Oo, nakasulat sa akin Robert Stein. Mahal na Robert, salamat sa paglaan ng oras.
Nasa alternatibong WEF ka ngayon, nakapag-moderate ka na ng ilang bagay, at ayon sa pagkakaintindi ko, kakamoderate mo lang ang
panel tungkol sa media bukas, bukod pa sa iba pang mga bagay.
At ano ang inyong mga natuklasan? Nakabuo na ba kayo ng anumang konklusyon mula rito, anumang aral na maaari nating
matutunan o na magiging kawili-wili para sa mga manonood?
Sa isang banda, kitang-kita na napakagandang kaganapan dito.
Hindi ko pa talaga naranasan ang ganung pagpupulong.
Kaya mayroon kaming 30, 40 katao dito mula sa eksena ng alternatibong media, mula sa ... Maraming iba't
ibang tagalikha ng media at mga aktibista, mga abogado, mga doktor, nandito ang buong panel.
Ang lahat ng mga taong naglakas-loob nitong mga nakaraang taon at nagsabing, "Hindi ako sasang-ayon
diyan," ay nagkakaisa rito sa unang pagkakataon.
At siyempre, kamangha-mangha na naroroon ngayon bilang isang kalahok at maramdaman ang enerhiyang ito, na
lahat ay sumasang-ayon: dapat nang may mangyari ngayon.
Ngayon hindi na tayo maaaring magtrabaho nang mag-isa, bawat isa sa sarili nating basement at sa sarili nating
maliit na YouTube channel; kailangan nating mag-network.
Talagang kahanga-hanga iyon, na nakatitipon doon ang ganoong enerhiya.
At ang isa pang bagay ay, siyempre, ang mga tiyak na ideya o kaisipang naipahayag dito.
Kahapon, sumailalim kami sa isang ehersisyong simulasyon batay sa senaryo na idineklara ang isa pang epidemya ng bakterya at
ngayon ay nasa taong ika-25 ng Disyembre na kami. Pagkatapos, kinailangan ng mga pangkat na magtrabaho na halos alamin:
Ano na ang nagawa natin bilang alternatibong media, bilang mga aktibista, bilang mga propesyonal sa
medisina, bilang mga abogado, upang maiwasan ito?
At iyon ay naipasok sa mga working group. At iyon ay naging... may mga mungkahing maaaring gawin, kaya sa
karanasan ng nakalipas na apat na taon, masasabi na:
"Sige, hindi na iyon mangyayari sa atin muli." At iyon lang ay talagang napakalakas.
Ngunit ang mensaheng nakukuha ko rito ay: napakaraming tao ang gumagawa ng isang bagay, at
magpapadala iyon ng senyales sa labas ng mundo.
Daang libong tao ang makakakita nito. At interesado rin akong makita kung paano ihaharap ng kabilang panig
ang pangyayaring ito, kung papansinin pa nga nila ito. Kaya't nananatili itong kapanapanabik.
At personal kong nararamdaman din ang napakalaking enerhiya sa pagtagumpay sa mga paghahati
at sa magkakasamang paghahanap ng mga sinerhiya.
Naniniwala ako na ang layunin ay hindi ang subukang makamit ang pagkakaisang pagsang-ayon sa bawat punto, kundi ang
ituon ang pansin sa mga bagay na nagbubuklod sa atin, hindi ba?
Naniniwala akong nararamdaman ko ito; nasa hangin ito. Lahat ay nagnanais ng kapayapaan, lahat ay nagnanais ng katotohanan, lahat
ay nagnanais na magtulungan tayong magpatuloy sa isang paraan.
Iyon din ang nakikita ko rito. Maraming salamat dito.
Konkretong hakbang, napag-alaman mo na ba kung ano ang susunod na gagawin ng media bukas sa
susunod na taon? O masyado pa bang maaga para sabihin?
Sa pagkakaalam ko, wala pang handang ipahayag.
Ngunit sigurado ako na ang mga indibidwal na grupo na nagsama-sama doon, o kahit na ang
mga konkretong proyekto ay isinasagawa doon.
