Alternativa WEF – La esenco de naŭ horoj da formiga nuntempa historio.
Multaj eminentuloj el la eduka sfero kunvenis ĉe la alternativa WEF en Prago.
La Alternativa WEF estas kontraŭideo al la Granda Restartigo, alternativa pensfabriko por libera mondo de morgaŭ.
Kla.TV prezentas la esencon de historiaj paroladoj, ekscitajn diskutpanelojn kaj ekskluzivajn intervjuojn.
Ĉiuj enhavoj de la alternativa WEF troveblas ĉe AUF1: www.auf1.tv/alternativ-wef
La plej bona el la plej bonaj inter la iluminitaj pensuloj kaj liberecbatalantoj kolektiĝas ĉi
tie ĉi tiujn tagojn por lanĉi ion tre specialan.
Ni volas stari kontraŭ globalismo kaj subpremo, kaj por paco kaj libereco.
Ni vivas en defiaj tempoj, tial gravas konektiĝi, formi aliancojn kaj krei retojn.
Kaj nun ni ŝatus inviti la du personojn malantaŭ la ideo aliĝi al ni sur la scenejo: Elsa Mittmannsgruber kaj Stefan Magnet.
Jes, mi havis la ideon, ĉar mi legis artikolon pri la komencoj de la Monda Ekonomia Forumo de Klaus Schwab.
Kaj tie mi vidis kaj legis, kiel malgranda ĉio komenciĝis.
Kaj tio iel impresis min. Tio estas tio, kio gravas.
Kaj ne estas skribite en ŝtono, ke la tutmondisma WEF devas teni la regilojn de potenco.
Ĝi nun eble alfrontos konkurencon; ĝi nun devas alfronti konkurencon de la alternativa WEF.
Kaj kiu povus fari tion pli bone ol tiuj, kiuj jam montris kuraĝon kaj staris kontraŭ la sistemo?
Tiuj fundamente malsamaj homoj, oni devas diri, nun eniras dialogon.
Rigardante malantaŭen, estos historia momento, kiam ni sukcesis kunigi tiom da grandaj personecoj, kiuj eble ne konsentas
pri ĉiuj temoj, sed kiuj estas unuiĝigitaj de komuna celo, nome la deziro al memdetermino, suvereneco kaj libereco.
Kaj ĉiuj ĉi tie implikitaj estas deciditaj doni ĉion el si por atingi tion, ĉar sen ĉi tiuj valoroj la estonteco estas nenio.
Dankon pro via tempo, kaj denove grandan aplaŭdon por la iniciatintoj.
Ni estas en la ĉeĥa ĉefurbo Prago, bela urbo, en bela konferenca centro.
Do estas racie, ke la bonvenigan paroladon faru iu, kiu ĉiam ludis elstaran rolon en ĉi tiu lando.
Li iam estis regula gasto ĉe la Monda Ekonomia Forumo en Davos.
Nun li ŝanĝis flankon kaj estas kun la alternativa WEF.
Ni ĝojas, ke li estas ĉi tie, ke li honoras nin per sia ĉeesto kaj, antaŭ ĉio, ke li faros la oficialan bonvenigan paroladon.
La eksa prezidanto, d-ro Vaclav Klaus. Bonvenon.
Por mi, unu el ĉi tiuj simboloj estas ĉi tiu hotelo kaj ĉi tiu halo.
La lasta fojo, kiam mi estis ĉi tie, estis en 2008 por mia lasta ODS-kongreso.
Iuj el vi eble scias, ke la ODS estas la civita demokratia partio, kiun mi . . .
La evoluo de ĉi tiu partio, simila al la politika kaj ideologia evoluo tra la tuta Ĉeĥio kaj tra Eŭropo, graduale
moviĝis al la hodiaŭa post-politika, post-demokratia mondo.
Pro tio mi rezignis pri mia honora prezidanteco ĉi tie en ĉi tiu ĉambro. Mi ne volis esti implikita.
Eĉ tiam mi klare vidis kaj, espereble, komprenis la potencajn tendencojn de la okcidenta mondo.
Ili minacis enkonduki nin en la hodiaŭan tragikan mondon.
Laŭ mia opinio, la plej grava rolo hodiaŭ estas ludata de la ideologio de multkulturalismo,
kiu produktas, laŭdas kaj defendas amasmigradon.
Ĉi tiu ideologio eĉ ne rekonas la vorton libereco.
Principe ĝi agreseme kontraŭas la ĉefan institucion de demokratio, la nacia ŝtato.
Tamen la nacio estas sendube la fundamenta kaj neanstataŭigebla elemento de la homa socio.
La hodiaŭa potenca ĝenderismo aŭ radikala feminismo atakas la biologian substancon de homoj kaj tiel la
fundamentan bazon de la homa socio, kiu estas la familio.
Kiel ĉefministro kaj prezidanto de la Ĉeĥa Respubliko, mi devas konfesi, ke mi
enkondukis la Ĉeĥan Respublikon en la Eŭropan Union.
Mia bone konata provo en la lasta momento tiri la krizostopilon kaj ne subskribi la
Traktaton de Lisbono kiel prezidanto estis vana.
Kiel konsekvenco, la eŭropa integriĝo en la lastaj jaroj kaj jardekoj definitive transformiĝis en politikan unuigon.
La ideo pri amika kaj reciproke utila kunlaboro inter suverenaj eŭropaj landoj nun estas afero de la pasinteco.
Mi certe ne estas la sola, kiu diras, ke la tuta Okcidento, precipe Eŭropo, estas en malkresko.
La defio de nia tempo estas malhelpi, ke la hodiaŭa malkresko daŭru morgaŭ.
Konferencoj kiel la hodiaŭa esperinde povas helpi pri tio.
Mi deziras al vi produktivan kunvenon. Multan dankon.
Sinjorinoj kaj sinjoroj, karaj hejmaj spektantoj, estimataj kontribuantoj, mi tute konsentas kun Prof. Dr. Vaclav
Klaus, kiam li diras, ke ni nun devas engaĝiĝi kun la mondo.
Mi dankas lin pro ĉi tiuj klaraj, refreŝigaj vortoj el la buŝo de vera ŝtatisto, kiu ankoraŭ komprenas
respondecon, male al tiuj, kiuj nun supreniris al potenco kaj fakte kondukas nian mondon en la abismon.
Kaj vi konas min. Mi estas amiko de klaraj vortoj, kaj mi ankaŭ priskribas la nunan situacion tute klare.
Tio, kio ĉi tie okazas antaŭ niaj propraj okuloj, estas rekta vojo al pereo.
Kaj tio estas tute intenca, ĉar certaj cirkloj decidis efektivigi tion, kion ili nomas Granda Restartigo, kompletan
restrukturadon, transformon kaj, kun ĝi, la detruon de la meza klaso kaj la detruon de la riĉa eŭropa socio.
Kaj ne temas nur pri ekonomiaj interesoj, ne nur pri kapitala drenado kaj la plej granda eksproprietigo en la homa historio.
La afero estas, ke ĉi tiuj cirkloj volas certigi potencon por si mem por ĉiam, per moderna teknologio kaj ciferecigo.
Tio ebligas al ili fari aferojn, pri kiuj faraonoj kaj imperiestroj povis nur revi.
Ili nun volas fermi la sakon, por ke neniam plu estu libereco por ni, por la rabelo, por la 99 procentoj, por ke la
0,001 procento de la superriĉuloj, la globalistoj, la miliarduloj, povu ekzerci potencon por la tuta eterneco.
Ni kontraŭas tion, kaj hodiaŭ mi ŝatus, kaj vi volas, ne fokusi nian energion sur ĉion, kio
estas malĝusta hodiaŭ kaj en la venontaj eventoj.
Jes, ni bezonas ĝin kiel fiksan punkton por rekoni, kiel ni volas pliboniĝi.
Sed ĉe ĉi tiu alternativa Monda Ekonomia Forumo ni volas konscie koncentriĝi pri tio, kiel povus aspekti pli bona
estonteco, diskuti solvojn kaj, unue kaj ĉefe, kunveni.
Kiam ni kunvenas kaj parolas, la estonteco jam komenciĝas.
Ĉar la potencaj elitoj faras ĉion eblan por realigi sian Grandan Restartigon kaj sian novan mondan ordon de la globalistoj, kaj
ĉiu, kiu kontraŭas ĝin, estas libera celo, deklarita membro de pli malalta kasto, pario (=
eksterulo), tiel diri, kaj poste estas batalata laŭe.
Kaj malgraŭ ĉio, malgraŭ ĉi tiu tuta klimato de terurigo de la opinioj kaj kredoj de homoj, ankoraŭ ekzistas
homoj kun kuraĝo, ankoraŭ ekzistas homoj, kiuj staras kontraŭ la fluo kaj kuraĝas diri la veron.
Kaj kiu estus pli taŭga ol tiuj kuraĝaj individuoj, kiuj distingis sin dum la lastaj kvar jaroj de esceptaj cirkonstancoj, kiuj
eliris el kaŝejo, prenis starpunkton kaj tenis sian pozicion?
Kiu estus pli taŭga por nun pensi pri la morgaŭa mondo?
Kaj tial ĉiuj, kiuj hodiaŭ partoprenas en ĉi tiu evento, estis zorge elektitaj, ĉar ĉiu el
ili jam faris valoran kontribuon en sia fako.
Kaj mi faris ĝin mian mision kunigi homojn, provi plu evoluigi aferojn aŭ subteni
aferojn, kiuj jam estas bone survoje al evoluo.
Cetere, ĉe la alia flanko tute ne estas idealismo.
Forprenu iliajn miliardojn da subvencioj. Ĉu vi pensas, ke ARD ankoraŭ elsendus la sekvan tagon?
Aŭ ĉu vi pensas, ke iuj el la profesiaj politikistoj ankoraŭ aperus en la Bundestag?
Por ĉi tiu reĝimo ne ekzistas idealismo.
Je nia flanko estas idealismo, estas kapablo suferi, kaj estas volo fari oferojn.
Kaj tiam vi devas kunmeti du kaj du por eltrovi, kiu finfine venkos.
Ni organizis ĉi tiun eventon kun konfido al la homoj, konfido al la partoprenantoj, sed antaŭ ĉio kun konfido, ke ĝi estas
bezonata, ke multaj homoj ĝin spektos, ke ili estos inspiritaj, ke ili el ĝi evoluigos siajn proprajn
projektojn kaj ke ili, kompreneble, ĝin subtenos.
Mi estas konvinkita, ke ĉi tiu fido ne estos seniluziigita. Kaj ĝuste ĉi tiu fido distingas nin ĉiujn.
Kaj la ĉi-jara konferenca moto, la moto de la unua alternativa WEF, estas: Bildoj de libera morgaŭa mondo.
Ni volas skizi kiel ni imagas la mondon de morgaŭ, sendepende de politikaj realaĵoj. Kion ni volas?
Foje ni devas ŝanĝi kurson. Sed ni restas fidelaj al nia celo, la finlinio.
Prago venas el pragmata, mi nur volis mencii tion. Mi komencos per Carl Schmitt.
Li iam diris: "Sovereigneco apartenas al tiu, kiu decidas pri la krizostato."
Kaj kiam ni aplikas tion al la kronvirusaj jaroj en Eŭropo, unu afero ne povas esti neita:
Eŭropo estis kaj estas klare io ajn krom suverena.
Dum la kronvirusa pandemio, Eŭropo alprenis rakonton, kiu ne originis el Eŭropo, sed estis
intence kreita en usonaj pensfabrikoj kaj fondaĵoj.
La eŭropa ŝtata krizostato estis trudita al Eŭropo de la Monda Organizaĵo pri Sano kaj ne estis decidita de la loĝantaro.
Fakte, individuaj ŝtatoj ne havas voĉon en la Monda Organizaĵo pri Sano.
La devigajn decidojn faras granda mono, kaj tiu granda mono venas ĉefe de la Fondaĵo Bill & Melinda Gates.
Ĉi tio ne estas eŭropa fondaĵo, sed usona fondaĵo, kiu estas uzata kiel ilo de usona ekstera politiko.
Ĉi tiu ekstera politika rolo por usonaj NRO-j en la mastrumado de artefarite kreitaj krizoj estis konceptita
jam en 2010, kiam la Rockefeller-Fondaĵo skizis sian Lockstep-simulaĵon pri kronviruso.
Poste, dum pluraj jaroj, estis establitaj taŭgaj strukturoj.
En oktobro 2019 sekvis la simula ludo Event 201, kiu estis, iasence, la provludo, la fina testo, post kiu biologia
armilo nomata Covid-19, kreita per usonaj financoj, estis liberigita en Vuhano por tute reorganizi la mondon.
En ĉi tiu Granda Restartigo, suverenaj individuaj ŝtatoj aŭ konfederacio de ŝtatoj ekster Usono ne plu ludas ajnan rolon ajn.
Registaro estas anstataŭata per regado. Potenco tiel estas tute centralizita kaj ciferecigita en ĉiuj sektoroj.
Malantaŭ ID2020, ekzemple, kuŝas la insida plano povi ĉikani ĉiun personon en ĉiuj ĝiaj bezonoj.
Ĉiu, kiu ne havas la aktualan vakcinan statuson, kiu superas la arbitre difinitan karbonan spuron, kiu ne sekvas la konvenan
rakonton en publikaj spacoj, estos punita per forpreno de la sola valida cifereca valuto, aŭ
estos arbitre senigita je ĉiuj civitanaj rajtoj.
Ĉiu, kiu volas vivi senĝene kiel suverena civitano de la estonteco, devas malkaŝi sian tutan
privatan vivon al manpleno da usonaj IT-kompanioj.
Ni vivas en iluzia mondo dominata de la dolaro.
Eŭropo tute kopiis la usonajn lernejaŭtanĉajn ĉikanajn taktikojn.
Vi kapjesas por eviti pliajn batojn sub la zonon aŭ batojn al la akvolinio.
Ni ĉiuj scias, ke la tiel nomata libereco, precipe la libereco de esprimo, nun estas tre, tre limigita en Eŭropo.
Kaj la interreto nun fariĝis loko, kie oni praktikas arbitran cenzuron.
Eŭropo ne fokusiĝas pri dialogo, sed denove pli forte fidas je armiloj.
Ni lasas armilojn paroli kiam temas pri intra-eŭropaj konfliktoj.
Kaj la demando estas, kiu komencis ĝin? La rusoj en Ukrainio? Ne. NATO en Jugoslavio en 1999.
Milito decidita de Usono por dividi Eŭropon.
Dividu kaj regu – ĉiam la sama principo.
Nuntempe Eŭropo estas preparata por granda milito kontraŭ Rusio, ĉefe por aserti usonajn interesojn.
Mi ĉiam pensis, ke ĉiuj kontraŭas militon, ĝis mi malkovris, ke estas iuj, kiuj subtenas ĝin, precipe tiuj, kiuj ne devas iri.
Ĉi tiu eksplodo venas de Remarque kaj ĝi estas vera.
Eŭropo devas esti difinita kiel Eŭropo de patrujoj.
Eŭropo, kiu ne interesiĝas pri subjektoj, sed koncentriĝas pri respondecaj civitanoj.
Eŭropo, kiu rekonas, kiu funkciigas militbazojn kaj stacionas soldatojn sur eŭropa
teritorio por konduki militojn ene kaj ekster Eŭropo.
Tia Eŭropo ne afable demandas ĉi tiujn malamikojn de kohereco, ĉu ili eble volus ĉesi siajn militemajn agadojn, sed
anstataŭe nuligas ilin kaj poste insistas pri tiu nuligo.
La dua paŝo estus ĉesi konstante babiladi pri demokratio kaj finfine enkonduki ĝin.
Ĉar neniu eŭropa ŝtato estas vere demokratia.
Kie ajn ni rigardas, demokratio estas nur simulita.
Mi nur bezonas rememorigi vin pri Rumanio. Tiuj, kiuj eraras en sia elekto, rajtas komenci denove.
Ni ĉiuj vivas en nacioj, kiuj estis kaperitaj de partia oligarkio.
Niaj parlamentoj estas plenaj je malpli da reprezentantoj de la popolo ol de perfiduloj al la popolo.
Ĉar ili reprezentas la interesojn de tiuj, kiuj altigis ilin al ĉi tiu posteno, tiel
perfidante la interesojn de siaj propraj civitanoj.
Ni estas regataj de malsaĝuloj, kiujn oni ne povas nomi tiel, ĉar tio nun estas konsiderata lezo de majestato.
Kiel suverenaj civitanoj, ni gardu nin kontraŭ tute superregema ŝtato, kiu provizore
malliberigas nian liberecon pro sekurecaj kialoj.
Por malhelpi tion daŭri, ni devas aldoni esencan vorton al nia ĉiutaga lingvo.
Kaj tiu vorto estas NE! NE al paternalismo! NE al cenzuro! NE al ŝtato de observado! Kaj super ĉio, NE al milito!
Por tiuj, kiuj ne povas mem decidi, ĉu ili mortos naturan morton aŭ per letala injekto, aŭ ĉu ili estos senditaj al iu
fronta linio por batali kaj morti por la interesoj de triaj partioj, kiujn ili ne konas, ili tute ne povas esti suverenaj.
Li kondutas kiel ŝafido. Kaj ŝafoj timas la lupon dum sia tuta vivo.
Sed ili estas mortigitaj de la ŝafisto.
La libereco, kiun ni ĉiuj sopiras en Eŭropo, devas unue esti vokita en ĉiu el ni kaj poste vivata.
Tio estas ĝuste tio, kio nin homigas.
Sed ni, la civitanoj, la suvereno, decidas kie ni renkontiĝas. Kie potenco fakte kuŝas. Ekzemple, nun en Prago.
Nia povo plej bone estas ekzerciata en malcentralizita maniero, t.e. iam ajn kaj ie ajn, sed kolektive organizita.
Nenio pli efike senpovigas la memnomumitajn elitojn ol kiam suverenaj civitanoj tra Eŭropo senpetite
kunvenas ĉe rondaj tabloj por redakti novajn konstituciojn kaj novajn leĝojn por siaj nacioj.
