Այո, իմ վրա գրված է Ռոբերտ Ստայն։ Հարգելի Ռոբերտ, շնորհակալություն ժամանակ տրամադրելու համար։
Դուք այստեղ եք այլընտրանքային Համաշխարհային տնտեսական ֆորումում, բավական շատ բաներ եք մոդերացրել, և, որքան ես հասկանում եմ,
նոր եք մոդերացրել վաղվա մեդիայի պանելը, ինչպես նաև այլ բաներ։
Իսկ ինչ եզրակացությունների եք հանգել? արդյոք արդեն կարողացել եք դրանից որևէ եզրակացություն անել, որևէ դաս, որը մենք
կարող ենք սովորել կամ որը հետաքրքիր կլինի դիտողների համար?
Լավ, առաջին հերթին, ակնհայտ է, որ այստեղ սա աներևակայելի հիանալի միջոցառում է։
Իրականում ես երբեք նման հանդիպման չեմ հանդիպել։
Այսպիսով, այստեղ 30–40 մարդ կա այլընտրանքային մեդիա ոլորտից, … Այստեղ են բազմաթիվ տարբեր մեդիա ստեղծողներ և
ակտիվիստներ, փաստաբաններ, բժիշկներ՝ ամբողջ կազմը այստեղ է։
Վերջին տարիներին վտանգելով իրենց վիզը և ասելով «Ես դրա հետ չեմ միանա», նրանք այստեղ առաջին անգամ միավորված են։
Եվ, իհարկե, անհավանական է հիմա այնտեղ լինել որպես մասնակից և զգալ այս էներգիան, որի շուրջ բոլորը
համաձայն են՝ վերջապես ինչ-որ բան պետք է տեղի ունենա։
Հիմա մենք այլևս չենք կարող պարզապես անհատապես աշխատել՝ յուրաքանչյուրս մեր նկուղում և մեր փոքրիկ
YouTube-ալիքում; մեզ պետք է ցանցային կապեր հաստատել։
Դա ինքնին իսկապես հիանալի է, որ այնտեղ կենտրոնացած է այդպիսի էներգիա։
Եվ մյուսը, իհարկե, այստեղ արտահայտված կոնկրետ գաղափարներն ու մտքերն են։
Երեկ մենք անցկացրինք մի սիմուլյացիոն վարժանք, որը հիմնված էր այն սցենարի վրա, որ հայտարարվել էր մեկ այլ բակտերիալ
համաճարակ, և այժմ մենք գտնվում էինք 25 Դեկտեմբերի տարում։ Աշխատանքային խմբերը հետո պետք է ավելի-քիչ պարզեին՝
Ի՞նչ ենք մենք արել որպես այլընտրանքային լրատվամիջոցներ, որպես ակտիվիստներ, որպես
բժիշկներ, որպես փաստաբաններ՝ սա կանխելու համար։
Եվ դա հետո մտավ աշխատանքային խմբեր։ Եվ դա հետո դարձավ… առաջարկվեցին այնպիսի բաներ, որոնք կարելի էր անել,
որպեսզի վերջին չորս տարվա փորձի հիման վրա կարելի լիներ ասել՝
Լավ, դա մեզ հետ այլևս չի պատահի։ Եվ միայն դա իսկապես, իսկապես հզոր էր։
Բայց այս ամենից ես ստանում եմ հետևյալ հաղորդագրությունը՝ շատ մարդիկ ինչ-որ բան են
անում, և դա ազդանշան կուղարկի արտաքին աշխարհին։
