Po, tek unë shkruan Robert Stein. I dashur Robert, faleminderit që gjetët kohë.
Ju jeni këtu në Forumin Ekonomik Alternativ, keni moderuar mjaft gjëra dhe, sa di unë, sapo keni
moderuar panelin për mediat e së nesërmes, ndër të tjera.
Dhe cilat janë gjetjet tuaja? A keni arritur të nxirrni ndonjë përfundim, ndonjë mësim që mund të
mësojmë ose që do të ishte interesant për shikuesit?
Epo, së pari, është padyshim një ngjarje jashtëzakonisht e shkëlqyer këtu.
Nuk kam hasur kurrë më parë një takim të tillë, me të vërtetë.
Pra, kemi 30, 40 persona këtu nga skena e mediave alternative, nga ... Ka kaq shumë krijues mediash dhe
aktivistë, avokatë, mjekë, i gjithë paneli është këtu.
Të gjithë ata që kanë guxuar të ngrisin zërin në vitet e fundit dhe kanë thënë "Unë nuk
pajtohem me këtë", janë bashkuar këtu për herë të parë.
Dhe natyrisht është e pabesueshme të jesh atje tani si pjesëmarrës dhe të ndjesh këtë energji, që të
gjithë bien dakord: diçka më në fund duhet të ndodhë tani.
Tani nuk mund të punojmë më vetëm, secili në bodrumin e vet dhe në kanalin tonë të vogël në YouTube; duhet të krijojmë rrjete.
Vetëm kjo është vërtet e shkëlqyer, që një energji e tillë është përqendruar atje.
Dhe gjëja tjetër, natyrisht, janë idetë ose mendimet specifike që janë shprehur këtu.
Dje, ne kaluam një ushtrim simulimi bazuar në skenarin që ishte shpallur një epidemi tjetër bakteriale dhe
tani ishim në vitin 25 Dhjetor. Grupe pune më pas duhej më shumë ose më pak të zbulonin:
Çfarë kemi bërë ne si media alternative, si aktivistë, si mjekë, si avokatë për të parandaluar këtë?
Dhe kjo më pas u përfshi në grupet e punës. Dhe kjo më pas u bë... u propozuan gjëra që mund të bëheshin, kështu
që me përvojën e katër viteve të fundit, mund të thuhej:
"Mirë, kjo nuk do të na ndodhë më." Dhe vetëm kjo ishte vërtet, vërtet e fuqishme.
Por mesazhi që marr nga kjo është: ka kaq shumë njerëz që po bëjnë diçka, dhe kjo do të dërgojë një sinjal te bota e jashtme.
Qindra mijëra njerëz do ta shohin. Dhe unë gjithashtu jam kurioz të shoh se si pala tjetër do ta paraqesë këtë
ngjarje, nëse fare do ta vërejë. Pra, mbetet emocionuese.
Dhe unë personalisht gjithashtu ndiej një energji të madhe në kapërcimin e ndarjeve dhe në gjetjen e sinergjive së bashku.
Besoj se qëllimi nuk ishte të përpiqeshim të arrinim një marrëveshje unanime për çdo pikë, por
të përqendroheshim te ajo që na bashkon, apo jo?
Besoj se mund ta ndiej; është në ajër. Të gjithë dëshirojnë paqe, të gjithë dëshirojnë të vërtetën, të gjithë
dëshirojnë që ne të ecim përpara së bashku në njëfarë mënyre.
Kjo është gjithashtu ajo që unë e perceptoj këtu. Faleminderit shumë për këtë.
Hapa konkretë, a keni identifikuar tashmë se çfarë do të bëjnë mediat e së ardhmes vitin e
ardhshëm? Apo është ende tepër herët për ta thënë?
Sipas asaj që mund të kuptoj, ende asgjë nuk është gati për t'u shpallur.
Por jam i sigurt që grupet individuale që janë bashkuar atje, ose që projekte konkrete janë në zhvillim atje.
