WEF Alternatiboa – Gaur egungo historia formatiboaren bederatzi orduen esentzia.
Hezkuntza eszenako hainbat argiztapen bildu ziren Pragako WEF alternatiboan.
WEF Alternatiboa Great Resetei aurre egiteko kontra-ideia bat da, biharko mundu libre baterako pentsategi alternatibo bat.
Kla.TVk hitzaldi historikoen esentzia, eztabaida-panel zirraragarriak eta elkarrizketa esklusiboak aurkezten ditu.
WEF alternatiboaren eduki guztiak AUF1-en aurki daitezke: www.auf1.tv/alternativ-wef
Argitutako pentsalarien eta askatasunaren aldeko borrokalari onenak egun hauetan hemen
bildu dira zerbait oso berezia abiarazteko.
Globalismoaren eta zapalkuntzaren aurka altxatu nahi dugu, eta bakearen eta askatasunaren alde.
Erronka handiko garaietan bizi gara, eta horregatik garrantzitsua da konektatzea, aliantzak eratzea eta sareak sortzea.
Eta orain, ideia hau pentsatu zuten bi pertsona oholtzara gonbidatu nahi ditugu: Elsa Mittmannsgruber eta Stefan Magnet.
Bai, ideia izan nuen Klaus Schwabek WEFen hasierari buruz idatzitako artikulu bat irakurri nuelako.
Eta han ikusi eta irakurri nuen dena nola hasi zen txikia.
Eta nolabait hura niri inpresioa egin zidan. Hori da garrantzitsua.
Eta ez dago finkatuta mundugilista den Mundu Ekonomia Foroak boterearen aginte-soka eskuan izan behar duenik.
Orain lehiari aurre egin behar dio; orain WEF alternatiboaren lehiari aurre egin behar dio.
Eta ausardia erakutsi eta sistemari aurre egin diotenek baino hobeto hori nork egin dezake?
Funtsean desberdinak diren pertsona hauek, esan behar da, orain elkarrizketan hasi dira.
Atzera begiratuta, une historikoa izango da hainbeste pertsonaia bikain elkartu ahal izan genituenean; agian ez daude gai
guztietan ados, baina helburu komun batek batzen ditu: autodeterminazioaren, subiranotasunaren eta askatasunaren nahia.
Eta hemen inplikatuta dauden guztiak beren ahalik eta onena emateko determinatuta daude,
balio horiek gabe etorkizunik ez dagoelako.
Eskerrik asko zure denboragatik, eta berriro ere, ekimenaren sustatzaileei txalo bero bat.
Txekiar hiriburuan, Pragako, gaude, hiri eder batean, konferentzia-zentro eder batean.
Eta, beraz, zentzuzkoa da ongietorri-hitzaldia beti herrialde honetan paper nabarmena jokatu duen norbaitek ematea.
Behin Davoseko Munduko Ekonomia Foroan gonbidatu ohikoa izan zen.
Orain aldea aldatu du eta WEF alternatiboarekin dago.
Pozten gara hemen dagoelako, bere presentziarekin ohore egiten digulako eta, batez ere,
ongietorri-hitzaldi ofiziala emango duelako.
Lehendakari ohiak, Dr. Vaclav Klaus. Ongi etorri.
Niretzat, sinbolo hauetako bat hotel hau eta areto hau da.
Azken aldiz hemen nengoenean 2008an izan zen, nire azken ODS kongresurako.
Zuen artean batzuek agian badakizue ODS dela nire zibil-demokraziako alderdia . . .
Alderdi honen garapena, Txekiar Errepublika osoan eta Europan zehar izandako garapen politiko eta
ideologikoaren antzera, pixkanaka gaur egungo post-politiko eta post-demokratiko mundura hurbildu da.
Arrazoi horregatik, ganbera honetan nire ohorezko lehendakaritza utzi dut. Horren parte izan nahi ez nuen.
Garai hartan ere, argi ikusi nuen eta, espero dut, Mendebaldeko munduaren indar handiko joerak ulertu nituen.
Mehatxu egin ziguten gaur egungo mundu tragikoan sartuko gaituztela.
Nire ustez, gaur egun garrantzitsuena den papera multikulturalismoaren ideologiak jokatzen du, migrazio
masiboak sortzen, goraipatzen eta defendatzen dituena.
Ideologia honek askatasun hitza ere ez du onartzen.
Printzipioz, demokrazia instituzio nagusiari, estatu nazionalari, modu erasokorrean aurka dago.
Hala ere, nazioa zalantzarik gabe giza gizartearen oinarrizko eta ordezkaezina den elementua da.
Gaur egungo indartsu generismoak edo feminismo erradikalak gizakien substantzia biologikoa erasotzen du eta, beraz,
giza gizartearen oinarrizko egitura den familia erasotzen du.
Txekiar Errepublikako Lehendakari eta Presidente gisa, aitortu behar dut nik ekarri nuela Txekiar Errepublika EB-ra.
Azken unera arte larrialdi-balazta tiratzeko eta Errepublikako presidente gisa Lisboako Ituna sinatu ez nuen
nire ondo ezaguna den saiakera alferrikakoa izan zen.
Ondorioz, azken urte eta hamarkadetan Europako integrazioa zalantzarik gabe batasun politiko bihurtu da.
Europako estatu burujabeen arteko lankidetza adiskidetsu eta elkar onuragarria izateko ideia orain iraganeko zerbait da.
Noski, ez naiz bakarra esaten duena Mendebalde osoa, bereziki Europa, gainbehera doala.
Gaur egungo erronka da gaurko gainbehera bihar ez dadin jarraitu saiatzea.
Gaurko bezalako konferentziek, espero da, alor honetan lagungarri izan daitezke.
Bilera emankor bat opa dizut. Eskerrik asko.
Andra eta jaunak, etxeko ikusle maiteak, estimatutako ekarpen-egileak, guztiz bat nator Prof. Dr. Vaclav Klaus-ekin,
munduarekin orain inplikatu behar dugula esaten duenean.
Eskerrak ematen dizkiot egiazko estatugizon baten ahoan irten diren hitz garbi eta freskagarri hauekengatik, hark oraindik
erantzukizuna ulertzen duelako, kontrastean orain boterean dauden eta gure mundua benetan amildegira daramatenekin.
Eta zuk ni ezagutzen nauzu. Zuzenean hitz egitearen zale naiz, eta egungo egoera ere zalantzarik gabe deskribatzen dut.
Hemen, gure begien aurrean, egiten ari dena suntsiketara doan bide zuzena da.
Eta hau guztiz asmozkoa da, zirkulu jakin batzuek beren buruan finkatu dutelako "Great Reset" deitzen dioten gauzatzea:
eraldaketa osoa, eraldaketa bat, eta horrekin batera klase ertainaren eta Europako aberatsen gizartearen suntsiketa.
Eta ez da bakarrik interes ekonomikoen kontua, ez bakarrik kapitala xahutzea eta
gizateriaren historian egindako espropiaziorik handiena.
Gakoa da zirkulu hauek beren boterea betirako ziurtatu nahi dutela: teknologia modernoari eta digitalizazioari esker.
Honek faraoi eta enperadoreek bakarrik amestu ahal zituzten gauzak egiteko aukera ematen die.
Orain poltsa itxi nahi dute, gu, masa, %99ekoak, inoiz berriro askatasunik izan ez dezagun, eta
superaberatsen %0,001ekoek, globalistek eta miliardo-aberatsak, boterea betirakoan gauzatu dezaten.
Hori gaitzesten dugu, eta gaur nik nahi nuke, eta zuk ere nahi duzu, ez gure energia gaurko eta
ondorengo gertakarietako oker guztietan zentratzea.
Bai, finkatutako puntu bat behar dugu hobetu nahi dugun modua identifikatzeko.
Baina WEF alternatibo honetan, kontzienteki nahi dugu arreta jartzea etorkizun hobe batek nolakoa izan
daitekeen, irtenbideak eztabaidatu eta, batez ere, elkartu.
Elkar bildu eta hitz egiten dugunean, etorkizuna jada hasten da.
Botere-eliteek beren Great Reset-a eta globalisten mundu-orden berri globalista errealitate bihurtzeko ahalik eta guztia egiten
ari direnez, eta aurka egiten dion edonor jokoan dagoela deklaratzen dutenez, behe-kasta bateko kide
gisa, paria (= kanpokoa), hain zuzen, izendatu eta ondoren horren arabera borrokatzen dute.
Eta dena kontuan hartuta ere, jendearen iritzi eta sinesmenak beldurtzeko giro honen erdian, oraindik ausardia
duten pertsonak daude, korrontearen aurka altxatzen direnak eta egia esateko ausardia dutenak.
Eta nork egokiago egongo litzateke azken lau urteetako egoera berezietan bere burua nabarmendu duten ausarten baino, ezkututik
atera, jarrera hartu eta beren tokian eutsi dutenek baino?
Nork egongo litzateke hobeto egokituta orain mundu biharraz pentsatzeko?
Eta horregatik hautatu dira gaur ekitaldi honetan parte hartzen ari diren guztiak arretaz, bakoitzak
bere alorrean jada ekarpen baliotsu bat egin duelako.
Eta nire misio bihurtu dut jendea elkartzea, gauzak aurrera eramaten saiatzea edo jada
garapen bidean ondo doazen gauzak babestea.
Bide batez, beste aldean idealismorik ere ez dago.
Kend ezazu haien subentzioen miliardoak. Uste al duzu ARD-k hurrengo egunean ere emititzen jarraituko lukeela?
Edo uste al duzu profesional politikoetako inor oraindik Bundestagera agertuko litzatekeen?
Erregimen honentzat idealismorik ez dago.
Gure aldetik idealismoa dago, sufrimendua jasateko gaitasuna dago eta sakrifizioak egiteko prestutasuna dago.
Eta gero, azkenik nor irabaziko duen jakiteko, bi eta bi batu behar dituzu.
Ekitaldi hau pertsonen eta parte-hartzaileen konfiantzarekin antolatu genuen, baina, batez ere, beharrezkoa dela sinetsita,
jende askok ikusiko duela, inspiratuko direla, bertatik beren proiektuak garatuko dituztela eta, noski, babestuko dutela.