Հարյուր հազարավոր մարդիկ դա կտեսնեն։ Եվ ես նույնպես հետաքրքրված եմ տեսնելու, թե մյուս կողմը ինչպես կներկայացնի
այս իրադարձությունը, եթե ընդհանրապես դրան անդրադառնա։ Այսպիսով, դա շարունակում է լինել հուզիչ։
Եվ ես անձամբ նույնպես զգում եմ մեծ էներգիա բաժանումները հաղթահարելու և համատեղ սիներգիաներ գտնելու մեջ։
Ես կարծում եմ, որ նպատակը յուրաքանչյուր կետի շուրջ միաձայն համաձայնության գալը չէր, այլ
կենտրոնանալ այն բանի վրա, ինչը մեզ միավորում է, չէ՞։
Ես կարծում եմ, որ կարող եմ դա զգալ; դա օդում է։ Բոլորը խաղաղություն են ցանկանում, բոլորը ճշմարտություն են ցանկանում,
բոլորը ցանկանում են, որ մենք ինչ-որ կերպ միասին առաջ շարժվենք։
Սա նույնպես այն է, ինչ ես այստեղ նկատում եմ։ Շատ շնորհակալ եմ դրա համար։
concreթ քայլեր, արդյո՞ք դուք արդեն պարզել եք, թե վաղվա մեդիան հաջորդ տարի ինչ է անելու՞, թե՞ դեռ վաղ է դա ասելու համար։
Ինչքան ես հասկանում եմ, դեռ ոչինչ պատրաստ չէ հայտարարվելու համար։
Բայց ես վստահ եմ, որ այնտեղ միավորվել են անհատական խմբեր, կամ նույնիսկ կոնկրետ նախագծեր են իրականացվում։
Ես հիմա չգիտեմ, թե քանի նոր հանդիպում եմ նշանակել այլ մեդիա ստեղծողների և մասնակիցների հետ։
Իհարկե, այնտեղ արդեն սիներգիաներ են զարգանում։
Բայց թե իրականում դրանից ինչ կստացվի, դեռ պարզ չէ։
Սա, հավանաբար, նաև նոր շարքի մեկնարկային միջոցառումն է։
Սա առաջին անգամն է առանց հանդիսատեսի։
Հանդիսատեսը՝ միայն հրավիրված հյուրերն ու նրանց ուղեկցող անձինք։
Ընդհանուր առմամբ, հավանաբար, մասնակիցների թիվը մոտ 100 մարդ էր։
Եվ հաջորդ անգամ, երբ դա պատահի, դա կլինի մի տեղ, որտեղ կարող են լինել 1000, 2000 կամ, ով գիտի, քանի մարդ։
Եվ դա, իհարկե, շատ մարդկանց կգրավի։ Ես դրա մեջ լիովին վստահ եմ։
Մենք նաև երեկ այստեղ մի քանի կարճ հարցազրույց անցկացրինք։
Ես Գերհարդ Վիշնևսկու հետ էի խոսում։ Այդ պահին ես ինքս որպես օպերատոր էի գործում։
Եվ հետո Փոլ Բրանդենբուրգը Մարկուս Հայնցի հետ կանգնած էր ֆոնում։ Հետո պրոֆեսոր Բախդին հանկարծ միացավ նրանց։
Եվ միայն դա ֆոնում, եթե ես դա որպես հանդիսատես տեսած լինեի՝ այսպես։
Դա որտեղ էր? Ինչու? Ես ուզում եմ այնտեղ գնալ: Նրանք այնտեղ ինչ էին անում? Դա ինչ է?
