Да, на мојот пишува Роберт Стајн. Драги Роберт, благодарам што одвои време.
Вие сте тука на алтернативниот Светски економски форум, сте модерирале доста работи и, колку што можам да видам, штотуку го
модериравте панелот за медиумите на утрешнината, меѓу другото.
И кои се вашите наоди? Дали успеавте да извлечете некои заклучоци од ова, некои лекции што можеме да
ги научиме или што би биле интересни за гледачите?
Па, за почеток, очигледно е дека ова е неверојатно голем настан овде.
Навистина никогаш не сум наишол на ваков состанок.
Значи, имаме 30, 40 луѓе овде од алтернативната медиумска сцена, од ... Толку многу различни медиумски
творци и активисти, адвокати, лекари, целиот панел е тука.
Сите оние кои во последните години ја ризикуваа својата кожа и рекоа "Не се согласувам со ова", тука за првпат се обединети.
И секако, неверојатно е сега да се биде таму како учесник и да се почувствува таа енергија, за која
сите се согласуваат: конечно нешто мора да се случи.
Сега не можеме само да работиме поединечно, секој во својот подрум и на својот мал YouTube канал; треба да воспоставиме мрежа.
Само тоа е навистина брилијантно, што таму е концентрирана таква енергија.
И другата работа, секако, се специфичните идеи или мисли што се изразени овде.
Вчера поминавме симулациона вежба заснована на сценариото дека е прогласена уште една бактериска епидемија и
сега сме во 25 декември. Работните групи потоа требаше повеќе или помалку да сфатат:
Што направивме ние како алтернативни медиуми, како активисти, како лекари, како адвокати, за да го спречиме ова?
И тоа потоа влезе во работните групи. И тоа потоа стана... беа предложени работи што може да се направат, така што
со искуството од последните четири години, може да се каже:
"Добро, тоа нема да ни се случи повторно." И само тоа беше навистина, навистина моќно.
Но пораката што ја добивам од ова е: има толку многу луѓе што прават нешто, и тоа ќе испрати сигнал до надворешниот свет.
Стотици илјади луѓе ќе го видат. И јас исто така сум љубопитен да видам како другата страна ќе го претстави овој
настан, дали воопшто ќе го забележи. Значи, останува возбудливо.
И јас лично исто така чувствувам голема енергија во надминувањето на поделбите и заедничкото наоѓање синергии.
Верувам дека целта не беше да се обидеме да постигнеме единствен договор за секоја поединечна точка,
туку да се фокусираме на она што нè обединува, нели?
Верувам дека можам да го почувствувам; тоа е во воздухот. Секој посакува мир, секој посакува вистина,
секој посакува да напредуваме заедно на некој начин.
Тоа е исто така она што го чувствувам и јас овде. Многу ви благодарам за тоа.
Конкретни чекори, дали веќе идентификувавте што ќе прават утрешните медиуми следната
година? Или е сè уште премногу рано да се каже?
Колку што можам да кажам, ништо сè уште не е подготвено за објавување.
Но сум сигурен дека таму се здружиле одделни групи или дека таму се во тек конкретни проекти.
Сега веќе направив, не знам колку нови закажувања со други креатори на медиуми и учесници.
Се разбира, таму веќе се развиваат синергии.
Но што навистина ќе произлезе од тоа, останува да се види.
Ова е можеби настан за почеток на нова серија.
Ова е првпат без публика.
Публика – само поканетите гости и луѓето што дојдоа со нив.
Вкупно имаше можеби околу 100 луѓе, поединечни учесници.
И следниот пат кога тоа ќе се случи, ќе биде некаде каде што можеби ќе има 1.000, 2.000 или којзнае колку луѓе.
И тоа е, секако, нешто што ќе привлече многу луѓе. Јас сум сосема сигурен во тоа.
Ние исто така вчера овде спроведовме неколку кратки интервјуа.
Разговарав со Герхард Висневски. Во тој момент самиот бев камераман.
И во позадина стоеше Пол Бранденбург со Маркус Хајнц. Потоа одеднаш им се придружи професор Бхакди.
И само тоа само по себе во позадина, ако го бев видел тоа како гледач – вака:
Каде беше тоа? Зошто? Сакам да одам таму. Што правеа таму? Што е тоа?
