بله، رویِ من نوشته رابرت اشتاین. ۱۲۳۴۳۲۱ رابرت عزیز، از اینکه وقت گذاشتی متشکرم.
شما اینجا در اجلاس جایگزین WEF هستید، تا کنون چندین موضوع را مدیریت کرده‌اید و تا جایی که من می‌دانم، همین‌الان پنل
مربوط به رسانه‌های فردا را مدیریت کرده‌اید، در کنار موارد دیگر.
و یافته‌های شما چیست؟ آیا تاکنون توانسته‌اید از این موضوع نتیجه‌گیری کنید؟ آیا درس‌هایی وجود دارد که
بتوانیم بیاموزیم یا نکاتی که برای بینندگان جالب باشد؟
خب، اول از همه، اینجا به‌وضوح یک رویداد فوق‌العاده عالی است.
راستش، من قبلاً هرگز با چنین جلسه‌ای مواجه نشده‌ام.
پس ما اینجا ۳۰ تا ۴۰ نفر از صحنه رسانه‌های جایگزین داریم، از … پس تعداد زیادی از تولیدکنندگان
رسانه و فعالان، وکلا، پزشکان، کل هیئت اینجا هستند.
تمام کسانی که در سال‌های اخیر گردن‌شان را به خطر انداخته‌اند و گفته‌اند «من با این کار همراهی
نمی‌کنم»، برای اولین بار در اینجا متحد شده‌اند.
و البته شگفت‌انگیز است که اکنون به‌عنوان یک شرکت‌کننده آنجا باشی و این انرژی را احساس کنی،
انرژی‌ای که همه موافقند بالاخره باید اتفاقی بیفتد.
حالا نمی‌توانیم صرفاً به‌صورت فردی کار کنیم، هر کدام در زیرزمین خودمان و روی کانال
یوتیوب کوچک خودمان؛ باید شبکه‌سازی کنیم. ۱۲۳۴۳۲۱
خودِ این موضوع واقعاً درخشان است که چنین انرژی‌ای در آنجا متمرکز شده است.
و نکته‌ی دیگر، البته، ایده‌ها یا افکار مشخصی است که در اینجا بیان شده‌اند.
دیروز ما یک تمرین شبیه‌سازی را بر اساس سناریویی که اپیدمی باکتریایی دیگری اعلام شده بود و اکنون در سال ۲۵ دسامبر
بودیم، انجام دادیم. گروه‌های کاری سپس باید تا حدودی بفهمند:
ما به‌عنوان رسانه‌های جایگزین، به‌عنوان فعالان، به‌عنوان پزشکان و به‌عنوان وکلا برای جلوگیری از این چه کرده‌ایم؟
و سپس به گروه‌های کاری رفت. و سپس تبدیل شد… پیشنهادهایی مطرح شد که می‌شد انجام داد،
بنابراین با توجه به تجربهٔ چهار سال گذشته، می‌شد گفت:
«خب، دیگر این اتفاق برای ما تکرار نخواهد شد.» و همین به تنهایی واقعاً، واقعاً قدرتمند بود.
اما پیامی که من از این دریافت می‌کنم این است: افراد زیادی در حال انجام کاری هستند و این سیگنالی به دنیای خارج ارسال خواهد کرد.
صدها هزار نفر آن را خواهند دید. و من همچنین کنجکاوم ببینم طرف مقابل این رویداد را چگونه بازتاب خواهد داد، اگر
اصلاً به آن بپردازد. بنابراین همچنان هیجان‌انگیز است.
و من شخصاً نیز انرژی زیادی را در غلبه بر تفرقه‌ها و یافتن هم‌افزایی‌ها با هم احساس می‌کنم.
من معتقدم هدف این نبود که در هر مورد به توافق اجماعی برسیم، بلکه تمرکز بر آنچه ما را متحد می‌کند بود، درست است؟
من معتقدم می‌توانم آن را حس کنم؛ در هواست. همه آرزوی صلح دارند، همه آرزوی حقیقت دارند، همه آرزو دارند که به نوعی با هم پیش برویم.
این هم چیزی است که من اینجا درک می‌کنم. از شما خیلی ممنونم.
گام‌های عملی: آیا شما تاکنون مشخص کرده‌اید که رسانه‌های فردا سال آینده چه کاری انجام خواهند داد؟ یا هنوز برای گفتن زود است؟
تا جایی که من می‌دانم، هنوز هیچ چیز برای اعلام آماده نیست.
اما مطمئنم که گروه‌های مختلف که آنجا گرد هم آمده‌اند، یا حتی اینکه پروژه‌های مشخصی در آنجا در حال اجرا هستند.
