Альтэрнатыўны WEF – сутнасць 9 гадзін фарматыўнай сучаснай гісторыі.
Шматлікія выбітныя дзеячы ў галіне адукацыі сабраліся на альтэрнатыўным сусветным эканамічным форуме ў Празе.
Альтэрнатыўны сусветны форум — гэта контрідэя «Вялікаму перазапуску», альтэрнатыўны
аналітычны цэнтр для свабоднага свету заўтрашняга дня.
Kla.TV прадстаўляе сутнасць гістарычных прамоў, захапляльныя дыскусіі і эксклюзіўныя інтэрв'ю.
Увесь кантэнт ад альтэрнатыўнага WEF можна знайсці на AUF1: www.auf1.tv/alternativ-wef
Крэм дэ ла крэм прасветленых мысляроў і барацьбітоў за свабоду збіраюцца тут гэтымі днямі, каб запусціць нешта вельмі асаблівае.
Мы хочам выступіць супраць глабалізму і прыгнёту і за мір і свабоду.
Мы жывём у складаныя часы, таму важна наладжваць сувязі, ствараць саюзы і сеткі.
А цяпер мы хацелі б запрасіць двух аўтараў гэтай ідэі далучыцца да нас на сцэне: Эльзу Мітмансгрубер і Стэфана Магнет.
Так, у мяне з'явілася гэтая ідэя, таму што я прачытала артыкул Клауса Шваба пра пачатак Сусветнага эканамічнага форуму.
І там я ўбачыў і прачытаў, як усё пачыналася з маленечкага.
І гэта неяк мяне ўразіла. Вось што важна.
І не наканавана, што глабалісцкі МВФ павінен трымаць стырно ўлады.
Цяпер яно можа сутыкнуцца з канкурэнцыяй; цяпер яно павінна сутыкнуцца з канкурэнцыяй з боку Альтэрнатыўнага WEF.
І хто зможа зрабіць гэта лепш за тых, хто ўжо праявіў мужнасць і выступіў супраць сістэмы?
Гэтыя карэнным чынам розныя людзі, трэба адзначыць, цяпер уступаюць у дыялог.
Азіраючыся назад, гэта будзе гістарычны момант, калі нам удалося аб'яднаць столькі выдатных асоб, якія могуць не
пагаджацца на ўсе пытанні, але якія аб'яднаны агульнай мэтай, а менавіта жаданнем самавызначэння, суверэнітэту і свабоды.
І ўсе, хто тут прыняў удзел, поўныя рашучасці зрабіць усё магчымае, каб гэтага дасягнуць,
бо без гэтых каштоўнасцей будучыня — нішто.
Дзякуй за ваш час, і яшчэ раз — моцныя апладысменты для ініцыятараў.
Мы знаходзімся ў чэшскай сталіцы Празе, цудоўным горадзе, у цудоўным канферэнц-цэнтры.
Таму і лагічна, што віншавальную прамову павінен выступіць той, хто заўсёды адыгрываў выбітную ролю ў гэтай краіне.
Ён некалі быў пастаянным госцем на Сусветным эканамічным форуме ў Давосе.
Цяпер ён перайшоў на іншы бок і знаходзіцца ў альтэрнатыўным WEF.
Мы вельмі рады, што ён тут, што ён ушаноўвае нас сваёй прысутнасцю і, перш за ўсё, што ён выступіць з афіцыйным вітальным словам.
Былы прэзідэнт, доктар Вацлаў Клаус. Сардэчна запрашаем.
Для мяне адзін з гэтых сімвалаў — гэта гэты гатэль і гэтая зала.
Апошні раз я быў тут у 2008 годзе на сваім апошнім кангрэсе ODS.
Некаторыя з вас, магчыма, ведаюць, што ОДС — гэта грамадзянская дэмакратычная партыя, якую я...
Развіццё гэтай партыі, падобна палітычнаму і ідэалагічнаму развіццю ва ўсёй Чэхіі і па ўсёй Еўропе, паступова рухалася
да сённяшняга постпалітычнага, постдэмакратычнага свету.
Па гэтай прычыне я адмовіўся ад свайго ганаровага старшынства тут, у гэтай зале. Я не хацеў быць у гэтым замешаным.
Ужо тады я ясна бачыў і, спадзяюся, зразумеў магутныя тэндэнцыі заходняга свету.
Яны пагражалі ўцягнуць нас у сённяшні трагічны свет.
На маю думку, найважнейшую ролю сёння адыгрывае ідэалогія мультыкультуралізму, якая
стварае, хваліць і абараняе масавую міграцыю.
Гэтая ідэалогія нават не прызнае слова «свабода».
Прынцыпова, ён агрэсіўна выступае супраць асноўнай інстытуцыі дэмакратыі — нацыянальнай дзяржавы.
Аднак нацыя, несумненна, з'яўляецца фундаментальным і неzaменным элементам чалавечага грамадства.
Сённяшні магутны гендэрызм або радыкальны фемінізм нападае на біялагічную сутнасць чалавека і, такім чынам,
на фундаментальную аснову чалавечага грамадства — сям'ю.
Як прэм'ер-міністр і прэзідэнт Чэшскай Рэспублікі, я павінен прызнаць, што я ўвёў Чэшскую Рэспубліку ў ЕС.
Мая вядомая спроба ў апошні момант затармазіць і не падпісваць Лісабонскі трактат у якасці прэзідэнта была марнай.
У выніку еўрапейская інтэграцыя ў апошнія гады і дзесяцігоддзі дакладна ператварылася ў палітычнае аб'яднанне.
Ідэя сяброўскага і ўзаемавыгаднага супрацоўніцтва паміж суверэннымі еўрапейскімі краінамі цяпер ужо належыць мінуламу.
Я, безумоўна, не адзіны, хто кажа, што ўвесь Заходні свет, асабліва Еўропа, знаходзіцца ў заняпадзе.
Выклік нашага часу — не даць сённяшняму заняпадзенню працягнуцца заўтра.
Спадзяёмся, што такія канферэнцыі, як сённяшняя, дапамогуць у гэтым плане.
Жадаю вам плённай сустрэчы. Вялікі дзякуй.
Пані і панове, дарагія гледачы дома, шаноўныя аўтары, я цалкам згодны з прафесарам, доктарам Вацлавам Клаусам, калі
ён кажа, што цяпер мы павінны ўзаемадзейнічаць са светам.
Я дзякую яму за гэтыя ясныя, асвяжальныя словы з вуснаў сапраўднага дзяржаўнага дзеяча, які ўсё яшчэ
разумее адказнасць, у адрозненне ад тых, хто цяпер прыйшоў да ўлады і насамрэч вядзе наш свет у прападзішчу.
І вы мяне ведаеце. Я прыхільнік простай мовы, і я таксама апісваю цяперашнюю сітуацыю без лішніх слоў.
Тое, што робіцца тут, проста ў нас на вачах, — гэта прамы шлях да росквіту.
І гэта цалкам мэтанакіравана, бо пэўныя колы паставілі перад сабой мэту рэалізаваць тое, што яны называюць «Вялікім
скідваннем», поўнай перабудовай, трансфармацыяй і, разам з тым, знішчэннем сярэдняга класа і
знішчэннем забяспечанага еўрапейскага грамадства.
І справа не толькі ў эканамічных інтарэсах, не толькі ў вымарачванні капіталу і
найбуйнейшай экспрапрыяцыі ў гісторыі чалавецтва.
Справа ў тым, што гэтыя колы хочуць забяспечыць сабе ўладу назаўжды: сучасныя тэхналогіі, лічбавізацыя.
Гэта дазваляе ім рабіць тое, пра што фараоны і імператары маглі толькі марыць.
Цяпер яны хочуць зачыніць торбу, каб ніколі больш не было свабоды для нас, для натоўпу, для 99 працэнтаў, каб 0,001 працэнт
супербагатых, глабалісты, мільярдэры, маглі вечна ўладарыць.
Мы супраць гэтага, і сёння я хацеў бы, і вы хочаце, не засяроджваць нашу энергію на ўсім, што
сёння няправільна, і ў падзеях, якія надыдуць.
Так, нам гэта патрэбна як апора, каб зразумець, як мы хочам палепшыцца.
Але на гэтым альтэрнатыўным форуме мы хочам свядома засяродзіцца на тым, якім можа быць лепшае
будучыня, абмеркаваць рашэнні і, перш за ўсё, аб'яднацца.
Калі мы збіраемся разам і размаўляем, будучыня ўжо пачынаецца.
Таму што ўладная эліта робіць усё магчымае, каб зрабіць рэальнасцю свой «Вялікі перазапуск» і новы сусветны парадак
глабалістаў, і кожны, хто выступае супраць гэтага, з'яўляецца законнай мішэнню, абвешчаны прадстаўніком ніжэйшай касты, парыем
(г.зн. аўтсайдарам), так бы мовіць, і з ім адпаведна змагаюцца.
І нягледзячы на ўсё, нягледзячы на ўсю гэтую атмасферу застрашвання меркаванняў і перакананняў людзей, усё
яшчэ ёсць людзі з мужнасцю, усё яшчэ ёсць людзі, якія выступаюць супраць плыні і маюць смеласць гаварыць праўду.
І хто мог бы падысці лепш за тых адважных людзей, якія вызначыліся за апошнія чатыры гады выключных абставін,
выйшлі з ценю, занялі пазіцыю і не саступілі сваіх пазіцый?
Хто лепш за ўсё падыходзіў бы, каб зараз падумаць пра свет заўтрашняга дня?
Вось чаму кожны ўдзельнік сённяшняй імпрэзы быў старанна адабраны, бо кожны з іх ужо зрабіў каштоўны ўнёсак у сваёй галіне.
І я паставіў сабе на мэту аб'ядноўваць людзей, спрабаваць развіваць справы далей або
падтрымліваць тое, што ўжо знаходзіцца ў стадыі развіцця.
Дарэчы, з іншага боку зусім няма ідэалізму.
Забярыце ў іх мільярды субсідый. Як вы думаеце, ці працягвала б ARD трансляцыю на наступны дзень?
Ці вы думаеце, што які-небудзь з прафесійных палітыкаў усё ж з'явіўся б у Бундэстагу?
Для гэтага рэжыму няма ідэалізму.
З нашага боку — ідэалізм, здольнасць пакутаваць і гатоўнасць ахвяраваць.
А потым трэба скласці два з двума, каб зразумець, хто пераможа ўрэшце.
Мы арганізавалі гэтае мерапрыемства з даверам да людзей, даверам да ўдзельнікаў, але перш за ўсё з перакананнем, што яно
неабходнае, што яго паглядзяць многія, што яно натхніць іх, што яны на яго аснове распрацуюць
уласныя праекты і што, вядома ж, падтрымаюць яго.
Я перакананы, што гэты давер не будзе расчараваны. І менавіта гэты давер адрознівае нас усіх.
І дэвіз сёлетняй канферэнцыі, дэвіз першага Альтэрнатыўнага сусветнага эканамічнага
форуму, — «Вобраз свабоднага свету заўтра».
Мы хочам акрэсліць, якім мы ўяўляем свет заўтрашняга дня, незалежна ад палітычнай рэальнасці. Чаго мы хочам?
Часам нам даводзіцца змяніць курс. Але мы застаёмся вернымі нашай мэце — фінішнай прамой.
Прага паходзіць ад прагматычнага, проста хацеў згадаць гэта. Пачну з Карла Шміта.
Ён аднойчы сказаў: «Суверэнітэт належыць таму, хто вырашае пытанне аб надзвычайным становішчы».
І калі мы прымяняем гэта да гадоў каранавіруса ў Еўропе, адной рэчы адмаўляць немагчыма:
Еўропа была і ёсць відавочна зусім не суверэннай.
Падчас пандэміі каранавіруса Еўропа падпісалася на наратыў, які не паходзіў з Еўропы, а быў мэтанакіравана
створаны ў амерыканскіх аналітычных цэнтрах і фондах.
Еўрапейскі стан надзвычайнай сітуацыі быў уведзены ў Еўропе СААЗ, а не вырашаны насельніцтвам.
Насамрэч, асобныя штаты не маюць ніякага голасу ў СААЗ.
Абавязковыя рашэнні прымаюцца вялікімі грашыма, і гэтыя вялікія грошы паступаюць у асноўным ад Фонду Біла і Меліндай Гейтс.
Гэта не еўрапейскі фонд, а амерыканскі, які выкарыстоўваецца як інструмент знешняй палітыкі ЗША.
Гэтая роля НДА ЗША ў знешняй палітыцы па кіраванні штучна створанымі крызісамі была задумана яшчэ ў 2010
годзе, калі Фонд Рокфелера апісаў свае сімуляцыйныя практыкаванні «Lockstep» па каранавірусе.
Затым на працягу некалькіх гадоў былі створаны адпаведныя структуры.
У кастрычніку 2019 года адбылася сімуляцыйная гульня «Імпартны інцыдэнт 201» (Event 201), якая, у пэўным сэнсе, была генеральнай
рэпетыцыяй, фінальным выпрабаваннем, пасля якой з дапамогай фінансавання ЗША ў Ухані было выпушчана біялагічную
зброю, вядомую як Covid-19, з мэтай поўнай рэарганізацыі свету.
У гэтым Вялікім перазапуску суверэнныя асобныя дзяржавы або канфедэрацыя дзяржаў па-за межамі
Злучаных Штатаў больш не адыгрываюць ніякай ролі.
Урад замяняецца кіраваннем. Такім чынам, улада цалкам цэнтралізуецца і дыгіталізуецца ва ўсіх сектарах.
Напрыклад, за ID2020 стаіць падступны план, каб мець магчымасць пераследаваць кожнага чалавека ва ўсіх яго патрэбах.
Кожны, хто не мае актуальнага вакцынацыйнага статусу, хто перавышае адвольна вызначаны вугляродны след, хто не
прытрымліваецца адпаведнага наратыву ў публічных месцах, будзе пакараны канфіскацыяй, а затым адзінай сапраўднай лічбавай
валютай, або будзе адвольна пазбаўлены ўсіх грамадзянскіх правоў.
Кожны, хто хоча жыць у спакоі як суверэнны грамадзянін будучыні, павінен раскрыць усё сваё
прыватнае жыццё перад купкай амерыканскіх ІТ-кампаній.
Мы жывём у ілюзорным свеце, дзе пануе долар.
Еўропа цалкам скапіявала тактыку школьных хуліганаў з ЗША.
Ты нахіляешся, каб пазбегнуць далейшых удараў ніжэй пояса або ўдараў па ватэрлініі.
Мы ўсе ведаем, што так званая свабода, асабліва свабода выказвання, цяпер вельмі, вельмі абмежаваная ў Еўропе.
І інтэрнэт цяпер стаў месцам, дзе практыкуецца адвольная цэнзура.
Еўропа не засяроджваецца на дыялогу, а зноў у значна большай ступені спадзяецца на зброю.
Мы дазваляем зброі гаварыць у выпадку ўнутрыеўрапейскіх канфліктаў.
І пытанне ў тым, хто пачаў? Расіяне ў Украіне? Не. НАТА ў Югаславіі ў 1999 годзе.
Вайна, вырашаная Злучанымі Штатамі, каб падзяліць Еўропу.
Раздзяляй і ўладар – заўсёды той жа прынцып.
У цяперашні час Еўропа рыхтуецца да буйной вайны супраць Расіі, у першую чаргу для прасоўвання інтарэсаў ЗША.
Я заўсёды думаў, што ўсе супраць вайны, пакуль не даведаўся, што ёсць тыя, хто за яе, асабліва тыя, каму не давядзецца ісці.
Гэты выбух — ад Рэмарка, і ён праўдзівы.
Еўропа павінна быць вызначана як Еўропа айчын.
Еўропа, якая не засяроджваецца на прадметах, а надае ўвагу адказным грамадзянам.
Еўропа, якая прызнае, хто размяшчае ваенныя базы і салдат на еўрапейскай зямлі з
мэтай вядзення войнаў у Еўропе і за яе межамі.
Такая Еўропа не ветліва пытаецца ў гэтых ворагаў адзінства, ці не маглі б яны спыніць сваю варожую дзейнасць,
а хутчэй спыняе яе і потым настойвае на гэтым спыненні.
Другі крок — перастаць увесь час пляскаць языком пра дэмакратыю і нарэшце яе ўвесці.
Таму што ніводная еўрапейская краіна не з'яўляецца сапраўды дэмакратычнай.
Куды ні зірні, дэмакратыя — гэта ўсяго толькі сімулякр.
Мне трэба толькі нагадаць вам пра Румынію. Тым, хто памыляецца ў сваім выбары, дазваляецца пачаць усё спачатку.
Мы ўсе жывём у краінах, якія былі захопленыя партыйнай алігархіяй.
У нашых парламентах менш прадстаўнікоў народа, чым здраднікаў народа.
Бо яны прадстаўляюць інтарэсы тых, хто выцягнуў іх на гэтую пасаду, тым самым здраджваючы інтарэсам уласных грамадзян.
Намі кіруюць дурні, якіх так не назавеш, бо цяпер гэта лічыцца лаянкай супраць улады.
Як суверэнныя грамадзяне, будзем асцярожныя, каб цалкам самаўладная дзяржава
часова не пазбавіла нас свабоды дзеля бяспекі.
Каб гэта спыніць, мы павінны дадаць вырашальнае слова ў нашу штодзённую мову.
І гэтае слова — НЕ! Не партыяналізму! Не цэнзуры! Не дзяржаве сачэння! І найперш, не вайне!
Тыя, хто не можа сам вырашыць, памерці натуральнай смерцю ці ад смяротнай ін'екцыі, ці паслаць іх на нейкі перадавы
фронт змагацца і памерці за інтарэсы трэціх асоб, якіх яны не ведаюць, не могуць быць суверэннымі ні ў якім разе.
Ён паводзіць сябе як авечка. А авечкі ўсё жыццё баяцца ваўка.
Але іх забівае пастыр.
Свабода, якой мы ўсе сумуем у Еўропе, павінна спачатку абудзіцца ў кожным з нас, а потым жыцца.
Менавіта гэта і робіць нас людзьмі.
Але мы, грамадзяне, суверэн, вызначаем, дзе мы сустракаемся. Дзе насамрэч знаходзіцца ўлада. Напрыклад, цяпер у Празе.