Затоа верувам дека самиот сигнал-ефект е неверојатно важен во однос на тоа што произлегува од ова.
Да, навистина е некаков вид "Шеталиште на славните" на иднината, некако. Прошеташ овде и си мислиш: "Ах,
го знам тој, го знам тој, го знам тој." Фантастично.
Исто така, за мене е огромна чест што можам да интервјуирам такви луѓе овде. Фантастично.
Ви благодарам за овој настан и за тоа што го коорганизиравте овде.
Прашање што нè интересира, кое сега го поставивме на сите овде:
Каква е ситуацијата сега, кога, да речеме, цензурата станува сеприсутна и целата работа е водена од
оригиналниот WEF – да речеме – кон овој Голем рестарт?
Ова значи дека се соочуваме со различни кризи и повеќе немаме опција да прибегнеме кон дигитални производи.
Повеќе нема YouTube, повеќе нема веб-страници, ништо. Каков совет би им дале на нашите гледачи?
Дали независното мрежно поврзување, кое не зависи од интернет – со други зборови, напуштањето на анонимноста и преминувањето
кон регионални мрежи – е клучен фактор, важна точка за иднината?
Значи некој го кажа тоа вчера на панелот: "Пуштете ги печатните машини."
Да, она што го правите веќе многу години, изразувајќи го вашето мислење и не согласувајќи се, не може да се избрише.
Морате рачно да го фрлите тоа. Морате да го отстраните.
Не е само клик ако не го сакате и едноставно го избришете како е-пошта, туку е аналогно.
И тоа е, секако, една од можностите, па велите: веќе немаме никакви дигитални опции, но мораме
повторно да го направиме тоа во аналогна форма.
Да, со пријавување по пошта, така да се каже, со доброто старо... како се викаше? – писмо/ланчено писмо.
Значи, ти само им даваш на луѓето парчиња хартија.
Налепници, на пример, се сосема друга работа. Налепници со лепило кое е тешко да се отстрани.
Дали сфаќаш дека таму лепиш нешто што ќе треба да го отстраниш со нож?
Малку анархистички информации. Потоа едно или две логоа.
И, секако, воспоставувањето контакти во вашето лично опкружување е исто така многу важно.
Тој се осмелува да ги соочи луѓето во својата околина и со овие работи...
Многумина сè уште се заробени во овој "ментален затвор", како што некој го нарече. Затоа што тие ги добиваат своите информации
само од масовните медиуми. И тоа треба нежно да се разложи.
Тоа не е лесно, како што веројатно знаете.
Многу луѓе се навикнати да седат во овој кокон. Таму е удобно, знаеш каде си.
И не мора да се грижите за никакви злонамерни сили кои можеби прават нешто во позадина.
Но ти само треба полека да ги доведеш луѓето до нивото на кое се.
Јас секогаш го правам ова на овој начин, сега стана постојана шега.
Кога сум вклучен во вакви дискусии, секогаш се обидувам да испуштам неколку пробни балони.
На пример: Зграда 7, Светски трговски центар 7.
За мене тоа е класичниот тест, лакмусов тест, каде што точно знам: Океј, ако одеднаш добијам ваков одговор:
"Извини? Зграда 7?" "Да, Светскиот трговски центар 7 – 11 септември и сè тоа." "Не можам да кажам."
"Тогаш можеби повеќе кон Лигата на шампионите...", секогаш велам.
Знаеш, тогаш само сфаќаш, добро, не можеш да допреш до таа личност на... едноставно не можеш
да ја достигнеш. И нема магична формула за тоа.
Но знам, или чувствувам и гледам, дека поради неверојатните кризи, поради овие луди времиња, каде што еден извештај за катастрофа
следи друг, желбата или потребата на луѓето за информации расте.
Само што слушнав денес дека 38% од германските компании ќе намалат работни места следната година.
Покрај она што се случуваше цело време.
Бидејќи: повеќе немаме евтин гас, имаме нестабилни извори на енергија, имаме нестабилна електрична мрежа, немаме
безбедност, имаме луѓе на позиции кои воопшто не припаѓаат таму.