Tani kam bërë, nuk e di sa, emërime të reja me krijues të tjerë të mediave dhe pjesëmarrës.
Sigurisht, sinergjitë tashmë po zhvillohen atje.
Por çfarë do të dalë në të vërtetë prej tij, mbetet për t'u parë.
Kjo është ndoshta edhe ngjarja e nisjes për një seri të re.
Kjo është hera e parë pa audiencë.
Publiku – vetëm mysafirët e ftuar dhe personat që erdhën me ta.
Kishte ndoshta 100 persona në total, pjesëmarrësit individualë.
Dhe herën tjetër që të ndodhë, do të jetë diku ku mund të ketë 1,000, 2,000 ose kush e di sa njerëz.
Dhe kjo është, natyrisht, diçka që do të tërheqë shumë njerëz. Jam mjaft i sigurt për këtë.
Ne gjithashtu zhvilluam disa intervista të shkurtra këtu dje.
Po flisja me Gerhard Wisnewski. Në atë moment po veproja vetë si kameraman.
Dhe pastaj Paul Brandenburg qëndroi në sfond me Markus Haintz. Papritmas iu bashkua profesori Bhakdi.
Dhe vetëm kjo në sfond, sikur ta kisha parë si spektator – kështu:
Ku ishte ajo? Pse? Dua të shkoj atje. Çfarë po bënin atje? Çfarë është ajo?
Pra, besoj se efekti i sinjalit vetëm është jashtëzakonisht i rëndësishëm për atë që do të dalë nga kjo.
Po, në njëfarë mënyre është vërtet një lloj "Shëtitjeje të Famës" së së ardhmes. Ecni këtu dhe mendoni:
"Ah, e njoh këtë, e njoh atë, e njoh atë." Fantastike.
Është gjithashtu një nder i madh për mua që mund të intervistoj njerëz të tillë këtu. Fantastike.
Pra, faleminderit për këtë ngjarje dhe gjithashtu për bashkë-organizimin e saj këtu.
Një pyetje që na intereson, të cilën tashmë ia kemi bërë të gjithëve këtu:
Cila është situata tani, kur, le të themi, censura po bëhet e përhapur dhe e gjithë kjo po udhëhiqet nga Forumi Ekonomik
Botëror origjinal – le të themi – drejt këtij Rinisjeje të Madhe?
Kjo do të thotë se po përballemi me kriza të ndryshme dhe nuk kemi më mundësinë të përdorim produkte digjitale.
As më YouTube, as më faqe interneti, asgjë. Çfarë këshille do t'u jepnit shikuesve tanë?
A është rrjetëzimi i pavarur, që nuk varet nga interneti – me fjalë të tjera, largimi nga anonimati dhe kalimi në rrjete
rajonale – një faktor kyç, një pikë e rëndësishme për të ardhmen?
Pra, dikush e tha dje në panel: "Nisni makineritë e shtypjes."
Po, ajo që ke bërë për shumë vite, duke shprehur mendimin tënd dhe duke mos u pajtuar, nuk mund të fshihet.
Duhet ta hedhësh atë me dorë në koshin e mbeturinave. Duhet ta hedhësh.
Nuk është thjesht një klik nëse nuk e dëshiron dhe e fshin thjesht si një email, por është analoge.
Dhe kjo është, natyrisht, një nga mundësitë, kështu që thoni: ne nuk kemi më asnjë opsion
digjital, por duhet ta bëjmë përsëri në formë analoge.
Po, me aplikime të dërguara me postë, me, si të thuash, me të vjetrën e mirë... si e quajnë? – Letër/letër zinxhir.
Pra, thjesht u jep njerëzve copa letre.
Stikerat, për shembull, janë një çështje tjetër. Stikerat me ngjitës që është i vështirë për t'u hequr.
A e kupton që po ngjit aty diçka që do të duhet një teh për ta hequr përsëri?