Ziur nago konfiantza honek ez gaituela huts egingo. Eta konfiantza honek da denok bereizten gaituena.
Eta aurtengo konferentziaren leloa, lehen Alternatiba WEFeko leloa, da: Bihar mundu libre baten irudiak.
Politikaren errealitateak kontuan hartu gabe, biharko mundua nola irudikatzen dugun azaldu nahi dugu. Zer nahi dugu?
Batzuetan ibilbidea aldatu behar dugu. Baina helmuga den gure helburuari leial jarraitzen diogu.
Pragatik dator, pragmatikoa delako; hori besterik ez nuen aipatu nahi. Carl Schmitt-ekin hasiko naiz.
Behin esan zuen: "Subiranotasuna larrialdi-egoera erabakitzen duenari dagokio."
Eta hau Europako koronabiruseko urteetara aplikatzen dugunean, gauza bat ezin da ukatu: Europa
garbi dago ez dela eta ez dela inoiz izan burujabe.
Koronabirusaren pandemian, Europak ez zuen Europan jatorria zuen narrazio bati harpidetu, baizik eta Amerikako
pentsategi-tanke eta fundazioetan asmoz sortu zuten bati.
Osasunaren Mundu Erakundeak Europako larrialdi-egoera ezarri zuen Europan, eta ez zuen biztanleriak erabaki.
Errealitatean, estatu banakoek ez dute Osasunaren Mundu Erakundean inolako ahotsik.
Erabaki lotesleak diru handiak hartzen ditu, eta diru handi hori batez ere Bill & Melinda Gates Fundaziotik dator.
Hau ez da Europako fundazioa, baizik eta AEBetako fundazioa, AEBetako kanpo-politikaren tresna gisa erabiltzen dena.
AEBetako GKEen kanpo-politikako rola, krisi artifizialak kudeatzeko, 2010ean bertan pentsatu zuten, Rockefeller Fundazioak
bere Lockstep koronabirus simulazio-ariketa aurkeztu zuenean.
Ondoren, egitura egokiak urte batzuen epean ezarri ziren.
2019ko urrian, Event 201 simulazio-jokoa egin zen, nolabaiteko entsegu nagusia, azken proba izan zena; ondoren,
Covid-19 izenez ezagutzen den biogaitza askatu zuten Wuhanen AEBetako diru-laguntzarekin, mundua erabat berrantolatzeko.
Erreseteatze Handi honetan, estatu burujabe indibidualek edo Estatu Batuetatik kanpoko
estatu-konfederazioek ez dute inolako paperekin jada.
Gobernua gobernantzaz ordezkatzen ari da. Horrela, boterea guztiz zentralizatu eta digitalizatu egiten ari da sektore guztietan.
ID2020aren atzean, adibidez, pertsona bakoitza bere beharrizan guztietan jazarri ahal izateko plan maltzurra dago.
Uneko txertaketa-egoera egiaztatuta ez duen edonor, arbitrarioki definitutako karbono-aztarna gainditzen duen edonor, edo espazio
publikoetan narrazio egokira atxiki ez den edonor zigortuko da baliozko bakarra den moneta digitala kentzearekin,
edo arbitrarioki eskubide zibil guztiak kenduko zaizkio.
Etorkizuneko herritar subiranotzat oztoporik gabe bizitu nahi duen edonork bere bizitza pribatua oso-osorik
AEBetako IT enpresa gutxi batzuei agerian utzi behar die.
Dolarrez nagusitutako mundu iluzorio batean bizi gara.
Europak AEBetako eskolako patio-matxinoen taktikak erabat kopiatu ditu.
Burua makurtu duzu gerriko azpiko kolpe gehiago edo ur-lerroko kolpeak saihesteko.
Denok dakigu askatasun deiturikoa, bereziki adierazpen askatasuna, orain Europan oso-oso mugatuta dagoela.
Eta internet orain leku bihurtu da non zentsura arbitrarioa praktikatzen den.
Europa ez da elkarrizketan zentratzen, baizik eta berriro ere gero eta gehiago armaetan oinarritzen ari da.
Europako barruko gatazketan, armaei uzten diegu hitz egitera.
Eta galdera da: nork hasi zuen? Errusiarrek Ukrainian? Ez. NATOk Jugoslaviako 1999an.
Europako banaketa helburu zuela, Estatu Batuak erabakitako gerra.
Banatu eta gobernatu – beti printzipio bera.
Une honetan, Europa Errusiari aurre egiteko gerra handi baterako prestatzen ari da, batez ere AEBen interesak aldarrikatzeko.
Beti uste izan nuen denek gerraren aurka zeudela, arte ohartu nintzen batzuek haren alde
daudela, batez ere joan beharrik ez dutenek.
Erupzio hau Remarque-tik dator eta egia da.
Europa aita-herri-Europa gisa definitu behar da.
Gaiei buruzko interesa ez duen Europa bat, baina herritar arduratsuen gainean oinarritzen dena.
Europako militar oinarriak zein kudeatzen dituen eta Europako lurraldean soldaduak kokatzen dituen, Europan
barruan eta kanpoan gerrak egiteko, aitortzen duen Europa.
Horrelako Europa batek ez die kohesioaren etsai horiei adeitasunez galdetzen ea beren jarduera borrokalariak bertan
behera utzi nahi dituzten, baizik eta jarduera horiek bertan behera uzten ditu eta ondoren bertan behera uztea exijitzen du.
Bigarren urratsa litzateke demokraziari buruz etengabe txorobeltzea utzi eta azkenean ezartzea.
Ez dago Europako herrialderik benetan demokratikoa denik.
Nonahi begiratu, demokrazia hutsala da.
Romania besterik ez dizut gogorarazi behar. Hautaketan akatsa egiten dutenek berriro hasteko aukera dute.
Guk guztiak bizi gara alderdi oligarkia batek bahitu dituen nazioetan.
Gure parlamentuak herriaren traidoreek baino ordezkari gutxiago dituzte.
Izan ere, haiek kargu horretara igo dituztenen interesak ordezkatzen dituzte, eta horrela
beren herritarren interesak traizionatzen dituzte.
Ergelek gobernatzen gaituzte, baina ezin ditugu ergel deitu, orain hori lesa majestatea delako.
Herritar burujabe gisa, saihestu dezagun estatu guztiz nagusitu batek gure askatasuna segurtasun
arrazoiengatik aldi baterako giltzapera ez dezan.
Hori gertatzen jarraitzea saihesteko, gure eguneroko hizkuntzari hitz garrantzitsua gehitu behar diogu.
Eta hitza HORI DA: EZ! Paternalismoari EZ! Zentsurari EZ! Zaintza-estatuari EZ! Eta, batez ere, gerrari EZ!
Norberak ezin badu erabaki bere kabuz naturalki hilko den ala injekzio letal batez hilko den, edo ezezagun diren hirugarren
pertsonen interesetarako borroka eta heriotza frontetara bidaliko dituzten ala ez, ezin da inoiz burujabe izan.
Ardi baten moduan jokatzen du. Eta ardiek beren bizitza osoan otsoa beldurtzen dute.
Baina artzainak hil egiten ditu.
Europan guztiok faltan botatzen dugun askatasuna lehenik bakoitzaren baitan aldarrikatu behar da, eta ondoren bizi.
Hori da zehazki gizaki egiten gaituena.
Baina guk, herritarrok, soberaniak, erabakitzen dugu non elkartuko garen. Benetan boterea non dagoen. Adibidez, orain Pragan.
Gure boterea modu deszentralizatuan gauzatzea da onena, hau da, edozein unetan eta
edozein lekutan, baina modu kolektiboan antolatuta.
Ez dago autoizendatutako eliteei baino modu eraginkorragoan boterea kentzen dienik, Europako herritar burujabeek
eskaerarik gabe mahai biribiletan bildu eta beren nazioentzako konstituzio eta lege berriak idazten dituztenean.
Hori da demokrazia-soberanotasunaren adierazpen gorena. Horri buruz erabakitzen duzu eta horren arabera bizi zara.
Bakoitza bere aldetik, eta guk Europako herri gisa.
Hitz hauekin amaituko dut: Guk egin dezakegu.
Nire gonbidatuak bihotz-bihotzez ongietorri nahi nituzke gure Biharko Osasuna eta Medikuntzari buruzko mahai-inguruan.
Denok dakigu gure osasun-sistema gaixorik dagoela, eta hori gero eta argiago dago.
Langile faltak kronikoak dira, mediku-kontsultategiak gainezka daude, eta gaur egun medikuek
pazienteei arreta eskaintzeko denborarik ia ez dute.
Sendagaien eskasia gero eta handiagoa da, eta oso argi dago gaur egungo medikuntza batez ere farmazeutika-industriaren
eta ospitale-talde handien irabazi-interesek bultzatzen dutela.
Eta txanda honetan, etorkizunean medikuntza hobe batek nolako itxura izan dezakeen aztertu
nahi dugu, jendea luzeago osasuntsu mantentzeko.
Dr. Hubmer-Mogg, nola irudikatzen duzu etorkizunean medikuntza hobea?
Bai, beraz, biharko medikuntza hobea lortzeko, esan behar da mediku ikasle gisa ez dugula benetan ezer ikasten liburuetan
dagoena baino. Gure irakasleek MedUni-n irakasten digutena.
Eta, oinarrizkoena da, eta beti oso garrantzitsua zait hori esatea, egia da gaur egungo
medikuntza-ikerketaetan hitzaren benetako zentzuan ezinbestekoak diren gauzei askoz arreta gutxiago ematen zaiela.
Gure ikasketak hasten ditugu, eta lehen atalean higienea eta mikrobiologia lantzen ditugu.
Eta han ikasten duzu txertoak daudela eta zein motatakoak diren. Eta horixe da guztia.
Ez dugu inolako informaziorik jasotzen lagungarri, gehigarri edo albo-ondorioei buruz halako produktuetan.
Eta geroago, zure ikasketetan, gai horietako azterketak egiten dituzunean, pediatria ala dermatologia izan,
erantzun egokia hatz-puntetan izango duzu, esateko moduan.
