დიახ, ჩემზე რობერტ სტაინი წერია. ძვირფასო რობერტ, გმადლობთ, რომ დრო დაუთმეთ.
თქვენ აქ, ალტერნატიულ WEF-ზე იმყოფებით, საკმაოდ ბევრ სესიას უძღვებოდით და, ჩემი ინფორმაციით, ახლახან, სხვა საკითხებთან
ერთად, ხვალინდელი მედიის პანელის მოდერატორობაც გააკეთეთ.
და რა დასკვნები გამოიტანეთ? უკვე შეძელით თუ არა რაიმე დასკვნების გამოტანა აქედან, რაიმე გაკვეთილის, რისი
სწავლაც შეგვიძლია ან რომელიც საინტერესო იქნება მაყურებლისთვის?
ისე, ერთი მხრივ, აქ აშკარად წარმოუდგენლად შესანიშნავი ღონისძიებაა.
მართლა, ასეთ შეხვედრას აქამდე არასდროს შევხვედრივარ.
ასე რომ, აქ 30-40 ადამიანი გვყავს ალტერნატიული მედიის სფეროდან, ... უამრავი სხვადასხვა მედია-შემქმნელი
და აქტივისტი, იურისტი, ექიმი — მთელი პანელი აქ არის.
ყველა, ვინც ბოლო წლებში თავი არ დაზოგა და თქვა: "მე ამას არ დავთანხმდები", აქ პირველად ერთიანდებიან.
და რა თქმა უნდა, წარმოუდგენელია ახლა იქ მონაწილის სტატუსით ყოფნა და ამ ენერგიის შეგრძნება, როდესაც
ყველა თანხმდება, რომ ბოლოს და ბოლოს, რაღაც უნდა მოხდეს.
ახლა ჩვენ უბრალოდ ვეღარ ვიმუშავებთ ცალ-ცალკე, თითოეული ჩვენს სარდაფში და ჩვენს პატარა
YouTube არხზე; ჩვენ უნდა დავუკავშირდეთ ერთმანეთს.
მხოლოდ ის ფაქტი, რომ იქ ასეთი ენერგიაა კონცენტრირებული, მართლაც ბრწყინვალეა.
და მეორე საკითხი, რა თქმა უნდა, არის ის კონკრეტული იდეები ან მოსაზრებები, რომლებიც აქ გამოითქვა.
გუშინ ჩვენ გავატარეთ სიმულაციური სავარჯიშო, რომელიც ეფუძნებოდა სცენარს, რომ გამოცხადდა კიდევ ერთი ბაქტერიული
ეპიდემია და ახლა 25 დეკემბრის წელი იყო. ამის შემდეგ სამუშაო ჯგუფებს დაახლოებით უნდა გაერკვიათ:
რა გავაკეთეთ ჩვენ, როგორც ალტერნატიულმა მედიამ, აქტივისტებმა, ექიმებმა, იურისტებმა, ამის თავიდან ასაცილებლად?
და შემდეგ ეს სამუშაო ჯგუფებში გადავიდა. და შემდეგ ეს იქცა... შემოთავაზებული იყო ისეთი რამ, რაც
შეიძლებოდა გაკეთებულიყო, ასე რომ, ბოლო ოთხი წლის გამოცდილების გათვალისწინებით, შეიძლებოდა ითქვა:
"კარგი, ეს ჩვენთან აღარასდროს მოხდება". და მხოლოდ ესეც კი ნამდვილად ძალიან, ძალიან ძლიერი იყო.
მაგრამ ამისგან მიღებული გზავნილი ასეთია: ძალიან ბევრი ადამიანი აკეთებს რაღაცას და ეს სიგნალს გაუგზავნის გარე სამყაროს.
ამას ასი ათასობით ადამიანი ნახავს. და ასევე მაინტერესებს, როგორ წარმოაჩენს ამ მოვლენას მეორე მხარე, თუკი
საერთოდ ყურადღებას მიაქცევს. ასე რომ, ეს კვლავაც საინტერესოა.
და მე პირადად ასევე ვგრძნობ უდიდეს ენერგიას გაყოფილობის დაძლევასა და ერთობლივად სინერგიების პოვნაში.