Pak informacion anarkist. Pastaj një ose dy logo.
Dhe, natyrisht, rrjetëzimi në mjedisin tuaj personal është gjithashtu shumë i rëndësishëm.
Ai guxon t'i përballet njerëzit në mjedisin e tij me këto gjëra gjithashtu...
Shumë njerëz janë ende të bllokuar në këtë "burg mendor", siç e quajti dikush. Sepse ata marrin informacionin e tyre
vetëm nga mediat masive. Dhe kjo duhet shpjeguar me butësi.
Nuk është e lehtë, siç ndoshta e di.
Shumë njerëz janë mësuar të ulen në këtë kokon. Atje është komode, e di ku ndodhesh.
Dhe nuk ke pse të shqetësohesh për ndonjë forcë të errët që mund të jetë duke bërë diçka në sfond.
Por thjesht duhet t'i ngreësh njerëzit ngadalë në nivelin ku ata janë.
Unë gjithmonë e bëj kështu, tashmë ka marrë formën e një shakasie të përsëritur.
Kur jam i përfshirë në diskutime të tilla, gjithmonë përpiqem të lëshoj disa balona prove.
Për shembull: Ndërtesa 7, Qendra Botërore e Tregtisë 7.
Për mua, kjo është prova klasike, një test lëngjeje, ku e di saktësisht: Mirë, nëse papritmas marr një përgjigje të tillë:
"Çfarë? Ndërtesa 7?" "Po, Ndërtesa 7 e Qendrës Botërore të Tregtisë – 11 shtatori e të tjera." "Nuk mund ta them."
"Atëherë ndoshta më shumë drejt Ligës së Kampionëve...", them gjithmonë.
E di, pastaj thjesht e kupton: mirë, nuk mund të lidheshe me personin në ... thjesht nuk mund ta
arrish. Dhe nuk ka ndonjë formulë magjike për këtë.
Por e di, ose e ndiej dhe e shoh, se për shkak të krizave të jashtëzakonshme, për shkak të këtyre kohërave të
çmendura, ku një raport katastrofe pason tjetrin, gatishmëria ose dëshira e njerëzve për informacion po rritet.
Sapo dëgjova sot se 38% e kompanive gjermane do të ulin vendet e punës vitin e ardhshëm.
Përveç asaj që ka ndodhur gjithmonë.
Sepse: nuk kemi më benzinë të lirë, kemi burime energjie të paqëndrueshme , kemi një rrjet elektrik të paqëndrueshëm, nuk
kemi siguri, kemi njerëz në pozicione që nuk i takojnë fare aty.
Politikanët që nuk duhet t'u referoheni me nofkat e tyre.
Ka njerëz krejtësisht të paaftë në pozicione që janë thjesht ideologjikisht të djegur.
Dhe natyrisht, njerëzit që kanë vetëm lexuar dhe ndjekur Süddeutsche, Spiegel dhe Tagesschau e vërejnë gjithashtu.
Pra, koha është në anën tonë. Problemi im i vetëm është se duhet të arrish fundin, madje të zbresësh edhe më poshtë.
Ne tashmë jemi në një luginë të tillë. Nuk kam nevojë të zbres në luginën më të madhe dhe më të thellë tani.
Kam marrë një thënie nga Eva Herman dhe Andreas Popp: "Tani thjesht duhet të kalojmë përmes syrit të gjilpërës!"
Mund të ishte më e lehtë. Nëse mjaft njerëz fillojnë të mendojnë vetë. Por mendoj se për këtë jemi të gjithë këtu.
Por kur duhet të kaloj përmes një lugine të tillë, jam mirënjohës që e bëj me njerëz të tillë. Edhe së bashku.
Dhe që ne gjithashtu po rritemi në numër. Atëherë gjërat do të fillojnë përsëri të përmirësohen.
Po, kjo tingëllon mirë, apo jo? Pas luginës vjen mali. Jam plot me "hopium" .