Bai, zer egin dezakezu zure burua babesteko? Bai, txerto hau, txerto hura eta abar.
Baina ikasleei ez zaie irakasten albo-ondorioak ere egon daitezkeela, bai ohiko
txertoetatik, bai mRNA moldatutako produktu berrietatik.
Horrek esan nahi du etorkizuneko medikuntzak prestakuntzarekin hasi beharko lukeela, non askoz gehiago barneratuko
litzatekeen ideia: mediku baten aurrean, prestakuntzan dagoen mediku baten aurrean eserita dagoen pertsona harrigarria dela.
Ni beti esaten dut burmuina, arima eta gorputza ditugula. Eta hemen gaude pentsatzeko, sentitzeko eta jarduteko.
Unibertsitatean bakarrik ikasten duzu benetan pertsona bat dagoela, orain nolabait makina baten modukoa dena.
Christian Schubert irakasleak beti hori esaten du.
Makina-medikuntza: zerbait hautsi da eta orain konpondu behar da. Eta horretatik urrundu behar dugu.
Jakinarazi behar dugu pertsona honek osasun onean ez egotearen arrazoietan hainbat faktore daudela.
Zergatik bere sisteman zerbait aldatu den, sintomak dituen, gaixotu den edo, are gehiago, larri gaixotu den.
Bhakdi irakaslea, pilota zuzenean zuregana pasatu nahi nizuke.
Ikusten duzuenez, hemen eserita zaudete nire heroienetako bat bezala; egia esan, hori esan behar dut, eta
ziur nago beste askok ere modu berean sentitzen dutela.
Hasieratik koronabirusaren txertoei buruz egin dituzun ohartarazpenek zalantzarik gabe bermatu dute
jende askok injekzio genetiko hauei aurre egitea, eta, ondorioz, ziurrenik bizitza asko salbatu dituzu.
Txertoen paperari buruz hitz egin nahi nuke.
Laburbildu al dezakezu txertoek, oro har, etorkizunean medikuntza hobetzen lagundu dezaketen papera?
Txertoek etorkizuneko medikuntzan funtsezko papera jokatuko dute, izan ere, txertoek engainuaren eta ilusioaren aurkako
harri gainean zizelkatutako monumentu bat izango direlako.
Ni mediku konbentzionala naiz.
Medikuntza ikasi nuen, mikrobiologia ikasi nuen, 25 urtez irakatsi nuen. Eta txertoetan sinesten nuen.
Testu-liburuetan dagoen guztia irakatsi dut.
Pandemiagatik, azken hiru urteotan bakarrik hasi nintzen nire ikasketetan eta bizitza profesionalean
galdu nuena irakurtzen. Han daude liburu bikain batzuk.
Publikoki aurkeztu nahiko nukeen liburu bat Suzanne Humphriesen liburua da. Bere izenburua The Vaccine Illusion da.
Gaur egun mediku batek jakin behar duen guztia du barne. Iturriak ditu, zientifikoki.
Ez da txertaketaren aurkako liburua. Eta nik horretatik izugarri onura atera dut.
Uste dut orain konturatu naizela txertaketa negozio osoa gizateriaren historian inoizko negozio handiena izan dela.
Diru asko gastatu da eta oraindik ere diru asko gastatzen ari da.
Eta horregatik hautatu zuten txertaketa globalisten punta-lankotzat.
Horrela eginez, beren herriaren aurka gerra egiten ari dira.
Jendeak bere buruari sinesten dionean eta gainditzen duenean gizakiak makinen moduan eraikiak daudela, nahikoak ez direla,
akastunak direla eta, oinarrizko aldetik, Alzheimerrean, minbizian edo gaixotasun infekzio
batean hiltzea patua besterik ez dela dioen dogma.
Gizakiak bere kabuz osasuntsu egoteko guztiz ezintasuna izateak medikuntza erabat berrikustea eskatzen du eta,
batez ere, gizakiek beren burua nola hautematen duten.
Eta auto-konfiantza jendeak berriro garun osasuntsuagoak izatean hasten da, izan ere, pentsamendua,
sentimendua eta erantzukizuna han hasten baitira.
Eta osasuntsu izateak esan nahi du, halaber, nik 'sistema immunologiko mentala' deitzen diodana
ulertzea: mehatxu kanpoak, bai banakako bai gizarte mailan, antzematea eta horiei erantzutea.
Gogo-sistema immunologikoak gizarte-sistema immunologikoa ere sortzen du, eta hori erabiltzen dugu gure
burua kalte egin nahi diguten besteengandik defendatzeko.
Eta koronabirusaren krisiaren oinarrizko gauza horiei dagokienean, adibidez, badakigu D bitamina erabat ezinbestekoa izan zela.
Ehunka ikerketek erakusten dute D bitaminaren gabeziak edozein infekzio-gaixotasunengatik hiltzeko probabilitatea handitzen
duela – PCR proba bat egin izanagatik orain koronabirusa deitzen zaionik kontuan hartu gabe – izan
ere, edozein birus egon daiteke PCR probaren atzean.
Edo pneumonia eragiten duen edozein kausa.
Baina funtsezko gauza batzuk falta badira, hilgarria izan daiteke.
Eta azken oinarrizko eraikuntza-blokea, edo medikuntzaren oinarri berri batean edo eraikin berri batean azkenetako bat – niretzat
une honetan giltzarri bat da, eta beste hainbat etorriko dira.
Eta giltzarriarria, grezieraz lithos deitzen den harria, litioa da.
Litioa, ziurrenik, funtsezko arrasto-elementu garrantzitsuenetako bat da.
Eta hori frogatu dezaket hurrengo liburuan, 'Lithium Conspiracy' izenekoan, datorren udaberrian argitaratuko dena.
Baina liburu honetan frogatzen dut litioa ezinbestekoa dela, eta, batez ere, oreka mantentzen gaituzten oinarrizko sistema
guztientzat edo sistema horien barruan ezinbestekoa dela.
Guztien gainetik, gure sistema immunologiko mentala orekatuta mantendu.
Litioak bermatzen du garun-zelula berriak sortzea, gazte eta jakin-min izaten laguntzen digutenak.
Litioak gure kromosomak bizitza osoan zehar osorik mantentzen ditu, eta, esan genezakeen bezala, ez gaituela zahartzaroagatik
hiltzen – hau da, Alzheimerra edo depresioa garaiz aurretik, urte edo hamarkada batzuk lehenago garatzea ekiditen du.
Litioak funtsezko papera betetzen du bizidunen funtsezko eta ezinbesteko prozesu biologiko guztietan, eta, adibidez, mRNA
injekzioak eragindako neuroinflamazioaren aurkako antidotoa da.
Europako Elikagaien Segurtasun Agentziaren arabera, egunean hamar miligramo aluminio kontsumitzeko baimena dugu.
Nahiz eta jakin aluminioa garunarentzat toxikoa dela, eta, adibidez, ikusten ari garen
autismo-tasen arduraduna dela, txertoen osagai bat ere delako.
Beraz, txertoen %50ek aluminioa dute, eta hori, egiaz, garunarentzat toxikoa da.
Dr. Strasser, galdera batekin parte hartzera ere gonbidatu nahi nizuke. Zehazki, ebidentzian
oinarritutako medikuntzaren defendatzaile gisa.
Medikuntza hobe baterako, zenbaterainoko garrantzia dute ahaldundutako pazienteek?
Ahaldundutako pazienteak funtsezkoak dira. Une honetan, horren aurkako garapen bat ikusten ari gara.
Milaka urtez, gure mediku-sisteman erabat naturala izan da mediku-datuak bi pertsona
bakarrik ezagutzea: pazientea eta medikua.
Hori zorrotz konfidentziala zen. Legez araututa dago.
Ez zait nire emaztearekin paziente bati buruz hitz egiteko ere baimena ematen.
Legeak erabat zigortzen du. Eta horregatik espetxeratua ere izan naiteke. Baina zer gertatzen ari da une honetan?
Mediku-datu guztiak gaur egun digitalki erregistratzen dira.
Austria gaur egun arlo honetan ere aitzindaria da.
Orain txertaketa-ziurtagiri digitala aurkeztu dugu: osasun erregistro elektronikoa.
Eta datu guzti hauek biltzen dira eta aldi berean erakunde eta pertsona zirkulu zabal bati eskuragarri jarriko zaizkio.
Datu hauek biltzen dira eta azkenean gobernu federalari, estatu-gobernuei, gizarte segurantzako agentziei,
larrialdietako medikuei, ospitaleei, mediku erregistratuei eta bestelako hainbat pertsoni eskuragarri egongo zaizkie.
Horrek esan nahi du medikuaren eta pazientearen arteko konfidentzialtasuna – funtsezkoa dena –: pazienteak konfiantza
duen eta bere zaintza bermatuko dion medikuarengana jotzen duela.
Eta nire datuak ez daude inon bueltaka, aztertuta eta nolabait erabilita – desagertu egin dira. Erabat desagertu dira.
Eta nire ustez, honek lehenik eta behin mediku-paziente harremana desagertzera eramaten du.
World Economic Forum-ek, Osasunaren Mundu Erakundeak edo legeek gaur egun argitaratzen dituzten dokumentuak irakurtzen
badituzu, medikuei eta pazienteei buruzko aipamenik ez dago.
Orduan, osasun-zerbitzu-emaileei buruz bakarrik hitz egiten dute. Hori da hitza berria.
Denok osasun-zerbitzu-emaileak gara.
Mediku gisa, ez naute jada paper hauetako askotan aipatzen.
Eta horrek, nire ustez, dena izugarri pertsonarik gabekoa eta gizagabetua bihurtzen du, eta
medikuntzak loratzen dena galtzea eragiten du: konfiantza.
World Economic Forum-eko txostenak irakurtzen badituzu, orain adimen artifizialera ere
zabaltzen da, planifikatzen ari dena eta etorriko dena.
Dokumentu batek hitzez hitz dio: Adimen artifizialak sortutako triage-sistemak erabiltzea aurreikusita dago, hitzez hitz.
