Alternative WEF - Η ουσία 9 ωρών διαμορφωτικής σύγχρονης ιστορίας.
Πολυάριθμες προσωπικότητες της διαφωτιστικής σκηνής συναντήθηκαν στο Εναλλακτικό WEF στην Πράγα.
Το Εναλλακτικό WEF είναι μια αντί-ιδέα στη Μεγάλη Επαναφορά, μια εναλλακτική δεξαμενή σκέψης για έναν ελεύθερο κόσμο του αύριο.
Το Kla.TV παρουσιάζει την ουσία των ιστορικών ομιλιών, συναρπαστικά πάνελ συζητήσεων και αποκλειστικές συνεντεύξεις.
Μπορείτε να βρείτε όλα τα περιεχόμενα του εναλλακτικού WEF στη διεύθυνση AUF1: www.auf1.tv/alternativ-wef
Η αφρόκρεμα των διαφωτιστών, των μαχητών της ελευθερίας, συναντιέται εδώ αυτές τις
μέρες για να ξεκινήσει κάτι πολύ ξεχωριστό.
Θέλουμε να ορθώσουμε το ανάστημά μας ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, ενάντια στην καταπίεση, για την ειρήνη και την ελευθερία.
Ζούμε σε δύσκολους καιρούς και, ως εκ τούτου, είναι σημαντικό να συνδεθούμε, να συμμαχήσουμε και να δημιουργήσουμε ένα δίκτυο.
Και τώρα θα θέλαμε να καλέσουμε τους δύο ανθρώπους που είχαν την ιδέα να ανέβουν μαζί μας στη
σκηνή: την Elsa Mittmannsgruber και τον Stefan Magnet.
Ναι, μου ήρθε η ιδέα επειδή διάβασα ένα άρθρο για τις απαρχές του WEF από τον Klaus Schwab.
Και μετά είδα και διάβασα πόσο μικρό ήταν το ξεκίνημα.
Και αυτό κατά κάποιο τρόπο με εντυπωσίασε. Αυτό είναι το σημαντικό.
Και δεν είναι σκαλισμένο σε πέτρα ότι η παγκοσμιοποιητική WEF πρέπει να κρατάει τα σκήπτρα στα χέρια της.
Μπορεί τώρα να έχει ανταγωνισμό, πρέπει τώρα να έχει ανταγωνισμό από το Εναλλακτικό WEF.
Και ποιος είναι καλύτερος για να το κάνει αυτό από εκείνους που έχουν ήδη δείξει θάρρος και τα έχουν βάλει με το σύστημα.
Πρέπει να πούμε ότι αυτοί οι θεμελιωδώς διαφορετικοί άνθρωποι μπαίνουν τώρα σε διάλογο.
Κοιτάζοντας πίσω, θα είναι μια ιστορική στιγμή που καταφέραμε να συγκεντρώσουμε τόσες πολλές μεγάλες προσωπικότητες που μπορεί να
μην συμφωνούν σε όλα τα θέματα, αλλά που τους ενώνει ένας κοινός στόχος και αυτός είναι η
θέληση για αυτοδιάθεση, κυριαρχία και ελευθερία.
Και όλοι οι εμπλεκόμενοι εδώ είναι αποφασισμένοι να δώσουν τα πάντα για να το πετύχουν αυτό, διότι
χωρίς αυτές τις αξίες, το μέλλον δεν είναι τίποτα.
Σας ευχαριστώ για τη στιγμή και ένα ακόμη μεγάλο χειροκρότημα για τους εμπνευστές.
Βρισκόμαστε στην πρωτεύουσα της Τσεχίας, την Πράγα, μια όμορφη πόλη, σε ένα όμορφο συνεδριακό κέντρο.
Και έτσι είναι φυσικό τα λόγια καλωσορίσματος να ειπωθούν από κάποιον που ανέκαθεν διαδραμάτιζε εξέχοντα ρόλο σε αυτή τη χώρα.
Κάποτε ήταν μόνιμος προσκεκλημένος στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός.
Τώρα έχει αλλάξει στρατόπεδο και βρίσκεται στο εναλλακτικό WEF.
Χαιρόμαστε που είναι εδώ, που μας κάνει την τιμή και, κυρίως, που θα απευθύνει και τον επίσημο χαιρετισμό.
Ο πρώην πρόεδρος, Δρ Βάτσλαβ Κλάους. Θερμή υποδοχή.
Για μένα, ένα από αυτά τα σύμβολα είναι αυτό το ξενοδοχείο και αυτή η αίθουσα.
Η τελευταία φορά που ήμουν εδώ ήταν το 2008 στο τελευταίο μου συνέδριο της ODS.
Μερικοί από εσάς ίσως γνωρίζετε ότι το ODS είναι το δημοκρατικό κόμμα των πολιτών που εγώ . . .
Η εξέλιξη αυτού του κόμματος, όπως και η εξέλιξη, η πολιτική και ιδεολογική εξέλιξη σε ολόκληρη την Τσεχική Δημοκρατία και
στην Ευρώπη συνολικά, κινήθηκε σταδιακά προς την κατεύθυνση του σημερινού μεταπολιτικού, μεταδημοκρατικού κόσμου.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο παραιτήθηκα από την τιμητική μου προεδρία σε αυτό το Σώμα. Δεν ήθελα να βρίσκομαι εδώ.
Ακόμα και τότε, έβλεπα καθαρά και ελπίζω να καταλάβαινα τις ισχυρές τάσεις του δυτικού κόσμου.
Απειλούσαν να μας φέρουν στον τραγικό κόσμο του σήμερα.
Κατά την άποψή μου, τον πιο σημαντικό ρόλο παίζει σήμερα η ιδεολογία της πολυπολιτισμικότητας, η οποία
παράγει, επαινεί και υπερασπίζεται τη μαζική μετανάστευση.
Αυτή η ιδεολογία δεν αναγνωρίζει καν τη λέξη ελευθερία.
Κατ' αρχήν, είναι επιθετικά προσανατολισμένη ενάντια στον κύριο θεσμό της δημοκρατίας, ενάντια στο εθνικό κράτος.
Ωστόσο, το έθνος είναι αναμφίβολα το θεμελιώδες και αναντικατάστατο στοιχείο της ανθρώπινης κοινωνίας.
Ο σημερινός ισχυρός φεμινισμός του φύλου ή ριζοσπαστικός φεμινισμός επιτίθεται στη βιολογική υπόσταση
των ανθρώπων και συνεπώς στη στοιχειώδη βάση της ανθρώπινης κοινωνίας, που είναι η οικογένεια.
Ως πρωθυπουργός και πρόεδρος της Τσεχικής Δημοκρατίας, οφείλω να ομολογήσω ότι εγώ έφερα την Τσεχική Δημοκρατία στην ΕΕ.
Η γνωστή προσπάθειά μου να τραβήξω την τελευταία στιγμή το φρένο έκτακτης ανάγκης και να μην υπογράψω τη Συνθήκη
της Λισαβόνας, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ήταν μάταιη.
Κατά συνέπεια, η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση έχει σίγουρα μετατραπεί σε πολιτική ενοποίηση τα τελευταία χρόνια και δεκαετίες.
Η ιδέα της φιλικής και αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας μεταξύ κυρίαρχων ευρωπαϊκών χωρών ανήκει πλέον στο παρελθόν.
Σίγουρα δεν είμαι ο μόνος που λέει ότι ολόκληρη η Δύση, ιδίως η Ευρώπη, βρίσκεται σε παρακμή.
Η πρόκληση της εποχής μας είναι να αποτρέψουμε τη σημερινή παρακμή από το να συνεχιστεί αύριο.
Συνέδρια όπως αυτό μπορούν ελπίζουμε να βοηθήσουν.
Σας εύχομαι μια παραγωγική συνάντηση. Σας ευχαριστώ πολύ.
Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί τηλεθεατές στην πατρίδα, αγαπητοί συνεργάτες, συμφωνώ απόλυτα με τον καθηγητή Δρ Βάτσλαβ
Κλάους όταν λέει ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον κόσμο τώρα.
Τον ευχαριστώ γι' αυτά τα σαφή, αναζωογονητικά λόγια από το στόμα ενός πραγματικού πολιτικού άνδρα που γνωρίζει ακόμη την
ευθύνη, σε αντίθεση με εκείνους που τώρα έχουν σηκωθεί για να οδηγήσουν στην πραγματικότητα τον κόσμο μας στην άβυσσο.
Και με ξέρεις. Είμαι φίλος των ξεκάθαρων λέξεων και δηλώνω επίσης την πραγματική κατάσταση με μεγάλη σαφήνεια.
Αυτό που γίνεται εδώ, μπροστά στα μάτια μας, είναι μια απευθείας διαδρομή προς την καταστροφή.
Και αυτό είναι απολύτως σκόπιμο, διότι ορισμένοι κύκλοι έχουν βάλει στο μυαλό τους να πραγματοποιήσουν αυτό που αποκαλούν
Μεγάλη Επαναφορά, μια πλήρη αναδιοργάνωση, έναν μετασχηματισμό και μαζί με αυτόν μια καταστροφή της μεσαίας
τάξης, μια καταστροφή της ευρωπαϊκής κοινωνίας της ευημερίας.
Και δεν πρόκειται μόνο για οικονομικά συμφέροντα, δεν πρόκειται μόνο για την απόσπαση κεφαλαίων και τη
μεγαλύτερη απαλλοτρίωση στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Το θέμα είναι ότι οι κύκλοι αυτοί θέλουν να εξασφαλίσουν την εξουσία, τη σύγχρονη
τεχνολογία και την ψηφιοποίηση για το μέλλον.
Αυτό τους επιτρέπει να κάνουν πράγματα που οι φαραώ και οι αυτοκράτορες μόνο ονειρεύονταν.
Θέλουν να κλείσουν το τσουβάλι τώρα, ώστε να μην υπάρξει ποτέ ξανά ελευθερία για εμάς, για τον όχλο, για το 99%, ώστε
το 0,001% των υπερπλουσίων, οι παγκοσμιοποιητές, οι δισεκατομμυριούχοι να μπορούν να ασκούν εξουσία για πάντα.
Και αυτό είναι που έχουμε να αντιμετωπίσουμε και δεν θέλω σήμερα, και δεν θέλετε σήμερα και στα επόμενα γεγονότα, να
επικεντρώσουμε την ενέργειά μας στο τι είναι κακό σήμερα.
Ναι, το χρειαζόμαστε ως σταθερό σημείο, ώστε να μπορούμε να αναγνωρίσουμε πώς θέλουμε να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα.
Αλλά σε αυτό το εναλλακτικό WEF, θέλουμε να εστιάσουμε σκόπιμα στο πώς θα μπορούσε να μοιάζει ένα καλύτερο μέλλον, να
μιλήσουμε για λύσεις και να ξεκινήσουμε με το να έρθουμε κοντά.
Γιατί όταν ερχόμαστε μαζί και μιλάμε, το μέλλον αρχίζει ήδη.
Επειδή οι ελίτ της εξουσίας κάνουν ό,τι μπορούν για να διασφαλίσουν ότι η Μεγάλη Επανεκκίνηση και η νέα
παγκοσμιοποιημένη τάξη πραγμάτων τους θα γίνει πραγματικότητα, και όποιος αντιτίθεται σε αυτήν θα καταρριφθεί, θα
ανακηρυχθεί μέλος μιας κατώτερης κάστας, παρίας (= παρείσακτος), για να το πω έτσι, και θα πολεμηθεί ανάλογα.
Και παρ' όλα αυτά, παρ' όλο αυτό το κλίμα τρομοκρατίας της γνώμης και της πεποίθησης, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με
θάρρος, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πηγαίνουν ενάντια στο ρεύμα και έχουν το θάρρος να λένε την αλήθεια.
Και ποιος είναι καλύτερος να καλέσει από εκείνους τους θαρραλέους ανθρώπους που διακρίθηκαν τα τελευταία τέσσερα χρόνια
της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, που βγήκαν από την κρυψώνα τους, που πήραν θέση και κράτησαν το ανάστημά τους;
Ποιος θα είχε περισσότερα προσόντα για να σκεφτεί τώρα για τον κόσμο του αύριο;
Και γι' αυτό το λόγο όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτή την εκδήλωση σήμερα έχουν επιλεγεί πολύ συγκεκριμένα,
επειδή όλοι έχουν ήδη γίνει διάσημοι στον τομέα τους.
Και έχω θέσει ως αποστολή μου να φέρω τους ανθρώπους κοντά, να προσπαθήσω να αναπτύξω περαιτέρω τα πράγματα ή
να υποστηρίξω τα πράγματα που ήδη αναπτύσσονται καλά.
Παρεμπιπτόντως, στην άλλη πλευρά δεν υπάρχει καθόλου ιδεαλισμός.
Αφαιρέστε τα δισεκατομμύρια των επιδοτήσεων. Πιστεύετε ότι το ARD θα εξέπεμπε ακόμα την επόμενη μέρα;
Ή μήπως πιστεύετε ότι κάποιος από τους επαγγελματίες πολιτικούς θα ήταν ακόμη στη Μπούντεσταγκ;
Δεν υπάρχει ιδεαλισμός για αυτό το καθεστώς.
Από τη δική μας πλευρά, υπάρχει ιδεαλισμός, υπάρχει η ικανότητα να υποφέρουμε και υπάρχει η προθυμία να κάνουμε θυσίες.
Και μετά πρέπει να βάλεις το ένα και το άλλο μαζί για να δεις ποιος θα κερδίσει στο τέλος.
Οργανώσαμε αυτή την εκδήλωση με εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, με εμπιστοσύνη στους συντελεστές, αλλά κυρίως με εμπιστοσύνη ότι
υπάρχει ανάγκη, ότι πολλοί άνθρωποι θα την παρακολουθήσουν, ότι θα εμπνευστούν, ότι θα αντλήσουν οι ίδιοι
σχέδια από αυτήν και ότι φυσικά θα την υποστηρίξουν.
Είμαι πεπεισμένος ότι αυτή η εμπιστοσύνη δεν θα απογοητευτεί. Και αυτή η εμπιστοσύνη μας χαρακτηρίζει όλους.
Και το θέμα του φετινού συνεδρίου, το σύνθημα του πρώτου εναλλακτικού WEF, είναι: Εικόνες ενός ελεύθερου κόσμου του αύριο.
Θέλουμε να σκιαγραφήσουμε πώς φανταζόμαστε τον κόσμο του αύριο, ανεξάρτητα από την πολιτική πραγματικότητα. Τι θέλουμε;
Μερικές φορές πρέπει να αλλάξουμε το δρόμο μας. Αλλά παραμένουμε πιστοί στο στόχο, παραμένουμε πιστοί στην καρό σημαία.
Η Πράγα προέρχεται από τον ρεαλισμό, ήθελα απλώς να πω. Θα ξεκινήσω με τον Καρλ Σμιτ.
Είχε πει κάποτε: "Ο κυρίαρχος είναι αυτός που αποφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Και καθώς το εφαρμόζουμε αυτό στα χρόνια του κοροναϊού στην Ευρώπη, ένα πράγμα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί: Η
Ευρώπη ήταν και είναι προφανώς κάθε άλλο παρά κυρίαρχη.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου του κοροναϊού, η Ευρώπη υποτάχθηκε σε μια αφήγηση που δεν προήλθε από την Ευρώπη, αλλά δημιουργήθηκε
σκόπιμα από αμερικανικές δεξαμενές σκέψης και ιδρύματα.
Η ευρωπαϊκή κατάσταση έκτακτης ανάγκης υπαγορεύτηκε στην Ευρώπη μέσω του ΠΟΥ και δεν αποφασίστηκε από τον πληθυσμό.
Στην πραγματικότητα, οι μεμονωμένες χώρες δεν έχουν λόγο στον ΠΟΥ.
Οι δεσμευτικές αποφάσεις λαμβάνονται από το μεγάλο χρήμα και αυτό το μεγάλο χρήμα
προέρχεται κυρίως από το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates.
Δεν πρόκειται για ένα ευρωπαϊκό ίδρυμα, αλλά για ένα αμερικανικό ίδρυμα που χρησιμοποιείται ως
εργαλείο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Αυτός ο ρόλος της εξωτερικής πολιτικής σχεδιάστηκε από αμερικανικές ΜΚΟ για τη διαχείριση τεχνητά δημιουργημένων
κρίσεων ήδη από το 2010, όταν το Ίδρυμα Rockefeller παρουσίασε το παιχνίδι προσομοίωσης του κοροναϊού Lockstep.
Στη συνέχεια, με την πάροδο των ετών δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες δομές.
Τον Οκτώβριο του 2019, ακολούθησε η τελική πρόβα, κατά κάποιο τρόπο, με το παιχνίδι προσομοίωσης Event 201, η τελευταία δοκιμή
του οποίου κυκλοφόρησε στη συνέχεια στο Wuhan με αμερικανικά κεφάλαια για τη δημιουργία ενός βιολογικού
όπλου με την ονομασία Covid-19, με σκοπό την πλήρη αναδιοργάνωση του κόσμου στη συνέχεια.
Σε αυτή τη Μεγάλη Επαναφορά, τα κυρίαρχα μεμονωμένα κράτη ή μια ένωση κρατών εκτός των ΗΠΑ δεν παίζουν πλέον κανένα ρόλο.
Η κυβέρνηση αντικαθίσταται από τη διακυβέρνηση. Η εξουσία είναι έτσι πλήρως συγκεντρωμένη και ψηφιοποιημένη σε όλους τους τομείς.
Πίσω από το ID2020, για παράδειγμα, κρύβεται το ύπουλο σχέδιο για να μπορέσει να
θυματοποιήσει τον καθένα σε όλες του τις ανάγκες.
Όποιος δεν έχει την τρέχουσα κατάσταση εμβολιασμού, που υπερβαίνει το αυθαίρετα καθορισμένο αποτύπωμα CO2, που δεν τηρεί
τις αντίστοιχες αφηγήσεις στους δημόσιους χώρους, θα τιμωρείται με την απόσυρση και στη συνέχεια του
μοναδικού έγκυρου ψηφιακού νομίσματος ή θα στερείται αυθαίρετα όλων των πολιτικών δικαιωμάτων.
Αν θέλετε να ζείτε ανενόχλητοι ως κυρίαρχοι πολίτες του μέλλοντος, θα πρέπει να αποκαλύψετε ολόκληρη την ιδιωτική
σας ζωή σε μια χούφτα αμερικανικών εταιρειών πληροφορικής.
Ζούμε σε έναν απατηλό κόσμο που κυριαρχείται από το δολάριο.
Η Ευρώπη έχει απομακρυνθεί πλήρως από τον σχολικό νταή ΗΠΑ.
Κοιμάστε για να αποφύγετε άλλα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη ή να χτυπήσετε την ίσαλο γραμμή.
Όλοι γνωρίζουμε ότι η λεγόμενη ελευθερία, ιδίως η ελευθερία της έκφρασης, είναι πλέον
πολύ, πολύ αυστηρά περιορισμένη στην Ευρώπη.
Και το διαδίκτυο έχει γίνει πλέον ένας τόπος όπου η λογοκρισία ασκείται αυθαίρετα.
Η Ευρώπη δεν εστιάζει στον διάλογο, αλλά όλο και περισσότερο στα όπλα.
Αφήνουμε τα όπλα μας να μιλούν όταν πρόκειται για ενδοευρωπαϊκές συγκρούσεις.
Και το ερώτημα είναι, ποιος το ξεκίνησε; Οι Ρώσοι στην Ουκρανία; Όχι, το ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία το 1999.
Ένας πόλεμος που αποφασίστηκε από τις ΗΠΑ για να διαιρέσουν την Ευρώπη.
Διαίρει και βασίλευε - πάντα η ίδια αρχή.
Η Ευρώπη προετοιμάζεται σήμερα για έναν μεγάλο πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, προκειμένου
να διεκδικήσει κυρίως τα συμφέροντα των ΗΠΑ.
Πίστευα ότι όλοι ήταν κατά του πολέμου, μέχρι που ανακάλυψα ότι υπάρχουν κάποιοι που είναι υπέρ,
ιδίως εκείνοι που δεν είναι υποχρεωμένοι να πάνε.
Αυτό το ξέσπασμα προέρχεται από τον Ρεμάρκ και είναι αλήθεια.
Η Ευρώπη πρέπει να οριστεί ως η Ευρώπη των πατρίδων.
Μια Ευρώπη που δεν ενδιαφέρεται για θέματα, αλλά εστιάζει στον υπεύθυνο πολίτη.
Μια Ευρώπη που αναγνωρίζει ποιος λειτουργεί στρατιωτικές βάσεις και σταθμεύει στρατιώτες σε ευρωπαϊκό
έδαφος για να ξεκινήσει πολέμους εντός και εκτός Ευρώπης.
Μια τέτοια Ευρώπη δεν ρωτά ευγενικά αυτούς τους εχθρούς της συνοχής αν θα ήθελαν να σταματήσουν τις
πολεμικές τους δραστηριότητες, αλλά τους καταγγέλλει και επιμένει σε αυτή την καταγγελία.
Το δεύτερο βήμα θα ήταν να μη μιλάμε απλώς συνεχώς για τη δημοκρατία, αλλά να την εισάγουμε επιτέλους.
Επειδή κανένα ευρωπαϊκό κράτος δεν είναι πραγματικά δημοκρατικό.
Όπου κι αν κοιτάξουμε, η δημοκρατία είναι μόνο προσομοίωση.
Απλά πρέπει να σας υπενθυμίσω τη Ρουμανία. Αν κάνετε λάθος, μπορείτε να ξεκινήσετε ξανά.
Όλοι ζούμε σε έθνη που έχουν καταληφθεί από μια κομματική ολιγαρχία.
Υπάρχουν λιγότεροι εκπρόσωποι του λαού στα κοινοβούλιά μας από τους προδότες του λαού.
Επειδή εκπροσωπούν τα συμφέροντα εκείνων που τους ανέδειξαν σε αυτή τη θέση και με αυτόν τον τρόπο
προδίδουν τα συμφέροντα των ίδιων των πολιτών τους.
Μας κυβερνούν ηλίθιοι που δεν θα έπρεπε να αποκαλούνται έτσι, επειδή πρόσφατα έγινε αδίκημα lèse-majesté.
Ως κυρίαρχοι πολίτες, ας προστατεύσουμε τους εαυτούς μας από ένα κράτος που υπερβάλλει πλήρως και
κλειδώνει προσωρινά την ελευθερία μας για λόγους ασφαλείας.
Για να σταματήσει αυτό το φαινόμενο να εξελίσσεται περαιτέρω, πρέπει να προσθέσουμε μια κρίσιμη λέξη στην καθομιλουμένη μας.
Και αυτή η λέξη είναι ΟΧΙ! Όχι στον εκφοβισμό! Όχι στη λογοκρισία! Όχι στο κράτος επιτήρησης! Και πάνω απ' όλα, όχι στον πόλεμο!
Διότι όποιος δεν μπορεί να αποφασίσει ο ίδιος αν θα πεθάνει με φυσικό θάνατο ή με ένεση ή αν θα σταλεί σε κάποιο μέτωπο
για να πολεμήσει και να πεθάνει για τα συμφέροντα τρίτων που δεν γνωρίζει, δεν μπορεί να είναι καθόλου κυρίαρχος.
Συμπεριφέρεται σαν πρόβατο. Και τα πρόβατα φοβούνται τον λύκο σε όλη τους τη ζωή.
Αλλά σκοτώνονται από τον βοσκό.
Η ελευθερία που λείπει σε όλους μας στην Ευρώπη πρέπει πρώτα να επικαλεστεί ο καθένας μας και μετά να τη ζήσει.
Αυτό ακριβώς είναι που κάνει τους ανθρώπους ανθρώπους ανθρώπους.
Αλλά εμείς, οι πολίτες, οι κυρίαρχοι, αποφασίζουμε πού θα συναντηθούμε. Με άλλα λόγια, πού βρίσκεται στην
πραγματικότητα η εξουσία. Για παράδειγμα, τώρα στην Πράγα.