Нашую ўладу найлепш ажыццяўляць дэцэнтралізавана, г.зн. у любы час і ў любым месцы, але арганізавана калектыўна.
Нішто не пазбаўляе самапрызначаную эліту ўлады так эфектыўна, як калі суверэнныя грамадзяне па ўсёй Еўропе збіраюцца
без усялякага запрашэння за круглымі сталамі, каб распрацаваць новыя канстытуцыі і законы для сваіх народаў.
Гэта найвышэйшае выражэнне дэмакратычнага суверэнітэту. Вы проста вырашаеце пра гэта і жывяце згодна з гэтым.
Кожны за сябе, а мы — як народы Еўропы.
Я скончу словамі: Мы можам гэта зрабіць.
Я хацеў бы цёпла павітаць маіх гасцей на нашай панэлі «Ахова здароўя і медыцына будучыні».
Мы ўсе ведаем, што наша сістэма аховы здароўя хварэе, і гэта становіцца ўсё больш відавочным.
Хранічны недахоп персаналу, перапоўненыя прыёмы ў дактароў, і ў нашы дні ўрачы ўвогуле
маюць вельмі мала часу, каб займацца пацыентамі.
Дэфіцыт лекаў пагаршаецца, і цалкам відавочна, што сучасная медыцына ў першую чаргу арыентавана на прыбытковыя
інтарэсы фармацэўтычнай прамысловасці і буйных бальнічных груп.
А ў гэтым раўндзе мы хочам разгледзець пытанне, якім у будучыні магло б быць лепшае медыцынскае
абслугоўванне, каб людзі маглі даўжэй заставацца здаровымі.
Доктар Хабмер-Мог, як вы ўяўляеце сабе лепшую медыцыну ў будучыні?
Так, калі гаворка ідзе пра лепшую медыцыну для заўтра, трэба сказаць, што як студэнты-медыкі мы насамрэч не
вучым нічога, акрамя таго, што напісана ў кнігах. Тое, чаму нас вучаць нашы выкладчыкі ў МедУні.
І, па сутнасці, — і я заўсёды лічу вельмі важным гэта сказаць, — справа ў тым, што ў сучасных медыцынскіх даследаваннях рэчам,
якія з'яўляюцца сапраўды істотнымі, надаецца занадта мала ўвагі.
Мы пачынаем з нашых заняткаў і ў першым раздзеле маем мікрабіялогію, г.зн. гігіену і мікрабіялогію.
І там вы даведваецеся, што існуюць вакцынацыі і якія яны бываюць. І ўсё.
Мы зусім нічога не чуем пра адлюванты, дабаўкі ў такіх прадуктах ці пабочныя эфекты.
А пазней у вучобе, калі вы будзеце здаваць адпаведныя экзамены па прадметах, няхай гэта будзе педыятрыя ці
дэрматалогія, патрэбны адказ будзе, так бы мовіць, пад рукой.
Так, што вы можаце зрабіць, каб абараніць сябе? Так, гэтая вакцынацыя, тая вакцынацыя і гэтак далей.
Але студэнтаў не вучаць, што могуць быць і пабочныя эфекты, як ад звычайных вакцынацый,
так і ад новых мадыфікаваных мРНК-прэпаратаў.
Гэта азначае, што медыцына будучыні будзе патрабаваць пачынаць з навучання, дзе значна больш будзе ўкараняцца ідэя,
што чалавек, які сядзіць перад вамі, перад доктарам, перад урачом-стажорам, — гэта цудоўная асоба.
Я заўсёды кажу, што ў нас ёсць розум, душа і цела. І мы тут, каб думаць, адчуваць і дзейнічаць.
Толькі ва ўніверсітэце ты даведваешся, што ёсць чалавек, які цяпер нейкім чынам як быццам машына.
Прафесар Крысціян Шуберт заўсёды гэта кажа.
Машынная медыцына: нешта зламалася, і цяпер гэта трэба рамантаваць. І нам трэба ад гэтага адысці.
Мы павінны данесці, што ёсць розныя фактары, чаму гэты чалавек больш не мае добрага здароўя.
Чаму нешта змянілася ў яго арганізме, што ў яго з'явіліся сімптомы, што ён захварэў ці нават цяжка захварэў.
Прафесар Бхакдзі, я хацеў бы перадаць слова непасрэдна вам.
Ведаеце, вы сядзіце тут, як адзін з маіх герояў, папраўдзе, мне так трэба сказаць, і я
ўпэўнены, што многія іншыя адчуваюць тое ж самае.
Вашы папярэджанні наконт уколаў ад каранавіруса з самага пачатку, безумоўна, забяспечылі тое, што многія людзі адмовіліся ад гэтых
генных уколаў, і, верагодна, у выніку вы збераглі шмат жыццяў.
Я хацеў бы звярнуцца да ролі вакцынацыі.
Ці маглі б вы коратка ахарактарызаваць ролю, якую вакцынацыі ў цэлым могуць адыграць у паляпшэнні медыцыны ў будучыні?
Вакцынацыі адыграюць вырашальную ролю ў медыцыне будучыні, бо вакцынацыі стануць помнікам,
высечаным у камені, супраць падману і ілюзій.
Я звычайны доктар.
Я вучыўся на медыцыне, вывучаў мікрабіялогію, выкладаў 25 гадоў. І я верыў у вакцынацыю.
Я выкладаў усё, што ёсць у падручніках.
Толькі за апошнія тры гады, з-за пандэміі, я пачаў чытаць тое, што прапусціў падчас вучобы і ў сваім
прафесійным жыцці. Ёсць там некалькі выдатных кніг.
Кніга, якую я хацеў бы прадставіць публічна, — гэта кніга Сьюзан Хамфрыз. Яе назва — «Вакцынная ілюзія».
Ён змяшчае ўсё, што доктару трэба ведаць сёння. Са спасылкамі на крыніцы, навукова.
Гэта не антывакцынная кніга. І яна прынесла мне велізарную карысць.
Здаецца, цяпер я ўсведамляю, што ўся гэтая вакцынацыя насамрэч была найбуйнейшым бізнесам у гісторыі чалавецтва.
Так шмат грошай было выдаткавана, і так шмат грошай па-ранейшаму выдаткоўваецца.
І таму вакцынацыя была абрана глабалістамі ў якасці асноўнай зброі.
Дзейнічаючы такім чынам, яны вядуць вайну супраць уласнага народа.
Калі людзі вераць у сябе і пераадольваюць догму, што людзі пабудаваны як машыны, недасканалыя, з недахопамі,
і што ў асноўным гэта проста лёс — памерці ад хваробы Альцгеймера, раку ці інфекцыйнага захворвання.
Той факт, што людзі цалкам не здольныя быць здаровымі самастойна, патрабуе поўнага пераасэнсавання медыцыны
і, перш за ўсё, таго, як людзі ўспрымаюць саміх сябе.
І ўпэўненасць у сабе пачынаецца з таго, што людзі зноў маюць здаровы мозг, бо менавіта
там пачынаюцца мысленне, пачуцці і адказнасць.
А быць здаровымі азначае, што мы таксама разумеем тое, што я называю псіхічным імуннай сістэмай, якая
распазнае і рэагуе на знешнія пагрозы, як асобна ўзятыя людзі, так і грамадства ў цэлым.
Бо псіхічны імунны сістэм таксама стварае сацыяльны імунны сістэм, які мы выкарыстоўваем, каб
абараняць сябе ад іншых, хто хоча нам нашкодзіць.
І калі гаворка ідзе пра гэтыя фундаментальныя рэчы ў крызісе, выкліканым каранавірусам, напрыклад,
мы ведаем, што вітамін D быў абсалютна неабходны.
Сотні даследаванняў паказваюць, што дэфіцыт вітаміну D павялічвае верагоднасць смерці ад любой інфекцыйнай хваробы, незалежна
ад таго, ці цяпер яна пазначана як каранавірус, таму што за гэтым ПЦР-тэстам на каранавірус можа стаяць любы вірус.
Або любая прычына, якая потым прыводзіць да пнеўманіі.
Але гэта можа быць фатальна, калі не хапае пэўных фундаментальных рэчаў.
І апошні фундаментальны будаўнічы блок, або адзін з апошніх у новым падмурку ці ў новым будынку медыцыны –
для мяне на дадзены момант гэта нешта накшталт ключавога каменя, а наперадзе іх яшчэ некалькі.
А ключавы камень, які на грэчаскай мове называецца «літас», — гэта літый.
Літій, верагодна, з'яўляецца адным з найважнейшых макраэлементаў.
І я магу даказаць гэта ў сваёй наступнай кнізе пад назвай «Літыямавая змова», якая выйдзе ў наступнай вясне.
Але ў гэтай кнізе я даказваю, што літый з'яўляецца жыццёва важным, і, перш за ўсё, ён неабходны для ўсіх
фундаментальных сістэм, або ўнутры ўсіх фундаментальных сістэм, якія падтрымліваюць наш баланс.
Найперш, падтрымлівайце ў раўнавазе наш псіхічны імунітэт.
Літיום спрыяе ўтварэнню новых клетак мозгу, якія захоўваюць нас маладымі і цікаўнымі.
Літיום забяспечвае, каб нашы храмасомы заставаліся цэлымі на працягу ўсяго жыцця, каб мы, так бы мовіць, не паміралі
ад старасці — у сэнсе заўчасна, на год ці на дзесяцігоддзі раней — ад развіцця хваробы Альцгеймера або дэпрэсіі.
Літый адыгрывае фундаментальную ролю ва ўсіх найважнейшых біялагічных працэсах і з'яўляецца антыдотам,
напрыклад, ад нейразапалення, выкліканага ўколам мРНК.
Паводле Еўрапейскага ўпраўлення па бяспецы харчовых прадуктаў, нам дазволена спажываць да дзесяці міліграмаў алюмінію ў дзень.
Хоць мы і ведаем, што алюміній таксічны для мозгу і, напрыклад, адказны за ўзровень аўтызму, які мы
назіраем, бо ён таксама з'яўляецца часткай вакцын.
Такім чынам, 50 працэнтаў вакцын утрымліваюць алюміній, які насамрэч таксічны для мозгу.
Доктар Штрасер, я таксама хацеў бы запрасіць вас далучыцца да дыскусіі. А менавіта як
прыхільніка медыцыны, заснаванай на доказах.
Наколькі важныя адукаваныя пацыенты для лепшай медыцыны?
Пацыенты, якія валодаюць паўнамоцтвамі, маюць вырашальнае значэнне. На дадзены момант мы
назіраем развіццё, якое цалкам супярэчыць гэтаму.
На працягу тысяч гадоў у нашай сістэме аховы здароўя было абсалютна натуральна, што медыцынскія
даныя ведалі толькі дзве асобы: пацыент і доктар.
Гэта было строга канфідэнцыйна. Гэта нават рэгулюецца законам.
Мне нават не дазваляецца абмяркоўваць пацыента з жонкай.
Гэта абсалютна караецца па законе. І за гэта мне нават можа пагражаць пазбаўленне волі. Але што адбываецца зараз?
Усе медыцынскія даныя на дадзены момант запісваюцца ў лічбавым выглядзе.
Аўстрыя на дадзены момант нават з'яўляецца піянерам у гэтай галіне.
Цяпер мы ўвялі лічбавы сертыфікат прашчэплення: электронную медыцынскую запіс.
І ўсе гэтыя даныя збіраюцца і павінны адначасова стаць даступнымі для шырокага кола ўстаноў і асобных людзей.
Гэтыя даныя збіраюцца і ў канчатковым выніку будуць даступныя федэральнаму ўраду, урадам штатаў, органам
сацыяльнага забеспячэння, урачам неадкладнай дапамогі, бальніцам, зарэгістраваным урачам і разнастайным іншым людзям.
Гэта азначае канфідэнцыяльнасць паміж урачом і пацыентам — што вельмі важна — калі пацыент ідзе да ўрача,
якому ён давярае і ведае, што той пра яго паклапоціцца.
І мае даныя не дзе-небудзь лунаюць, іх не аналізуюць і не выкарыстоўваюць нейкім чынам — іх няма. Іх зусім няма.
І, на маю думку, гэта, перш за ўсё, прыводзіць да знікнення адносін паміж доктарам і пацыентам.
Калі вы прачытаеце дакументы, якія зараз публікуюцца Сусветным эканамічным форумам, СААЗ ці законамі, то
ў іх больш няма ніякай згадкі пра ўрачоў і пацыентаў.
Потым яны гавораць толькі пра пастаўшчыкоў медыцынскіх паслуг. Гэта новы модны тэрмін.
Мы ўсе — пастаўшчыкі медыцынскіх паслуг.
Як доктар, мяне больш не згадваюць у многіх з гэтых артыкулаў.
І гэта, на маю думку, прыводзіць да таго, што ўсё становіцца неверагодна абыякавым, дэгуманізаваным, і
да страты таго, на чым трымаецца медыцына: даверу.
Калі вы прачытаеце матэрыялы Сусветнага эканамічнага форуму, то ўбачыце, што цяпер ён ахоплівае
і штучны інтэлект, які плануецца і які прыйдзе.
У дакуменце літаральна гаворыцца: плануецца літаральна выкарыстоўваць сістэмы трыяжу, створаныя штучным інтэлектам.
Вось што яны насамрэч пішуць: у будучыні плануецца, што нейкая форма штучнага інтэлекту, камп'ютар,
вырашаць, хто атрымае якое лячэнне, калі і дзе, а хто — не.
Такім чынам, гэта не вынаходніцтва — я такога не сцвярджаю — гэта пазначана ў артыкуле Сусветнага эканамічнага форуму.
Гэта бачанне гэтых людзей. І гэта развіццё, якое разбуральнае і ідзе цалкам у няправільным кірунку.
І на маю думку, гэта трэба рашуча адхіліць, і неабходна тэрмінова прыняць меры для барацьбы з гэтым.
Нам не патрэбны ніякія камп'ютары ці тэлефонныя нумары, каб лячыць людзей.
Тое, чаго на дадзены момант яшчэ зусім не хапае, — гэта прафілактыка.
Як урачы, мы амаль нічога не вучымся ў сферы аховы здароўя падчас нашых навучанняў пра тое, як падтрымліваць кагосьці здаровым.
І ў гэтым заключаецца найважнейшы момант. Бо калі мы падтрымліваем людзей здаровымі і ў добрай форме, нам
патрэбна менш лекаў ад хвароб, менш бальніц і гэтак далей.
І тое, і другое — непажаданыя развіцці падзей.
І калі ўлічыць, што ў нас, у нашай частцы Еўропы, таксама была гэтая традыцыя.
Але потым з'явіўся Фонд Рокфелера, а затым пачаліся вялікія кампаніі, якія ажыццяўляліся ў 1960-я, 1970-я і 1980-я гады.
Вы можаце прачытаць усё пра тое, як людзям наўмысна пазбавілі выбарчых правоў, як ім больш не дазвалялі кантраляваць уласнае
здароўе, а замест гэтага іх прымусілі спадзявацца на ўлады.
І гэта тады таксама было інтэгравана ў навучанне медыцынскіх работнікаў.
І гэта бессэнсоўна. Калі я хачу, каб расліна ў маім садзе добра расла, я не падыходжу да яе,
калі з ёй нешта не так, і не лію на яе нешта.
Замест гэтага я гляджу на тое, што яна есць, што яна п'е і колькі сонца яна атрымлівае.
Так што, насамрэч, калі мы крыху вынясем гэта за межы сістэмы, мы ведаем, што гэта насамрэч
адзін з асноўных прынцыпаў сістэмы аховы здароўя.
І раней у нас была гэтая множнасць меркаванняў – мне заўсёды падабаецца чытаць старыя кнігі пра медыцынскія
падыходы – да Фонду Ракфелера існавала мастацтва вылечвання.
У кожнага была свая ўласная медыцына. Тое, што адзін чалавек рабіў у адной вёсцы са сваімі людзьмі, не абавязкова азначае, што
ён рабіў тое ж самае ў іншай вёсцы, у некалькіх вуліцах далей.
Але вось так усё і развілося.
Як адбылося гэтае развіццё, што Фонд Рокфелера, як вы ўжо некалькі разоў згадвалі, набыў такую масіўную
ўплыў у апошнія дзесяцігоддзі, за апошнія 100 гадоў.
Чаму мы адышлі ад тых гаючых аспектаў, якія ў нас былі, да такой медыцыны, што заснавана выключна на апаратах і падрыхтоўцы?
Грошы. Ну, усё было даволі проста. У той час, на пачатку дзевятнаццатага і дваццатага стагоддзяў, гамеапатыя, астеапатыя,
хірапрактычная тэрапія і натурапатыя былі прызнанымі медыцынскімі дысцыплінамі, якія развіваліся
паралельна адна адной і мелі аднолькавыя правы.
І тады людзі зразумелі, што, ну, можна зарабіць значна больш грошай на нафтахіміі.
І вось у медыцыне ўзнікла наступная сітуацыя: у мяне ёсць толькі адзін сімптом і адзін прэпарат – і ўсё
астатняе, што складае чалавека, застаецца па-за ўвагай.
Так, як я і казаў, цікава не вылечыць людзей, а трымаць іх на медыкаментах да канца жыцця.
А што тычыцца сардэчна-сасудзістых захворванняў, то, напэўна, самае відавочнае — гэта тое, што мы ведаем прычыну.
Мы ведаем эфектыўныя метады лячэння, але ў цяперашняй сістэме іх не кампенсуюць, і ніводзін доктар не зможа зарабляць на жыццё.
І ў нас ужо ёсць іншыя мадэлі ў Скандынавіі, дзе кожны доктар проста мае пэўную суму, фіксаваную суму, стаўку за месяц – і
не важна, колькі пацыентаў ёсць або што ён робіць з пацыентам.
Гэта таксама магло б быць магчымасцю для сістэмы будучыні.
Нам таксама трэба быць асцярожнымі, каб не стварыць яшчэ адну цэнтралізаваную структуру, якая б была паўсюль, таму што мы
павінны пакінуць СААЗ, бо ведаем, хто стаіць за ёй фінансава.
Але я думаю, што гэтыя дэцэнтралізаваныя рухі па-за сістэмай вельмі заахвочваюць.
Як можна змяніць гэтую вучэбную праграму?
Хто меў бы паўнамоцтвы прымаць рашэнні? І што павінна адбыцца, каб сённяшнія маладыя студэнты
атрымалі магчымасць сфарміраваць медыцыну будучыні?