Ngayon ay nakagawa na ako, hindi ko alam kung ilan, ng mga bagong appointment kasama ang
iba pang mga tagalikha ng media at mga kalahok.
Siyempre, nabubuo na roon ang mga sinerhiya.
Ngunit kung ano talaga ang mangyayari rito ay hindi pa tiyak.
Marahil ito rin ang pambungad na kaganapan para sa isang bagong serye.
Ito ang unang beses na walang manonood.
Manonood – tanging ang mga inimbitahang bisita at ang mga kasama roon.
Marahil ay mayroong daan-daang tao sa kabuuan, ang bawat isa ay isang kalahok.
At sa susunod na mangyari iyon, ito ay magaganap sa isang lugar kung saan maaaring may
1,000, 2,000 o sino ang nakakaalam kung ilang tao.
At iyon, siyempre, ay isang bagay na makakaakit ng maraming tao. Sigurado ako roon.
Nagsagawa rin kami ng ilang maikling panayam dito kahapon.
Nakikipag-usap ako kay Gerhard Wisnewski. Ako mismo ang nagsisilbing cameraman sa oras na iyon.
At sa likuran nakatayo si Paul Brandenburg kasama si Markus Haintz. Pagkatapos ay
biglang sumali sa kanila si Propesor Bhakdi.
At iyon lang sa likuran, kung nakita ko iyon bilang manonood – ganito:
Saan iyon? Bakit? Gusto kong pumunta doon. Ano ang ginagawa nila doon? Ano iyon?
Kaya naniniwala ako na ang epekto ng senyales lamang ay napakahalaga sa kung ano ang lalabas dito.
Oo, parang isang "Walk of Fame" ng hinaharap ito, sa isang paraan. Naglalakad ka rito at naiisip mo, "Ah, kilala
ko 'yan, kilala ko 'yan, kilala ko 'yan." Kamangha-mangha.
Isang malaking karangalan din para sa akin na makapanayam ng mga taong katulad nito rito. Kamangha-mangha.
Kaya maraming salamat sa kaganapang ito, at pati na rin sa pag-co-host nito dito.
Isang tanong na kinahihiligan namin, na ngayon ay tinatanong na namin sa lahat dito:
Ano na ang sitwasyon ngayon, kung, sabihin nating, ang sensura ay nagiging malawakan at ang buong bagay ay
pinangungunahan ng orihinal na WEF – sabihin nating – patungo sa tinatawag na Great Reset?
Ibig sabihin nito ay humaharap tayo sa iba't ibang krisis at wala na tayong pagpipilian kundi gumamit ng mga digital na produkto.
Walang YouTube, walang mga website, wala nang iba pa. Ano ang payo mo sa aming mga manonood?
Ang malayang networking na hindi nakadepende sa internet – sa madaling salita, ang paglayo sa pagkawalay-ng-pangalan
at paglipat sa mga rehiyonal na network – ba ay isang pangunahing salik, isang mahalagang punto para sa hinaharap?
Kaya sinabi ng isang tao kahapon sa panel: "Simulan ang pag-imprenta."
Oo, ang ginagawa mo sa loob ng maraming taon—ang paghayag ng iyong opinyon at pagtatapat
ng iyong pagtutol—ay hindi maaaring burahin.
Kailangan mong itapon iyon sa basurahan nang mano-mano. Kailangan mong itapon ito.
Hindi lang ito isang pag-click kung ayaw mo at basta burahin bilang email, kundi ito ay analogo.
At iyon, siyempre, ay isa sa mga posibilidad, kaya sinasabi mo: wala na tayong mga digital na pagpipilian,
pero kailangan nating gawin ito muli sa anyong analogo.
Oo, sa mga mail-order na bagay, sa, sabihin nating, sa magandang lumang... ano nga ba ang tawag dito? – Sulat/chain letter.
Kaya, binibigyan mo lang ng mga piraso ng papel ang mga tao.
Ang mga sticker, halimbawa, ay isa pang bagay. Mga sticker na may pandikit na mahirap tanggalin.
Napagtatanto mo ba na nakadikit ka roon ng isang bagay na kakailanganin mong gamitan ng kutsilyo para matanggal muli?