Tio estas la plej alta esprimo de demokratia suvereneco. Vi simple decidas pri ĝi kaj vivas laŭ ĝi.
Ĉiu por si mem kaj ni kiel la popoloj de Eŭropo.
Mi konkludos per la vortoj: Ni povas fari ĝin.
Mi ŝatus varme bonvenigi miajn gastojn al nia panelo pri Sano kaj Medicino de Morgaŭ.
Ni ĉiuj scias, ke nia sansistemo estas malsana, kio fariĝas ĉiam pli evidenta.
Estas kronika manko de personaro, troplenaj kuracistaj kabinetoj, kaj nuntempe kuracistoj
preskaŭ tute ne havas tempon por trakti pacientojn.
Estas kreskantaj mankoj de medikamentoj, kaj estas sufiĉe klare, ke la hodiaŭa medicino estas ĉefe movata de la profitinteresoj
de la farmacia industrio kaj de grandaj hospitalgrupoj.
Kaj en ĉi tiu rondo ni volas esplori la demandon, kiel pli bona medicino povus aspekti en la
estonteco, por ke homoj restu sanaj pli longe.
D-ro Hubmer-Mogg, kiel vi imagas pli bonan medicinon en la estonteco?
Jes, do kiam temas pri pli bona medicino por morgaŭ, oni devas diri, ke kiel medicinaj studentoj ni fakte ne
lernas ion ajn krom tio, kio estas en la libroj. Kion niaj instruistoj instruas al ni ĉe MedUni.
Kaj esence, kaj tio ĉiam estas tre grava por mi diri, la fakto estas, ke en medicinaj studoj, kiel ili nun
staras, aferoj, kiuj estas esencaj en la plej vera senco de la vorto, ricevas tro malmulte da atento.
Ni komencas niajn studojn kaj en la unua sekcio havas higienon kaj mikrobiologion.
Kaj tie vi lernas, ke ekzistas vakcinadoj kaj kiaj specoj ili estas. Kaj tio estas ĉio.
Ni tute ne aŭdas pri adjuvantoj, aldonaĵoj en tiaj produktoj, aŭ kromefikoj.
Kaj poste en viaj studoj, kiam vi faros la koncernajn fakekzamenojn, ĉu temas pri pediatrio aŭ dermatologio, vi
havos la ĝustan respondon ĉe la fingropintoj, tiel diri.
Jes, kion vi povas fari por protekti vin? Jes, ĉi tiu vakcino, tiu vakcino, kaj tiel plu.
Sed oni ne instruas al studentoj, ke povas ankaŭ esti kromefikoj, ĉu de konvenciaj
vakcinadoj, ĉu de la novaj modifitaj mRNA-produktoj.
Tio signifas, ke la medicino de la estonteco postulus komenci per trejnado, kie oni multe pli efektivigus la ideon, ke la
persono sidanta antaŭ vi, sidanta antaŭ kuracisto, sidanta antaŭ kuracisto en trejnado, estas mirinda individuo.
Mi ĉiam diras, ke ni havas menson, animon kaj korpon. Kaj ni estas ĉi tie por pensi, senti kaj agi.
Nur ĉe la universitato vi efektive lernas, ke estas persono, kiu nun iel estas kvazaŭ maŝino.
Profesoro Christian Schubert ĉiam diras tion.
Maŝina medicino: io estas rompita kaj nun ĝi bezonas esti riparita. Kaj ni devas foriri de tio.
Ni devas komuniki, ke ekzistas diversaj faktoroj, kial ĉi tiu persono ne plu estas en bona sano.
Kial io ŝanĝiĝis en lia sistemo, ke li havas simptomojn, ke li malsaniĝis aŭ eĉ grave malsaniĝis.
Profesoro Bhakdi, mi ŝatus transdoni la pilkon rekte al vi.
Vi vidas, vi sidas ĉi tie kiel unu el miaj herooj, mi vere devas diri, kaj mi certas, ke multaj aliaj sentas same.
Viaj avertoj pri la koronavirusaj injektoj ekde la komenco certe certigis, ke multaj homoj rezistis ĉi tiujn genetikajn
injektojn, kaj vi verŝajne sekve savis multajn vivojn.
Mi ŝatus paroli pri la rolo de vakcinadoj.
Ĉu vi povus mallonge skizi la rolon, kiun vakcinado ĝenerale povas ludi en la plibonigo de medicino en la estonteco?
Vakcinadoj ludos decidan rolon en la morgaŭa medicino, ĉar vakcinadoj estos monumento
enskribita en ŝtono kontraŭ trompo kaj iluzio.
Mi estas konvencia kuracisto.
Mi studis medicinon, studis mikrobiologion, instruis dum 25 jaroj. Kaj mi kredis je vakcinadoj.
Mi instruis ĉion, kio estas en la lernolibroj.
Nur en la lastaj tri jaroj, pro la pandemio, mi komencis legi tion, kion mi maltrafis dum miaj studoj kaj
profesia vivo. Ekzistas kelkaj bonegaj libroj tie ekstere.
Unu libro, kiun mi ŝatus publike prezenti, estas la libro de Suzanne Humphries. Ĝia titolo estas La vakcina iluzio.
Ĝi enhavas ĉion, kion kuracisto bezonas scii hodiaŭ. Kun fontoj, science.
Ĝi ne estas kontraŭvakcinada libro. Kaj mi enorme profitis el ĝi.
Mi pensas, ke mi nun komprenas, ke la tuta vakcinada afero fakte estis la plej granda komerco en la homa historio.
Tiom da mono jam estis elspezita kaj tiom da mono ankoraŭ estas elspezata.
Kaj tial vakcinado estis elektita kiel la pioniro de la globalistoj.
Farante tion, ili kondukas militon kontraŭ sia propra popolo.
Kiam homoj kredas je si mem kaj superas la dogmon, ke homoj estas konstruitaj kiel maŝinoj, nesufiĉaj, difektaj,
kaj ke estas esence nur sorto, ĉu oni mortas pro Alzheimer-malsano, kancero aŭ infekta malsano.
La fakto, ke homoj tute ne kapablas esti sanaj per si mem, postulas kompletan repripensadon de medicino
kaj, antaŭ ĉio, de tio, kiel homoj perceptas sin mem.
Kaj memfido komenciĝas kiam homoj denove havas pli sanajn cerbojn, ĉar tie komenciĝas pensado, sento kaj respondeco.
Kaj esti sana signifas, ke ni ankaŭ komprenas tion, kion mi nomas la mensa imunsistemo, rekonante kaj respondante
al eksteraj minacoj, kaj kiel individuoj kaj kiel socio.
Ĉar la mensa imunsistemo ankaŭ naskas la socian imunsistemon, kiun ni uzas por defendi nin kontraŭ aliaj, kiuj volas damaĝi nin.
Kaj kiam temas pri ĉi tiuj fundamentaj aferoj en la kronvirusa krizo, ekzemple, ni scias, ke vitamino D estis absolute esenca.
Centoj da studoj montras, ke manko de vitamino D pliigas la probablecon morti pro iu ajn infekta malsano – sendepende de tio,
ĉu ĝi nun estas nomata kronviruso, ĉar PCR-testo estis farita – ĉar malantaŭ ĉi tiu
kronvirusa PCR-testo povus esti iu ajn viruso.
Aŭ iu ajn kaŭzo, kiu poste kondukas al pneŭmonio.
Sed ĝi povas esti mortiga, se mankas certaj fundamentaj aferoj.
Kaj la lasta fundamenta konstrua bloko, aŭ unu el la lastaj en nova fundamento aŭ en nova konstruaĵo de medicino – por mi ĝi
nuntempe estas iom kiel la ŝlosŝtono, kun pluraj pliaj venontaj.
Kaj la ŝlosŝtono, kies nomo en la greka estas lithos, estas litio.
Litio verŝajne estas unu el la plej gravaj esencaj spuroelementoj.
Kaj mi povas pruvi tion en mia venonta libro, nomata La Litiuma Konspiro, kiu aperos venontprintempe.
Sed en ĉi tiu libro mi pruvas, ke litio estas esenca, kaj precipe esenca por ĉiuj fundamentaj sistemoj, aŭ ene de
ĉiuj fundamentaj sistemoj, kiuj tenas nin en ekvilibro.
Supre de ĉio, tenu nian mensan imunsistemon en ekvilibro.
Litio certigas, ke ni formas novajn cerboĉelojn, kiuj tenas nin junaj kaj scivolemaj.
Litio certigas, ke niaj kromosomoj restu sendifektaj dum nia tuta vivo, ke ni ne mortu pro maljuneco, tiel diri – en
la senco de antaŭtempe, jaron aŭ jardekojn pli frue – ke ni ne disvolvu Alzheimer-malsanon aŭ depresion.
Litio ludas fundamentan rolon en ĉiuj esencaj, fundamentaj biologiaj procezoj, kaj ĝi estas la antidoto
kontraŭ, ekzemple, la neŭroinflamo kaŭzita de la mRNA-injekto.
Laŭ la Eŭropa Aŭtoritato pri Manĝaĵa Sekureco, ni rajtas konsumi ĝis dek miligramojn da aluminio ĉiutage.
Kvankam ni scias, ke aluminio estas toksa por la cerbo kaj, ekzemple, respondecas pri la aŭtismaj tarifoj,
kiujn ni vidas, ĉar ĝi ankaŭ estas parto de vakcinoj.
Do 50 procentoj de la vakcinoj enhavas aluminion, kiu fakte estas toksa por la cerbo.
Doktoro Strasser, mi ankaŭ ŝatus inviti vin partopreni en la diskuto, nome kiel defendanto de medicino bazita sur evidenteco.
Kiom gravaj estas povigitaj pacientoj por pli bona medicino?
Povigitaj pacientoj estas esencaj. Nuntempe ni vidas evoluon, kiu tute kontraŭas tion.
Dum miloj da jaroj estis tute natura en nia medicina sistemo, ke medicinaj datumoj estis
konataj nur de du homoj: la paciento kaj la kuracisto.
Tio estis strikte konfidenca. Ĝi estas eĉ reguligita per leĝo.
Mi eĉ ne rajtas diskuti pacienton kun mia edzino.
Ĝi estas tute puninda laŭleĝe. Kaj mi eĉ povus esti malliberigita pro tio. Sed kio okazas nuntempe?
Ĉiuj medicinaj datumoj nuntempe estas registrataj ciferece.
Aŭstrio nuntempe eĉ estas pioniro en ĉi tiu kampo.
Ni nun enkondukis ciferecan vakcinan atestilon: la elektronika sanrekordo.
Kaj ĉiuj ĉi datumoj estas kolektataj kaj samtempe devas esti disponigitaj al vasta rondo de institucioj kaj individuoj.
Ĉi tiuj datumoj estas kolektataj kaj eventuale estos disponeblaj al la federacia registaro, ŝtataj registaroj,
agentejoj pri socia sekureco, krizmedicinistoj, hospitaloj, registritaj kuracistoj kaj diversaj aliaj homoj.
Tio signifas la konfidencon inter kuracisto kaj paciento – kiu estas esenca – ke paciento iras al
kuracisto, kiun ili fidas kaj scias, ke tiu prizorgos ilin.
Kaj miaj datumoj ne flosas ie, estante analizataj kaj uzataj iel – ili malaperis. Ili tute malaperis.
Kaj laŭ mia opinio, tio unue kondukas al la malapero de la kuracisto-pacienta rilato.
Se vi legas la dokumentojn, kiujn nuntempe publikigas la Monda Ekonomia Forumo, la Monda Organizaĵo pri Sano aŭ la
leĝoj, ne plu estas mencio pri kuracistoj kaj pacientoj.
Tiam ili nur parolas pri sanprovizantoj. Tio estas la nova modvorto.
Ni ĉiuj estas sanprovizantoj.
Kiel kuracisto, mi ne plu estas menciita en multaj el ĉi tiuj artikoloj.
Kaj tio kondukas al tio, ke ĉio fariĝas nekredeble senpersona, senhoma, laŭ mia opinio, kaj al la
perdo de tio, sur kio medicino prosperas: konfido.
Se vi tralegos la dokumentojn de la Monda Ekonomia Forumo, ĝi nun etendiĝas al artefarita
inteligenteco, kiu estas planata kaj venos.
Dokumento literale deklaras: Estas planite, literale, uzi triadsistemojn generitajn de artefarita inteligenteco.
Tio estas, ili eĉ skribas, ke estas planite por la estonteco, ke ia artefarita inteligenteco, komputilo, decidos,
kiu ricevos kiajn traktadojn, kiam kaj kie, kaj kiu ne.
Do ĉi tio ne estas inventaĵo – mi ne asertas tion – ĝi estas deklarita en artikolo de la Monda Ekonomia Forumo.
Tio estas la vizio de ĉi tiuj homoj. Kaj tio estas evoluo detrua, kiu tute iras en malĝustan direkton.
Kaj laŭ mia opinio, tio estas io, kion oni devus forte malakcepti kaj urĝe pritrakti.
Ni ne bezonas komputilojn aŭ telefonnumerojn por trakti homojn.
Kio ankoraŭ tute mankas nuntempe, estas prevento.
Kiel kuracistoj, ni dum nia trejnado en la sanprizorga sistemo preskaŭ nenion lernas pri tio, kiel teni iun sanan.
Kaj tio estas la decida punkto. Ĉar se ni tenas homojn sanaj kaj en bona formo, ni bezonas malpli da
kuraciloj por malsanoj, ni bezonas malpli da hospitaloj, ktp.
Kaj ambaŭ ĉi tiuj estas nedezirataj evoluoj.
Kaj kiam vi konsideras, ke ni ankaŭ havis ĉi tiun tradicion ĉi tie, en nia parto de Eŭropo.
Sed tiam venis la Rockefeller-Fondaĵo, kaj tiam venis la ĉefaj kampanjoj, kiuj estis
orkestritaj en la 1960-aj, 1970-aj kaj 1980-aj jaroj.
Vi povas legi ĉion pri tio, kiel homoj estis intence senrajtigitaj, ne plu permesite preni respondecon pri sia
propra sano, sed anstataŭe devigitaj fidi je la aŭtoritatoj.
Kaj tio tiam ankaŭ estis integrita en la trejnadon de medicinaj profesiuloj.
Kaj tio ne havas sencon. Se mi volas, ke planto en mia ĝardeno prosperu, mi ne iras al ĝi
kiam ĝi havas problemon kaj verŝas ion sur ĝin.
Anstataŭe mi rigardas, kion ŝi ricevas por manĝi, kion ŝi ricevas por trinki kaj kiom da suno ŝi ricevas.
Do fakte, se ni iomete forprenas tion el la sistemo, ni scias, ke ĝi fakte estas unu el la bazaj principoj de sansistemo.
Kaj ni kutime havis tiun pluralecon de opinioj – mi ĉiam ĝuas legi malnovajn librojn pri medicinaj
aliroj – antaŭ la Rockefeller-Fondaĵo ekzistis kuracarto.
Ĉiu havis sian propran medicinon. Tio, kion unu persono faris en unu vilaĝo kun ĝiaj loĝantoj, ne nepre signifas, ke li
faris la saman aferon kelkajn stratojn for en alia vilaĝo.
Sed tiel la tuta afero evoluis.
Kiel okazis ĉi tiu evoluo, ke la Rockefeller-Fondaĵo, kiel vi jam kelkfoje menciis, akiris tiel grandegan
influon dum la lastaj kelkaj jardekoj, la lastaj cent jaroj.
Kial ĝi foriris de tiuj resanigaj aspektoj, kiujn ni antaŭe havis, al ĉi tiu pure aparat- kaj prepar-bazita medicino?
Mono. Nu, ĝi estis sufiĉe simpla. Tiutempe, komence de la deknaŭa kaj la dudeka jarcentoj, homeopatio, osteopatio, kiropraktika
terapio kaj naturopatio estis ĉiuj rekonitaj medicinaj disciplinoj, kiuj funkciis
paralele unu al la alia kaj ĝuis la samajn rajtojn.
Kaj tiam homoj ekkomprenis, ke, nu, oni povas gajni multe pli da mono per petrokemiaĵoj.
Kaj tiam, en medicino, aperis la jena situacio: mi havas nur unu simptomon kaj unu medikamenton – kaj
ĉio alia, kio konsistigas homon, estas preterlasita.
Jes, kiel mi diris, ne temas pri resanigo, sed pri teni iun sur medikamentoj dum la resto de lia vivo.
Kaj ĉe kardiovaskula malsano, la plej evidenta afero verŝajne estas, ke ni konas la kaŭzon.
Ni konas la efikajn traktadojn, sed en la nuna sistemo ne estus repago kaj neniu kuracisto povus gajni vivtenon.
Kaj ni jam havas aliajn modelojn en Skandinavio, kie ĉiu kuracisto simple ricevas fiksan sumon, fiksan
kvanton, flatan tarifon monate – kaj ne gravas, kiom da pacientoj estas aŭ kion li faras kun la paciento.
Tio ankaŭ estus ebleco por sistemo de la estonteco.
Ni ankaŭ devas esti singardaj por ne krei alian centralizitan strukturon, kiu estus ĉie, ĉar ni devas
forlasi la Mondan Organizaĵon pri Sano, ĉar ni scias, kiuj estas ĝiaj financaj subtenantoj.
Sed mi pensas, ke ĉi tiuj ekster-sistemaj malcentralizitaj movadoj estas tre kuraĝigaj.
Kiel oni povus ŝanĝi ĉi tiun instruplanon?
Kiu havus la decidpovon? Kaj kio devus okazi por ke la hodiaŭaj junaj studentoj ricevu la medikamenton de morgaŭ?
La estonteco de medicino devas ŝanĝi multajn aferojn. Ĝi devas ŝanĝi la influon de industrio sur la studprogramoj.
Tio estas la unua afero, kiu devas okazi.