Будучыня медыцыны павінна змяніць шмат што. Яна павінна змяніць уплыў прамысловасці на навучальныя праграмы.
Гэта першае, што павінна адбыцца.
Другое, што трэба зрабіць, — гэта зноў увесці ў дачыненні да людзей тэрмін «відаадпаведны».
Ёсць нешта, што кожны чалавек па сутнасці патрабуе; гэта частка нашай прыроды.
І гэта датычыцца ўсіх людзей. Гэта віднапрыдатна. Віднапрыдатнасць павінна быць асноўным прынцыпам новых навучальных праграм.
Тады, вядома, нам давядзецца змяніць рэкамендацыі.
Самыя рэкамендацыі, а слова «guidelines» гучыць як «leading media», — гэта велізарная праблема, створаная індустрыяй.
І дактары лічаць, што яны павінны дзейнічаць у адпаведнасці з гэтымі рэкамендацыямі, і
што ўсё, што выходзіць за іх рамкі, забаронена.
І яны баяцца выкарыстоўваць свой уласны розум, таму што не навучаны гэта рабіць.
Прафесар Бхакдзі, калі вы думаеце пра сваіх калег, якія ўсё яшчэ загразлі ў гэтым старым мысленні, што палітыка ў
дачыненні да каранавіруса была правільнай і што вакцынацыя больш важная, як мы можам да іх данесці сваю пазіцыю?
Ці ёсць у вас ідэі, як мы можам прыблізіць іх да рэальнасці?
Няўжо ж доктары дурныя. Яны не дурныя. Большасць з іх вельмі інтэлектуальныя.
Справа не ў тым, што яны хочуць дрэннага. Большасць з іх хочуць добрага.
Але іх індактрынавалі, Майкл. Іх індактрынавалі.
Толькі нешматлікія змаглі зразумець, што нешта не так, і ўсвядомілі гэта.
Цяпер, калі мы перажылі гэту катастрофу з каранавірусам, да іх можа быць лягчэй дабрацца.
Гэтыя наратывы пра вакцынацыю ўзніклі, таму што яны ў канчатковым выніку былі прыдуманыя. І ў іх вельмі мала праўды.
І праўда ў тым, што ў асноўным гэтыя вакцынацыі маюць жахлівыя пабочныя эфекты. Але хто адважыцца гэта сказаць?
Афіцыйная навука і ўсе аўтарытэты сцвярджаюць: алюміній — самы распаўсюджаны цяжкі метал у свеце.
І ўсе гэта ўдыхаюць і ядуць кожны дзень. Яно нічога не робіць.
І гэтыя невялікія колькасці, якія ўводзяцца з дапамогай гэтых інактываваных вакцын, прысутнічаюць ва ўсіх інактываваных
вакцынах, прычым, у пераносным сэнсе, у высокіх канцэнтрацыях. Іх значна менш, чым у тым,
што вы ясьце, таму проста забудзьцеся пра гэта.
Але тое, пра што людзі вам не кажуць, — гэта тое, што ёсць вялікая розніца паміж тым, каб есці
нешта, і тым, каб уводзіць нешта ў свой арганізм.
Таму што тое, што ўводзіцца, — гэта менавіта тое, што я казаў пра каранавірус.
Гэтыя вакцыны не застаюцца на месцы; яны трапляюць у крыватоў.
І алюміній у крыватоку неадкладна трапляе ва ўсе органы, у тым ліку ў мозг.
Адзін з тых, хто ведае пра гэта найбольш, сядзіць побач са мной.
І гэты алюміній шкодзіць мозгу. Алюміній у мозгу не прыносіць нічога добрага, толькі шкоду.
І гэта таксама ўплывае на ўсе іншыя органы. І алюміній нічога добрага не робіць. Так не так?
Вось чаму я прапаную, каб мы перагледзелі гэта.
Ці хочам мы ўводзіць вакцыну, якая ўтрымлівае алюміній, у мышцы трохмесячных немаўлят — цяпер яны хочуць пачынаць нават
раней — каб дасягнуць таксічнай канцэнтрацыі ў крыві дзіцяці?
Заўсёды. Яны атрутныя.
І чым малодшае дзіця, тым вышэйшая канцэнтрацыя, бо, натуральна, яна размяркоўваецца па гэтым невялікім аб'ёме.
Так, і вельмі рэдка вірусы сапраўды трапляюць у крыватоў і распаўсюджваюцца ў вялікіх колькасцях.
Так, калі гэта здарыцца, вы можаце моцна захварэць. Але гэта здараецца надзвычай рэдка, таму
што — і гэта таксама праблема з маімі калегамі —
Лічбы нічога не значаць у медыцыне. Вы не разумееце лічбаў.
Яны не разумеюць, што калі ў кагосьці сапраўды грып ці каранавірус, і вірус час ад часу трапляе ў
крывацёк — ці 10 вірусаў, ці 100 вірусаў, ці мільёны вірусаў, — людзі ад гэтага не памруць.
Наадварот, калі вы ўпакоўваеце не мільёны, а мільярды генаў, надзейна іх запакоўваеце, каб іх нельга было
знішчыць, і ўводзіце ў арганізм, то кроў напаўняецца вялікай колькасцю абароненых вірусаў.
А калі ў іх ёсць антыцелы, то яны не могуць атакаваць, бо гэтая ліпідная ўпакоўка абараняе вірусы і гены.
І вось гэта вялікі злачынства, якое было здзейснена.
Ах. Гэтыя людзі, леташнія лаўрэаты Нобелеўскай прэміі, забяспечылі, каб неўміручыя гены былі ўведзены
ў арганізмы мільёнаў людзей неверагоднымі колькасцямі, я лічу, што дагэтуль ужо мільярд, так.
І самае абуральнае тое, што яны ведалі, што наступствы былі невядомыя.
Згодна з Інстытутам Роберта Каха, адпаведныя даныя будуць збірацца толькі пасля выхаду прадукту на рынак.
Такім чынам вы заяўляеце, што павінен быць праведзены эксперымент на людзях.
Я без слоў. І цяпер я заклікаю ўвесь свет зрабіць нешта з гэтым. Сапраўды, мушу сказаць, гэта змоўшчыкі.
Калі я назіраю за медыцынай, а я таксама член Медыцынскай асацыяцыі і размаўляю з калегамі, я заўважаю, як моцна
некаторыя дактары цяпер пад уплывам таго, што адбылося.
Яны не любяць пра гэта гаварыць, але ўсе, ці прынамсі большасць дактароў, ведаюць, што нешта пайшло жудасна не так.
Калі прыгледзецца, у Германіі ёсць апытанні, якія паказваюць, што каля паловы насельніцтва краіны ведае
каго-небудзь або сама пакутуе ад пабочных эфектаў вакцын.
На маю думку, за апошнія гады каранавірус прывёў да фундаментальнага крызісу ў сучаснай заходняй медыцыне.
І людзі могуць бачыць, што ўсё гэта было проста бязглуздзіца з вялікай літары Б.
Колькі, на вашу думку, людзей звяртаюцца ў маю прыёмную з праблемамі са здароўем пасля вакцынацыі, калі
дзед памёр ад вакцынацыі, калі сястра цяжка захварэла пасля вакцынацыі, або сваякі, знаёмыя?
Людзі прыходзяць да мяне на прыём і кажуць: «Доктар, я не вакцынаваны, але мае вакцынаваныя калегі пастаянна хварэюць».
Яны пастаянна церпяць няўдачу. Мы ўсе сутыкаемся з гэтым штодня. І мы, дактары, таксама сутыкаемся з гэтым штодня.
Лекары не любяць пра гэта гаварыць, таму што многія з іх, вядома, заклікалі да вакцынацыі.
Але мы зараз сведкі краху доказаў.
Дазвольце мне быць абсалютна дакладным: Джон Іаананіс апублікаваў больш за 20 гадоў таму, што 90 працэнтаў даследаванняў
з'яўляюцца памылковымі – адно з самых чытаных навуковых выданняў.
І цяпер людзі гэта разумеюць. Кожны дзень людзі разумеюць, што тое, што ім казалі пра вакцынацыю, не з'яўляецца праўдай.
Гэта азначае наступны крок у гэтай сістэме, што і тлумачыць, чаму медыцына ў крызісе.
І мы ведалі, што было для нас шкодным, а што — карысным.
Крытэрыі ацэнкі эфектыўнасці вакцынацыі ў барацьбе з аўтызмам былі ўдакладнены. Мы ведаем, што гэта небяспечна.
Цяпер мы можам сказаць: добра, мы яшчэ дзесяць гадоў будзем даследаваць.
Але на працягу наступных дзесяці гадоў кожны дзень будуць нараджацца дзеці з рызыкай аўтызму 1:32 ці нават
вышэйшай. Чаму б нам проста не пакласці гэтаму канец?
Чаму б нам проста не спыніць гэта рабіць, пакуль мы не будзем дакладна ведаць, што можам гэта выключыць?
Пытанне не ў тым, ці зможам мы даказаць, што гэта не так, а ў тым, што мы павінны гэтаму пакласці канец, каб
ніхто не нараджаўся з патэнцыйнай рызыкай захварэць на тое, што мы змянілі, на тое, чаго раней не існавала.
Тыя, хто кантралюе веды, таксама кантралююць меркаванні.
І, вядома ж, глабалісцкія актары і сеткі пра гэта выдатна ведаюць.
Мільярды фунтаў па ўсім свеце сцякаюцца ў журналісцкія сеткі і СМІ, якія захоўваюць за сабой права інтэрпрэтаваць кожную
значную падзею і развіццё ў свеце і, перш за ўсё, даносяць да насельніцтва дакладна, што яно павінна пра іх думаць.
Гэтая манаполія на інфармацыю таксама з'яўляецца цэнтральным слупам глабалісцкай трансфармацыі.
І гэта з'яўляецца цэнтральным анкерам у барацьбе паміж элітамі і народам.
Самы важны інструмент для дасягнення няволі відавочны для ўсіх.
Так што цяпер кожны можа ўзяць свой мабільны тэлефон, запісаць відэа і загрузіць яго ў TikTok, Instagram ці YouTube.
Проста дзяліцеся сваімі думкамі і ўяўленнямі. Гэта першы крок.
І калі вы хочаце выйсці ў эфір, каб стаць часткай гэтага альтэрнатыўнага медыя, то кожны можа гэта зрабіць.
І ў гэтым пазітыў сучаснасці.
Мы можам выкарыстоўваць СМІ для чагосьці пазітыўнага і распаўсюджваць пазітыўны пасыл.
Або мы проста валяемся ў ложку ўвесь дзень, пракручваючы TikTok ці глядзячы серыялы.
І ўсё заўсёды пачынаецца з уласнага рашэння: што я выбіраю?
Калі я хачу нешта змяніць у гэтым свеце, то я павінен нешта рабіць.
Мой бацька старанна даследаваў гэты чацвёрты стан і зразумеў, што чацвёрты стан зусім не чацвёрты стан, а хутчэй першы стан.
Ніякіх больш прымусовых збораў за гэтую ваенную прапаганду, за гэтыя так званыя вядучыя СМІ, якія тут марнуюць мільярды, за
гэтыя злавесныя хлусні. Замест гэтага чацвёртая ўлада стала першай, і яна зноў належыць народу,
таму ён вельмі старанна працаваў над народнай сеткай.
І я таксама бачу ключ да новых медыя ў новым чалавеку, дзе ён насамрэч гэтага дасягнуў.
Ён насамрэч сказаў гэта ў правакацыйнай фразе. Ён сказаў: «Новы свет — без грошай».
А потым, так, гэта каштуе грошай. Вядома, гэта каштуе грошай, але гэта не галоўнае.
Хутчэй гэта добраахвотная служба, аддача, поўнае самаадданне ў цвёрдую ўпэўненасць, што потым усё вернецца,
бо тыя, хто ўбачыць мае намаганні, падтрымаюць мяне.
А тут я бачу ўзяць на сябе ініцыятыву як экстрэмальную мадэль для будучыні.
Прама цяпер ён таксама хоча абрэзаць фінансаванне свабодных СМІ з усіх бакоў.
Я пачуў пра гэта на AUF1, заблакіравалі дзесяць акаўнтаў. Усе хочуць туды трапіць.
Тут ёсць трывалая аснова ў свабодных СМІ, дзе людзі добраахвотна аддаюць свой час і кажуць: «Гэта мая справа, гэта маё».
Пасля працы я ахвярую свой час, свае навыкі, свае веды.
Я думаю, што гэта аснова, якая забяспечвае новым медыя велізарную бяспеку, а таксама
гарантуе, што яны застануцца папулярным рухам.
Вось што мяне так захапляе ў нашай працы. Так усё і атрымалася.
Сёння ў нас працуе больш за 2000 валанцёраў над рознымі праектамі: Stimme&Gegenstimme прызначаны для афлайн-распаўсюджвання.
Гэта значыць, што гэта проста аркуш фармату А4, з аднаго і з другога боку, і я перадаю яго двум людзям, заахвочваючы іх
перадаць яго двум іншым, якія потым перадаюць яго яшчэ двум.
Мы зараз ствараем гэтую сетку. Гэта таксама канцэпцыя, якая, на маю думку, мае характар, тыповы для новых медыя ў наш час.
Але ўсё заўсёды будуецца на людзях. Яно грунтуецца на ўласнай змене, на ўласнай ініцыятыве, на ўласным дзеянні.
Новая сістэма заснавана на новых людзях.
І тады мы таксама можам быць упэўненымі, што няма карпаратыўнай залежнасці, што ў валанцёрскай дзейнасці яшчэ лепш.
Вы зусім не залежыце фінансава, але можаце па-сапраўднаму сказаць тое, што трэба.
Таксама было вельмі ўражліва бачыць, як тады развіваўся ў вас дух супольнасці.
Праз 90 хвілін зала была бездакорная. Гэта было як па гадзінніку.
Гэта было сапраўды ўражліва. Прывітанне ўсім дома.
Цёплыя прывітанні ад майго бацькі і ўсёй сям'і.
Так, вельмі дзякуй.
Я таксама ведаю з досведу ГДР, што журналістыку і СМІ нельга разглядаць асобна ад палітычнай сістэмы.
У ГДР кіраўніцтва СЕПГ спачатку мусіла сысці ў адстаўку. Ганэкер, Мітаг і Херманн мусілі сысці ў адстаўку
першымі, гэта значыць кіраўнік партыі, эканоміка і прапаганда.
І потым, ужо на наступны дзень, журналістыка змагла даць менавіта тое, чаго ад яе хацелі людзі.
Сёння мы маем вядучы медыяландшафт, які цвёрда знаходзіцца ў руках дзяржавы, палітыкі і карпарацый. Гэта, вядома, уключае
дзяржаўнае і грамадскае тэлебачанне і платформы, а таксама буйныя газеты, якія належаць некалькім
надзвычай заможным сем'ям: Мохн, Бурда Баўэр, Холцбрынк.
Такім чынам, я павінен пачаць сваё бачанне з грамадства, у якім кожны з нас, уключаючы тых, хто на гэтым трыбуне, тых, хто ў
гэтай зале, тых, хто глядзіць на нашых экранах, можа выказаць сваё меркаванне і ўдзельнічаць у
прыняцці рашэнняў, якія ўплываюць на наша жыццё.
Каб дасягнуць гэтага, нам патрэбна нешта большае, чым проста інфармацыя, як вы згадвалі ва ўводзінах; перш за ўсё нам
патрэбна празрыстасць. Інфармацыя — гэта інструмент улады.
За апошнія гады мы перажылі квантавы скачок у гэтай галіне, у галіне контр-публічнасці.
Я ўсё роўна хачу ведаць пра фінансавае становішча кожны раз, калі гучыць заклік да ахвяраванняў, нават калі на карту пастаўлены
ваша жыццё ці ваша сэрца і душа, як у вашым выпадку, Эліяс. Кожны раз, калі гучыць заклік да ахвяраванняў, я ўсё
роўна хачу ведаць пра фінансавае становішча. Ці залежыць вяшчальнік ад маіх 10 еўра ці не?
Гэта адна частка майго бачання: празрыстасць. Другая частка, другі слуп, — гэта разнастайнасць:
разнастайнасць тэм, разнастайнасць поглядаў, разнастайнасць меркаванняў. Разнастайнасць біяграфій аўтараў.
Такім чынам, не толькі звычайныя акадэмікі з вялікіх гарадоў усіх колераў скуры і з любой магчымай сексуальнай арыентацыяй,
але і сын з рабочай сям'і, дачка фермера, вясковыя дзеці.
Магчыма, таксама і разнастайнасць арганізацыйных форм. Чаму б не паэксперыментаваць з грамадскім удзелам, з публічнымі прамовамі?
Без змены палітычных структур мы не атрымаем іншага медыяландшафту.
Мы насамрэч убачылі будучыню тут, на гэтай канферэнцыі.
Таму мы павінны проста працягваць, прасоўваць гэта ў духу сапраўднай утопіі, спрабаваць розныя рэчы і
такім чынам павялічваць ціск настолькі, каб палітычныя структуры сапраўды змяніліся.
Мы прыйшлі з сітуацыі, калі асноўная плыня мела абсалютную ўладу над меркаваннямі.
Такім чынам, калі вы спажывалі медыя 20 гадоў таму, у вас была толькі альтэрнатыва ў выглядзе мейнстрымавых
СМІ. І з з'яўленнем інтэрнэту гэта кардынальна змянілася.
У канчатковым выніку, паводзіны пры спажыванні медыя таксама залежаць ад медыяпісьменнасці гледача.
Такім чынам, перш за ўсё, я хацеў бы ўбачыць крыху больш прагрэсу ў гэтай галіне ў будучыні.
Бо калі б гледачы ведалі пра метады маніпулявання, якімі іх штодня маніпулююць, супраціву ім было б значна больш.
І тады прапаганда таксама была б менш эфектыўнай.
І так, я проста хачу медыя, якія даюць людзям інфармацыю, што дазваляе ім палепшыць сваё жыццё.
А не наадварот, як мы гэта зараз перажываем.
Мы не ствараем медыя дзеля самога гэтага, бо маглі б рабіць нешта іншае.
Мы робім так, каб змяніліся грамадства, палітыка, рамкавыя ўмовы і будучыня.