Η δύναμή μας συναντάται καλύτερα με αποκεντρωμένο τρόπο, δηλαδή ανά πάσα στιγμή και οπουδήποτε, αλλά οργανωμένα συλλογικά.
Τίποτα δεν αποδυναμώνει τις αυτόκλητες ελίτ πιο αποτελεσματικά από ό,τι όταν κυρίαρχοι πολίτες σε όλη την Ευρώπη συγκεντρώνονται
σε στρογγυλά τραπέζια χωρίς να τους ζητηθεί, προκειμένου να συντάξουν νέα συντάγματα και νέους νόμους για τα έθνη τους.
Αυτή είναι η μέγιστη έκφραση της δημοκρατικής κυριαρχίας. Απλώς αποφασίζετε και ζείτε.
Ο καθένας για τον εαυτό του και εμείς ως λαοί της Ευρώπης.
Κλείνω με τα λόγια: Μπορούμε να το κάνουμε αυτό.
Στη συνέχεια, θα ήθελα να καλωσορίσω τους καλεσμένους μου στο πάνελ μας για την Υγεία και την Ιατρική του Αύριο.
Όλοι γνωρίζουμε ότι το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης είναι προβληματικό, κάτι που γίνεται όλο και πιο εμφανές.
Υπάρχει χρόνια έλλειψη προσωπικού, τα ιατρεία των γιατρών είναι υπερπλήρη και οι γιατροί σήμερα έχουν
ελάχιστο χρόνο για να ασχοληθούν με τους ασθενείς.
Οι ελλείψεις φαρμάκων αυξάνονται και είναι σαφές ότι η σημερινή ιατρική καθοδηγείται κυρίως από τα συμφέροντα κέρδους
της φαρμακοβιομηχανίας και των μεγάλων νοσοκομειακών ομίλων.
Και σε αυτόν τον γύρο, θέλουμε να διερευνήσουμε το ερώτημα πώς θα μπορούσε να μοιάζει ένα καλύτερο φάρμακο του αύριο, ώστε να
διατηρούνται οι άνθρωποι υγιείς για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Δρ Hubmer-Mogg, πώς οραματίζεστε την καλύτερη ιατρική στο μέλλον;
Ναι, για την καλύτερη ιατρική του αύριο, πρέπει να πούμε ότι δεν μαθαίνουμε πραγματικά τίποτα άλλο κατά τη διάρκεια των σπουδών μας
ως φοιτητές ιατρικής, εκτός από αυτά που γράφονται στα βιβλία. Αυτά που μας διδάσκουν οι καθηγητές μας στην ιατρική σχολή.
Και βασικά, και αυτό είναι πάντα πολύ σημαντικό για μένα να το λέω, είναι γεγονός ότι στο πρόγραμμα σπουδών ιατρικής,
όπως είναι τώρα, τα πράγματα που είναι ουσιώδη, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, λαμβάνουν πολύ λίγη προσοχή.
Ξεκινάμε το πρόγραμμα σπουδών μας και η πρώτη ενότητα είναι η μικροβιολογία, δηλαδή η υγιεινή και η μικροβιολογία.
Και μετά μαθαίνετε ότι υπάρχουν εμβόλια και ποια είναι αυτά. Και μετά αυτό είναι πάλι.
Δεν ακούμε τίποτα για τα βοηθητικά, τα πρόσθετα ή τις παρενέργειες.
Και αργότερα στις σπουδές σας για τις αντίστοιχες εξετάσεις ειδίκευσης, είτε πρόκειται για παιδιατρική είτε για
δερματολογία, έχετε τη σωστή απάντηση έτοιμη, ας πούμε.
Ναι, τι μπορείτε να κάνετε για να προστατευτείτε; Ναι, αυτό το εμβόλιο, εκείνο το εμβόλιο και ούτω καθεξής.
Και οι μαθητές δεν μαθαίνουν ότι μπορεί επίσης να υπάρξουν παρενέργειες, είτε αυτές προέρχονται από τους συμβατικούς
εμβολιασμούς είτε από τα νέα τροποποιημένα προϊόντα mRNA.
Με άλλα λόγια, η ιατρική του μέλλοντος θα σήμαινε ότι θα πρέπει να ξεκινήσετε από την εκπαίδευση, όπου θα εφαρμόζετε πολύ
περισσότερο, για να το πω έτσι, ότι το άτομο που κάθεται απέναντί σας, που κάθεται απέναντι από έναν γιατρό, που κάθεται απέναντι
από έναν εκπαιδευόμενο γιατρό, είναι ένα θαυμάσιο άτομο.
Πάντα λέω ότι έχουμε πνεύμα, ψυχή και σώμα. Και είμαστε εδώ με τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις μας.
Μόνο κατά τη διάρκεια των σπουδών σας μαθαίνετε ότι υπάρχει ένας άνθρωπος που είναι πλέον κατά κάποιο τρόπο σαν μηχανή.
Ο καθηγητής Dr. Dr. Christian Schubert το λέει πάντα αυτό.
Η ιατρική μηχανή, κάτι έχει χαλάσει και πρέπει να επιδιορθωθεί τώρα. Και πρέπει να ξεφύγουμε από αυτό.
Πρέπει να μεταφέρουμε ότι υπάρχουν διάφοροι παράγοντες για τους οποίους το άτομο αυτό δεν είναι πλέον υγιές.
Γιατί κάτι έχει συμβεί εδώ στον οργανισμό του, ότι έχει συμπτώματα, ότι έχει αρρωστήσει ή αρρωστήσει σοβαρά.
Καθηγητά Bhakdi, θα ήθελα να σας δώσω την μπάλα κατευθείαν σε εσάς.
Κάθεσαι εδώ ως ένας από τους ήρωές μου, πρέπει να πω, και μάλλον αισθάνομαι το ίδιο για πολλούς άλλους.
Οι προειδοποιήσεις σας σχετικά με τις ενέσεις κοροναϊού από την αρχή έχουν σίγουρα διασφαλίσει ότι πολλοί
άνθρωποι έχουν αντισταθεί σε αυτές τις ενέσεις γονιδίων, και πιθανώς έχετε επίσης σώσει πολλές ζωές.
Θα ήθελα να αναφερθώ στο ρόλο των εμβολιασμών.
Μπορείτε ίσως να περιγράψετε εν συντομία τον ρόλο που μπορούν να διαδραματίσουν γενικά οι
εμβολιασμοί σε μια καλύτερη ιατρική του αύριο;
Οι εμβολιασμοί θα διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στην ιατρική του αύριο, διότι οι εμβολιασμοί θα είναι ένα μνημείο
χαραγμένο στην πέτρα ενάντια στην απάτη και την ψευδαίσθηση.
Είμαι συμβατικός γιατρός.
Έμαθα ιατρική, έμαθα μικροβιολογία, δίδαξα για 25 χρόνια. Και πίστευα στους εμβολιασμούς.
Έχω διδάξει όλα όσα γράφονται στα εγχειρίδια.
Μόνο τα τελευταία τρία χρόνια, λόγω της Corona, άρχισα να διαβάζω αυτά που έχασα κατά τη διάρκεια των σπουδών μου και της
επαγγελματικής μου ζωής. Υπάρχουν μερικά εξαιρετικά βιβλία.
Ένα βιβλίο που θα ήθελα τώρα να παρουσιάσω στο κοινό είναι το βιβλίο της Suzanne
Humphries. Και λέγεται Η ψευδαίσθηση των εμβολίων.
Περιέχει όλα όσα πρέπει να γνωρίζει ένας γιατρός σήμερα. Με πηγές, επιστημονικά.
Δεν είναι ένα βιβλίο κατά του εμβολιασμού. Και έχω ωφεληθεί πάρα πολύ από αυτό.
Νομίζω ότι τώρα ξέρω ότι η όλη επιχείρηση εμβολιασμού ήταν στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη επιχείρηση στην ανθρώπινη ιστορία.
Τόσα πολλά χρήματα έχουν ρέει και τόσα πολλά χρήματα ρέουν.
Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο εμβολιασμός επιλέχθηκε ως αιχμή του δόρατος των παγκοσμιοποιητών.
Διεξάγουν πόλεμο εναντίον του ίδιου τους του λαού τους.
Όταν οι άνθρωποι πιστέψουν στον εαυτό τους και ξεπεράσουν αυτό το δόγμα ότι ο άνθρωπος φτιάχτηκε ως μηχανή, ανεπαρκής,
ελαττωματικός, ότι κατ' αρχήν είναι μοίρα να πεθάνεις από Αλτσχάιμερ, καρκίνο ή μια μολυσματική ασθένεια.
Το γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν είναι ικανοί να είναι υγιείς από μόνοι τους απαιτεί μια πλήρη επανεξέταση της
ιατρικής και, πάνω απ' όλα, του τρόπου με τον οποίο οι άνθρωποι βλέπουν τον εαυτό τους.
Και η αυτοπεποίθηση ξεκινά με το να έχουν οι άνθρωποι ξανά έναν υγιέστερο εγκέφαλο, γιατί από εκεί
ξεκινούν η σκέψη, τα συναισθήματα και η υπευθυνότητα.
Και μέρος του να είσαι ένας υγιής άνθρωπος είναι να καταλαβαίνεις επίσης - αυτό που αποκαλώ ψυχικό ανοσοποιητικό
σύστημα - πώς να αναγνωρίζεις και να αντιδράς σε εξωτερικές απειλές, τόσο ως άτομα όσο και ως κοινωνία.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το ψυχικό ανοσοποιητικό σύστημα δημιουργεί επίσης το κοινωνικό ανοσοποιητικό
σύστημα, το οποίο χρησιμοποιούμε για να αμυνθούμε απέναντι σε άλλους που θέλουν να μας βλάψουν.
Και αυτά τα θεμελιώδη πράγματα στην κρίση της κορώνας, για παράδειγμα, ήταν αρκετά θεμελιώδη, η βιταμίνη D, το ξέρουμε.
Εκατοντάδες μελέτες που δείχνουν ανεπάρκεια βιταμίνης D, η πιθανότητα θανάτου από οποιαδήποτε μολυσματική ασθένεια -
ανεξάρτητα από το αν ονομάζεται τώρα κορώνα επειδή έχει διεξαχθεί δοκιμή PCR - οποιοσδήποτε ιός
μπορεί να βρίσκεται πίσω από αυτή την PCR κορώνα.
Ή οποιαδήποτε αιτία που οδηγεί στη συνέχεια σε πνευμονία.
Αυτό όμως μπορεί να αποβεί μοιραίο αν λείπουν ορισμένα θεμελιώδη πράγματα.
Και το τελευταίο θεμελιώδες δομικό στοιχείο, ή ένα από τα τελευταία σε ένα νέο θεμέλιο ή σε ένα νέο κτίριο της
ιατρικής - για μένα είναι κάτι σαν τον ακρογωνιαίο λίθο αυτή τη στιγμή, υπάρχουν πολλά άλλα που θα ακολουθήσουν.
Και ο ακρογωνιαίος λίθος, η πέτρα που ονομάζεται λίθος στα ελληνικά, είναι το λίθιο.
Το λίθιο είναι ίσως ένα από τα απαραίτητα ιχνοστοιχεία.
Και μπορώ να το αποδείξω αυτό στο επόμενο βιβλίο μου, το οποίο ονομάζεται "Η συνωμοσία
του λιθίου" και θα εκδοθεί την ερχόμενη άνοιξη.
Αλλά σε αυτό το βιβλίο αποδεικνύω ότι το λίθιο είναι απαραίτητο, και πάνω απ' όλα είναι απαραίτητο ενάντια σε όλα τα θεμελιώδη, ή
μέσα σε όλα τα θεμελιώδη συστήματα που μας κρατούν σε ισορροπία.
Πάνω απ' όλα, να διατηρούμε το ψυχικό ανοσοποιητικό μας σύστημα σε ισορροπία.
Το λίθιο εξασφαλίζει ότι σχηματίζουμε νέα εγκεφαλικά κύτταρα που μας κρατούν νέους, που μας κρατούν περίεργους.
Το λίθιο διασφαλίζει ότι τα χρωμοσώματα διατηρούνται για όλη μας τη ζωή, ότι δεν πεθαίνουμε από γηρατειά, ας πούμε - με την
έννοια του πρόωρου θανάτου, ένα χρόνο ή δεκαετίες νωρίτερα - ότι αναπτύσσουμε τη νόσο του Αλτσχάιμερ ή την κατάθλιψη.
Το λίθιο παίζει θεμελιώδη ρόλο σε όλες τις βασικές, θεμελιώδεις βιολογικές διεργασίες και είναι το αντίδοτο, για παράδειγμα,
στη νευροφλεγμονή που προκαλείται από την έγχυση mRNA.
Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων, επιτρέπεται να καταναλώνουμε έως
και δέκα χιλιοστόγραμμα αλουμινίου την ημέρα.
Παρόλο που γνωρίζουμε ότι το αλουμίνιο είναι τοξικό για τον εγκέφαλο. Και είναι υπεύθυνο για τα ποσοστά αυτισμού που
βλέπουμε, για παράδειγμα, επειδή είναι επίσης μέρος των εμβολίων.
Έτσι, το 50% των εμβολίων περιέχουν αλουμίνιο, το οποίο είναι πραγματικά τοξικό για τον εγκέφαλο.
Δρ Strasser, θα ήθελα επίσης να σας καλέσω να απαντήσετε σε μια ερώτηση. Ως
υποστηρικτής της ιατρικής που βασίζεται σε αποδείξεις.
Πόσο σημαντικοί είναι οι ενδυναμωμένοι ασθενείς για την καλύτερη ιατρική;
Οι ενδυναμωμένοι ασθενείς είναι ζωτικής σημασίας. Αυτή τη στιγμή, βλέπουμε μια εξέλιξη που είναι εντελώς αντίθετη προς αυτό.
Για χιλιάδες χρόνια, στην ιατρική μας θεωρούνταν δεδομένο ότι μόνο δύο άνθρωποι γνώριζαν
τα ιατρικά δεδομένα: ο ασθενής και ο γιατρός.
Αυτό ήταν αυστηρά εμπιστευτικό. Το ρυθμίζει ακόμη και ο νόμος.
Δεν μου επιτρέπεται καν να μιλάω για έναν ασθενή με τη σύζυγό μου.
Πρόκειται για ποινικό αδίκημα. Και απειλούμαι ακόμη και με φυλάκιση γι' αυτό. Αλλά τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή;
Όλα τα ιατρικά δεδομένα καταγράφονται σήμερα ψηφιακά.
Η Αυστρία είναι επί του παρόντος πρωτοπόρος στο θέμα αυτό.
Έχουμε πλέον εισαγάγει ένα ψηφιακό αρχείο εμβολιασμών. Ο ηλεκτρονικός φάκελος υγείας.
Και όλα αυτά τα δεδομένα θα συλλέγονται και θα διατίθενται ταυτόχρονα σε έναν τεράστιο κύκλο φορέων και ανθρώπων.
Τα δεδομένα αυτά συλλέγονται και κάποια στιγμή θα είναι διαθέσιμα στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση, στις κυβερνήσεις των πολιτειών,
στους οργανισμούς κοινωνικής ασφάλισης, στους γιατρούς των επειγόντων περιστατικών, στα νοσοκομεία,
στους ιδιώτες γιατρούς, σε όλους τους ανθρώπους.
Με άλλα λόγια, το απόρρητο μεταξύ γιατρού και ασθενούς - αυτό που είναι ζωτικής σημασίας - ότι ο ασθενής πηγαίνει σε έναν γιατρό
στον οποίο έχει εμπιστοσύνη και ξέρει ότι θα τον φροντίσουν.
Και δεν είναι τα δεδομένα μου που τριγυρίζουν κάπου και αναλύονται και χρησιμοποιούνται με κάποιο
τρόπο, αλλά έχουν χαθεί. Έχουν εξαφανιστεί εντελώς.
Και κατά τη γνώμη μου, αυτό οδηγεί πρώτα απ' όλα στην εξαφάνιση της σχέσης γιατρού-ασθενούς.
Αν διαβάσετε τα έγγραφα που δημοσιεύονται σήμερα από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, τον ΠΟΥ ή τους νόμους,
δεν υπάρχει ποτέ καμία αναφορά σε γιατρό και ασθενή.
Τότε θα μιλήσουν μόνο για τους παρόχους υγειονομικής περίθαλψης. Αυτό είναι το νέο σύνθημα.
Είμαστε όλοι πάροχοι υγειονομικής περίθαλψης.
Ως γιατρός, δεν εμφανίζομαι πλέον σε πολλές από αυτές τις εφημερίδες.
Και αυτό οδηγεί στο να γίνονται όλα απίστευτα αποπροσωποποιημένα, απάνθρωπα, κατά τη γνώμη μου, και να
χάνεται αυτό πάνω στο οποίο ζει η ιατρική, η εμπιστοσύνη.
Αν διαβάσετε τα έγγραφα του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, φτάνει μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη, η οποία σχεδιάζεται και θα έρθει.
Λέει κυριολεκτικά σε ένα έγγραφο: Είναι προγραμματισμένο, κυριολεκτικά, δηλαδή συστήματα
διαλογής που παράγονται από τεχνητή νοημοσύνη.
Με άλλα λόγια, γράφουν ακόμη και ότι σχεδιάζεται στο μέλλον κάποια τεχνητή νοημοσύνη, ένας υπολογιστής, να αποφασίζει
ποιος, πότε, πού και ποια θεραπεία θα χορηγείται ή όχι.
Έτσι, αυτό δεν είναι μια εφεύρεση - δεν το λέω αυτό - είναι σε ένα έγγραφο από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.
Αυτό είναι το όραμα αυτών των ανθρώπων. Και αυτή είναι μια εξέλιξη που είναι
καταστροφική, που πηγαίνει σε εντελώς λάθος κατεύθυνση.
Και το οποίο, κατά τη γνώμη μου, θα πρέπει να απορριφθεί μαζικά και να γίνει κάτι επειγόντως γι' αυτό.
Δεν χρειαζόμαστε υπολογιστές ή τηλεφωνικούς αριθμούς για να θεραπεύσουμε ανθρώπους.
Αυτό που εξακολουθεί να λείπει εντελώς αυτή τη στιγμή είναι η πρόληψη.
Ως γιατροί, σχεδόν ποτέ δεν μαθαίνουμε πώς να διατηρούμε κάποιον υγιή στην υγειονομική περίθαλψη, στην εκπαίδευση.
Και αυτό είναι το κρίσιμο σημείο. Διότι αν διατηρούμε τους ανθρώπους υγιείς, αν τους κρατάμε σε φόρμα, τότε χρειαζόμαστε
λιγότερη ιατρική περίθαλψη, λιγότερα νοσοκομεία κ.λπ.
Και οι δύο αυτές εξελίξεις είναι ανεπιθύμητες.
Και αν κοιτάξετε, είχαμε επίσης αυτή την παράδοση εδώ, στο δικό μας μέρος της Ευρώπης.
Στη συνέχεια όμως ήρθε το Ίδρυμα Ροκφέλερ, και στις δεκαετίες του '60, του '70 και του '80
υπήρξαν επίσης μεγάλες εκστρατείες που κατευθύνθηκαν.
Μπορείτε να διαβάσετε τα πάντα για το πώς οι άνθρωποι ήταν ανίκανοι, σκόπιμα ανίκανοι, δεν έπαιρναν πλέον την
υγεία τους στα χέρια τους, αλλά βασίζονταν στις αρχές.
Και αυτό ενσωματώθηκε στη συνέχεια στο πρόγραμμα ιατρικής εκπαίδευσης.
Και αυτό δεν έχει κανένα νόημα, αν θέλω ένα φυτό στον κήπο να ευδοκιμήσει, τότε δεν πηγαίνω εκεί
όταν έχει πρόβλημα και δεν ρίχνω κάτι πάνω του.
Αντ' αυτού, κοιτάζω: Τι τρώει, τι πίνει και πόσο ήλιο παίρνει.
Έτσι, στην πραγματικότητα, αν το αποσυνδέσουμε λίγο από το σύστημα, ξέρουμε ότι αυτή είναι στην
πραγματικότητα η βασική ιδέα ενός θεραπευτικού συστήματος.
Και κάποτε είχαμε αυτή την πολυφωνία απόψεων - μου αρέσει πάντα να διαβάζω παλιά βιβλία για ιατρικές προσεγγίσεις -
πριν από το Ίδρυμα Ροκφέλερ, υπήρχε μια τέχνη της θεραπείας.
Ο καθένας είχε το δικό του ατομικό φάρμακο. Αυτό που έκανε κάποιος στους ανθρώπους του σε ένα χωριό δεν σήμαινε απαραίτητα ότι έκανε
το ίδιο πράγμα και σε ένα άλλο χωριό λίγους δρόμους πιο κάτω.
Αλλά έτσι εξελίχθηκε το όλο θέμα.
Πώς προέκυψε αυτή η εξέλιξη, ότι το Ίδρυμα Ροκφέλερ, το αναφέρατε μερικές φορές τώρα, είχε τόσο μεγάλη
επιρροή τις τελευταίες δεκαετίες, τα τελευταία 100 χρόνια.
Γιατί έχει απομακρυνθεί από αυτές τις θεραπευτικές πτυχές που είχαμε κάποτε σε αυτή την
καθαρή συσκευή και την ιατρική προετοιμασίας;
Χρήματα. Έτσι, ήταν αρκετά απλό, αναγνωρίστηκε ότι στις αρχές του δέκατου ένατου και του εικοστού αιώνα, η ομοιοπαθητική, η
οστεοπαθητική, η χειροπρακτική, η φυσιοπαθητική ήταν όλες αναγνωρισμένες ιατρικές σπουδές που
έτρεχαν παράλληλα και είχαν επίσης τα ίδια δικαιώματα.
Και τότε συνειδητοποιήσατε ότι μπορείτε να βγάλετε πολύ περισσότερα χρήματα με τα πετροχημικά.
Και αυτό συμβαίνει στην ιατρική αυτή τη στιγμή: Και όλα τα υπόλοιπα που συνθέτουν ένα άτομο παραλείπονται.
Ναι, όπως είπα προηγουμένως, δεν είναι ενδιαφέρον για τη θεραπεία, αλλά για τη διατήρηση
κάποιου σε ένα φάρμακο για το υπόλοιπο της ζωής του.
Και όσον αφορά τις καρδιαγγειακές παθήσεις, το πιο προφανές είναι ότι γνωρίζουμε την αιτία.
Γνωρίζουμε τις αποτελεσματικές θεραπείες, αλλά με το σύστημα που έχουμε τώρα, δεν θα υπήρχε
αμοιβή και κανένας γιατρός δεν θα μπορούσε να ζήσει.
Και έχουμε ήδη άλλα μοντέλα στη Σκανδιναβία, όπου κάθε γιατρός έχει απλώς μια τιμή, μια χρηματική τιμή, μια
κατ' αποκοπήν τιμή ανά μήνα - και δεν έχει σημασία πόσοι ασθενείς υπάρχουν, τι κάνει με τον ασθενή.
Αυτό θα ήταν επίσης μια δυνατότητα για ένα σύστημα του μέλλοντος.
Πρέπει επίσης να είμαστε προσεκτικοί ώστε να μην δημιουργήσουμε και πάλι μια συγκεντρωτική δομή, η οποία θα υπάρχει
παντού, επειδή πρέπει να βγούμε από τον ΠΟΥ, επειδή γνωρίζουμε ποιοι είναι οι χορηγοί πίσω από αυτόν.
Αλλά νομίζω ότι αυτές οι αποκεντρωμένες κινήσεις έξω από το σύστημα είναι πολύ αισιόδοξες.
Πώς θα μπορούσε να αλλάξει αυτό το πρόγραμμα σπουδών;
Ποιος θα έχει την εξουσία λήψης αποφάσεων; Και τι θα πρέπει να συμβεί για να δοθεί στους
νέους φοιτητές του σήμερα το φάρμακο του αύριο;
Το μέλλον της ιατρικής πρέπει να αλλάξει πολλά πράγματα. Πρέπει να αλλάξει την επιρροή της βιομηχανίας στο πρόγραμμα σπουδών.
Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να συμβεί.
Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να συμβεί είναι να επαναφέρουμε τη λέξη "κατάλληλο για το είδος" για τον άνθρωπο.
Υπάρχει κάτι που κάθε ανθρώπινο ον χρειάζεται θεμελιωδώς, που είναι μέρος του είδους μας.
Και σε όλους τους ανθρώπους. Αυτό είναι κατάλληλο για το είδος. Η προσαρμογή στα είδη πρέπει να
είναι η βασική αρχή των νέων προγραμμάτων σπουδών.
Τότε, φυσικά, πρέπει να αλλάξουμε τις κατευθυντήριες γραμμές.
Κατευθυντήριες γραμμές και μόνο, η λέξη ήδη ακούγεται σαν κορυφαία μέσα ενημέρωσης, είναι ένα
τεράστιο πρόβλημα, γίνεται από τη βιομηχανία.
Και οι γιατροί πιστεύουν ότι πρέπει να κινούνται μέσα σε αυτά τα κιγκλιδώματα και ότι όλα
αριστερά και δεξιά από αυτά είναι απαγορευμένα.
Και φοβούνται να χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους, επειδή δεν έχουν εκπαιδευτεί να το κάνουν.
Καθηγητή Bhakdi, αν σκεφτείτε τους συναδέλφους σας που είναι ακόμα κολλημένοι σε αυτόν τον παλιό τρόπο σκέψης ότι η
πολιτική Corona ήταν σωστή και ότι ο εμβολιασμός είναι πιο σημαντικός, πώς μπορούμε να τους προσεγγίσουμε;
Έχετε καμιά ιδέα για το πώς μπορούμε να τις φέρουμε πιο κοντά στην πραγματικότητα;
Δεν είναι ότι οι γιατροί είναι ηλίθιοι. Δεν είναι ηλίθιοι. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι πολύ έξυπνοι.
Δεν είναι ότι θέλουν κακά πράγματα. Οι περισσότεροι από αυτούς θέλουν καλά πράγματα.
Αλλά είναι, Μιχαήλ, κατηχημένοι. Είναι κατηχημένοι.
Μόνο ένα μικρό ποσοστό διέφυγε και συνειδητοποίησε ότι οι κατευθυντήριες γραμμές, οι συστάσεις, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Τώρα που βιώσαμε αυτή την καταστροφή με την Corona, είναι ίσως πιο εύκολο να τους προσεγγίσουμε.
Αυτές οι αφηγήσεις για τον εμβολιασμό προέκυψαν επειδή τελικά επινοήθηκαν. Και υπάρχει απίστευτα λίγη αλήθεια σε αυτές.
Και η αλήθεια είναι ότι ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των εμβολιασμών έχει τρομερές παρενέργειες. Αλλά ποιος τολμάει να το πει αυτό;
Το mainstream και όλοι οι άνθρωποι που ακούγονται λένε: το αλουμίνιο είναι το πιο κοινό βαρύ μέταλλο στον κόσμο.
Και όλοι το εισπνέουν και το τρώνε καθημερινά. Δεν κάνει τίποτα.
Και οι μικρές ποσότητες που εγχέονται με αυτά τα αδρανοποιημένα εμβόλια περιέχονται σε όλα τα αδρανοποιημένα εμβόλια,
και μάλιστα σε υψηλές συγκεντρώσεις, σχετικά μιλώντας. Είναι πολύ λιγότερα από αυτά που τρώτε, οπότε ξεχάστε το.
Αλλά αυτό που δεν σας λένε οι άνθρωποι είναι ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του να
τρως κάτι και του να κάνεις ένεση στο σώμα σου.
Επειδή αυτό που εγχέεται είναι ακριβώς αυτό που είπα για την κορώνα.
Αυτά τα εμβόλια δεν μένουν εκεί, αλλά εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος.
Και το αλουμίνιο στην κυκλοφορία του αίματος φτάνει αμέσως σε όλα τα όργανα, συμπεριλαμβανομένου του εγκεφάλου.
Ένας από τους ανθρώπους που γνωρίζει τα περισσότερα γι' αυτό κάθεται δίπλα μου.
Και στον εγκέφαλο, αυτό το αλουμίνιο είναι κακό. Δεν υπάρχει τίποτα καλό που κάνει το αλουμίνιο στον εγκέφαλο, μόνο κακό.
Και μπαίνει επίσης σε όλα τα άλλα όργανα. Και το αλουμίνιο δεν κάνει τίποτα καλό. Έτσι δεν είναι;
Γι' αυτό προτείνω να το ξανασκεφτούμε.
Θέλουμε να εισάγουμε ένα εμβόλιο με αλουμίνιο στους μύες των παιδιών στους τρεις μήνες - τώρα θέλουν να
ξεκινήσουν ακόμη νωρίτερα - προκειμένου να επιτευχθεί η τοξική συγκέντρωση στο αίμα του παιδιού;
Πάντα. Είναι δηλητηριώδη.
Και όσο μικρότερο είναι το παιδί, τόσο υψηλότερη είναι η συγκέντρωση, επειδή φυσικά
κατανέμεται σε αυτόν τον μικρό όγκο για πρώτη φορά.
Ναι, και είναι πολύ σπάνιο οι ιοί να εισέλθουν στην πραγματικότητα στην κυκλοφορία του αίματος και να
εξαπλωθούν σε μεγάλες ποσότητες, σε μεγάλους αριθμούς.
Ναι, όταν συμβαίνει αυτό, μπορεί να αρρωστήσετε πολύ. Αλλά αυτό συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια, επειδή και
αυτό είναι επίσης ένα πρόβλημα με τους συναδέλφους μου.
Οι αριθμοί δεν σημαίνουν πλέον τίποτα στην ιατρική. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα από αριθμούς.
Δεν καταλαβαίνουν ότι αν κάποιος έχει γρίπη ή κορώνα, πραγματικά, και ένας ιός βρίσκει το δρόμο του στην κυκλοφορία
του αίματος κάθε τόσο, ή 10 ιοί ή 100 ιοί ή εκατομμύρια ιοί, ότι οι άνθρωποι δεν θα πεθάνουν από αυτό.
Αντίθετα, αν εγχύσετε στο σώμα δισεκατομμύρια, όχι εκατομμύρια, γονίδια, καλά συσκευασμένα ώστε να μην μπορούν
να καταστραφούν, τότε η κυκλοφορία του αίματος κατακλύζεται από έναν αριθμό προστατευμένων ιών.
Και αν έχουν αντισώματα, τα αντισώματα δεν μπορούν να δράσουν επειδή αυτή η λιπιδική
συσκευασία προστατεύει τους ιούς, τα γονίδια.
Και αυτό είναι το μεγάλο έγκλημα που έχει διαπραχθεί.
Αχ. Αυτοί οι άνθρωποι, οι νομπελίστες του περασμένου έτους, έχουν εξασφαλίσει ότι άφθαρτα γονίδια έχουν εγχυθεί σε
απίστευτες ποσότητες στα σώματα εκατομμυρίων ανθρώπων, νομίζω ενός δισεκατομμυρίου μέχρι τώρα, ναι.
Και το εξωφρενικό είναι ότι γνώριζαν ότι τα αποτελέσματα ήταν άγνωστα.
Τα σχετικά δεδομένα συλλέγονται μόνο μετά την κυκλοφορία στην αγορά, γράφουν οι άνθρωποι του Ινστιτούτου Robert Koch.
Δηλώνετε ότι πρέπει να διεξαχθεί ένα πείραμα σε ανθρώπους.
Είμαι άφωνος. Και καλώ τον κόσμο τώρα. Να κάνει κάτι γι' αυτό. Πρέπει πραγματικά να πω ότι αυτοί είναι οι συνωμότες.
Όταν παρατηρώ την ιατρική, και είμαι επίσης μέλος του Ιατρικού Συλλόγου και μιλάω με συναδέλφους, συνειδητοποιώ πόσο
ανήσυχοι έχουν γίνει ορισμένοι γιατροί για το τι έχει συμβεί.
Δεν τους αρέσει να μιλούν γι' αυτό, αλλά όλοι ή οι περισσότεροι γιατροί γνωρίζουν ότι κάτι έχει πάει εντελώς στραβά.
Αν το εξετάσετε, υπάρχουν έρευνες στη Γερμανία που δείχνουν ότι περίπου ο μισός γερμανικός πληθυσμός γνωρίζει
κάποιον ή έχει επηρεαστεί από παρενέργειες του εμβολιασμού.
Κατά τη γνώμη μου, ο κοροναϊός έχει οδηγήσει σε μια θεμελιώδη κρίση στη σύγχρονη δυτική ιατρική τα τελευταία χρόνια.
Και οι άνθρωποι μπορούν να δουν ότι όλα αυτά ήταν ανοησίες, αν μου επιτρέπετε την έκφραση.
Πόσοι άνθρωποι πιστεύετε ότι έρχονται σε μένα στο ιατρείο με προβλήματα υγείας μετά τον εμβολιασμό, όπου ο παππούς
τους πέθανε από τον εμβολιασμό, όπου η αδελφή τους είναι σοβαρά άρρωστη μετά τον εμβολιασμό ή συγγενείς, γνωστοί.
Οι άνθρωποι έρχονται στο ιατρείο και μου λένε: "Γιατρέ, δεν είμαι εμβολιασμένος, αλλά οι
εμβολιασμένοι συνάδελφοί μου είναι συνεχώς άρρωστοι.
Αποτυγχάνουν συνεχώς. Όλοι το βιώνουμε αυτό καθημερινά. Και εμείς οι γιατροί το βιώνουμε αυτό κάθε μέρα.
Οι γιατροί δεν θέλουν να μιλούν γι' αυτό, επειδή πολλοί γιατροί έχουν φυσικά πιέσει για τον εμβολιασμό.
Αλλά σήμερα βιώνουμε την κατάρρευση των αποδείξεων.
Θα σας το πω ευθέως, ο Γιάννης Ιωαννίδης δημοσίευσε πριν από 20 χρόνια ότι το 90% των μελετών είναι λάθος - μία
από τις πιο πολυδιαβασμένες επιστημονικές δημοσιεύσεις.
Και τώρα ο κόσμος το συνειδητοποιεί αυτό. Οι άνθρωποι συνειδητοποιούν μέρα με τη μέρα ότι αυτά που
τους είπαν για τον εμβολιασμό δεν είναι αλήθεια.
Αυτό είναι το επόμενο βήμα σε αυτό το σύστημα που εξηγεί γιατί η ιατρική βρίσκεται σε κρίση.
Και ξέραμε τι μας έβλαπτε και τι μας βοηθούσε.
Τα θεραπευτικά κριτήρια για τον εμβολιασμό έναντι του αυτισμού έχουν αποσαφηνιστεί. Ξέρουμε ότι είναι επικίνδυνο.
Μπορούμε τώρα να πούμε, εντάξει, θα κάνουμε άλλα δέκα χρόνια έρευνας.
Αλλά τα επόμενα δέκα χρόνια, κάθε μέρα θα γεννιούνται μωρά με κίνδυνο αυτισμού 1:32 ή και
περισσότερο. Γιατί δεν το τελειώνουμε αυτό;
Γιατί δεν σταματάμε να το κάνουμε μέχρι να μάθουμε αν μπορούμε να το αποκλείσουμε;
Το ερώτημα δεν είναι, μπορούμε να αποδείξουμε ότι δεν είναι έτσι, αλλά πρέπει να το σταματήσουμε, ώστε απλά κανείς
να μη γεννηθεί με τη δυνατότητα να αρρωστήσει εξαιτίας κάτι που έχουμε αλλάξει και δεν υπήρχε πριν.
Αυτός που ελέγχει τη γνώση ελέγχει και τις απόψεις.
Και οι παίκτες και τα δίκτυα της παγκοσμιοποίησης το γνωρίζουν αυτό πάρα πολύ καλά.
Δισεκατομμύρια διοχετεύονται σε δημοσιογραφικά δίκτυα και εταιρείες μέσων ενημέρωσης σε όλο τον κόσμο, οι οποίες διατηρούν
την εξουσία ερμηνείας κάθε σημαντικού γεγονότος και κάθε εξέλιξης στον κόσμο και, πάνω απ' όλα, επικοινωνούν με
σαφήνεια στον πληθυσμό τι ακριβώς πρέπει να σκέφτεται γι' αυτό.
Αυτό το μονοπώλιο πληροφόρησης είναι επίσης ο κεντρικός πυλώνας ενός παγκοσμιοποιητικού μετασχηματισμού.
Και αυτή είναι η κεντρική άγκυρα στον αγώνα των ελίτ ενάντια στο λαό.
Το πιο σημαντικό εργαλείο προς την κατεύθυνση της ανελευθερίας είναι σαφές σε όλους.
Ο καθένας μπορεί να πάρει το κινητό του τηλέφωνο στις μέρες μας, να καταγράψει ένα βίντεο και να
το ανεβάσει στο TikTok, το Instagram ή το YouTube.
Απλά μοιράζεστε τις δικές σας σκέψεις και οράματα. Αυτό είναι το πρώτο βήμα.
Και αν θέλετε να δημοσιοποιήσετε και να γίνετε μέρος αυτού του εναλλακτικού μέσου, τότε ο καθένας μπορεί να το κάνει.
Και αυτό είναι το θετικό της σημερινής ημέρας.
Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τα μέσα ενημέρωσης για κάτι θετικό και να περάσουμε ένα θετικό μήνυμα.
Ή απλά περνάμε όλη τη μέρα στο κρεβάτι, κάνοντας scrolling στο TikTok ή βλέποντας σειρές.
Και ξεκινά πάντα με τη δική σας απόφαση: τι επιλέγω;
Αν θέλω να αλλάξω κάτι σε αυτόν τον κόσμο, τότε πρέπει να κάνω κάτι.
Ο πατέρας μου απλά μελέτησε αυτή την τέταρτη δύναμη από την αρχή και συνειδητοποίησε: η τέταρτη δύναμη δεν
είναι καθόλου η τέταρτη δύναμη, είναι η πρώτη δύναμη.
Όχι άλλα υποχρεωτικά τέλη για αυτή την πολεμική προπαγάνδα, για αυτά τα λεγόμενα κορυφαία μέσα ενημέρωσης που σπαταλούν
δισεκατομμύρια εδώ, για τα διαβόητα ψέματα, αλλά αυτή η τέταρτη εξουσία έχει γίνει η πρώτη εξουσία και ανήκει πίσω στο
λαό και γι' αυτό εργάστηκε πολύ σκληρά για ένα λαϊκό δίκτυο.
Και βλέπω επίσης το κλειδί για τα νέα μέσα ενημέρωσης στο νέο άνθρωπο, ο οποίος έχει πραγματικά προωθήσει αυτό το εγχείρημα.
Αυτό το είπε πραγματικά σε μια προκλητική πρόταση. Είπε: Ο νέος κόσμος είναι χωρίς χρήματα.
Και μετά πάντα, ναι, χρειάζεται χρήματα. Φυσικά και χρειάζεται χρήματα, αλλά δεν είναι αυτό το επίκεντρο.
Αντίθετα, είναι να προσφέρω εθελοντικά, να δίνω, να επενδύω πλήρως τον εαυτό μου με την ακλόνητη πεποίθηση
ότι όλα θα επιστρέψουν σε μένα, επειδή ο άνθρωπος που βλέπει την απόδοσή μου θα με υποστηρίξει.
Και εδώ βλέπω την αυτοπροβολή ως ένα ακραίο μοντέλο για το μέλλον.
Τώρα ήρθε η ώρα να κλείσουμε τη στρόφιγγα του χρήματος των ελεύθερων μέσων ενημέρωσης από παντού.
Άκουσα για το AUF1, δέκα λογαριασμοί ακυρώθηκαν. Θέλετε να μπείτε παντού.
Εδώ υπάρχει μια στέρεη βάση στα ελεύθερα μέσα ενημέρωσης, όπου οι άνθρωποι επενδύουν εθελοντικά και
λένε: Είναι δική μου υπόθεση, είναι δικό μου θέμα.
Μετά τη δουλειά, ξοδεύω το χρόνο μου, ξοδεύω τις ικανότητές μου, τις γνώσεις μου.
Νομίζω ότι αυτή είναι μια βάση που διασφαλίζει εξαιρετικά καλά τα νέα μέσα ενημέρωσης, καθώς και
το γεγονός ότι παραμένουν ένα δημοφιλές κίνημα.
Αυτό είναι που με συναρπάζει στη δουλειά μας. Έτσι προέκυψε.
Σήμερα έχουμε πάνω από 2.000 εθελοντές που συνεισφέρουν σε διάφορα έργα: Η
Stimme&Gegenstimme έχει σχεδιαστεί για offline διανομή.
Όπου λέμε ότι είναι απλώς ένα φύλλο Α4, μπροστά και πίσω, και το δίνω σε δύο άτομα και τους παρακινώ να το
δώσουν σε δύο άτομα ξανά, να το δώσουν σε δύο άτομα ξανά.
Χτίζουμε επίσης αυτό το δίκτυο τώρα. Είναι επίσης μια ιδέα που, για μένα, έχει
χαρακτήρα για τα νέα μέσα ενημέρωσης αυτή τη στιγμή.
Αλλά όλα βασίζονται πάντα στους ανθρώπους. Βασίζεται στη δική σας αλλαγή, στη δική σας ικανότητα να αναλάβετε δράση.
Το νέο σύστημα βασίζεται στους νέους ανθρώπους.
Και τότε είμαστε επίσης σίγουροι ότι δεν υπάρχει αυτή η εταιρική εξάρτηση, αυτό είναι ακόμη καλύτερο στον εθελοντικό τομέα.
Δεν εξαρτάστε καθόλου οικονομικά, αλλά μπορείτε πραγματικά να πείτε αυτό που πρέπει να ειπωθεί.
Ήταν επίσης πολύ εντυπωσιακό να βλέπεις το πνεύμα της κοινότητας που είχατε τότε.
90 λεπτά αργότερα, η αίθουσα ήταν καθαρή. Ήταν σαν ελβετικό ρολόι.
Ήταν πραγματικά εντυπωσιακό. Χαιρετισμούς προς τα έξω, προς το σπίτι.
Χαιρετισμούς από τον πατέρα μου και όλη την οικογένεια.
Ναι, σας ευχαριστώ πολύ.
Γνωρίζω επίσης από την εμπειρία μου στη ΛΔΓ ότι η δημοσιογραφία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης
δεν μπορούν να νοηθούν χωρίς το πολιτικό σύστημα.
Στη ΛΔΓ, η ηγεσία του SED έπρεπε πρώτα να παραιτηθεί. Πρώτα έπρεπε να παραιτηθούν οι Honecker, Mittag και Herrmann,
δηλαδή ο αρχηγός του κόμματος, η οικονομία και η προπαγάνδα.
Και τότε, την επόμενη μέρα, η δημοσιογραφία μπορούσε να προσφέρει αμέσως αυτό που ο κόσμος ήθελε από αυτήν.
Σήμερα έχουμε ένα τοπίο μέσων ενημέρωσης, ένα κορυφαίο τοπίο μέσων ενημέρωσης που βρίσκεται σταθερά στα χέρια του κράτους, της
πολιτικής, των εταιρειών, της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και των πλατφορμών ούτως ή άλλως, αλλά και των μεγάλων
εφημερίδων, οι οποίες βρίσκονται στα χέρια μερικών πάμπλουτων οικογενειών: Mohn, Burda Bauer, Holzbrink.
Έτσι, πρέπει να ξεκινήσω το όραμά μου με μια κοινωνία στην οποία όλοι μας, συμπεριλαμβανομένων και εμάς εδώ στο βήμα, εμάς εδώ
στην αίθουσα, εμάς στις οθόνες, στην οποία όλοι μας μπορούμε να έχουμε λόγο, να έχουμε λόγο όταν πρόκειται για τη ζωή μας.
Για να το κάνουμε αυτό, δεν χρειαζόμαστε απλώς πληροφορίες, όπως κατέστησε σαφές η παρουσίασή σας, χρειαζόμαστε πάνω
απ' όλα διαφάνεια. Η πληροφόρηση είναι εργαλείο εξουσίας.
Τα τελευταία χρόνια έχουμε βιώσει ένα κβαντικό άλμα στον τομέα αυτό, στον τομέα της αντιδημοσιότητας,
Εξακολουθώ να θέλω να γνωρίζω την οικονομική κατάσταση κάθε έκκλησης για δωρεές, ακόμη και αν πρόκειται για μια ολόκληρη ζωή
ή για μια ζωή, όπως στην περίπτωσή σου, Ηλία. Εξακολουθώ να θέλω να γνωρίζω ποια είναι η οικονομική κατάσταση σε κάθε έκκληση για
δωρεές. Είναι ο αποστολέας συνδεδεμένος με τα 10 ευρώ μου ή όχι;
Αυτό είναι ένα μέρος του οράματός μου: η διαφάνεια. Το δεύτερο μέρος, ο δεύτερος πυλώνας, είναι η ποικιλομορφία:
ποικιλομορφία θεμάτων, ποικιλομορφία προοπτικών, ποικιλομορφία απόψεων. Ποικιλομορφία στην καταγωγή των συγγραφέων.
Έτσι, όχι μόνο οι συνήθεις ακαδημαϊκοί της μεγαλούπολης σε όλα τα πιθανά χρώματα δέρματος και με όλους τους δυνατούς
σεξουαλικούς προσανατολισμούς, αλλά και ο γιος της εργατικής τάξης, η κόρη του αγρότη, τα παιδιά της υπαίθρου.
Ίσως επίσης ποικιλομορφία στις οργανωτικές μορφές. Γιατί να μην πειραματιστείτε με τη συμμετοχή του
κοινού, να μην πειραματιστείτε με τις ομιλίες του κοινού;
Χωρίς αλλαγή στις πολιτικές δομές, δεν θα έχουμε ένα διαφορετικό τοπίο στα μέσα ενημέρωσης.
Είδαμε πραγματικά το μέλλον σε αυτό το συνέδριο.
Θα πρέπει λοιπόν να συνεχίσουμε, να το προχωρήσουμε με την έννοια μιας πραγματικής ουτοπίας, να το δοκιμάσουμε και
με αυτόν τον τρόπο να αυξήσουμε την πίεση τόσο πολύ ώστε να αλλάξουν πραγματικά οι πολιτικές δομές.
Προερχόμαστε από μια κατάσταση όπου θεωρήθηκε η απόλυτη κυριαρχία της επικρατούσας γνώμης.
Έτσι, αν καταναλώνατε μέσα ενημέρωσης πριν από 20 χρόνια, είχατε μόνο το mainstream ως εναλλακτική
λύση. Και αυτό έχει αλλάξει δραματικά με το διαδίκτυο.
Και τελικά, η συμπεριφορά της κατανάλωσης μέσων εξαρτάται επίσης από την παιδεία του θεατή στα μέσα ενημέρωσης.
Πάνω απ' όλα, θα ήθελα να δω λίγο περισσότερα πράγματα να συμβαίνουν στο μέλλον.
Διότι αν οι θεατές γνώριζαν τις τεχνικές χειραγώγησης που χρησιμοποιούνται συνεχώς πάνω τους μέρα
με τη μέρα, θα ήταν πολύ πιο ανθεκτικοί σε αυτές.
Και τότε η προπαγάνδα θα ήταν επίσης λιγότερο αποτελεσματική.
Και ναι, απλά θέλω μέσα ενημέρωσης που να δίνουν στους ανθρώπους τις πληροφορίες που
χρειάζονται για να οργανώσουν καλύτερα τη ζωή τους.
Και όχι το αντίθετο, όπως βιώνουμε σήμερα.
Δεν ασχολούμαστε με τα μέσα ενημέρωσης για χάρη μας, γιατί θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι άλλο.
Το κάνουμε επειδή η κοινωνία, η πολιτική, οι συνθήκες πλαισίου και το μέλλον αλλάζουν.
Επειδή έχω παιδιά, πολλοί από εσάς έχετε παιδιά. Δεν θέλουμε να μεγαλώσουν σε έναν κόσμο όπου θα είναι απλώς
σκλάβοι ή όπου δεν θα έχουν πλέον δικαίωμα ύπαρξης λόγω του τρανσουμανισμού και θα πρέπει να φύγουν.
