Ya, ing kene ana jenengku Robert Stein. Robert sing kinurmatan, matur nuwun wis nyisihaké wektu.
Sampeyan ana ing WEF alternatif iki, sampeyan wis memoderasi pirang-pirang bab, lan miturut pengetahuanku, sampeyan bubar
memoderasi panel babagan media ing mangsa ngarep, lan sapiturute.
Lan apa panemuanmu? Apa kowe wis bisa narik kesimpulan saka iki, ana piwulang apa sing bisa kita
sinau utawa sing bakal narik kawigaten pamirsa?
Ya, sepisanan, mesthi wae iki acara sing pancen luar biasa ing kene.
Aku durung tau nemoni rapat kaya ngono sadurunge, tenan.
Dadi kita ana 30, 40 wong ing kene saka jagad media alternatif, saka ... Akeh banget para panyipta media lan
aktivis, pengacara, dhokter, kabèh panel ana ing kene.
Kabeh wong sing wis wani njulur gulu ing taun-taun pungkasan lan kandha, "Aku ora bakal melu kuwi," padha kumpul kene pisanan.
Lan mesthi wae pancen nggumunake saiki ana ing kono minangka peserta lan ngrasakake energi iki, sing
kabèh sarujuk: pungkasane saiki kudu ana sing kelakon.
Saiki kita ora bisa mung makarya piyambakan, saben ana ing ruang ngandhap dhéwé lan ing
saluran YouTube cilik dhéwé; kita kudu jejaring.
Mung kuwi pancen brilian, amarga energi kaya ngono padhet ana ing kono.
Lan bab liyane yaiku, mesthi wae, gagasan utawa pamanggih tartamtu sing wis diungkapake ing kene.
Wingi, kita wis nindakake latihan simulasi adhedhasar skenario manawa wabah bakteri liyane wis diumumake lan
saiki kita ana ing tanggal 25 Desember. Kelompok kerja banjur kudu luwih kurang mangerteni:
Apa sing wis kita lakoni minangka media alternatif, minangka aktivis, minangka dhokter, minangka pengacara, kanggo nyegah iki?
Lan kuwi banjur mlebu ing kelompok kerja. Lan kuwi banjur dadi... ana usulan babagan apa sing bisa ditindakake,
supaya kanthi pengalaman patang taun kepungkur, bisa diomongake:
"Bener, kuwi ora bakal kelakon maneh marang kita." Lan kuwi waé pancen banget, banget kuat.
Nanging pesen sing tak entuk saka iki yaiku: ana akèh wong sing nindakake soko, lan kuwi bakal ngirim sinyal marang donya njaba.
Atusan ewu wong bakal ndeleng iki. Lan aku uga penasaran kepiye pihak liyane bakal nyusun kerangka acara iki, apa
padha bakal merhatiin bab iki utawa ora. Dadi, isih nyenengake.
Lan aku pribadi uga ngrasakake energi sing gedhe kanggo ngatasi pamisahan lan golek sinergi bebarengan.
Aku yakin yèn tujuwané dudu kanggo nyoba nggayuh sarujuk bebarengan ing saben titik, nanging
luwih kanggo fokus marang apa sing nyawiji kita, ta?
Aku yakin aku bisa ngrasakake; iku ana ing udara. Kabeh wong kepengin tentrem, kabeh wong kepengin kabeneran, kabeh
wong kepengin supaya kita maju bebarengan kanthi cara apa wae.
Iku uga sing tak rasakake ing kene. Matur nuwun sanget kanggo kuwi.
Langkah konkret, apa sampeyan wis ngenali apa sing bakal ditindakake media ing taun
ngarep? Utawa isih kakehan awal kanggo ngomong?
Saka sing tak weruhi, durung ana sing siap diumumake.
Nanging aku yakin manawa klompok-klompok individu sing wis padha kumpul ing kana, utawa manawa
proyek-proyek konkret lagi ditindakake ing kana.