Таму што ў мяне ёсць дзеці, у многіх з вас ёсць дзеці. Мы не хочам, каб яны раслі ў свеце, дзе яны — не больш чым
рабы, або дзе трансгуманізм азначае, што яны больш не маюць права на існаванне і павінны быць знішчаны.
Таму мы хочам, каб нешта змянілася карэнным чынам.
І таму, калі гаворка ідзе пра альтэрнатыўныя СМІ або непрыемную тэму цэнзуры, людзі заўсёды кажуць,
што гэта толькі наша праблема. Гэта праблема ўсіх.
Калі існуе цэнзура і няма альтэрнатыўных СМІ, тады людзі не могуць атрымаць інфармацыю.
І тады яны не могуць сфарміраваць уласнае меркаванне.
Калі мы хочам свабодных СМІ, нам патрэбны свабодныя грамадзяне, нам патрэбна свабодная, вызваленая палітыка.
Гэта ўзаемазвязаныя сасуды. І без аднаго другога немагчыма.
І робячы прарыў у СМІ, мы таксама робім прарыў у грамадстве.
З развіццём грамадства змяняюцца і палітычныя адносіны сіл.
Бо калі хлусня сутыкаецца з праўдай, мы ведаем, хто пераможа ўрэшце.
І на пачатку, вядома, вы проста хочаце асветліць ці закрануць тэмы, якія ў мінулым асабіста мяне
цікавілі або якія ўсё яшчэ цікавяць мяне сёння.
Я закранаю гэтую тэму, і тады адразу ж сутыкаюся з негатыўнай рэакцыяй і ціскам з боку YouTube, з боку
гэтых платформ. Але галоўнае — не спыняцца і не здавацца.
І гэта вельмі, вельмі складана. Але сёння тут, на гэтай канферэнцыі, я бачу, што гэта магчыма.
Вядома, было б лепш, калі б больш маладых людзей зрабілі гэты крок і выйшлі з ценю, ці
хаця б адважыліся выказаць свае меркаванні.
Людзі, якія ўсё яшчэ загразлі ў гэтым, так, я знайшоў выдатнае слова для гэтага, у турмах думак асноўных
сродкаў масавай інфармацыі. Так, як мы можам да іх дастукацца?
Я лічу, што, акрамя турмы думак, у людзей ёсць другая турма — турма дабрабыту. Пра
гэта таксама згадвалася некалькі разоў сёння.
У сваім даследаванні я вывучаў, што прымушае людзей, напрыклад, спыніць прагляд штодзённых
навін і перайсці на AUF1. Адказ адносна просты.
Паміж асабістым досведам і афіцыйным наратывам заўсёды павінна быць перапынка.
Калі афіцыйны наратыў больш не супадае з асабістым досведам, людзі пачынаюць шукаць
іншую інфармацыю, пра Голан ці пра іншыя рэчы.
Усё больш і больш людзей будуць адчуваць гэтыя збоі ў сваім паўсядзённым жыцці.
І тады добра, што існуюць такія прапановы, як ваша, ваша прапанова, усё, што ў нас тут на
сцэне, бо менавіта там людзі знойдуць адказы.
Такім чынам, і тут гэта проста пытанне таго, каб ісці далей і верыць, што рэальнасць, а значыць, і час, на нашым баку.
Эканамічныя даныя сведчаць толькі пра тое, што ў наступным годзе, 2025-м, наступіць неверагодная хваля неплацяжоў,
якая прынясе з сабой масавую беспрацоўе і гэтак далей.
Нас чакаюць вельмі вялікія шокі, і мы павінны падрыхтаваць нашы судны, мы павінны стаць, мы павінны быць
гатовымі, мы павінны быць пазнавальнымі як маякі для тых, хто шукае, калі яны неяк выб'юцца ў цемру.
І менавіта таму. Нам сапраўды варта прымусіць СМІ GEZ працаваць вечарамі на добраахвотных пачатках, выкарыстоўваючы ўласныя
рэсурсы і адстойваючы ўласныя інтарэсы. Тады мы былі б на роўных пазіцыях і маглі б убачыць, што сапраўды цікавіць людзей.
З самага пачатку мы абапіраліся на ўласныя серверы і інфраструктуру, але не дазвалялі іншым рабіць тое ж самае, і я
лічу, што гэта той камень, які можа скінуць Галіяфа, калі кожны знойдзе свой пастушок і наладзіць свае дэцэнтралізаваныя сістэмы.
А потым вы наладжваеце сувязі паміж сабой і ствараеце федэрацыі, знаходзіце адно аднаго, дэцэнтралізавана.
Але дазвольце мне сказаць, як жа пачаць, і вось мясцовае наладжванне кантактаў — гэта, вядома, ключавое слова, калі ты
сапраўды звяртаешся да людзей і кажаш: «Хлопцы, вы на месцы, дайце нам інфармацыю, нам патрэбны
найлепшыя эксперты, нам трэба мець найлепшую інфармацыю».
Я таксама кажу, што прафесіяналізм і гэтак далей абсалютна неабходныя.
З іншага боку, калі ў вас сапраўды ёсць найлепшая інфармацыя і найлепшыя эксперты, то мы заўсёды здзіўляліся, як
самыя непрафесійныя праграмы прыцягвалі мільёны гледачоў, калі мы інвеставалі ў іншыя прадукцыі і гэтак далей.
Мы таксама здымалі мастацкія фільмы, кінафільмы, усё на добраахвотных пачатках, і нас увесь час выганялі з кінатэатраў
і гэтак далей, гэта патрабавала велізарных намаганняў.
І ты вырабляў збоку іншыя рэчы, але ў гэтай была нейкая асаблівая іскра, і таму людзі яе хацелі, ёй патрэбавалі.
Перш чым мы дасягнем тут большага балансу і справядлівасці, мы проста павінны вычарпаць усе сродкі, і мясцовае ўзаемадзеянне тут
— безумоўны плюс, які мы разглядаем як асноўную стратэгію на будучыню. Мы павінны выкарыстоўваць усё:
дэцэнтралізаваныя серверы, сацыяльныя сеткі, як мага даўжэй.
Мы пастаянна ўкараняем новыя стратэгіі, новыя падыходы, новыя метады, ствараем рабочыя групы, дзе абмяркоўваем, як розныя
сацыяльныя сеткі рэагуюць на цэнзуру, што яшчэ працуе і дзе?
Мы павінны заставацца актыўнымі на ўсіх франтах, але асабліва важна працаваць з мясцовымі сувязямі: прыцягваць людзей у сетку,
выводзіць іх з ананімнасці і казаць: «Гэй, ты жывеш там і там, ці пойдзеш на мерапрыемства, ці фотаграфуеш, ці дасылаеш іх сюды?»
Нам трэба апярэдзіць, і тады прафесіяналізм можа павялічыцца.
Але ж зноў і зноў бяры сродкі, якія маеш, і проста ідзі на поўную моц наперад.
Я адстойваў гэту тэзу з самага пачатку, і пад «самым пачаткам» я маю на ўвазе 2005, 2006 год, калі нарадзіўся
YouTube. Мы былі там з самага пачатку, таму, шчыра кажучы, я крыху ўпарты ў гэтым пытанні.
Я не дазволю сябе выгнаць з гэтага вялікага рынку.
Проста там так: калі хочаш прадаць тавар, ідзеш на рынак і крычыш, а потым яго прадаеш.
Але калі хтосьці прыходзіць і кажа: «Не, не, вы можаце прадаваць свае тавары толькі там, у самым апошнім куце, у завулку»,
я з гэтым не пагаджуся, бо гэта несумленная канкурэнцыя. І я настойваю, каб умовы былі аднолькавымі для ўсіх.
Але, як я ўжо казаў, я ўпарты. Гэта здаралася з намі некалькі разоў.
Мы толькі што зноў пачалі з нуля на YouTube на пачатку 2024 года.
І я таксама лічу, што мы абсалютна абавязкова павінны гэта зрабіць, таму што менавіта там знаходзяцца людзі, да
якіх нам трэба данесці сваё пасланне, каб нешта змянілася.
Не дапаможа, калі мы заўсёды граем у адну і тую ж гульку.
Потым ёсць ценявыя баны, наш самы вялікі канал , 280 000 падпісчыкаў.
Калі я туды загружаю відэа, не мае значэння, дакладны кантэнт ці не, як вы толькі што
апісалі, яно набірае 2000 ці 3000 праглядаў, і ўсё.
Калі б YouTube калі-небудзь вырашыў прыняць радыкальныя меры і назаўсёды забараніць усіх карыстальнікаў на платформе, што,
безумоўна, было б магчыма з дапамогай штучнага інтэлекту, тады мы б дасягнулі моманту, калі спажыўцы
таксама былі б вымушаны шукаць новыя альтэрнатывы.
Людзі хочуць, каб іх забаўлялі, — хлеба і цырку. На жаль, так яно і ёсць.
Мы не павінны цалкам ігнараваць гэта ў гэтай альтэрнатыўнай бурбалцы.
Я лічу, што для сацыяльных і палітычных змен абсалютна неабходна таксама дэмантаваць гэтыя СМІ.
Гэта багністая мясцовасць. Яе нельга рэфармаваць. Другое — гэта цэнзура.
Калі мы гаворым пра законы, цэнзура павінна быць забаронена законам.
Што такое цэнзура? Цэнзура — гэта не проста тое, што адрывае нас ад канкурэнцыі. Не, мы
бачылі гэта з каранавірусам. Цэнзура забівае.
Цэнзура забівае. Таму што за апошнія два гады да нас звярталася шмат гледачоў і казала: «Калі б я бачыў
вашу праграму, я б не дазволіў сабе есці гэтую дрэнь».
І цяпер я з-за гэтага хварэю, або я страціў кагосьці блізкага мне. Мне нічога не патлумачылі.
Я набраў гэта ў Google: «Вакцынацыя небяспечная».
А я знайшоў толькі сайт брытанскага ўрада і Вікіпедыю, дзе было сказана, што бяспечны і што
вакцынацыя вас абараняе. І тысячу разоў відэа Лаўтэрбаха.
Такім чынам, існуе цэнзура. У будучыні гэта павінна разглядацца як адмова ў аказанні дапамогі.
Калі я праеду міма аўтамабільнай аварыі і проста пасмяюся з яе, мне могуць выставіць абвінавачванне за адсутнасць дапамогі.
А калі СМІ ці карпарацыі з Сіліконавай даліны цэнзуруюць, яны могуць у выніку пазбавіць людзей жыццёва важнай інфармацыі.
Гэта павінна быць строга забаронена, інакш свабодны рынак гэта рэгулюе, і мы ўсё роўна іх
прагонім. Але менавіта ў гэтым і заключаецца праблема.
Рэвалюцыю нельга апісаць па асобных кроках, але ў далёкай будучыні не павінна быць ні
цэнзуры, ні дзяржаўных сродкаў толькі для адной боку.
Гаворка ідзе пра дэмакратыю заўтрашняга дня.
Усё больш людзей успрымаюць цяперашні стан ЕС як імітацыю дэмакратыі, дзе дэмакратыя высока
хваліцца і шануецца, але насамрэч не рэалізуецца.
Вокі-эліты на Захадзе і іх масавыя СМІ сцвярджаюць, што толькі яны ўяўляюць сабой
дэмакратыю. І што іх дэмакратыю трэба абараняць заўсёды.
У той жа час усё больш людзей адчуваюць недахоп свабоды, пераследаванне і рэпрэсіі з боку дзяржавы.
Дзяржава часта ўспрымаецца як уціскальны інструмент уладаў.
Больш няма ніякай згадкі пра народ, ад якога, як меркавалася, павінна была зыходзіць уся ўлада.
Я цвёрда перакананы, што для апісання цяперашняй сітуацыі мы маем справу з шматкратным дзяржаўным
пераваротам, з маштабным калапсам падзелу ўлад.
І што мы сутыкнуліся з злыдзеньскім рэжымам, чыя злыдзеньскасць, на маю думку, не відавочная для большасці насельніцтва.
І таму я цытую з нашай апошняй публікацыі, «Гегедрук»:
Зламысная кіруючая кліка захоўвае ўладу праз адыёзныя хлусні, масавую карупцыю і цэнзуру, паўсюдную прапаганду,
пастаянныя парушэнні закона, ваяўнічасць і пастаянныя дзяржаўныя напады на любую форму апазіцыі.
У выніку ўрады, карпаратыўная эканоміка і ананімныя бюракратыі ўсё часцей мутуюць у сеткавыя злачынныя палітычныя арганізацыі.
Тэрмін «крымінакратыя» мог бы даволі дакладна апісаць монстраўскі кіруючы сіндыкат постмадэрнізму.
І нам трэба спачатку навучыцца дэмакратыі, бо ў нас яе ніколі раней не было.
Для мяне сёння дэмакратыя ў двух словах азначае адмену ўсіх існуючых адносін. Гэта значыць
усё спачатку вывучыць, усё спачатку наладзіць.
І на заканчэнне маіх уступных заўваг я хацеў бы сказаць, што мы павінны дакументаваць злачынствы мінулых гадоў.
Таму што, калі сістэма ўпадзе, а я спадзяюся, што так і будзе, нам спатрэбіцца дакументацыйны цэнтр для злачынстваў рэжыму.
Гэта неабходна, калі вы хочаце рухацца наперад у новае грамадства, таму што старыя гангстары і злачынцы, арганізаваныя злачынцы,
павінны нейкім чынам несці адказнасць у рамках вяршэнства права.
Па сутнасці, правілы і нормы, якія мы маем у Германіі ці Аўстрыі, г.зн. наша канстытуцыя 1923, 1928
гадоў ці Нямецкі Асноўны закон 1949 года, вельмі добрыя.
Такім чынам, яны добра прадуманыя і ўстанаўліваюць разумныя правілы для дэмакратыі.
Але, як мы бачылі ў апошнія гады, не проста гады, а дзесяцігоддзі, гэтых мер недастаткова, каб
супрацьстаяць эрозіі, пра якую тут ужо згадвалася.
Існуюць розныя падыходы да падрыву гэтага набору правілаў, а дакладней, супраць нас выкарыстоўваюцца сілы,
якія мы не бачым, якія мы не выбіраем і якія мы не можам кантраляваць, каб навязаць нам чужую волю.
І тут я бачу два асабліва важныя аспекты дэмакратыі заўтрашняга дня.
Адна з іх у тым, што палітыкі зноў сталі сапраўднымі прадстаўнікамі народа. Цяпер гэта гучыць так відавочна.
Аднак сёння палітыкі прадстаўляюць усе інтарэсы, аддаючы перавагу інтарэсам фармацэўтычнай прамысловасці,
розных спецслужбаў і замежных разведвальных агенцтваў.
І гэта павінна скончыцца. І паколькі ён з'яўляецца прадстаўніком народа, ён адказны толькі перад народам, суверэнам.
І народ павінен усвядоміць сваю сілу.
Вось што азначае другі кампанент: . Нам зноў патрэбны грамадзяне, вартыя гэтага імя, а
не проста любыя старыя канчатковыя спажыўцы.
І гэтыя грамадзяне тады таксама павінны інфармаваць сябе. І гэта выходзіць за рамкі забаўляльнай праграмы ў лагеры на джунглях.
Хорст Зеэфэр дадаў бы: «Тыя, хто прымае рашэнні, не абіраюцца, а тыя, хто абіраецца, не маюць
рашэнняў для прыняцця», — цудоўна сказаў ён тады камерам.
Нобелеўскую прэмію міру ўручылі ЕС, які цяпер рыхтуецца да вайны супраць Расіі, або забойцу дронаў Бараку Абаму.
Мы жывём у абсалютнай сімуляцыі.
Я веру, што гэта магчыма, і гэтым завяршаю сваю заяву аб місіі: палітыкі, якія нясуць адказнасць, стануць
прадстаўнікамі народа, калі на іх ускладаць адказнасць.
Сярод першабытных народаў сёння, калі правадыр прыносіць свой народ у ахвяру, навязваючы яму нешта няправільнае,
напрыклад, памылковую вайну ці нешта падобнае, яго пазбаўляюць галавы, як, напрыклад, у выпадку з карэннымі амерыканцамі.
Існуе адказнасць. І калі палітык робіць нешта шкоднае для грамадства, павінна быць патрабаванне да яго адказу.
Мы цывілізаваныя і нікога не адсякаем галаву, нікога не вешаем на кранах. Але ён павінен быць пакараны.
Ён павінен несці адказнасць усім сваім маёмасцю. Гэта не можа быць слушна.
Незалежнасць судовай улады, свабодная ад інтарэсаў дзяржавы. Што гэта значыць?
Для мяне гэта азначае, што сістэма юстыцыі павінна сапраўды пераследаваць і караць парушэнні з боку
дзяржавы, парушэнні закона, парушэнні канстытуцыі і, магчыма, парушэнні крымінальнага кодэкса.
Толькі тады мы можам быць упэўненымі, што маем незалежную судоваю ўладу, калі яна сапраўды пільна сочыць за дзяржавай, якая
можа злоўжываць сваімі паўнамоцтвамі або, магчыма, здрадзіць канстытуцыі і, такім чынам, інтарэсам сваіх грамадзян.
Вось такая справа. І ваш выпадак гэта паказвае. Шмат выпадкаў гэта паказваюць.
Гэта ў той ці іншай ступені закранае амаль кожнага з нас.
Найперш, вядома, пандэмія каранавіруса, са сваімі ўражлівымі маштабамі, паказвае, што менавіта гэтага і не адбываецца.
Так, перададзім гэтае пытанне Майклу Балвегу.
Так, я хацеў дадаць да гэтага нешта, таму што гэта вельмі важна. Воляволяцтва можа адбывацца толькі ў цемры.
І я думаю, што многія людзі не ведаюць, як працуе крымінальны судовы працэс.
Крымінальныя судовыя працэсы публічныя, але яны ні запісваюцца, ні пратакалююцца.
Такім чынам, ва ўсім гэтым працэсе нічога ўвогуле не дакументуецца. І гэта адчыняе шлях для адвольнасці.
Такім чынам, калі мы сапраўды сцвярджаем, што ў нас ёсць незалежная судовая ўлада,
то за ёй таксама павінна весціся нагляд.
І гэтым найлепш кіруе агульнасць.
І няма прычын, напрыклад, не весці публічна судовы працэс, падобны да майго.
Найперш, вядома, запісаць, што адбылося, каб потым можна было гэта перагледзець. Гэта таксама дае людзям кантрольную функцыю.
