Ja, mijn naam is Robert Stein. Beste Robert, bedankt voor je tijd.
Je bent hier bij het alternatieve WEF, je hebt ook een aantal evenementen gemodereerd, waaronder het
Media of Tomorrow panel, als ik het goed begrijp.
En wat is je realisatie, heb je er al iets uit kunnen halen, lessen die we kunnen meenemen
of die interessant zouden zijn voor kijkers?
Ten eerste is het hier natuurlijk een ongelooflijk groot evenement.
Ik ben eigenlijk nog nooit zo'n bijeenkomst tegengekomen.
We hebben hier 30, 40 mensen uit de alternatieve mediawereld, uit... Zoveel verschillende mediamakers en
activisten, advocaten, artsen, het hele panel is hier.
Iedereen die de afgelopen jaren zijn hoofd heeft uitgestoken en heeft gezegd: ik doe niet mee, is hier nu voor het eerst samen.
En natuurlijk is het ongelooflijk om daar alleen als deelnemer te zijn en deze energie te voelen waar
iedereen het over eens is: Er moet nu iets gebeuren.
Nu kunnen we het niet alleen individueel doen, elk in onze eigen kelder en op ons eigen kleine
YouTube-kanaal, maar nu moet het via een netwerk.
Dat alleen al is echt briljant, dat er zo'n concentratie van energie is.
En het andere is natuurlijk de concrete ideeën of gedachten die hier zijn geuit.
Gisteren speelden we een simulatiespel in de trant van: er wordt weer een bacteriële epidemie uitgeroepen en we
zitten min of meer in het jaar erna, in 25 december, en de werkgroepen moesten het dan min of meer uitzoeken:
Wat hebben we gedaan als alternatieve media, als activisten, als artsen, als advocaten om dit te voorkomen?
En dat ging vervolgens naar werkgroepen. En toen, ... werden er dingen bedacht die gedaan konden worden zodat we,
met de ervaring van de afgelopen vier jaar, konden zeggen:
"Dat zal ons niet meer gebeuren." En dat alleen al was echt, echt sterk.
Maar het signaal dat hier voor mij uitgaat is: er zijn zoveel mensen die iets doen en dat zal
een signaalwerking hebben naar de buitenwereld.
Honderdduizenden mensen zullen het zien. En ik ben ook benieuwd om te zien hoe de andere kant deze gebeurtenis zal
framen, om het zo maar te zeggen, en of ze er überhaupt op in zullen gaan. Dus dat blijft spannend.
En persoonlijk zie ik ook veel energie in het overwinnen van verdeeldheid en het samen vinden van synergieën.
Ik denk niet dat het de bedoeling was om te proberen op alle punten tot een unanieme conclusie te komen,
maar wel om ons te richten op wat ons verenigt, toch?
Ik denk dat ik het kan voelen, het hangt in de lucht. Iedereen wil vrede, iedereen wil de waarheid,
iedereen wil ergens dat we hier samen voorwaarts gaan.
Dus dat is ook wat ik hier waarneem. Hartelijk dank daarvoor.
Concrete stappen, hebben jullie al onderkend wat de media van morgen nu gaan doen om klaar te zijn voor
het volgende jaar... Of is dat nog niet bespreekbaar?
Volgens mij is er nog niets klaar om afgerond te worden.
Maar ik weet zeker dat de individuele groepen die bij elkaar zijn gekomen of dat er specifieke projecten lopen.
Ik heb nu al ik weet niet hoeveel nieuwe afspraken gemaakt met andere mediamakers en deelnemers.
Natuurlijk zijn er al synergieën aan het ontstaan.
Maar het valt nog te bezien wat er werkelijk van terecht zal komen.
Dit is misschien ook de aftrap voor een nieuwe serie.
Dit is nu de eerste keer zonder publiek.
Publiek - alleen de genodigden en de mensen die erbij waren in de bijlage.
Er waren misschien 100 mensen in totaal, de individuele deelnemers.
En de volgende keer dat het plaatsvindt, zal het ergens zijn waar misschien 1.000, 2.000
of ik weet niet hoeveel mensen er zullen zijn.
En dat is natuurlijk iets wat veel mensen zal aantrekken. Daar ben ik vrij zeker van.
We hebben hier gisteren ook een paar korte interviews gedaan.
Ik sprak met Gerhard Wisnewski. Ik werkte toen zelf als cameraman.