La dua afero, kiu devas okazi, estas, ke ni reenkonduku la terminon "specio-apropia" por homoj.
Estas io, kion ĉiu homo fundamente bezonas; ĝi estas parto de nia naturo.
Kaj tio validas por ĉiuj homoj. Tio estas specio-apropia. Specio-apropiateco devas
esti la baza principo de novaj instruplanoj.
Tiam, kompreneble, ni devos ŝanĝi la gvidliniojn.
Gvidlinioj mem, la vorto mem sonas kiel gvidaj amaskomunikiloj, estas grandega problemo, kreita de la industrio.
Kaj kuracistoj kredas, ke ili devas operacii laŭ ĉi tiuj gvidlinioj, kaj ke ĉio ekster ili estas malpermesita.
Kaj ili timas uzi siajn proprajn mensojn, ĉar ili ne estas trejnitaj por tio.
Profesoro Bhakdi, kiam vi pensas pri viaj kolegoj, kiuj ankoraŭ estas blokitaj en tiu malnova pensmaniero, ke la
politiko pri la kronviruso estis ĝusta kaj ke vakcinado estas pli grava, kiel ni povas atingi ilin?
Ĉu vi havas iujn ideojn pri tio, kiel ni povas alproksimigi ilin al la realo?
Ne estas kvazaŭ kuracistoj estus stultaj. Ili ne estas stultaj. Plej multaj el ili estas tre inteligentaj.
Ne estas tiel, ke ili volas malbonajn aferojn. Plej multaj el ili volas bonajn aferojn.
Sed ili estas indoktrinitaj, Michael. Ili estas indoktrinitaj.
Nur malgranda nombro eskapis kaj ekkomprenis, ke la gvidlinioj, la rekomendoj, ke io ne estas ĝusta.
Nun, kiam ni spertis ĉi tiun katastrofon kun la kronviruso, eble estos pli facile atingi ilin.
Tiuj rakontoj pri vakcinado aperis, ĉar ili finfine estis inventitaj. Kaj en ili estas tre malmulte da vero.
Kaj la vero estas, ke ĉi tiuj vakcinadoj plejparte havas terurajn kromefikojn. Sed kiu kuraĝas diri tion?
La ĉefa fluo kaj ĉiuj aŭskultataj homoj diras: aluminio estas la plej ofta peza metalo en la mondo.
Kaj ĉiuj enspiras ĝin kaj manĝas ĝin ĉiutage. Ĝi nenion faras.
Kaj la malgrandaj kvantoj, kiuj estas injektitaj kun ĉi tiuj inaktivigitaj vakcinoj, troviĝas en ĉiuj inaktivigitaj
vakcinoj en relative altaj koncentriĝoj. Ili estas tiel multe malpli ol tio, kion vi manĝas, do forgesu pri tio.
Sed kion homoj ne diras al vi, estas ke estas granda diferenco inter manĝi ion kaj havi ion injektitan en vian korpon.
Ĉar tio, kio estas injektata, estas ĝuste tio, kion mi diris pri Korono.
Ĉi tiuj vakcinoj ne restas surloke; ili eniras la sangocirkuladon.
Kaj aluminio en la sangocirkulado tuj eniras ĉiujn organojn, inkluzive de la cerbo.
Unu el la homoj, kiuj plej multe scias pri ĝi, sidas apud mi.
Kaj ĉi tiu aluminio estas malutila al la cerbo. Ne ekzistas io bona, kion aluminio faras en la cerbo, nur damaĝo.
Kaj ĝi ankaŭ influas ĉiujn aliajn organojn. Kaj aluminio ne faras ion ajn bonan. Ĉu ne?
Tial mi sugestas, ke ni rekonsideru ĉi tion.
Ĉu ni volas injekti vakcinon enhavantan aluminion en la muskolojn de tri-monataj beboj – nun ili volas komenci eĉ pli
frue – por atingi toksan koncentriĝon en la sango de la infano?
Ĉiam. Ili estas venenaj.
Kaj ju pli malgranda estas la infano, des pli alta estas la koncentriĝo, ĉar nature ĝi
estas distribuita tra tiu malgranda volumeno.
Jes, kaj estas tre malofte, ke la virusoj efektive eniru la sangocirkuladon kaj disvastiĝu en grandaj kvantoj.
Jes, se tio okazas, vi povas tre malsaniĝi. Sed tio okazas ekstreme malofte, ĉar – kaj
tio ankaŭ estas problemo kun miaj kolegoj –
Nombroj signifas nenion en medicino. Vi ne komprenas nombrojn.
Ili ne komprenas, ke se iu vere havas gripon aŭ koronaviruson, kaj virusoj de tempo al tempo eniras la
sangocirkuladon, eĉ se temas pri dek virusoj, cent virusoj aŭ milionoj da virusoj, homoj ne mortos pro tio.
Kontraŭe, se vi pakas miliardojn, ne milionojn, da genoj, pakas ilin bone tiel ke ili ne povas esti detruitaj,
kaj injektas ilin en la korpon, tiam la sangocirkulado estas inundita de pluraj protektitaj virusoj.
Kaj se ili havas antikorpojn, la antikorpoj ne povas ataki, ĉar ĉi tiu lipida envolvaĵo protektas la virusojn kaj genojn.
Kaj tio estas la granda krimo, kiu estis farita.
Ah. Tiuj homoj, la pasintjaraj Nobel-premiitoj, certigis, ke nevenkeblaj genoj estis injektitaj en
nekredeblaj kvantoj en la korpojn de milionoj da homoj, mi kredas, ke ĝis nun jam miliardo, jes.
Kaj la skandala afero estas, ke ili sciis, ke la efikoj estis nekonataj.
Laŭ la Robert Koch-Instituto, rilataj datumoj estos kolektataj nur post la merkatiĝo.
Vi tiel deklaras, ke homa provo devus esti farita.
Mi estas senvorta. Kaj mi nun alvokas la mondon fari ion pri tio. Mi vere devas diri, ke ĉi tiuj estas la konspirantoj.
Kiam mi observas medicinon, kaj mi ankaŭ estas membro de la Medicina Asocio kaj parolas kun kolegoj, mi rimarkas,
kiom iuj kuracistoj nun estas tuŝitaj de tio, kio okazis.
Ili ne ŝatas paroli pri tio, sed ĉiuj, aŭ almenaŭ plej multaj kuracistoj, scias, ke io terure misiris.
Se vi rigardas ĝin, en Germanio ekzistas enketoj montrantaj, ke ĉirkaŭ duono de la germana loĝantaro konas
iun aŭ mem estas trafita de la kromefikoj de la vakcino.
Laŭ mia opinio, la kronviruso en la lastaj jaroj kondukis al fundamenta krizo en la moderna okcidenta medicino.
Kaj homoj povas vidi, ke kun iom da retrospektivo, ĉio estis simple sensencaĵo.
Kiom da homoj, laŭ vi, venas al mia kliniko kun sanproblemoj post vakcinado, kie la avo mortis pro la vakcinado, kie la fratino
estas grave malsana post la vakcinado, aŭ parencoj, konatoj?
Homoj venas al mi en la kliniko kaj diras: Doktoro, mi ne estas vakcinita, sed miaj vakcinitaj kolegoj konstante malsanas.
Ili konstante malsukcesas. Ni ĉiuj spertas tion ĉiutage. Kaj ni kuracistoj spertas tion ĉiutage.
Kuracistoj ne ŝatas paroli pri tio, ĉar multaj kuracistoj, kompreneble, instigis al vakcinado.
Sed ni nuntempe atestas la kolapson de la pruvoj.
Mi diru al vi rekte: John Ioannidis publikigis artikolon antaŭ pli ol 20 jaroj, asertante ke 90 procentoj de studoj
estas falsaj – unu el la plej vaste legataj sciencaj publikaĵoj.
Kaj nun homoj konscias pri tio. Ĉiutage homoj konscias, ke tio, kion oni diris al ili pri vakcinado, ne estas vera.
Ĉi tio markas la sekvan paŝon en ĉi tiu sistemo, kio klarigas, kial medicino estas en krizo.
Kaj ni sciis, kio estis malutila al ni kaj kio estis utila.
La kriterioj por kuracado per vakcinado kontraŭ aŭtismo estis klarigitaj. Ni scias, ke ĝi estas danĝera.
Ni nun povas diri: bone, ni faros ankoraŭ dek jarojn da esplorado.
Sed dum la venontaj dek jaroj, ĉiutage naskiĝos beboj kun aŭtisma risko de 1:32 aŭ eĉ pli alta. Kial ni ne simple ĉesigu ĝin?
Kial ni ne simple ĉesas fari ĝin ĝis ni certe scias, ke ni povas ekskludi ĝin?
La demando ne estas, ĉu ni povas pruvi, ke tio ne estas la kazo, sed ke ni devas meti finon al ĝi, por ke
neniu naskiĝu kun la potencialo malsaniĝi pro io, kion ni ŝanĝis, io, kio antaŭe ne ekzistis.
Tiuj, kiuj kontrolas scion, ankaŭ kontrolas opiniojn.
Kaj, kompreneble, la tutmondismaj aktoroj kaj retoj tion tre bone konscias.
Miliardoj da funtoj fluas tutmonde en ĵurnalistajn retojn kaj amaskomunikilajn kompaniojn, kiuj retenas interpretan aŭtoritaton
pri ĉiu signifa okazaĵo kaj evoluo en la mondo kaj, antaŭ ĉio, klare komunikas al la
loĝantaro ĝuste kion ili devus pensi pri tio.
Ĉi tiu monopolo pri informoj estas ankaŭ la centra kolono de globalisma transformo.
Kaj tio estas la centra ankrilo en la batalo inter la elitoj kaj la popolo.
La plej grava ilo por atingi mankon de libereco estas klara al ĉiuj.
Do nuntempe, iu ajn povas preni sian poŝtelefonon, filmi videon kaj alŝuti ĝin al TikTok, Instagram aŭ YouTube.
Simple dividi viajn proprajn pensojn kaj viziojn. Tio estas la unua paŝo.
Kaj se vi volas publikiĝi por esti parto de ĉi tiu alternativa amaskomunikilo, tiam iu ajn povas fari tion.
Kaj tio estas la pozitiva afero pri la nuntempo.
Ni povas uzi la amaskomunikilojn por io pozitiva kaj disvastigi pozitivan mesaĝon.
Aŭ ni simple pasigas la tutan tagon en la lito, rulante TikTok-on aŭ spektante seriojn.
Kaj ĉiam ĝi komenciĝas per via propra decido: kion mi elektas?
Se mi volas ŝanĝi ion en ĉi tiu mondo, tiam mi devas fari ion.
Mia patro detale esploris ĉi tiun kvaran eston kaj konstatis, ke la kvara estaĵo tute ne
estas la kvara estaĵo, sed prefere la unua estaĵo.
Ne plu devigaj kotizoj por ĉi tiu militpropagando, por ĉi tiuj tiel nomataj ĉefaj amaskomunikiloj, kiuj ĉi tie malŝparas
miliardojn, por famkonataj mensogoj. Anstataŭe, ĉi tiu kvara estato fariĝis la unua estato, kaj ĝi apartenas denove
al la popolo, tial li tre diligente laboris pri popola reto.
Kaj mi ankaŭ vidas la ŝlosilon al novaj amaskomunikiloj en la nova homo, kie li fakte atingis tion.
Li fakte diris tion en provoka frazo. Li diris: La nova mondo estas sen mono.
Kaj poste, jes, ĝi postulas monon. Kompreneble ĝi postulas monon, sed tio ne estas la fokuso.
Pli ĝuste, temas pri volontula servo, donado, plene dediĉi sin al la firma kredo, ke ĉio poste revenos,
ĉar tiuj, kiuj vidos miajn klopodojn, subtenos min.
Kaj ĉi tie mi vidas, ke mi mem prenas la gvidon kiel ekstreman modelon por la estonteco.
Ĝuste nun li ankaŭ volas ĉie fortranĉi la financadon de la liberaj amaskomunikiloj.
Mi aŭdis pri ĝi en AUF1, dek kontoj estis nuligitaj. Ĉiuj volas eniri.
Ĉi tie ekzistas solida fundamento en la liberaj amaskomunikiloj, kie homoj volontas sian
tempon kaj diras: Jen mia afero, jen mia afero.
Post la laboro, mi donacas mian tempon, miajn kapablojn, mian scion.
Mi opinias, ke tio estas bazo, kiu donas al la novaj amaskomunikiloj grandegan sekurecon,
kaj ankaŭ certigas, ke ĝi restu populara movado.
Tio estas tio, kio min tiom fascinas pri nia laboro. Tiel ĝi okazis.
Hodiaŭ ni havas pli ol 2 000 volontulojn laborantajn pri diversaj projektoj:
Stimme&Gegenstimme estas desegnita por eksterreta distribuado.
Kie ni diras, ke ĝi estas nur A4-folio, antaŭ- kaj malantaŭflanke, kaj mi pasigas ĝin al du homoj kaj kuraĝigas ilin pasigi
ĝin al du pliaj homoj, kiuj poste pasigas ĝin al du pliaj homoj.
Ni ankaŭ nun konstruas ĉi tiun reton. Ĝi ankaŭ estas koncepto, kiu, laŭ mi, havas karakteron
tipan por novaj amaskomunikiloj en ĉi tiu epoko.
Sed ĝi ĉiam baziĝas sur homoj. Ĝi baziĝas sur sia propra ŝanĝo, sur sia propra ago.
La nova sistemo baziĝas sur la novaj homoj.
Kaj tiam ni ankaŭ povas esti certaj, ke ne ekzistas korporacia dependeco, kio estas eĉ pli bona en volontula laboro.
Vi tute ne estas finance dependa, sed vi povas vere diri tion, kio devas esti dirita.
Ankaŭ estis tre impresive vidi tiam, kiel la komunuma spirito disvolviĝis inter vi.
Post 90 minutoj la halo estis senmakula. Ĝi estis kiel horloĝo.
Ĝi estis vere impona. Salutojn al ĉiuj hejme.
Varmajn salutojn de mia patro kaj la tuta familio.
Jes, dankon tre multe.
Mi ankaŭ scias el mia sperto en la GDR, ke ĵurnalismo kaj amaskomunikiloj ne povas esti
konsiderataj aparte de la politika sistemo.
En la GDR la gvidantaro de la SED devis unue demisii. Honecker, Mittag kaj Herrmann devis unue demisii,
t.e. la partia gvidanto, la ekonomio kaj la propagando.
Kaj tiam, la sekvan tagon mem, ĵurnalismo povis liveri ĝuste tion, kion homoj de ĝi deziris.
Hodiaŭ ni havas medipejzaĝon, gvidan medipejzaĝon, kiu estas firme en la manoj de la ŝtato, politiko kaj korporacioj. Tio
validas kompreneble por publika dissendado kaj platformoj, sed ankaŭ por la ĉefaj gazetoj, kiuj apartenas al
kelkaj ultra-riĉaj familioj: Mohn, Burda Bauer kaj Holzbrink.
Do mi devas komenci mian vizion per socio, en kiu ni ĉiuj, inkluzive de tiuj el ni sur la podio, tiuj ĉi en ĉi tiu ĉambro,
kaj tiuj el ni rigardantaj sur niaj ekranoj, povas esprimi opinion kaj partopreni en decidoj, kiuj influas niajn vivojn.
Por atingi tion, ni bezonas ne nur informojn, kiel vi menciis en via enkonduko, sed antaŭ
ĉio travideblecon. Informo estas ilo de potenco.
Ni spertis kvantuman salteton en ĉi tiu kampo, en la kampo de kontraŭ-propagando, en la lastaj jaroj.
Mi tamen ŝatus scii la financan situacion ĉe ĉiu alvoko por donacoj, eĉ se ĝi koncernas vian vivon aŭ vian koron kaj animon,
kiel en via kazo, Elias. Ĉe ĉiu alvoko por donacoj mi tamen ŝatus scii la financan situacion. Ĉu
la dissendanto dependas de miaj 10 eŭroj aŭ ne?
Tio estas unu parto de mia vizio: travidebleco. La dua parto, la dua kolono, estas diverseco: diverseco de
temoj, diverseco de perspektivoj, diverseco de opinioj. Diverseco en la fonoj de la aŭtoroj.
Do ne nur la kutimaj grandurbaj akademiuloj de ĉiuj haŭtkoloroj kaj ĉiu ebla seksa orientiĝo, sed ankaŭ la
laborista filo, la farmista filino, la kamparaj infanoj.
Eble ankaŭ diverseco en organizaj formoj. Kial ne eksperimenti kun publika partopreno, kun publikaj paroladoj?
Sen ŝanĝi la politikajn strukturojn, ni ne havos alian amaskomunikilan pejzaĝon.
Ni fakte vidis la estontecon ĉi tie ĉe ĉi tiu konferenco.
Do ni simple daŭrigu, daŭre antaŭenigu tion en la spirito de vera utopio, provu aferojn kaj tiel pligrandigu
la premon ĝis politikaj strukturoj efektive ŝanĝiĝos.
Ni venas el situacio, kie la ĉeftendenco havis absolutan aŭtoritaton super opinioj.
Do se vi antaŭ dudek jaroj konsumis amaskomunikilojn, vi havis nur la ĉefajn amaskomunikilojn kiel
alternativon. Kaj tio draste ŝanĝiĝis kun la interreto.
Finfine, la konduto de konsumado de amaskomunikiloj ankaŭ dependas de la amaskomunikila klereco de la spektanto.
Do, antaŭ ĉio, mi ŝatus vidi iom pli da progreso en ĉi tiu kampo en la estonteco.
Ĉar se spektantoj konscius pri la manipuladoteknikoj, kiujn oni konstante uzas kontraŭ ili
ĉiutage, estus multe pli da rezisto kontraŭ ili.
Kaj tiam propagando ankaŭ estus malpli efika.
Kaj jes, mi simple volas amaskomunikilojn, kiuj provizas homojn per informoj, kiuj ebligas al ili plibonigi siajn vivojn.