Aku saiki wis nggawe, aku ora ngerti pinten, janjian anyar karo para pangripta media liyane lan para peserta.
Mesthi wae, sinergi wis berkembang ing kana.
Nanging apa sing saktenane bakal metu saka iki isih kudu dideleng.
Iki bisa uga acara pambuka kanggo seri anyar.
Iki pisanan tanpa pamirsa.
Pirsawan – mung tamu sing diundang lan wong-wong sing ana ing kana minangka kancané.
Ana watara 100 wong sakabehe, yaiku para peserta siji-siji.
Lan wektu sabanjure yen kuwi kelakon, bakal ana ing panggonan sing bisa uga ana 1.000, 2.000, utawa sapa ngerti pinten wong.
Lan kuwi mesthi wae bakal narik kawigaten akèh wong. Aku pancèn yakin bab kuwi.
Kita uga wis nindakake sawetara wawancara cendhak ing kene wingi.
Aku lagi ngomong karo Gerhard Wisnewski. Ing wektu kuwi aku dadi kameramen dhéwé.
Lan ing latar mburi ana Paul Brandenburg karo Markus Haintz. Banjur dumadakan Profesor Bhakdi mèlu gabung karo wong-wong mau.
Lan mung kuwi waé ing latar mburi, yèn aku weruh kuwi dadi panonton – kaya ngéné:
Ing endi kuwi? Napa? Aku pengin menyang kana. Apa sing padha ditindakake ing kana? Apa kuwi?
Dadi aku yakin manawa mung efek sinyal waé pancen penting banget saka apa sing bakal metu saka iki.
Ya, iki kaya "Walk of Fame" ing mangsa ngarep, ing sawijining cara. Kowe mlaku-mlaku ing kene lan mikir, "Ah, aku ngerti
sing iki, aku ngerti sing iku, aku ngerti sing iku." Fantastis.
Uga iki dadi pakurmatan gedhe banget kanggo aku bisa wawancara wong-wong kaya ngene ing kene. Fantastis.
Matur nuwun kanggo acara iki, lan uga amarga wis dadi tuan rumah bareng ing kene.
Pitakonan sing narik kawigaten kita, sing saiki wis kita takon marang saben wong ing kene:
Apa kahanané saiki, nalika, umpama, sensor saya nyebar lan kabèh iki dipimpin déning WEF asli – umpama – menyang Great Reset iki?
Iki ateges kita lagi ngadhepi macem-macem krisis lan ora duwe pilihan maneh kanggo ngandelake produk digital.
Ora ana maneh YouTube, ora ana maneh situs web, ora ana apa-apa. Pitutur apa sing bakal sampeyan wenehake marang pamirsa kita?
Apa jaringan mandiri sing ora gumantung marang internet – kanthi tembung liya, pindhah saka anonimitas menyang jaringan regional
– iku dadi faktor kunci, poin penting kanggo mangsa ngarep?
Dadi ana wong sing ngomong wingi ing panel: "Miwiti mesin cetak."
Ya, apa sing wis kowe lakoni pirang-pirang taun, ngungkapake panemumu lan mbantah, ora bisa diilangi.
Kowe kudu mbuwang kuwi kanthi manual. Kowe kudu mbuwang kuwi.
Iki ora mung klik yen kowe ora kepengin lan langsung mbusak minangka email, nanging iki analog.
Lan kuwi mesthi wae salah siji saka kemungkinan, mula kowe kandha: kita ora duwe pilihan digital maneh,
nanging kita kudu nindakake maneh kanthi cara analog.
Ya, nganggo kiriman pos, kanthi, bisa diomong, nganggo surat lawas sing apik... apa jenenge? – Surat berantai.
Dadi, kowe mung maringi wong-wong potongan kertas.
Stiker, umpama, iku bab liya. Stiker sing lemane angel dicopot.
Apa kowe ngerti yèn kowe nempelaké barang ing kana sing bakal perlu piso kanggo mbusak manèh?