Այսպիսով, ես կարծում եմ, որ միայն ազդանշանային էֆեկտը չափազանց կարևոր է այն բանի առումով, ինչ դուրս է գալիս դրանից։
Այո, ինչ-որ առումով սա իսկապես ապագայի «Փառքի ճամփա» է։ Դու այստեղ քայլում ես ու մտածում՝ «Ահա, ես
նրան գիտեմ, ես նրան գիտեմ, ես նրան գիտեմ»։ Ֆանտաստիկ։
Ինձ համար նույնպես մեծ պատիվ է այստեղ նման մարդկանց հետ հարցազրույց անցկացնելու հնարավորություն ունենալը։ Ֆանտաստիկ։
Շնորհակալություն այս միջոցառումը կազմակերպելու և այստեղ համատեղ հյուրընկալելու համար։
Մեզ հետաքրքրող հարց, որը մենք այժմ բոլորից այստեղ հարցրել ենք:
Ի՞նչ իրավիճակ է հիմա, եթե, ասենք, ցենզուրան լայնորեն տարածվում է, և ամբողջ գործընթացը, ասենք, առաջնորդվում
է սկզբնական WEF-ի կողմից դեպի այս Մեծ վերագործարկում։
Սա նշանակում է, որ մենք բախվում ենք տարբեր ճգնաժամերի և այլևս չունենք թվային արտադրանքներին դիմելու տարբերակ։
YouTube-ը այլևս չկա, կայքերը այլևս չկան, ոչինչ։ Ի՞նչ խորհուրդ կտայիք մեր դիտողներին։
Արդյո՞ք ինքնուրույն ցանցավորումը, որը կախված չէ ինտերնետից՝ այլ խոսքով՝ անանունությունից հեռանալով և
անցնելով տարածաշրջանային ցանցերի, հանդիսանում է կարևոր գործոն, նշանակալի կետ ապագայի համար։
Ուրեմն ինչ-որ մեկը երեկ պանելում ասաց. «Սկսեք տպագրական մամուլները աշխատեցնել։»
Այո, այն, ինչ դուք տարիներ շարունակ արել եք՝ արտահայտելով ձեր կարծիքը և ընդդիմանալով, չի կարող ջնջվել։
Դու պետք է դա ձեռքով գցես աղբարկղի մեջ։ Դու պետք է դա հեռացնես։
Դա պարզապես կտտացում չէ, եթե դու դա չես ուզում և պարզապես ջնջում ես այն որպես էլփոստ, այլ դա անալոգային է։
Եվ դա, իհարկե, հնարավորություններից մեկն է, ուստի դուք ասում եք՝ մեզ այլևս թվային տարբերակներ
չկան, բայց ստիպված ենք կրկին դա անել անալոգ ձևաչափով։
Այո, փոստով ուղարկվող մասնակցություններով, այսպես ասած, հին ու բարի… ինչ կոչվում էր դա՞ – նամակ/շղթայական նամակ։
Այսինքն՝ դու ուղղակի մարդկանց թղթի կտորներ ես տալիս։
Ստիկերները, օրինակ, այլ բան են։ Ստիկերներ՝ կպչուն նյութով, որը դժվար է հեռացնել։
Գիտակցու՞մ ես, որ այնտեղ ինչ-որ բան ես կպցնում, որը հետո հանելու համար կպահանջվի դանակ։
Մի փոքր անարխիստական տեղեկատվություն։ Հետո մեկ կամ երկու լոգո։
Եվ, իհարկե, ձեր անձնական միջավայրում կապեր հաստատելը նույնպես շատ կարևոր է։
Նա համարձակվում է նաև իր սեփական միջավայրի մարդկանց այս բաների առջև կանգնեցնել։
Շատերը դեռևս այս «մտավոր բանտում» են, ինչպես մեկը ասել է։ Քանի որ նրանք իրենց տեղեկությունները ստանում են միայն
զանգվածային լրատվամիջոցներից։ Եվ դա պետք է նրբորեն բացատրել։
Դա հեշտ չէ, ինչպես, հավանաբար, գիտեք։
Շատ մարդիկ սովոր են նստել այս կոկոնում։ Այնտեղ հարմարավետ է, գիտես, թե որտեղ ես։
Եվ դուք չեք պետք է անհանգստանաք որևէ չար ուժերի մասին, որոնք կարող են ինչ-որ բան անել ֆոնում։
Բայց դու պարզապես պետք է աստիճանաբար բարձրացնես մարդկանց այն մակարդակին, որտեղ նրանք գտնվում են։
Ես միշտ այսպես եմ անում, դա արդեն դարձել է շարունակական կատակ։
Երբ նման քննարկումների մեջ եմ, ես միշտ փորձում եմ մի քանի փորձնական գաղափարներ առաջարկել։
Օրինակ՝ Շենք 7, Աշխարհի առևտրի կենտրոն 7։
Ինձ համար դա դասական փորձարկումն է, լիտմուսային թեստը, որտեղ ես հստակ գիտեմ՝ լավ, եթե հանկարծ ստանամ այսպիսի պատասխան։