En op de achtergrond stond Paul Brandenburg met Markus Haintz. Toen voegde professor Bhakdi zich plotseling bij hen.
En dat alleen op de achtergrond, als ik het als toeschouwer had gezien - zo:
"Waar was dat? Waarom? Ik wil erheen. Wat deden ze daar? Wat is dat?"
Dus ik denk dat het signaaleffect alleen al ongelooflijk belangrijk is voor wat hier gebeurt.
Ja, het is echt een soort "Walk of Fame" van de toekomst op de een of andere manier. Je loopt hier doorheen en
denkt: "Ah, ik ken hem, ik ken hem, ik ken hem." Fantastisch.
Het is voor mij ook een enorme eer om zulke mensen hier te mogen interviewen. Fantastisch.
Dus ook jij bedankt voor dit evenement en voor het mede-hosten ervan.
We hebben nu aan iedereen hier een vraag gesteld die ons interesseert:
Hoe is het nu dat, laten we zeggen, de censuur zich verspreidt en de hele zaak door het oorspronkelijke WEF
- laten we zeggen - in deze Grote Reset wordt geleid?
Dit betekent dat we verschillende crises hebben en niet langer de optie hebben om digitale producten te gebruiken.
Geen YouTube meer, geen websites meer, helemaal niets meer. Welk advies heb je voor onze kijkers?
Is onafhankelijk, internetonafhankelijk netwerken - d.w.z. uit de anonimiteit en in regionale netwerken
- een sleutel, een belangrijk punt voor de toekomst?
Dus iemand zei het gisteren op het panel: "Start de drukpersen".
Ja, dus wat je al vele jaren doet, stem en tegenstem, dat kun je niet verwijderen.
Je moet het met de hand in de vuilnisbak gooien. Je moet het weggooien.
Het is niet gewoon een klik als je het niet wilt en gewoon verwijderen als een e-mail, het is analoog.
En dat is natuurlijk een van de manieren om te zeggen: we hebben geen digitale opties meer, we moeten het weer analoog doen.
Ja, met direct mail, met quasi, met goede oude ..., hoe heet het? - Brief/kettingbrief.
Dus je geeft mensen gewoon een stuk papier.
Stickers zijn bijvoorbeeld ook zo'n ding. Stickers met rubber dat moeilijk te verwijderen is.
Realiseer je je dat je daar ergens iets neerzet, dat je een mes nodig hebt om het eraf te krijgen?
Een beetje anarchistische informatie. Een of twee logo's dan.
En natuurlijk, heel belangrijk, netwerken in je persoonlijke omgeving.
Dat je de mensen om je heen met deze dingen durft te confronteren.
Veel mensen zitten nog steeds gevangen in deze 'gedachtekerker', zoals iemand het uitdrukte. Omdat ze hun informatie alleen uit
de massamedia halen. En die moet zorgvuldig worden opengebroken.
Het is niet gemakkelijk, dat weet jij waarschijnlijk ook wel.
Veel mensen zijn gewend om in deze cocon te zitten. Het is knus, je weet waar je bent.
En je hoeft je geen zorgen te maken over sinistere krachten die op de achtergrond iets doen.
Maar je moet mensen langzaam oppakken op het niveau waarop ze zich bevinden.
Ik doe het altijd zo, het is nu ook een running gag.
Bij dit soort discussies probeer ik altijd een paar proefballonnetjes op te laten.
Bijvoorbeeld: Gebouw 7, World Trade Centre 7.
Voor mij is dat de klassieke test, een lakmoesproef, waarbij ik precies weet: Oké, als ik plotseling zo'n antwoord krijg:
"Pardon? Gebouw 7?" "Ja, World Trade Centre 7 - 9/11 en zo." "Dat kan ik niet zeggen."
"Dan misschien liever voor de Champions League...", zeg ik altijd.
Weet je, dan realiseer je je gewoon, oké, je kunt die persoon niet oppakken op de ..., je kunt hem gewoon
niet oppakken. En daar is geen magische formule voor.
Maar ik weet, of ik voel en zie, dat de ongelooflijke crises, deze gekke tijden, met het ene na het
andere rampbericht, de bereidheid of het verlangen van mensen naar informatie doen toenemen.
Ik heb net vandaag gehoord dat 38% van de Duitse bedrijven volgend jaar banen gaat schrappen.
Naast wat er al die tijd is gebeurd.
Omdat: we geen goedkoop gas meer hebben, we volatiele energie hebben, we een instabiel elektriciteitsnet
hebben, we geen veiligheid hebben, we mensen op posities hebben zitten die daar helemaal niet thuishoren.
