Бале, дар ман навиштааст: Роберт Стайн. Муҳтарам Роберт, ташаккур барои вақт ҷудо кардан.
Шумо дар инҷо, дар WEF-и алтернативӣ, ҳастед, шумо чандин чорабинӣ-ро модераторӣ кардед ва, ба назари ман, ҳамагӣ ҳоло
панели оид ба ВАО-и фардо ва дигар масъалаҳоро модераторӣ кардед.
Ва шумо кадом натиҷаҳоро ба даст овардед? Оё шумо аллакай тавонистед аз ин хулосаҳое бароред, дарсҳое, ки
мо метавонем омӯзем ё барои тамошобинон ҷолиб бошанд?
Хуб, пеш аз ҳама, ин ҷо бешубҳа як чорабинии бениҳоят аъло аст.
Ман воқеан ҳеҷ гоҳ бо чунин вохӯрӣ рӯ ба рӯ нашудаам.
Пас, дар инҷо 30–40 нафар аз саҳнаи ВАО-и алтернативӣ ҳастанд, аз ... Бисёр эҷодкорони расонаӣ ва фаъолон,
ҳуқуқшиносон, табибон – тамоми ҳайати панел дар инҷост.
Ҳамаи онҳое, ки дар солҳои охир ҷуръат карданд ва гуфтанд: «Ман бо ин розӣ нестам», дар ин ҷо бори аввал муттаҳид шудаанд.
Ва албатта, ҳоло ҳамчун иштирокчӣ дар он ҷо будан ва ин энергияро эҳсос кардан аҷиб аст, ки
ҳама розӣ ҳастанд: ниҳоят бояд чизе рӯй диҳад.
Ҳоло мо наметавонем танҳо алоҳида кор кунем, ҳар кадоме дар таҳхонаи худ ва дар канали
хурди YouTube-и худ; мо бояд шабака созем.
Худаш ин воқеан дурахшон аст, ки онҷо чунин энергия мутамарказ шудааст.
Ва чизи дигар, албатта, ғояҳо ё андешаҳои мушаххасест, ки дар ин ҷо баён шудаанд.
Дирӯз мо як машқи симулятсионӣ бар асоси сенарияе гузарондем, ки дар он эпидемияи нави бактериявӣ эълон шуда буд
ва мо ҳоло дар соли 25 декабр қарор доштем. Гурӯҳҳои корӣ пас аз он бояд то андозае фаҳмиданд:
Мо ҳамчун ВАО-и алтернативӣ, ҳамчун фаъолон, ҳамчун табибон ва ҳамчун ҳуқуқшиносон барои пешгирӣ кардани ин чӣ кор кардем?
Ва он гоҳ ба гурӯҳҳои корӣ гузашт. Ва он гоҳ он ба… пешниҳодҳое шуданд, ки метавон онҳоро анҷом дод,
то бо таҷрибаи чор соли охир кас метавонист бигӯяд:
"Хуб, ин дигар бо мо такрор намешавад." Ва танҳо ҳамин воқеан хеле, хеле пурқувват буд.
Аммо паёме, ки ман аз ин мегирам, чунин аст: одамони зиёде чизеро анҷом медиҳанд ва ин ба ҷаҳони беруна сигнал мефиристад.
Садҳо ҳазор нафар онро хоҳанд дид. Ман ҳам шавқ дорам бубинам, ки тарафи дигар ин рӯйдодро чӣ гуна тасвир
хоҳад кард, агар онҳо умуман ба он эътибор диҳанд. Пас, ин ҳанӯз ҳам шавқовар боқӣ мемонад.
Ва ман шахсан низ дар бартараф кардани тақсимотҳо ва якҷоя пайдо кардани синергетикҳо нерӯи зиёдеро эҳсос мекунам.
Ман бовар дорам, ки ҳадаф ин набуд, ки дар ҳар як нуқта ба мувофиқаи якдилона ноил шавем, балки бештар ба он
чизҳое, ки моро муттаҳид мекунанд, тамаркуз кунем, дуруст?
Ман бовар дорам, ки метавонам онро эҳсос кунам; он дар ҳаво аст. Ҳар кас сулҳро мехоҳад, ҳар кас ҳақиқатро
мехоҳад, ҳар кас мехоҳад, ки мо ба як тарз якҷоя пеш равем.
Ман низ ҳаминро дар ин ҷо эҳсос мекунам. Барои ин бисёр ташаккур.
Қадамҳои мушаххас, оё шумо аллакай муайян кардаед, ки ВАО-и фардо дар соли оянда чӣ кор
хоҳанд кард? Ё ҳанӯз барвақт аст, ки инро бигӯем?
То ҷое ки ман медонам, ҳанӯз ҳеҷ чиз барои эълон омода нест.