У Германіі ў нас таксама ніколі не было незалежнай судовай улады.
Напрыклад, судовая ўлада заўсёды была гібрыдным утварэннем, як мы ўсе ведаем.
Усе дзяржаўныя пракуроры падпарадкоўваюцца ўказанням, і ў гэтым і заключаецца першая праблема.
І гэта азначае, што адна гэтая структура не дазволіць ім дасягнуць незалежнай судовай улады.
Тады незалежны ад рэакцыйнай судовай улады.
Мяне ўжо падводзілі; я з сям'і юрыстаў.
Я ведаю, якія такія гэтыя людзі, і адзінае разумнае, што калі-небудзь сказаў мой стары, — гэта што суд — не
пра справядлівасць, а пра вынясенне вердыкту.
Трэба паставіць кропку. Выдатная фраза, гэта праўда.
Рэвалюцыя, асабліва гвалтоўная, відавочна, павінна быць адкінута. Жыццё павінна быць ушанавана.
ЗША — гэта не больш чым гвалтоўная ваяўнічая дзяржава і дзяржава ўзбраенняў.
І Майк Лофгрэн, які ведае ўсё гэтае месца як свае пяць пальцаў, бо шмат-шмат гадоў быў памочнікам парламентарыя.
Ён напісаў кнігу «Глыбокая дзяржава». У кнізе ён паказаў, што сярэдні дэпутат парламента
выдаткоўвае не менш за 40–50% свайго часу на збор сродкаў.
І гэта адбываецца амаль выключна праз зброевыя кампаніі. І тады ўжо можна пачаць задавацца
пытаннем, чаму ЗША — такая ваяўнічая дзяржава.
Не толькі з-за нашай уласнай ідэалогіі: «Мы павінны быць першымі».
Вы можаце прачытаць пра гэта ва ўсіх даступных дакументах па знешняй і абароннай палітыцы і разведцы.
І з праграм і заяў у галіне нацыянальнай бяспекі мы зноў і зноў павінны быць першымі.
Свет павінен арыентавацца на нас і гэтак далей. Кожны, хто так думае, ужо мае вайну ў сваёй праграме.
І таму нам зусім не патрэбна такая дэмакратыя, бо гэта не дэмакратыя. Нам патрэбны цалкам новыя працэдуры.
Хто ж, так бы мовіць, павінен насамрэч вырашаць, а можа, таксама весці, накіроўваць ці стыраваць?
Я не супраць сусветнага парадку, савета, вышэйшага савета, калі ён складаецца з найлепшых
людзей, якія дзейнічаюць у нашых найлепшых інтарэсах.
Калі яны бездакорныя, калі яны мудрыя, калі яны дасведчаныя, калі яны сапраўды праз усё сваё жыццё прадэманстравалі, што яны
годнасныя, разумныя, дасведчаныя, гуманныя мужчыны і жанчыны.
Найлепшыя, сапраўды найлепшыя, якія прымаюць найважнейшыя рашэнні ў інтарэсах свабоды, міру і дабрабыту, вядома ж.
Але і гэтыя найлепшыя людзі таксама гэта зробяць.
Таму я б, безумоўна, захацеў стаць абаронцам ідэі савета, сусветнага савета, калі — і гэта з'яўляецца
перадумовай — калі яны сапраўды з'яўляюцца найлепшымі.
І гэта самы доўгі шлях, каб туды трапіць.
Бо тое, што мы павінны нанова засвоіць, і гэта мой апошні довад, — гэта павага, прыстойнасць, ветлівасць і добрыя манеры.
Тут няма месца, я прыйду, нягледзячы ні на што, па нямецкіх аўтастрадах ці любым іншым спосабам, гэтая
невымоўная дэградацыя манер, якая, па сутнасці, таксама з'яўляецца праявай таго, што намі кіруюць не найлепшыя.
І калі яны найлепшыя, то я з вялікім задавальненнем даверыў бы сябе іх умелым рукам, бо ўсе мы і так досыць загружаныя.
І ў нашых невялікіх колах, у нашых невялікіх супольнасцях, у нашых невялікіх і найменшых адзінках — сям'і, прафесіі,
грамадзе, горадзе, краіне, нацыі — нам і так хапае спраў.
Як дзяржава і грамадства могуць выхаваць сапраўды адказных грамадзян?
Давайце пачнём з містэра Шёнінга на флангу.
Так, перш за ўсё, трэба сказаць, што як медыцынскі дыягназ у нас зусім няма дэмакратыі, у нас
алігархія. Асабліва ў Федэратыўнай Рэспубліцы Германіі.
Калі паглядзець, хто іх насамрэч заснаваў – сем'і Аденаўэра і Маклоя. Як мы можам зрабіць лепш?
Мы можам зрабіць лепш, спалучыўшы выбары і латарэі. Таксама кажучы, што ёсць.
І я таксама вельмі ўдзячны Ульрыху Мізу за тое, што ён так выразна гэта сфармуляваў і
сказаў, што мы тут — арганізаваная злачыннасць.
І, напрыклад, Беатэ Бахнер, якая таксама звярнулася ў суд, спрабуе ўсталяваць вяршэнства права. У нас яго няма.
Але, знайшоўшы баланс паміж выбарамі і латарэямі, мы, я ўпэўнены, можам удасканаліць сістэму латарэі і зрабіць яе практычнай.
І мы павінны працаваць над гэтай мэтай.
Калі мы таксама зоймемся праблемай гэтага махлярскага складанага працэнту па фіятнай грашовай сістэме,
застанецца нашмат, нашмат больш дададзенай вартасці.
І тады людзі б — гэта, вядома, толькі бачанне — мелі б неверагодна больш часу, каб прысвяціць
сябе таму, што праўдзівае, дабрае і прыгожае.
І да гэтага мы і імкнёмся, бо тады ў нас будуць адказныя грамадзяне, і мы будзем падобныя да
старажытнай Афіны, дзе сапраўды адказныя людзі таксама маглі браць на сябе адказнасць па жэрабі.
І я веру, што мы можам накіравацца ў гэтым кірунку, і ўжо ёсць некаторыя цудоўныя
дасягненні; нам проста трэба працягваць працаваць.
Нацыянальны доўг Германіі цяпер складае больш за 2,5 трыльёна еўра.
Высокія цэны на энерганосьбіты пагражаюць канкурэнтаздольнасці еўрапейскіх кампаній і прамысловай вытворчасці.
Плануемы лічбавы еўра пагражае фінансавай свабодзе грамадзян.
Якой магла б быць грашова-эканамічная сістэма будучыні, якая б захоўвала людзей свабоднымі і незалежнымі?
Сёння я буду абмяркоўваць гэта з наступнымі гасцямі.
Як павінна выглядаць заўтрашняя грашова-эканамічная сістэма? Час сціскаецца.
Такім чынам, перш за ўсё, манетарная і эканамічная сістэма заўтрашняга дня павінна прадугледжваць меншае ўмяшанне
ўрада і грунтавацца на некалькіх вельмі простых слупах.
А менавіта тое, што людзі вольныя і могуць дзейнічаць свабодна.
Гэта ўключае ў сябе хударлявы стан, які не спажывае больш за 10% валавога нацыянальнага прадукту.
Аптымізаванае заканадаўства, з дапамогай якога мы маглі б скасаваць 99% існуючых законаў.
Грашовая сістэма, у якой дзяржава больш не можа выкарыстоўваць грошы як сродак для экспрапрыяцыі нашых
дабрабытаў рознымі спосабамі, у прыватнасці праз інфляцыю.
Насамрэч існуе толькі адна залачоная сістэма; я не бачу ніякіх іншых, нягледзячы на Біткойн.
І, па сутнасці, дазваляць людзям рабіць тое, што яны лічаць правільным для сябе.
Канец ідэі, што палітыкі ведаюць лепш за нас, што для нас добра. Вось і ўсё.
Я б дадаў, што, на маю думку, фінансавая самавызначэннасць павінна быць найважнейшай рысай новай грашова-крэдытнай сістэмы.
Мы не павінны адмаўляцца ад нашай фінансавай незалежнасці ні перад кім.
І менавіта з гэтым мы зараз і сутыкнуліся.
Такім чынам, мы сутыкаемся з увядзеннем лічбавых грошай цэнтральнага банка.
І гэта азначае, што нехта іншы вырашае, што нам дазволена рабіць і што мы можам рабіць.
Гэта азначае, што мы губляем сваё самавызначэнне. Для мяне гэта ключавы момант, які будзе важным на наступным этапе.
- І наступная грашовая сістэма, ці розныя сістэмы, не павінны дазваляць развіццё дамінуючай валюты, каб санкцыі нарэшце маглі
спыніцца – каб кожны мог вырабляць і працаваць у міры і спакоі.
З глабальнага пункту гледжання, гэта для мяне зараз самае важнае.
На маю думку, не мэтазгодна пакідаць усё як ёсць — хай і з меншым умяшаннем дзяржавы і падобным —, але мы ўсе
працягваем жыць у жорсткім канкурэнтным грамадстве, дзе ёсць толькі свабодныя рынкі.
Але я маю на ўвазе хутчэй такі кааператыўны капіталізм, дзе гэты кааператыўны кампанент
павінен быць проста значна больш выразным.
Многія навукоўцы ўжо даследавалі і даказалі, што праз супрацоўніцтва мы можам атрымаць большы агульны ўраджай пры
тых жа высілках — іншымі словамі, больскі росквіт для ўсіх.
Або такі ж вынік, як сёння, з значна меншымі намаганнямі.
І тады вы проста павінны спытаць сябе: ці патрэбна нам поўнае рэзервовае банкаўскае справаванне? Ці
павінна яно быць забяспечана? У якой-небудзь форме?
Ці праўда наогул наконт грашовай масы?
Адкуль насамрэч бяруцца грошы на працэнты?
Такім чынам, у выніку адбываецца зрух парадыгмы на вельмі шмат узроўняў.
І эканоміка, і фінансы — гэта толькі вельмі невялікая частка ўсёй карціны, хоць і вельмі важная.
Калі б я быў міністрам эканомікі ці фінансаў, я б не прыдумляў уласныя меры, а хутчэй
запусціў бы маштабную кампанію па інфармаванні.
Я хацеў бы звярнуцца да цытаты Генры Форда, які аднойчы сказаў: «Калі б людзі разумелі грашовую
сістэму, у нас да заўтра раніцы адбылася б рэвалюцыя».
Я лічу, што большасць людзей не мае ніякага ўяўлення, як працуе такая грашовая сістэма, і я б распачаў
маштабную інфармацыйную кампанію з двума асноўнымі напрамкамі.
Я б растлумачыў людзям, што ў цяперашняй грашова-крэдытнай сістэме, якая існуе з часоў Другой сусветнай
вайны, дамінуе адна валюта — амерыканскі долар, пра што большасць людзей нават не здагадваюцца.
І па-другое, што цэнтральныя банкі, якія на дадзены момант падтрымліваюць гэту грашова-крэдытную сістэму, знаходзяцца пад
кантролем прыватнай арганізацыі з закулісся, а менавіта BlackRock, якая на дадзены момант з'яўляецца галоўным
дарадцам як для Федэральнай рэзервовай сістэмы, так і для ЕЦБ.
Я думаю, што такім чынам я б, па-першае, дазволіў людзям усё зразумець і сапраўды мець слова ў працэсе прыняцця рашэнняў.
Я сапраўды лічу, што гэта даволі карысна, калі грошы прывязаны да фізічнай каштоўнасці.
Мы жывём у эпоху дыгіталізацыі і ў час, калі ўсе гэтыя крыптавалюты становяцца для нас усё больш знаёмымі.
Я лічу гэта значнай рызыкай, таму што, у канчатковым выніку, крыптавалюты — гэта не больш чым
запіс даных, г.зн. яны не маюць фізічнай каштоўнасці.
І запіс даных мае каштоўнасць толькі тады, калі людзі прызнаюць яго грашыма.
Я скептык, калі гаворка ідзе пра біткойн, — як добра вядома, — проста таму, што я заўсёды думаю, што біткойн — гэта
як сейф, перад якім нехта сядзіць і спрабуе яго адкрыць.
І пасля вялікіх намаганняў ён дасягае поспеху. Ён адчыняе дзверы, і што ён там знаходзіць? Нічога. Абсалютна нічога.
І я таксама лічу, што Дырк Мюлер не быў цалкам неправы, калі некалькі гадоў таму сказаў,
што Біткойн — гэта не больш чым траянскі конь.
Я лічу, што, калі паглядзець на тое, калі з'явіўся Біткойн, у вас павінны ўзнікнуць пэўныя сумневы.
Біткойн з'явіўся ў 2009 годзе, неўзабаве пасля глабальнага фінансавага крызісу 2007/2008 гадоў.
У той час існавала вялікая цікавасць да ўвядзення новай грашовай сістэмы, лічбавых грошай цэнтральнага банка, у нейкі момант.
Тое тады паволі пачало станавіцца відавочным.
І для дасягнення гэтай мэты было асабліва важна падрыхтаваць моладзь да максімальнага прыняцця лічбавых грошай.
І менавіта такую ролю ў той час выканаў Біткойн. Вельмі шмат людзей, асабліва моладзі, падключыліся да біткойн-вагона.
І мы нядаўна бачылі, што біткойн выкарыстоўваецца ў неверагодных спосабах.
Шмат хто не разумее, што Біткойн — гэта ўсё, што заўгодна, але не дэмакратычная валюта.
Таму што 91 працэнт біткойнаў знаходзіцца ў руках буйных інвестараў. Толькі 9
працэнтаў — у руках людзей з сярэднім даходам.
Ужо адно гэта паказвае, што гэтай валютай, вядома ж, могуць кіраваць буйныя інвестары ў той ці іншы бок.
І я згодны з Эрнстам Вольфам у тым, што калі 91% гэтых біткойнаў знаходзяцца ў руках нешматлікіх або належаць буйным
інвестарам, тады вельмі, вельмі складана наладзіць давер.
Аднак другая рэч у тым, што Біткойн застанецца непахісным, ці нават адзіным, пакуль код не будзе зламаны.
Але гэта толькі пытанне часу, калі вылічальная магутнасць стане дастатковай, каб расшыфраваць код.
І калі гэта праўда, што патэнты на разгадку кода Bitcoin ужо пададзены, то справа толькі ў
часе, перш чым хто-небудзь зможа яго разгадаць.
І тады насамрэч становіцца састарэлым думаць пра тое, ці з'яўляецца Біткойн рэальнай
з'явай. Бо тады я таксама магу яго памножыць.
Такім чынам, гэтае абмежаванне, якое я паабяцаў усім, — гэта ўсяго толькі пусты абяцанне. Яго трэба выканаць у першую чаргу.
Сёння гэта распаўсюджаная бізнес-мадэль. Вы ўваходзіце ў доўг у фіятных грошах, добра
ведаючы, што грошы страцяць сваю каштоўнасць.
Зніжэнне кошту грошай з'яўляецца вырашальным фактарам пагашэння, а таму дазваляе набываць актывы і назапашваць багацце.
І вось так здарылася, што людзей давялі да вычэрпвання, бо грошы можна стварыць адным
пстрычкай мышы, простым бухгалтарскім запісам.
І так было з 1970 года. Афіцыйная залатая падтрымка была адменена ў 1971 годзе, і з таго часу грошы
выпускаюцца без аніякай падтрымкі і без папярэдніх зберажэнняў.
Гэта азначае, што яно вырабляецца, і пазней яго спачатку трэба апрацаваць.
У 1970 годзе сярэдні супрацоўнік у Германіі меў прыкладна 5000 еўра ў пераліку.
Цяпер у нас каля 30 000, або прыкладна 475 працэнтаў. Аднак сёння вы атрымаеце ўсяго адну дзясятую частку золата.
Гэта азначае, што працоўная сіла была зніжана на 90 працэнтаў шляхам друкавання грошай, калі разлічваць у золаце.
Два найважнейшыя інструменты ўлады ў свеце — гэта, з аднаго боку, грошы. Мы жывём у грамадстве, якое існуе ўжо
некалькі соцень ці нават некалькі тысяч гадоў, і ў ім справядлівае выслоўе «грошы кіруюць светам».
Няма сэнсу вакол іды хадзіць. Грошы валодалі светам.
У наш час існуе і другое сродак улады, і ім з'яўляюцца даныя.
Такім чынам, кожны, хто ў наш час валодае неабмежаванымі грашыма і неабмежаванымі данымі, напрыклад, такі чалавек, як Ілан Маск,
у выніку мае неверагодную ўладу, можа шмат на што паўплываць, стаць вышэй за іншых людзей і дапамагчы вызначыць іх лёс.
І таму я за тое, каб перагледзець канстытуцыю і ўвесці абмежаванне ўлады ў дачыненні да грошай і даных.
Ну, я вельмі, вельмі скептычна стаўлюся да любога падыходу, які дазваляе якой-небудзь дзяржаве — нават
калі гэта большасць у дзяржаве — дзейнічаць тыранічна.
А забраць заслужаныя грошы — гэта заўсёды тыранія.
Я забіраю ў кагосьці нешта, а потым што з гэтым рабіць?
Тады я аддам гэта палітыкам. Ці ж палітыкі атрымаюць яго, каб весці з яго дапамогай вайну?
Яшчэ горшая сацыялістычная канцэпцыя.
Таму я лічу, што нам варта проста адмовіцца ад ідэі, што тут павінна быць нейкая цэнтральная ўлада, якая абмяжоўвае
асобу ў яе творчасці і ў тым, чаго яна можа дасягнуць.
І я лічу, што патэнты і ліцэнзіі ў наш час усё роўна з'яўляюцца вельмі шкоднымі, асабліва ў ІТ-сектары, таму што многія
маладыя людзі, якія сёння ствараюць стартапы, вельмі хутка натыкаюцца на сцяну, бо парушаюць гэтыя патэнты і ліцэнзіі.
Калі ў іх ёсць добрыя ідэі, іх хутка захопліваюць буйныя кампаніі.
Таму мая прапанова — каб высунуць нешта канкрэтнае — адмовіцца ад патэнтаў і ліцэнзій у ІТ-сектары па ўсім свеце.
Я не хачу, каб дзяржава брала на сябе абавязак дыктаваць, што вы можаце рабіць, а што не.