Kaj ne la kontraŭo, kiel ni nuntempe spertas.
Ni ne faras amaskomunikilojn por si mem, ĉar ni ankaŭ povus fari ion alian.
Ni certigas, ke la socio, la politiko, la kadrokondiĉoj kaj la estonteco ŝanĝiĝu.
Ĉar mi havas infanojn, multaj el vi ankaŭ havas infanojn. Ni ne volas, ke ili kresku en mondo, kie ili estas nenio
pli ol sklavoj, aŭ kie transhumanismo signifas, ke ili ne plu rajtas ekzisti kaj devas esti eliminitaj.
Do ni volas, ke io ŝanĝiĝu fundamentale.
Kaj tial, kiam temas pri alternativaj amaskomunikiloj aŭ pri la malagrabla temo de cenzuro, homoj ĉiam diras,
ke ĝi estas nur nia problemo. Ĝi estas problemo de ĉiuj.
Se ekzistas cenzuro kaj ne ekzistas alternativaj amaskomunikiloj, tiam homoj ne povas akiri informojn.
Kaj tiam ili ne povas formi sian propran opinion.
Se ni volas liberajn amaskomunikilojn, ni bezonas liberajn civitanojn, ni bezonas liberan, liberigitan politikon.
Ili estas interkonektitaj vazoj. Kaj sen unu, la alia ne eblas.
Kaj per progreso en la amaskomunikiloj, ni ankaŭ progresas en la socio.
Dum la socio progresas, ankaŭ la politikaj potencrilatoj ŝanĝiĝas.
Ĉar kiam mensogoj kolizias kun la vero, ni scias, kiu venkos fine.
Kaj komence, kompreneble, vi nur volas eduki aŭ pritrakti la temojn, kiuj persone interesis min
en la pasinteco aŭ ankoraŭ interesas min hodiaŭ.
Mi tion menciis, kaj tiam vi tuj ricevas kontraŭreagon kaj premon de YouTube kaj de tiuj
platformoj. Sed daŭrigi kaj ne rezigni estas la ŝlosilo.
Kaj tio estas tre, tre malfacila. Sed mi povas vidi ĉi tie hodiaŭ ĉe ĉi tiu konferenco, ke tio eblas.
Kompreneble, estus pli bone, se pli da junuloj farus ĉi tiun paŝon kaj publike sin
esprimus, aŭ almenaŭ kuraĝus esprimi siajn opiniojn.
Homoj, kiuj ankoraŭ estas kaptitaj en tio ĉi, jes, mi trovis bonegan vorton por ĝi, en la pensprizono de la
ĉefaj amaskomunikiloj. Jes, kiel ni povas atingi ilin?
Mi kredas, ke krom la malliberejo de la penso, homoj havas duan malliberejon, la malliberejon de
prospero. Tio ankaŭ estis menciita kelkfoje hodiaŭ.
En mia esplorado mi esploris, kio igas homojn ĉesi spekti la ĉiutagajn novaĵojn kaj, ekzemple,
transiri al AUF1. La respondo estas relative simpla.
Ĉiam devas esti paŭzo inter persona sperto kaj la oficiala rakonto.
Kiam la oficiala rakonto ne plu kongruas kun persona sperto, homoj komencas serĉi aliajn informojn, pri Golano aŭ aliloke.
Pli kaj pli da homoj spertos ĉi tiujn perturbojn en sia ĉiutaga vivo.
Kaj tiam estas bone, ke ekzistas ofertoj kiel la via, via oferto, ĉio, kion ni havas ĉi tie
sur la scenejo, ĉar tie homoj trovos respondojn.
Do ankaŭ ĉi tie temas simple pri daŭrigi kaj fidi, ke la realo, kaj tial la tempo, estas je nia flanko.
La ekonomiaj datumoj montras nenion alian ol ke venontjare, en 2025, nekredebla ondo de insolvencoj
alvenos, kunportante amasan senlaborecon kaj tiel plu.
Venos kelkaj vere grandaj ŝokoj, kaj ni devas prepari niajn vazojn, ni devas stari, ni devas esti pretaj,
ni devas esti rekoneblaj kiel lumturoj por tiuj, kiuj serĉas, kiam ili iel falos en la mallumon.
Kaj ĝuste tial. Ni vere devus igi la GEZ-mediojn labori vespere laŭvole, uzante siajn proprajn rimedojn kaj sekvante
siajn proprajn interesojn. Tiam ni estus sur egala bazo kaj povus vidi, pri kio homoj vere interesiĝas.
Ekde la komenco ni fidis je niaj propraj serviloj kaj infrastrukturo, sed ni ne permesis al aliaj fari la samon, kaj mi
kredas, ke ĉi tiu estas la ŝtono, kiu povas faligi Goliaton, se ĉiuj trovos sian slingon
kaj starigos siajn malcentralizitajn sistemojn.
Kaj poste vi interkonektiĝas kaj federiĝas unu kun la alia, trovas unu la alian, malcentralizite.
Sed permesu al mi diri, kiel vi povas komenci, kaj jen loka retigado, kompreneble tio estas la ŝlosilvorto, vere alvokante
homojn kaj dirante: homoj, vi estas surloke, provizu al ni la informojn, ni bezonas la plej bonajn
fakulojn, ni bezonas havi la plej bonajn informojn.
Mi ankaŭ diras, ke profesieco kaj tiel plu estas absolute esenca kaj necesa.
Aliflanke, se vi vere havas la plej bonajn informojn kaj la plej bonajn fakulojn, tiam ni ĉiam miris, kiel la plej
neprofesiaj programoj altiris milionojn da spektantoj, kiam ni investis en aliaj produktaĵoj kaj tiel plu.
Ni ankaŭ faris plenlongajn filmojn, kinofilmojn, ĉiujn sur volontula bazo, kaj oni konstante
forpelis nin el kinejoj kaj simile; ĝi estis enorma peno.
Kaj vi krome produktis aliajn aferojn, sed ĝi havis tiun certan ion, kaj tiam homoj ĝin volis, ili bezonis ĝin.
Antaŭ ol ni atingos pli da ekvilibro kaj justeco ĉi tie, ni simple devas elĉerpi ĉiujn rimedojn, kaj loka retkonektado estas
absoluta pluso ĉi tie, kiun ni vidas kiel centran strategion por la estonteco. Ni devas uzi ĉion, dezentralizitajn
servilojn, sociajn retojn, kiel eble plej longe.
Ni konstante adoptas novajn strategiojn, novajn alirojn, novajn metodojn, starigante taskfortojn, kie ni diskutas, kiel reagas
diversaj sociaj retoj al cenzuro, kaj kie ankoraŭ funkcias kio?
Ni devas resti aktivaj sur ĉiuj frontoj, sed loka retkonektado, inviti homojn en la reton, elvoki ilin el anonimeco
kaj diri: Hej, vi loĝas tie kaj tie, ĉu vi iros al la evento, ĉu vi faras fotojn, ĉu vi sendas ilin ĉi tien?
Ni devas antaŭeniri, kaj tiam profesieco eble pliiĝos.
Sed denove kaj denove, prenu la rimedojn, kiujn vi havas, kaj simple iru kun plena vaporo antaŭen.
Mi subtenas ĉi tiun tezon ekde la komenco mem, kaj per komenco mem mi celas 2005, 2006, kiam YouTube
naskiĝis. Ni estis tie ekde la komenco, tial mi estas iom obstina pri ĉi tiu afero, por esti honesta.
Mi ne permesos, ke oni forpelos min de ĉi tiu granda merkato.
Tiel simple estas tie: se vi volas vendi produkton, vi iras al la merkato kaj krias, tiam vi ĝin vendas.
Sed se iu venas kaj diras: "Ne, ne, vi povas vendi viajn varojn nur tie en la plej malproksima angulo, en la malantaŭa
strato", mi ne konsentos pri tio, ĉar tio estas maljusta konkurenco. Kaj mi insistas, ke la kondiĉoj estu samaj por ĉiuj.
Sed, kiel mi diris, mi estas obstina. Tio okazis al ni plurfoje.
Ni ĵus komencis denove de nulo ĉe YouTube komence de 2024.
Kaj mi ankaŭ kredas, ke ni absolute devas fari tion, ĉar ĝuste tie estas la homoj, kiujn ni devas atingi, por ke io povu ŝanĝiĝi.
Ne helpas, se ni ĉiam ludas la saman bulon.
Poste estas ombraj malpermesoj, nia plej granda kanalo, 280 000 abonantoj.
Kiam mi tie alŝutas videon, ne gravas ĉu la enhavo estas ĝusta aŭ ne; kiel vi ĵus priskribis, ĝi
ricevas 2 000 aŭ 3 000 klakojn kaj tio estas ĉio.
Se YouTube iam decidus preni radikalan agon kaj permanente malpermesi ĉiujn de la platformo, kio certe estus farebla per
artefarita inteligenteco, tiam ni atingus la punkton, kiam konsumantoj ankaŭ estus devigitaj serĉi novajn alternativojn.
Homoj volas esti distrataj, pano kaj cirkoj. Bedaŭrinde, tiel ĝi estas.
Ni ne devus tute ignori ĉi tion en ĉi tiu alternativa veziko.
Mi kredas, ke estas absolute esence por socia kaj politika ŝanĝo, ke ĉi tiuj amaskomunikiloj ankaŭ estu malmuntitaj.
Tio estas klamo. Vi ne povas reformi ĝin. La dua afero estas cenzuro.
Cenzuro devas esti malpermesita per leĝo, se ni parolas pri leĝoj.
Kio estas cenzuro? Cenzuro ne temas nur pri tio, ke oni izolas nin de la konkurenco. Ne, ni
vidis tion kun la kronviruso. Cenzuro mortigas.
Cenzuro mortigas. Ĉar dum la lastaj du jaroj multaj spektantoj kontaktis nin kaj diris: "Se mi estus vidinta vian
programon, mi ne estus permesinta al mi mem manĝi tiun rubaĵon."
Kaj nun mi estas malsana pro tio, aŭ mi perdis iun al mi karan. Oni ne donis al mi iun klarigon.
Mi tajpis ĉi tion en Google: Vakcinado danĝera.
Kaj mi trovis nur la retejon de la brita registaro kaj Vikipedion, kiuj asertis, ke estas sekura kaj ke la
vakcinado protektas vin. Kaj milfoje la video de Lauterbach.
Do ekzistas cenzuro. En la estonteco tio devas esti traktata kiel malsukceso helpi.
Se mi preterveturas aŭto-akcidenton kaj nur ridas pri ĝi, oni povas procesi min pro nehelpo.
Kaj kiam la amaskomunikiloj aŭ la korporacioj de Silicia Valo cenzuras, ili eble malhelpas homojn aliri esencajn informojn.
Tio devas esti strikte malpermesita, aŭ la libera merkato ĝin reguligos kaj ni tamen
forpelos ilin. Sed ĝuste tio estas la problemo.
Revolucio ne povas esti skizita en individuaj paŝoj, sed en la malproksima estonteco devas esti nek
cenzuro nek publikaj financoj por nur unu flanko.
Temas pri la demokratio de morgaŭ.
Pli kaj pli da homoj perceptas la nunan staton de la Eŭropa Unio kiel simuladon de demokratio, kie demokratio
estas alte laŭdata kaj honorata, sed en realeco ne realiĝas.
La vekitaj elitoj en la Okcidento kaj iliaj amaskomunikiloj asertas, ke ili sole reprezentas
demokration. Kaj ke ilia demokratio devas esti defendata ĉiam.
Samtempe, pli kaj pli da homoj spertas mankon de libereco, ŝtatan persekuton kaj subpremon.
La ŝtato ofte estas perceptata kiel entrudema ilo de la potenculoj.
Ne plu estas ajna mencio pri la popolo, de kiu laŭdire devus eliri ĉia povo.
Mi estas firme konvinkita, ke por priskribi la nunan situacion ni alfrontas plurajn ŝtatajn puĉojn, kun
kolapso de la potenca apartigo tra la tuta sistemo.
Kaj ke ni alfrontas malican reĝimon, kies malico, laŭ mia opinio, ne estas evidenta al la plimulto de la loĝantaro.
Kaj tial mi citas el nia plej nova publikaĵo, Gegendruck:
Malica reganta kliko konservas sian potencon per flagrantaj mensogoj, vasta korupto kaj cenzuro, ĉiea
propagando, konstantaj leĝrompoj, militinstigado kaj daŭraj ŝtataj atakoj kontraŭ ajna formo de opozicio.
Kiel rezulto, registaroj, korporaciaj ekonomioj kaj anonimaj burokratioj ĉiam pli mutacias
en retigitajn krimajn politikajn organizojn.
La termino "kriminokracio" povus esti uzata por priskribi la monstran regantan sindikaton
de postmodernismo en sufiĉe adekvata maniero.
Kaj ni devas unue lerni demokration, ĉar ni neniam havis ĝin antaŭe.
Por mi, demokratio en mallonga resumo hodiaŭ signifas inversigi ĉiujn ekzistantajn rilatojn. Tio
signifas lerni ĉion denove, trejni ĉion denove.
Kaj por konkludi miajn komencajn rimarkojn, mi ŝatus diri, ke ni devas dokumenti la krimojn de la pasintaj jaroj.
Ĉar kiam la sistemo falos, kaj mi esperas, ke ĝi falos, ni bezonos dokumentan centron por reĝimaj krimoj.
Tio estas esenca, se vi volas antaŭeniri en novan socion, ĉar la malnovaj gangsteroj kaj krimuloj, la organizitaj krimuloj,
devas esti iel respondecigitaj sub la regado de la leĝo.
Principe, la reguloj kaj regularoj, kiujn ni havas en Germanio aŭ Aŭstrio, t.e. niaj konstitucioj de 1923,
1928 aŭ la Germana Baza Leĝo de 1949, estas tre bonaj.
Do ili estas bone pripensitaj kaj starigas prudentajn regulojn por demokratio.
Sed kiel ni vidis en la lastaj jaroj, ne nur jaroj sed jardekoj, ĉi tiuj rimedoj ne sufiĉas por
kontraŭagi la erozion, kiu jam estis menciita ĉi tie.
Kaj ekzistas diversaj aliroj por subfosi ĉi tiun aron da reguloj, aŭ pli ĝuste, fortoj, kiujn ni ne povas vidi,
kiujn ni ne elektas, kiujn ni ne povas regi, estas uzataj por trudi al ni fremdajn volojn.
Kaj ĉi tie mi vidas du aparte gravajn aspektojn de la morgaŭa demokratio.
Unu estas, ke politikistoj denove estas veraj reprezentantoj de la popolo. Tio nun sonas tiel evidenta.
Tamen politikistoj hodiaŭ reprezentas ĉiujn interesojn, favorante tiujn de la farmacia industrio, diversajn
sekretajn servojn kaj eksterlandajn sekretajn servojn.
Kaj tio devas finiĝi. Kaj kiam li estas reprezentanto de la popolo, li respondecas nur al la popolo, la suvereno.
Kaj la homoj devas konscii pri sia potenco.
Jen kion signifas la dua komponanto: Ni denove bezonas civitanojn, kiuj meritas la nomon kaj ne estas nur finuzantoj.
Kaj tiuj civitanoj tiam ankaŭ devas informi sin. Kaj tio superas la distraĵan programon en la ĝungalkampo.
Horst Seehofer aldonus: "Tiuj, kiuj faras la decidojn, ne estas elektitaj, kaj tiuj, kiuj estas elektitaj, ne havas
decidojn por fari," li tiam mirinde diris al la kameraoj.
La Nobel-premio pri paco estis aljuĝita al la EU, kiu nun prepariĝas por milito kontraŭ
Rusio, aŭ al la dronmortiganto Barack Obama.
Ni vivas en absoluta simulado.
Mi kredas, ke tio eblas, kaj per tio mi konkludas mian misian deklaron, ke politikistoj kun respondeco fariĝos reprezentantoj
de la popolo kiam ili estas ŝarĝitaj per respondeco.
Inter primitivaj popoloj hodiaŭ, se la ĉefo oferumas sian popolon ordonante al ili fari ion malĝustan, kiel
ekzemple batali malĝustan militon aŭ ion similan, li estas senkapigita, kiel ekzemple ĉe la indianoj.
Estas respondeco. Kaj kiam politikisto faras ion, kio estas malbona por la komunumo, devas esti respondigebleco.
Ni estas civilizitaj kaj ni ne senkapigas iun ajn nek pendigas iun ajn de kranegoj. Sed li devas esti punita.
Li devas respondi per siaj aktivoj. Tio ne povas esti ĝusta.
Sendependeco de la juĝistaro, libera de la interesoj de la ŝtato. Kion tio signifas?
Por mi tio signifas, ke la justica sistemo devas efektive procesi kaj puni malobservojn faritajn de la ŝtato,
malobservojn de la leĝo, malobservojn de la konstitucio kaj eble malobservojn de la krimkodo.
Nur tiam ni povas esti certaj, ke ni havas sendependan juĝistaron, se ĝi efektive atente observas la
ŝtaton, kiu povas misuzi siajn povojn aŭ eble perfidi la konstitucion kaj tiel la interesojn de siaj civitanoj.
Kaj tiel ĝi estas. Kaj via kazo tion montras. Multaj kazoj tion montras.
Preskaŭ ĉiuj el ni estas iel tuŝitaj de tio.
Supre de ĉio, kompreneble, la kronvirusa pandemio, kun sia impona amplekso, montras, ke ĝuste tio ne okazas.
Jes, ni transdonu la demandon al Michael Ballweg.
Jes, mi volis aldoni ion al tio, ĉar ĝi estas tre grava. Arbitrario povas okazi nur en la mallumo.
Kaj mi pensas, ke multaj homoj ne scias, kiel funkcias krima proceso.
Krimprocesoj estas publikaj, sed ili ne estas registrataj nek protokolataj.
Do tute nenio estas dokumentita en ĉi tiu tuta procezo. Kaj tio malfermas la digojn al arbitreco.