Аммо ман мутмаинам, ки гурӯҳҳои алоҳидае, ки он ҷо ҷамъ омадаанд, ё ҳатто лоиҳаҳои
мушаххас дар он ҷо дар ҳоли амалӣ шудан ҳастанд.
Ман ҳоло бо дигар эҷодкорони расонаӣ ва иштирокчиён чанд вохӯрии нав ташкил кардаам, намедонам чандто.
Албатта, дар он ҷо аллакай синергетикҳо рушд меёбанд.
Аммо дар асл аз ин чӣ хоҳад баромад, ҳанӯз маълум нест.
Ин шояд инчунин чорабинии оғози силсилаи нав бошад.
Ин бори аввал аст, ки бидуни тамошобин аст.
Тамошобинон – танҳо меҳмонони даъватшуда ва онҳое, ки бо онҳо омада буданд.
Шояд дар маҷмӯъ тақрибан 100 нафар иштирокчиён буданд.
Ва бори оянда, ки ин рӯй диҳад, он дар ҷое хоҳад буд, ки шояд 1000, 2000 ё, кист медонад, чанд нафар одамон бошанд.
Ва ин, албатта, чизест, ки бисёре аз одамонро ҷалб хоҳад кард. Ман дар ин бора комилан мутмаинам.
Мо инчунин дирӯз дар ин ҷо чанд мусоҳибаи кӯтоҳ гузаронидем.
Ман бо Герхард Висневски сӯҳбат мекардам. Дар он лаҳза ман худам ҳамчун оператор амал мекардам.
Ва сипас Пол Бранденбург бо Маркус Ҳайнтц дар пасзамина истод. Сипас профессор Бхакди ногаҳон ба онҳо ҳамроҳ шуд.
Ва танҳо ҳамин дар пасманзара, агар ман онро ҳамчун тамошобин мебинам – чунин:
Он дар куҷо буд? Чаро? Ман мехоҳам ба он ҷо равам. Онҳо дар он ҷо чӣ кор мекарданд? Ин чист?
Ман бовар дорам, ки танҳо таъсири сигнал аз ҷиҳати он чи аз ин бармеояд, бениҳоят муҳим аст.
Бале, ин ба як навъ «Роҳи шӯҳрат»-и оянда монанд аст. Шумо ин ҷо мегузаред ва фикр мекунед: «Аҳ, инро
мешиносам, онро мешиносам, онро мешиносам». Аҷоиб.
Барои ман низ шарафи бузург аст, ки метавонам бо чунин одамон дар ин ҷо мусоҳиба кунам. Аъло.
Пас, барои ин чорабинӣ ва ҳамчунин барои он ки онро дар ин ҷо ҳамроҳона баргузор кардед, ташаккур.
Саволе, ки моро шавқманд мекунад ва ки мо ҳоло аз ҳар кас дар инҷо пурсидем:
Ҳоло вазъ чӣ гуна аст, вақте ки, бигӯем, цензура густариш меёбад ва тамоми ин равандро худи WEF-и аслӣ –
бигӯем – ба сӯи ин «Барқарорсозии бузург» раҳбарӣ мекунад?
Ин маънои онро дорад, ки мо бо буҳронҳои гуногун рӯбарӯ ҳастем ва дигар имкони муроҷиат ба маҳсулоти рақамӣ надорем.
Дигар YouTube нест, дигар вебсайтҳо нестанд, ҳеҷ чиз. Шумо ба тамошобинони мо чӣ маслиҳат медиҳед?
Оё шабакасозии мустақил, ки ба интернет вобаста нест – ба ибораи дигар, дурӣ ҷустан аз анонимӣ ва гузаштан ба шабакаҳои
минтақавӣ – омиле калидӣ ва нуқтаи муҳим барои оянда аст?
Пас касе дирӯз дар панел гуфт: «Прессҳои чопиро ба кор андозед.»
Бале, он чизеро, ки шумо солҳои зиёд анҷом додаед — ифодаи назари худ ва баён кардани эътироз — наметавон нест кард.
Шумо бояд онро дастӣ партоб кунед. Шумо бояд онро партоб кунед.
Ин танҳо як клик нест, агар шумо онро нахоҳед ва онро ҳамчун почтаи электронӣ бекор кунед, балки он аналогӣ аст.
Ва ин, албатта, яке аз имкониятҳост, бинобар ин шумо мегӯед: «Мо дигар ягон варианти рақамӣ
надорем, аммо бояд боз ба тарзи аналогӣ иҷро кунем.»
Бале, бо мактубҳои почтаӣ, бо он, ба гуфтан мумкин, бо худи қадимии хуб... чӣ меноманд? – мактуб/занҷирии мактуб.
Пас, шумо танҳо ба мардум пораҳои коғаз медиҳед.