Гэта азначае, што я цалкам згодны з Маркусам Кралем і заяўляю, што дзяржава павінна ўвогуле ўстрымацца ад умяшання.
Самі рынак павінен вырашыць, які тып для гэтага ідэальны.
Калі большасць або пэўная крытычная маса людзей нешта жадае, тады там можна стварыць дабрачынныя ўстановы.
- Гэта адбудзецца аўтаматычна, калі так мусіць быць. Але дзяржава павінна праяўляць максімальную стрыманасць у гэтай галіне.
І тады гэтыя значныя празмернасці таксама не адбываюцца.
Мы павінны проста скасаваць доўг. Яго трэба забараніць.
Але калі мы паглядзім на сённяшнюю сітуацыю, то, паводле Інстытута міжнародных фінансаў, мы маем глабальны доўг, які складае
каля 400 працэнтаў сусветнага валавога нацыянальнага прадукту.
Такім чынам, каля 400 працэнтаў, у залежнасці ад таго, які год мы разглядаем. Нават пры нізкіх
працэнтных стаўках гэта ніколі не можа быць пагашана.
У гэтым дачыненні доўг — гэта не найлепшая ідэя. Нам сапраўды варта з ім развітацца.
ФРС — гэта прыватны банк, які належыць прыватным банкам, якому дзяржава прадаставіла законную манаполію на
друк грошай — без кампенсацыі — і таксама перадала ёй манапольнае нагляднае кіраванне банкамі.
Гэта не больш чым алігархічная сетка, якой удалося падарваць рынкавую эканоміку ў
сэнсе дзяржаўна-манапалістычнага прадпрыемства.
З пункту гледжання рынкавай эканомікі, я б сказаў, што нешта падобнае варта ліквідаваць.
У ЗША найлепшым прыкладам быў Сіліконава-далінскі банк, якому дазволілі збанкрутаваць, каб член банка, г.зн. банк, які належыць
Федэральнай рэзервовай сістэме, JP Morgan, мог яго пераняць.
Пасля гэтага казалі, што не трэба хвалявацца наконт дрэнных крэдытаў, якія там ёсць, — усіх зніжаных у кошце
дзяржаўных аблігацый, — бо вы маеце неабмежаваную падтрымку ад Федэральнай рэзервовай сістэмы.
Гэта значыць, што дзяржаўная карупцыя — гэта тое, што я лічу карупцыяй у гэтай сістэме.
І гэта дазволіла правесці неабходную карэкціроўку — а пад гэтым Шумпетар, па сутнасці, меў на ўвазе, што мы таксама павінны
час ад часу дазваляць банкруцтва, каб адбылася ачышчальны бура.
Гэтага не дазвалялася ў фінансавай сферы, бо яно заўсёды лічылася сістэмна важным ці нечым іншым, у той час як
у рэальнай эканоміцы — асабліва сярод малога і сярэдняга бізнесу — гэта заўсёды дазволена.
І гэта няправільна. Гэтае несправядлівасць, я лічу, з'яўляецца адной з ключавых праблем, якія трэба вырашыць.
І потым я хацеў бы адзначыць, што не варта занадта ўслаўляць рынкавую эканоміку.
Калі я думаю пра сістэму аховы здароўя і разглядаю яе як рыначны эканаміст, я кажу сабе: я павінен тут кіраваць карпарацыяй.
Я павінен зарабіць з дапамогай карпарацыі шмат грошай.
Я павінен прапанаваць сваім акцыянерам добрыя дывідэнды. А як я магу гэтага дасягнуць у сістэме аховы здароўя?
Найлепшы спосаб — максімальна зацягваць хваробу людзей, дазваляючы ім адчуць кароткі перыяд паляпшэння, але ў цэлым утрымліваць
іх у якасці кліентаў, максімальна зацягваючы іх хваробу.
Ну, я лічу, што, напрыклад, ахова здароўя — гэта сфера, дзе рынкавай эканоміцы зусім няма месца.
І потым нам таксама патрэбна, і гэта другое, сапраўднае вяршэнства права, якое я хацеў
бы, прынамсі часткова, паставіць пад сумнеў.
Таму што ў нас няма цалкам незалежнай судовай улады.
Калі судовая ўлада звязана інструкцыямі або знаходзіцца пад уплывам пэўных дзяржаўных структур, чаму, на жаль, цяпер ёсць
некалькі прыкладаў, і гэта тычыцца не толькі спадара Балвега ці іншых, але і буйнейшых скандалаў, тады мы маем справу з
сітуацыяй, якая проста непрымальная і пра якую нам абяцалі, што яна не адбудзецца ў адпаведнасці з Асноўным законам.
І мы проста павінны вярнуцца туды.
Гэта тыя карэктывы, якія мы можам лёгка ўнесці, і я цалкам упэўнены, што яны будуць рэалізаваны ў найбліжэйшыя гады,
таму што людзі ўсё менш і менш мірыюцца з цяперашняй сітуацыяй.
Такім чынам, у Сіліконавай даліне мы маем справу з «Вялікай сямёркай».
Гэта Alphabet, Amazon, Apple, Meta, Nvidia, Tesla і яшчэ адна кампанія — разам сем кампаній, і яны
валодаюць амаль усімі патэнтамі і ліцэнзіямі ў гэтай галіне.
Яны робяць тое, што выгадна ім, а не тое, што выгадна ўсяму чалавецтву.
І цяпер гэта дасягнула вельмі небяспечнага парога, таму што яны валодаюць ведамі ў галіне штучнага інтэлекту, і калі
гаворка ідзе пра штучны інтэлект, трэба сказаць, што існуюць некаторыя вельмі сур'ёзныя папярэджальныя знакі.
Проста нагадаю, што Джэфры Хінтан, галоўны распрацоўшчык Google, у мінулым годзе сышоў у адстаўку,
заявіўшы, што ўсё гэта стала занадта небяспечным.
Тое ж самае тычыцца і Мо Гадарда, які быў кіраўніком маркетынгу ў Google X. Сёння ён ездзіць па Англіі і напаўняе цэлыя
аўдыторыі сваім пасланнем пра тое, што чалавецтва дасягнула «фракенштэйн-моманту» ў галіне штучнага інтэлекту.
Так што, проста нагадаю, доктар Франкенштэйн — гэта выдуманы персанаж, доктар, які сшывае чалавека з частак цела і ўдыхае
ў яго жыццё, каб потым выявіць, што гэты чалавек раптам аказаўся мацнейшым, разумнейшым і таксама больш злым за яго самога.
Такім чынам, мы стаім на вельмі небяспечным парозе.
І вялікая праблема, якую я ў гэтым бачу, у тым, што распрацоўка гэтай тэхналогіі знаходзіцца ў руках вельмі
невялікай колькасці людзей, якія цікавяцца толькі ўласнымі інтарэсамі і ўласнай выгадай.
Якія канкрэтныя крокі могуць зрабіць прадпрымальнікі, каб вярнуць эканоміку на шлях развіцця?
Прадпрымальнікі павінны цяпер усведамляць каштоўнасць адукацыйнай працы, падобнай той, што праводзіць AUF1, і падтрымліваць
яе такім чынам, каб яна магла працягвацца і пашырацца.
Такім чынам, у гэтым дачыненні гэтая неахвота, гэтае стаўленне «яны будуць рабіць сваё, а мы — сваё», павінна спыніцца.
Мы ўсе тут у адным чоўне, і нас занадта мала, каб далей дазваляць сваім відам проста адпачываць на чужым хвасце.
Я лічу, што малыя і сярэднія прадпрыемствы павінны пераканаўча даказваць, што яны сапраўды з'яўляюцца асновай грамадства, і
забяспечыць, каб людзі насамрэч куплялі ў малых і сярэдніх прадпрыемстваў і падтрымлівалі іх, а не
сённяшнюю эканоміку платформаў, якая робіць зусім адваротнае.
Што стварае ўсё менш і менш працоўных месцаў і, па сутнасці, ужо практычна не навучае маладых людзей.
Вобразы свабоднага свету заўтра – пад гэтым цудоўным дэвізам мы працягваем асвятленне
Альтэрнатыўнага сусветнага эканамічнага форуму ў Празе.
Левыя супраць правых, верхнія супраць ніжніх, мігранты супраць мясцовых.
Большасць насельніцтва без крытычнага стаўлення мірылася з таталітарнымі абмежаваннямі з-за каранавіруса.
Паслухмянасць была важнейшай за самастойнае мысленне.
Увогуле, існуе неверагодны ціск, каб падладжвацца, асабліва ў Германіі.
Дэманізацыя тэрміна «нестандартны мысляр» сімвалізуе, што свабодныя духі павінны быць выкарчаваны сілай.
Колькасць навукоўцаў расце, але колькасць незалежных мысляроў змяншаецца.
Пазанармальная адукацыя дарослых цалкам невядомая шырокім масам.
Гэта адукацыйная праблема, якая пачынаецца ў школе і заканчваецца нашым мітуслівым грамадствам.
Індывідуальная перагрузка, стрэс, рызыка выгарання, і амаль ніхто не мае часу ці магчымасці для дадатковай
адукацыі, самастойнага мыслення ці нават асабістай адказнасці.
Крытыкі сцвярджаюць, што ўсё гэта зроблена наўмысна, каб паслухмяная аўчарня магла быць лёгка кіраваная.
Працуй, спажывай, плаці падаткі і не наракай. Але ці гэта тое, чаго мы хочам?
І якімі павінны быць ці маглі б быць каштоўнасці і грамадства заўтра?
Асабістая адказнасць — гэта вялікае слова, якое неабходна ў свабодным грамадстве, але
якое занадта мала засвойваецца і практыкуецца.
Проста адчуванне таго, што вы адказныя за іншых, што вы адказныя за ўласнае шчасце і здароўе, і што мы ўсе
адзіныя, і калі мы шкодзім іншым, мы таксама шкодзім сабе.
Апошнія чатыры гады, і, папраўдзе, задоўга да гэтага, я крытыкаваў гэтую матэрыялістычную медыцыну, гэтую афіцыйную
медыцыну, якая ставіцца да людзей як да машын, якая аддзяляе цела, душу і дух, якая шукае і знаходзіць аснову здароўя і хваробы ў
найдрабнейшых будаўнічых блоках нашага матэрыяльнага існавання.
І я ўвесь час задаю сабе, як гэта ўвогуле магчыма, што медыцына не змянілася, калі мы даўно ведаем, напрыклад, з псіханармолагаіі
і з даследаванняў у галіне псіхасаматыкі, што здароўе і хваробу ўжо немагчыма разглядаць інакш, чым з улікам нематэрыяльных
фактараў, якія могуць быць нават больш моцнымі, калі гаворка ідзе пра тое, што падтрымлівае нас у здароўі і што робіць нас хворымі.
Я абапіраўся на журналістыку ў яе наіўнай форме, заўсёды спажываў усе асноўныя СМІ і мусіў зразумець, што 50
гадоў мяне падманвалі і збівалі на няправільны ход думак.
І пытанне, чаму нешта не змяняецца, нельга вырашыць розумам.
І для мяне важна ўнесці гэты аспект у гэтую панэльную дыскусію. Гаворка не пра разуменне.
Не ставіцца пытанне аб выкарыстанні чыстага розуму для разумення таго, што адбылося.
Першая эпоха Асветніцтва больш за 300 гадоў таму, у XVIII стагоддзі, дала нам магчымасць аддалецца ад
дваранства і духавенства і ўспрымаць сябе як грамадзян.
Нам быў дадзены дар розуму, і ім мы маглі б наклікаць шмат бяды.
Бо тое, што адбылося пасля таго, як мы выключна карысталіся нашым інтэлектам і страцілі нашы рацыянальныя, эмацыйныя і духоўныя
бакі, — гэта тое, што мы рушылі да індустрыялізацыі, да тэхналогій, капіталізму і
неалібералізму, і цяпер мы прыйшлі да трансгуманізму.
Гэта азначае, што людзі ўсё больш ператвараюцца ў машыны.
І я настойліва выступаю за тое, каб, асабліва ў святле апошніх гадоў, мы перагледзелі свой падыход і
засяродзіліся на ірацыянальным, а не на рацыянальным.
Калі вы спытаеце мяне, які ў мяне вобраз, то я павінен сказаць вам, што я лічу, няма
нікога ў свеце, у каго не было б асаблівага дару.
І калі я ў гэта веру, то насамрэч наш сацыяльны абавязак — дапамагаць, заахвочваць, падтрымліваць і навучаць іх, каб
яны маглі развіць гэты талент і зрабіць унёсак у грамадства.
Калі мы з гэтым справімся, то паміж гэтымі людзьмі, якія валодаюць неверагоднымі здольнасцямі, узнікне сінергія.
Калі мы з гэтым справімся, то ў нас адбудзецца такі ўзлёт у грамадстве і грамадскіх каштоўнасцях, што, дзякуючы тэхналогіям,
распрацаваным за апошнія гады, мы без найменшай праблемы задаволім асноўныя матэрыяльныя патрэбы,
уключаючы індывідуальныя раскошныя патрэбы. Але тады гэта будзе сінергія і, па сутнасці, райская сітуацыя.
І гэтая выява рухае мной, і менавіта яна дае мне сілы, каб усё перажыць, нават калі сутыкаешся з крыху варожасцю, калі ў цябе
іншыя ідэі або калі ты патрабуеш пэўнай ступені празрыстасці.
Што ж, я павінен выказацца наконт медыцыны, маёй сферы кампетэнцыі.
Я хацеў бы зрабіць рэвалюцыю ў гэтай бездамочнай медыцыне.
Гэтага нельга рэфармаваць, гэта павінна сапраўды ісці знізу ўверх, яго трэба ўдасканальваць.
У мінулым, калі я слухаў СААЗ, я ўнутры сябе станавіўся ўважлівым.
Я думаў, што яны ведаюць лепш за ўсіх, і мне спатрэбіўся доўгі час, каб зразумець, што
гэта менавіта тое, чаго нам зусім не трэба.
У мяне ёсць жарт, які мы заўсёды расказвалі адзін аднаму, калі я вучыўся ва ўніверсітэце: дайце студэнту-фізіку
збор формул па фізіцы і скажыце вывучыць іх на памяць.
Тады ён пытаецца: «Чаму?». Калі мне гэта трэба, я ведаю, дзе гэта.
Дайце студэнту-медыку тэлефонны даведнік яго роднага горада і скажыце яму вывучыць яго на памяць. Ён спытае: «Да калі?»
Падчас пандэміі казалі: «Калі ласка, вакцынуйцеся». Яны не пыталіся, чаму, а толькі як часта. Такія
паслухмяныя, такія прамыя і ніколі нічога не ставяць пад сумнеў.
І я вельмі выразна адрозніваю медыцынскіх работнікаў ад урачоў.
Доктараў хоць адбаўляй. Універсітэцкія бальніцы кішаць дактарамі.
Яны прачытваюць кожнае даследаванне і ў курсе апошніх памылковых уяўленняў.
Калі вы працуеце ў гэтым бізнесе так доўга, як я, то дакладна ведаеце, што існуюць парадыгмы, якія лічацца непарушнымі.
А потым хтосьці прыходзіць і кажа, што гэта не праўда.
Як толькі вы некалькі разоў убачыце, як гэта адбываецца, вы разумееце, што нішто не напісана ў камені.
Мы ўсе ведаем, што людзі — гэта асобы, што азначае непадзельную дваістасць.
І я б развіў гэтую думку, я б сказаў, што чалавек — гэта індывідум, непадзельнае трыадзінства цела, розуму і душы.
І часта могуць быць псіхалагічныя праблемы, якія праяўляюцца фізічна.
Калі яны лечаць цела, то яны зусім не па той дарозе ідуць.
Доктар павінен разглядаць чалавека як цэласнасць, а не як суму яго органаў, а як суму яго цела, розуму і душы.
Я лічу, што запушчаны стан адукацыі ў Германіі цалкам наўмысны.
Інфляцыйная выдача псеўдаакадэмічных тытулаў за гендарны мейнстрымінг чаго б там ні было. Да
гэтага можна дадаць любую колькасць модных слоў.
Я лічу, што нам не хапае смеласці гэта прызнаць.
І я бачу ў гэтым канчатковы вынік дэкадэнцтва, занядбання, выкліканага дабрабытам у нашым грамадстве, якое вядзе да панікі і
жадання трымацца за той невялікі раскош, што застаўся, падтрымліваць гэтае ілжывае пачуццё бяспекі,
паддацца ўсяму, што нам уяўляюць у выглядзе прывіда.
Не, а хутчэй асабістая адказнасць, калі мы заяўляем, што адмаўляемся падпарадкоўвацца загаду Нэнсі Фейзер або
дырэктыве Карла Лаўтэрбаха, калі гаворка ідзе пра вакцынацыю.
Мы адмаўляемся выканаць патрабаванне паліцэйскага надзець маскі.
Не, мы, дарослыя, павінны навучыцца казаць: «Не, я гэтага не зраблю, і я панясу за гэта адказнасць».
На маю думку, гэта таксама самы мірны спосаб зрабіць гэта.
Таму што гэта пасіўны спосаб сказаць: я адмаўляюся ад чагосьці, я адмаўляюся ад гэтай падпарадкаванасці, і я не падымаю
кулак ці што-небудзь яшчэ, каб вы зараз пакінулі сваю пасаду.
На працягу дзесяцігоддзяў палітыкі і лідары грамадскай думкі засяроджваліся выключна на знішчэнні ўсяго, зняцці ўсіх
межаў, вызваленні людзей ад усіх калектываў і ўсіх абмежаванняў.
Цяпер ніхто нікому больш не адказны. Больш няма ніякіх нязменных, стабільных апораў, нават нашага полу.
Такім чынам, нічога больш не замацавана, няма за што ўхапіцца. Ты можаш быць усім, кім заўгодна, або нікім.
Многія адчуваюць, што яны нішто, і потым шукаюць заменныя ідэнтычнасці ў спажывальніцтве, у брэндах, у
адзенных брэндах. «Я карыстальнік Apple» ці нават у сацыяльных сетках, дзе можна знайсці заменныя групы.
Усё гэта замена, але не сапраўднае. Гэта фальшывыя асобы.
І такіх людзей таксама вельмі лёгка маніпуляваць. На іх вельмі лёгка ўплываюць прапаганда і маніпуляцыі.
Ім не хапае каранёў. Ім не хапае стабільнасці, асновы каштоўнасцей, традыцый і стабільных супольнасцей.