Do se ni vere diras, ke ni havas sendependan juĝistaron, tiam ĝi ankaŭ devas esti kontrolata.
Kaj tion plej bone kontrolas la ĝenerala publiko.
Kaj ekzemple ne ekzistas kialo ne publike elsendi kortuman proceson kiel la mia.
Unue, kompreneble, registri tion, kio fakte okazis, por ke oni povu poste revizii ĝin.
Tio ankaŭ donas al homoj kontrolan funkcion.
Ni ankaŭ neniam havis sendependan juĝistaron en Germanio.
Ekzemple, la juĝistaro ĉiam estis hibrida ento, kiel ni ĉiuj scias.
Ĉiuj publikaj prokuroroj estas submetitaj al instrukcioj, kaj tie kuŝas la unua problemo.
Kaj tio signifas, ke ĉi tiu strukturo sola ne ebligos al ili atingi sendependan juĝistaron.
Tiam sendependa de la reakcia juĝistaro.
Mi jam estis bruligita; mi devenas el familio de advokatoj.
Mi scias, kiaj estas ĉi tiuj homoj, kaj la sola prudenta afero, kiun mia patro iam diris, estis, ke
tribunalo ne temas pri justeco, sed pri atingi verdikton.
Punkto. Bonega frazo, tio estas ĝusta.
Revolucio, precipe perforta, klare estas malakceptebla. Vivo estas honorinda.
Usono estas nenio alia ol perforta militŝtato kaj armilŝtato.
Kaj Mike Lofgren, kiu konas la tutan lokon de interno eksteren, ĉar li estis parlamenta asistanto dum multaj, multaj jaroj.
Li verkis la libron La Profunda Ŝtato. En la libro li montris, ke la averaĝa parlamentano pasigas almenaŭ
40 ĝis 50 procentojn de sia tempo kolektante financojn.
Kaj tio okazas preskaŭ ekskluzive per la armilkompanioj. Kaj tiam vi povas komenci demandi
vin, kial Usono estas tiel militinstiga nacio.
Ne nur pro nia propra ideologio, "Ni devas esti la unuaj."
Vi povas legi pri tio en ĉiuj dokumentoj pri ekstera kaj sekureca politiko kaj pri inteligenteco, kie disponeblas.
Kaj el la naciaj sekurecaj programoj kaj deklaroj, denove kaj denove, ni devas esti la unuaj.
La mondo devas orientiĝi al ni kaj tiel plu. Ĉiu, kiu tiel pensas, jam havas militon en sia tagordo.
Kaj tial ni tute ne bezonas ĉi tiun specon de demokratio, ĉar ĝi ne estas demokratio. Ni bezonas tute novajn procedurojn.
Por kiu, tiel diri, fakte devus decidi, eble ankaŭ gvidi aŭ direkti?
Mi ne kontraŭas mondan ordon, konsilion, aŭ altan konsilion, se ĝi konsistas el la plej bonaj
homoj, kiuj agas en niaj plej bonaj interesoj.
Se ili estas senriproĉeblaj, se ili estas saĝaj, se ili estas spertaj, se ili vere montris per siaj vivoj, ke ili estas
honorindaj, inteligentaj, spertaj, homamaj viroj kaj virinoj.
La plej bonaj, vere la plej bonaj, kiuj faras la esencajn decidojn en la interesoj de libereco, paco kaj kontenteco, kompreneble.
Sed ĉi tiuj mirindaj homoj faros ĝuste tion.
Do mi certe ŝatus defendi la ideon de konsilio, mondan konsilion, se – kaj tio estas la
antaŭkondiĉo – se ili vere estas la plej bonaj.
Kaj tio estas la plej longa vojo por atingi tien.
Ĉar tio, kion ni vere bezonas denove lerni, kaj tio estas mia fina argumento, estas
respekto, dececo, ĝentileco kaj bonaj manieroj.
Ne estas loko ĉi tie, mi venos ĉiuokaze, ĉu sur germanaj aŭtovojoj aŭ per iu ajn alia maniero, ĉi tiu
neesprimebla malkresko de manieroj, kiu fakte ankaŭ estas esprimo de la fakto, ke nin ne regas la plej bonaj.
Kaj se ili estas la plej bonaj, tiam mi estus tre feliĉa meti min en iliajn kapablajn
manojn, ĉar ni ĉiuj havas sufiĉe da farendaĵoj.
Kaj en niaj malgrandaj cirkloj, en niaj malgrandaj socioj, en niaj malgrandaj kaj plej malgrandaj unuoj –
familio, profesio, komunumo, urbo, lando, nacio – ni ĉiuokaze havas sufiĉe da farendaĵoj.
Kiel ŝtato kaj socio povas produkti vere respondecajn civitanojn?
Ni simple komencu per sinjoro Schöning sur la flanko.
Jes, unue, oni devas diri, ke, kiel medicina diagnozo, ni tute ne havas demokration, ni havas
oligarkion. Precipe en la Federacia Respubliko Germanio.
Se vi rigardas, kiuj fakte fondis ilin – la familioj Adenauer kaj McCloy. Kiel ni povas fari pli bone?
Ni povas fari pli bone per kombini elektojn kaj loteriojn. Ankaŭ dirante kio estas.
Kaj mi ankaŭ estas tre danka al Ulrich Mies pro tio, ke li tion klare esprimis kaj diris, ke ni estas organizita krimo ĉi tie.
Kaj Beate Bahner, ekzemple, kiu ankaŭ portas ĉi tion al tribunalo, provas establi la jurŝtatecon. Ni ne havas tion.
Sed per ekvilibrigo inter elektoj kaj loterioj, en loteria sistemo, mi certas, ke ni
povas plibonigi ĝin kaj fari ĝin praktika.
Kaj ni devus labori por tio.
Se ni tiam ankaŭ traktos la problemon de ĉi tiu fraŭda kompona intereso de fiatmono, restos multe, multe pli da aldonvaloro.
Kaj tiam homoj havus – kompreneble, tio estas nur vizio – nekredeble multe pli da tempo por
dediĉi sin al tio, kio estas vera, bona kaj bela.
Kaj tion ni celas, ĉar tiam ni havos respondecajn civitanojn, kaj ni estos kiel antikva Ateno, kie vere
respondecaj homoj ankaŭ povas per loterio akiri respondecon.
Kaj mi kredas, ke ni povas direktiĝi en tiun direkton, kaj estas kelkaj mirindaj evoluoj; ni nur devas daŭre labori pri tio.
La nacia ŝuldo de Germanio nun estas pli ol 2,5 bilionoj da eŭroj.
Altaj energiprezoj minacas la konkurencivecon de eŭropaj kompanioj kaj la industrian produktadon.
La planita cifereca eŭro minacas la financan liberecon de civitanoj.
Kiel povus aspekti morgaŭa mona kaj ekonomia sistemo, kiu tenas homojn liberaj kaj sendependaj?
Mi diskutos tion hodiaŭ kun la jenaj gastoj.
Kiel devus aspekti la morgaŭa mona kaj ekonomia sistemo? La tempo elĉerpiĝas.
Do, antaŭ ĉio, la mona kaj ekonomia sistemo de morgaŭ devus havi malpli da ŝtata
interveno kaj baziĝi sur kelkaj tre simplaj kolonoj.
Nome, ke homoj estas liberaj kaj povas agi libere.
Ĉi tio inkluzivas malŝtopan staton, kiu ne konsumas pli ol 10% de la malneta nacia produkto.
Raciigita leĝaro, per kiu ni povus nuligi 99% de la nunaj leĝoj.
Mon-sistemo en kiu la ŝtato ne plu povas uzi monon kiel ilon por eksproprii nin diversmaniere, precipe per inflacio.
Fakte ekzistas nur unu oro-subtenata sistemo; mi ne vidas iun alian, malgraŭ Bitcoin.
Kaj esence lasi homojn fari tion, kion ili opinias ĝusta por si mem.
Fino al la ideo, ke politikistoj scias pli bone ol ni, kio estas bona por ni. Tio estas.
Mi aldonus, ke mi kredas, ke financa memdetermino devas esti la plej grava trajto de la nova mona sistemo.
Ni ne devas cedi nian financan sendependecon al iu ajn alia.
Kaj ĝuste tion ni nuntempe alfrontas.
Do ni alfrontas la enkondukon de cifereca mono de centra banko.
Kaj tio signifas, ke iu alia decidas, kion ni rajtas fari kaj kion ni povas fari.
Tio signifas, ke ni perdas nian memdeterminon. Por mi, tio estas la ŝlosila punkto, kiu estos grava en la sekva fazo.
- Kaj la sekva mona sistemo, aŭ la diversaj sistemoj, ne devus povi evoluigi dominan valuton, por ke sankcioj finfine povu finiĝi
– por ke ĉiuj povu produkti kaj labori en paco kaj trankvilo.
Tio estas la plej grava afero por mi nun el tutmonda perspektivo.
Laŭ mia opinio, ne estas prudente lasi ĉion kiel ĝi estas – kvankam kun malpli da ŝtata interveno kaj
similaj – sed ni ĉiuj daŭre vivas en konkurenciva hundo-manĝas-hundon socio kun nur liberaj merkatoj.
Sed mi parolas pli pri speco de kooperativa kapitalismo, kie tiu kooperativa komponanto simple devus esti multe pli elstara.
Multaj sciencistoj jam esploris kaj klare pruvis, ke per kunlaboro ni povas generi pli da totala rendimento per
la sama penado – kio signifas pli da prospero por ĉiuj.
Aŭ la sama rezulto kiel hodiaŭ kun signife malpli da peno.
Kaj tiam vi simple devas demandi vin: ĉu ni bezonas plenan rezervan bankadon? Ĉu ĝi devas esti subtenata? En kia ajn formo?
Ĉu tio eĉ estas vera pri la monprovizo?
De kie fakte venas la mono por la intereso?
Do, la fina rezulto estas paradigmoŝanĝo je multaj, multaj niveloj.
Kaj ekonomiko kaj financo estas nur tre malgranda parto de la tuta bildo, kvankam tre grava.
Se mi estus ministro pri ekonomio aŭ financoj, mi ne elpensus miajn proprajn rimedojn,
sed lanĉus grandegan konsciigan kampanjon.
Mi ŝatus referenci citaĵon de Henry Ford, kiu iam diris: "Se homoj komprenus la monan
sistemon, ni havus revolucion antaŭ morgaŭ matene."
Mi kredas, ke plej multaj homoj tute ne scias, kiel tia mona sistemo funkcias, kaj mi lanĉus
grandegan konsciigan kampanjon kun du ĉefaj fokusoj.
Mi klarigus al homoj, ke la mona sistemo, kiun ni nun havas kaj kiu ekzistas ekde la Dua Mondmilito, estas dominata de unu valuto,
la usona dolaro, pri kiu plej multaj homoj eĉ ne konscias.
Kaj due, ke la centraj bankoj, kiuj nuntempe subtenas ĉi tiun monan sistemon, estas kontrolataj de privata organizo
en la fono, nome BlackRock, kiu nuntempe agas kiel la ĉefa konsilisto de ambaŭ la Federacia Rezervo kaj la EKB.
Mi pensas, ke tiel mi unue ebligus al homoj kompreni la tuton kaj efektive havi voĉon en la decidprocezo.
Mi ja kredas, ke estas sufiĉe utile, ke mono estu ligita al fizika valoro.
Ni vivas en epoko de ciferecigo kaj en tempo, kiam ĉiuj ĉi kriptovalutoj fariĝas ĉiam pli konataj al ni.
Mi konsideras tion esti grava risko, ĉar finfine kriptovalutoj estas nenio pli ol
datumregistro, t.e. ili ne havas fizikan valoron.
Kaj datuma rekordo havas valoron nur tiel longe, kiel homoj rekonas ĝin kiel monon.
Mi estas skeptikulo pri Bitcoin – kiel vaste konate – simple ĉar mi ĉiam konsideras Bitcoin kiel
sekurŝrankon, antaŭ kiu iu sidas kaj provas malfermi ĝin.
Kaj post multe da penado li sukcesas. Li malfermas la pordon kaj kion li trovas interne? Nenio. Absolute nenio.
Kaj mi ankaŭ kredas, ke Dirk Müller ne tute eraris, kiam li antaŭ kelkaj jaroj diris,
ke Bitcoin estas nenio alia ol Troja ĉevalo.
Mi kredas, ke kiam oni rigardas la momenton, kiam Bitcoin aperis en la mondo, oni devas havi iujn dubojn.
Bitcoin aperis en 2009, baldaŭ post la tutmonda financa krizo de 2007/2008.
Tiutempe estis granda intereso enkonduki novan monan sistemon, ciferecan centran bankmonon, iam.
Tio tiam malrapide evidentiĝis.
Kaj por atingi tion, estis aparte grave prepari junulojn por akcepti ciferecan monon kiel eble plej.
Kaj ĝuste tion Bitcoin plenumis tiutempe. Multaj homoj, precipe junuloj, saltis sur la Bitcoin-bandvagonon.
Kaj ni lastatempe vidis, ke estis multe da spekulado pri Bitcoin.
Kion multaj homoj ne konscias estas, ke Bitcoin estas ĉio krom demokratia monunuo.
Ĉar 91 procentoj de Bitcoin estas en la manoj de grandaj investantoj. Nur 9
procentoj estas en la manoj de mezensalajruloj.
Tio sola montras, ke ĉi tiu valuto povas, kompreneble, esti movita en unu aŭ alia direkto de grandaj investantoj.
Kaj mi konsentas kun Ernst Wolff, ke se 91% de ĉi tiuj bitmonoj estas en la manoj de kelkaj aŭ apartenas al grandaj
investantoj, tiam estas tre, tre malfacile establi fidon.
La dua afero tamen estas, ke Bitcoin restos nedisputata aŭ eĉ unika nur tiel longe, kiel oni ne povos rompi la kodon.
Sed estas nur demando de tempo antaŭ ol la komputila potenco sufiĉos por kraki la kodon.
Kaj se estas vere, ke jam estis arkivitaj patentoj pri kiel deĉifri la kodon de Bitcoin, tiam estas nur
demando de tempo antaŭ ol iu fakte sukcesos deĉifri ĝin.
Kaj tiam fakte estas malnove pensi pri tio, ĉu Bitcoin estas reala afero. Ĉar tiam mi ankaŭ povas ĝin multobligi.
Do ĉi tiu limigo, kiun mi promesis al ĉiuj, estas nur malplena promeso. Tion oni devas unue plenumi.
Hodiaŭ, ĉi tio estas ofta komerca modelo. Vi enŝuldiĝas en fiatmono, plene konscia, ke la mono malvaloriĝos.
La malplivaloriĝo de mono estas la decida repaga komponanto, per kiu oni aĉetas aktivojn kaj amasigas riĉaĵojn.
Kaj tiel okazis, ke oni elpremis la homojn ĝis la lasta guto, ĉar eblas krei monon per musklako, per simpla kontada enskribo.
Kaj tio validas ekde 1970. La formala ora subteno estis forlasita en 1971, kaj ekde tiam mono estas
produktata sen ia ajn subteno kaj sen antaŭaj ŝparoj.
Tio signifas, ke ĝi estas produktita, kaj poste ĝi devas unue esti prilaborita.
En 1970, la averaĝa laboristo en Germanio havis proksimume 5 000 eŭrojn, konvertitajn.
Nun ni estas je ĉirkaŭ 30 000, aŭ proksimume 475 procentoj. Tamen hodiaŭ vi ricevas nur dekono da oro.
Tio signifas, ke la laborforto estis reduktita je 90 procentoj pro presado de mono, se kalkulite en oro.
La du plej gravaj instrumentoj de potenco en la mondo estas, unuflanke, mono – ni devenas de socio, kiu
etendiĝas tra plurcent aŭ plurmil jaroj, en kiu la diraĵo "mono regas la mondon" validas.
Ne eblas eviti tion. Mono regis la mondon.
En nia tempo ekzistas ankaŭ dua fonto de potenco, kaj tio estas datumoj.
Do iu ajn, kiu en nia tempo posedas senfinan kvanton da mono kaj senfinan kvanton da datumoj, kiel viro kiel Elon Musk,
havas kiel rezulto nekredeblan potencon, povas multe influi, superi aliajn homojn kaj helpi determini ilian sorton.
Kaj tial mi subtenas revizii la konstitucion kaj enmeti limigon de povo rilate al mono kaj datumoj.
Nu, mi estas tre, tre skeptika pri ajna aliro, kiu permesas al iu ajn ŝtato – eĉ se ĝi estas plimulto en ŝtato – agi tirane.
Kaj forpreni gajnitan monon estas ĉiam tiraneco.
Mi prenas ion de iu, kaj poste kion mi faru kun ĝi?
Do mi donos ĝin al la politikistoj. Aŭ ĉu la politikistoj ricevos ĝin por povi konduki militon per ĝi?
Eĉ pli malbona socialisma koncepto.
Do mi opinias, ke ni simple devus forlasi la ideon, ke ĉi tie devus esti centra potenco, kiu limigas la
individuon en lia kreemo kaj en tio, kion li povas atingi.
Kaj mi opinias, ke patentoj kaj licencoj estas io tre malutila en nia tempo, precipe en la IT-sektoro, ĉar multaj
junuloj, kiuj hodiaŭ fondas start-up-ojn, tre rapide trafas muron, ĉar ili malobservas tiujn patentojn kaj licencojn.
Se ili havas bonajn ideojn, ili estas rapide akiritaj de grandaj kompanioj.
Do mia sugesto – por proponi ion konkretan – estus forĵeti patentojn kaj licencojn en la IT-sektoro tutmonde.
Mi ne volas ŝtaton, kiu sin prenas la taskon dikti, kion vi povas kaj ne povas fari.
Tio signifas, ke mi plene konsentas kun Markus Krall kaj diras, ke la ŝtato devas tute sin deteni de interveno.
La merkato mem devas decidi, kiu tipo estas ideala por tio.
Se aferoj estas dezirataj de la plimulto aŭ de certa kritika maso da homoj, tiam tie povas esti establitaj bonfaraj institucioj.