Sethithik informasi anarkis. Banjur siji utawa loro logo.
Lan mesthi wae, jejaring ing lingkungan pribadimu uga penting banget.
Wong kuwi wani ngadhepi wong-wong ing lingkungané dhéwé karo bab-bab iki uga...
Akeh wong isih kejebak ing apa sing wis digambarke dening wong liya minangka 'penjara mental'. Amarga padha mung entuk informasi
saka media massa. Lan kuwi kudu dijlentrehake kanthi alus.
Iku ora gampang, kaya sing kowe mesthine wis ngerti.
Akeh wong wis biasa lungguh ing kokon iki. Ing kono nyaman, kowe ngerti panggonanmu.
Lan kowe ora perlu kuwatir bab kekuwatan jahat sing bisa uga lagi nindakake apa-apa ing latar mburi.
Nanging kowe mung kudu alon-alon ngangkat wong-wong nganti tekan tingkat sing saiki padha duwé.
Aku tansah nindakake kaya ngene, saiki wis dadi guyonan sing bola-bali.
Nalika aku melu diskusi kaya ngene, aku tansah nyoba ngluncurake sawetara balon uji.
Contone: Gedhong 7, Pusat Perdagangan Donya 7.
Kanggo aku, iku tes klasik, tes litmus, ing ngendi aku ngerti persis: Oke, yen aku ujug-ujug entuk jawaban kaya ngene:
"Apa? Gedhong 7?" "Ya, World Trade Centre 7 – 9/11 lan sakpiturute." "Aku ora bisa ngomong."
"Banjur mbok menawa luwih menyang Liga Champions...", aku tansah kandha.
Kowe ngerti, banjur kowe mung nyadari, ya wis, kowe ora bisa ngubungi wong sing ana ing ... kowe pancen ora
bisa nggayuh dheweke. Lan ora ana rumus ajaib kanggo kuwi.
Nanging aku ngerti, utawa aku ngrasa lan weruh, amarga krisis sing nggumunake, amarga jaman sing edan iki, ing
ngendi siji laporan bencana mèlu siji liyane, kepinginan utawa karepé wong kanggo informasi saya mundhak.
Aku mung krungu dina iki yèn 38% perusahaan Jerman bakal nyuda pagawéan taun ngarep.
Kajaba saka apa sing wis kelakon saklawasé.
Amarga: kita ora duwe gas murah maneh, kita duwe sumber energi sing ora stabil , kita duwe jaringan listrik sing
ora stabil, kita ora duwe keamanan, kita duwe wong-wong ing jabatan sing pancen ora pantes ana ing kana.
Para politikus sing ora kena disebut nganggo julukané.
Ana wong-wong sing pancen ora kompeten ing jabatané lan wis bener-bener kehabisan semangat ideologis.
Lan mesthi wae wong-wong sing mung maca Süddeutsche Zeitung, Der Spiegel lan nonton program warta Tagesschau uga nyadari iki.
Dadi wektu ana ing sisih kita. Masalahku mung siji: kowe kudu tekan titik paling ngisor, malah kudu mudhun luwih jero.
Kita wis ana ing lembah kaya ngono. Aku ora perlu mudhun menyang lembah paling gedhé lan paling jero saiki.
Aku njupuk paribasan saka Eva Herman lan Andreas Popp: "Saiki kita mung kudu liwat mripat jarum!"
Bisa luwih gampang. Yen cukup akeh wong sing miwiti mikir kanggo awake dhewe. Nanging
aku mikir kuwi sebabe kita kabeh ana ing kene.
Nanging nalika aku kudu liwat lembah kaya ngono, aku matur nuwun bisa nindakake bareng
karo wong-wong kaya ngono. Bareng-bareng uga.
Lan kita uga saya tambah akeh. Banjur kahanané bakal wiwit dadi luwih apik maneh.