Малыя і сярэднія прадпрыемствы фінансуюць прыкладна 80% даходаў.
Гэты клас сярэдняга класа настолькі знаходзіцца пад пагрозай, што, я думаю, ніхто з гэтай групы нават не ўсведамляе гэтага.
У нас такая сітуацыя, што мы былі занадта паспяховыя ў Еўропе, і гэта прывяло да таго, што нашы
канкурэнты па ўсім свеце цяпер накінуліся на нас.
Ці то мы цяпер называем амерыканцаў дарослымі, ці, можа, падлеткамі, а самі яшчэ ў дзіцячым садзе — гэта
цалкам магчыма. Можна спрачацца пра тое, дзе мы знаходзімся.
Сітуацыя ў тым, што Еўропа здабыла незалежнасць дзякуючы фінансаваму поспеху, дзякуючы эканамічнаму поспеху.
Існавалі рухі за свабоду, таму з'явіліся магчымасці, якімі не ўсе задаволеныя.
І сітуацыя ў Цэнтральнай Еўропе такая, што з 3500 схаваных чэмпіёнаў палова знаходзіцца ў краінах нямецкамоўных.
Такім чынам, схаваны чэмпіён, адзін з лідараў у сваёй галіне, яго нельга ігнараваць. Ён апярэджвае ў
тэхналогіях, апярэджвае ў продажах — схаваны чэмпіён.
Відавочна, што нашы глабальныя канкурэнты гэтым не задаволеныя, бо іх 8 мільярдаў, а нас, магчыма, 120 мільёнаў.
Гэта крыху несупастаўныя паказчыкі прадукцыйнасці. Як мне ўзяць гэтага канкурэнта пад кантроль?
Я магу стварыць інфляцыю, якая, натуральна, складае 0,1/0,2 плюс-мінус, але не 10, 20 ці 30.
Такім чынам, мне даводзіцца друкаваць у Нацыянальным банку даволі шмат грошай і раздаваць іх даволі танна.
Тады я магу на 100% гарантаваць, што паклапачуся аб канкурэнтаздольнасці, бо заробкі растуць, цэны на
матэрыялы растуць, і мы ўжо не канкуруем на сусветным узроўні.
Мы чэмпіёны свету па экспарце, гэта значыць, у нямецкамоўным рэгіёне.
Але гэтага недастаткова, я таксама павінен знішчыць аснову, а аснова — гэта энергія.
Тады я проста хутка падрываю «Паўночны паток». Каб кампенсаваць гэты энергетычны дэфіцыт, мне давялося б
пабудаваць 120 атамных электрастанцый, каб адчуць сувязь.
Я імгненна выключу атамныя электрастанцыі, я перайду на альтэрнатыўную энергію. Цёмныя
застойныя перыяды, ці як іх там называюць.
І калі гэта ўсё яшчэ недастаткова, то я ўвяду бессэнсоўны падатак на CO2.
І калі гэта ўсё ж не дастаткова, то я знішчу маральны дух.
Але з гэтымі пяццю мерамі я магу прымусіць на калені нават самую моцную эканоміку.
А што прыйдзе ў 2025-м, некаторыя людзі будуць назіраць.
Міжнародная канкурэнтаздольнасць была цалкам знішчана за апошнія тры гады.
У мяне ёсць кліенты, якія планавалі інвеставаць у Еўропе аж да апошняга моманту, а потым сказалі: «Стоп, мы едзем у Дубай».
Як краіне ўдаецца з заплюшчанымі вачыма неаднаразова абіраць сваіх забойцаў?
Як нацыі ўвогуле ўдаецца зноў і зноў абіраць людзей, якія, займаючы пасады канцлера, міністра эканамічных
спраў ад «Зялёных» і міністра аховы здароўя, не арыштоўваюць людзей проста на вуліцы без саманянавісці?
Трэба ненавідзець сябе, калі ты працуеш на сваю ўласную ліквідацыю, а потым гэтаму апладыруеш, выходзіш на тэлебачанне
і заяўляеш, што, нарэшце, мы толькі што на канферэнцыі Партыі зялёных зноў пацвердзілі, што Германія павінна служыць свету.
Не, божа, я не.
Яно павінна маўчаць і паводзіць сябе як добрая краіна сярод сваіх суседзяў.
Але ён не абавязаны нікому служыць і ніякіх доўгаў не мае. Тое ж самае датычыцца і іншых.
Саманенавісць — гэта ключ, і адказ на гэта, менавіта як вы сказалі, — навучыцца самакаханню. Я заўсёды крыху асцярожны ў
гэтым пытанні, бо гучыць так нарцысістычна — любіць сябе, адчуваць да сябе спачуванне, пазбавіцца ад
паталагічных сумневаў. Гэта вялікі выклік, я цалкам згодны.
Магчыма, нам таксама варта закрануць культуру віны. Гэта тое, ад чаго пастаянна ўнікаюць, але цяпер справа таксама ў
краіне і ў гэтай віне і сораме, звязаных з тым, каб быць немцам.
Ці быў я занадта няпэўны?
Так, вы былі занадта непрамымі, калі казалі, што чалавек павінен прызнаць, што яму трэба саромецца ці нават з'яўляцца правым
экстрэмістам, калі ён кажа: «Я ганаруся тым, што я немец».
Я ганаруся нямецкай гераічнасцю і крэатыўнасцю.
Ой, у нашых галовах, а дакладней — на нашым культурнай спадчыне, на нашых продках —
міргаюць папераджальныя агні правую экстрэмізму.
Вось так яно і ёсць, вось адкуль пачынаецца самалюбоў або саманянавісць, бо я пастаянна адмаўляю і саромеюся.
Таму вельмі важна, каб мы гэтым заняліся, але калі мы будзем увесь час вяртацца да таго часу, дакараць сябе і
прасіць прабачэння за гэта, мы ніколі з гэтага не выб'ёмся.
Мы павінны вучыцца ў дзяцей. І мы таксама павінны вучыцца ў пажылых людзей, якія на смертным ложы кажуць сабе: «Ну,
насамрэч, тым, чаго я не паспеў дасягнуць, былі адносіны».
Я з усім іншым справіўся.
Я купіў сабе Феррары і не разумею, пра што ўсе гэтыя размовы.
Але ад чаго я сапраўды пакутую і што я б паўтарыў, дык гэта мець здаровыя адносіны.
І я лічу, што, калі прымяніць гэта да грамадства, гэтая функцыя ўзору для пераймання — нешта, што я лічу надзвычай важным.
Гэтага яшчэ не дасягнулі — не як трэнер, а кожны чалавек для сябе: што ён можа зрабіць для лепшага грамадства, стаць
найлепшай версіяй сябе і потым быць узорам для пераймання.
Калі паглядзець на сярэднія школы, асабліва ў Берліне — я з Берліна, які сапраўды з'яўляецца самай апошняй, самай глыбокай
дзіркай у Германіі, авангардным штатам ва ўсіх адносінах.
Бо нікому ў Германіі не трэба смяяцца, бо вы ўсе на шляху да таго, каб стаць падобнымі да Берліна ў гэтай краіне.
І калі паглядзець на школу ў Берліне, то можна ўбачыць, што ў дахах дзіркі, што ў класах так шмат дзяцей, што нават самы адданы
настаўнік, які стаіць перад імі, не мае шанцаў іх узяць пад кантроль, тады вучні нават не разумеюць дзяржаўнай мовы,
на якой размаўляе настаўнік, а бацькі адпраўляюць туды сваіх дзяцей, разлічваючы, што тыя самі з усім разбяруцца.
Не, усё менавіта так і павінна быць. Мы прыцягваем у школы людзей, якія хочуць стаць дзяржаўнымі служачымі.
Людзі паступаюць туды, практычна без перашкод, пасля заканчэння ўласнай школы, потым ідуць у гэтыя
школы і рады, што нарэшце сталі дзяржаўнымі служачымі.
Гэта неверагодна.
Такім чынам, сістэма школ — гэта кароткі, хуткі агляд усёй нашай дзяржаўнай сістэмы.
І калі мы не пачнём разбураць гэтыя школы і перабудоўваць сістэму школ, то ўсё астатняе нам і спрабаваць не варта.
Што ж мяне рухае, і гэта можа прагучаць жорстка, — гэта смерць.
Смерць, калі я проста пра яе думаю, што я хачу сказаць сабе на смертным ложку, або чаго я не хачу, каб мне потым было шкада?
І гэта тое, пра што я даволі часта сябе нагадваю.
Я проста хачу кожны дзень быць найлепшай версіяй сябе, бо ніколі не хачу дакараць сябе за тое, што
не пражыла гэтае жыццё на поўную і не аддала ўсяго.
Няма прычын не аддаваць усё, што ў вас ёсць, кожны дзень.
Мяне ўвесь час пытаюцца: як ты ўмудраешся ўсё гэта рабіць?
Але гэта сапраўды проста гэтае жаданне, гэтае жыццё, за якое я так удзячны – вось другая парада: удзячнасць.
Я неверагодна ўдзячны за гэтае жыццё і хачу атрымліваць ад яго максімальнае задавальненне.
І гэта надае мне столькі сілы: з аднаго боку — усведамленне абмежаванасці, а з другога — удзячнасць за тое, што
я проста чэрпаю столькі энергіі, каб дасягнуць так шмат.
Я магу гэта перадаць.
Вы, безумоўна, заўважылі адну рэч, дарагія гледачы: чакаць Збаўцу бессэнсоўна, бо Збаўца ўжо тут.
Ты — свой уласны ратавальнік.
Тэма — глабальнае вырашэнне канфліктаў заўтрашняга дня, і мы, вядома ж, маем справу з глабальнымі выклікамі.
Адной з галоўных прычын масавых перамяшчэнняў бежанцаў, несумненна, з'яўляецца вайна, незалежна ад таго, ці
з'яўляецца яна эканамічнай вайной, ці ваенным канфліктам.
Відавочна, што бенефіцыярамі гэтых падзей з'яўляюцца карпарацыі і лабісты, і гэтую
ланцуговую рэакцыю канфліктаў неабходна перарваць.
Ну, безумоўна, здаецца, што ўсё пагаршаецца ўсё больш і больш.
Цяпер мы сапраўды стаім на краі абрыву Гранд-гатэля.
Справа ў тым, што мы цяпер маглі б непасрэдна ўмяшацца ў вельмі гарачую вайну.
Грамадзянскія аб'екты знішчаюцца паўсюль. Гэта, натуральна, выклікае велізарную хвалю бежанцаў па ўсім свеце.
І ўрады ў багатых краінах ніякім чынам не падрыхтаваныя і не жадаюць належным чынам рэагаваць.
Хутчэй, увесь крызіс з бежанцамі камерцыялізуецца.
Ну, напрыклад, у Германіі ёсць кампанія пад назвай Серко.
Гэта брытанскі канламерат, які прадае або рэалізуе 30% сваёй прадукцыі ў абаронным сектары і
кіруе больш чым 120 цэнтрамі прытулку ў Германіі.
Вельмі прыбытковы бізнес, які таксама стаіць за закрыццём дамоў састарэлых, асабліва падчас пандэміі каранавіруса.
Гэта вельмі сур'ёзная справа. Дамы састарэлых наўмысна прывялі да банкруцтва з-за каранавіруса.
І мы проста бачым, што пакуль не будзе спынена ўся гэтая беспярэчная нажыва на чужой бядзе.
Гэта азначае, што насамрэч неабходна спыніць фінансавыя спекуляцыі.
Тое, што вядзе свет у нядолю, — гэта, напрыклад, дамінаванне долара.
Што прыводзіць многія краіны да няшчасця? Гэта санкцыі.
Гэта спекуляцыі на фінансавых рынках на зніжэнні цэлых краін і эканомік.
Яны на гэтым і робяць стаўку, і купленыя імі СМІ адпаведна выкарыстоўваюцца, каб зрынуць гэтую ўладу.
А хто насамрэч кіруе?
Тут, у Германіі, стратэгі з інвестыцыйных банкаў па сутнасці проста даюць палітыкам штампы для выступленняў.
Палітыка — гэта ўсяго толькі PR і пытанне таго, як прадаць пэўныя стратэгіі.
Мы бачым, што сацыяльная напружанасць таксама імкліва расце ва ўсіх гэтых краінах.
І я магу толькі заклікаць усіх захаваць спакой і па-сапраўднаму падумаць пра канцэпцыю.
Такім чынам, людзі на нізавым узроўні цяпер павінны ператварыцца ў аналітычныя цэнтры, так бы мовіць, створаныя знізу ўверх.
Гэта, натуральна, дае нам новае зброю міграцыі. Бо міграцыя — гэта зброя.
Яго таксама мэтанакіравана выкарыстоўваюць для дэстабілізацыі іншых краін, у гэтым выпадку Германіі або Аўстрыі.
Зараз мы перажываем сітуацыю, падобную да той, што была перад Першай сусветнай вайной, калі паўсюдна ўзнікаюць
мясцовыя канфлікты, якія, здаецца, не звязаны паміж сабой, але насамрэч з'яўляюцца ўзаемазвязанымі.
Тады гэта былі Балканскія войны.
Сёння менавіта войны ва Украіне і на Блізкім Усходзе зліваюцца ў адну вялікую бітву, якой ніхто не хоча.
Я думаю, што, паколькі гэта часткова вынікае з супярэчнасцей, інтарэсаў і таксама з найгоршых рыс чалавечай натуры,
немагчыма будзе прадухіліць гэта ў сэнсе пачатку эры агульнага сяброўства і міру, а хутчэй — спыніўшы ваяўнікоў.
Гэта значыць, стварыўшы палітычныя ўмовы, пры якіх тыя людзі, што падштурхоўваюць іншых да вайны, бо гэта выгадна ім, служыць
іх інтарэсам і прыносіць ім прыбытак, не могуць гэтага рабіць.
Гэта задача палітыкі. Гэта таксама задача СМІ і журналістаў — стварыць такую сітуацыю.
І каб людзям стала зразумела, што нішто не адбываецца выпадкова — нішто не рыхтуецца больш
старанна, чым вайна, якая пачынаецца раптоўна.
Але ў кантэксце, дзе пачынаецца вайна, нешта губляецца: справядлівасць.
Мы толькі што былі сведкамі гэтага ў Сірыі. Як толькі Сірыя раптам пала, на яе адразу ж напалі
ізраільскія знішчальнікі, і было здзейснена 250 авіяўдараў.
У гэтым і заключаецца вырашальны момант.
Мы жывём у жорсткім, звярыным грамадстве. Мы жывём у канкурэнтным грамадстве.
І ўрэшце, вайна — гэта тое, што мы робім на працы.
Трэба глядзець на гэта знізу ўверх.
Як людзей насамрэч сацыялізуюць, выхоўваюць і навучаюць, каб яны ўспрымалі гэта як нешта нармальнае?
Аднаму чалавеку проста давядзецца адстаць. Я з гэтым не згодны.
Я проста веру, што чалавецтва вызначаецца тым, што людзі — сацыяльныя істоты, як мы лічым.
Але нас літаральна навучаюць і выпрацоўваюць у намі навыкі канкурыраваць у невялікіх падраздзяленнях. Потым
выбудоўваеш кар'еру, топчучы па нагах тых, хто ніжэй.
І з гэтых людзей вы ствараеце глабалістаў і людзей, якія ўсё прымаюць.
Я думаю, што з тым, пра што мы абмяркоўваем у панэлі, 90 працэнтаў людзей там не будуць
мець ні найменшага ўяўлення, пра што мы гаворым.
Яны лічаць, што такі загад, як у нас, — гэта нешта, што трэба знайсці, нешта, што табе
дастаўляюць, нешта, пад чым трэба проста падпісацца.
Але дэмакратыя зусім не так працуе.
Дэмакратыя — гэта не толькі права выказаць сваё меркаванне, але і абавязак яго выказаць.
І я лічу, што мы павінны паўсюль падняцца і сказаць, што мы гэтага не хочам.
Бо калі гаворка ідзе пра міграцыю і рэміграцыю, трэба сказаць адно: вядома, кожны народ мае
права на ідэнтычнасць, гэта цалкам зразумела.
Але тыя, хто звяртаецца да нас, таксама маюць права на дом.
Яны зусім не хочуць адтуль з'язджаць.
Іх таксама бамбяць, гнаюць. Ім прапануюць здзелкі, якія робяць жыццё ў іх культуры немагчымым. Мы таксама павінны гэта прызнаць.
А потым мы зводзім гэтыя дзве групы разам. Яны пачынаюць змагацца. І мы не бачым тых, хто цягне за нітачкі.
Рэміграцыя безумоўна неабходная, бо я лічу, што толькі народы могуць выратаваць свет ад
глабалістаў, і толькі рэміграцыя можа выратаваць наш народ.
Бо мой пытанне, якім я хацеў бы завяршыць гэтую першую прамову, такое: чаму ніхто не пытаецца, ці будуць
цяпер выкліканы новыя хвалі міграцыі ў Саудаўскую Аравію?
Чаму ніхто не пытаецца, ці будуць цяпер хвалі міграцыі ў Азербайджан?
Існуюць 57 ісламскіх краін, Саудаўская Аравія неверагодна багатая. Яны будуюць новы горад пад назвай Неом, у іх ёсць велізарны
намётавы лагер, які ім патрэбны толькі раз на год для хаджу.
Яны маглі прыняць тысячы і тысячы.
Яны таксама часткова вінаватыя ў тым, што зараз адбываецца ў Сірыі, бо дапамагалі фінансаваць гэтыя джыхадысцкія апалчэнні.
Чаму менавіта Еўропа заўсёды павінна пакутаваць?
Такім чынам, абмен насельніцтвам у Еўропе, гэтая міграцыйная зброя, адвольнае стварэнне шматнацыянальных дзяржаў, у
якіх мы, мясцовыя, неўзабаве апынемся ў меншасці, павінны разглядацца асобна ад гэтых геапалітычных пытанняў.
І гэты неверагодны трук, які толькі што правялі левыя, ці, хутчэй, псеўдалевыя, выстаўляючы масавы
рух і масавую міграцыю нечым пазітыўным і гуманным.
І гэта не так. Ні для нас, ні для мігрантаў, у тым ліку для эканамічных мігрантаў, якія прыязджаюць.