Hori da benetan idazten ari diren: etorkizunerako aurreikusita dagoela nolabaiteko adimen artifizial batek,
ordenagailu batek, erabakiko duela zeinek jasoko duen zein tratamendu, noiz eta non, eta zeinek ez.
Beraz, hau ez da asmakizun bat – hori ez dut nik aldarrikatzen – Munduko Ekonomia Foroaren txosten batean jasota dago.
Hori da jende hauen ikuspegia. Eta hori garapen hondamendizkoa da, guztiz bide okerrean doana.
Eta nire ustez, hau gogor baztertu eta premiaz landu beharreko zerbait da.
Ez dugu behar inolako ordenagailurik edo telefono-zenbakirik pertsonak tratatzeko.
Une honetan oraindik guztiz falta dena prebentzioa da.
Mediku gisa, osasun arloan prestakuntzan ia ezer ez dugu ikasten nola norbait osasuntsu mantendu.
Eta hori da funtsezko puntua. Izan ere, jendea osasuntsu eta egoera onean mantentzen badugu,
gaixotasunetarako medikamentu gutxiago beharko ditugu, ospitale gutxiago beharko ditugu, eta abar.
Eta biak garapen desiragaitzak dira.
Eta kontuan hartzen duzunean hemen ere tradizio hau genuela, gure Europako aldean.
Baina gero Rockefeller Fundazioa etorri zen, eta ondoren 1960ko, 1970eko eta 1980ko
hamarkadetan antolatutako kanpaina handiak etorri ziren.
Jendea nola asmoz bozkatzeko eskubidea kendu zioten, beren osasunaren ardura hartzea debekatu zioten
eta, horren ordez, agintariengan menpe egotera behartu zuten, hori guztia irakur dezakezu.
Eta hori orduan ere mediku profesionalen prestakuntzan integratu zen.
Eta horrek ez du zentzurik. Nire lorategiko landare batek ondo haztea nahi badut, arazo bat duenean
ez naiz haren ondoan hurbiltzen eta ezer botatzen.
Horren ordez, begiratzen dut zer jaten duen, zer edaten duen eta zenbat eguzki jasotzen duen.
Beraz, egiaz, sistema horretatik pixka bat kenduko bagenu, badakigu osasun-sistema
baten oinarrizko printzipioetako bat dela.
Eta iritzi aniztasun hori genuen – mediku-ikuspegiei buruzko liburu zaharrak irakurtzea beti gustatzen zait – Rockefeller
Fundazioa sortu baino lehen sendatzeko arte bat zegoen.
Denek zuten beren sendagai propioa. Pertsona batek herri batean bere jendearekin egin zuena ez da derrigorrez esan nahi gauza
bera egin zuenik beste herri batean, kale pare bat beherago.
Baina horrela garatu zen guztia.
Nola gertatu zen garapen hau, Rockefeller Fundazioak, orain arte zenbaitetan aipatu duzun bezala, azken
hamarkadetan, azken 100 urteotan hain eragin handia izatea.
Zergatik aldendu da genituen sendatze-alderdi horietatik, eta medikuntza huts-aparatu eta
prestaketaz oinarritutako medikuntza batera joan da?
Dirua. Beno, nahiko sinplea zen: garai hartan, XIX. eta XX. mendeen hasieran, homeopatia, osteopatia, kiropraktika-terapia
eta naturopatia elkarrekin paraleloan zeuden eta eskubide berberak zituzten medikuntza-diziplina aitortuak ziren.
Eta orduan jendeak konturatu zen, ba, petrokimikekin askoz diru gehiago irabazi daitekeela.
Eta ondoren, medikuntzan honako egoera sortu zen: sintoma bakarra dut eta medikamentu bakarra daukat – eta pertsona
osatzen duten gainerako gauza guztiak baztertuta geratzen dira.
Bai, esan nuen bezala, ez dago jendea sendatzeko interesik; kontua da medikazioa bizitza osorako hartzen jarraitzea.
Eta kardiobaskular gaixotasunarekin, agerikoena seguruenik dela badakigula kausa.
Eraginkor diren tratamenduak ezagutzen ditugu, baina gaur egun dugun sisteman ez litzateke inolako ordainketarik
izango eta mediku batek ezin izango luke bizibiderik atera.
Eta jada Eskandinavian beste eredu batzuk ditugu, non mediku bakoitzak hilero zenbateko finko bat, tarifa
laua jasotzen duen – eta ez du axola zenbat paziente dituen edo pazienteari zer egiten dion.
Hori ere etorkizuneko sistema baterako aukera bat izango litzateke.
Gainera, kontuz ibili behar dugu beste egitura zentralizatu bat ez sortzeko, nonahi egongo litzatekeena, Munduko
Osasun Erakundea utzi behar dugulako eta haren atzean dauden diru-laguntzaileak nor diren dakigulako.
Baina uste dut sistematik kanpo dauden mugimendu deszentralizatu hauek oso itxaropentsuak direla.
Nola aldatu liteke ikastaro hau?
Nork izango luke erabakiak hartzeko boterea? Eta zer gertatu beharko litzateke gaurko
ikasle gazteei biharko sendagaia emateko?
Medikuntzaren etorkizunak gauza asko aldatu behar ditu. Industria ikastaro-planetan duen eragina aldatu behar du.
Hori da gertatu behar den lehenengo gauza.
Bigarren gauza gertatu behar dena da gizakientzat 'espezie-egokia' terminoa berriro sartzea.
Gizaki bakoitzak oinarrizko behar duen zerbait dago; gure izaeraren parte da.
Eta hori pertsona guztiei aplikatzen zaie. Hori espeziearentzat egokia da. Espeziearentzat egokitasuna izan
behar da curriculuma berrien oinarrizko printzipioa.
Orduan, noski, gida-lerroak aldatu beharko ditugu.
Gida bakarrik, hitzak berak hedabide nagusiak gidatzea dirudiena, industria berak sortutako arazo handia da.
Eta medikuek uste dute jarraibide horien barruan jardun behar dutela, eta horien kanpoan dagoen edozer debekatuta dagoela.
Eta beren burmuinak erabiltzeaz beldurtzen dira, horretarako prestakuntzarik ez dutelako.
Bhakdi irakaslea, koronabirusaren politika zuzena zela eta txertaketa garrantzitsuagoa dela uste duten pentsamolde
zahar horretan oraindik itsatsita dauden zure lankideei buruz pentsatzen duzunean, nola iritsi gaitezke haiengana?
Haiek errealitatera nola hurbilago ekar ditzakegun buruzko ideia batzuk dituzu?
Ez da medikuak tontoak direnik. Ez dira tontoak. Gehienak oso adimentsuak dira.
Ez da haiek gauza txarrak nahi dituztela. Gehienek gauza onak nahi dituzte.
Baina indoktrinatuak daude, Michael. Indoktrinatuak daude.
Bakarrik gutxi batzuek ihes egin dute eta ohartu dira jarraibideek eta gomendioek zerbait gaizki dagoela.
Orain koronabirusarekin izandako hondamendi hau bizi izan dugunez, haiek errazago iristeko modukoak izan daitezke.
Txertaketa-narrazio hauek sortu ziren, azken batean asmatutakoak baitziren. Eta horietan egia oso gutxi dago.
Eta egia da txerto hauek gehienetan albo-ondorio izugarriak dituztela. Baina nork ausartzen da hori esatera?
Mainstreamak eta entzuten diren pertsona guztiek diote: aluminioa dela munduko metalezko astun ohikoena.
Eta denek arnasten dute eta egunero jaten dute. Ez du ezer egiten.
Eta inaktibatutako txerto hauekin injektatzen diren kantitate txiki horiek inaktibatutako txerto guztietan daude,
kontzentrazio handitan, erlatiboki esanda. Hala ere, jaten duzunarekin alderatuta askoz txikiagoak dira, beraz ahaztu hori.
Baina jendeak ez dizu esaten zerbait jatearen eta zerbait zure gorputzean injektatzearen arteko aldea handia dela.
Injekzioa jasotzen ari dena, hain zuzen ere, koronabirusari buruz nik esan nuena delako.
Txerto hauek ez dira bertan geratzen; odol-zirkulaziora sartzen dira.
Eta odolean dagoen aluminioa berehala sartzen da organo guztietan, baita garunean ere.
Hori gehien dakitenetako bat nire ondoan eserita dago.
Eta aluminio honek garunari kalte egiten dio. Aluminioak garunean ez du ezer onik egiten, kalte besterik ez.
Eta gainera, beste organo guztiei ere eragiten die. Eta aluminioak ez du ezer onik egiten. Ez al da hala?
Hori dela eta, berriro aztertzea proposatzen dut.
Hiru hilabeteko haurren giharretan aluminioa duen txerto bat injektatu nahi al dugu – orain are lehenago hasi nahi
dute – haurraren odolean kontzentrazio toxikoak lortzeko?
Beti. Pozoitsuak dira.
Eta haurra txikiagoa den heinean, kontzentrazioa handiagoa da, izan ere, naturalki bolumen txiki horretan zehar banatuta dago.
Bai, eta oso arraroa da birusak benetan odol-zirkulaziora sartzea eta kopuru handitan zabaltzea.
Bai, hori gertatzen bada, oso gaixorik egon zaitezke. Baina oso-oso gutxitan gertatzen da,
zeren – eta hori nire lankideekin ere arazo bat da –
zenbakiek medikuntzan ez dute inolako zentzurik. Ez dituzu zenbakiak ulertzen.
Ez dute ulertzen, benetan, norbaitek gripea edo koronabirusa badu, eta noizean behin birus bat
odol-zirkulaziora iristen bada, edo hamar birus, ehun birus, milioika birus, jendea horregatik ez dela hilko.
Alderantziz, miliardoak, ez milioika, genek paketatzen badituzu, ondo paketatu ezin daitezen suntsitu, eta
gorputzera injektatzen badituzu, odol-zirkulazioa babestutako birusez uholduta geratzen da.
Eta antigorputzak badituzte, ezin dituzte erasotu, lipidozko bilgarri honek birusak eta genak babesten dituelako.
Eta hori da egindako krimen handia.