من حالا با دیگر تولیدکنندگان رسانه و شرکت‌کنندگان، نمی‌دانم چند قرار ملاقات جدید گذاشته‌ام.
البته هم‌افزایی‌ها در آنجا در حال شکل‌گیری هستند.
اما آنچه واقعاً از آن برخواهد آمد، هنوز مشخص نیست.
این شاید رویداد رونمایی یک سری جدید باشد.
این اولین بار است که بدون تماشاچی هستیم.
تماشاگران – فقط مهمانان دعوت‌شده و افرادی که به‌عنوان همراهان حضور داشتند.
شاید در مجموع حدود ۱۰۰ نفر شرکت‌کنندهٔ فردی حضور داشتند.
و دفعه بعد که این اتفاق بیفتد، در جایی خواهد بود که ممکن است هزار یا دو هزار نفر یا خدا می‌داند چند نفر آنجا باشند.
و این، البته، چیزی است که افراد زیادی را جذب خواهد کرد. من کاملاً از این بابت مطمئن هستم.
ما دیروز اینجا چند مصاحبه کوتاه هم انجام دادیم.
من با گهارد ویزنوسکی صحبت می‌کردم. در آن لحظه خودم به‌عنوان فیلمبردار عمل می‌کردم.
و سپس پل براندنبورگ همراه با مارکوس هاینتس در پس‌زمینه ایستاد. سپس پروفسور باخدی ناگهان به آن‌ها پیوست.
و فقط همین در پس‌زمینه، اگر من آن را به‌عنوان تماشاگر دیده بودم – این‌گونه:
کجا بود؟ چرا؟ می‌خواهم آنجا بروم. آنها آنجا چه می‌کردند؟ این چیست؟
بنابراین من معتقدم که صرفاً اثر سیگنال از نظر آنچه از این حاصل می‌شود فوق‌العاده مهم است.
بله، به نوعی واقعاً نوعی «پیاده‌روی مشاهیر» آینده است. وقتی اینجا راه می‌روی و فکر می‌کنی: «آه، این یکی را می‌شناسم،
آن یکی را می‌شناسم، آن یکی را هم می‌شناسم.» فوق‌العاده است.
برای من نیز افتخار بزرگی است که بتوانم با چنین افرادی اینجا مصاحبه کنم. فوق‌العاده است.
پس از شما برای این رویداد سپاسگزارم و همچنین برای میزبانی مشترک آن در اینجا.
سؤالی که برای ما جالب است و اکنون از همهٔ افراد حاضر اینجا پرسیده‌ایم:
وضعیت اکنون چیست، وقتی، بیایید بگوییم، سانسور در حال گسترش است و کل ماجرا توسط همان مجمع جهانی اقتصاد اصلی –
بگذارید بگوییم – به سوی این «بازنشانی بزرگ» هدایت می‌شود؟
این بدان معناست که ما با بحران‌های مختلفی روبرو هستیم و دیگر گزینه‌ای جز متوسل شدن به محصولات دیجیتال نداریم.
دیگر یوتیوب نیست، دیگر وب‌سایت‌ها نیستند، هیچ‌چیز. چه توصیه‌ای به بینندگان ما می‌کنید؟
آیا شبکه‌سازی مستقل که به اینترنت وابسته نیست – به عبارت دیگر، فاصله گرفتن از ناشناس‌بودن و پیوستن به
شبکه‌های منطقه‌ای – یک عامل کلیدی و نکته مهمی برای آینده است؟
پس دیروز یکی در پنل گفت: «چاپخانه‌ها را راه‌اندازی کنید.»
بله، آنچه سال‌هاست انجام داده‌اید، ابراز نظر و مخالفت‌تان، قابل پاک شدن نیست.
شما باید آن را به‌صورت دستی دور بیندازید. شما باید آن را دفع کنید.
این فقط یک کلیک نیست که اگر نخواهیدش، به‌سادگی آن را به‌عنوان یک ایمیل حذف کنید؛ بلکه آنالوگ است.
و این البته یکی از امکانات است، پس شما می‌گویید: ما دیگر هیچ گزینهٔ دیجیتالی نداریم، اما
باید دوباره آن را به‌صورت آنالوگ انجام دهیم.
بله، با ارسال پستی، به اصطلاح، با همان روش قدیمی و خوب… چی اسمش بود؟ – نامه/نامه زنجیره‌ای.
پس، شما فقط تکه‌های کاغذ را به مردم می‌دهید.