Политичари кои не смеат да се спомнуваат по нивните прекари.
Постојат целосно неспособни луѓе на позиции кои едноставно се идеолошки исцрпени.
И секако, луѓето кои само читале и гледале Süddeutsche, Spiegel и Tagesschau, исто така го забележуваат тоа.
Значи, времето е на наша страна. Мојот единствен проблем е што мораш да допреш дно, да отидеш уште подлабоко.
Веќе сме во таква долина. Не ми треба да се спуштам во најголемата, најдлабоката долина сега.
Ја презедов оваа изрека од Ева Херман и Андреас Поп: "Сега само треба да поминеме низ окото на иглата!"
Може да биде полесно. Ако доволно луѓе почнат да размислуваат со сопствен ум. Но мислам дека токму затоа сите сме тука.
Но кога морам да поминам низ таква долина, благодарен сум што тоа го правам со такви луѓе. И заедно, исто така.
И тоа што и ние се зголемуваме по број. Тогаш работите повторно ќе почнат да се подобруваат.
Да, тоа звучи добро, нели? По долината доаѓа планината. Јас сум полн со "хопиум" .
Одлично. Тоа е една од моите основни карактеристики. Само да бидам таму... навистина да го водам патот.
Понекогаш во животот правиш вистински лупи-лупи или нешто слично.
Бев со тебе на 27 ноември 2012 година во AZK. И тоа навистина беше еден од најголемите моменти во мојот живот. Беше толку,
вау, 3.000 луѓе, сè помина добро. И повратните информации.
И помислив: "О, драги животе, што следува?" Ајде, покажи ми.
Тоа беше кратко пред 21 декември 2012 година и така натаму. Па си помислив: да, еве нè.
Веднаш потоа ми беше дијагностициран рак. Знаеш, си помислив: "О, драг универзуме, ова не е како што замислував дека ќе биде."
И потоа изведов прилично екстремен круг, кој испадна добро, но беше луда вожња.
Тоа беше навистина екстремно. Но дури и од тоа успеав да научам некои важни работи.
И без ова екстремно искуство, не би тргнал по овој пат.
Прво беше навистина ужасно. И црвена магла од оган и болка долго, долго време.
И исто така неизвесноста: што ќе се случи сега? Како всушност ќе се одвиваат работите? Дали воопшто ќе успее?
И кога ќе се осврнам наназад, тоа беше среќен случај. Дури и ако звучи сурово.
Секогаш можеш да се справиш без болка. Но тоа беше тешко. И кога ќе се осврнеш наназад – многу, многу благодарен.
Но тоа не е нешто што можеш да го контролираш. Тоа ти доаѓа, и за среќа не знаеш однапред кои лични искушенија ги избираш за
својот договор за инкарнација, како што толку убаво се нарекува.
Но, кога ќе се осврнам наназад, сега сум тука, сè уште ми е дозволено да учествувам, и навистина – не сум
некој што секој ден упатува брза молитва кон небото.
Но често се будам и ѝ благодарам на творението, на мајчинско-татковската творечка сила на сè што постои.
Не сум толку религиозен што тоа да го манифестирам или персонифицирам.
Но многу сум благодарен за силата што ме доведе овде.
И фактот што ми е дозволено да придонесувам овде, особено во таква позиција, ме прави да
се чувствувам неверојатно скромен во моментов.
И исто така скромни во смисла дека можеме активно да помогнеме во обликувањето на ова возбудливо време.
Бидејќи тоа е времето што подоцна ќе биде запаметено во историските книги.
Што правеле луѓето тогаш за да спречат работите да станат толку лоши?
Јас сум цврсто убеден во тоа. Верувам дека и гледачите се.
Многу ви благодарам што го отворивте срцето и ги споделивте вашите чувства со нас. Фантастично, навистина.
И исто така за твојата работа, во која вложуваш толку многу од себе и едноставно можеш
да ја почувствуваш таа енергија, ја зрачиш.
Имаш многу позитивни работи кои ти одат во прилог, што е одлично, и тоа треба да се пренесе до сите гледачи.
Затоа сме тука, нели? Затоа живееме вака.
Многу ти благодарам, Роберт. Ајде да продолжиме. Благодарам, Матијас. Одлично.