Ah. Pertsona hauek, iazko Nobel saridunek, ziurtatu dute suntsiezinak diren geneak kantitate harrigarrietan
milioika pertsonen gorputzetan injektatu direla; uste dut orain arte miliardo bat injektatu dituztela, bai.
Eta gauzarik eskandalagarriena da haiek bazekiela ondorioak ezezagunak zirela.
Robert Koch Institutuko arabera, datu garrantzitsuak merkaturatu ondoren soilik bilduko dira.
Horrela, giza saiakuntza bat egin beharko litzatekeela adierazten duzu.
Hitzik gabe nago. Eta orain munduari dei egiten diot horren aurka zerbait egiteko. Benetan
esan behar dut, hauek direla konspiratzaileak.
Medikuntza behatzen dudanean, eta ni ere Mediku Elkarteko kidea naiz eta lankideekin hitz egiten dudanean, ohartzen
naiz zenbait mediku nola eraginda dauden orain gertatutakoek.
Ez dute horri buruz hitz egin nahi, baina denek, edo behintzat mediku gehienek, badakite zerbait oso gaizki joan zela.
Hori begiratuta, Alemanian egindako inkestek erakusten dute Alemaniako biztanleriaren erdiak inguru norbait ezagutzen
duela edo bera bera txertoaren albo-ondorioek eraginda dagoela.
Nire ustez, koronabirusak azken urteotan mendebaldeko medikuntza modernoan krisi funtsezko bat eragin du.
Eta jendeak ikus dezake, pixka bat atzera begiratuta, dena hutsalkeria hutsa zela.
Zenbat pertsona uste duzu nire kontsultara etortzen direnak txertoa hartu ondoren osasun arazoak dituztenak, non
aitona txertoagatik hil zen, non ahizpa txertoa hartu ondoren larri gaixorik dagoen, edo senideak, ezagunak?
Jendea etortzen zait kontsultategian eta esaten du: "Doktore, ni ez naiz txertatu, baina nire
txertatutako lankideak etengabe gaixorik daude."
Etengabe huts egiten dute. Denok egunero hori bizi dugu. Eta medikuek ere egunero hori bizi dugu.
Medikuek ez dute horri buruz hitz egitea gustuko, izan ere, mediku askok, noski, txertaketa bultzatu dute.
Baina une honetan froga-egituraren erorketa ikusten ari gara.
Zintzo esanda, John Ioannidisek 20 urte baino gehiago lehenago argitaratutako artikulu batean adierazi zuen
ikerketen %90 faltsuak direla – zientifikoki gehien irakurri diren argitalpenetako bat.
Eta orain jendeak hori konturatzen ari da. Egunero, jendeak konturatzen ari da txertaketari buruz esandakoa ez dela egia.
Honek sistema honen hurrengo urratsa adierazten du, eta horrek azaltzen du zergatik dagoen medikuntza krisian.
Eta guk bazekiten guretzat kaltegarri zen eta onuragarria zen.
Sendatzeko txertaketaren eta autismoaren arteko irizpideak argitu dira. Badakigu arriskutsua dela.
Orain esan dezakegu: ondo da, beste hamar urte ikerketa egingo dugu.
Baina hurrengo hamar urteetan, egunero jaiotako haurrek autismoaren arriskua 32tik 1ekoa edo
handiagoa izango dute. Zergatik ez diogu amaiera ematen?
Zergatik ez dugu hori egiteari utzi, baztertuta utzi dezakegula ziur jakin arte?
Galdera ez da hori ez dela egia frogatu dezakegun, baizik eta amaiera eman behar diogula, inor ez dadin
jaiotzean gaixotu daitekeen gaitasunarekin, guk aldatu dugun eta aurretik existitzen ez zen zerbaitengatik.
Jakintza kontrolatzen duenak iritziak ere kontrolatzen ditu.
Eta, noski, globalista eragileek eta sareek hori oso ondo dakite.
Milioika milioika libera mundu osoan zehar kazetarien sareetara eta hedabide-enpresetara isurtzen dira; hauek munduko gertakari
eta garapen garrantzitsuen guztien interpretazio-agintea gordetzen dute eta, batez ere, herritarrei argi eta garbi
adierazten diete zehazki zer pentsatu behar duten horiei buruz.
Informazioaren monopolio hau ere globalista bihurketa baten zutabe nagusia da.
Eta hori da eliteen eta herritarren arteko borrokan oinarri nagusia.
Askatasunik eza lortzeko tresna garrantzitsuena denontzat argi dago.
Beraz, gaur egun edonork bere telefono mugikorra hartu, bideo bat grabatu eta TikTokera, Instagramera edo YouTubera igo dezake.
Zure pentsamendu eta ikuspegiak soilik partekatzea. Hori da lehen urratsa.
Eta hedabide alternatibo honen parte izan nahi baduzu publiko egin nahi baduzu, edozeinek egin dezake.
Eta hori da gaur egungo gauza positiboa.
Komunikabideak zerbait positiborako erabili ditzakegu eta mezu positibo bat zabaldu.
Edo egun osoa ohean pasatzen dugu, TikTok-en bideoak korrituz edo telesailak ikusten.
Eta beti zure erabakiaz hasten da: zer aukeratu behar dut?
Munduko zerbait aldatu nahi badut, zerbait egin behar dut.
Nire aitak laugarren estatu hau sakonki ikertu zuen eta ohartu zen laugarren estatua ez zela
batere laugarren estatua, baizik eta lehen estatua.
Ez gehiago derrigorrezko tasarik gerra-propaganda honetarako, hemen miliardoak xahutzen dituzten hain deitutako hedabide
nagusientzat eta gezur famatuentzat. Horren ordez, laugarren boterea lehenengo boterea bihurtu da, eta herriarena da
berriro; horregatik, herri-sare batean oso gogor lan egin du.
Eta nik ere ikusten dut hedabide berrien gakoa gizaki berrian, non benetan hori lortu duen.
Egiazki, hau esaldi provokatzaile batean esan zuen. Horrela esan zuen: Mundu berria dirurik gabe dago.
Eta ondoren, bai, dirua behar da. Noski dirua behar da, baina hori ez da ardatza.
Aitzitik, zerbitzu boluntarioa da, ematea, norberak bere burua erabat inbertitzea sinesmen sendo batean:
dena berriro itzuliko dela, nire ahaleginak ikusten dituztenek niri lagunduko didatelako.
Eta hemen neure burua buru izatea etorkizunerako eredurik muturrekoena dela ikusten dut.
Une honetan, baita doako hedabideen finantzaketa leku guztietatik moztu nahi du.
AUF1en entzun nuen, hamar kontu bertan behera utzi zituztela. Denek sartu nahi dute.
Hemen, hedabide libreetan oinarri sendoa dago, non jendeak bere denbora boluntarioz eskaintzen duen eta
esaten duen: hau da nire kausa, hau da nire gauza.
Lanaren ondoren, nire denbora, nire trebetasunak eta nire ezagutzak ematen ditut.
Uste dut hori dela oinarri bat, hedabide berriei segurtasun izugarria ematen diena eta, aldi berean,
mugimendu jendetsu izaten jarraitzea bermatzen duena.
Hori da gure lanari buruz hainbeste liluratzen nauena. Horrela sortu zen.
Gaur egun, 2.000 boluntario baino gehiago ditugu hainbat proiektutan lanean:
Stimme&Gegenstimme lineaz kanpoko banaketarako diseinatuta dago.
Non esaten dugun A4 tamainako orri bat besterik ez dela, aurrealdean eta atzealdean idatzita, eta bi pertsoni
pasatzen diegu, haiek beste bi pertsoni pasatzeko animatuz, eta haiek, berriz, beste bi pertsoni pasatzen diete.
Orain ari gara sare hau eraikitzen. Era berean, niretzat gaur egungo garai honetan hedabide
berrientzat nortasuna duen kontzeptua ere bada.
Baina beti pertsonetan oinarritzen da. Zure aldaketa pertsonalean, zure kabuz eta zuk zeuk ekintza hartzean oinarritzen da.
Sistem berri hau pertsona berrietan oinarritzen da.
Eta, gainera, ziur egon gaitezke enpresa-menpekotasunik ez dagoela, eta hori boluntariotzan are hobea da.
Ez zara inola ere finantza aldetik menpekoa, baina benetan esan dezakezu esateko dagoena.
Garai hartan zuen artean komunitate-espiritua nola garatu zen ikustea ere oso harrigarria izan zen.
90 minuturen buruan, aretoa garbi-garbi zegoen. Erloju baten modukoa zen.
Benetan harrigarria izan zen. Etxeko guztiei agur bero bat.
Nire aitaren eta familia osoaren agur beroak.
Bai, eskerrik asko.
Nire GDRko esperientziatik badakit kazetaritza eta hedabideak ezin direla sistema politikoaz bereizita hartu.
Alemaniako Errepublika Demokratikoan SEDeko buruzagitzak lehenik dimititu behar izan zuen. Honeckerrek, Mittagek eta Herrmannek
lehenik dimititu behar izan zuten, hau da, alderdiaren buruak, ekonomiako arduradunak eta propagandako arduradunak.
Eta hurrengo egunean bertan, kazetaritzak jendeari nahi zuena zehatz-mehatz eskaintzea lortu zuen.
Gaur egun, hedabideen paisaia bat dugu, hedabideen paisaia nagusi bat, estatuaren, politikaren eta korporazioen esku sendoan
dagoena. Honek, noski, irrati eta telebista publikoak eta plataformak barne hartzen ditu, baita egunkari
nagusiak ere, ultra-aberats familia gutxi batzuen jabetzan daudenak: Mohn, Burda Bauer, Holzbrink.
Beraz, nire ikuspegia hasi behar dut gizarte batekin, non guk guztiok —podium honetan gaudenok, gela honetan gaudenok eta gure
pantailetan ikusten ari garenok— ahotsa izan eta gure bizitzetan eragina duten erabakietan parte hartu ahal izango dugun.
Horretarako, ez dugu behar informazioa bakarrik, zure sarreran aipatu zenuen bezala, baina, batez
ere, gardentasuna. Informazioa botere-tresna bat da.
Azken urteotan kontrapublizitatearen arloan aurrerapauso kuantikoa eman dugu.