ვფიქრობ, მიზანი არ იყო თითოეულ საკითხზე ერთსულოვან შეთანხმებას მიგვეღწია, არამედ იმაზე ფოკუსირება, რაც გვაერთიანებს, ხომ ასეა?
მგონი, ამას ვგრძნობ; ჰაერში ტრიალებს. ყველას სურს მშვიდობა, ყველას სურს სიმართლე, ყველას სურს, რომ რაღაცნაირად ერთად წავიდეთ წინ.
სწორედ ამას ვგრძნობ მეც აქ. დიდი მადლობა ამისთვის.
კონკრეტული ნაბიჯები, უკვე დაადგინეთ, თუ რას გააკეთებს მომავალი მედია მომავალ წელს? თუ ჯერ ადრეა ამის თქმა?
როგორც ჩანს, ჯერ არაფერია გასაჯაროებლად მზად.
მაგრამ დარწმუნებული ვარ, რომ იქ გაერთიანებულია ცალკეული ჯგუფები, ან თუნდაც, რომ იქ კონკრეტული პროექტები მიმდინარეობს.
ახლა უკვე, არ ვიცი, რამდენი ახალი შეხვედრა მაქვს დანიშნული სხვა მედიის შემქმნელებთან და მონაწილეებთან.
რა თქმა უნდა, იქ უკვე სინერგიები ვითარდება.
მაგრამ, თუ რა გამოვა აქედან, ჯერ კიდევ გასარკვევია.
ეს, ალბათ, ახალი სერიის საწყისი ღონისძიებაც არის.
ეს პირველი შემთხვევაა, როცა მაყურებელი არ არის.
პუბლიკა – მხოლოდ მოწვეული სტუმრები და მათი თანმხლები პირები.
სულ დაახლოებით 100 ადამიანი იყო, ცალკეული მონაწილეები.
და შემდეგ ჯერზე, როცა ეს მოხდება, ის იქნება სადღაც, სადაც შეიძლება იყოს 1000, 2000 ან ვინ იცის, რამდენი ადამიანი.
და ეს, რა თქმა უნდა, ბევრ ადამიანს მიიზიდავს. ამაში სრულიად დარწმუნებული ვარ.
ჩვენ აქ გუშინ რამდენიმე მოკლე ინტერვიუც ჩავატარეთ.
გერჰარდ ვისნევსკის ველაპარაკებოდი. იმ მომენტში თავად ვიყავი ოპერატორი.
და ფონზე იდგა პოლ ბრანდენბურგი მარკუს ჰაინცთან ერთად. შემდეგ უცებ მათ შეუერთდა პროფესორი ბჰაკდი.
და მხოლოდ ეს მარტო ფონზე, რომ ვნახე ეს მაყურებლის თვალით – ასე:
სად იყო ეს? რატომ? მინდა იქ წავიდე. რას აკეთებდნენ იქ? რა არის ეს?
ასე რომ, ვფიქრობ, რომ თავისთავად სიგნალის ეფექტი უაღრესად მნიშვნელოვანია იმის თვალსაზრისით, თუ რა შედეგი მოჰყვება ამას.
დიახ, ერთგვარად მომავლის "დიდების ხეივანია". აქ სეირნობ და ფიქრობ: "აჰ, ეს ვიცი, ისიც ვიცი, ისიც ვიცი". ფანტასტიკურია.
ჩემთვის ასევე უდიდესი პატივია, რომ აქ ასეთ ადამიანებთან ინტერვიუს ჩაწერის შესაძლებლობა მაქვს. ფანტასტიკურია.
ასე რომ, გმადლობთ ამ ღონისძიებისთვის და ასევე იმისთვის, რომ ის აქ, ერთობლივად უმასპინძლეთ.
კითხვა, რომელიც გვაინტერესებს და რომელიც ახლა აქ ყველას დავუსვით:
რა ვითარებაა ახლა, როდესაც, ვთქვათ, ცენზურა მზარდად ვრცელდება და მთელ ამ პროცესს თავადვე უძღვება
თავდაპირველი WEF – ასე ვთქვათ – ამ "დიდი გადატვირთვისკენ"?
ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ სხვადასხვა კრიზისის წინაშე ვდგავართ და ციფრულ პროდუქტებზე გადასვლის საშუალება აღარ გვაქვს.
YouTube-იც აღარ იქნება, ვებსაიტებიც აღარ იქნება, არაფერი. რას ურჩევდით ჩვენს მაყურებელს?
არის თუ არა დამოუკიდებელი ქსელური კავშირი, რომელიც ინტერნეტზე არ არის დამოკიდებული – სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ,
ანონიმურობისგან თავის დაღწევა და რეგიონულ ქსელებზე გადასვლა – მთავარი ფაქტორი, მნიშვნელოვანი საკითხი მომავლისთვის?
ასე რომ, ვიღაცამ გუშინ პანელზე თქვა: "დაქოქეთ საბეჭდი მანქანები."
დიახ, ის, რასაც მრავალი წლის განმავლობაში აკეთებდით, თქვენი აზრის გამოთქმასა და
განსხვავებული შეხედულების დაფიქსირებას, წაშლა შეუძლებელია.
ეს ხელით უნდა გადაყარო ნაგვის ურნაში. შენ უნდა მოიშორო ის.
ეს უბრალოდ კლიკი არ არის, თუ არ გინდა და ელფოსტას წაშლი, არამედ ეს ანალოგურია.
და ეს, რა თქმა უნდა, ერთ-ერთი შესაძლებლობაა, როდესაც ამბობთ: ჩვენ ციფრული არჩევანი აღარ გვაქვს,
ამიტომ ყველაფერი ისევ ანალოგურად უნდა გავაკეთოთ.
დიახ, საფოსტო გზავნილებით, ასე ვთქვათ, კარგი ძველი... როგორ ჰქვია? – წერილი/ჯაჭვური წერილი.
ანუ, უბრალოდ ხალხს ქაღალდის ნაგლეჯებს ურიგებ.
სტიკერები, მაგალითად, სულ სხვა საქმეა. სტიკერები წებოთი, რომლის მოშორებაც რთულია.
ხომ აცნობიერებ, რომ რაღაცას ისე აწებებ, რომ მისი მოსახსნელად დანის გამოყენება მოგიწევს?
ცოტა ანარქისტული ინფორმაცია. შემდეგ ერთი-ორი ლოგო.
და, რა თქმა უნდა, თქვენს პირად გარემოში კავშირების დამყარებაც ძალიან მნიშვნელოვანია.
ის კი ბედავს და საკუთარ გარემოშიც კი აჯახებს ადამიანებს ამ ყველაფერს...
ბევრი ჯერ კიდევ ამ "გონებრივ ციხეშია" ჩაკეტილი, როგორც ერთმა თქვა. რადგან ინფორმაციას ისინი
მხოლოდ მასმედიიდან იღებენ. და ეს ნაზად უნდა ავუხსნათ.
ეს ადვილი არ არის, როგორც ალბათ იცით.
ბევრი ადამიანი მიჩვეულია ამ კოკონში ჯდომას. იქ კომფორტულად არის, იცი, სად ხარ.
და არ გიწევთ იმაზე ნერვიულობა, რომ რაიმე ბოროტი ძალები ფონად რამეს აკეთებენ.
უბრალოდ, ნელ-ნელა უნდა აიყვანო ადამიანები იმ დონეზე, რომელზეც ისინი არიან.
მე ყოველთვის ასე ვაკეთებ, ეს უკვე ტრადიციად იქცა.
როდესაც მსგავს დისკუსიებში ვარ ჩართული, ყოველთვის ვცდილობ, რამდენიმე საცდელი ბურთის გაშვებას.
მაგალითად: შენობა 7, მსოფლიო სავაჭრო ცენტრი 7.
ჩემთვის ეს კლასიკური ტესტია, ლაკმუსის ტესტი, სადაც ზუსტად ვიცი: კარგი, თუ მოულოდნელად ასეთ პასუხს მივიღებ:
"რა? მე-7 შენობა?" "დიახ, მსოფლიო სავაჭრო ცენტრის მე-7 შენობა – 11 სექტემბერი და ამ ყველაფერს." "არ ვიცი, რა გითხრათ."