- Tio okazos aŭtomate, se tiel devas esti. Sed la ŝtato devas montri maksimuman moderecon en ĉi tiu kampo.
Kaj tiam ĉi tiuj gravaj trooj ankaŭ ne okazas.
Ni simple devus abolicii ŝuldon. Ĝi devas esti malpermesita.
Sed se ni rigardas la hodiaŭan situacion, laŭ la Instituto de Internacia Financado, ni havas tutmondan ŝuldon, kiu egalas
al ĉirkaŭ 400 procentoj de la tutmonda malneta nacia produkto.
Do ĉirkaŭ 400 procentoj, depende de la jaro, kiun ni konsideras. Eĉ ĉe malaltaj interezoprocentoj tio neniam povas esti repagita.
En ĉi tiu rilato, ŝuldo ne estas bona ideo. Ni vere devus foriri de ĝi.
La FED estas privata banko posedata de privataj bankoj, al kiu la ŝtato senkompense koncedis laŭleĝan monopolon
pri presado de mono kaj ankaŭ transdonis al ĝi la superrigardon de la bankoj kiel monopolon.
Ĉi tio estas nenio alia ol oligarkia reto, kiu sukcesis subfosi la merkatan ekonomion en la senco de ŝtata monopola entrepreno.
El la perspektivo de merkata ekonomio, mi dirus, ke io tia devus esti eliminita.
En Usono la plej bona ekzemplo estis Silicon Valley Bank, kiu estis permesita bankroti tiel ke
membro-banko, t.e. banko posedata de la Federacia Rezervo, JP Morgan, povus transpreni la bankon.
Post tio oni diris, ke vi ne bezonas zorgi pri la malbonaj pruntoj tie – pri ĉiuj registaraj obligacioj, kiuj estis devalvigitaj
– ĉar vi havas senfinan subtenon de la Federacia Rezervo.
Tio signifas, ke registara korupto estas tio, kion mi konsideras korupto en ĉi tiu sistemo.
Kaj tio ebligis efektivigi la necesan korekton – kaj tio, kion Schumpeter esence celis per tio, estis, ke ni ankaŭ devas
de tempo al tempo permesi bankroton por havi purigan ŝtormon.
Tio ne estis permesita en la financa industrio, ĉar ĝi ĉiam estis etikedita kiel sisteme grava aŭ io alia, dum en
la reala ekonomio – precipe inter malgrandaj kaj mezgrandaj entreprenoj – ĝi ĉiam estas permesita.
Kaj tio ne estas ĝusta. Ĉi tiu maljusteco estas, mi kredas, unu el la ĉefaj temoj, kiujn oni devas pritrakti.
Kaj poste mi ŝatus atentigi, ke oni ne devus tro glori la merkatan ekonomion.
Kiam mi pensas pri la sansistemo kaj alproksimiĝas al ĝi kiel merkata ekonomikisto, mi diras al mi mem, ke
mi devas ĉi tie administri korporacion. Mi devas per la korporacio generi multan monon.
Mi devas oferti al miaj akciuloj bonajn dividendojn. Kaj kiel mi tion atingas en la sansistemo?
La plej bona maniero estas teni homojn malsanaj kiel eble plej longe, permesante al ili sperti mallongan periodon de
plibonigo dum ili estas malsanaj, sed ĝenerale retenante ilin kiel klientojn per tenado de ili malsanaj kiel eble plej longe.
Nu, mi pensas, ke sanprizorgado, ekzemple, estas kampo, kie la merkata ekonomio tute ne havas lokon.
Kaj tiam ni ankaŭ bezonas, kaj jen la dua punkto, veran jurŝtatecon, kiun mi ŝatus almenaŭ parte pridubi.
Ĉar ni ne havas tute sendependan juĝistaron.
Se la juĝistaro estas devigita per instrukcioj aŭ povas esti influita de certaj registaraj influoj, pri kiuj ni bedaŭrinde nun
havas plurajn ekzemplojn, ne nur kun s-ro Ballweg aŭ aliaj, sed ankaŭ en pli grandaj skandaloj, tiam ni havas ĉi
tie situacion simple neakcepteblan, kaj oni promesis al ni, ke tio ne okazos sub la Baza Leĝo.
Kaj ni simple devas reveni tien.
Ĉi tiuj estas alĝustigoj, kiujn ni povas facile fari, kaj mi estas sufiĉe certa, ke ili estos efektivigitaj en la venontaj
jaroj, ĉar homoj ĉiam malpli akceptas la nunan situacion.
Do en Silicia Valo ni traktas la Magnifikajn Sep.
Jen Alphabet, Amazon, Apple, Meta, Nvidia, Tesla kaj unu alia kompanio, entute sep, kaj ili posedas
preskaŭ ĉiujn patentojn kaj licencojn en ĉi tiu kampo.
Ili faras tion, kio utilas al ili, ne tion, kio utilas al la resto de la homaro.
Kaj tio nun atingis tre danĝeran sojlon, ĉar ili havas scion pri artefarita inteligenteco, kaj kiam temas pri
artefarita inteligenteco, oni devas diri, ke ekzistas kelkaj vere seriozaj avertaj signoj.
Nur por memorigigi vin, Jeffrey Hinton, la ĉefa programisto de Google, eksiĝis pasintjare, dirante, ke ĉio fariĝis tro danĝera.
La sama validas por Mo Goddard, kiu estis la estro de merkatado ĉe Google X. Hodiaŭ li vojaĝas tra Anglio, plenigante
tutajn aŭditoriojn per sia mesaĝo, ke la homaro atingis Frankenstein-momenton en la kampo de artefarita inteligenteco.
Do nur por rememorigi vin, Doktoro Frankenstein estas fikcia figuro, kuracisto, kiu kudras homon el korpopartoj kaj
enblovas vivon en ĝin, nur por malkovri, ke tiu homo subite estas pli forta, pli inteligenta kaj ankaŭ pli malica ol li mem.
Do ni estas ĉe tre danĝera sojlo.
Kaj la granda problemo, kiun mi vidas pri tio, estas, ke la evoluigo de ĉi tiu teknologio estas en la manoj
de tre malmultaj homoj, kiuj interesiĝas nur pri siaj propraj interesoj kaj sia propra avantaĝo.
Kiujn konkretajn paŝojn povas entreprenistoj fari por reestabli la ekonomion sur ĝian ĝustan vojon?
Entreprenistoj nun devas rekoni la valoron de edukaj agadoj kiel tiuj faritaj de AUF1 kaj
subteni ilin tiel, ke ili povu daŭri kaj plivastiĝi.
Do rilate al ĉi tiu hezito, ke ili faras sian aferon kaj ni faras nian, tio devas ĉesi.
Ni ĉiuj estas en la sama boato ĉi tie, kaj estas tro malmultaj el ni por plu permesi al
senpagaj pasaĝeroj simple lasi aliajn fari la laboron.
Mi kredas, ke malgrandaj kaj mezgrandaj entreprenoj devus konfide montri, ke ili vere formas la fundamenton de la socio, kaj
certigi, ke homoj efektive aĉetu de kaj subtenu malgrandajn kaj mezgrandajn entreprenojn anstataŭ la
hodiaŭa platforma ekonomio, kiu faras ĝuste la kontraŭon.
Kio kreas ĉiam malpli da laborpostenoj kaj, fakte, preskaŭ ne plu trejnas junulojn.
Bildoj de libera mondo morgaŭ – sub ĉi tiu mirinda slogano ni daŭrigas nian raportadon pri la Alternativa WEF en Prago.
Maldekstruloj kontraŭ dekstruloj, supruloj kontraŭ malsuloj, migrantoj kontraŭ lokanoj.
La plimulto de la loĝantaro nekritike toleris la totalismajn restriktojn pri la kronviruso.
Konformeco estis pli grava ol sendependa pensado.
Ĝenerale ekzistas nekredebla premo konformiĝi, precipe en Germanio.
La demonigo de la termino 'laterala pensanto' simbolas, kiel liberaj spiritoj devas esti ekstermitaj per bruta forto.
La nombro de akademiuloj kreskas, sed la nombro de sendependaj pensuloj malpliiĝas.
Ne-norma plenkreska edukado estas tute nekonata al la amasoj.
Ĝi estas eduka problemo, kiu komenciĝas en la lernejo kaj finiĝas kun nia hektika socio.
Individua troŝarĝo, streso, risko de bruleluziĝo, kaj preskaŭ neniu havas tempon aŭ libertempon por plua
edukado, sendependa pensado aŭ eĉ persona respondeco.
Kritikistoj asertas, ke ĉio ĉi estas intenca, por ke la obeema ŝafaro povu esti facile kontrolata.
Laboru, konsumu, pagu impostojn kaj ne plendu. Sed ĉu tion ni volas?
Kaj kiel devus aŭ povus aspekti la valoroj kaj la socio de morgaŭ?
Persona respondeco estas granda vorto, kiu estas bezonata en libera socio, sed unu, kiu
estas lernata kaj praktikata tro malmulte.
Ke vi simple havas la senton, ke vi respondecas pri aliaj, ke vi respondecas pri via propra feliĉo kaj sano, kaj ke ni ĉiuj estas
unu, kaj ke kiam ni damaĝas aliajn, ni ankaŭ damaĝas nin mem.
Dum la pasintaj kvar jaroj, kaj fakte jam dum multaj, multaj jaroj antaŭ tio, mi estis kritika pri ĉi tiu materialisma
medicino, pri konvencia medicino, kiu traktas homojn kiel maŝinojn, kiu apartigas korpon, animon kaj spiriton,
kiu serĉas kaj trovas la bazon de sano kaj malsano en la plej malgrandaj konstruaj blokoj de nia materia ekzisto.
Kaj mi daŭre demandas min, kiel tio eĉ eblas, ke medicino ne ŝanĝiĝis, kiam ni jam delonge scias, ekzemple el psiknormologio
kaj ankaŭ el psikosomata esplorado, ke oni ne plu povas konsideri sanon kaj malsanon alimaniere ol per aldonado de
nemateriaj faktoroj, kiuj eĉ povas esti pli potencaj kiam temas pri tio, kio tenas nin sanaj kaj kio malsanigas nin.
Mi fidis je ĵurnalismo en ĝia naiva formo, ĉiam konsumis ĉiujn ĉefajn amaskomunikilojn, kaj devis konstati, ke dum 50 jaroj
mi estis trompita de ĉio tio kaj kondukita al falsa pensmaniero.
Kaj la demando pri tio, kial io ne ŝanĝiĝas, ne povas esti solvita per la menso.
Kaj estas grave por mi enkonduki ĉi tiun aspekton en ĉi tiun panelan diskuton. Ĉi tio ne temas pri kompreno.
Ne temas pri uzado de pura racio por kompreni tion, kio okazis.
La unua Iluminismo antaŭ pli ol 300 jaroj, en la 18a jarcento, donis al ni la ŝancon distanciĝi de la
nobelaro kaj la kleriko kaj percepti nin mem kiel civitanoj.
Ni ricevis la donon de racio, kaj per ĝi ni eble kaŭzis multan malbonagadon.
Ĉar tio, kio okazis post kiam ni nur uzis nian intelekton kaj perdis niajn raciajn, emociajn kaj spiritajn flankojn,
estas ke ni moviĝis al industriiĝo, al teknologio, kapitalismo kaj neoliberismo, kaj nun ni alvenis al transhumanismo.
Tio signifas, ke homoj ĉiam pli iĝas maŝinoj.
Kaj mi forte rekomendas, ke ni, precipe konsiderante la lastajn jarojn, repripensu nian
aliron kaj fokusiĝu pri la iracia anstataŭ la racia.
Se vi demandas min, kia bildo mi havas, tiam mi devas diri al vi, ke mi kredas, ke ne ekzistas
iu en la mondo, kiu ne havas specialan kapablon.
Kaj se mi kredas tion, tiam fakte estus nia socia respondeco helpi, kuraĝigi, subteni kaj trejni ilin, por ke ili
povu evoluigi ĉi tiun talenton kaj kontribui ĝin al la socio.
Se ni sukcesos fari tion, estos sinergio inter ĉi tiuj individuoj, kiuj havas nekredeblajn kapablojn.
Se ni sukcesos en tio, tiam ni havos tiel grandan plialtiĝon en la socio kaj sociaj valoroj, ke, danke al la teknologio, kiun ni
evoluigis en la lastaj jaroj, ni tute ne havos iun ajn problemon kontentigi bazajn materiajn bezonojn, inkluzive
de individuaj luksaj bezonoj. Sed tiam tio estus sinergio kaj, fakte, paradiza stato de aferoj.
Kaj ĉi tiu bildo instigas min, kaj ĝi estas tio, kio donas al mi la forton superi ĉion, eĉ se oni renkontas iom
da malamikeco kiam oni havas malsamajn ideojn aŭ kiam oni postulas certan gradon da travidebleco.
Nu, mi devas paroli pri medicino, mia fako.
Mi ŝatus revolucii ĉi tiun senaniman medicinon.
Vi ne povas reformi tion; ĝi vere devas veni de la malsupro supren; vi devas plibonigi ĝin.
En la pasinteco, kiam mi aŭskultis la Mondan Organizaĵon pri Sano, mi interne staris atenteme.
Mi pensis, ke ili plej bone scias, kaj mi bezonis multan tempon por ekkompreni, ke tio
vere estas la lasta afero, kiun ni bezonas.
Mi havas ŝercon, kiun ni ĉiam rakontis unu al la alia kiam mi estis en universitato: Donu al fizikstudanto kolekton de
fizikaj formuloj kaj diru al li, ke li lernu ilin per koro.
Tiam li demandas: "Kial?" Se mi bezonas ĝin, mi scias, kie ĝi estas.
Donu al medicina studento la telefonnumeraron de lia hejmurbo kaj diru al li, ke li lernu ĝin per koro. Li demandos: ĝis kiam?
Dum la pandemio, ili diris: "Bonvolu vakciniĝi." Ili ne demandis kial, sed kiom ofte. Tiel tre
obeemaj, tre rektaj kaj neniam pridubantaj ion ajn.
Kaj mi faras tre klaran distingon inter medicinaj profesiuloj kaj kuracistoj.
Estas kuracistoj kvazaŭ moneroj. Universitataj hospitaloj estas plenaj de kuracistoj.
Ili legas ĉiun studon kaj estas ĝisdataj pri la plej novaj miskomprenoj.
Kiam vi jam tiom longe laboras en la komerco kiel mi, vi certe scias, ke ekzistas
paradigmoŝanĝoj, kiuj estas kredataj kiel roke solidaj.
Kaj tiam iu aperas kaj diras, ke tio ne estas vera.
Kiam vi vidos tion okazi kelkfoje, vi scios, ke nenio estas fiksita en ŝtono.
Ni ĉiuj scias, ke homoj estas individuoj – kio tradukiĝas kiel nedividebla dualeco.
Kaj mi plivastigus tion; mi dirus, ke homoj diras indivitrium – nedisigebla trinitato inter korpo, menso kaj animo.
Kaj ofte povas esti psikologiaj problemoj, kiuj sin fizike manifestas.
Se ili traktas la korpon, ili tute eraras.
La kuracisto devas rigardi la personon kiel tutaĵon, ne kiel la sumon de ĝiaj organoj, sed
kiel la sumon de ĝia korpo, menso kaj animo.
Mi kredas, ke la dezerta stato de edukado en Germanio estas tute intenca.
La inflacia aljuĝo de pseŭd-akademiaj titoloj por la genra integriĝo de kio ajn. Vi
povas aldoni al tio ajnan nombron da modvortoj.
Mi kredas, ke ni ne havas la kuraĝon konfesi tion.
Kaj mi vidas tion kiel la finan rezulton de dekadenco, de neglekto de la prospero, kiun ni havas en nia socio, kio kondukas
al paniko kaj al deziro teni la malgrandan lukson, kiu ankoraŭ restas, tiun falsan senton de sekureco, ke oni
submetiĝas al ĉio, kio estas prezentata kiel fantomo.
Ne, sed persona respondeco, en kiu ni diras, ke ni rifuzas obei ordonon de Nancy Faeser aŭ
direktivon de Karl Lauterbach rilate al vakcinado.
Ni rifuzas plenumi la instrukcion de la policisto porti niajn maskojn.
Ne, ni devas lerni, kiel plenkreskuloj, diri "ne", "mi ne faros tion", kaj mi portos la konsekvencojn.
Laŭ mia opinio, ĉi tio ankaŭ estas la plej paca maniero fari ĝin.
Ĉar ĝi estas pasiva maniero diri, ke mi malakceptas ion, mi malakceptas ĉi tiun subigon, kaj mi ne levas mian
pugnoon nek ion ajn alian por forigi vin el oficejo nun.
Dum jardekoj politikistoj kaj opiniogvidantoj koncentriĝis nur pri detruado de ĉio, forigo de ĉiuj limoj,
liberigo de homoj el ĉiuj kolektivoj kaj ĉiuj limigoj.
Neniu plu respondecas al iu ajn. Ne plu ekzistas fiksaj, stabilaj kolonoj, eĉ ne nia genro.
Do nenio plu estas fiksita, nenie estas kie oni povas sin teni. Vi povas esti io ajn aŭ nenio.
Multaj sentas, ke ili estas nenio, kaj tiam serĉas anstataŭajn identecojn en konsumismo, en markoj, en
vestaĵmarkoj. "Mi estas Apple-uzanto" aŭ eĉ en sociaj retoj, kie oni povas trovi anstataŭajn grupojn.
Ĉio estas anstataŭaĵo, sed ĝi ne estas reala. Ili estas falsaj identecoj.
Kaj tiaj homoj ankaŭ estas tre facile manipuleblaj. Ili estas tre facile influataj de propagando kaj manipulado.
Ili ne havas radikojn. Ili ne havas stabilecon, fundamenton de valoroj, tradicioj kaj stabilaj komunumoj.
Malgrandaj kaj mezgrandaj entreprenoj financas proksimume 80% de la enspezoj.