Egoera finantzarioa jakin nahi dut oraindik ere dohaintzetarako deia egiten den bakoitzean, nahiz eta zure bizitza edo bihotz eta
arima jokoan egon, zure kasuan bezala, Elias. Egoera finantzarioa jakin nahi dut oraindik ere dohaintzetarako
deia egiten den bakoitzean. Irrati-telebista kateak nire 10 libera behar al ditu ala ez?
Hori da nire ikuspegiaren zati bat: gardentasuna. Bigarren zatia, bigarren zutabea, aniztasuna da: gaien aniztasuna, ikuspegien
aniztasuna, iritzi aniztasuna. Egileen jatorri aniztasuna.
Beraz, ez soilik ohiko hiri handietako akademikoak, azal kolore guztietakoak eta irudika daitezkeen sexu
orientazio guztietakoak, baita langile klaseko semea, nekazariaren alaba eta herri txikiko gazteak ere.
Agian antolaketa-formen aniztasuna ere. Zergatik ez esperimentatu herritarren parte-hartzearekin, hitzaldi publikoekin?
Egitura politikoak aldatu gabe, ez dugu hedabideen paisaia desberdinik izango.
Benetan hemen, konferentzia honetan, etorkizuna ikusi genuen.
Beraz, besterik gabe aurrera egin behar dugu, benetako utopiaren espirituarekin hau sustatzen jarraitu, gauzak
probatu eta modu horretan presioa hain handitu, ezen egitura politikoak benetan aldatuko diren.
Iritziaren gainean nagusi zen korronte nagusiak aginte absolutua zuen egoera batetik gatoz.
Beraz, 20 urte lehenago hedabideak kontsumitzen bazenituen, alternatiba gisa soilik hedabide nagusiak
zeuden. Eta hori interneti esker nabarmen aldatu da.
Azken finean, hedabideen kontsumo-jokabidea ere ikuslearen hedabideen alfabetatze-mailaren araberakoa da.
Beraz, batez ere, etorkizunean arlo honetan pixka bat gehiago aurrera egitea ikusi nahiko nuke.
Izan ere, ikusleek egunero etengabe haien gainean erabiltzen diren manipulazio-teknikak konturatuko balira,
haiei askoz erresistentzia handiagoa eskainiko liekete.
Eta orduan propaganda ere gutxiago eraginkorra izango litzateke.
Eta bai, jendeari beren bizitza hobetzen laguntzen dien informazioa ematen dieten hedabideak besterik ez ditut nahi.
Eta ez alderantziz, gaur egun bizi ari garen bezala.
Ez dugu gure mesedetan hedabiderik sortzen, izan ere beste zerbait ere egin genezakeelako.
Ziurtatzen ari gara gizartea, politika, marko-baldintzak eta etorkizuna aldatzen direla.
Nire seme-alabak ditudanez, askok ere seme-alabak dituzue. Ez dugu nahi haiek esklabo huts gisa bakarrik existitzen diren mundu
batean haztea, edo transhumanismoak existitzeko eskubiderik kendu eta ezabatu egin behar direla esan nahi duen mundu batean.
Beraz, oinarrizko aldaketa bat nahi dugu.
Eta horregatik, hedabide alternatiboetaz edo zentsuraren gai atsegin gabeari buruz hitz egiten denean, jendeak
beti esaten du gure arazoa bakarrik dela. Denon arazoa da.
Zentsura badago eta hedabide alternatiborik ez badago, jendeak ezin du informazioa lortu.
Eta ondoren ezin dute beren iritzia osatu.
Prentsa askea nahi badugu, herritar askeak behar ditugu, politika aske eta askatua behar dugu.
Elkar lotutako ontziak dira. Eta bat gabe, bestea ezinezkoa da.
Eta hedabideetan aurrera eginez, gizartean ere aurrera egiten dugu.
Gizartea aurrera doan heinean, botere-harreman politikoak ere aldatzen dira.
Izan ere, gezurrak egiaz talka egiten dutenean, azken finean nor irabaziko duen badakigu.
Eta hasieran, noski, nahi duzuna da hezi edo jorratu iraganean niri pertsonalki interesatu
zitzaizkidan edo gaur egun ere interesatzen zaizkidan gaiak.
Hori jorratzen dut, eta berehala jasotzen dituzu oztopoak eta presioa YouTubetik eta antzeko
plataformetatik. Baina jarraitzea eta ez amore ematea da gakoa.
Eta hori oso, oso zaila da. Baina gaur hemen, konferentzia honetan, ikus dezaket hori posible dela.
Jakina, hobe litzateke gazte gehiagok pauso hau ematea eta jendaurrean agertzea, edo,
gutxienez, beren iritziak adierazteko ausardia izatea.
Oraindik horretan harrapatuta dauden pertsonak, bai, hitz bikaina aurkitu dut horretarako: hedabide nagusien
pentsamendu-presondegian. Bai, nola iritsi gaitezke haiengana?
Uste dut pentsamenduaren espetxez gain, jendeak bigarren espetxe bat duela, ongizatearen
espetxea. Hori ere gaur zenbaitetan aipatu da.
Nire ikerketan aztertu dut, adibidez, zergatik jendeak eguneroko albisteak ikusteari utzi eta
AUF1era aldatzen den. Erantzuna nahiko erraza da.
Beti egon behar da tarte bat esperientzia pertsonalaren eta narrazio ofizialaren artean.
Narratiba ofiziala pertsonen esperientzia pertsonalekin bat egiten ez duenean, jendeak beste informazio
batzuk bilatzen hasten da, Golanen ala beste leku batzuetan.
Pertsona gero eta gehiagok biziko dituzte eten hauek beren eguneroko bizitzan.
Eta, beraz, ona da zure bezalako eskaintzak egotea, zure eskaintza, hemen oholtzan dugun guztia, eskaintza horiek
existitzea, izan ere, han aurkituko dituzte jendeak erantzunak.
Beraz, hemen ere, aurrera jarraitzea eta errealitatea, eta, beraz, denbora gure alde dagoela sinestea besterik ez da.
Datu ekonomikoek ez dute beste ezer erakusten, datorren urtean, 2025ean, zor-ordainketarik eza izugarri uhin
batek eragingo duela, langabezia masiboa eta abar ekarriz.
Benetan handiak eta harritzekoak izango diren gertakari batzuk etorriko dira, eta gure ontziak prestatu behar ditugu, zutik egon
behar dugu, prest egon behar dugu, eta bilatzen ari direnek iluntasunean nola edo hala trabatu eta ateratzen direnean,
itsasargi gisa erraz identifikatu gaitzaten izan behar dugu.
Eta hori da, hain zuzen ere, arrazoia. GEZ hedabideak benetan arratsaldeetan borondatezko oinarri batean funtzionatzera
bultzatu beharko genituzke, beren baliabide propioak erabiliz eta beren interes propioak jarraituz. Orduan
baldintza berdinetan egongo ginateke eta ikusiko genuke jendeak benetan zer interesatzen zaion.
Hasieratik bertatik gure zerbitzari eta azpiegitura propioetan oinarritu ginen, baina ez genien besteei gauza bera egiteko utzi,
eta uste dut hori dela Goliat menderatu dezakeen harri, baldin eta denek beren katapulta aurkitu eta
beren sistema deszentralizatuak ezartzen badituzte.
Eta ondoren, elkarrekin sarean konektatzen zarete eta federazioak sortzen dituzue, elkar aurkitzen zarete, deszentralizatuta.
Baina esan dezadan: nola hasi zaitezke? Eta hona hemen tokiko sarea, noski gako-hitz nagusia; benetan jendeari dei eginez eta
esanez: "Lagunok, zuek zaudete bertan, eman iezaguzue informazioa, aditu onenak behar ditugu, informazio onena behar dugu."
Ni ere esaten dut profesionaltasuna eta abar guztiz ezinbestekoa eta beharrezkoa dela.
Bestalde, benetan informazio onena eta aditu onenak badituzu, beti harrituta geratu ginen nola programarik
profesionalenek milioika ikusle erakartzen zituzten, guk beste ekoizpen batzuetan inbertitu genuenean eta abar.
Gainera, film luzeak eta zinema-filmak ere egin genituen, guztiak borondatez, eta etengabe zinematografoetatik eta bestelako
lekuetatik kanporatzen gintuzten; ahalegin izugarria izan zen.
Eta alboan beste gauza batzuk ere ekoitzi zenituen, baina hark zerbait berezia zuen, eta jendeak nahi zuen, behar zuen.
Hemen oreka eta bidezkoagoa lortu arte, baliabide guztiak agortu behar ditugu, eta tokiko sareak sortzea abantaila handia da
hemen, etorkizunerako estrategia nagusi gisa ikusten duguna. Dena erabili behar dugu, zerbitzari
deszentralizatuak, sare sozialak, ahal den bitartean.
Etengabe estrategia berriak, hurbilketa berriak eta metodo berriak hartzen ari gara, eta lan-taldeak sortzen ditugu,
non eztabaidatzen dugun sare sozial bakoitzak nola erantzuten dion zentsurari eta non oraindik zer funtzionatzen duen.
Gune guztietan aktibo jarraitu behar dugu, baina tokiko sare-lana bereziki garrantzitsua da: pertsonak sarean sartzera deitzea,
anonimotasunetik ateratzea eta esatea: "Ei, han eta han bizi zara; ekitaldira joango al zara?
Argazkiak aterako al dituzu? Hemen bidaliko al dizkiguzu?"
Aurrera egin behar dugu, eta orduan profesionaltasuna handitu daiteke.
Baina behin eta berriro, dituzuena baliatu eta abiadura osoz aurrera egin.
Hasieratik defendatu dut teori hau, eta hasiera horrek 2005eko eta 2006ko urteak esan nahi ditu, YouTube sortu
zenekoak. Hasieratik bertan egon ginen, eta horregatik, egia esan, apur bat burugogorra naiz gai honetan.
Ez dut utziko merkatu handi honetatik kanporatzea.
Han horrela da: produktu bat saltzeko, merkatura joan eta oihukatu, eta gero saltzen duzu.