"მაშინ, ალბათ, უფრო ჩემპიონთა ლიგისკენ...", — ვამბობ ყოველთვის.
იცი, მერე უბრალოდ ხვდები, რომ... უბრალოდ ვერ აღწევ მათთან კონტაქტს. და ამას არ აქვს რაიმე ჯადოსნური ფორმულა.
მაგრამ მე ვიცი, ან ვგრძნობ და ვხედავ, რომ წარმოუდგენელი კრიზისების, ამ შეშლილი დროის გამო, როდესაც ერთი
კატასტროფის შესახებ შეტყობინებას მეორე მოჰყვება, ადამიანების ინფორმაციის მიღების სურვილი იზრდება.
დღეს გავიგე, რომ მომავალ წელს გერმანიის კომპანიების 38% სამუშაო ადგილებს შეამცირებს.
იმის გარდა, რაც მთელი ამ ხნის განმავლობაში ხდებოდა.
რადგან: ჩვენ აღარ გვაქვს იაფი საწვავი, გვაქვს მერყევი ენერგიის წყაროები, გვაქვს არასტაბილური ელექტროგადამცემი
ქსელი, არ გვაქვს უსაფრთხოება, პოზიციებზე გვყავს ადამიანები, რომლებსაც იქ საერთოდ არ უნდა იყვნენ.
პოლიტიკოსები, რომლებსაც არ უნდა ეძახონ ზედმეტსახელებით.
არსებობენ სრულიად არაკომპეტენტური ადამიანები პოზიციებზე, რომლებიც უბრალოდ იდეოლოგიურად სრულიად გამოფიტულები არიან.
და, რა თქმა უნდა, ამას ასევე ამჩნევენ ის ადამიანები, რომლებმაც მხოლოდ Süddeutsche, Spiegel და Tagesschau წაიკითხეს და უყურეს.
ასე რომ, დრო ჩვენს მხარესაა. ჩემი ერთადერთი პრობლემა ისაა, რომ ყველაზე დაბალ წერტილამდე
უნდა დაეცე, რომ კიდევ უფრო დაბლა უნდა დაეშვა.
ჩვენ უკვე ასეთ ხეობაში ვართ. ახლა ყველაზე დიდ, ყველაზე ღრმა ხეობაში ჩასვლა აღარ მჭირდება.
ევა ჰერმანისა და ანდრეას პოპისგან ერთი გამონათქვამი გავიგე: "ახლა უბრალოდ წკეფილის ყბაში უნდა გავძვრით!"
ეს შეიძლება უფრო მარტივი იყოს. თუ საკმარისი ადამიანი დაიწყებს საკუთარი თავით აზროვნებას.
მაგრამ ვფიქრობ, სწორედ ამისთვის ვართ ყველა აქ.
მაგრამ როდესაც ასეთი ველის გავლა მიწევს, მადლიერი ვარ, რომ ამას ასეთ ადამიანებთან ერთად ვაკეთებ. ერთად, ასევე.
და ჩვენი რიცხვიც იზრდება. მაშინ ყველაფერი ისევ კარგად იქნება.
დიახ, კარგად ჟღერს, არა? ხეობის შემდეგ მთა მოდის. მე სავსე ვარ "ჰოპიუმით" .
შესანიშნავია. ეს ჩემი ერთ-ერთი ძირითადი მახასიათებელია. უბრალოდ იქ ყოფნა... ნამდვილად გზის ჩვენება.
ზოგჯერ ცხოვრებაში ნამდვილ სალტოებს ან რაღაც ამდაგვარს აკეთებ.
მე შენთან ერთად ვიყავი 2012 წლის 27 ნოემბერს AZK-ში. და ეს, მართლა, ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთი უდიდესი მომენტი იყო. ეს იყო ისეთი,
ვაუ, 3000 ადამიანი, ყველაფერი კარგად წავიდა. და გამოხმაურება.
და ვიფიქრე, ო, ღმერთო ჩემო, რა მოჰყვება შემდეგ? მოდი, მაჩვენე.
ეს იყო 2012 წლის 21 დეკემბრამდე ცოტა ხნით ადრე და ასე შემდეგ. მაშინ გავიფიქრე: ჰო, აი, ასე იწყება.