Θέλουμε λοιπόν να αλλάξει κάτι ριζικά.
Και γι' αυτό το λόγο το θέμα των εναλλακτικών μέσων ενημέρωσης ή αυτό το δυσάρεστο θέμα της λογοκρισίας λέγεται πάντα
ότι είναι μόνο δικό μας πρόβλημα. Είναι το πρόβλημα όλων μας.
Αν υπάρχει λογοκρισία και αν δεν υπάρχουν εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης, τότε οι άνθρωποι δεν μπορούν να ενημερωθούν.
Και τότε δεν μπορούν να δουν μόνοι τους.
Αν θέλουμε ελεύθερα μέσα ενημέρωσης, χρειαζόμαστε ελεύθερους πολίτες, χρειαζόμαστε ελεύθερη, απελευθερωμένη πολιτική.
Πρόκειται για σκάφη που επικοινωνούν μεταξύ τους. Και χωρίς το ένα, το άλλο δεν είναι δυνατό.
Και σημειώνοντας πρόοδο στα μέσα ενημέρωσης, σημειώνουμε πρόοδο και στην κοινωνία.
Καθώς η κοινωνία εξελίσσεται, αλλάζει και η πολιτική ισορροπία δυνάμεων.
Γιατί όταν το ψέμα μπαίνει σε μάχη με την αλήθεια, ξέρουμε ποιος θα κερδίσει στο τέλος.
Και στην αρχή, βέβαια, θέλετε απλώς να εκπαιδεύσετε ή να ασχοληθείτε με τα θέματα που με
ενδιέφεραν προσωπικά ή εξακολουθούν να με ενδιαφέρουν.
Το αντιμετωπίζω αυτό και αμέσως μετά δέχεστε αντίθετους ανέμους και πιέσεις από το YouTube, από αυτές τις πλατφόρμες.
Αλλά το κλειδί είναι να συνεχίσετε και να μην τα παρατήσετε.
Και αυτό είναι πολύ, πολύ δύσκολο. Αλλά μπορώ να δω από αυτό το συνέδριο εδώ σήμερα ότι είναι εφικτό.
Βέβαια, θα ήταν καλύτερα αν περισσότεροι νέοι έκαναν επίσης αυτό το βήμα και δημοσιοποιούσαν
ή τουλάχιστον τολμούσαν να πουν τη γνώμη τους.
Οι άνθρωποι που είναι τώρα πραγματικά ακόμα παγιδευμένοι σε αυτό, ναι, βρήκα μια σπουδαία λέξη, στο μπουντρούμι
των σκέψεων των μέσων ενημέρωσης του συστήματος. Ναι, πώς μπορούμε να τους προσεγγίσουμε;
Πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουν μια δεύτερη φυλακή εκτός από τη φυλακή της σκέψης, τη φυλακή της
ευημερίας. Αυτό έχει επίσης αναφερθεί μερικές φορές σήμερα.
Στην έρευνά μου, διερεύνησα τι κάνει τους ανθρώπους να σταματήσουν να ενεργοποιούν το Tagesschau και να μεταβούν
στο AUF1, για παράδειγμα. Η απάντηση είναι σχετικά απλή.
Πρέπει πάντα να υπάρχει ένα διάλειμμα μεταξύ της προσωπικής εμπειρίας και της επίσημης αφήγησης.
Όταν η επίσημη αφήγηση δεν ταιριάζει πλέον με την προσωπική εμπειρία, οι άνθρωποι αρχίζουν να
αναζητούν άλλες πληροφορίες, στο Γκολάν ή αλλού.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι θα βιώνουν αυτές τις διαταραχές στην καθημερινή τους ζωή.
Και τότε είναι καλό που υπάρχουν προσφορές όπως η δική σας, η προσφορά σας, όλα όσα έχουμε εδώ στη σκηνή, που υπάρχουν
αυτές οι προσφορές, γιατί εκεί θα βρουν οι άνθρωποι απαντήσεις.
Έτσι και εδώ, πρέπει απλώς να συνεχίσουμε και να εμπιστευτούμε ότι η πραγματικότητα και συνεπώς ο χρόνος θα μας ευνοήσει.
Τα οικονομικά στοιχεία δεν δείχνουν τίποτα άλλο από το ότι το επόμενο έτος, το 2025, θα υπάρξει ένα
απίστευτο κύμα χρεοκοπιών με μαζική ανεργία και ούτω καθεξής.
Υπάρχουν τώρα μεγάλα γεγονότα-σοκ και πρέπει να στήσουμε τα σκάφη μας, πρέπει να σηκωθούμε, πρέπει να είμαστε έτοιμοι,
πρέπει να είμαστε αναγνωρίσιμοι ως φάροι για τους αναζητητές, όταν με κάποιο τρόπο σκοντάφτουν στο σκοτάδι.
Και αυτός είναι ο λόγος. Τα ΜΜΕ της ΓΕΖ θα έπρεπε πραγματικά να δουλέψουν σε εθελοντική βάση το βράδυ από τις δικές τους ανησυχίες
με τους δικούς τους πόρους και τότε θα ήμασταν επί ίσοις όροις και θα μπορούσαμε να δούμε πού πραγματικά ενδιαφέρεται ο κόσμος.
Βασιστήκαμε στους δικούς μας διακομιστές και υποδομές από την αρχή, αλλά δεν αφήσαμε τους άλλους μόνους τους και νομίζω ότι
αυτή είναι η πέτρα που μπορεί να ρίξει τον Γολιάθ, αν όλοι βρουν πραγματικά τη δική τους σφεντόνα
και στήσουν τα δικά τους αποκεντρωμένα συστήματα.
Και στη συνέχεια να δικτυωθούν μεταξύ τους και να ομοσπονδιοποιηθούν μεταξύ τους,
να βρουν ο ένας τον άλλον, αποκεντρωμένα.
Αλλά λέω, πώς μπορείτε να ξεκινήσετε αμέσως τώρα και εδώ η τοπική δικτύωση είναι, φυσικά, η λέξη-κλειδί, πραγματικά να καλέσετε
ανθρώπους και να πείτε, άνθρωποι, είστε στην περιοχή, δώστε μας τις πληροφορίες, χρειαζόμαστε τους καλύτερους
ειδικούς, πρέπει να έχουμε τις καλύτερες πληροφορίες.
Λέω επίσης ότι ο επαγγελματισμός κ.λπ. είναι απολύτως σημαντικός και απαραίτητος.
Από την άλλη πλευρά, αν έχεις πραγματικά τις κορυφαίες πληροφορίες, τους κορυφαίους εμπειρογνώμονες, τότε πάντα
εκπλαγόμασταν από το πώς τα πιο αντιεπαγγελματικά προγράμματα πήγαιναν στα εκατομμύρια όταν επενδύαμε σε άλλες παραγωγές κ.λπ.
Κάναμε επίσης ταινίες μεγάλου μήκους, κινηματογραφικές ταινίες, όλα σε εθελοντική βάση, και μας έδιωχναν συνεχώς από
τους κινηματογράφους και δεν ξέρω τι άλλο, τεράστια έξοδα.
Και παρήγαγες και άλλες δουλειές στο περιθώριο, αλλά είχαν ένα συγκεκριμένο ενδιαφέρον
και τότε ο κόσμος το ήθελε, το χρειαζόταν.
Πριν μπούμε περισσότερο σε αυτή την ισορροπία, στη δικαιοσύνη, απλά πρέπει να εξαντλήσετε όλα τα μέσα και εδώ η τοπική δικτύωση
είναι το απόλυτο συν, το οποίο βλέπουμε ως κεντρική στρατηγική για το μέλλον, πρέπει να χρησιμοποιήσετε τα πάντα, αποκεντρωμένους
διακομιστές, κοινωνικά μέσα όσο το δυνατόν περισσότερο.
Υιοθετούμε διαρκώς νέες στρατηγικές, νέες προσεγγίσεις, νέους δρόμους, οργανώνουμε ομάδες εργασίας όπου
συζητάμε ποια κοινωνικά μέσα αντιδρούν σε ποια λογοκρισία, τι είναι ακόμη δυνατό να γίνει πού;
Πρέπει να παραμείνουμε ενεργοί σε όλα τα μέτωπα, αλλά η τοπική δικτύωση, το να καλούμε τους ανθρώπους στο δίκτυο, να τους καλούμε
από την ανωνυμία και να τους λέμε: "Ε, ζεις εκεί και εκεί, πήγαινε εκεί στην εκδήλωση, τράβα φωτογραφίες, στείλε τις εδώ".
Πρέπει να πάρουμε το προβάδισμα και στη συνέχεια μακάρι να αυξηθεί ο επαγγελματισμός.
Αλλά πάντα να παίρνετε τους πόρους που έχετε και να προχωράτε ολοταχώς.
Ήμουν υπέρ της διατριβής από την αρχή και από την αρχή, δηλαδή το 2005, 2006, όταν γεννήθηκε το YouTube,
ήμασταν εκεί από την αρχή και γι' αυτό είμαι λίγο πεισματάρης στο θέμα, αν είμαι ειλικρινής.
Δεν θέλω να απομακρυνθώ από αυτή τη μεγάλη αγορά.
Αν πουλάτε ένα προϊόν, πηγαίνετε στην αγορά και φωνάζετε, και μετά το πουλάτε.
Αλλά αν κάποιος έρθει και πει, όχι, όχι, επιτρέπεται να προσφέρεις τα πράγματά σου μόνο στην τελευταία γωνία, στο
τελευταίο δρομάκι, δεν θα συμφωνήσω με αυτό, γιατί αυτό είναι στρέβλωση του ανταγωνισμού
και επιμένω ότι οι όροι είναι ίδιοι για όλους.
Αλλά όπως είπα, είμαι πεισματάρης. Μας έχει συμβεί αρκετές φορές.
Μόλις ξεκινήσαμε πάλι από την αρχή του 2024 στο YouTube.
Και είμαι επίσης της γνώμης ότι πρέπει οπωσδήποτε να το κάνουμε αυτό, διότι εκεί ακριβώς βρίσκονται οι
άνθρωποι που πρέπει να προσεγγίσουμε για να αλλάξουμε κάτι.
Εξάλλου, δεν υπάρχει λόγος να παίζετε πάντα στην ίδια φούσκα.
Συν Shadow Bans, το μεγαλύτερο κανάλι μας, 280.000 συνδρομητές.
Αν ανεβάσω ένα βίντεο εκεί, και δεν έχει σημασία αν το περιεχόμενο είναι επιτυχημένο ή όχι, όπως μόλις
περιγράψατε , παίρνει 2.000, 3.000 κλικ και αυτό είναι όλο.
Αν το YouTube αποφασίσει πραγματικά να γίνει ριζοσπαστικό κάποια στιγμή και να αποκλείσει οριστικά τους πάντες από την πλατφόρμα,
κάτι που είναι σίγουρα εφικτό με την τεχνητή νοημοσύνη, τότε θα φτάσουμε στο σημείο όπου οι καταναλωτές
θα αναγκαστούν να αναζητήσουν και πάλι νέους τρόπους.
Οι άνθρωποι θέλουν να διασκεδάσουν, να φάνε ψωμί και να παίξουν. Δυστυχώς, έτσι έχουν τα πράγματα.
Δεν πρέπει να το αγνοήσουμε εντελώς αυτό σε αυτή την εναλλακτική φούσκα.
Πιστεύω ότι είναι απαραίτητο για την αλλαγή της κοινωνίας και της πολιτικής να διαλυθούν και αυτά τα μέσα ενημέρωσης.
Είναι βάλτος. Δεν μπορείτε να το μεταρρυθμίσετε. Το δεύτερο είναι η λογοκρισία.
Η λογοκρισία πρέπει να απαγορεύεται από το νόμο, αν μιλάμε για νόμους.
Τι είναι η λογοκρισία; Η λογοκρισία δεν είναι μόνο ότι μας αποκόπτουν από τον ανταγωνισμό. Όχι, το
έχουμε βιώσει με την Corona. Η λογοκρισία σκοτώνει.
Η λογοκρισία σκοτώνει. Επειδή πολλοί θεατές που επικοινώνησαν μαζί μας τα τελευταία δύο χρόνια μας είπαν ότι αν είχα δει
την εκπομπή σας, δεν θα άφηνα αυτά τα σκατά να μπουν μέσα μου.
Και τώρα είμαι άρρωστος εξαιτίας αυτού ή έχασα ένα αγαπημένο πρόσωπο. Δεν πήρα καμία διευκρίνιση.
Πληκτρολόγησα αυτό το Google: Εμβολιασμός επικίνδυνος.
Και έχω βρει μόνο τις σελίδες της γερμανικής κυβέρνησης και της Wikipedia, όπου αναφέρεται ότι ο εμβολιασμός προστατεύει
και είναι ασφαλής. Και το βίντεο του Lauterbach χίλιες φορές.
Να λοιπόν η λογοκρισία. Στο μέλλον, αυτό θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αδυναμία παροχής βοήθειας.
Αν προσπεράσω ένα τροχαίο ατύχημα και απλά γελάσω με αυτό, τότε μπορεί να διωχθώ ποινικά επειδή δεν βοήθησα.
Και όταν τα μέσα ενημέρωσης ή οι εταιρείες της Silicon Valley λογοκρίνουν, μπορεί να
αποκόψουν τους ανθρώπους από ζωτικές πληροφορίες.
Αυτό πρέπει να απαγορευτεί αυστηρά, αλλιώς η ελεύθερη αγορά θα το ρυθμίσει και θα τους
διώξουμε ούτως ή άλλως. Αλλά αυτό είναι το θέμα.
Μια επανάσταση δεν μπορεί να περιγραφεί σε μεμονωμένα βήματα, αλλά στο απώτερο μέλλον δεν πρέπει να υπάρχει
λογοκρισία και δημόσια χρηματοδότηση μόνο για τη μία πλευρά.
Πρόκειται για τη δημοκρατία του αύριο.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την τρέχουσα κατάσταση της ΕΕ-Ευρώπης ως μια προσομοίωση της
δημοκρατίας, όπου η δημοκρατία εξυμνείται και καθαγιάζεται, αλλά στην πραγματικότητα δεν ζωντανεύει.
Οι δυτικές αφυπνισμένες ελίτ και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ισχυρίζονται ότι μόνο αυτές εκπροσωπούν τη δημοκρατία.
Και ότι η δημοκρατία τους πρέπει να υπερασπίζεται συνεχώς.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν την έλλειψη ελευθερίας, τις κρατικές διώξεις και την καταστολή.
Το κράτος θεωρείται συχνά ως ένα αυταρχικό εργαλείο των ισχυρών.
Σήμερα, δεν υπάρχει πλέον καμία συζήτηση για τον λαό, από τον οποίο υποτίθεται ότι εκπορεύεται όλη η εξουσία.
Είμαι σταθερά πεπεισμένος ότι, για να περιγράψω την τρέχουσα κατάσταση, έχουμε να κάνουμε με ένα πολλαπλό πραξικόπημα -
μια κατάρρευση της διάκρισης των εξουσιών σε ένα ευρύ μέτωπο.
Και ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα φαύλο καθεστώς, η φαυλότητα του οποίου δεν είναι εμφανής
στην πλειοψηφία του πληθυσμού κατά την άποψή μου.
Και γι' αυτό παραθέτω ένα απόσπασμα από την τελευταία μας έκδοση, Gegendruck:
Ένα φαύλο μείγμα ηγετών κρατιέται στην εξουσία με ληστρικά ψέματα, μαζική λογοκρισία διαφθοράς, πανταχού παρούσα
προπαγάνδα, μόνιμες παραβιάσεις του νόμου, πολεμικές κραυγές και μόνιμες κρατικές επιθέσεις εναντίον οποιασδήποτε αντιπολίτευσης.
Ως αποτέλεσμα, οι κυβερνήσεις, η εταιρική οικονομία και οι ανώνυμες γραφειοκρατίες μεταλλάσσονται όλο και
περισσότερο σε δικτυωμένες εγκληματικές πολιτικές οργανώσεις.
Ο όρος εγκληματοκρατία θα μπορούσε να είναι μια επαρκής περιγραφή του τερατώδους συνδικάτου εξουσίας του μεταμοντερνισμού.
Και πρέπει να μάθουμε τη δημοκρατία εξ αρχής, επειδή δεν είχαμε ποτέ δημοκρατία.
Για μένα, δημοκρατία με λίγα λόγια σημαίνει σήμερα την αντιστροφή όλων των υφιστάμενων σχέσεων. Σημαίνει να
μαθαίνουμε τα πάντα εκ νέου, να επανεκπαιδεύουμε τα πάντα.
Και επιτρέψτε μου να ολοκληρώσω την πρώτη μου δήλωση λέγοντας ότι πρέπει να καταγράψουμε τα εγκλήματα των τελευταίων ετών.
Διότι αν το σύστημα καταρρεύσει, και ελπίζω να καταρρεύσει, θα χρειαστούμε ένα κέντρο τεκμηρίωσης των εγκλημάτων του καθεστώτος.
Αυτό είναι απαραίτητο αν θέλουμε να προχωρήσουμε σε μια νέα κοινωνία, διότι οι παλιοί γκάνγκστερ και
εγκληματίες, οι οργανωμένοι εγκληματίες, πρέπει να λογοδοτήσουν υπό κάποια μορφή στο πλαίσιο του κράτους δικαίου.
Κατ' αρχήν, οι κανονισμοί που έχουμε στη Γερμανία ή την Αυστρία, δηλαδή το σύνταγμά μας του 1923, του 1928 ή
ο γερμανικός βασικός νόμος του 1949, είναι πολύ καλοί.
Είναι λοιπόν καλά μελετημένοι και θέτουν λογικούς κανόνες για μια δημοκρατία.
Αλλά όπως έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, όχι χρόνια, αλλά δεκαετίες, αυτή η διάβρωση,
που έχει ήδη αναφερθεί εδώ, δεν είναι αρκετή.
Και υπάρχουν διάφοροι τρόποι με τους οποίους αυτό το σύνολο κανόνων υπονομεύεται ή χρησιμοποιείται από δυνάμεις
που δεν βλέπουμε, που δεν επιλέγουμε, που δεν μπορούμε να ελέγξουμε, για να μας επιβάλουν τη θέλησή τους.
Και εδώ βλέπω δύο πολύ σημαντικά πράγματα για τη δημοκρατία του αύριο.
Ένα πράγμα είναι ότι οι πολιτικοί είναι και πάλι πραγματικοί εκπρόσωποι του λαού. Αυτό ακούγεται τόσο προφανές τώρα.
Αλλά ένας πολιτικός σήμερα εκπροσωπεί όλα τα συμφέροντα, αυτά της φαρμακοβιομηχανίας, αυτά των
μυστικών υπηρεσιών, των ξένων μυστικών υπηρεσιών υπέρ.
Και αυτό πρέπει να τελειώσει. Και από τη στιγμή που είναι εκπρόσωπος του λαού, είναι
υπεύθυνος μόνο απέναντι στο λαό, τον κυρίαρχο.
Και οι άνθρωποι πρέπει να συνειδητοποιήσουν τη δύναμή τους.
Αυτό σημαίνει το δεύτερο συστατικό: Χρειαζόμαστε και πάλι πολίτες που έχουν κερδίσει το
όνομα και όχι απλώς κάποιους τελικούς καταναλωτές.
Και αυτοί οι πολίτες πρέπει επίσης να ενημερώνονται. Και αυτό υπερβαίνει το ψυχαγωγικό πρόγραμμα στον καταυλισμό της ζούγκλας.
Ο Horst Seehofer θα πρόσθετε: Αυτοί που αποφασίζουν δεν εκλέγονται και αυτοί που εκλέγονται δεν έχουν τίποτα
να αποφασίσουν, είπε με θαυμασμό στις κάμερες τότε.
Το Νόμπελ Ειρήνης απονεμήθηκε στην ΕΕ, η οποία τώρα ετοιμάζεται για πόλεμο εναντίον της Ρωσίας, ή στον
δολοφόνο με μη επανδρωμένα αεροσκάφη Μπαράκ Ομπάμα.
Ζούμε σε μια απόλυτη προσομοίωση.
Πιστεύω ότι είναι δυνατόν, και εδώ σταματάω με τη δήλωση αποστολής μου, οι πολιτικοί με ευθύνη να
γίνουν εκπρόσωποι του λαού όταν επιβαρύνονται με ευθύνη.
Μεταξύ των πρωτόγονων λαών σήμερα, αν ο αρχηγός θυσιάσει τους ανθρώπους του επειδή τους διατάζει να κάνουν κάτι
λάθος, έναν ψεύτικο πόλεμο ή κάτι παρόμοιο, τότε τον αποκεφαλίζουν, για παράδειγμα μεταξύ των Ινδιάνων.
Υπάρχει ευθύνη. Και αν ένας πολιτικός κάνει κάτι που είναι κακό για την κοινότητα, πρέπει να υπάρχει ευθύνη.
Είμαστε πολιτισμένοι και δεν αποκεφαλίζουμε κανέναν ούτε κρεμάμε κανέναν σε γερανούς. Αλλά πρέπει να τιμωρηθεί.
Πρέπει να είναι υπεύθυνος με τα περιουσιακά του στοιχεία. Αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει.
Ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, απαλλαγμένη από τα συμφέροντα του κράτους. Τι σημαίνει αυτό;
Για μένα, αυτό σημαίνει ότι η δικαστική εξουσία ασκεί πραγματικά δίωξη και επιβάλλει κυρώσεις για αδικήματα που διαπράττονται
από το κράτος, για παραβιάσεις του νόμου, για παραβιάσεις του Συντάγματος και ενδεχομένως για παραβιάσεις του ποινικού κώδικα.
Μόνο τότε μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι έχουμε μια ανεξάρτητη δικαιοσύνη, αν πράγματι παρακολουθεί το κράτος, το οποίο
μπορεί να κάνει κατάχρηση των καθηκόντων του ή να προδίδει το σύνταγμα και, κατά συνέπεια, τα συμφέροντα των πολιτών.
Και εκεί βρίσκεται. Και η περίπτωσή σας το δείχνει αυτό. Πολλές περιπτώσεις το δείχνουν.
Σχεδόν όλοι μας επηρεαζόμαστε με κάποιο τρόπο.
Πάνω απ' όλα, βέβαια, η Corona δείχνει σε εντυπωσιακό βαθμό ότι αυτό ακριβώς δεν συμβαίνει.
Ναι, ας δώσουμε την ερώτηση στον Michael Ballweg.
Ναι, ήθελα να προσθέσω κάτι, επειδή είναι πολύ σημαντικό. Η αυθαιρεσία μπορεί να λάβει χώρα πάντα μόνο στο σκοτάδι.
Και δεν νομίζω ότι πολλοί άνθρωποι γνωρίζουν πώς λειτουργεί μια τέτοια ποινική δίκη.
Έτσι, οι ποινικές δίκες είναι δημόσιες, αλλά δεν καταγράφονται, ούτε τηρούνται πρακτικά στις ποινικές δίκες.
Έτσι, τίποτα δεν τεκμηριώνεται σε όλη αυτή τη διαδικασία. Και αυτό ανοίγει την πόρτα στην αυθαιρεσία.
Αν λοιπόν λέμε πραγματικά ότι έχουμε ανεξάρτητη δικαιοσύνη, τότε πρέπει να ελέγχεται και αυτή.
Και αυτό ελέγχεται καλύτερα από ένα ευρύ κοινό.
Και δεν υπάρχει τίποτα που να αντιτίθεται στη δημόσια μετάδοση μιας δικαστικής υπόθεσης όπως η δική μου.
Πρώτον, φυσικά, να το καταγράψετε, ώστε να μπορείτε να δείτε αργότερα στον έλεγχο τι πραγματικά συνέβη. Και έτσι
ώστε οι άνθρωποι να έχουν επίσης μια λειτουργία ελέγχου.
Ποτέ δεν είχαμε ανεξάρτητη δικαιοσύνη στη Γερμανία.
Για παράδειγμα, το δικαστικό σώμα ήταν πάντα ένα υβρίδιο, όπως όλοι γνωρίζουμε.