Стикерҳо, масалан, чизи дигар ҳастанд. Стикерҳое, ки часпаке доранд, ки хориҷ карданаш душвор аст.
Оё мефаҳмӣ, ки ту онҷо чизеро часпонда истодаӣ, ки барои дубора кандани он бояд корд истифода кунӣ?
Каме маълумоти анархистӣ. Сипас як ё ду логотип.
Ва, албатта, муошират дар муҳити шахсии шумо низ хеле муҳим аст.
Он шахс ҳатто ҷуръат мекунад, ки ин масъалаҳоро ба мардум дар муҳити худ низ рӯ ба рӯ кунад...
Бисёриҳо ҳанӯз дар ин «зиндони равонӣ» маҳбус мондаанд, чунон ки касе гуфтааст. Зеро онҳо маълумоташонро танҳо аз
васоити ахбори омма мегиранд. Ва инро бояд бо нармӣ шикаст.
Ин осон нест, чун эҳтимол медонед.
Бисёре аз одамон ба нишастан дар ин кокон одат кардаанд. Он ҷо бароҳат аст, шумо медонед, ки дар куҷоед.
Ва шумо набояд дар бораи ягон қувваҳои бадхоҳе, ки шояд дар пасзамина чизе анҷом медиҳанд, хавотир шавед.
Аммо шумо бояд одамонро оҳиста-оҳиста ба сатҳи ҳозираашон биёред.
Ман ҳамеша ҳамин тавр мекунам, то ҳол ин ба як шӯхии доимӣ табдил ёфтааст.
Вақте ки ман дар чунин баҳсҳо иштирок мекунам, ҳамеша кӯшиш мекунам чанд ғояи озмоиширо пешниҳод кунам.
Масалан: Бинои 7, Маркази савдои ҷаҳонӣ 7.
Барои ман ин санҷиши классикӣ, санҷиши литмус аст, ки ман дақиқ медонам: Окей, агар ногаҳон чунин посух гирам:
"Чӣ? Бинои 7?" "Бале, Маркази савдои ҷаҳонӣ 7 – 11 сентябр ва ҳамаи он чизҳо." "Ман наметавонам бигӯям."
"Пас шояд бештар ба сӯи Лигаи қаҳрамонҳо...", ман ҳамеша мегӯям.
Медонӣ, пас ту танҳо мефаҳмӣ, ки хуб, ту наметавонӣ бо он шахс дар ... тамос гирӣ, ту ба ӯ
намерасӣ. Ва барои ин ҳеҷ формулаи ҷодуӣ вуҷуд надорад.
Аммо ман медонам ё эҳсос мекунам ва мебинам, ки бинобар буҳронҳои бениҳоят ва ин замонҳои девонавор, ки дар
онҳо як гузориши офат паси дигараш меояд, хоҳиш ё майли мардум ба гирифтани маълумот меафзояд.
Ман имрӯз шунидам, ки соли оянда 38% ширкатҳои олмонӣ ҷойҳои кориро кам хоҳанд кард.
Илова бар он чизе, ки ҳамеша рӯй дода истодааст.
Зеро: мо дигар бензин арзон надорем, манбаъҳои энергияамон ноустувор ҳастанд, шабакаи барқиамон
ноустувор аст, амният надорем, дар мансабҳо одамоне ҳастанд, ки умуман ба он ҷо тааллуқ надоранд.
Сиёсатмадороне, ки набояд бо лақабҳояшон номбар шаванд.
Дар мансабҳо одамоне ҳастанд, ки комилан нотавонанд ва аз ҷиҳати идеологӣ пурра хаста шудаанд.
Ва албатта, онҳое, ки танҳо Süddeutsche, Spiegel ва Tagesschau-ро хонда ва тамошо кардаанд, инро низ мефаҳманд.
Пас вақт дар тарафи мост. Ягона мушкили ман ин аст, ки ту бояд ба поёнтарин нуқтаи ҳаёт расидӣ, ки ҳатто боз ҳам поёнтар равӣ.
Мо аллакай дар чунин водӣ ҳастем. Ҳоло ман набояд ба бузургтарин ва амиқтарин водӣ поён равам.
Ман аз Эва Ҳерман ва Андреас Попп як мақолро шунидам: «Ҳоло мо бояд аз сӯрохи сӯзан гузарем!»
Ин метавонист осонтар бошад. Агар одамони кофӣ барои худ фикр карданро шурӯъ кунанд. Аммо ман
фикр мекунам, ки ҳамин сабаб аст, ки мо ҳама инҷоем.
Аммо вақте ки ман бояд аз чунин водӣ гузарам, ман шукргузорам, ки ин корро бо чунин одамон анҷом диҳам. Ва ҳамроҳ низ.