Medyong impormasyon tungkol sa anarkismo. Pagkatapos, isa o dalawang logo.
At siyempre, napakahalaga rin ng networking sa iyong personal na kapaligiran.
Nangahas ding harapin ng taong iyon ang mga tao sa kanyang sariling kapaligiran tungkol sa mga bagay na ito.
Marami pa rin ang naipit sa tinatawag na "mental prison", ayon sa sinabi ng isang tao. Dahil ang kanilang impormasyon ay nagmumula
lamang sa mass media. At kailangang dahan-dahang ipaliwanag ito.
Hindi iyon madali, gaya ng alam mo marahil.
Maraming tao ang sanay na nakaupo sa kokon na ito. Komportable doon, alam mo kung nasaan ka.
At hindi mo kailangang mag-alala tungkol sa anumang masamang puwersa na maaaring gumagawa ng kung ano sa likuran.
Ngunit kailangan mong dahan-dahang itaas ang mga tao sa antas kung nasaan sila.
Palagi kong ginagawa ito nang ganito, naging patuloy na biro na ito ngayon.
Kapag kasali ako sa mga pag-uusap na ganito, palagi kong sinusubukang magpalipad ng ilang paunang mungkahi.
Halimbawa: Gusali 7, World Trade Centre 7.
Para sa akin, iyon ang klasikong pagsusuri, isang litmus test, kung saan alam ko nang eksakto:
Sige, kung bigla akong makatanggap ng ganitong sagot:
"Ano? Gusali 7?" "Oo, World Trade Centre 7 – 9/11 at lahat ng iyan." "Hindi ko masabi."
"Siguro mas papunta sa Champions League..." ang lagi kong sinasabi.
Alam mo, saka mo lang napagtatanto, ayos lang, hindi mo makausap ang taong nasa kabilang linya… hindi mo talaga
sila maabot. At wala namang mahiwagang pormula para doon.
Ngunit alam ko, o nararamdaman at nakikita ko, na dahil sa napakalubhang mga krisis, dahil sa mga kabaliwan ng panahong ito,
kung saan ang isang ulat ng sakuna ay sinusundan ng isa pa, lumalaki ang kagustuhan o
pagnanais ng mga tao para sa impormasyon.
Nabalitaan ko lang ngayon na 38% ng mga kumpanyang Aleman ay magbabawas ng mga trabaho sa susunod na taon.
Bukod pa sa mga nangyayari na mula pa noon.
Dahil: Wala na tayong murang gasolina, mayroon tayong pabagu-bagong pinagkukunan ng enerhiya, mayroon tayong hindi
matatag na grid ng kuryente, wala tayong seguridad, at may mga taong nasa mga posisyon na hindi talaga dapat naroroon.
Mga pulitikong hindi dapat tawagin sa kanilang mga palayaw.
May mga taong lubos na walang kakayahan sa kanilang mga posisyon na tuluyan nang napagod sa ideolohiya.
At siyempre napapansin din iyon ng mga taong nagbasa at nanood lamang ng Süddeutsche, Spiegel, at Tagesschau.
Kaya nasa panig natin ang oras. Ang tanging problema ko lang ay kailangan mong marating ang
pinakababa, na kailangan mo pang bumaba nang mas mababa.
Nasa ganoong lambak na tayo. Hindi ko na kailangang bumaba pa sa pinakamalaki at pinakamalalim na lambak ngayon.
Kinuha ko ang kasabihan nina Eva Herman at Andreas Popp: "Kailangan na lang nating dumaan sa mata ng karayom ngayon!"
Maaaring mas maging madali ito kung maraming tao ang magsisimulang mag-isip para sa kanilang sarili. Pero sa
tingin ko, iyon ang dahilan kung bakit nandito tayong lahat.
Ngunit kapag kailangan kong dumaan sa ganoong lambak, nagpapasalamat akong gawin ito
kasama ang mga taong iyon. Sama-sama rin.
At tayo rin ay dumarami. Pagkatapos ay muling gaganda ang takbo ng mga bagay.