Baina norbaitek etorri eta esaten badu: "Ez, ez, zure gauzak bakarrik sal ditzakezu han, azken txoko horretan, atzeko kale
estu horretan", ez dut horrekin bat egingo, lehiaketa desleiala delako. Eta eskatzen dut
baldintzak denontzat berdinak izan daitezela.
Baina esan dudan bezala, burugogorra naiz. Hau gurekin hainbat aldiz gertatu da.
2024aren hasieran YouTube-n berriro hutsetik hasi gara.
Eta nik ere uste dut hori ezinbestean egin behar dugula, izan ere, behar ditugun pertsonak
zehazki han daudelako, zerbait aldatu dadin.
Ez du laguntzen beti burbuila berbera jolasten badugu.
Ondoren, shadow ban-ak daude, gure . kanal handiena, 280.000 harpidetzaile dituena.
Bideo bat han igotzen dudanean, ez du axola edukia zehatza den ala ez; zuk azaldu zenuen bezala,
2.000 edo 3.000 klik jasotzen ditu eta horixe da.
YouTube-k noizbait ekintza erradikal bat hartzea eta denak behin betiko plataformatik debekatzea erabakiko balu —adimen
artifizialarekin, zalantzarik gabe, posible litzatekeena—, orduan kontsumitzaileek ere alternatiba berriak
bilatzera behartuta egongo liratekeen puntura iritsiko ginateke.
Jendeak entretenituta egon nahi du, ogia eta zirkuak. Zoritxarrez, horrela da.
Ez genuke guztiz alde batera utzi behar hau alternatiba-burbuila honetan.
Uste dut gizarte eta politika aldaketarako ezinbestekoa dela hedabide hauek ere desegitea.
Hori lokatz-zulo bat da. Ez duzu erreformatu ahalik. Bigarrena zentsura da.
Legeei buruz ari bagina, zentsura lege bidez debekatu beharko litzateke.
Zer da zentsura? Zentsura ez da soilik lehiatik baztertzea. Ez, koronabirusarekin ikusi dugu. Zentsurak hiltzen du.
Zentsurak hiltzen du. Azken bi urteotan gurekin harremanetan jarri diren ikusle asko izan ditugu, eta haiek
esan dute: "Zuen programa ikusi izan banu, ez nintzateke utziko horrelako txorakeriak jaten."
Eta orain horregatik gaixorik nago, edo niri hurbileko norbait galdu dut. Ez didate inolako azalpenik eman.
Hau Google-n idatzi nuen: Txertaketa arriskutsua.
Eta Alemaniako Gobernuaren webgunea eta Wikipedia bakarrik aurkitu nituen, eta bertan esaten zuten segurua dela eta
txertoak babesten zaituela. Eta Lauterbachen bideoa mila aldiz.
Beraz, zentsura dago. Etorkizunean, hau laguntza ez emate gisa tratatu behar da.
Auto-istripu baten ondotik pasatu eta barre egiten badut, laguntzeagatik auzipetu nazakete.
Eta hedabideek edo Silicon Valleyko korporazioek zentsura egiten dutenean, jendea informazio funtsezkoetatik mozten dezakete.
Hau zorrotz debekatu behar da, bestela merkatu libreak arautuko du, eta hala ere ihes egingo
digute. Baina hori da, hain zuzen ere, arazoa.
Iraultza ezin da urrats banatan zehaztu, baina etorkizun urrunean ez egon behar da zentsurarik, eta funts
publikoak ezin dira alde bakar bati bakarrik bideratu.
Biharren demokraziari buruzkoa da.
Jende gero eta gehiagok ikusten du EBren egungo egoera demokrazia simulazio gisa, non demokrazia oso goraipatu eta
errespetatu egiten den, baina errealitatean ez den bizitzen.
Mendebaldeko woke eliteek eta haien hedabide masiboek diote beraiek bakarrik ordezkatzen dutela
demokrazia. Eta haien demokrazia beti defendatu behar dela.
Era berean, gero eta pertsona gehiagok askatasun falta, estatuaren jazarpen eta errepresioa pairatzen dituzte.
Estatua sarritan boteretsuen tresna inbaditzaile gisa hartzen da.
Jende horretaz, nondik botere guztiak etorri behar ziren, ez dago aipamenik gehiago.
Ziur nago egungo egoera deskribatzeko estatu-kolpe anitzekin ari garela, botereen banaketaren porrot zabala dagoela.
Eta gaudela aurrean gaudela erregimen gaizto baten aurrean, eta nire ustez, bere gaiztakeria
ez dela biztanleriaren gehiengoarentzat nabaria.
Eta horregatik aipatuko dut gure azken argitalpenetik, Gegendruck:
Klika boteretsu gaizto batek agintean eusteko, gezur nabarmenak, ustelkeria masiboa eta zentsura, propaganda unibertsala, legearen
etengabeko urraketak, gerra sustatzea eta edozein oposizio-mota erasotzen duten estatu-eraso etengabeak erabiltzen ditu.
Horren ondorioz, gobernuak, enpresa-ekonomiek eta anonimo burokraziak gero eta gehiago sarean
oinarritutako kriminal-politiko erakunde bihurtzen ari dira.
"Kriminorazia" terminoa postmodernismoaren gobernu-sindikatu izugarria modu nahiko egokian deskribatzeko erabil daiteke.
Eta demokrazia lehenik ikasi behar dugu, izan ere inoiz ez dugu izan.
Niretzat, gaur egun demokrazia laburbilduz esan nahi du gaur egun dauden harreman guztiak alderantzikatzea. Horrek dena berriro
ikastea eta dena berriro prestakuntza ematea esan nahi du.
Eta nire hasierako oharrak amaitzeko, esan nahi dut azken urteetako krimenak dokumentatu behar ditugula.
Zeren sistema eroriko denean, eta hala izatea espero dudalako, erregimenaren krimenen dokumentazio-zentro bat beharko dugu.
Hau ezinbestekoa da gizarte berri batera aurrera egin nahi baduzu, izan ere, lehengo gangster eta kriminal
antolatuek legearen menpe modu batean erantzule izan behar dute.
Oinarrizko mailan, Alemanian edo Austrian ditugun arau eta erregelamenduak, hau da, 1923ko eta 1928ko konstituzioak
edo 1949ko Alemaniako Oinarrizko Legea, oso onak dira.
Beraz, ondo pentsatuta daude eta demokrazia baterako arau zentzuzkoak ezartzen dituzte.
Baina azken urteotan, ez urteotan bakarrik, hamarkadetan ere ikusi dugunez, neurri hauek ez dira
nahikoak hemen jada aipatutako higadura konpentsatzeko.
Eta arau multzo hau ahultzeko hainbat hurbilketa daude; edo, hobeto esanda, ikusezinak, hautatu ezin ditugunak eta
kontrolatu ezin ditugunak diren indar batzuk erabiltzen ari dira gure gainean kanpoko borondateak inposatzeko.
Eta hemen biharko demokrazia bi alderdi bereziki garrantzitsu ikusten ditut.
Bat da politikariek berriro ere herritarren benetako ordezkariak direla. Orain hori hain argi dirudi.
Hala ere, gaur egungo politikariek interes guztiak ordezkatzen dituzte, farmazia-industriari, hainbat zerbitzu
sekreturi eta atzerriko zerbitzu sekreturi mesede eginez.
Eta hori amaitu behar da. Eta behin herritarren ordezkaria denean, herritarrei bakarrik erantzuten die, soberanoari.
Eta herritarrek beren botereaz kontzientzia hartu behar dute.
Hori da bigarren osagaiak esan nahi duena: . Berriro behar ditugu izen hori merezi duten
herritarrak, ez edozein kontsumitzaile zahar soilik.
Eta herritar hauek, beraz, informatu egin behar dute. Eta hori junglako kanpamenduko aisialdi-programatik haratago doa.
Horst Seehoferrek gehitu zuen: "Erabakiak hartzen dituztenak ez dira hautatuak, eta hautatuak daudenek ez dute
erabakirik hartzeko," esan zuen orduan kamerari zoragarriki.
Nobel Bake Saria EBri eman zioten, orain Errusiaren aurkako gerarako prestatzen ari
denari, edo dron-hiltzaile Barack Obama-ri.
Simulazio absolutu batean bizi gara.
Uste dut posible dela, eta horrekin amaitzen dut nire misio-adierazpena: arduraz kargatuta daudenean,
politikari arduratsuek herritarren ordezkari bihurtuko direla.
Gaur egun, jatorrizko herri primitiboetan, buruzagiak bere herria sakrifikatzen badu haiei zerbait oker inposatuz, hala nola
gerra oker bat edo antzeko zerbait, burua mozten diote, adibidez Ameriketako Indigenen artean gertatzen den bezala.
Erantzukizuna dago. Eta politikari batek komunitatearentzat txarra den zerbait egiten
duenean, erantzukizun eskurik egon behar da.
Guk zibilizatuak gara eta inori burua mozten ez diogu, ezta grua batetik zintzilikatzen ere. Baina zigortu egin behar da.
Bere ondarearekin erantzukizuna izan behar du. Hori ezin da egokia izan.
Epaitegiaren independentzia, estatuaren interesetatik aske. Zer esan nahi du horrek?
Niretzat, honek esan nahi du justizia-sistemak benetan epaiketa egin eta zigortu egin behar dituela estatuak
egindako urraketak, legearen urraketak, konstituzioaren urraketak eta, agian, delitu-kodearen urraketak.
Orduan bakarrik izan gaitezke ziur epaitegi independentea dugula, benetan estatuari adi-adi jarraitzen dionean, hark bere botereak
gehiegikeriaz erabil ditzakeelako edo konstituzioa traizionatu dezakeelako, eta, horrela,
herritarren interesak kaltetu ditzakeelako.
Eta horrela da. Zure kasuak hori erakusten du. Kasu askok hori erakusten dute.
Ia denok modu batean edo bestean eraginda gaude.
Dena den, noski, koronabirusaren pandemiak, bere eskala ikusgarriarekin, erakusten du zehazki hori ez dela gertatzen.
Bai, pasatu diezaiogun galdera Michael Ballwegi.