Ва мо низ дар шумораамон меафзоем. Он гоҳ боз вазъ беҳтар мешавад.
Бале, ин хуб садо медиҳад, не? Пас аз водӣ кӯҳ меояд. Ман пур аз «хопиум» ҳастам .
Аъло. Ин яке аз хусусиятҳои асосии ман аст. Фақат ҳузур доштан... воқеан роҳро пешбарӣ кардан.
Баъзан дар зиндагӣ ту ҳақиқатан гардишҳои пурра мекунӣ ё чизе монанди он.
Ман 27 ноябри соли 2012 дар AZK бо шумо будам. Ва он воқеан яке аз беҳтарин лаҳзаҳои ҳаёти ман буд. Гӯё, вау,
3000 нафар одамон, ҳама чиз хуб гузашт. Ва фикру мулоҳизаҳо.
Ва ман фикр кардам: «Оҳ, ҳаёти ман, пас чӣ мешавад?» Биё, нишон деҳ.
Ин каме пеш аз 21 декабри соли 2012 ва ғайра буд. Пас ман ба худ гуфтам: ҳа, ҳамин аст.
Каме баъдтар ба ман ташхиси саратон гузоштанд. Шумо медонед, ман ба худ гуфтам: «Эй,
олам, ин тавр нест, ки ман тасаввур карда будам.»
Ва сипас ман як давраи хеле шадидро парвоз кардам, ки хуб анҷом ёфт, аммо он саёҳати ваҳшӣ буд.
Ин воқеан шадид буд. Аммо ҳатто аз он ман тавонистам чизҳои муҳимро омӯзам.
Ва бидуни ин таҷрибаи шадид, ман ба ин роҳ намепайвастам.
Аввал воқеан даҳшатнок буд. Ва муддати хеле дароз туманаки сурхи оташ ва дард буд.
Ва инчунин номуайянӣ: ҳоло чӣ рӯй хоҳад дод? Воқеан чизҳо чӣ гуна пеш хоҳанд рафт? Оё он умуман кор хоҳад кард?
Ва ҳоло, ба назари гузашта, ин як зарбаи хушбахтӣ буд. Ҳатто агар ин сахт ба назар расад.
Шумо ҳамеша метавонед бе дард зиндагӣ кунед. Аммо ин душвор буд. Ва ҳоло, бо назари баргашта, хеле, хеле шукргузорам.
Аммо ин чизе нест, ки шумо метавонед назорат кунед. Он ба шумо меояд, ва хушбахтона шумо пешакӣ намедонед, ки
озмоишҳои шахсиеро, ки барои шартномаи таҷассум, чунон хуб номгузорӣ шудааст, интихоб мекунед.
Аммо ҳоло, бо назари пасин, ман дар инҷо ҳастам, ҳанӯз ҳам иҷозат дорам иштирок кунам, ва ман воқеан – ман он
шахс нестам, ки ҳар рӯз як дуои кӯтоҳ ба осмон мефиристад.
Аммо ман аксар вақт бедор мешавам ва ба қудрати модар-падар-офаридгор, ки ҳамаи мавҷудот аст, шукр мегӯям.
Ман он қадар диндор нестам, ки онро таҷассум ё шахсият диҳам.
Аммо ман барои қудрате, ки маро инҷо фиристод, хеле шукргузорам.
Ва он ки ба ман иҷозат дода шудааст, ки дар ин ҷо саҳм гузорам, махсусан дар чунин мақом, дар ин
лаҳза маро бениҳоят фурӯтану хоксор ҳис мекунад.
Ва инчунин дар он маънӣ фурӯтанем, ки мо метавонем фаъолона дар шакл додани ин давраи шавқовар кӯмак расонем.
Зеро ин замонест, ки баъдтар дар китобҳои таърих хотиррасон хоҳад шуд.
Дар он замон мардум чӣ кор мекарданд, то вазъ ин қадар бад нашавад?
Ман ба ин қатъиян бовар дорам. Ман бовар дорам, ки тамошобинон низ ҳамин тавр бовар доранд.
Аз он ки дилатонро ба мо боз кардед ва ҳикояатонро бо мо мубодила кардед, бисёр ташаккур. Воқеан аъло буд.
Ва инчунин барои кори шумо, ки шумо дар он худатонро ин қадар сарф мекунед ва шумо метавонед ин
энергияро эҳсос кунед, шумо онро паҳн мекунед.
Шумо бисёр чизҳои мусбӣ доред, ки ин хеле хуб аст. Ин чизест, ки ҳамаи тамошобинон бояд донанд.
Барои ҳамин мо инҷоем, не? Барои ҳамин мо ҳамин тавр зиндагӣ мекунем.
Бисёр ташаккур, Роберт. Идома диҳем. Ташаккур, Матиас. Аъло.