«Ի՞նչ։ Շենք 7՞» «Այո, Աշխարհի առևտրի կենտրոնի 7-րդ շենքը՝ 9/11-ը և այդ ամենը։» «Չեմ կարող ասել։»
«Հետո, գուցե, ավելի շատ Չեմպիոնների Լիգայի ուղղությամբ…», ես միշտ ասում եմ։
Գիտես, հետո պարզապես հասկանում ես՝ լավ, չես կարողանում կապ հաստատել այդ մարդու հետ… ուղղակի չես կարողանում
նրան հասնել։ Եվ դրա համար ոչ մի կախարդական բանաձև չկա։
Բայց ես գիտեմ, կամ զգում և տեսնում եմ, որ անհավանական ճգնաժամերի և այս խելագար ժամանակների պատճառով, երբ մեկ աղետի մասին
հաղորդումը հաջորդում է մյուսին, մարդկանց տեղեկատվության նկատմամբ պատրաստակամությունն ու ցանկությունը աճում են։
Ես հենց այսօր լսեցի, որ գերմանական ընկերությունների 38%-ը հաջորդ տարի կրճատելու են աշխատատեղերը։
Բացի այն ամենից, ինչը մինչև հիմա տեղի է ունեցել։
Քանի որ մենք այլևս չունենք էժան գազ, ունենք փոփոխական էներգիայի աղբյուրներ, ունենք անկայուն էլեկտրական ցանց,
չունենք անվտանգություն, իսկ պաշտոններում ունենք մարդիկ, որոնք այնտեղ ընդհանրապես տեղ չունեն։
Քաղաքական գործիչներ, որոնց չի կարելի դիմել իրենց մականուններով։
Կան պաշտոններ զբաղեցնող մարդիկ, որոնք ամբողջությամբ անգործունակ են և գաղափարապես լիովին սպառված են։
Եվ, իհարկե, նրանք, ովքեր միայն կարդացել և դիտել են Süddeutsche-ն, Spiegel-ը և Tagesschau-ն, նույնպես դա նկատում են։
Այսպիսով, ժամանակը մեր կողմն է։ Իմ միակ խնդիրը այն է, որ դու պետք է հասնես ամենացածր
կետին, որ դու պետք է իջնես նույնիսկ ավելի ցածր։
Մենք արդեն գտնվում ենք նման մի հովտում։ Հիմա ինձ հարկավոր չէ իջնել ամենամեծ, ամենախորը հովտը։
Ես Էվա Հերմանից և Անդրեաս Պոպից վերցրեցի մի ասացվածք՝ «Հիմա մենք պարզապես պետք է անցնենք ասեղի ակնոցով»:
Դա կարող էր ավելի հեշտ լինել, եթե բավականաչափ մարդիկ սկսեին ինքնուրույն մտածել։ Բայց, իմ
կարծիքով, հենց դրա համար ենք մենք բոլորս այստեղ։
Բայց երբ ստիպված եմ անցնել նման հովիտով, շնորհակալ եմ, որ դա անում եմ նման մարդկանց հետ։ Եվ միասին։
Եվ մենք նույնպես թվով աճում ենք։ Այդժամ ամեն ինչ կրկին լավ կսկսի երևալ։
Այո, դա լավ է հնչում, չէ՞? Հովտից հետո գալիս է լեռը։ Ես լի եմ «հոպիումով» ։
Հիանալի։ Դա իմ հիմնական հատկանիշներից մեկն է։ Պարզապես այնտեղ լինելը… իսկապես առաջնորդելը։
Կյանքի ընթացքում երբեմն իսկապես կատարում ես ամբողջական շրջանաձև շրջադարձեր կամ նման ինչ-որ բան։
Ես 2012 թվականի նոյեմբերի 27-ին AZK-ում քեզ հետ էի։ Դա իսկապես իմ կյանքի ամենամեծ պահերից մեկն էր։ Դա այնպիսի բան
էր՝ «վաու», 3000 մարդ, ամեն ինչ հիանալի անցավ։ Եվ արձագանքը։
Ես մտածեցի՝ օ, իմ կյանք, ինչ է լինելու հետո՞ Գնա՛, ցույց տուր ինձ։
Դա տեղի ունեցավ 2012 թ. դեկտեմբերի 21-ից մի փոքր առաջ և այլն։ Ուրեմն ես մտածեցի՝ այո, ահա սկսվում է։
Շուտով ինձ մոտ ախտորոշեցին քաղցկեղ։ Գիտես, ես մտածեցի՝ «Օ, սիրելի տիեզերք, սա այն չէ, ինչ ես պատկերացնում էի»։
Եվ հետո ես բավական խենթ պտույտ կատարեցի, որը, ի վերջո, լավ ավարտվեց, բայց դա իսկապես վայրի թռիչք էր։
Դա իսկապես ծայրահեղ էր։ Բայց նույնիսկ դրանից ես կարողացա սովորել որոշ կարևոր բաներ։
Եվ առանց այս ծայրահեղ փորձառության, ես չէի սկսի այս ճանապարհը։
Այսպիսով, սկզբում դա իսկապես սարսափելի էր։ Եվ երկար, երկար ժամանակ միայն կրակի ու ցավի կարմիր մառախուղ էր։
Եվ նաև անորոշությունը՝ հիմա ինչ է լինելու? Իրականում ամեն ինչ ինչպես կընթանա? Արդյո՞ք դա ընդհանրապես կաշխատի?