Сем'і разбураюцца; мы займаемся дэмаграфічным вампірызмам. Калі я чую, што нам трэба
прыцягваць кваліфікаваных работнікаў, я думаю:
Мы рабуем краіны, дзе гэта найбольш патрэбна.
У Мазамбіку 70 працэнтаў урачоў, якія атрымалі адукацыю ў краіне, эмігравалі.
Куды тады пойдуць людзі, што там жывуць? Яны пойдуць за імі ў Еўропу.
Гэта вельмі важны пункт.
І мільёны жанчын, якія тут, з намі, прыбіраюць, даглядаюць за іншымі або прадаюць сябе, — гэта таксама разбураныя сем'і.
Гэтая масавая міграцыя нечалавечая ва ўсіх адносінах.
І я цалкам з вамі згодны, мы павінны абвергнуць гэтую маральную крывадушнасць, гэты псеўдахуманізм, і паказаць,
што ад масавага руху і масавай мабілізацыі чалавецтва выгаду атрымлівае толькі адна група — глабалісты.
Людзі ад гэтага не маюць карысці.
Такім чынам, калі разглядаць каранавірус у комплексе, усё разглядаецца толькі паасобку.
Толькі цяпер людзі даведваюцца, што ёсць бенефіцыяры, што гэта бізнес-мадэль, што
фармацэўтычная прамысловасць зарабіла мільярды і мільярды.
Што дактары, якія з'явіліся, былі накуплены навукоўцамі, якія атрымлівалі мільёны на даследаванні, як мы ўжо сёння тут чулі.
Што ёсць палітыкі і СМІ, якія на гэтым зарабляюць. Ідзе абмен персаналам.
І мы насамрэч бачым гэта ў кожным комплексе, незалежна ад таго, ці з'яўляецца гэта міграцыяй; гэта таксама стала
бізнес-мадэллю, у якой атрымліваюць прыбытак буйныя карпарацыі і міжнародная фінансавая індустрыя.
Тое ж самае тычыцца і пераводаў, напрыклад, на радзіму, якія часам падвяргаюцца высокім камісіям і невыгадным абменным курсам.
І, вядома, вайна — гэта найлепшы бізнес-мадэль.
Калі паглядзець на пашырэнне НАТА на ўсход, то кожная краіна, якую прымаюць або якую хочуць прыняць, павінна
перавесці ўвесь свой вайсковы патэнцыял на стандарты НАТА.
Гэта азначае, вядома, што яны павінны засяродзіцца менавіта на амерыканскай зброевай прамысловасці. Мы ўжо гэта бачылі сёння.
Гэта павінна прывесці боепрыпасы, абсталяванне, праграмнае забеспячэнне і воблачныя
рэсурсы ў адпаведнасць са стандартамі НАТА.
Такім чынам, такія гіганты, як Microsoft і Amazon, зарабілі сотні мільярдаў долараў на хмарных паслугах для Пентагона, ЦРУ і АНБ.
З'явіліся велізарныя даныя-васьміногі. З'явілася буйная бізнес-мадэль.
І што асабліва нахабна, адзін з галоўных бенефіцыяраў, BlackRock, які мае значныя інтарэсы ў многіх-многіх вытворцаў
зброі, усяго некалькі дзён таму выйшаў на біржу і заявіў, што хацеў бы ўбачыць фонд аднаўлення для Украіны.
«Мы не хочам за гэта грошай, — нахабна заявілі яны, — але мы проста хочам імі кіраваць, каб і іх
кампаніі BlackRock з гэтага таксама атрымлівалі прыбытак».
Такім чынам, гэта даволі цынічны бізнес-мадэль.
ЗША маюць гіганцкую запазычанасць, якую ніколі нельга будзе пагасіць.
І ў той момант пагроза вайны ўзрастае.
Вы робіце гэта адзін раз, як мы заўсёды бачылі ў мінулых войнах: калі фінансавы свет, калі вексалі без
забеспячэння або фіятныя грошы больш не маюць ніякага пакрыцця, тады трэба прыбіраць за ўсім.
Потым вам трэба прыбраць са стала, памыць усё і, пасля вайны, стварыць з нуля новы сусветны парадак, напрыклад, Брэтан-Вудс.
Людзі вераць, што Трамп зыйдзе з неба і ўсё будзе добра. Гэтага не адбудзецца.
Гэта больш адпавядае інтарэсам тых, хто хоча нас паралізаваць. Яны хочуць, каб мы паверылі, што
нас выкупяць, бо тады мы не зробім гэтага самі.
Пасля забойства ў ЗША Трамп амаль дасягнуў святога статусу.
Такая боская прамысл, якая прымусіла рух і мяч прайсці міма.
Не тое.
Магчыма, яго варта было расстраляць, магчыма, ён быў шчасліўчыкам, я не ведаю. Але ён не боскі пачвара.
Трамп вёў кампанію пад лозунгам «Зрабіць Брытанію зноў вялікай».
І гэта трэба ўспрымаць сур'ёзна. Але мы таксама павінны дакладна разумець, што гэта не азначае.
«Зрабіць Амерыку зноў вялікай» не азначае «зрабіць Германію суверэннай». Ці «зрабіць Еўропу вялікай».
Або зрабіць свет лепшым, але адстойваць амерыканскія інтарэсы.
Гэта яго абавязак як амерыканскага прэзідэнта. Для гэтага яго і абралі.
Аднак, пры сумневах, яно будзе рабіць гэта за кошт іншых дзяржаў, за кошт іншых інтарэсаў і за кошт іншых суверэнітэтаў.
Ніколі нельга паддавацца думцы, што краінай кіруе выключна ўладная эліта або сям'я; хутчэй, у
кожнай краіне ёсць розныя кіраўнікі або заможныя сем'і.
Арэнд Оеткер, які на той час узначальваў «Атлантыкбрюк» у 2005 годзе, сказаў, што Амерыкай кіруюць 200
заможных сем'яў і што мы хацелі б мець з імі добрыя кантакты.
І тыя, хто цяпер падтрымлівае Дональда Трампа, адчувалі, што раней іншыя іх насамрэч не падтрымлівалі.
Ну вось, цяпер яны галасуюць, ім падабаецца кідаць каня ў скачкі, але гэта тыя ж скачкі.
Таму нічога не зменіцца.
Але той факт, што мы чакаем, пакуль нехта прыйдзе і зробіць гэта лепш, паказвае, наколькі нас намылілі.
Што ў дэмакратыі, дзе рашаюць грамадзяне, мы чакаем збаўцу, якога потым можам абіраць кожныя чатыры-пяць гадоў.
Гэта першае, што мы павінны прыняць. Гэта не можа быць праўдай.
Гэта значыць, давайце паглядзім, ці пашанцуе нам. Але калі вы спытаеце, хто ў гэты момант
настойвае на змене рэжыму ў Сірыі, што б вы адказалі?
Гэта былі ўкраінскія салдаты, навучаныя брытанцамі.
Хіба іх цяпер не трэба ва Украіне? На дадзены момант не. Яны там ужо нічога не могуць зрабіць.
Але ў Сірыі яны яшчэ могуць нешта змяніць. Там яны знаходзяцца на найбуйнейшай у свеце запраўцы.
І тады ў вас будзе крыху перамоўнай моцы адносна таго, што павінна адбыцца ва Украіне пасля Трампа.
Дарэчы, брытанцы ў гэтым плане значна наперадзе, пра што, дарэчы, сведчыць і той факт, што іх нідзе не відаць.
Брытанцы ў гэтым сапраўды даволі добрыя.
Ну, мушу сказаць, гэта сапраўды па-джэнтльменску. Гэта ў стылі After Eight.
Яны не з'яўляюцца. Вось наколькі яны актуальныя.
Вось так яно і ёсць, з Сірыяй мы адразу выводзім з гульні двух гульцоў.
Яны разбураюць шыіцкі паўмесяц: Емен, Ліван і Сірыю.
Паўсюль ідуць бамбардзіроўкі. Ніхто пра гэта не гаворыць.
І адначасова, калі яны выцесняць расіян з Сірыі, а ў гэтым і заключаецца ўся справа, яны выключаць Тартус з разліку.
Самы важны і адзіны для рускіх там міжземнаморскі порт.
Такім чынам, мы павінны разглядаць сябе як адну сям'ю чалавецтва і спытаць сябе, як мы хочам развівацца ў будучыні?
Бо ўсе мы маем права на дом.
І абсурднасць у тым, што не тое каб усяго не хапала. Усяго хопіць усім.
Калі б мы размеркавалі яго справядліва, не было б масавай міграцыі.
Але гэта палітычная інтрыга, якая тут адбываецца. Гэта Макіявель ва ўсіх сферах.
Мы павінны развіваць нацыянальны пачуццё да нямецкамоўнага свету. Гэта не значыць, што астатнія дурныя.
Але ў нас ёсць права на нямецкамоўны свет, на моўную прастору, на культурную прастору, і мы гэтым ганарымся.
Мы можам проста так сказаць.
І гэта першае, што мы можам праграмаваць, таму што тады мы забярэм людзей з сабой, бо для іх гэта адчувальна.
Каб мы змаглі зноў узбудзіць нацыянальную гордасць за тое, што мы адстойваем, і вынесці яе на сцэну.
Мы за нямецкае мысленне, за нямецкую культуру, за нямецкую інжынерыю.
І мы таксама выступаем за нямецкі гандаль.
Бо калі немцы і засвоілі што-небудзь з гісторыі, дык тое, што вайна — гэта не найлепшая ідэя, і мы не перамагаем.
Я не ведаю, хто цяпер мог бы падумаць, што мы маглі б выйграць кампанію супраць Расіі.
Ну, гісторыя, як я даведаўся, у мінулы раз не вельмі добра скончылася.
Я б гэтага не рабіў.
І я думаю, людзі былі б ашаломлены, калі б даведаліся, наколькі глыбока Упраўленне па абароне канстытуцыі,
спецслужбы і Федэральнае крымінальнае паліцэйскае ўпраўленне былі выкарыстаны штатамі.
І больш не абараняе бяспеку, а проста змагаецца са злачыннасцю, з арганізаванай злачыннасцю, якая сапраўды існуе і ўжо дастаткова
дрэнная, але накіравана супраць уласных грамадзян, супраць СМІ.
Вось наступны трук: захаваць дэмакратыю цяпер, каб потым яе скасаваць.
Гэта можна ўбачыць у выніках выбараў у усходніх штатах.
У Тюрынгіі, дзе АФД стала пераможцам выбараў з 32 працэнтамі, цяпер існуе чатырохпартыйная
кааліцыя, якая называецца трохпартыйным альянсам.
І вы ствараеце яшчэ адзін альянс з левымі, гэта значыць з СЕП.
ХДС падтрымлівае ўсё гэта проста дзеля захавання ўлады дзеля некалькіх міністэрскіх пасад.
Усе інстытуты церпяць няўдачу, у тым ліку палітыка, СМІ і суды, як мы бачылі на прыкладзе каранавіруса.
І гэта, безумоўна, глыбокая дзяржава ў яе чысцейшай форме.
Прэтэнзія на тое, што народ яшчэ неяк можа абраць легітымны ўрад, які ў большасці выпадкаў з'яўляецца ўсяго толькі
выбарам паміж падобнымі кандыдатамі, цяпер заканчваецца.
Але мы таксама можам прызнаць, што нас настолькі прамылі мазгі прапаганда і сістэма адукацыі, што мы думаем: калі б
цяпер з'явіўся патрэбны чалавек, я б паставіў на яго грошы.
І гэтага не адбудзецца. Гэта было б зноў цэнтралізавана.
І самае важнае — гэта ўстаць і сказаць: «Я не буду чакаць, я пачну і проста зраблю гэта сам».
І што калючкай у баку звычайных падазраваных, дык гэта тое, што мы настолькі ўпэўненыя ў сабе, што проста з'яўляемся тут і кажам:
«Вы такія смешныя птушкі, вы больш не ўяўляеце ніякай пагрозы».
Смешна, што ты там робіш.
Я часта аналізую, наколькі стабільнай з'яўляецца імперыя і ці можа гэта быць звязана са сродкам камунікацыі.
Гучыць складана, але гэта проста.
Самай стабільнай імперыяй, якую калі-небудзь бачыў свет, была імперыя старажытных егіпцян.
Яны камунікавалі на камені, які можна ўбачыць і сёння.
Сёння мы маем справу са сродкамі сувязі, якія развіваюцца значна больш імкліва, прынамсі, з часоў Марконі. І сёння ў
нас ёсць глабальная імперыя, якая працуе ў лічбавым фармаце.
Калі вы адключыце падтрымку гэтай глабальнай імперыі, усё скончыцца. Яна перастане існаваць.
Гэта азначае, што кантроль над намі таксама ажыццяўляецца праз нашы мабільныя прылады.
Калі мы адкладаем іх убок, калі мы выключаем нашы лічбавыя прылады, мы становімся нябачнымі. Гэта наша сіла.
Сіла ў тым, што мы проста больш не ўключаем яго, і тады нас ужо не дасягнуць.
Нам сказалі, што мы павінны быць даступныя, каб нічога не прапусціць.
Нас трымаюць у курсе, насамрэч трымаюць занятымі.
Раўнавага сіл зменіцца толькі тады, калі я вырашу, якое медыя дапускаць у сваю галаву.
Гэта першае. Я больш гэтага не гляджу.
Калі нас павалілі, мы павінны разгледзець, як іншаму боку ўдалося гэта зрабіць.
Як ужо згадваў Кен, яны дасягнулі гэтага праз гэтыя аналітычныя цэнтры, гэтыя дыскрэтныя трансатлантычныя сеткі.
Нешта нам заўсёды падавалася, так бы мовіць, шакавальным чынам.
Мы павінны пачаць наладжваць кантакты зараз.
Мы павінны стварыць уласныя аналітычныя цэнтры.
У нас у Германіі так шмат выдатных ініцыятыў, але яны ўсе не ведаюць адна пра адну.
Няма сэнсу вынаходзіць ровар, калі ў Юндэ створана энергетычна самадастатковая вёска.
І дзесьці яшчэ нехта таксама хоча гэта зрабіць. Тады вы можаце сабраць там экспертаў, прафесійных журналістаў, якія змогуць
данесці гэта да людзей на сапраўды доброй, зразумелай мове.
Для гэтага нам патрэбны эксперты.
Я ўпэўнены, што ўніверсітэтах шмат такіх людзей, прафесараў, якія сціскаюць кулакі ў кішэнях сваіх пінжакоў,
адчуваюць сябе ізаляванымі і хацелі б нешта зрабіць, каб зрабіць свой вопыт даступным для грамадскасці.
І мы павінны нешта з гэтым рабіць. І я думаю, так, мы павінны змяншаць эгаізм; аддаваць блаславёней, чым атрымліваць.
Гэта вельмі цешыць. Мы бачылі гэта і падчас пандэміі каранавіруса – якую ўнутраную сілу мы
набылі, якую радасць адчувалі, дапамагаючы адно аднаму.
І я думаю, што гэта сапраўды сіла. З ёй мы нават можам, так, зрабіць Глыбокую дзяржаву састарэлай.
Большасць людзей, якія прачнуліся і ўсвядомілі праблему, не вяртаюцца назад.
Гэта як плады, што падаюць з яблыні. Некаторыя падаюць раней, некаторыя — пазней.
Гэта значыць, што кожны чалавек, якога мы абуджаем, — гэта той, каго эліты страцілі амаль назаўжды.
Вы прымусілі нас устаць.
Мы заўважылі гэта падчас пандэміі каранавіруса, і гэтая панэль AUF1 таксама з'яўляецца знакам таго, што мы
самі ўсведамляем, наколькі мы моцныя, наколькі мы згуртаваныя, наколькі ўпэўненымі мы сталі.
Я таксама спадзяюся, што гледачы атрымаюць надзею, убачыўшы, што тут ёсць людзі, якія працуюць на поўную стаўку, як сваёй
асноўнай справай, над тым, як мы можам выбрацца з гэтай бяды.
І я лічу, што каранавірус выклікаў у большасці людзей свайго роду палітычную палавую сталасць.
І цяпер мы вымушаны з'ехаць і павінны з'ехаць.
І як толькі я пераехаў і пражыў некаторы час асобна, нічога не магло б пераканаць майго бацьку ці маці
вярнуцца ў маю мілую старую дзіцячую спальню, хоць яны і прапанавалі б мне менавіта гэта.
Па-першае, мой бацька памёр, а маці трохі старэчая.
Гэта таксама можна прымяніць да краін: Вялікі дзякуй за прапанову. Але я ўжо дарослы і змагу сам кіраваць сваім жыццём.
І кожны, хто гэта адмаўляе, не заслугоўвае свабоды.
Сёння мы змаглі зазірнуць у будучыню праз гэтыя розныя тэмы і ўбачыць, якой яна можа
быць, калі мы зможам развіць неабходную моц.
Што мы хочам вярнуць народу, што было ў нас адабрана.
І гэта рухаючая сіла. І мы прадэманстравалі ў першую чаргу адно: мы можам нешта дасягнуць.
Нам патрэбны выразныя мэты і яснае бачанне. І мы павінны працаваць над імі з няхістнай рашучасцю.
І мы прадэманстравалі, што можам гэта зрабіць, мы гэта робім і будзем працягваць рабіць гэта. Дзякуй.
Што можа зрабіць кожны чалавек цяпер?
Распаўсюджвайце вестку, распаўсюджвайце вестку, распаўсюджвайце вестку, і не толькі
праз анлайн-медыя, але і мэтанакіравана афлайн.
Як і мой бацька, Іва Сасек, робіць гэта ўжо 15 гадоў на прыкладзе сеткі S&G.
Вы можаце натхніць людзей і сказаць: «Проста перадайце гэта двум чалавекам, і калі вы будзеце перадаваць гэта
зноў і зноў, то праз 20 крокаў вы апынецеся ў канцы свету».
Гэта крайняя захапляльнасць тым, што можа заваяваць людзей, калі лічбавыя брамы зачыняюцца.
Гэта патрабуе стратэгічных сетак, лакальна арганізаваных сетак.
Распаўсюджвайце гэтую інфармацыю, распаўсюджвайце яе як мага больш — у лічбавым фармаце, і, калі гэта і надалей
будзе абмежавана, — па-за сеткай, наколькі гэта магчыма.
Кожны можа гэта зрабіць.
Адпраўце гэтае відэа двум людзям.