Ĉi tiu mezaklaso estas tiel endanĝerigita, pri kio, laŭ mi, neniu en ĉi tiu grupo eĉ konscias.
Ni havas situacion, en kiu ni estis tro sukcesaj en Eŭropo, kio kondukis al tio, ke niaj konkurantoj tutmonde nun celas nin.
Ĉu ni nomas la usonanojn maturaj aŭ eble adoleskaj, kaj ni ankoraŭ estas en infanĝardeno, tio eble
estas la kazo. Ni povas diskuti pri tio, kie ni staras.
La situacio estas, ke Eŭropo akiris sendependecon per financa sukceso, per ekonomia sukceso.
Estis liberecaj movadoj, tio estas ŝancoj, kun kiuj ne ĉiuj estas kontentaj.
Kaj la situacio, kiun ni havas en Mezeŭropo, estas, ke el la 3 500 kaŝitaj ĉampionoj duono troviĝas en germanlingvaj landoj.
Do, kaŝita ĉampiono, unu el la gvidantoj en sia industrio, vi ne povas ignori ĝin. Ĝi estas antaŭa
laŭ teknologio, antaŭa laŭ vendoj – kaŝita ĉampiono.
Estas klare, ke niaj tutmondaj konkurantoj ne estas kontentaj pri tio, ĉar estas 8 miliardoj da ili kaj eble 120 milionoj da ni.
Tio estas iom da malegaleco laŭ efikeco. Kiel mi povas sub kontrolo teni ĉi tiun konkuranton?
Mi povas generi inflacion, kiu nature estas 0,1/0,2 plus-minus, sed ne 10, 20 aŭ 30.
Do mi devas presi sufiĉe da mono ĉe la Nacia Banko, kaj mi devas disdoni ĝin sufiĉe malmultekoste.
Tiam mi povas garantii 100%, ke mi prizorgos konkurencivecon, ĉar salajroj altiĝas, materialoj
altiĝas, kaj ni ne plu estas konkurencivaj tutmonde.
Ni estas mondĉampionoj pri eksportoj, tio estas, en la germana parolanta regiono.
Sed tio ne sufiĉas, mi ankaŭ devas detrui la bazon, kaj la bazo estas energio.
Do mi simple rapide eksplodigos la Nord Stream-pipolinion. Por kompensi ĉi tiun energian eliron, mi devus
instali 120 nukleajn centralojn por kompreni la ligon.
Mi tuj malŝaltas nukleajn centralojn, mi transiras al alternativa energio: mallumaj doldranoj, aŭ kion ajn vi nomas ĝin.
Kaj se tio ankoraŭ ne sufiĉas, tiam mi enkondukos senutilan CO2-imposton.
Kaj se tio ankoraŭ ne sufiĉas, tiam mi detruos la moralon.
Sed per ĉi tiuj kvin rimedoj mi povas faligi eĉ la plej fortan ekonomion sur ĝiajn genuojn.
Kaj kio venos en 2025, iuj homoj observos.
Internacia konkurenciveco estis tute detruita dum la lastaj tri jaroj.
Mi havas klientojn, kiuj planis investi en Eŭropo ĝis la lasta momento, nur por diri: "Ĉesu, ni iros al Dubajo."
Kiel eblas, ke lando ripete elektas siajn proprajn murdintojn kun larĝe malfermitaj okuloj?
Kiel eblas, ke nacio ripete elektas homojn, kiuj, kiel kanceliero, kiel ministro pri ekonomiaj aferoj
de la Verda Partio, kiel ministro pri sano, ne tuj arestas ilin sur la strato, sen memmalamo?
Vi devas malami vin mem, se vi laboras por via propra abolicio kaj poste aplaŭdas ĝin, aperas en televido kaj
asertas, ke finfine ni ĵus reafirmis ĉe la konferenco de la Verda Partio, ke Germanio devas servi la mondon.
Ne, por la ĉielo, mi ne faris.
Ĝi devas resti silenta kaj konduti kiel bona lando inter siaj najbaroj.
Sed ĝi ne devas servi iun ajn nek pagi iun ajn ŝuldon. La sama validas por aliaj.
Memmalamo estas la ŝlosilo, kaj la respondo al tio, ĝuste kiel vi diris, estas lerni memamon. Mi ĉiam estas iom singarda pri tio,
ĉar ŝajnas tiel narcisisma ŝati sin mem, senti memkompaton, forlasi patologian memdubon.
Tio estas la granda defio, mi tute konsentas.
Eble ni ankaŭ devus pritrakti la kulturon de kulpo. Tio estas io, kio estas konstante evitita, sed nun temas ankaŭ pri la
lando kaj pri tiu kulpo kaj honto asociitaj kun esti germana.
Ĉu mi estis tro nerekta?
Jes, vi estis tro nerekta por vere alfronti la fakton, ke oni devus honti aŭ eĉ esti dekstra
ekstremisto, se oni diras: "Mi fieras esti germano."
Mi fieras pri la germana heroeco kaj kreemo.
Ho ve, la avertaj lumoj pri dekstrula ekstremismo fulmas en niaj mensoj, aŭ pli ĝuste en nia kultura heredaĵo, en niaj prapatroj.
Do tiel ĝi estas, tie komenciĝas memamo aŭ memmalamo, ĉar mi konstante neas kaj hontas.
Do estas tiel grave, ke ni alfrontu tion, sed se ni konstante rememoras tiun pasintan tempon, batas niajn
brustojn kaj pardonpetas pri ĝi, ni neniam eliros el ĝi.
Ni devas lerni de infanoj. Kaj ni ankaŭ devas lerni de la maljunuloj, kiuj, sur sia mortolito, diras al si: "Nu,
fakte, tio, kion mi ne sukcesis atingi, estis rilatoj."
Mi sukcesis pri ĉio alia.
Mi aĉetis miajn Ferrari-ojn kaj mi ne scias, kiajn sukcesojn festi.
Sed tio, kio min vere turmentas, kaj kion mi denove farus, estas havi sanan rilaton.
Kaj mi kredas, ke se vi aplikas tion al la socio, tiu rolo-modela funkcio, mi opinias, ke tio estas tre, tre, tre grava afero.
Tio ankoraŭ ne estas atingita, ne kiel trejnisto, sed ĉiu por si mem: kion ili povas kontribui al pli bona socio, por
iĝi la plej bona versio de si mem kaj poste esti rolmodelo.
Se vi rigardas mezajn lernejojn, precipe en Berlino — mi venas el Berlino, kiu vere estas la plej lasta, la plej
profunda truo en Germanio, avangarda ŝtato en ĉiu rilato.
Ĉar neniu en Germanio bezonas ridi, ĉar vi ĉiuj estas survoje fariĝi kiel Berlino en ĉi tiu lando.
Kaj se vi rigardas lernejon en Berlino, vi vidas, ke estas truoj en la tegmentoj, ke estas tiom da infanoj en la klaso, ke eĉ la
plej sindona instruisto staranta ĉe la fronto ne havas ŝancon regi ilin, tiam la klasoj eĉ ne komprenas la nacian
lingvon, kiun parolas la instruisto, kaj la gepatroj sendas siajn infanojn tien supozante, ke ili mem tion solvos.
Ne, tio estas ĝuste tiel, kiel ĝi devus esti. Ni altiras al lernejoj homojn, kiuj volas fariĝi ŝtatoficistoj.
Homoj iras tien, preskaŭ senprobleme, post kiam ili mem finis la lernejon, poste ili iras al tiuj lernejoj
kaj estas feliĉaj, ke ili finfine fariĝis ŝtatoficistoj.
Tio estas nekredebla.
Do la lerneja sistemo estas mallonga, rapida resumo de nia tuta ŝtata sistemo.
Kaj se ni ne komencos malkonstrui ĉi tiujn lernejojn kaj rekonstrui la lernejan sistemon, tiam ni eĉ ne provu la ceteron.
Do kio instigas min, kaj tio eble sonas krude, estas la morto.
Ĉu morto, kiam mi simple pensas pri ĝi, estas tio, kion mi volas povi diri al mi mem sur mia
mortolito, aŭ tio, kion mi ne volas devi bedaŭri?
Kaj tion mi sufiĉe ofte memorigas al mi.
Mi simple volas esti la plej bona versio de mi mem ĉiutage, ĉar mi neniam volas riproĉi min mem pro tio, ke
mi ne vivis ĉi tiun vivon plene kaj ne donis mian tuton.
Ne ekzistas kialo ne doni vian tuton ĉiutage.
Multaj homoj daŭre demandas min, kiel vi sukcesas fari ĉion tion?
Sed fakte temas simple pri la deziro vivi la vivon, por kiu mi estas tiel dankema – jen la dua konsilo: dankemo – mi estas
tiel nekredeble dankema pro ĉi tiu vivo kaj volas ĝui ĝin plene.
Kaj tio donas al mi tiom da forto: la fineco unuflanke, kaj la dankemo, ke mi simple
ĉerpas tiom da energio por atingi tiom multe.
Mi povas tion transdoni.
Vi certe rimarkis unu aferon, karaj spektantoj: atendi la Savanton estas senutila, ĉar la Savanto jam estas ĉi tie.
Vi estas via propra savanto.
La temo estas la morgaŭa tutmonda konfliktrezolucio, kaj ni kompreneble traktas tutmondajn defiojn.
Unu el la ĉefaj kaŭzoj de grandskala migrado estas sendube milito, ĉu temas pri ekonomia milito aŭ pri milita konflikto.
Estas klare, ke la profitantoj de ĉi tiuj evoluoj estas korporacioj kaj lobioj, kaj ĉi
tiu ĉenreago de konflikto devas esti rompita.
Nu, certe ŝajnas, ke ĝi fariĝas ĉiam pli malbona.
Ni nun vere staras sur la kruta rando de la Grand Hotelo.
La fakto estas, ke ni nun povus rekte implikiĝi en tre akra milito.
Civilaj konstruaĵoj estas ĉie pulvorigataj. Tio kompreneble kaŭzas grandegan ondon de rifuĝintoj tutmonde.
Kaj la registaroj en riĉaj landoj tute ne estas pretaj nek volaj respondi konvene.
Pli ĝuste, la tuta rifuĝintkrizo estas komercigata.
Nu, ekzemple, en Germanio estas kompanio nomata Serco.
Ĝi estas brita konglomerato, kiu vendas aŭ merkatas 30% de siaj produktoj en la defenda sektoro
kaj funkciigas pli ol 120 azilcentrojn en Germanio.
Tre profita komerco, kaj unu kiu ankaŭ respondecas malantaŭ la kulisoj pri la fermo de hejmoj por
maljunuloj, precipe dum la kronvirusa pandemio.
Tio estas tre serioza afero. Retirejhejmoj estis intence bankrotigitaj pro la koronaviruso.
Kaj ni simple vidas, ke tiel longe kiel ĉi tiu tuta senbrida profitofarado el la mizero de la homoj ne estas limigita.
Tio signifas, ke tio, kio fakte devas okazi, estas limigo de financa spekulado.
Kio kondukas la mondon en mizeron estas, ekzemple, la domineco de la dolaro.
Kio kondukas multajn landojn en mizeron? Estas la sankcioj.
Ĝi estas spekulado pri la malkresko de tutaj landoj kaj ekonomioj en la financaj merkatoj.
Ili fidas je tio, kaj la gazetaro, kiun ili aĉetis, estas uzata laŭe por detrui ĉi tiun landon.
Kaj kiu fakte respondecas?
Ĉi tie en Germanio, estas strategiistoj de investaj bankoj, kiuj esence nur donas al politikistoj parolpunktojn.
Politiko nun estas nur publikaj rilatoj kaj afero pri tio, kiel vendi certajn strategiojn.
Ni vidas, ke sociaj streĉoj ankaŭ eksplodas en ĉiuj ĉi tiuj landoj.
Kaj mi povas nur peti ĉiujn resti trankvilaj kaj vere pripensi koncepton.
Do la homoj ĉe la fundo nun devus evolui en pensfabrikojn, pensfabrikojn de malsupre supren, tiel diri.
Tio nature donas al ni novan migradarmilon. Ĉar migrado estas armilo.
Ĝi ankaŭ estas intence uzata por malstabiligi aliajn landojn, en ĉi tiu kazo Germanion aŭ Aŭstrion.
Ni nuntempe spertas situacion similan al tiu antaŭ la Unua Mondmilito, kie lokaj konfliktoj, kiuj ŝajnas esti senrilataj unu
al la alia, ripete eksplodas, tamen fakte estas interligitaj.
Do tiam estis la Balkanaj Militoj.
Hodiaŭ estas la militoj en Ukrainio kaj en la Mezoriento, kiuj kunfandiĝas en unu grandan batalon, kiun neniu volas.
Mi opinias, ke, ĉar ĝi parte ekestas el kontraŭdiroj, el interesoj kaj ankaŭ el la homa naturo en ĝia plej malbona
formo, ne eblos malhelpi ĝin en la senco, ke ekbrilos tuta epoko de amikeco kaj paco, sed prefere per haltigo de la militistoj.
Tio estas, kreante politikajn kondiĉojn, en kiuj tiuj homoj, kiuj peladas aliajn en militon, ĉar tio utilas al ili, servas
iliajn interesojn kaj ili profitas el ĝi, ne povas tion fari.
Tio estas la tasko de politiko. Estas ankaŭ la tasko de la amaskomunikiloj kaj ĵurnalistoj krei tian situacion.
Kaj por klarigi al homoj, ke nenio okazas hazarde – nenio estas pli ĝisfunde preparita ol milito, kiu subite eksplodas.
Sed en kunteksto kie eksplodas milito, io perdiĝas: justeco.
Ni ĵus atestis tion en Sirio. Apenaŭ Sirio subite falis, kiam ĝi estis atakita de
israelaj reaktivaj aviadiloj, kun 250 aeratakoj.
Tio estas la decida punkto.
Ni vivas en hundo-manĝas-hundon-socio. Ni vivas en konkurenciva socio.
Kaj finfine, milito estas simple tio, kion ni faras ĉe la laboro.
Vi ankaŭ devas rigardi ĝin de malsupre.
Kiel oni fakte socieigas, edukas kaj trejnas homojn por akcepti tion kiel ion normalan?
Unu persono simple falos flanken. Mi ne konsentas kun tio.
Mi simple kredas, ke tio, kio difinas la homaron, estas ke homoj estas, kiel ni pensis, sociaj estaĵoj.
Sed oni nin literale drilumas kaj trejnas por konkuri en malgrandaj unuoj. Poste vi
faras karieron por vi mem piedbatante malsupren.
Kaj el ĉi tiuj homoj vi kreas globalistojn kaj homojn, kiuj akceptas ĉion.
Mi pensas, ke pri tio, kion ni diskutas en la panelo, 90 procentoj de la homoj tie ekstere ne havus ideon pri kio ni parolas.
Ili kredas, ke ordo kiel tiu, kiun ni havas, estas io, kion oni trovas, io, kio estas
liverita al vi, io, kion vi nur devas subskribi.
Sed tio tute ne estas kiel demokratio funkcias.
Demokratio ne nur signifas la rajton havi voĉon, sed ankaŭ la devon havi voĉon.
Kaj mi kredas, ke ni devus ĉie leviĝi kaj diri, ke ni ne volas tion.
Ĉar kiam temas pri migrado kaj remigrado, oni devas diri unu aferon: kompreneble ĉiu popolo
rajtas je sia identeco, tio estas tute klara.
Sed tiuj, kiuj venas al ni, ankaŭ havas la rajton je hejmo.
Ili tute ne volas foriri de tie.
Ili ankaŭ estas bombardataj kaj forpelataj. Oni proponas al ili interkonsentojn, kiuj faras la vivon
en ilia kulturo neebla. Ni ankaŭ devas rekoni tion.
Kaj tiam ni kunigas ĉi tiujn du grupojn. Ili tiam komencas batali. Kaj ni ne vidas tiujn, kiuj tiras la ŝnurojn.
Remigracio estas sendube necesa, ĉar mi kredas, ke nur la popoloj povas savi la mondon de la
globalistoj, kaj nur remigracio povas savi nian popolon.
Ĉar mia demando, per kiu mi ŝatus fini ĉi tiun unuan paroladon, estas: Kial neniu demandas, ĉu novaj
ondoj de migrado al Sauda Arabio nun estos ekigitaj?
Kial neniu demandas, ĉu nun estos ondoj de migrado al Azerbajĝano?
Estas 57 islamaj landoj, Sauda Arabio estas nekredeble riĉa. Ili konstruas novan urbon nomatan Neom, ili havas grandegan
tendaron, kiun ili bezonas nur unufoje jare por la Hajjo.
Ili povus akcepti milojn kaj milojn.
Ili ankaŭ parte kulpas pri tio, kio nuntempe okazas en Sirio, ĉar ili helpis financi tiujn ĝihadistajn milicojn.
Kial Eŭropo ĉiam devus suferi?
Do la populada interŝanĝo en Eŭropo, ĉi tiu migrada armilo, la arbitra kreado de multetnaj ŝtatoj en kiuj ni
lokanoj baldaŭ estos en malplimulto, devas esti konsiderata aparte de ĉi tiuj geopolitikaj demandoj.
Kaj ĉi tiu nekredebla artifiko, kiun la maldekstro, aŭ pli ĝuste la pseŭdmaldekstro, ĵus sukcesis efektivigi, nome prezenti
amasmovadon kaj amasmigradon kiel ion pozitivan kaj human.
Kaj ĝi ne estas. Nek por ni nek por la migrantoj, inkluzive de la ekonomiaj migrantoj, kiuj venas.
Familioj estas disŝirigitaj; ni praktikas demografian vampirismon. Kiam mi aŭdas, ke ni
bezonas rekruti kvalifikitajn laboristojn, mi pensas:
Ni prenas de la landoj, kie ili estas plej bezonataj.
En Mozambiko, 70 procentoj de la kuracistoj, kiuj estis trejnitaj en la lando, elmigris.