Politici die niet bij hun bijnaam genoemd mogen worden.
Er zijn volledig incompetente mensen op posities die gewoon ideologisch totaal opgebrand zijn.
En natuurlijk zullen mensen die alleen maar Süddeutsche Zeitung, Der Spiegel en Tagesschau
hebben gelezen en bekeken zich dat ook realiseren.
Dus de tijd werkt in ons voordeel. Ik heb alleen een probleem met het feit dat je bij
wijze van spreken nog lager door het dal moet.
We zitten al in zo'n dal. Ik hoef nu niet af te dalen naar het grootste, diepste dal.
Ik heb een gezegde opgepikt van Eva Herman en Andreas Popp: "We moeten nu alleen nog door het oog van de naald zien te kruipen!".
Het kan ook gemakkelijker. Als genoeg mensen met ons mee gaan denken. Maar ik denk dat we daarom allemaal hier zijn.
Maar als ik door zo'n dal moet, ben ik dankbaar dat ik het met zulke mensen kan doen. Ook samen.
En dat we ook steeds meer worden. Dan gaat het weer bergopwaarts.
Ja, dat klinkt goed, nietwaar? Dus na het dal komt de berg bovenop. Ik zit vol "Hopium" .
Super. Dat is een van mijn basiskenmerken. Gewoon daar ... echt aan de slag.
Soms doe je in het leven echte lussen of zo.
Ik was bij jullie in het AZK op 27 november 2012. En dat was echt een van de mooiste momenten van mijn leven. Het was
alsof, wow, 3000 mensen, alles zo goed ging. En de feedback.
En ik dacht, oh, lieve hemel, wat is het volgende? Kom op, laat het me zien.
Dat was vlak voor 21 december 2012 enzovoort. Ik dacht bij mezelf, ja, daar gaan we.
Kort daarna kreeg ik de diagnose kanker. Weet je, ik dacht bij mezelf, oh, lieve hemel, dit is niet wat ik in gedachten had.
En toen vloog ik een behoorlijk gekke lus, die goed eindigde, maar het was een draaicirkel.
Dat was echt grof. Maar het leerde me ook bepaalde dingen die belangrijk waren.
En zonder deze overduidelijke ervaring zou ik niet deze kant op zijn gekomen.
Dus het was eerst super slecht. En een rode mist van vuur en pijn voor een lange, lange tijd.
En ook de onzekerheid van wat er nu eigenlijk gaat gebeuren? Wat gaat er nu gebeuren? Zal het überhaupt werken?
En achteraf gezien was dat een kwestie van geluk. Ook al klinkt het cru.
Je kunt altijd zonder de pijn. Maar dat was moeilijk. En achteraf gezien - heel, heel dankbaar.
Maar het ligt niet in jouw handen. Het komt naar je toe en de persoonlijke testen die je kiest voor je incarnatiecontract zijn,
zoals het gezegde luidt, godzijdank niet van tevoren bekend.
Maar achteraf gezien ben ik nu hier, mag ik nog steeds meedoen en ben ik echt - ik richt nu niet elke dag een gebed tot de hemel.
Maar ik word vaak wakker en dank de schepping, de Moeder-Vader-Schepper kracht van alles wat is.
Ik ben niet zo religieus dat ik dit heb gemanifesteerd of verpersoonlijkt.
Maar ik ben heel dankbaar voor de kracht die me hierheen heeft gestuurd.
En het feit dat ik hier bij betrokken mag zijn, zelfs in zo'n positie, maakt me op dit moment ongelooflijk nederig.
En ook nederig in de zin dat we een actieve rol kunnen spelen in het vormgeven van deze spannende tijd.
Want dat is de tijd die je je later in de geschiedenisboeken herinnert.
Wat deden mensen toen zodat het niet zo erg werd?
Daar ben ik heilig van overtuigd. Ik denk dat de kijkers dat ook zijn.
Heel erg bedankt voor het openen van je hart en het delen met ons. Fantastisch, echt waar.
En ook voor je werk, dat je er zoveel in investeert en dat je die energie gewoon kunt voelen, je straalt het uit.
Je hebt veel positieve dingen, dat is heel goed, dat kan naar alle kijkers.
Daarom zijn we hier, nietwaar? Daarom leven we zo.
Hartelijk dank, Robert. We gaan verder. Dank je, Mathias. Super.