Ya, kuwi muni apik, ta? Sawisé lembah teka gunung. Aku kebak "hopium" .
Apik. Iku salah siji saka ciri dhasarku. Mung ana ing kono... pancen mimpin dalan.
Kadhangkala ing urip kowe pancen nindakake loop-the-loops sing bener utawa sing kaya ngono.
Aku ana bareng kowe tanggal 27 November 2012 ing AZK. Lan kuwi pancen dadi salah siji momen paling apik ing uripku, tenan.
Kaya, wow, ana 3.000 wong, kabeh lumaku lancar. Lan umpan baliké.
Lan aku mikir, ya ampun, apa sing bakal kelakon sabanjure? Ayo, tunjukna.
Iku sakdurunge tanggal 21 Desember 2012 lan sapiturute. Dadi aku mikir ing atiku, ya, iki kita miwiti.
Ora suwe sawisé kuwi, aku didiagnosa kena kanker. Kowe ngerti, aku mikir ing atiku, aduh
alam semesta, iki ora kaya sing tak bayangaké.
Lan banjur aku mabur ngliwati lingkaran sing cukup ekstrim, sing asilé apik, nanging pancen petualangan sing edan.
Kuwi pancen ekstrim banget. Nanging sanajan mangkono, aku bisa sinau bab-bab tartamtu sing penting.
Lan tanpa pengalaman sing ekstrim iki, aku ora bakal miwiti dalan iki.
Dadi ing wiwitan pancen nggegirisi. Lan kabut abang geni lan lara suwene banget.
Lan uga ana kahanan sing ora mesthi: apa sing bakal kelakon saiki? Kepiye saktenane
kahanan iki bakal lumaku? Apa iki bakal bisa mlaku?
Lan yen dieling-eling maneh, kuwi pancen begja banget. Senajan muni kasar.
Kowe mesthi bisa urip tanpa lara. Nanging kuwi angel. Lan saiki mikir-mikir maneh – aku banget-banget matur nuwun.
Nanging iki dudu bab sing bisa kok kendhalèkaké. Iki teka marang kowe, lan syukur kowe ora ngerti sadurungé cobaan pribadhi sing
kowe pilih kanggo kontrak inkarnasimu, kaya jenengé sing éndah.
Nanging yen dieling-eling maneh, saiki aku ana ing kene, aku isih diijini melu, lan aku pancen – aku
dudu wong sing saben dina ndedonga cepet marang swarga.
Nanging aku kerep tangi lan matur nuwun marang pangriptaan, daya ibu-bapak pangripta saka kabèh sing ana.
Aku ora nganti religius banget nganti aku wis ngwujudake utawa ngpersonifikasi kuwi.
Nanging aku banget matur nuwun marang kekuwatan sing ngutus aku mrana.
Lan kasunyatan manawa aku diijini nyumbang ing kene, utamane ing posisi kaya ngene, nggawe aku rumangsa banget andhap asor saiki.
Lan uga andhap asor ing tegesé yèn kita bisa kanthi aktif mbentuk wektu sing nyenengake iki.
Amarga iku wektu sing bakal dieling-eling mengko ing buku sajarah.
Wong-wong biyen nindakake apa supaya kahanan ora dadi parah banget?
Aku yakin tenan bab kuwi. Aku uga yakin yèn para pamirsa padha yakin.
Matur nuwun sanget wis mbukak atimu lan nuduhake raosmu marang kita. Apik tenan, pancen.
Lan uga kanggo pakaryanmu, kowe wis nandurake awakmu dhéwé banget lan kowe pancen krasa energi iki, kowe nyinarke.
Sampeyan nduwé akèh bab positif sing ndhukung sampeyan, sing apik banget. Ayo padha nuduhake iku marang kabèh pamirsa kita.
Mulané kita ana ing kéné, ta? Mulané kita urip kaya ngéné.
Matur nuwun sanget, Robert. Ayo diterusake. Matur nuwun, Mathias. Apik tenan.