Όλες οι εισαγγελικές αρχές εξαρτώνται από τις οδηγίες και εκεί είναι που βρίσκεται το πρώτο πτώμα στο πιπέρι.
Και αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούν να επιτύχουν ανεξάρτητη δικαιοσύνη μόνο μέσω αυτής της κατασκευής.
Ανεξάρτητα από το αντιδραστικό δικαστικό σώμα.
Είμαι ένα καμένο παιδί, προέρχομαι από νόμιμο νοικοκυριό.
Ξέρω πώς είναι αυτοί οι άνθρωποι και το μόνο λογικό πράγμα που είπε κάποτε ο γέρος μου ήταν ότι στο δικαστήριο δεν πρόκειται
για δικαιοσύνη, αλλά στο δικαστήριο παίρνεις μια απόφαση.
Τελεία και παύλα. Σπουδαία πρόταση, σωστά.
Μια επανάσταση, και ιδιαίτερα μια βίαιη επανάσταση, πρέπει να απορριφθεί, ξεκάθαρα. Η ζωή πρέπει να τιμάται.
Οι ΗΠΑ δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κράτος βίαιου πολέμου και εξοπλισμών.
Και ο Μάικ Λόφγκρεν, ο οποίος γνωρίζει το μέρος από την καλή ως την ανάποδη, ήταν μέλος του κοινοβουλίου για πολλά, πολλά χρόνια.
Έγραψε το βιβλίο The Deep State. Στο βιβλίο απέδειξε ότι ο μέσος βουλευτής είναι τουλάχιστον
40-50% απασχολημένος με τη συγκέντρωση χρημάτων.
Έτσι, και αυτό γίνεται σχεδόν αποκλειστικά από τις εταιρείες όπλων. Και τότε μπορείτε να
σκεφτείτε γιατί οι ΗΠΑ είναι ένα τόσο πολεμοχαρές κράτος.
Όχι μόνο λόγω της ιδεολογίας τους, "Πρέπει να είμαστε οι πρώτοι".
Μπορείτε να διαβάσετε σχετικά με αυτό σε όλα τα έγγραφα εξωτερικής πολιτικής και
πολιτικής ασφάλειας και πληροφοριών, όπου υπάρχουν.
Και από τα προγράμματα εθνικής ασφάλειας και τις δηλώσεις ξανά και ξανά, πρέπει να είμαστε οι πρώτοι.
Ο κόσμος πρέπει να προσανατολιστεί προς εμάς και ούτω καθεξής. Όποιος είναι έτσι, έχει ήδη τον πόλεμο στο πρόγραμμά του.
Και γι' αυτό δεν χρειαζόμαστε αυτού του είδους τη δημοκρατία, γιατί δεν είναι
δημοκρατία. Χρειαζόμαστε εντελώς νέες διαδικασίες.
Γιατί ποιος, ας πούμε, θα πρέπει πραγματικά να καθορίσει, ίσως και να καθοδηγήσει ή να καθοδηγήσει ή να κατευθύνει;
Δεν έχω τίποτα εναντίον μιας παγκόσμιας τάξης, ενός συμβουλίου, ενός υψηλού συμβουλίου, αν αποτελείται από τους
καλύτερους ανθρώπους που ενεργούν για εμάς προς το συμφέρον μας.
Αν είναι άμεμπτοι, αν είναι σοφοί, αν είναι έμπειροι, αν έχουν πραγματικά αποδείξει μέσα από τη ζωή τους ότι είναι
έντιμοι, σοφοί, έμπειροι, ανθρώπινοι άνδρες και γυναίκες.
Οι καλύτεροι, πραγματικά οι πολύ καλύτεροι, που παίρνουν τις ουσιαστικές αποφάσεις όσον αφορά την
ελευθερία, την ειρήνη και την ικανοποίηση, φυσικά.
Αλλά αυτοί οι καλύτεροι άνθρωποι θα κάνουν το ίδιο.
Θέλω λοιπόν να σηκώσω τα ρόπαλα υπέρ του Συμβουλίου, ας πούμε, ενός Παγκόσμιου Συμβουλίου, αν, και αυτό
είναι το προαπαιτούμενο, αν είναι πραγματικά το καλύτερο.
Και αυτός είναι ο μακρύτερος δρόμος για να φτάσετε εκεί.
Διότι αυτό που πραγματικά πρέπει να μάθουμε ξανά - και θα κάνω μια τελευταία παρατήρηση - είναι ο
σεβασμός, η ευπρέπεια, η ευγένεια και οι τρόποι συμπεριφοράς.
Αυτή η έλλειψη χώρου, είτε στους γερμανικούς αυτοκινητόδρομους είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, αυτή η ανείπωτη, αυτή η
παρακμή των τρόπων, η οποία στην πραγματικότητα είναι επίσης μια έκφραση του γεγονότος ότι δεν μας διέπει το καλύτερο.
Και αν είναι οι καλύτεροι, τότε θα ήμουν πολύ ευτυχής να αφεθώ στα χέρια τους, γιατί όλοι έχουμε αρκετά να κάνουμε.
Και στους μικρούς μας κύκλους, στις μικρές μας κοινωνίες, στις μικρές και μικρότερες μονάδες μας, την
οικογένεια, το επάγγελμα, την κοινότητα, την πόλη, τη χώρα, το έθνος, έχουμε ούτως ή άλλως αρκετά να κάνουμε.
Πώς μπορούν ένα κράτος και μια κοινωνία να παράγουν πραγματικά υπεύθυνους πολίτες;
Ας ξεκινήσουμε με τον κ. Schöning εξωτερικά.
Ναι, πρώτα απ' όλα, ως διάγνωση γιατρού, δεν έχουμε καθόλου δημοκρατία, έχουμε ολιγαρχία.
Ειδικά στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.
Αν κοιτάξετε ποιος την ίδρυσε αρχικά - μια οικογένεια Αντενάουερ, ο ΜακΚλόι. Πώς μπορούμε να τα καταφέρουμε καλύτερα;
Μπορούμε να τα καταφέρουμε καλύτερα συνδυάζοντας τις διαδικασίες εκλογών και κλήρωσης. Λέγοντας επίσης τι είναι.
Και είμαι πάντα ευγνώμων στον Ulrich Mies που το έθεσε με σαφήνεια και είπε ότι εδώ είμαστε ένα οργανωμένο έγκλημα.
Και η Beate Bahner, για παράδειγμα, η οποία επίσης προσφεύγει στα δικαστήρια και προσπαθεί να
εγκαθιδρύσει το κράτος δικαίου. Δεν το έχουμε αυτό.
Αλλά με μια ισορροπία μεταξύ εκλογών και κληρώσεων, ένα σύστημα κλήρωσης, είμαι βέβαιος ότι
μπορούμε να το βελτιώσουμε και να το κάνουμε πρακτικό.
Και πρέπει να εργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση.
Αν στη συνέχεια αντιμετωπίσουμε και το πρόβλημα του απατηλού χρήματος των τόκων του πλαστικού χρήματος, τότε
θα απομείνει πολύ, πολύ περισσότερη προστιθέμενη αξία.
Και τότε οι άνθρωποι - αυτό είναι φυσικά ένα όραμα - θα είχαν απίστευτα πολύ περισσότερο χρόνο για να
αφοσιωθούν σε ό,τι είναι αληθινό, καλό και όμορφο.
Και προς αυτή την κατεύθυνση εργαζόμαστε, διότι τότε θα έχουμε υπεύθυνους πολίτες, τότε θα είμαστε όπως στην
αρχαία Αθήνα, όπου πραγματικά υπεύθυνοι άνθρωποι θα μπορούν να αναλάβουν την ευθύνη με κλήρωση.
Και νομίζω ότι μπορούμε να κατευθυνθούμε προς αυτή την κατεύθυνση και υπάρχουν κάποιες
θαυμάσιες εξελίξεις, απλά πρέπει να συνεχίσουμε.
Το δημόσιο χρέος της Γερμανίας ξεπερνά σήμερα τα 2,5 τρισεκατομμύρια ευρώ.
Οι υψηλές τιμές της ενέργειας απειλούν την ανταγωνιστικότητα των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων και τη βιομηχανική παραγωγή.
Το σχεδιαζόμενο ψηφιακό ευρώ απειλεί την οικονομική ελευθερία των πολιτών.
Πώς θα μπορούσε να μοιάζει ένα νομισματικό και οικονομικό σύστημα του αύριο που θα
διατηρεί τους ανθρώπους ελεύθερους και ανεξάρτητους;
Μιλάω γι' αυτό σήμερα με τους ακόλουθους καλεσμένους.
Πώς θα πρέπει να είναι το νομισματικό και οικονομικό σύστημα του αύριο; Ο χρόνος τελειώνει.
Έτσι, ένα νομισματικό και οικονομικό σύστημα του αύριο θα πρέπει πάνω απ' όλα να έχει λιγότερη
κυβέρνηση και να στηρίζεται σε μερικούς πολύ απλούς πυλώνες.
Δηλαδή, ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι και μπορούν να ενεργούν ελεύθερα.
Αυτό περιλαμβάνει ένα λιτό κράτος που δεν καταλαμβάνει περισσότερο από το 10% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος.
Λιτή νομοθεσία, όπου θα μπορούσαμε να διαγράψουμε το 99% των υφιστάμενων νόμων.
Ένα νομισματικό σύστημα στο οποίο το κράτος δεν μπορεί πλέον να εργαλειοποιεί το χρήμα για να μας
απαλλοτριώνει με διάφορους τρόπους, ιδίως με τον πληθωρισμό.
Στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο ένα σύστημα που υποστηρίζεται από χρυσό, δεν βλέπω κανένα άλλο, παρά το Bitcoin.
Και ουσιαστικά να αφήσουμε τους ανθρώπους να κάνουν αυτό που θεωρούν σωστό γι' αυτούς.
Τέλος στην ιδέα ότι οι πολιτικοί γνωρίζουν καλύτερα από εμάς τι είναι καλό για εμάς. Αυτό είναι ήδη.
Μπορώ να προσθέσω ότι πιστεύω ότι η οικονομική αυτοδιάθεση πρέπει να είναι το σημαντικότερο
χαρακτηριστικό του νέου νομισματικού συστήματος.
Δεν πρέπει να παραδώσουμε τον οικονομικό μας αυτοκαθορισμό σε κάποιον άλλο.
Και αυτό ακριβώς είναι που μας απειλεί αυτή τη στιγμή.
Έτσι, απειλούμαστε με την εισαγωγή ψηφιακού χρήματος κεντρικών τραπεζών.
Και αυτό σημαίνει ότι κάποιος άλλος αποφασίζει τι επιτρέπεται να κάνουμε και τι μπορούμε να κάνουμε.
Αυτό σημαίνει ότι η αυτοδιάθεσή μας χάνεται. Για μένα, αυτό είναι το κεντρικό σημείο που είναι σημαντικό στην επόμενη φάση.
- Και το επόμενο νομισματικό σύστημα ή τα διάφορα συστήματα δεν θα πρέπει να είναι σε θέση να αναπτύξουν ένα κυρίαρχο νόμισμα,
έτσι ώστε να σταματήσουν επιτέλους οι κυρώσεις - έτσι ώστε όλοι να μπορούν να παράγουν και να χακάρουν με ειρήνη και ησυχία.
Αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα για μένα τώρα από μια παγκόσμια προοπτική.
Κατά την άποψή μου, δεν είναι σκόπιμο να τα αφήσουμε όλα ως έχουν - λιγότερη κυβέρνηση και τα συναφή - αλλά όλοι μας συνεχίζουμε σε
μια ανταγωνιστική κοινωνία με αγκώνα και απλά ελεύθερες αγορές.
Αλλά μιλάω περισσότερο για ένα είδος συνεταιριστικού καπιταλισμού, όπου αυτό το συνεταιριστικό
στοιχείο θα πρέπει απλώς να γίνει πολύ πιο έντονο.
Εξάλλου, πολλοί επιστήμονες έχουν ήδη ερευνήσει το θέμα αυτό και έχουν αποδείξει σαφώς ότι μπορούμε να παράγουμε σαφώς
περισσότερα έσοδα συνολικά - δηλαδή περισσότερη ευημερία για όλους - με την ίδια προσπάθεια μέσω της συνεργασίας.
Ή το ίδιο αποτέλεσμα με το σημερινό με σημαντικά λιγότερη προσπάθεια.
Και τότε πρέπει απλώς να σκεφτείτε: χρειαζόμαστε κρατικά χρήματα; Πρέπει να υποστηρίζεται; Με οποιαδήποτε μορφή;
Ισχύει αυτό ακόμη και για την προσφορά χρήματος;
Από πού προέρχονται τα χρήματα για τους τόκους;
Έτσι, η ουσία είναι μια αλλαγή παραδείγματος σε πολλά, πολλά επίπεδα.
Και τα οικονομικά και τα χρηματοοικονομικά είναι μόνο ένα πολύ μικρό μέρος όλων αυτών, αν και πολύ σημαντικό.
Αν ήμουν υπουργός Οικονομίας ή Οικονομικών, δεν θα έπαιρνα ένα δικό μου μέτρο, αλλά μια
τεράστια εκστρατεία ευαισθητοποίησης του κοινού.
Θα ακολουθούσα το παράδειγμα του Χένρι Φορντ, ο οποίος είπε κάποτε: "Αν οι άνθρωποι καταλάβαιναν το νομισματικό
σύστημα, θα είχαμε επανάσταση πριν από αύριο το πρωί"</i
Δεν νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν την παραμικρή ιδέα για το πώς λειτουργεί ένα τέτοιο νομισματικό
σύστημα και θα ξεκινούσα μια τεράστια εκστρατεία ευαισθητοποίησης με δύο κεντρικά σημεία.
Θα εξηγούσα στους ανθρώπους ότι το νομισματικό σύστημα που έχουμε από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
κυριαρχείται από ένα νόμισμα, το δολάριο ΗΠΑ, το οποίο οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν καν.
Και δεύτερον, ότι οι κεντρικές τράπεζες που διατηρούν αυτό το νομισματικό σύστημα αυτή τη στιγμή ελέγχονται από έναν ιδιωτικό
οργανισμό στο παρασκήνιο, δηλαδή την BlackRock, η οποία ενεργεί ως ο κύριος σύμβουλος τόσο της
Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ όσο και της ΕΚΤ αυτή τη στιγμή.
Νομίζω ότι με αυτόν τον τρόπο, θα δώσω πρώτα τη δυνατότητα στους ανθρώπους να κατανοήσουν το όλο
θέμα και να έχουν πραγματικά λόγο και άποψη οι ίδιοι.
Νομίζω ότι είναι αρκετά καλό αν τα χρήματα είναι συνδεδεμένα με μια φυσική αξία.
Ζούμε σε μια εποχή ψηφιοποίησης και σε μια εποχή κατά την οποία όλα αυτά τα κρυπτονομίσματα έρχονται όλο και πιο κοντά μας.
Θεωρώ ότι αυτό είναι ένας μεγάλος κίνδυνος, διότι τα κρυπτονομίσματα δεν είναι τελικά τίποτα περισσότερο από ένα
σύνολο δεδομένων, δηλαδή όχι ένα φυσικό περιουσιακό στοιχείο.
Και ένα σύνολο δεδομένων έχει αξία μόνο εφόσον αναγνωρίζεται από τους ανθρώπους ως χρήμα.
Είμαι σκεπτικιστής όταν πρόκειται για το Bitcoin - επίσης γνωστό γενικά - απλά και μόνο επειδή πάντα σκέφτομαι ότι το
Bitcoin είναι σαν ένα θησαυροφυλάκιο και κάποιος κάθεται μπροστά του και προσπαθεί να ανοίξει το θησαυροφυλάκιο.
Και μετά από μεγάλη προσπάθεια, τα καταφέρνει. Και ανοίγει την πόρτα και τι βρίσκει μέσα; Τίποτα. Τίποτα απολύτως.
Και πιστεύω επίσης ότι ο Dirk Müller δεν είχε εντελώς άδικο όταν είπε πριν από μερικά χρόνια ότι το
Bitcoin δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν δούρειο ίππο.
Νομίζω ότι αν κοιτάξετε πότε ήρθε στον κόσμο το Bitcoin, θα πρέπει να έχετε κάποιες αμφιβολίες.
Το Bitcoin ξεκίνησε το 2009, λίγο μετά την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2007/2008.
Το μεγάλο ενδιαφέρον εκείνη την εποχή ήταν να εισαχθεί κάποια στιγμή ένα νέο
νομισματικό σύστημα, ψηφιακό χρήμα κεντρικής τράπεζας.
Αυτό έγινε σιγά-σιγά εμφανές εκείνη την εποχή.
Και για να επιτευχθεί αυτό, ιδίως οι νέοι έπρεπε να είναι έτοιμοι να αγκαλιάσουν το ψηφιακό χρήμα όπου είναι δυνατόν.
Και αυτός ακριβώς ήταν ο ρόλος που το Bitcoin εκπλήρωνε τότε. Πολλοί άνθρωποι, ιδίως οι νέοι, έπεσαν πάνω στο Bitcoin.
Και είδαμε πρόσφατα ότι το Bitcoin παίζεται με απίστευτο τρόπο.
Αυτό που πολλοί άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν είναι ότι το Bitcoin δεν είναι παρά ένα δημοκρατικό νόμισμα.
Επειδή το 91% του Bitcoin βρίσκεται στα χέρια μεγάλων επενδυτών. Μόνο το 9 τοις εκατό βρίσκεται στα χέρια των απλών εισοδηματιών.
Αυτό και μόνο δείχνει ότι το νόμισμα αυτό μπορεί φυσικά να κινηθεί προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση από μεγάλους επενδυτές.
Και συμφωνώ με τον Ernst Wolff ότι αν το 91% αυτών των bitcoins βρίσκεται στα χέρια λίγων ανθρώπων ή μεγάλων επενδυτών,
τότε η εμπιστοσύνη είναι πολύ, πολύ δύσκολο να εδραιωθεί.
Το δεύτερο πράγμα, ωστόσο, είναι ότι το Bitcoin είναι πραγματικά αδιαμφισβήτητο ή
μοναδικό μόνο εφόσον ο κώδικας δεν μπορεί να σπάσει.
Αλλά είναι μόνο θέμα χρόνου μέχρι η υπολογιστική ισχύς να είναι επαρκής για να σπάσει ο κώδικας.
Και αν αληθεύει ότι έχουν ήδη κατατεθεί διπλώματα ευρεσιτεχνίας για τον τρόπο αποκρυπτογράφησης του κώδικα
Bitcoin, τότε είναι θέμα χρόνου να αποκρυπτογραφηθεί και αυτό.
Και τότε είναι πραγματικά παρωχημένο να σκεφτούμε αν το Bitcoin είναι ένα πραγματικό πράγμα.
Επειδή τότε μπορώ επίσης να το πολλαπλασιάσω.
Έτσι, αυτός ο περιορισμός που υποσχέθηκα σε όλους είναι απλώς μια κενή υπόσχεση. Έτσι πρέπει πρώτα να τηρηθεί.
Σήμερα, αυτό είναι ένα συνηθισμένο επιχειρηματικό μοντέλο. Οι άνθρωποι χρεώνονται σε fiat
money, στη βεβαιότητα της νομισματικής υποβάθμισης.
Η νομισματική επιδείνωση είναι η κύρια συνιστώσα αποπληρωμής και έτσι αγοράζει περιουσιακά στοιχεία και συσσωρεύει πλούτο.
Και με αυτόν τον τρόπο, οι άνθρωποι έχουν εξαπατηθεί, επειδή είναι δυνατόν να βγάλουν χρήματα με το
πάτημα ενός ποντικιού, δημοσιεύοντας έναν δίσκο.
Και αυτό συμβαίνει από το 1970. Η επίσημη κάλυψη με χρυσό έχει εγκαταλειφθεί από το 1971 και έκτοτε το χρήμα
παράγεται χωρίς απόδοση και χωρίς προηγούμενες αποταμιεύσεις.
Αυτό σημαίνει ότι παράγεται και στη συνέχεια πρέπει να αναπτυχθεί αργότερα.
Το 1970, ο μέσος εργαζόμενος στη Γερμανία είχε περίπου 5.000 ευρώ, μετατρεπόμενα.
Τώρα βρισκόμαστε περίπου στις 30.000, δηλαδή περίπου στο 475%. Ωστόσο, σήμερα μπορείτε να πάρετε μόνο το ένα δέκατο του χρυσού.
Με άλλα λόγια, το τύπωμα χρήματος μείωσε την αξία της εργασίας κατά 90 τοις εκατό, αν τη μετατρέψετε σε χρυσό.
Τα δύο σημαντικότερα μέσα εξουσίας στον κόσμο είναι, αφενός, το χρήμα, δηλαδή προερχόμαστε από μια κοινωνία αρκετών
εκατοντάδων ή αρκετών χιλιάδων ετών στην οποία ίσχυε η ακόλουθη πρόταση: Το χρήμα κυβερνά τον κόσμο.
Δεν πρέπει να χτυπάμε γύρω από τον θάμνο. Το χρήμα κυριάρχησε στον κόσμο.
Στην εποχή μας, υπάρχει και ένα δεύτερο μέσο εξουσίας, και αυτό είναι τα δεδομένα.
Έτσι, οποιοσδήποτε έχει άπειρα χρήματα και άπειρα δεδομένα στην εποχή μας, όπως ένας άνθρωπος όπως ο Elon Musk, έχει απίστευτη
δύναμη και μπορεί να καθορίσει πολλά και να ανυψωθεί πάνω από άλλους ανθρώπους και να βοηθήσει να καθορίσει τη μοίρα τους.
Και γι' αυτό είμαι υπέρ της προσέγγισης του Συντάγματος και της συμπερίληψης στο Σύνταγμα ενός
περιορισμού της εξουσίας όσον αφορά τα χρήματα και τα δεδομένα.
Λοιπόν, είμαι πολύ, πολύ επιφυλακτικός σε οποιαδήποτε προσέγγιση που επιτρέπει σε οποιοδήποτε κράτος - ακόμη
και στην πλειοψηφία ενός κράτους - να ασκεί τυραννία.
Και η αφαίρεση των κερδισμένων χρημάτων είναι πάντα τυραννία.
Παίρνω κάτι από κάποιον και μετά τι το κάνω;
Τότε θα τα δώσω στους πολιτικούς. Ή μήπως οι πολιτικοί το παίρνουν για να μπορούν να κάνουν πόλεμο με αυτό;
Μια ακόμη χειρότερη σοσιαλιστική αντίληψη.
Νομίζω λοιπόν ότι πρέπει να ξεφύγουμε από την ιδέα ότι πρέπει να υπάρχει μια κεντρική εξουσία που περιορίζει το
άτομο στη δημιουργικότητά του και στο τι μπορεί να επιτύχει.
Και νομίζω ότι οι πατέντες και οι άδειες χρήσης είναι κάτι πολύ επιζήμιο στην εποχή μας ούτως ή άλλως, ειδικά στον τομέα της
πληροφορικής, επειδή πολλοί νέοι άνθρωποι που ιδρύουν νεοφυείς επιχειρήσεις σήμερα προσκρούουν γρήγορα σε τοίχο
επειδή παραβιάζουν αυτές τις πατέντες και τις άδειες χρήσης.
Αν έχουν καλές ιδέες, γρήγορα εξαγοράζονται από μεγάλες εταιρείες.
Έτσι, η πρότασή μου - για να ρίξω κάτι συγκεκριμένο στο γύρο εδώ - θα ήταν να παραιτηθούμε από τις πατέντες και
τις άδειες χρήσης στον τομέα της πληροφορικής παγκοσμίως.
Δεν θέλω ένα κράτος που εξουσιοδοτεί και διατάζει τον εαυτό του, μπορείτε να το κάνετε αυτό, μπορείτε να το κάνετε αυτό.
Με άλλα λόγια, συμφωνώ απόλυτα με τον Markus Krall και λέω ότι το κράτος πρέπει να επιδείξει πλήρη αυτοσυγκράτηση.
Η ίδια η αγορά πρέπει να αποφασίσει ποιος τύπος είναι ιδανικός για αυτό.