Shkëlqyeshëm. Kjo është një nga karakteristikat e mia themelore. Thjesht të jem aty... me të vërtetë duke udhëhequr rrugën.
Ndonjëherë në jetë bën rrotullime të vërteta ose diçka të tillë.
Isha me ty më 27 nëntor 2012 në AZK. Dhe ai ishte një nga momentet më të mëdha në jetën time, me të vërtetë. Ishte
si, wow, 3,000 njerëz, gjithçka shkoi mirë. Dhe reagimet.
Dhe mendova, o Zot i madh, çfarë vjen më pas? Hajde, më trego.
Kjo ishte pak para 21 dhjetorit 2012 e kështu me radhë. Kështu që mendova me vete: po, ja ku po fillojmë.
Pak më vonë, më diagnostikuan me kancer. E di, mendova me vete: o univers i dashur, kjo nuk është siç e kisha imagjinuar.
Dhe pastaj fluturova një rreth mjaft ekstrem, që doli mirë, por ishte një udhëtim i egër.
Ishte vërtet ekstrem. Por edhe nga ajo, arrita të mësoja disa gjëra të rëndësishme.
Dhe pa këtë përvojë ekstreme, nuk do të isha nisur në këtë rrugë.
Kështu që në fillim ishte vërtet e tmerrshme. Dhe një mjegull e kuqe zjarri dhe dhimbje për një kohë shumë, shumë të gjatë.
Dhe gjithashtu pasiguria: çfarë do të ndodhë tani? Si do të zhvillohen në të vërtetë gjërat? A do të funksionojë fare?
Dhe me vështrimin prapa, ajo ishte një goditje fatlume. Edhe nëse tingëllon e ashpër.
Gjithmonë mund të kalosh pa dhimbje. Por kjo ishte e vështirë. Dhe kur e shikon nga pas – shumë, shumë mirënjohës.
Por nuk është diçka që mund ta kontrollosh. Vjen tek ti, dhe fatmirësisht nuk e di paraprakisht se cilat sprova personale do
të zgjedhësh për kontratën tënde të inkarnimit, siç quhet bukur.
Por kur e shikoj pas, unë jam këtu tani, ende më lejohet të marr pjesë, dhe unë me të vërtetë –
nuk jam dikush që lutet shpejt çdo ditë në qiell.
Por shpesh zgjohem dhe falënderoj krijimin, fuqinë nënë-babë-krijues të gjithçkaje që ekziston.
Nuk jam aq fetar sa ta kem manifestuar ose personifikuar atë.
Por jam shumë mirënjohës për forcën që më solli këtu.
Dhe fakti që më lejohet të kontribuoj këtu, veçanërisht në një pozicion të tillë, më bën të
ndihem jashtëzakonisht i përulur në këtë moment.
Dhe gjithashtu të përulur në kuptimin që mund të ndihmojmë aktivisht në formësimin e kësaj kohe emocionuese.
Sepse kjo është koha që do të mbahet mend më vonë në librat e historisë.
Çfarë bënin njerëzit atëherë për të parandaluar që gjërat të mos përkeqësoheshin kaq shumë?
Jam plotësisht i bindur për këtë. Mendoj se edhe shikuesit janë.
Faleminderit shumë që na hapët zemrën dhe ndanit historinë tuaj. Fantastike, me të vërtetë.
Dhe gjithashtu për punën tënde, që investon kaq shumë nga vetja dhe thjesht e ndjen këtë energji, e rrezaton.
Ke shumë gjëra pozitive që të ndihmojnë, gjë që është e shkëlqyer, dhe kjo duhet t'u komunikohet të gjithë shikuesve.
Prandaj jemi këtu, apo jo? Prandaj jetojmë kështu.
Faleminderit shumë, Robert. Le të vazhdojmë. Faleminderit, Mathias. Shkëlqyeshëm.