Oo, maganda nga iyon, hindi ba? Pagkatapos ng lambak ay ang bundok. Puno ako ng "hopium" .
Napakaganda. Isa iyon sa aking mga pangunahing katangian. Ang simpleng pagiging nariyan... talagang nangunguna.
Minsan sa buhay, gumagawa ka talaga ng mga loop-the-loops o kung ano pa man.
Nasa AZK ako kasama mo noong 27 Nobyembre 2012. At iyon talaga ang isa sa pinakamagandang sandali sa buhay ko.
Grabe, wow, 3,000 katao, maayos ang lahat. At ang mga puna.
At naisip ko, oh buhay ko, ano ang susunod? Sige, ipakita mo sa akin.
Iyon ay sandaling bago ang ika-21 ng Disyembre 2012 at iba pa. Kaya naisip ko sa sarili ko, oo, simulan na natin ito.
Hindi nagtagal, na-diagnose akong may kanser. Alam mo, naisip ko sa sarili, oh mahal kong
sansinukob, hindi ito ang inakala kong mangyayari.
At pagkatapos ay lumipad ako ng isang medyo matinding bilog, na naging maayos naman, pero napakabaliw ng biyahe.
Talagang sobra iyon. Pero kahit ganoon, nakapagaral ako ng ilang mahahalagang bagay.
At kung wala ang matinding karanasang ito, hindi ako sasabak sa landas na ito.
Kaya, sa simula ay talagang kakila-kilabot. At isang pulang ulap ng apoy at sakit sa loob ng napakatagal na panahon.
At pati na rin ang kawalang-katiyakan: ano ang mangyayari ngayon? Paano nga ba talaga
magpapatuloy ang mga bagay? Gagana pa kaya ito?
At sa pagbabalik-tanaw, iyon ay isang malaking swerte. Kahit na magmukhang mabagsik.
Palagi mong maaaring iwasan ang sakit. Ngunit mahirap iyon. At sa pagbabalik-tanaw – labis, labis na nagpapasalamat.
Ngunit hindi mo ito makokontrol. Dumarating ito sa iyo, at sa kabutihang-palad ay hindi mo alam nang maaga ang mga
personal na pagsubok na pinipili mo para sa iyong kontrata ng inkarnasyon, gaya ng magandang tawag dito.
Ngunit sa pagbabalik-tanaw, nandito ako ngayon, pinapayagan pa rin akong makilahok, at talagang—hindi ako yung taong
nagpapadala ng mabilisang panalangin sa langit araw-araw.
Ngunit madalas akong magising at magpasalamat sa paglikha, ang kapangyarihan ng ina-ama-lalang ng lahat ng mayroon.
Hindi naman ako ganoon kasigasig sa relihiyon para ipakita o gawing tao iyon.
Ngunit lubos akong nagpapasalamat sa lakas na nagdala sa akin dito.
At ang katotohanang pinapayagan akong mag-ambag dito, lalo na sa ganitong posisyon, ay
nagpaparamdam sa akin ng labis na kababaang-loob sa ngayon.
At mapagkumbaba rin sa diwa na maaari tayong aktibong makatulong sa paghubog ng kapanapanabik na panahong ito.
Dahil iyon ang panahong maalala mamaya sa mga aklat ng kasaysayan.
Ano ang ginawa ng mga tao noon para hindi lumala nang husto ang sitwasyon?
Lubos akong kumbinsido rito. Naniniwala rin ako na ganoon din ang mga manonood.
Maraming salamat sa pagbubukas ng iyong puso at sa pagbabahagi ng iyong mga damdamin sa amin. Kahanga-hanga talaga.
At pati na rin sa iyong trabaho, na inilalagay mo ang napakarami sa iyong sarili at ramdam
mo talaga ang enerhiyang ito, na sinisiklab mo.
Marami kang positibong bagay na nangyayari sa'yo, na napakaganda. Ibahagi natin iyon sa lahat ng ating mga manonood.
Kaya nga nandito tayo, hindi ba? Kaya nga tayo nabubuhay nang ganito.
Maraming salamat, Robert. Magpatuloy tayo. Salamat, Mathias. Maganda.