Αν τα πράγματα είναι επιθυμητά από την πλειοψηφία ή από μια ορισμένη κρίσιμη μάζα ανθρώπων, τότε
μπορούν να δημιουργηθούν φιλανθρωπικές οργανώσεις.
- Αυτό θα συμβεί αυτόματα, αν είναι ο τρόπος που πρέπει να γίνει. Αλλά το κράτος πρέπει να
ασκήσει τη μέγιστη δυνατή αυτοσυγκράτηση εκεί.
Και τότε δεν φτάνει σε αυτές τις μεγάλες υπερβολές.
Θα πρέπει απλώς να καταργήσουμε το χρέος. Πρέπει να απαγορευτεί.
Αλλά αν κοιτάξουμε σήμερα, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Διεθνούς Χρηματοοικονομικής, έχουμε ένα παγκόσμιο χρέος
περίπου 400% του παγκόσμιου ακαθάριστου εθνικού προϊόντος.
Έτσι, περίπου 400%, ανάλογα με το ποιο έτος εξετάζουμε τώρα. Αυτό δεν μπορεί ποτέ να αποπληρωθεί, ακόμη και με χαμηλά επιτόκια.
Από αυτή την άποψη, το χρέος δεν είναι καλή ιδέα. Θα πρέπει πραγματικά να το αποχαιρετήσουμε.
Η FED είναι μια ιδιωτική τράπεζα που ανήκει σε ιδιωτικές τράπεζες, στις οποίες το κράτος έχει παραχωρήσει ένα νόμιμο
μονοπώλιο για την εκτύπωση χρήματος - χωρίς κανένα αντάλλαγμα - και τους έχει επίσης
δώσει την εποπτεία των τραπεζών ως μονοπώλιο.
Αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από ένα ολιγαρχικό δίκτυο που κατάφερε να υπονομεύσει την οικονομία
της αγοράς με την έννοια του κρατικού μονοπωλίου.
Τέτοια πράγματα πρέπει να εκλείψουν, λέω, από την άποψη της οικονομίας της αγοράς.
Στις ΗΠΑ, το καλύτερο παράδειγμα ήταν η Silicon Valley Bank, η οποία αφέθηκε να πτωχεύσει, ώστε μια
τράπεζα-μέλος, δηλαδή μια τράπεζα που ανήκε στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα, η JP Morgan, να αναλάβει την τράπεζα.
Στη συνέχεια είπαν ότι δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για τα επισφαλή δάνεια που υπάρχουν εκεί μέσα - όλα τα
κρατικά ομόλογα που έχουν υποτιμηθεί, επειδή έχετε άπειρη υποστήριξη από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ.
Για μένα, αυτό είναι κρατική διαφθορά ή διαφθορά σε αυτό το σύστημα.
Και αυτό μόνο κατέστησε δυνατή την αναγκαία διόρθωση - και αυτό είναι βασικά αυτό που εννοούσε ο Σουμπέτερ
λέγοντας ότι πρέπει να επιτρέπουμε τη χρεοκοπία από καιρό σε καιρό για να έχουμε μια καθαριστική καταιγίδα.
Αυτό δεν επιτρεπόταν στον χρηματοπιστωτικό τομέα, επειδή πάντα χαρακτηριζόταν ως συστημικά σημαντικό ή
κάτι άλλο, ενώ στην πραγματική οικονομία -ιδίως στον τομέα των ΜΜΕ- επιτρέπεται πάντα.
Και αυτό δεν είναι σωστό. Νομίζω ότι αυτή η αδικία είναι ένα από τα βασικά σημεία που πρέπει να διορθωθούν.
Και στη συνέχεια θα ήθελα να επισημάνω ότι δεν πρέπει να δοξάζουμε υπερβολικά την οικονομία της αγοράς.
Αν φανταστώ το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης και το προσεγγίσω ως οικονομολόγος της αγοράς, τότε πηγαίνω
και λέω ότι πρέπει να διευθύνω μια ομάδα. Πρέπει να δημιουργήσω πολλά χρήματα με την ομάδα.
Πρέπει να προσφέρω στους μετόχους μου καλά μερίσματα. Και πώς το επιτυγχάνω αυτό στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης;
Ο καλύτερος τρόπος είναι να κρατάτε τους ανθρώπους άρρωστους για όσο το δυνατόν περισσότερο, να τους αφήνετε να γίνουν καλά για
μικρό χρονικό διάστημα όταν είναι άρρωστοι, αλλά γενικά να τους κρατάτε ως πελάτες κρατώντας
τους άρρωστους για όσο το δυνατόν περισσότερο.
Έτσι πιστεύω ότι η υγειονομική περίθαλψη, για παράδειγμα, είναι ένας τομέας στον οποίο η
οικονομία της αγοράς δεν έχει καμία απολύτως θέση.
Και στη συνέχεια, και αυτό είναι το δεύτερο σημείο, χρειαζόμαστε επίσης ένα πραγματικό κράτος δικαίου, το
οποίο θα ήθελα να αμφισβητήσω, τουλάχιστον εν μέρει.
Επειδή δεν έχουμε εντελώς ανεξάρτητη δικαιοσύνη.
Εάν η δικαστική εξουσία δεσμεύεται από οδηγίες ή μπορεί να επηρεαστεί από ορισμένες κυβερνητικές επιρροές, κάτι για το οποίο
δυστυχώς έχουμε τώρα αρκετά παραδείγματα, όχι μόνο με τον κ. Ballweg ή άλλους, αλλά και σε μεγαλύτερα σκάνδαλα, τότε
έχουμε εδώ μια κατάσταση που απλά δεν είναι δυνατή, κάτι που μας υποσχέθηκαν διαφορετικά βάσει του βασικού νόμου.
Και απλά πρέπει να επιστρέψουμε σε αυτό.
Αυτές είναι προσαρμογές που μπορούμε εύκολα να κάνουμε και που είμαι αρκετά σίγουρος ότι θα εφαρμοστούν τα
επόμενα χρόνια, επειδή έτσι όπως είναι τώρα, οι άνθρωποι το αποδέχονται όλο και λιγότερο.
Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με τους Μεγαλοπρεπείς Επτά της Silicon Valley.
Πρόκειται για την Alphabet, την Amazon, την Apple, την Meta, την Nvidia, την Tesla και μία ακόμη εταιρεία, άρα
συνολικά είναι επτά και κατέχουν σχεδόν όλες τις πατέντες και τις άδειες στον τομέα αυτό.
Κάνουν αυτό που τους συμφέρει και όχι αυτό που συμφέρει την υπόλοιπη ανθρωπότητα.
Και αυτό έχει φθάσει σε ένα πολύ επικίνδυνο όριο αυτή τη στιγμή, επειδή έχουν τη γνώση στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης,
και όσον αφορά την τεχνητή νοημοσύνη ειδικότερα, πρέπει να πούμε ότι υπάρχουν κάποια πραγματικά ανησυχητικά σημάδια.
Λοιπόν, θέλω απλώς να σας υπενθυμίσω ότι ο Jeffrey Hinton, ο επικεφαλής προγραμματιστής της Google, παραιτήθηκε
πέρυσι με την αιτιολογία ότι όλα είχαν γίνει πολύ επικίνδυνα.
Το ίδιο ισχύει και για τον Mo Goddard, ο οποίος ήταν επικεφαλής μάρκετινγκ στην Google X. Σήμερα, ταξιδεύει στην Αγγλία και
γεμίζει ολόκληρες αίθουσες με ιστορίες για το πώς η ανθρωπότητα έχει φτάσει στη στιγμή του
Φρανκενστάιν στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης.
Για να σας θυμίσω λοιπόν, ο Δρ Φρανκενστάιν είναι ο φανταστικός χαρακτήρας ενός γιατρού που ράβει ένα ανθρώπινο ον από μέρη ενός
πτώματος και του δίνει ζωή, μόνο και μόνο για να ανακαλύψει ότι αυτό το άτομο είναι ξαφνικά πιο
δυνατό, πιο έξυπνο αλλά και πιο κακό από τον ίδιο.
Βρισκόμαστε λοιπόν σε ένα πολύ επικίνδυνο κατώφλι.
Και το μεγάλο πρόβλημα που βλέπω είναι ότι η ανάπτυξη αυτής της τεχνολογίας βρίσκεται στα χέρια πολύ λίγων
ανθρώπων που ενδιαφέρονται μόνο για τα δικά τους συμφέροντα, για το δικό τους όφελος.
Τι μπορούν να κάνουν συγκεκριμένα οι επιχειρηματίες για να επαναφέρουν τα χρήματά τους και την οικονομία τους σε τροχιά;
Οι επιχειρηματίες πρέπει τώρα να αναγνωρίσουν την αξία του εκπαιδευτικού έργου όπως το AUF1 και να το υποστηρίξουν, ώστε
να συνεχίσει να πραγματοποιείται και να μπορεί να επεκταθεί.
Από αυτή την άποψη, πρέπει να σταματήσει αυτή η επιφυλακτικότητα ότι αυτοί το κάνουν ήδη και εμείς κάνουμε τα δικά μας.
Είμαστε στην ίδια βάρκα εδώ και είμαστε πολύ λίγοι για να μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά να αφήσουμε τους άλλους να το κάνουν.
Πιστεύω ότι οι ΜΜΕ θα πρέπει να δείξουν με αρκετή αυτοπεποίθηση ότι αποτελούν πραγματικά τη βάση της κοινωνίας και να
διασφαλίσουν ότι οι άνθρωποι αγοράζουν πραγματικά από τις ΜΜΕ και εξυπηρετούν τις ΜΜΕ και όχι την οικονομία
της πλατφόρμας σήμερα, η οποία κάνει ακριβώς το αντίθετο.
Δημιουργεί όλο και λιγότερες θέσεις εργασίας και στην πραγματικότητα δεν εκπαιδεύει σχεδόν καθόλου νέους.
Εικόνες ενός ελεύθερου κόσμου του αύριο, με αυτό το θαυμάσιο σύνθημα συνεχίζουμε την
κάλυψη του Εναλλακτικού WEF από την Πράγα.
Αριστερά εναντίον δεξιών, πάνω εναντίον κάτω, μετανάστες εναντίον υπηκόων.
Η πλειονότητα του πληθυσμού ανέχθηκε άκριτα τα ολοκληρωτικά μέτρα καταναγκασμού του κοροναϊού.
Η προσαρμογή ήταν πιο σημαντική από την ανεξάρτητη σκέψη.
Γενικά, υπάρχει μια απίστευτη πίεση για συμμόρφωση, ειδικά στη Γερμανία.
Η δαιμονοποίηση του όρου "παράπλευρα σκεπτόμενος" είναι ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο τα ελεύθερα
πνεύματα πρόκειται να εξαλειφθούν με ωμότητα και στυλ.
Ο αριθμός των ακαδημαϊκών αυξάνεται, αλλά ο αριθμός των ανεξάρτητων στοχαστών μειώνεται.
Η εκπαίδευση ενηλίκων εκτός των κανόνων είναι εντελώς άγνωστη στις μάζες.
Πρόκειται για ένα εκπαιδευτικό πρόβλημα που ξεκινά από το σχολείο και καταλήγει στην ταραχώδη κοινωνία μας.
Ατομική υπερφόρτωση, άγχος, κίνδυνος επαγγελματικής εξουθένωσης και σχεδόν κανείς δεν έχει το χρόνο ή τον
ελεύθερο χρόνο για περαιτέρω κατάρτιση, ανεξάρτητη σκέψη ή ακόμη και προσωπική ευθύνη.
Οι επικριτές ισχυρίζονται ότι όλα αυτά γίνονται σκόπιμα, προκειμένου να είναι σε θέση να
κατευθύνουν το πειθήνιο κοπάδι χωρίς προβλήματα.
Να εργάζονται, να καταναλώνουν, να πληρώνουν φόρους και να μην επαναστατούν. Αλλά είναι αυτό που θέλουμε;
Και πώς πρέπει ή μπορούν να μοιάζουν οι αξίες και η κοινωνία του αύριο;
Η προσωπική ευθύνη είναι μια μεγάλη λέξη που χρειάζεται σε μια ελεύθερη κοινωνία, αλλά που μαθαίνεται και εφαρμόζεται πολύ λίγο.
Ότι απλά έχετε την αίσθηση ότι είστε υπεύθυνοι για τους άλλους, ότι είστε υπεύθυνοι για τη δική σας ευτυχία και τη
δική σας υγεία και ότι είμαστε όλοι ένα και ότι αν βλάπτουμε τους άλλους, βλάπτουμε και τον εαυτό μας.
Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, έχω περάσει πολλά, πολλά χρόνια κριτικής αυτής της υλιστικής ιατρικής, της συμβατικής ιατρικής, η
οποία αντιμετωπίζει τους ανθρώπους σαν μια μηχανή, η οποία διαχωρίζει το σώμα, την ψυχή και το πνεύμα, η οποία αναζητά
και βρίσκει την αιτία για την υγεία και την ασθένεια στα μικρότερα δομικά στοιχεία της ύπαρξής μας στον υλικό κόσμο.
Και αναρωτιέμαι συνεχώς πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο, ότι η ιατρική δεν αλλάζει, όταν τελικά γνωρίζουμε εδώ και
πολύ καιρό, από την ψυχονορμολογία για παράδειγμα, αλλά και από την ψυχοσωματική έρευνα, ότι η υγεία και η ασθένεια δεν μπορούν
πλέον να θεωρηθούν με άλλο τρόπο παρά μόνο με την προσθήκη άυλων παραγόντων, οι οποίοι είναι ενδεχομένως
ακόμη πιο ισχυροί όταν πρόκειται για το ερώτημα τι μας κρατά υγιείς και τι μας αρρωσταίνει.
Στηρίχθηκα στη δημοσιογραφία σε μια αφελή μορφή, κατανάλωνα πάντα το σύνολο των μέσων ενημέρωσης του συστήματος και έπρεπε να
συνειδητοποιήσω ότι έχω παρασυρθεί από όλο αυτό το πράγμα εδώ και 50 χρόνια και έχω παρασυρθεί σε έναν λανθασμένο τρόπο σκέψης.
Και το ερώτημα γιατί κάτι δεν αλλάζει δεν μπορεί να λυθεί με το μυαλό.
Και αυτό είναι σημαντικό για μένα να φέρω αυτή την πτυχή σε αυτή τη συζήτηση. Δεν πρόκειται για κατανόηση.
Δεν πρόκειται για τη χρήση της καθαρής λογικής για να καταλάβουμε τι συνέβη.
Ο πρώτος Διαφωτισμός πριν από 300 χρόνια, τον 18ο αιώνα, μας έδωσε την ευκαιρία να αποστασιοποιηθούμε από την αριστοκρατία
και τον κλήρο και να αντιληφθούμε τους εαυτούς μας ως πολίτες.
Μας δόθηκε η δύναμη της λογικής και μπορεί να κάναμε πολλές αταξίες με αυτήν.
Επειδή αυτό που συνέβη μετά την καθαρή χρήση του νου με την απώλεια του λογικού, του συναισθηματικού, του πνευματικού, πήγαμε
προς την εκβιομηχάνιση, προς την τεχνοκρατία, τον καπιταλισμό, τον νεοφιλελευθερισμό, τώρα βρισκόμαστε στον υπερανθρωπισμό.
Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι γίνονται όλο και περισσότερο μηχανές.
Και είμαι πολύ υπέρ μιας επανεξέτασης, ιδίως ενόψει αυτών των τελευταίων ετών, και υπέρ του να
τεθεί στο επίκεντρο το παράλογο και όχι το ορθολογικό.
Αν με ρωτήσετε τι είδους εικόνα έχω, τότε πρέπει να σας πω ότι πιστεύω ότι δεν υπάρχει άνθρωπος
στον κόσμο που να μην έχει μια ιδιαίτερη ικανότητα.
Και αν το πιστεύω αυτό, τότε θα ήταν πραγματικά κοινωνική μας ευθύνη να τους βοηθήσουμε, να τους ενθαρρύνουμε, να
τους υποστηρίξουμε και να τους προπονήσουμε ώστε να αναπτύξουν αυτό το ταλέντο και να το προσφέρουν στην κοινωνία.
Αν το πετύχουμε αυτό, τότε θα υπάρξει συνέργεια μεταξύ αυτών των ατόμων, τα οποία έχουν απίστευτες ικανότητες.
Αν το πετύχουμε αυτό, τότε θα έχουμε αναβαθμίσει την κοινωνία, τις αξίες της κοινωνίας, σε τέτοιο βαθμό που δεν θα έχουμε κανένα
πρόβλημα να ικανοποιούμε τις βασικές υλικές ανάγκες και τις ατομικές ανάγκες πολυτέλειας χάρη στην τεχνολογία που
έχουμε αναπτύξει τα τελευταία χρόνια. Αλλά τότε θα είναι μια συνέργεια και πραγματικά παραδεισένιες συνθήκες.
Και αυτή η εικόνα με οδηγεί και αυτό είναι που μου δίνει τη δύναμη να τα καταφέρω όλα, ακόμη και αν είμαι λίγο εχθρική,
αν έχω διαφορετικές σκέψεις ή αν απαιτώ κάποια διαφάνεια.
Λοιπόν, πρέπει να μιλήσω για την ιατρική, η ειδικότητά μου είναι η ιατρική.
Θα ήθελα να κάνω επανάσταση σε αυτό το άψυχο φάρμακο.
Δεν μπορείτε να το μεταρρυθμίσετε αυτό, πρέπει πραγματικά να το βελτιώσετε από κάτω προς τα πάνω.
Συνήθιζα να στέκομαι προσοχή όταν άκουγα τον ΠΟΥ.
Νόμιζα ότι είχαν τη σοφία και μου πήρε πολύ καιρό να συνειδητοποιήσω ότι αυτό είναι
πραγματικά το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε.
Έχω ένα ανέκδοτο που λέγαμε ο ένας στον άλλο όταν ήμουν φοιτητής: Δώστε σε έναν φοιτητή φυσικής μια συλλογή
από τύπους φυσικής και πείτε του να τους μάθει απ' έξω.
Τότε ρωτάει, γιατί; Αν το χρειαστώ, ξέρω πού είναι.
Δώστε σε έναν φοιτητή ιατρικής τον τηλεφωνικό κατάλογο της πόλης του και πείτε του να τον απομνημονεύσει. Ρωτάει, μέχρι πότε;
Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, είπαν "παρακαλώ εμβολιάστε", δεν ρώτησαν γιατί, αλλά πόσο συχνά. έτσι πολύ
προσαρμοσμένοι, πολύ άμεσοι και ποτέ δεν αμφισβήτησαν τίποτα.
Και κάνω μια πολύ ισχυρή διάκριση μεταξύ γιατρών και ιατρών.
Οι γιατροί είναι μια ντουζίνα από γιατρούς. Τα πανεπιστημιακά νοσοκομεία είναι γεμάτα γιατρούς.
Διαβάζουν κάθε μελέτη και είναι ενήμεροι για την τρέχουσα κατάσταση των σφαλμάτων.
Αν είστε στη δουλειά τόσο καιρό όσο εγώ, ξέρετε ότι υπάρχουν αλλαγές παραδείγματος που πιστεύονται ακράδαντα.
Και κάποια στιγμή κάποιος έρχεται και λέει ότι αυτό δεν είναι αλήθεια.
Αν το έχετε βιώσει αυτό μερικές φορές, τότε ξέρετε ότι δεν είναι όλα στη πέτρα.
Όλοι γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος είναι ένα άτομο - μεταφρασμένο, αυτό σημαίνει μια αδιαίρετη δυαδικότητα.
Και θα το επέκτεινα, θα έλεγα ότι ο άνθρωπος λέει Indivitrium - αδιαίρετη τριάδα μεταξύ σώματος, νου και ψυχής.
Και συχνά μπορεί να υπάρχουν ψυχολογικά προβλήματα που εκδηλώνονται σωματικά.
Αν αντιμετωπίζουν το σώμα, βρίσκονται σε εντελώς λάθος εργοτάξιο.
Ο γιατρός πρέπει να βλέπει το άτομο ως σύνολο, όχι ως το άθροισμα των οργάνων του, αλλά ως
το σύνολο του σώματος, του νου και της ψυχής.
Νομίζω ότι η έρημη κατάσταση της γερμανικής εκπαίδευσης ειδικότερα είναι απολύτως σκόπιμη.
Η πληθωριστική απονομή ψευδο-ακαδημαϊκών τίτλων για την ενσωμάτωση της διάστασης του φύλου σε οποιοδήποτε
είδος. Μπορείτε να βάλετε όποιον όρο θέλετε στο τέλος του.
Νομίζω ότι μας λείπει το θάρρος να το παραδεχτούμε αυτό.
Και το βλέπω αυτό ως την τελική ευθεία μιας παρακμής, μιας παραμέλησης της ευημερίας που έχουμε στην κοινωνία μας, η οποία
οδηγεί σε έναν πανικό να θέλουμε να διατηρήσουμε τη μικρή πολυτέλεια που υπάρχει ακόμα, αυτή την ψεύτικη
ασφάλεια, να υποταχθούμε σε όλα όσα προβάλλονται ως φάντασμα.
Όχι, αλλά μια αυτοευθύνη με την οποία λέμε ότι αρνούμαστε να υπακούσουμε σε μια εντολή της Nancy Faeser, σε μια
οδηγία του Karl Lauterbach, όταν πρόκειται για τον εμβολιασμό.
Αρνούμαστε την εντολή του αστυνομικού να φορέσουμε τη μάσκα.
Όχι, πρέπει να μάθουμε να λέμε ως ενήλικες, όχι, δεν το κάνω αυτό και θα δεχτώ τις συνέπειες.
Κατά την άποψή μου, αυτός είναι και ο πιο ειρηνικός τρόπος να το κάνουμε.
Επειδή είναι ένας παθητικός τρόπος να πεις σε κάποιον, απορρίπτω κάτι, απορρίπτω αυτή την εισήγηση και δεν υψώνω τη
γροθιά μου ή οτιδήποτε άλλο για να σε διώξω από το αξίωμα τώρα.
Εδώ και δεκαετίες, οι πολιτικοί και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης επικεντρώνονται αποκλειστικά στην καταστροφή των
πάντων, στην οριοθέτηση των πάντων, στην απελευθέρωση των πάντων από όλες τις συλλογικότητες και όλους τους περιορισμούς.
Κανείς δεν είναι πλέον υπόλογος σε κανέναν. Δεν υπάρχουν πλέον σταθεροί, σταθεροί πυλώνες, ούτε καν το φύλο μας.
Έτσι, τίποτα δεν είναι πια σταθερό, δεν μπορείτε να κρατηθείτε σε τίποτα. Μπορείς να είσαι οτιδήποτε ή τίποτα.
Πολλοί άνθρωποι νιώθουν ότι δεν είναι τίποτα και αναζητούν υποκατάστατα ταυτότητας στον καταναλωτισμό, στις μάρκες, στις
μάρκες ρούχων. "Είμαι χρήστης της Apple" ή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου μπορείτε
στη συνέχεια να βρείτε ομάδες υποκατάστατων.
Όλα αυτά είναι υποκατάστατα, αλλά δεν είναι αληθινά. Είναι ψεύτικες ταυτότητες.
Και οι άνθρωποι αυτοί είναι επίσης πολύ εύκολο να επηρεαστούν. Επηρεάζονται πολύ εύκολα από την προπαγάνδα και τη χειραγώγηση.
Απλώς δεν έχουν ρίζες. Τους λείπει η σταθερότητα, ένα θεμέλιο αξιών, παραδόσεων και σταθερών κοινοτήτων.
Η μεσαία τάξη χρηματοδοτεί περίπου το 80% των εσόδων.
Αυτή η μεσαία τάξη κινδυνεύει τόσο πολύ, πράγμα που δεν νομίζω ότι γνωρίζει κανένας από την ομάδα.
Έχουμε μια κατάσταση όπου ήμασταν πολύ επιτυχημένοι στην Ευρώπη, γεγονός που οδήγησε τους ανταγωνιστές
μας παγκοσμίως να μας έχουν πλέον στο ραντάρ τους.