برای مثال، برچسب‌ها چیز دیگری هستند. برچسب‌هایی با چسبی که جدا کردنش دشوار است.
آیا می‌دانی داری چیزی را آنجا می‌چسبانی که برای جدا کردنش باید از تیغ استفاده کنی؟
کمی اطلاعات آنارشیستی. سپس یک یا دو لوگو.
و البته، شبکه‌سازی در محیط شخصی شما نیز بسیار مهم است.
او جرأت می‌کند که مردم محیط اطرافش را نیز با این مسائل روبه‌رو کند...
بسیاری هنوز در این «زندان ذهنی» گرفتارند، همان‌طور که کسی گفته است. چون اطلاعات‌شان را فقط از رسانه‌های جمعی
دریافت می‌کنند. و این موضوع باید به‌آرامی تجزیه و تحلیل شود.
این کار آسان نیست، همان‌طور که احتمالاً می‌دانید.
بسیاری از مردم به نشستن در این پیله عادت کرده‌اند. آنجا دنج است و می‌دانی کجا هستی.
و شما لازم نیست نگران هیچ نیروی شریفی باشید که ممکن است در پس‌زمینه مشغول انجام کاری باشد.
اما شما فقط باید به‌آرامی مردم را به سطحی که در آن هستند برسانید.
من همیشه این کار را این‌طور انجام می‌دهم، تا حالا تبدیل به یک شوخی همیشگی شده است.
وقتی در بحث‌هایی مثل این شرکت می‌کنم، همیشه سعی می‌کنم چند بادکنک آزمایشی رها کنم.
برای مثال: ساختمان ۷، مرکز تجارت جهانی ۷.
برای من، این آزمون کلاسیک است، یک معیار سنجش، جایی که دقیقاً می‌دانم: خب، اگر ناگهان پاسخی شبیه به این دریافت کنم:
"چی؟ ساختمان ۷؟" "بله، مرکز تجارت جهانی ۷ – یازده سپتامبر و این چیزها." "نمی‌تونم بگم."
«پس شاید بیشتر به سمت لیگ قهرمانان...»، من همیشه می‌گویم.
می‌دونی، بعدش تازه می‌فهمی که خب، نمی‌تونی با طرف تماس بگیری… اصلاً نمی‌تونی بهش برسی.
و برای این کار هیچ فرمول جادویی وجود نداره.
اما می‌دانم، یا احساس می‌کنم و می‌بینم که به‌خاطر بحران‌های باورنکردنی و این روزگار دیوانه‌وار که گزارش
فاجعه‌ای پشت سر هم می‌آید، تمایل یا اشتیاق مردم برای دریافت اطلاعات در حال افزایش است.
من امروز شنیدم که ۳۸ درصد شرکت‌های آلمانی سال آینده شغل‌ها را حذف خواهند کرد.
علاوه بر آنچه همیشه در جریان بوده است.
زیرا: دیگر بنزین ارزان نداریم، منابع انرژی ناپایدار داریم، شبکه برق ما ناپایدار است، امنیت نداریم،
افرادی در مناصب قرار دارند که اصلاً آنجا جای ندارند.
سیاستمدارانی که نباید با نام‌های مستعارشان خطاب شوند.
در برخی پست‌ها افرادی کاملاً بی‌کفایت هستند که صرفاً از نظر ایدئولوژیک کاملاً فرسوده شده‌اند.
و البته افرادی که تنها سوئدдойچه تسایتونگ و دِر اشپیگل را خوانده و برنامه خبری تاگس‌شاو
را تماشا کرده‌اند نیز متوجه این موضوع شده‌اند.
پس زمان به نفع ماست. تنها مشکلم این است که باید به پایین‌ترین حد ممکن برسی، حتی پایین‌تر بروی.
ما همین حالا در چنین دره‌ای هستیم. نیازی نیست حالا به بزرگ‌ترین و عمیق‌ترین دره فرود بیایم.
من از اووا هرمان و آندریاس پاپ این ضرب‌المثل را شنیدم: «حالا فقط باید از چشم سوزن عبور کنیم!»
می‌تواند آسان‌تر باشد. اگر تعداد کافی از مردم خودشان فکر کنند. اما فکر می‌کنم به همین دلیل همهٔ ما اینجا هستیم.
اما وقتی مجبورم از چنین دره‌ای عبور کنم، سپاسگزارم که این کار را با چنین افرادی انجام دهم. و با هم هم.
و اینکه ما نیز در تعداد در حال رشد هستیم. آنگاه اوضاع دوباره رو به بهبود خواهد رفت.