მალევე კიბოს დიაგნოზი დამისვეს. წარმოგიდგენიათ, გავიფიქრე: "ო, სამყაროვ, ეს ის კი არ არის, როგორსაც წარმოვიდგენდი".
შემდეგ კი საკმაოდ ექსტრემალური წრე დავარტყი, რომელიც კარგად დასრულდა, მაგრამ ველური მგზავრობა იყო.
ეს მართლაც ექსტრემალური იყო. მაგრამ ამისგანაც კი შევძელი ისეთი მნიშვნელოვანი რაღაცების სწავლა.
და ამ უკიდურესი გამოცდილების გარეშე, ამ გზას არ დავადგებოდი.
ასე რომ, თავიდან მართლაც საშინელი იყო. და დიდი, დიდი ხნის განმავლობაში — ცეცხლისა და ტკივილის წითელი ნისლი.
და ასევე გაურკვევლობა: ახლა რა მოხდება? სინამდვილეში როგორ განვითარდება მოვლენები? საერთოდ იმუშავებს კი?
ახლა რომ ვუფიქრდები, ეს ნამდვილი იღბალი იყო. მაშინაც კი, თუ ეს სასტიკად ჟღერს.
ტკივილის გარეშე ცხოვრება ყოველთვის შეგიძლია, მაგრამ ეს რთული იყო. და ახლა, როცა უკან ვიხედები, ძალიან, ძალიან მადლიერი ვარ.
მაგრამ ეს ის არ არის, რისი გაკონტროლებაც შეგიძლია. ის თავისით მოდის შენთან და, საბედნიეროდ, წინასწარ არ იცი,
რა პირად გამოცდილებებს ირჩევ შენი ინკარნაციის კონტრაქტისთვის, როგორც ამას ლამაზად უწოდებენ.
მაგრამ წარსულს რომ ვუბრუნდები, ახლა აქ ვარ, კვლავ მაქვს მონაწილეობის უფლება და მე მართლა... არ ვარ
ისეთი ადამიანი, რომელიც ყოველდღე ზეცას სწრაფად ევედრება.
მაგრამ მე ხშირად ვიღვიძებ და მადლობას ვუხდი ქმნილებას, ყოველივეს არსების დედ-მამა-მქმნელ ძალას.
ისეთი მორწმუნე კი არ ვარ, რომ ეს განვხორციელო ან განვპიროვნო.
მაგრამ ძალიან მადლიერი ვარ იმ ძალისთვის, რომელმაც აქ მომიყვანა.
და ის ფაქტი, რომ აქ წვლილის შეტანის უფლება მაქვს, განსაკუთრებით კი ასეთ პოზიციაზე, ამ
მომენტში თავს უზომოდ თავმდაბლად მაგრძნობინებს.
და ასევე თავმდაბლები იმ გაგებით, რომ შეგვიძლია აქტიურად ჩამოვაყალიბოთ ეს საინტერესო დრო.
რადგან ეს არის დრო, რომელიც მოგვიანებით ისტორიის წიგნებში დარჩება.
მაშინ ხალხი რას აკეთებდა, რომ საქმე ასე ცუდად არ მისულიყო?
მე ამაში მტკიცედ ვარ დარწმუნებული. მჯერა, რომ მაყურებლებიც ასევე არიან.
დიდი მადლობა, რომ გული გაგვიღეთ და თქვენი გრძნობები გაგვიზიარეთ. მართლაც ფანტასტიკურია.
და ასევე თქვენი საქმისთვის, რომელშიც ამდენს დებთ საკუთარი თავიდან და რისი შეგრძნებაც
უბრალოდ შეიძლება, თქვენ ამ ენერგიას ასხივებთ.
ბევრი დადებითი რამ გაქვთ, რაც შესანიშნავია და ეს ყველა მაყურებელმა უნდა გაიგოს.
სწორედ ამიტომ ვართ აქ, ხომ ასეა? სწორედ ამიტომ ვცხოვრობთ ასე.
დიდი მადლობა, რობერტ. განვაგრძოთ. მადლობა, მატტიას. შესანიშნავია.