Είτε αποκαλούμε τους Αμερικανούς ενήλικες είτε ίσως εφήβους και είμαστε ακόμα στο νηπιαγωγείο, αυτό θα μπορούσε επίσης
να ισχύει. Μπορούμε να διαφωνήσουμε για το πού βρισκόμαστε.
Η κατάσταση είναι τέτοια που η Ευρώπη έχει επιτύχει την ανεξαρτησία της μέσω της
οικονομικής επιτυχίας, μέσω της οικονομικής επιτυχίας.
Υπήρξαν κινήματα ελευθερίας, δηλαδή ευκαιρίες που δεν είναι της αρεσκείας όλων.
Και η κατάσταση που έχουμε στην Κεντρική Ευρώπη είναι ότι από τους 3.500 κρυμμένους
πρωταθλητές, οι μισοί βρίσκονται στις γερμανόφωνες χώρες.
Έτσι, το Hidden Champion, ένα από τα καλύτερα στον τομέα του, δεν μπορείς να το προσπεράσεις. Είναι
μπροστά από πλευράς τεχνολογίας, μπροστά από πλευράς πωλήσεων - κρυμμένος πρωταθλητής.
Είναι σαφές ότι αυτό δεν αρέσει στους παγκόσμιους ανταγωνιστές μας, διότι οι άλλοι είναι 8
δισεκατομμύρια και αυτό είναι ίσως 120 εκατομμύρια.
Αυτή είναι μια μικρή αναντιστοιχία μέσω των επιδόσεων. Πώς μπορώ να πιάσω στα χέρια μου αυτόν τον ανταγωνιστή;
Μπορώ να δημιουργήσω πληθωρισμό, ο οποίος είναι φυσικά 0,1 / 0,2 συν μείον, αλλά όχι 10 ή 20 ή 30.
Έτσι, πρέπει να τυπώσω αρκετά χρήματα στην Εθνική Τράπεζα, πρέπει να τα δώσω αρκετά φτηνά.
Τότε μπορώ να είμαι 100% σίγουρος ότι θα είμαι σε θέση να ανταγωνιστώ, διότι οι μισθοί αυξάνονται, τα υλικά
αυξάνονται, δεν μπορώ πλέον να ανταγωνιστώ παγκοσμίως.
Είμαστε παγκόσμιοι πρωταθλητές στις εξαγωγές, δηλαδή στον γερμανόφωνο κόσμο.
Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό, πρέπει επίσης να καταστρέψω τη βάση, η βάση είναι η ενέργεια.
Τότε θα ανατινάξω γρήγορα τον Nord Stream. Θα πρέπει να εγκαταστήσω 120 πυρηνικούς σταθμούς για να αντισταθμίσω αυτή
την παραγωγή ενέργειας, προκειμένου να αναγνωρίσω τη σύνδεση.
Κλείνω τα πυρηνικά εργοστάσια στο άψε σβήσε, μεταβαίνω σε εναλλακτικές μορφές
ενέργειας, σκοτεινή ύφεση ή όπως αλλιώς το λέτε.
Και αν και αυτό δεν είναι αρκετό, τότε θα εισαγάγω έναν παράλογο φόρο CO2.
Και αν και αυτό δεν είναι αρκετό, τότε θα καταστρέψω το ηθικό.
Αλλά με αυτά τα πέντε μέτρα, μπορώ να γονατίσω την ισχυρότερη οικονομία.
Και κάποιοι άνθρωποι θα κοιτάξουν τι θα έρθει το 2025.
Η διεθνής ανταγωνιστικότητα έχει καταστραφεί εντελώς τα τελευταία τρία χρόνια.
Έχω πελάτες που έχουν προγραμματίσει μέχρι την τελευταία στιγμή να επενδύσουν στην Ευρώπη, αλλά την
τελευταία στιγμή: "Σταματήστε, θα πάμε στο Ντουμπάι".
Πώς είναι δυνατόν μια χώρα να συνεχίζει να εκλέγει τους δικούς της δολοφόνους με τα μάτια ανοιχτά;
Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει ένας λαός που ψηφίζει επανειλημμένα τους ανθρώπους που επιβεβαιώνει ως καγκελάριο, ως
υπουργό πράσινης οικονομίας, ως υπουργό υγείας, χωρίς να τους συλλαμβάνει αμέσως στο δρόμο, χωρίς να τους μισεί;
Πρέπει να μισείς τον εαυτό σου αν εργάζεσαι για την κατάργησή του και στη συνέχεια να τον χειροκροτείς, να βγαίνεις στην τηλεόραση
και να ισχυρίζεσαι ότι, τελικά, μόλις το δηλώσαμε ξανά στο συνέδριο του Πράσινου
Κόμματος: Η Γερμανία πρέπει να υπηρετήσει τον κόσμο.
Όχι, για όνομα του Θεού, δεν το έκανα.
Πρέπει να το βουλώσει και να συμπεριφερθεί ως καλή χώρα μεταξύ γειτόνων.
Αλλά δεν χρειάζεται να εξυπηρετεί κανέναν ή να εξοφλεί χρέη. Το ίδιο ισχύει και για τους άλλους.
Το μίσος για τον εαυτό σας είναι το κλειδί και η απάντηση σε αυτό, ακριβώς αυτό που είπατε, είναι απλά να μάθετε να αγαπάτε
τον εαυτό σας, είμαι πάντα λίγο επιφυλακτική με αυτό, ακούγεται τόσο ναρκισσιστικό, να συμπαθείτε τον εαυτό σας, να
συμπάσχετε με τον εαυτό σας, να αφήσετε να φύγει η νοσηρή αυτο-αμφιβολία, αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση, συμφωνώ απόλυτα.
Ίσως επίσης να επιτεθεί στη λατρεία της ενοχής. Έτσι αποφεύγουμε να το λέμε συνέχεια, αλλά πρόκειται απλά για τη
χώρα και την ενοχή και την ντροπή του να είσαι Γερμανός.
Ήμουν πολύ έμμεσος;
Ναι, ήσασταν πολύ έμμεσος για να αντιμετωπίσετε πραγματικά το γεγονός ότι πρέπει να ντρέπεστε ή τον ακροδεξιό
εξτρεμισμό όταν λέτε ότι είμαι περήφανος που είμαι Γερμανός.
Είμαι περήφανος για τον γερμανικό ηρωισμό, το δημιουργικό πνεύμα.
Ουάου, τα προειδοποιητικά φώτα του ακροδεξιού εξτρεμισμού αναβοσβήνουν στο κεφάλι μας ή στην
πολιτιστική μας κληρονομιά, στους προγόνους μας.
Εκεί λοιπόν αρχίζει η αυτο-αγάπη ή το αυτο-μίσος, ότι είμαι συνεχώς σε άρνηση και ντρέπομαι.
Είναι λοιπόν τόσο σημαντικό να το αντιμετωπίσουμε αυτό, αλλά αν συνεχίσουμε να επιστρέφουμε σε εκείνη την
εποχή, να κάνουμε τον σταυρό μας και να ζητάμε συγγνώμη γι' αυτό, δεν θα ξεφύγουμε από αυτό.
Πρέπει να μαθαίνουμε από τα παιδιά. Και πρέπει επίσης να μάθουμε από τους ηλικιωμένους, οι οποίοι λένε στον εαυτό τους
στο νεκροκρέβατό τους, λοιπόν, στην πραγματικότητα, αυτό που δεν κατάφερα να κάνω είναι να έχω μια σχέση.
Έχω διαχειριστεί όλα τα υπόλοιπα.
Αγόρασα τις Ferrari μου και δεν ξέρω τι επιτυχίες έχω γιορτάσει.
Αλλά αυτό από το οποίο πραγματικά υποφέρω και αυτό που θα έκανα ξανά είναι μια υγιής σχέση.
Και νομίζω ότι αν το εφαρμόσετε στην κοινωνία τώρα, αυτή η λειτουργία του προτύπου,
νομίζω ότι είναι κάτι πολύ, πολύ, πολύ σημαντικό.
Αυτό δεν έχει συμβεί ακόμη, όχι ως προπονητής, αλλά ο καθένας για τον εαυτό του, τι μπορεί να συνεισφέρει σε μια
καλύτερη κοινωνία, να γίνει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του και στη συνέχεια να γίνει πρότυπο.
Αν κοιτάξετε τον μέσο όρο των σχολείων, ειδικά στο Βερολίνο, κατάγομαι από το Βερολίνο, είναι πραγματικά
το χειρότερο, το πιο βαθύ λαγούμι της Γερμανίας, ένα κράτος της πρωτοπορίας από κάθε άποψη.
Γιατί κανείς στη Γερμανία δεν έχει να γελάσει, γιατί όλοι σας είστε στο δρόμο για το κρατίδιο του Βερολίνου σε αυτή τη χώρα.
Και αν κοιτάξετε ένα σχολείο στο Βερολίνο, θα δείτε ότι οι τρύπες, οι στέγες έχουν τρύπες, ότι υπάρχουν τόσα πολλά παιδιά
στην τάξη που ακόμα και ο πιο αφοσιωμένος δάσκαλος που στέκεται μπροστά δεν έχει την ευκαιρία να τα πιάσει στα χέρια του, τότε οι
τάξεις δεν καταλαβαίνουν καν την εθνική γλώσσα που μιλάει ο δάσκαλος και οι γονείς σπρώχνουν
τα παιδιά εκεί με την υπόθεση ότι θα τα βρουν.
Όχι, αυτό ακριβώς θέλουμε. Προσελκύουμε στα σχολεία ανθρώπους που θέλουν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι.
Οι άνθρωποι πηγαίνουν εκεί, σχεδόν απρόσκοπτα, αφού έχουν τελειώσει οι ίδιοι το σχολείο, στη συνέχεια πηγαίνουν σε αυτές
τις σχολές και χαίρονται που τελικά έγιναν δημόσιοι υπάλληλοι.
Αυτό είναι απίστευτο.
Έτσι, το σχολικό σύστημα είναι η σύντομη, γρήγορη ανακεφαλαίωση ολόκληρου του κρατικού μας συστήματος.
Και αν δεν αρχίσουμε να γκρεμίζουμε αυτά τα σχολεία και να ανοικοδομούμε το σχολικό σύστημα, τότε δεν θα
χρειαστεί καν να προσπαθήσουμε να κάνουμε τα υπόλοιπα.
Αυτό που με οδηγεί, μπορεί να ακούγεται σκληρό, αλλά είναι ο θάνατος.
Είναι ο θάνατος, αν το σκεφτώ, τι θέλω να μπορώ να πω στον εαυτό μου στο νεκροκρέβατό μου ή τι δεν θέλω να μετανιώσω;
Και αυτό είναι κάτι που λέω συχνά στον εαυτό μου.
Θέλω απλώς να είμαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου κάθε μέρα, γιατί δεν θέλω ποτέ να κατηγορώ τον εαυτό μου
που δεν έζησα αυτή τη ζωή στο έπακρο και δεν τα έδωσα όλα.
Δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην τα δίνετε όλα κάθε μέρα.
Πολλοί άνθρωποι με ρωτούν συνεχώς πώς καταφέρνετε να τα κάνετε όλα αυτά.
Αλλά στην πραγματικότητα είναι ακριβώς αυτή η θέληση να απολαύσω πλήρως τη ζωή για την οποία είμαι τόσο ευγνώμων
- αυτή είναι η δεύτερη συμβουλή: ευγνωμοσύνη - είμαι τόσο απίστευτα ευγνώμων για αυτή τη ζωή.
Και αυτό μου δίνει τόση δύναμη, μόνο το πεπερασμένο από τη μια πλευρά, η ευγνωμοσύνη που απλά
αντλώ τόση ενέργεια για να δημιουργήσω πολλά.
Μπορώ να το μεταβιβάσω.
Σίγουρα έχετε παρατηρήσει ένα πράγμα, αγαπητοί θεατές, η αναμονή του Σωτήρα είναι άσκοπη, γιατί ο Σωτήρας είναι ήδη εδώ.
Εσείς οι ίδιοι είστε ο σωτήρας.
Το θέμα είναι η αυριανή επίλυση παγκόσμιων συγκρούσεων και, φυσικά, έχουμε να κάνουμε με παγκόσμιες προκλήσεις.
Μία από τις κύριες αιτίες των μεγάλων προσφυγικών μετακινήσεων είναι σίγουρα οι πόλεμοι, και δεν έχει σημασία αν
πρόκειται για οικονομικούς πολέμους ή στρατιωτικές συγκρούσεις.
Είναι σαφές ότι οι κερδοσκόποι αυτών των εξελίξεων είναι οι εταιρείες και τα λόμπι, και αυτή η αλυσιδωτή
αντίδραση σύγκρουσης πρέπει να διακοπεί με κάθε κόστος.
Φαίνεται λοιπόν ότι τα πράγματα γίνονται όλο και χειρότερα.
Βρισκόμαστε τώρα πραγματικά στο γκρεμό του Grand Hotel.
Το γεγονός είναι ότι θα μπορούσαμε τώρα να εμπλακούμε άμεσα σε έναν πολύ θερμό πόλεμο.
Πολιτικές δομές κονιορτοποιούνται παντού. Το οποίο φυσικά προκαλεί ένα τεράστιο κύμα προσφύγων παγκοσμίως.
Και οι κυβερνήσεις των πλούσιων χωρών δεν είναι καθόλου έτοιμες ή πρόθυμες να ανταποκριθούν κατάλληλα.
Αντιθέτως, το σύνολο της διαφυγής που υπάρχει εκεί εμπορευματοποιείται.
Στη Γερμανία, για παράδειγμα, υπάρχει μια εταιρεία που ονομάζεται Serco.
Πρόκειται για έναν βρετανικό όμιλο που πωλεί ή εμπορεύεται το 30% των εξοπλισμών του και
λειτουργεί πάνω από 120 κέντρα ασύλου στη Γερμανία.
Πρόκειται για μια πολύ κερδοφόρα επιχείρηση και εξασφαλίζει επίσης ότι οι οίκοι ευγηρίας κλείνουν στο
παρασκήνιο, ιδίως κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κοροναϊού.
Αυτό είναι πολύ κακό. Οι οίκοι ευγηρίας οδηγήθηκαν σκόπιμα σε πτώχευση λόγω του κοροναϊού.
Και μπορούμε απλά να δούμε ότι όσο δεν περιορίζεται όλη αυτή η αχαλίνωτη κερδοσκοπία με τη δυστυχία των ανθρώπων.
Με άλλα λόγια, αυτό που πραγματικά πρέπει να συμβεί είναι η τιθάσευση της χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας.
Αυτό που οδηγεί τον κόσμο στη δυστυχία, για παράδειγμα, είναι η κυριαρχία του δολαρίου.
Αυτό που οδηγεί πολλές χώρες στη δυστυχία. Είναι οι κυρώσεις.
Πρόκειται για κερδοσκοπία στις χρηματοπιστωτικές αγορές με την πτώση ολόκληρων κρατών και οικονομιών.
Σε αυτό ποντάρουν, και ο Τύπος που αγόρασαν χρησιμοποιείται επίσης για να συντρίψουν αυτό το κράτος.
Και ποιος είναι πραγματικά υπεύθυνος;
Εδώ στη Γερμανία, οι στρατηγικοί αναλυτές των επενδυτικών τραπεζών είναι αυτοί που
ουσιαστικά απλώς δίνουν τις ενδείξεις στους πολιτικούς.
Η πολιτική είναι απλώς δημόσιες σχέσεις και θέμα του πώς θα πουλήσει κανείς ορισμένες στρατηγικές.
Βλέπουμε ότι οι κοινωνικές εντάσεις εκρήγνυνται επίσης σε όλες αυτές τις χώρες.
Και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σας παρακαλέσω να παραμείνετε ήρεμοι και να σκεφτείτε πραγματικά μια ιδέα.
Έτσι, οι άνθρωποι στη βάση θα πρέπει τώρα να εξελιχθούν σε δεξαμενές σκέψης, δεξαμενές σκέψης από τη βάση προς τα πάνω.
Φυσικά, αυτό μας δίνει ένα νέο όπλο μετανάστευσης. Επειδή η μετανάστευση είναι ένα όπλο.
Χρησιμοποιείται επίσης σκόπιμα για την αποσταθεροποίηση του κόσμου άλλων κρατών, στην
προκειμένη περίπτωση της Γερμανίας ή της Αυστρίας.
Σήμερα βιώνουμε μια κατάσταση παρόμοια με εκείνη πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου τοπικές συγκρούσεις που
φαινομενικά ήταν ανεξάρτητες η μία από την άλλη ξεσπούν ξανά και ξανά και όμως συνδέονται μεταξύ τους.
Τότε ήταν οι Βαλκανικοί πόλεμοι.
Σήμερα, είναι οι πόλεμοι στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή που τελικά θα ενωθούν για να
σχηματίσουν μια μεγάλη μάχη που κανείς δεν θέλει.
Νομίζω ότι, επειδή προκύπτει εν μέρει από αντιφάσεις, από συμφέροντα, αλλά και από την ανθρώπινη φύση στη χειρότερη εκδοχή
της, δεν θα είναι δυνατόν να το αποτρέψουμε με την έννοια ότι θα ξεσπάσει μια ολοκληρωτική εποχή φιλίας και
ειρήνης, αλλά βάζοντας ένα τέλος στους πολεμοκάπηλους.
Με άλλα λόγια, δημιουργώντας πολιτικές συνθήκες στις οποίες αυτοί οι άνθρωποι που πηγαίνουν στον πόλεμο επειδή τους
συμφέρει, επειδή εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους και επειδή κερδίζουν χρήματα από αυτόν, δεν μπορούν να το κάνουν.
Αυτό είναι το καθήκον της πολιτικής. Είναι επίσης καθήκον των μέσων ενημέρωσης, των
δημοσιογράφων, να δημιουργήσουν μια τέτοια κατάσταση.
Και για να συνειδητοποιήσουν οι άνθρωποι ότι τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία - τίποτα δεν είναι πιο καλά
προετοιμασμένο από έναν πόλεμο που ξεσπάει ξαφνικά.
Αλλά σε ένα σκηνικό όπου ξεσπά πόλεμος, κάτι πέφτει, ο νόμος.
Μόλις το είδαμε αυτό στη Συρία. Μόλις η Συρία έπεσε ξαφνικά, η Συρία δέχεται επίθεση από ισραηλινά αεροσκάφη και 250 επιθέσεις.
Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο.
Ζούμε σε μια κοινωνία που τα σκυλιά τρώνε τα σκυλιά. Ζούμε σε μια ανταγωνιστική κοινωνία.
Και τελικά, ο πόλεμος είναι μόνο αυτό που κάνουμε στη δουλειά.
Πρέπει επίσης να ρίξετε μια ματιά στο κάτω μέρος.
Πώς οι άνθρωποι κοινωνικοποιούνται, εκπαιδεύονται και εκπαιδεύονται ώστε να το δέχονται αυτό ως κάτι φυσιολογικό;
Κάποιος απλά πέφτει στην άκρη του δρόμου. Δεν συμφωνώ με αυτό.
Απλώς πιστεύω ότι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο άνθρωπο είναι ότι είναι ένα κοινωνικό ον.
Αλλά είμαστε εκπαιδευμένοι και εκπαιδευμένοι να ανταγωνιζόμαστε στη μικρή μονάδα. Μετά κάνεις καριέρα με το να αποχωρείς.
Και από αυτούς τους ανθρώπους δημιουργούνται οι παγκοσμιοποιητές και οι άνθρωποι που δέχονται τα πάντα.
Πιστεύω ότι το 90 τοις εκατό των ανθρώπων εκεί έξω δεν θα ήξεραν καν για τι πράγμα μιλάμε με αυτά που συζητάμε στο πάνελ.
Πιστεύουν ότι μπορείτε να βρείτε μια παραγγελία όπως αυτή που έχουμε εμείς, ότι θα σας
παραδοθεί, ότι πρέπει απλώς να την υπογράψετε.
Αλλά η δημοκρατία δεν λειτουργεί καθόλου έτσι.
Δημοκρατία δεν σημαίνει απλώς να έχεις λόγο, σημαίνει επίσης να έχεις λόγο.
Και νομίζω ότι πρέπει να σηκωθούμε παντού και να πούμε ότι δεν το θέλουμε αυτό.
Γιατί όταν πρόκειται για μετανάστευση και παλιννόστηση, πρέπει να πούμε ένα πράγμα: φυσικά κάθε λαός έχει
δικαίωμα στην ταυτότητα, αυτό είναι απολύτως σαφές.
Αλλά και όσοι έρχονται σε εμάς έχουν το δικαίωμα σε ένα σπίτι.
Δεν θέλουν να φύγουν.
Επίσης, βομβαρδίζονται, απομακρύνονται. Τους γίνονται προσφορές που τους καθιστούν αδύνατο να
ζήσουν στον πολιτισμό τους. Πρέπει να το δούμε κι αυτό.
Και στη συνέχεια φέρνουμε αυτές τις δύο ομάδες η μία δίπλα στην άλλη. Στη συνέχεια χτυπιούνται μεταξύ τους. Και
δεν βλέπουμε αυτούς που κάνουν τις μαριονέτες να χορεύουν.
Η παλιννόστηση είναι σίγουρα απαραίτητη, γιατί πιστεύω ότι μόνο οι άνθρωποι μπορούν να σώσουν τον κόσμο από τους παγκοσμιοποιητές
και μόνο η παλιννόστηση μπορεί να σώσει το λαό μας.
Επειδή θα ήθελα επίσης να κλείσω αυτή την πρώτη ομιλία με μια ερώτηση: Γιατί κανείς δεν σας ρωτάει αν πυροδοτούνται
τώρα νέα κύματα μετανάστευσης προς τη Σαουδική Αραβία;
Γιατί κανείς δεν αναρωτιέται αν εμφανίζονται τώρα κύματα μετανάστευσης προς το Αζερμπαϊτζάν;
Υπάρχουν 57 ισλαμικές χώρες, η Σαουδική Αραβία είναι απίστευτα πλούσια. Χτίζουν μια νέα πόλη, το Νεόμ,
έχουν ένα τεράστιο στρατόπεδο με σκηνές που χρειάζονται μόνο μια φορά το χρόνο για το Χατζ.
Θα μπορούσαν να δεχτούν δεκάδες χιλιάδες.
Φταίνε επίσης εν μέρει για ό,τι συμβαίνει σήμερα στη Συρία, επειδή έχουν
συγχρηματοδοτήσει αυτές τις τζιχαντιστικές πολιτοφυλακές.
Γιατί πάντα η Ευρώπη πρέπει να πιστεύει;
Έτσι, η ανταλλαγή πληθυσμών στην Ευρώπη, αυτό το μεταναστευτικό όπλο, η αυθαίρετη δημιουργία πολυεθνικών κρατών στα οποία
εμείς οι γηγενείς θα είμαστε σύντομα η μειονότητα, πρέπει να εξεταστούν ξεχωριστά από αυτά τα γεωπολιτικά ζητήματα.
Και αυτό το απίστευτο τέχνασμα, που έχει καταφέρει να κάνει κυρίως η αριστερά, δηλαδή στην πραγματικότητα οι
ψευτοαριστεροί, να παρουσιάζουν το μαζικό κίνημα και τη μαζική μετανάστευση ως κάτι θετικό και φιλάνθρωπο.
Και δεν είναι. Ούτε για εμάς ούτε για τους μετανάστες, συμπεριλαμβανομένων των οικονομικών προσφύγων που έρχονται.
Οι οικογένειες διαλύονται, ασκούμε δημογραφικό βαμπιρισμό. Όταν το ακούω αυτό, πρέπει να
προσλάβουμε εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό.
Τους κλέβουμε από τις χώρες όπου τους χρειάζονται περισσότερο.
Στη Μοζαμβίκη, το 70% των γιατρών που εκπαιδεύτηκαν στη χώρα έχουν μεταναστεύσει.
Πού θα πάνε οι άνθρωποι που ζουν εκεί; Θα τους ακολουθήσουν στην Ευρώπη.
Αυτό είναι ένα κρίσιμο σημείο.