Kien tiam iros la homoj, kiuj tie loĝas? Ili sekvos ilin al Eŭropo.
Tio estas tre grava punkto.
Kaj la milionoj da virinoj, kiuj ĉi tie kun ni purigas, prizorgas aliajn aŭ prostituas sin, ankaŭ estas disigitaj familioj.
Ĉi tiu amasa migrado estas malhumana en ĉiu rilato.
Kaj mi tute konsentas kun vi, ni devas refuti ĉi tiun moralan hipokritecon, ĉi tiun pseŭdo-humanismon, kaj
montri, ke nur unu grupo profitas el la amasmovado kaj amasmobilizado de la homaro, nome la globalistoj.
La popolo ne profitas el tio.
Do, se vi rigardas la koronaviruson en kompleksa maniero, ĉio estas konsiderata nur individue.
Nur nun homoj ekscias, ke ekzistas profitantoj, ke ĝi estas komerca modelo, ke la
farmacia industrio gajnis miliardojn post miliardoj.
Ke la kuracistoj, kiuj aperis, estis aĉetitaj de sciencistoj per studoj, por kiuj ili ricevis
milionojn da financado, kiel ni jam hodiaŭ ĉi tie aŭdis.
Ke ekzistas politikistoj kaj amaskomunikiloj, kiuj profitas el tio. Estas interŝanĝo de personaro.
Kaj ni fakte vidas tion en ĉiu kompleksa sistemo, sendepende de tio, ĉu temas pri migrado; ĝi ankaŭ fariĝis
komerca modelo, per kiu grandaj korporacioj kaj la internacia financa industrio profitas.
La sama validas por transdonoj, ekzemple reen al la landoj de origino, kiuj foje estas
submetataj al altaj kotizoj kaj malbonaj kurzoj.
Kaj, kompreneble, milito estas la plej supera komerca modelo.
Se vi rigardas la orientan ekspansion de NATO, ĉiu lando, kiu devas aŭ volas esti akceptita, devas
konverti sian tutan militistaron laŭ NATO-normoj.
Tio signifas, kompreneble, ke ili devas precize koncentriĝi pri la usona armindustrio. Ni jam havis tion hodiaŭ.
Ĝi devas alporti la municion, la ekipaĵon, la programaron kaj la nubon al NATO-normoj.
Do la grandaj teknologiaj kompanioj, Microsoft kaj Amazon, gajnis centojn da miliardoj da dolaroj el
nubaj servoj por la Pentagono, la CIA kaj la NSA.
Grandegaj datumaj polpoj aperis. Granda komerca modelo aperis.
Kaj kio estas aparte senhonteca estas, ke unu el la ĉefaj profitantoj, BlackRock, kiu havas signifajn interesojn en multaj,
multaj armilproduktantoj, publikiĝis antaŭ nur kelkaj tagoj kaj diris, ke ĝi ŝatus vidi rekonstruan fondon por Ukrainio.
Ni ne volas monon por tio, ili senhonte diris, sed ni nur volas aranĝi tion tiel, ke ankaŭ
iliaj BlackRock-kompanioj povu profiti el ĝi.
Do tio estas sufiĉe cinika komerca modelo.
Usono havas gigantan ŝuldon, kiun oni neniam povos repagi.
Kaj en tiu momento la minaco de milito pliiĝas.
Vi faras tion unufoje, kiel ni ĉiam vidis en antaŭaj militoj: kiam la financa mondo, kiam senprizaj akceptitaj pagordonoj
aŭ fiatmono ne plu havas iun subtenon, tiam oni devas purigi.
Tiam vi devas malplenigi la tablon, lavi ĉion kaj, post la milito, ellabori novan mondan ordon de nulo, kiel Bretton Woods.
Homoj kredas, ke Trump malsupreniros el la ĉielo kaj ĉio estos en ordo. Tio ne okazos.
Tio pli servas la interesojn de tiuj, kiuj volas paralizi nin. Ili volas, ke ni kredu, ke
ni estos savitaj, ĉar tiam ni mem ne faros ĝin.
Post la atako en Usono, Trump preskaŭ atingis sanktan statuson.
Tia estas dia provizo, kiu kaŭzis movon kaj la pilko preterpasis.
Ne tio.
Eble oni devintus lin pafi, eble li estis bonŝanca, mi ne scias. Sed li ne estas dia estaĵo.
Trump kampanjis sub la slogano "Faru Brition denove granda".
Kaj tion oni devas preni serioze. Sed ni ankaŭ devas esti klaraj pri tio, kion ĝi ne signifas.
Faru Amerikon denove granda ne signifas fari Germanion suverena. Aŭ fari Eŭropon granda.
Aŭ fari la mondon pli bona loko, sed aserti usonajn interesojn.
Tio estas lia devo kiel usona prezidanto. Por tio li estis elektita.
Tamen, en kazo de dubo, ĝi faros tion je la elspezo de aliaj ŝtatoj, je la elspezo de aliaj
interesoj kaj je la elspezo de aliaj suverenecoj.
Oni neniam devas kredi, ke lando estas regata nur de potenca bazo aŭ de familio; male, ĉiu
lando havas diversajn regantojn aŭ riĉajn familiojn.
Arend Oetker, tiam estro de Atlantikbrück en 2005, diris, ke Amerikon regas 200 riĉaj familioj
kaj ke ni ŝatus havi bonajn kontaktojn kun ili.
Kaj tiuj, kiuj nun subtenas Donald Trump, sentis, ke ili antaŭe ne vere estis subtenataj de la aliaj.
Do nun ili voĉdonas, ili ŝatas sendi la ĉevalon en la vetkuron, sed ĝi estas la sama vetkuro.
Tial nenio ŝanĝiĝos.
Sed la fakto, ke ni atendas, ke iu venu kaj faru ĝin pli bone, montras, kiel ni estis trejnitaj.
Ke en demokratio, kie la civitanoj decidas, ni atendas la savanton, kiun ni poste povas elekti ĉiujn kvar aŭ kvin jarojn.
Tio estas la unua afero, kiun ni devas akcepti. Tio ne povas esti vera.
Tio signifas, ni vidu, ĉu ni havas bonŝancon. Sed se vi demandus, kiu nuntempe puŝas por ŝanĝo
de reĝimo en Sirio, kion vi dirus, kiu ĝi estas?
Ili estis ukrainaj soldatoj, trejnitaj de la britoj.
Ĉu ili ne estas bezonataj en Ukrainio nun? Ne en la momento. Ili ne povas plu fari ion tie.
Sed en Sirio ili ankoraŭ povas fari diferencon. Tie ili estas ĉe la plej granda benzinstacio en la mondo.
Kaj tiam vi havas iom da intertraktpovo pri tio, kio devus okazi en Ukrainio post Trump.
Cetere, la britoj estas multe pli antaŭe en ĉi tiu rilato, kion ankaŭ montras la fakto, ke oni nenie povas trovi ilin.
La britoj vere sufiĉe bone kapablas pri tio.
Nu, mi devas diri, ke tio estas vere ĝentila. Tio estas laŭ la After Eight-stilo.
Ili ne aperas. Tiel gravaj ili estas.
Kaj tiel estas, kun Sirio ni samtempe forprenas du ludantojn de la tabulo.
Ili frakasas la ŝijitan lunon, Jemeno, Libano kaj Sirio.
Bombado okazas en ĉiuj direktoj. Neniu parolas pri ĝi.
Kaj samtempe, se ili forpelos la rusojn el Sirio, kaj pri tio temas ĉio ĉi, ili forprenas Tartuson el la ludo.
La plej grava kaj sola mediteranea haveno por la rusoj tie.
Do ni devus rigardi nin mem kiel unu homan familion kaj demandi nin, kiel ni volas procedi en la estonteco?
Ĉar ni ĉiuj havas la rajton je hejmo.
Kaj kio estas absurda, estas ke ne estas kvazaŭ ne estus sufiĉe de ĉio. Estas sufiĉe por ĉiuj.
Se ni juste distribuus ĝin, ne estus amasa migrado.
Sed tio estas la politika intrigo, kiu okazas ĉi tie. Tio estas Maĥiavelo en ĉiuj aspektoj.
Ni devus evoluigi nacian senton por la germanlingva mondo. Tio ne signifas, ke la aliaj estas stultaj.
Sed ni havas la rajton al la germana parolanta mondo, la lingva areo, la kultura areo, kaj ni fieras pri tio.
Ni povas simple diri tion.
Kaj tio estas la unua afero, kiun ni povas programi, ĉar tiam ni kunprenas homojn, ĉar tio estas palpebla por ili.
Ke ni denove povu mobilizi nacian fieron pri tio, kion ni reprezentas, kaj alporti ĝin sur la scenejon.
Ni subtenas germanan pensadon, germanan kulturon, germanan inĝenieradon.
Kaj ni ankaŭ subtenas germanan komercon.
Ĉar se germanoj ion ajn lernis el historio, tio estas, ke milito ne estas bona ideo, kaj ni ne venkas.
Mi ne scias, kiu pensus, ke ni povus gajni kampanjon kontraŭ Rusio.
Do, la rakonto, kiel mi ĝin lernis, pasintfoje ne rezultis tiel bone.
Mi ne farus tion.
Kaj mi pensas, ke homoj estus teruritaj, se ili scius, kiom profunde la Oficejo por la Protekto de la
Konstitucio, la sekretaj servoj kaj la Federacia Kriminala Polica Oficejo estis ekspluatitaj de la ŝtatoj.
Kaj ne plu protektante sekurecon, simple kontraŭ krimo, kontraŭ organizita krimo, kiu ja ekzistas kaj estas jam sufiĉe malbona,
sed kontraŭ siaj propraj civitanoj, kontraŭ la amaskomunikiloj.
Jen la sekva artifiko: savi la demokration nun por poste abolicii ĝin.
Tio videblas en la balotrezultoj en la orientaj ŝtatoj.
En Turingio, kie la AfD estis la plej granda gajninto en la elekto kun 32 procentoj, nun ekzistas
kvarpartia koalicio, kiu nomiĝas tri-partia alianco.
Kaj vi formas alian aliancon kun la maldekstro, tio estas kun la SED.
La CDU subtenas ĉion ĉi simple por reteni potencon por kelkaj ministeriaj postenoj.
Ĉiuj institucioj malsukcesas, inkluzive de politiko, la amaskomunikiloj kaj la
tribunaloj, kiel ni vidis kun la kronviruso.
Kaj tio certe estas la profunda ŝtato en ĝia plej pura formo.
La preteksto, ke la popolo ankoraŭ iel povas elekti legitiman registaron, kiu en plej multaj kazoj
estas nur elekto inter similaj kandidatoj, nun finiĝas.
Sed kion ni ankaŭ povas rekoni estas, ke ni estis tiel drilitaj de propagando kaj edukado, ke ni pensas, ke se la
ĝusta persono nun aperus, mi metus mian monon sur ilin.
Kaj tio ne okazos. Tio denove estus centralizita.
Kaj la decida punkto estas stari kaj diri: mi ne atendos, mi komencos kaj simple faros ĝin mem.
Kaj kio estas pikilo en la flanko de la kutimaj suspektatoj estas, ke ni estas tiel memfidaj, ke ni simple
aperas ĉi tie kaj diras: vi estas tiel ridindaj birdoj, vi ne plu prezentas iun ajn minacon.
Estas amuze, kion vi faras tie.
Mi ofte analizas, kiom stabila estas imperio kaj ĉu tio eble rilatas al la komunikilo uzata por komunikado.
Ĝi sonas komplika, sed ĝi estas simpla.
La plej stabila imperio, kiun la mondo iam ajn vidis, estis tiu de la antikvaj egiptoj.
Ili komunikis sur ŝtono, kion vi ankoraŭ povas vidi hodiaŭ.
Hodiaŭ ni traktas komunikilojn, kiuj estas multe pli rapidritmaj, almenaŭ ekde Marconi. Kaj hodiaŭ
ni havas tutmondan imperion, kiu funkcias ciferece.
Se vi ĉesigos ĉi tiun mondan imperion, ĝi finiĝos. Ĝi ĉesos ekzisti.
Tio signifas, ke regado super ni ankaŭ venas per niaj poŝtelefonoj.
Kiam ni forigas ilin, kiam ni malŝaltas niajn ciferecajn aparatojn, ni estas nevideblaj. Tio estas nia potenco.
La potenco kuŝas en la fakto, ke ni simple ne plu ŝaltas ĝin, kaj tiam ni ne plu estas atingeblaj.
Oni diris al ni, ke ni estu disponeblaj, por ke ni nenion maltrafu.
Ni estas tenataj ĝisdataj, fakte tenataj sur niaj piedfingroj.
La ekvilibro de potenco ŝanĝiĝos nur kiam mi decidos, kiajn amaskomunikilojn mi permesas en mian kapon.
Tio estas la unua afero. Mi ne plu rigardas ĝin.
Kiam ni estas faligitaj, ni devas pripensi, kiel la alia flanko sukcesis fari tion.
Kiel Ken jam menciis, ili atingis tion per ĉi tiuj pensfabrikoj, ĉi tiuj diskretaj transatlantikaj retoj.
Io ĉiam estis prezentita al ni en ŝoka maniero, tiel diri.
Ni devas nun komenci krei retkonektojn.
Ni devas establi niajn proprajn pensfabrikojn.
Ni havas tiom da bonegaj iniciatoj en Germanio, sed ili ĉiuj ne konscias pri unu la alia.
Ne necesas reinventi la radon, kiam en Jühnde estas establita memsufiĉa vilaĝo pri energio.
Kaj ie aliloke iu alia ankaŭ volas fari tion. Tiam vi povas tie kolekti sperton, profesiajn ĵurnalistojn, kiuj povas
transdoni tion al homoj en vere bona, komprenebla lingvo.
Ni bezonas fakulojn por tio.
Mi certas, ke en universitatoj estas multaj homoj, profesoroj kun siaj pugnoj premitaj en la poŝoj de siaj
jakoj, kiuj estas izolitaj kaj ŝatus fari ion por disponigi sian kompetentecon al la publiko.
Kaj ni devas fari ion pri tio. Kaj mi pensas, ke jes, ni devas redukti egoismon; doni estas pli benita ol ricevi.
Tio estas tre kontentiga. Ni vidis tion ankaŭ dum la kronvirusa pandemio – kiajn internajn fortojn ni
evoluigis, kian ĝojon ni sentis helpante unu la alian.
Kaj mi pensas, ke tio vere estas potenco. Per ĝi ni eĉ povas, jes, igi la Profundan Ŝtaton malnoviĝinta.
Plej multaj homoj, kiuj vekiĝis kaj kiuj rekonis kaj komprenis la problemon, ne revenas.
Ĝi estas kiel fruktoj falantaj de pomarbo. Iuj falas pli frue, iuj pli malfrue.
Tio signifas, ke ĉiu persono, kiun ni vekas, estas iu, kiun la elitoj preskaŭ por ĉiam perdis.
Vi devigis nin stari.
Ni rimarkis tion dum la kronvirusa pandemio, kaj ĉi tiu panelo de AUF1 estas ankaŭ signo, ke ni mem rekonas, kiom fortaj ni
estas, kiom interligitaj ni estas, kiom memfidaj ni fariĝis.
Mi ankaŭ esperas, ke la spektantoj akiros esperon vidante, ke ĉi tie estas homoj, kiuj plentempe, kiel sian ĉefan laboron, laboras
por eltrovi, kiel ni povas eliri el ĉi tiu malfacila situacio.
Kaj mi kredas, ke Korono kaŭzis ian politikan puberecon ĉe la plej multaj homoj.
Kaj nun ni estas devigitaj translokiĝi kaj devus translokiĝi.
Kaj post kiam vi translokiĝis kaj estis for dum iom da tempo, nenio, kion mia patro aŭ mia patrino povus oferti al mi,
igus min voli reveni loĝi en mian belan malnovan infanaĝan dormoĉambron, kvankam ĝuste tion ili proponus al mi.
Unue, mia patro estas morta, kaj mia patrino estas iom senila.
Ĉi tion oni ankaŭ povas apliki al landoj: Dankon tre pro la oferto. Sed mi jam estas plenkreska kaj mem regos mian vivon.
Kaj ĉiu, kiu tion malakceptas, ne meritas liberecon.
Hodiaŭ ni povis ĵeti rigardon en la estontecon per ĉi tiuj diversaj temoj kaj vidi, kiel ĝi povus
aspekti, se ni povus evoluigi la necesan potencon.
Kion ni volas redoni al la popolo, kio estis forprenita de ni.
Kaj tio estas la mova forto. Kaj ni montris unu aferon super ĉio alia. Ni povas atingi ion.
Ni bezonas klarajn celojn kaj klaran vizion. Kaj ni devas labori por ili kun senŝanĝa determino.
Kaj ni montris, ke ni povas fari ĝin, ni faras ĝin, kaj ni daŭre faros ĝin. Dankon.
Kion povas fari ĉiu individuo nun?
Disvastigu la vorton, disvastigu la vorton, disvastigu la vorton, kaj ne nur per interretaj
amaskomunikiloj, sed ankaŭ intence eksterrete.
Same kiel mia patro, Ivo Sasek, jam dum 15 jaroj faras tion per la ekzemplo de la S&G-reto.
Vi povas inspiri homojn kaj diri: Nur transdonu ĉi tion al du homoj, kaj kiam vi transdonos ĝin al du homoj,
kaj vi transdonos ĝin denove kaj denove. Tiam en dudek paŝoj vi estos ĉe la fino de la mondo.
Tio estas ekstrema fasciniĝo pri tio, per kio oni povas gajni homojn, kiam la ciferecaj pordegoj fermiĝas.
Tio postulas strategiajn retojn, lokale organizitajn retojn.
Disvastigu la novaĵon, disvastigu ĝin kiel eble plej multe – ciferece, kaj se tio plu
estos limigita, eksterrete, kiel eble plej multe.
Ĉiu povas fari tion.
Sendu ĉi tiun videon al du homoj.