Հետ նայելով՝ դա իսկապես մեծ բախտ էր, նույնիսկ եթե դա դաժան է հնչում։
Դուք միշտ կարող եք հրաժարվել ցավից։ Բայց դա դժվար էր։ Եվ հետ նայելով՝ շատ, շատ երախտապարտ եմ։
Բայց դա այն չէ, ինչը դու կարող ես վերահսկել։ Դա գալիս է քեզ մոտ, և, բարեբախտաբար, դու նախապես չգիտես այն անձնական
փորձությունները, որոնք ընտրում ես քո մարմնավորման պայմանագրի համար, ինչպես այն գեղեցիկ կերպով են անվանում։
Բայց հետ նայելով՝ հիմա ես այստեղ եմ, ինձ դեռ թույլատրվում է մասնակցել, և ես իսկապես… ես այն
մարդը չեմ, ով ամեն օր երկինք է ուղարկում արագ աղոթք։
Բայց ես հաճախ արթնանում եմ և շնորհակալություն հայտնում ստեղծմանը, բոլոր գոյության մայր-հայր-ստեղծող ուժին։
Ես այնքան կրոնավոր չեմ, որ դա մարմնավորեի կամ անձնավորեի։
Բայց ես շատ երախտապարտ եմ այն ուժին, որը ինձ այստեղ բերեց։
Եվ այն փաստը, որ ինձ թույլատրվում է այստեղ ներդրում ունենալ, հատկապես նման դիրքում, այս պահին ինձ անչափ խոնարհ է զգացնում։
Եվ նաև խոնարհ ենք այն իմաստով, որ կարող ենք ակտիվորեն ձևավորել այս հուզիչ ժամանակը։
Քանի որ դա այն ժամանակն է, որը հետագայում պատմության գրքերում կհիշվի։
Այն ժամանակ մարդիկ ի՞նչ էին անում, որպեսզի ամեն ինչ այդքան վատ չդառնար։
Ես դրան ամուր համոզված եմ։ Կարծում եմ, որ դիտողները նույնպես։
Շատ շնորհակալ ենք, որ բացեցիք ձեր սիրտը և կիսվեցիք ձեր զգացմունքներով մեզ հետ։ Դա իսկապես ֆանտաստիկ է։
Եվ նաև ձեր աշխատանքի համար, որի մեջ դուք ներդնում եք ձեզնից այդքան շատ, և դուք ուղղակի
զգում եք այդ էներգիան, այն ճառագում է ձեզնից։
Դուք ունեք բազմաթիվ դրական կողմեր, ինչը հիանալի է, և դա պետք է փոխանցվի բոլոր դիտողներին։
Դրա համար ենք այստեղ, չէ՞։ Դրա համար ենք այսպես ապրում։
Շատ շնորհակալություն, Ռոբերտ։ Շարունակենք։ Շնորհակալություն, Մաթիաս։ Հիանալի է։