Και τα εκατομμύρια των γυναικών που καθαρίζουν, φροντίζουν ή εκπορνεύονται εδώ είναι επίσης διχασμένες οικογένειες.
Αυτή η μαζική μετανάστευση είναι απάνθρωπη από κάθε άποψη.
Και συμφωνώ απόλυτα μαζί σας, πρέπει να αντικρούσουμε αυτή την ηθική υποκρισία, αυτόν τον ψευδο-ανθρωπισμό και να δείξουμε ότι
μόνο μια ομάδα επωφελείται από το μαζικό κίνημα και τη μαζική κινητοποίηση της ανθρωπότητας, δηλαδή οι παγκοσμιοποιητές.
Ο λαός δεν επωφελείται από αυτό.
Έτσι, όλα αυτά εξετάζονται μεμονωμένα, εξετάζετε το συγκρότημα Corona.
Μόνο τώρα οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι υπάρχουν δικαιούχοι, ότι πρόκειται για ένα επιχειρηματικό μοντέλο, ότι η
φαρμακοβιομηχανία έχει κερδίσει δισεκατομμύρια δισεκατομμυρίων.
Ότι οι γιατροί που εμφανίστηκαν, οι επιστήμονες εξαγοράστηκαν με μελέτες όπου
εισέπραξαν εκατομμύρια, όπως ήδη ακούσαμε εδώ σήμερα.
Ότι υπάρχουν πολιτικοί και μέσα ενημέρωσης που επωφελούνται από αυτό. Υπάρχει ανταλλαγή προσωπικού.
Και στην πραγματικότητα μπορούμε να δούμε ότι σε κάθε σύμπλεγμα, ανεξάρτητα από το αν μιλάμε για μετανάστευση, έχει γίνει επίσης
ένα επιχειρηματικό μοντέλο με το οποίο οι μεγάλες εταιρείες κερδίζουν χρήματα, η διεθνής
χρηματοπιστωτική βιομηχανία κερδίζει χρήματα.
Αυτό ισχύει επίσης για τα εμβάσματα, για παράδειγμα, προς τις χώρες προέλευσης, ορισμένα από τα οποία υπόκεινται
σε υψηλές χρεώσεις και κακές συναλλαγματικές ισοτιμίες.
Και φυσικά ο πόλεμος είναι το κατ' εξοχήν επιχειρηματικό μοντέλο.
Αν κοιτάξετε την επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς, κάθε χώρα που πρέπει ή θέλει να συμπεριληφθεί πρέπει να αναδιοργανώσει
ολόκληρο το στρατό της σύμφωνα με τα πρότυπα του ΝΑΤΟ.
Με άλλα λόγια, αυτό που χρειάζονται είναι, φυσικά, ακριβώς προσαρμοσμένο στην αμερικανική αμυντική
βιομηχανία. Το έχουμε ήδη συζητήσει αυτό σήμερα.
Πρέπει να φέρει τα πυρομαχικά στα πρότυπα του ΝΑΤΟ, τις συσκευές, το λογισμικό, το νέφος.
Έτσι, η Big Tech, η Microsoft, η Amazon έχουν κερδίσει εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια με
υπηρεσίες cloud για το Πεντάγωνο, τη CIA, την NSA.
Έχουν δημιουργηθεί τεράστια χταπόδια δεδομένων. Έχει προκύψει ένα τεράστιο επιχειρηματικό μοντέλο.
Και στη συνέχεια, είναι αρκετά θρασύ το γεγονός ότι ένας από τους κύριους κερδοσκόπους, όπως η BlackRock, η οποία εμπλέκεται
σημαντικά σε πολλές, πολλές αμυντικές βιομηχανίες, βγήκε επίσης στη δημοσιότητα πριν από λίγες ημέρες και είπε
ότι θα θέλαμε ένα ταμείο ανασυγκρότησης για την Ουκρανία.
Είπαν με θράσος ότι δεν θέλουμε χρήματα γι' αυτό, αλλά θέλουμε απλώς να τα διαχειριστούμε, ώστε οι
εταιρείες τους BlackRock να επωφεληθούν από αυτό.
Αυτό είναι ένα αρκετά κυνικό επιχειρηματικό μοντέλο.
Οι ΗΠΑ έχουν ένα γιγαντιαίο βάρος χρέους που δεν μπορεί ποτέ να αποπληρωθεί.
Και εκείνη τη στιγμή, η απειλή του πολέμου αυξάνεται.
Το κάνεις μια φορά, όπως έχουμε δει πάντα σε προηγούμενους πολέμους: Όταν ο χρηματοπιστωτικός κόσμος, όταν τα
ακάλυπτα χαρτονομίσματα ή το πλαστό χρήμα δεν έχουν πλέον την κάλυψη, τότε πρέπει να σφουγγαρίσεις μια φορά.
Στη συνέχεια, πρέπει να καθαρίσετε τον αέρα, να ξεπλύνετε τα πάντα και, μετά τον πόλεμο, να
αναπτύξετε μια νέα παγκόσμια τάξη, όπως το Bretton Woods.
Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Τραμπ θα κατέβει από τον ουρανό και όλα θα πάνε καλά. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί.
Αυτό είναι περισσότερο προς το συμφέρον εκείνων που θέλουν να μας παραλύσουν. Θέλουν να πιστέψουμε ότι
θα σωθούμε, γιατί τότε δεν θα το κάνουμε μόνοι μας.
Μετά τη δολοφονία στις ΗΠΑ, ο Τραμπ έχει αποκτήσει σχεδόν ένα ιερό καθεστώς.
Έτσι η θεία πρόνοια, μια κίνηση και η σφαίρα πέρασε.
Όχι αυτό.
Ίσως ήταν γραφτό να τον πυροβολήσουν, ίσως ήταν τυχερός, δεν ξέρω. Αλλά δεν είναι θεϊκό ον.
Ο Τραμπ έβαλε υποψηφιότητα με τη θέση "Make America Great Again".
Και πρέπει να το πάρετε αυτό στα σοβαρά. Και πρέπει επίσης να συνειδητοποιήσετε τι δεν σημαίνει αυτό.
Κάνει την Αμερική Μεγάλη Ξανά δεν σημαίνει να κάνει τη Γερμανία κυρίαρχη. Ή να κάνουμε την Ευρώπη μεγάλη.
Ή να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο, αλλά να προωθήσουμε τα αμερικανικά συμφέροντα.
Αυτό είναι το καθήκον του ως Αμερικανού προέδρου. Γι' αυτό εξελέγη.
Σε περίπτωση αμφιβολίας, ωστόσο, θα το κάνει εις βάρος άλλων κρατών, εις βάρος άλλων
συμφερόντων και εις βάρος άλλων κυριαρχιών.
Δεν πρέπει ποτέ να πιστέψετε ότι μια χώρα κυβερνάται μόνο από μια βάση εξουσίας, μια οικογένεια, αλλά το ίδιο συμβαίνει σε κάθε
χώρα όπου υπάρχουν διάφοροι κυβερνήτες ή πλούσιες οικογένειες.
Ο Arend Oetker, τότε επικεφαλής της Atlantikbrück το 2005, δήλωσε ότι η Αμερική κυβερνάται από 200 πλούσιες
οικογένειες και θα θέλαμε να έχουμε καλές επαφές μαζί τους.
Και εκείνοι που τώρα υποστηρίζουν τον Ντόναλντ Τραμπ διαπίστωσαν ότι δεν υποστηρίζονταν πραγματικά από τους άλλους πριν.
Έτσι ψηφίζουν τώρα, για να βάλουν το κάρο μπροστά από το άλογο, αλλά είναι ο ίδιος αγώνας.
Επομένως, τίποτα δεν θα αλλάξει.
Αλλά το γεγονός ότι περιμένουμε κάποιον να έρθει και να το κάνει καλύτερα, δείχνει πώς είμαστε εκπαιδευμένοι.
Ότι σε μια δημοκρατία, όπου ο πολίτης αποφασίζει, περιμένουμε τον σωτήρα, τον οποίο μπορούμε στη
συνέχεια να εκλέγουμε κάθε τέσσερα ή πέντε χρόνια.
Αυτό είναι το πρώτο που έχουμε ήδη αποδεχτεί. Αυτό δεν μπορεί να είναι σωστό.
Με άλλα λόγια, ας δούμε αν είμαστε τυχεροί. Αλλά αν πείτε, ποιος οδηγεί αυτή τη στιγμή την αλλαγή καθεστώτος στη Συρία;
Ήταν Ουκρανοί στρατιώτες, εκπαιδευμένοι από τους Βρετανούς.
Δεν τους χρειάζονται στην Ουκρανία τώρα; Ναι, όχι αυτή τη στιγμή. Δεν μπορούν να κάνουν τίποτα εκεί.
Αλλά μπορούν ακόμα να κάνουν τη διαφορά στη Συρία. Βρίσκονται στο μεγαλύτερο βενζινάδικο του κόσμου.
Και στη συνέχεια θα έχετε ένα μικρό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα για το τι θα συμβεί στην Ουκρανία αργότερα μετά τον Τραμπ.
Και παρεμπιπτόντως, οι Βρετανοί είναι οι ισχυροί ηγέτες εδώ, κάτι που μπορείτε να αναγνωρίσετε
και από το γεγονός ότι δεν εμφανίζονται πουθενά.
Οι Βρετανοί τα πάνε πολύ καλά.
Πρέπει να πω ότι αυτό είναι πραγματικά ευγενικό. Είναι το στυλ του μετά τις οκτώ.
Δεν εμφανίζονται. Γι' αυτό είναι τόσο σημαντικές.
Και γι' αυτό, με τη Συρία, βγάζουμε από το παιχνίδι δύο παίκτες σε μία κάρτα.
Διαλύουν τη σιιτική ημισέληνο, την Υεμένη, το Λίβανο και τη Συρία.
Υπάρχει βομβαρδισμός προς όλες τις κατευθύνσεις. Κανείς δεν μιλάει γι' αυτό.
Και ταυτόχρονα, αν διώξουν τους Ρώσους από τη Συρία, και αυτό είναι το μόνο που έχει
σημασία, βγάζουν την Ταρτούς από το παιχνίδι.
Το σημαντικότερο και μοναδικό μεσογειακό λιμάνι των Ρώσων εκεί.
Θα πρέπει λοιπόν να δούμε τους εαυτούς μας ως ανθρώπινη οικογένεια και να πούμε, πώς θέλουμε να το κάνουμε στο μέλλον;
Επειδή όλοι έχουμε το δικαίωμα σε ένα σπίτι.
Και το παράλογο είναι ότι δεν είναι ότι δεν υπάρχουν αρκετά από όλα. Υπάρχουν αρκετά για όλους.
Αν το κατανέμαμε δίκαια, δεν θα υπήρχαν προσφυγικές μετακινήσεις.
Αλλά αυτή είναι η πολιτική ίντριγκα που λαμβάνει χώρα εδώ. Είναι ο Μακιαβέλι σε όλους τους τομείς.
Πρέπει να αναπτύξουμε ένα εθνικό συναίσθημα για τον γερμανόφωνο κόσμο. Το οποίο δεν σημαίνει ότι οι άλλοι είναι ηλίθιοι.
Αλλά έχουμε το δικαίωμα στη γερμανόφωνη περιοχή, τη γλωσσική περιοχή, την πολιτιστική περιοχή και είμαστε περήφανοι γι' αυτό.
Μπορούμε επίσης απλά να πούμε ότι.
Και αυτό είναι το πρώτο πράγμα που μπορούμε να προγραμματίσουμε", διότι τότε παίρνουμε τους
ανθρώπους μαζί μας, επειδή είναι απτό για αυτούς.
Ότι για άλλη μια φορά θα είμαστε εθνικά υπερήφανοι για αυτό που πρεσβεύουμε και θα το αναδείξουμε στη σκηνή.
Αντιπροσωπεύουμε τη γερμανική σκέψη, τη γερμανική κουλτούρα και τη γερμανική μηχανική.
Και υποστηρίζουμε επίσης το γερμανικό εμπόριο.
Γιατί αν οι Γερμανοί έχουν μάθει κάτι από την ιστορία, αυτό είναι ότι ο πόλεμος δεν είναι καλή ιδέα και ότι δεν θα κερδίσουμε.
Δεν ξέρω ποιος έχει τώρα την ιδέα ότι θα μπορούσαμε να κερδίσουμε μια εκστρατεία εναντίον της Ρωσίας.
Έτσι, η ιστορία, όπως την έμαθα, δεν λειτούργησε τόσο καλά την τελευταία φορά.
Δεν θα το έκανα αυτό.
Και νομίζω ότι θα τρομοκρατηθούμε αν μάθουμε πόσο βαθιά έχουν πλέον εργαλειοποιηθεί από τα κράτη η
Verfassungsschutz, οι μυστικές υπηρεσίες και η BKA.
Και όχι πλέον για να προστατεύσουμε την ασφάλεια, απλά από το έγκλημα, από το οργανωμένο έγκλημα, το οποίο
υπάρχει και είναι αρκετά κακό, αλλά ενάντια στους ίδιους τους πολίτες μας, ενάντια στα μέσα ενημέρωσης.
Αυτό είναι το επόμενο τέχνασμα, η διάσωση της δημοκρατίας τώρα για να καταργηθεί η δημοκρατία αργότερα.
Μπορείτε να το δείτε αυτό στα αποτελέσματα των εκλογών στις ανατολικές πολιτείες.
Στη Θουριγγία, όπου ο μεγαλύτερος νικητής των εκλογών ήταν το AfD με ποσοστό 32%, υπάρχει τώρα ένας συνασπισμός τεσσάρων κομμάτων,
ο οποίος στη συνέχεια ονομάζεται συμμαχία τριών κομμάτων.
Και συμμαχείτε με την αριστερά, δηλαδή με το SED.
Το CDU συμφωνεί με όλα αυτά, απλώς και μόνο για να διατηρήσει την εξουσία για μερικές υπουργικές θέσεις.
Όλες οι περιπτώσεις αποτυγχάνουν, συμπεριλαμβανομένης της πολιτικής, των μέσων ενημέρωσης και των
δικαστηρίων, όπως είχαμε να βιώσουμε και με την Κορόνα.
Και αυτή είναι σίγουρα η βαθιά κατάσταση στην πιο αγνή της μορφή.
Βάζουμε τώρα τέλος στην προσομοίωση ότι ο λαός θα μπορούσε ακόμα με κάποιο τρόπο να επιλέξει τη νόμιμη κυβέρνηση, η οποία συνήθως
είναι μόνο μια επιλογή μεταξύ παρόμοιων υποψηφίων ούτως ή άλλως.
Αλλά αυτό που μπορούμε επίσης να αναγνωρίσουμε είναι ότι έχουμε εκπαιδευτεί από την προπαγάνδα και την
εκπαίδευση να σκεφτόμαστε ότι αν εμφανιζόταν το κατάλληλο πρόσωπο τώρα, θα στοιχημάτιζα σε αυτόν.
Και αυτό δεν θα συμβεί. Αυτό θα σήμαινε πάλι συγκεντρωτισμό.
Και το κρίσιμο σημείο είναι να σηκωθείτε και να πείτε, δεν θα περιμένω, θα ξεκινήσω, θα το κάνω μόνος μου.
Και αυτό που αποτελεί αγκάθι για τους συνήθεις ύποπτους είναι ότι έχουμε τόση αυτοπεποίθηση που βγαίνουμε εδώ και λέμε απλά ότι
είστε τόσο γελοία πουλιά, που δεν αποτελείτε πλέον καμία απειλή.
Είναι αστείο αυτό που κάνεις.
Συχνά αναλύω πόσο σταθερή είναι μια αυτοκρατορία και αν αυτό μπορεί να έχει σχέση με το μέσο με το οποίο επικοινωνεί.
Ακούγεται περίπλοκο, αλλά είναι απλό.
Η πιο σταθερή παγκόσμια αυτοκρατορία που υπήρξε ποτέ ήταν αυτή των αρχαίων Αιγυπτίων.
Επικοινωνούσαν με την πέτρα, μπορείτε να τα δείτε ακόμα και σήμερα.
Σήμερα, έχουμε να κάνουμε με μέσα επικοινωνίας που κινούνται πολύ ταχύτερα, τουλάχιστον από την εποχή του Μαρκόνι. Και
σήμερα έχουμε μια παγκόσμια αυτοκρατορία που λειτουργεί ψηφιακά.
Αν τραβήξετε την πρίζα αυτής της παγκόσμιας αυτοκρατορίας, θα τελειώσει. Δεν υπάρχει πια.
Αυτό σημαίνει ότι ο έλεγχος πάνω μας περνάει και μέσω των κινητών μας συσκευών.
Όταν τις βάζουμε στην άκρη, όταν απενεργοποιούμε τις ψηφιακές μας συσκευές, γινόμαστε αόρατοι. Αυτή είναι η δύναμή μας.
Η δύναμη έγκειται στο γεγονός ότι απλά δεν το ενεργοποιούμε πλέον και τότε δεν είμαστε πλέον προσβάσιμοι.
Μας είπαν ότι θα πρέπει να είμαστε σε επαφή μαζί τους για να μην χάσουμε τίποτα.
Μας ενημερώνουν, στην πραγματικότητα μας κρατούν σε εγρήγορση.
Η ισορροπία δυνάμεων αλλάζει μόνο όταν αποφασίζω τι είδους μέσα αφήνω να μπουν στο κεφάλι μου.
Αυτή είναι η πρώτη κυριαρχία. Δεν το παρακολουθώ καν πια.
Αν μας έχουν ρίξει στο έδαφος, τότε πρέπει να σκεφτούμε πώς το έκανε η άλλη πλευρά.
Το έχουν, όπως είπε ήδη ο Ken, μέσω αυτών των δεξαμενών σκέψης, αυτών των διακριτών διατλαντικών δικτύων.
Πάντα κάτι μας παρουσιαζόταν με σοκαριστικό τρόπο, για να το πω έτσι.
Πρέπει να αρχίσουμε να δικτυωνόμαστε τώρα.
Πρέπει να δημιουργήσουμε εμείς οι ίδιοι δεξαμενές σκέψης.
Έχουμε τόσες πολλές καλές πρωτοβουλίες στη Γερμανία, αλλά όλες δεν γνωρίζουν τίποτα η μία για την άλλη.
Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε ξανά τον τροχό όταν δημιουργείται ένα ενεργειακά αυτόνομο χωριό στο Jühnde.
Και κάποιος άλλος κάπου αλλού θέλει να το κάνει επίσης. Τότε μπορείτε να συγκεντρώσετε εκεί εμπειρογνωμοσύνη,
επαγγελματίες δημοσιογράφους που μπορούν να το μεταφέρουν αυτό στους ανθρώπους σε πραγματικά καλή, κατανοητή γλώσσα.
Χρειαζόμαστε ειδικούς.
Είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι στα πανεπιστήμια, καθηγητές με τις γροθιές σφιγμένες στις τσέπες
τους, που είναι απομονωμένοι και θα ήθελαν να κάνουν κάτι, να διαθέσουν την τεχνογνωσία τους στο κοινό.
Και πρέπει να κάνουμε κάτι γι' αυτό. Και νομίζω, ναι, πρέπει να μειώσουμε τον εγωισμό, το να
δίνεις είναι πιο ευλογημένο από το να παίρνεις.
Είναι πολύ ευχάριστο. Το είδαμε επίσης κατά τη διάρκεια της περιόδου του κοροναϊού, την εσωτερική δύναμη που
αναπτύξαμε, τη χαρά που νιώθαμε βοηθώντας ο ένας τον άλλον.
Και νομίζω ότι αυτό είναι πράγματι μια δύναμη. Μπορούμε ακόμη και, ναι, να καταστήσουμε το βαθύ κράτος παρωχημένο.
Οι περισσότεροι άνθρωποι, μόλις ξυπνήσουν, αναγνωρίσουν και ξεπεράσουν το πρόβλημα, δεν επιστρέφουν πίσω.
Είναι σαν τα φρούτα που πέφτουν από τη μηλιά. Κάποια πέφτουν νωρίτερα, κάποια πέφτουν αργότερα.
Αυτό σημαίνει ότι κάθε άτομο που ξυπνάμε είναι κάποιος που οι ελίτ έχουν χάσει σχεδόν για πάντα.
Μας ανάγκασαν να σηκωθούμε όρθιοι.
Το έχουμε παρατηρήσει στην Κορόνα και αυτό το βάθρο εδώ στην AUF1 είναι ένας άλλος τρόπος με τον οποίο αναγνωρίζουμε πόσο δυνατοί
είμαστε, πόσο δικτυωμένοι είμαστε και πόσο σίγουροι έχουμε γίνει.
Ελπίζω επίσης να δώσει στους τηλεθεατές ελπίδα ότι μπορούν να δουν ότι οι άνθρωποι εδώ σκέφτονται με πλήρη απασχόληση, με πλήρη
απασχόληση για το πώς μπορούμε να βγούμε από αυτή τη μιζέρια.
Και πιστεύω ότι η Corona έχει προκαλέσει στους περισσότερους ανθρώπους την πολιτική εφηβεία.
Και τώρα είμαστε αναγκασμένοι να μετακομίσουμε και πρέπει να μετακομίσουμε.
Και από τη στιγμή που έχεις μετακομίσει και είσαι έξω για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, δεν υπάρχει καμία προσφορά που θα
μπορούσε να μου δώσει ο πατέρας ή η μητέρα μου για να μετακομίσω ξανά στο ωραίο παλιό μου παιδικό
δωμάτιο, το οποίο είναι αυτό που θα μου προσέφεραν.
Πρώτον, ο πατέρας μου έχει πεθάνει και η μητέρα μου είναι λίγο γεροντική.
Αυτό μπορεί επίσης να εφαρμοστεί σε χώρες: Σας ευχαριστούμε για την προσφορά. Αλλά είμαι ο ίδιος
ενήλικας και θα διαχειριστώ τη ζωή μου μόνη μου.
Και όποιος το απορρίπτει αυτό δεν αξίζει την ελευθερία.
Σήμερα καταφέραμε να κοιτάξουμε λίγο στο μέλλον με αυτά τα διάφορα θέματα για να δούμε πώς θα μπορούσε να
είναι αν μπορέσουμε να αναπτύξουμε την αντίστοιχη δύναμη.
Το οποίο θέλουμε να επιστρέψουμε στους ανθρώπους, που μας το πήραν.
Και αυτό είναι το κίνητρο. Και δείξαμε ένα πράγμα πάνω απ' όλα. Μπορούμε να πετύχουμε κάτι.
Χρειαζόμαστε έναν ξεκάθαρο στόχο, ένα ξεκάθαρο όραμα. Και πρέπει να εργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση αταλάντευτα.
Και έχουμε αποδείξει ότι μπορούμε να το κάνουμε, το κάνουμε και το κάνουμε. Σας ευχαριστούμε.
Τι μπορεί να κάνει ο καθένας τώρα;
Εξαπλώνεται, εξαπλώνεται, εξαπλώνεται, και όχι μόνο με τις προσφορές των μέσων ενημέρωσης στο
Διαδίκτυο, αλλά και εντελώς σκόπιμα εκτός σύνδεσης.
Όπως ακριβώς κάνει ο πατέρας μου Ivo Sasek εδώ και 15 χρόνια με το παράδειγμα του δικτύου S&G.
Μπορείτε να εμπνεύσετε τους ανθρώπους και να πείτε: "Μόνο δώστε το αυτό σε 2 και αν το δώσετε σε 2 ξανά και σε εσάς
ξανά και ξανά. Τότε θα είστε στο τέλος του κόσμου σε 20 βήματα.
Είναι μια ακραία γοητεία για το τι μπορείς να κερδίσεις τους ανθρώπους όταν κλείσουν οι ψηφιακές πύλες.
Αυτό απαιτεί στρατηγικά δίκτυα, τοπικά οργανωμένα δίκτυα.
Διαδώστε, διαδώστε ό,τι μπορείτε - είτε ψηφιακά είτε, αν το φράγμα συνεχίζει να κλείνει, εκτός σύνδεσης, ό,τι μπορείτε.
Ο καθένας μπορεί να το κάνει αυτό.
Στείλτε αυτό το βίντεο σε δύο άτομα.