۱۲۳۴۳۲۱ بله، خوب به نظر می‌رسد، این‌طور نیست؟ بعد از دره، کوه می‌آید. من پر از «هوپیم» هستم .
عالی. این یکی از ویژگی‌های پایه‌ای من است. فقط حضور داشتن… واقعاً راه را نشان دادن.
گاهی در زندگی واقعاً مارپیچ‌های واقعی یا چیزهایی شبیه آن را انجام می‌دهی.
من در تاریخ ۲۷ نوامبر ۲۰۱۲ همراه تو در AZK بودم. و واقعاً یکی از بزرگ‌ترین لحظات زندگی‌ام بود. چه فوق‌العاده بود؛
۳۰۰۰ نفر حضور داشتند و همه‌چیز به‌خوبی پیش رفت. و بازخوردها.
و من فکر کردم، ای زندگی عزیز، بعد چه می‌شود؟ بیا، نشانم بده.
آن کمی پیش از ۲۱ دسامبر ۲۰۱۲ و امثال آن بود. پس با خودم گفتم: بله، حالا شروع می‌کنیم.
کمی بعد، به من تشخیص سرطان داده شد. می‌دانی، با خودم گفتم: «ای هستی عزیز، این همان چیزی نیست که تصور می‌کردم.»
و بعد یک حلقهٔ نسبتاً دیوانه‌وار پرواز کردم که در نهایت خوب از آب درآمد، اما واقعاً پرماجرا بود.
واقعاً شدید بود. اما حتی از آن توانستم چیزهای مهمی بیاموزم.
و بدون این تجربهٔ شدید، من هرگز این مسیر را درنمی‌گرفتم.
پس در ابتدا واقعاً وحشتناک بود. و برای مدت‌ها، مدت‌ها، غباری سرخ از آتش و درد بود.
و همچنین عدم قطعیت: حالا چه اتفاقی خواهد افتاد؟ اوضاع واقعاً چگونه پیش خواهد رفت؟ آیا اصلاً کار خواهد کرد؟
و با نگاه به گذشته، آن واقعاً یک شانس بزرگ بود. حتی اگر این حرف تلخ به نظر برسد.
تو همیشه می‌توانی از درد صرف‌نظر کنی. اما این کار دشوار بود. و با نگاه به گذشته، بسیار بسیار سپاسگزارم.
اما این چیزی نیست که بتوانی کنترلش کنی. این به سراغت می‌آید و خوشبختانه از قبل از آزمون‌های شخصی‌ای که برای قرارداد تجسدم
انتخاب می‌کنی، خبر نداری، همان‌طور که به زیبایی نامیده شده است.
اما با نگاهی به گذشته، حالا اینجا هستم، هنوز اجازه دارم شرکت کنم و واقعاً – من از آن آدم‌هایی
نیستم که هر روز یک دعای کوتاه به آسمان بفرستند.
اما من اغلب بیدار می‌شوم و از آفرینش، قدرت مادر-پدر-آفرینندهٔ همهٔ آنچه هست، سپاسگزارم.
من آن‌قدر مذهبی نیستم که آن را تجلی یا شخصیتی کرده باشم.
اما من از قدرتی که مرا به اینجا فرستاد بسیار سپاسگزارم.
و این که به من اجازه داده شده در اینجا مشارکت کنم، به‌ویژه در چنین موقعیتی، باعث می‌شود در
این لحظه احساس فروتنی فوق‌العاده‌ای داشته باشم.
و همچنین فروتن در این معنا که ما می‌توانیم این دوران هیجان‌انگیز را فعالانه شکل دهیم.
زیرا این زمانی است که بعدها در کتاب‌های تاریخ به یاد خواهد ماند.
مردم آن زمان برای جلوگیری از وخیم‌تر شدن اوضاع چه می‌کردند؟
من کاملاً به آن مطمئن هستم. معتقدم بینندگان نیز همین‌طور هستند.
خیلی ممنون که قلبتان را باز کردید و داستان‌تان را با ما در میان گذاشتید. واقعاً فوق‌العاده بود.
و همچنین برای کارتان، که این‌قدر از خودتان در آن سرمایه‌گذاری می‌کنید و می‌توانید این انرژی را حس کنید، آن را پخش می‌کنید.
شما نکات مثبت زیادی دارید که عالی است و باید به همه بینندگان منتقل شود.
به همین خاطر اینجا هستیم، مگر نه؟ به همین خاطر این‌طور زندگی می‌کنیم.
خیلی ممنون، رابرت. ادامه می‌دهیم. ۱۲۳۴۳۲۱ ممنون، ماتیاس. عالی.