Bai, horri zerbait gehitu nahi nion, oso garrantzitsua delako. Arbitrariotasuna beti iluntasunean bakarrik gerta daiteke.
Eta uste dut jende askok ez dakitela nola funtzionatzen duen epaiketa kriminal batek.
Delitu-epaiketak publikoak dira, baina ez dira grabatzen ezta aktetan jasotzen ere.
Beraz, prozesu oso honetan ezer ere ez da dokumentatzen. Eta horrek arbitrariotasunerako ateak zabaltzen ditu.
Beraz, benetan epaitegi independentea dugula esaten badugu, hark ere zaindu beharko da.
Eta hau herritarren orokorrek ondoen kontrolatzen dute.
Eta ez dago arrazoirik, adibidez, nire bezalako auzi bat publikoan emititu ez dadin.
Lehenik eta behin, noski, gertatutakoa grabatzea, ondoren berrikusi ahal izateko. Honek
pertsonei kontrol-funtzioa ere ematen die.
Alemanian ere inoiz ez dugu epaitegi independente bat izan.
Adibidez, beti izan da epaitegia entitate hibridoa, denok dakigunez.
Fiskal publiko guztiak aginduen menpe daude, eta horixe da lehen arazoa.
Eta horrek esan nahi du egitura honek bakarrik ezin diela epaitegi independente bat lortzen lagunduko.
Orduan erreakzionarioa zen epaitegitik independentea.
Lehen ere erre egin naute; abokatuen familia batetik nator.
Badakit nolakoak diren pertsona hauek, eta nire aitak inoiz esan zuen gauza bakarra zentzuzkoa zen: epaitegia ez dela
justiziari buruzkoa, baizik eta epai-emateari buruzkoa.
Puntu. Esaldi bikaina, hala da.
Iraultza bat, eta bereziki indarkeriazko iraultza bat, argi eta garbi baztertu behar da. Bizitza ohoratu behar da.
AEBak ez dira ezer gehiago indarkeriazko gerra-estatu bat eta armamentu-estatu bat baino.
Eta Mike Lofgren, leku osoa barrutik eta kanpotik ondo ezagutzen duena, urte askotan parlamentuko laguntzaile izan ondoren.
The Deep State izeneko liburua idatzi zuen. Liburuan erakutsi zuen parlamentari batek bere denboraren
gutxienez %40etik %50era bitarte diru-bilketan ematen duela.
Eta hori ia erabat armagintza-enpresen bidez gertatzen da. Eta orduan has zaitezke pentsatzen
zergatik den AEBak hain gerra-sustatzailea den nazioa.
Ez gure ideologia propioagatik bakarrik, "Lehenak izan behar dugu."
Hori atzerri-, segurtasun-politika eta inteligentzia-dokumentu guztietan irakur dezakezu, eskuragarri daudenetan.
Eta nazio-segurtasun programetatik eta adierazpenetatik behin eta berriro, guk izan behar dugu lehenak.
Mundua guregana bideratu behar da, eta abar. Horrela pentsatzen duen edonork jada gerra du bere egitarauan.
Eta horregatik ez dugu inolaz ere halako demokraziarik behar, demokrazia ez delako. Prozedura erabat berriak behar ditugu.
Izan ere, esateko moduan, zeinek erabaki beharko luke benetan, agian baita zuzendu edo gidatu edo esteari ere?
Ez dut ezer mundu-orden baten, kontseilu baten edo goi-kontseilu baten aurka, betiere gure interes onen
alde jarduten duten pertsona onenek osatzen badute.
Erru gabeak badira, jakintsuak badira, esperientziadunak badira, eta benetan beren bizitzan erakutsi badute ohorezko, adimentsu,
esperientziadun eta gizalegezko gizon eta emakumeak direla.
Onenak, benetan onenak, askatasunaren, bakearen eta asebetetzearen alde erabaki funtsezkoak hartzen dituztenak, noski.
Baina pertsona onenek ere hori egingo dute.
Beraz, zalantzarik gabe, kontseilu baten, mundu-kontseilu baten ideia defendatu nahi nuke, baldin eta –
eta hau da aurre-baldintza – benetan onenak badira.
Eta hori da bertara iristeko bide luzeena.
Benetan berriro ikasi behar duguna, eta hau da nire azken argumentua, errespetua,
duintasuna, adeitasuna eta jarrera onak direlako.
Hemen ez dago lekurik, hala ere etorriko naiz, Alemaniako autobideetan nahiz beste edozein modutan, portaera
ezin ahoz adierazi daitekeen gainbehera hau, eta hori, egiaz, adierazten du onenek ez gaituztela gobernatzen.
Eta haiek onenak badira, oso pozik egongo nintzateke nire burua haien esku trebeetan
jartzeko, izan ere, guztiok nahikoa lan baitugu.
Eta gure zirkulu txikietan, gure gizarte txikietan, gure unitate txiki eta txikienetan –familia, lanbidea, komunitatea,
hiria, lurraldea, nazioa– hala ere egiteko nahikoa dugu.
Nola sor ditzakete estatu batek eta gizarte batek benetan arduratsuak diren herritarrak?
Hasteko, Schöning jaunari hegalekoan has gaitezen.
Bai, lehenik eta behin esan behar da, mediku-diagnostiko gisa, demokraziarik ez dugula batere, oligarkia
baizik. Bereziki Alemaniako Errepublika Federalean.
Haiek benetan nor sortu zituen begiratuz gero – Adenauer eta McCloy familiak. Nola egin dezakegu hobeto?
Hauteskundeak eta loteriak konbinatuz hobeto egin dezakegu. Era berean, zer den esanez.
Eta Ulrich Mies-i ere oso eskerrak ematen dizkiot hau argi adierazi eta hemen antolatutako krimena garela esateagatik.
Eta, adibidez, Beate Bahner-ek ere auzitegira eramaten ari den honek legearen nagusitasuna ezarri nahi du. Guk hori ez dugu.
Baina hauteskundeen eta lotereien arteko oreka eginez, lotereien sistema bat hobetu eta praktikoa bihurtu dezakegula ziur nago.
Eta horretarako lan egin beharko genuke.
Orduan, diru fiduziario iruzurti honen interes konposatuaren arazoari ere aurre egingo badiogu,
askoz, askoz balio erantsi gehiago geratuko da.
Eta orduan jendeak – noski, hau ikuspegi bat besterik ez da – egia, ona eta ederra denari
dedikatzeko denbora izugarri gehiago izango luke.
Eta hori da helburu duguna, izan ere, orduan herritar arduratsuak izango ditugu, eta antzinako Atenas bezalakoak
izango gara, non benetan arduratsuak diren pertsonak zozketa bidez ere ardura hartu dezaketen.
Eta uste dut norabide horretan gidatu gaitezkeela, eta garapen zoragarri batzuk
daudela; besterik gabe, lanean jarraitu behar dugu.
Alemaniaren zor nazionala orain 2,5 bilioi euro baino gehiagokoa da.
Energia-prezio altuek Europako enpresen lehiakortasuna eta industria-ekoizpena mehatxatzen dituzte.
Planteatutako euro digitalak herritarren askatasun finantzarioa mehatxatzen du.
Nola izan liteke biharko moneta- eta ekonomia-sistema bat, jendea aske eta independente mantentzen duena?
Gaur eztabaidatuko dut hau honako gonbidatuekin.
Bihar moneta- eta sistema ekonomikoek nolakoak izan beharko lukete? Denbora agortzen ari da.
Beraz, batez ere, biharko moneta- eta sistema ekonomikoak estatuaren esku-hartze gutxiago izan beharko luke eta oso sinpleak
diren zutabe gutxi batzuetan oinarritu beharko litzateke.
Hau da, gizakiak askeak direla eta askatasunez jokatu dezaketela.
Honek BPGaren %10 baino gehiago kontsumitzen ez duen estatu eskas bat barne hartzen du.
Sinplifikatutako legeria, horri esker egungo legeen %99 indargabetu ahal izango genituzkeen.
Estatuak dirua ezin duen diru-sistema bat, dirua ustiatuz hainbat modutan, bereziki inflazioaren bidez,
gure ondasunak eskuratzeko aukera ematen ez duena.
Benetan urrez bermatutako sistema bakarra dago; Bitcoin kontuan hartu gabe, beste bat ere ez dut ikusten.
Eta, funtsean, jendeari beren ustez egokia dena egiteko uztea.
Politikariek guretzat zer den ona guk baino hobeto dakigutela pentsatzeko ideia amaitu dadila. Hori da.
Gehitu nahi nuke uste dudala finantza autoerabaketa dela moneta-sistema berriaren ezaugarri garrantzitsuena.
Ez dugu gure finantza-independentzia beste inori utzi behar.
Eta hori da zehazki une honetan aurrean duguna.
Beraz, banku zentral digitalaren diruaren sarrera aurrean dugu.
Eta horrek esan nahi du beste norbaitek erabakitzen duela zer egin dezakegun eta zer egin ahal dugun.
Honek esan nahi du gure autodeterminazioa galtzen dugula. Niretzat, hau da hurrengo fasean
garrantzitsua izango den gako-puntu nagusia.
- Eta hurrengo moneta-sistema, edo sistema anitzek, ezin dute moneta nagusi bat garatu, zigorrak azkenean amaitu daitezen –
denek bakean eta lasaitasunean ekoiztu eta lan egin dezaten.
Hori da niretzat orain mundu mailako ikuspegitik garrantzitsuena.
Nire ustez, ez da komenigarria dena bere horretan uztea – nahiz eta estatuaren esku-hartze txikiagoarekin eta
antzekoekin – baina denok jarraitzen dugu lehiakide gogorreko gizarte batean, non merkatu libreak bakarrik dauden.
Baina nik kapitalismo kooperatibo mota bati buruz ari naiz, non osagai kooperatibo hori askoz nabarmenagoa izan beharko lukeen.
Zientzialari askok jada ikertu eta argi frogatu dute lankidetzaren bidez ahalegin berarekin emari orokor handiagoa lor daitekeela
– beste modu batean esanda, denontzako ongizate handiagoa.
Edo gaurko emaitza bera, ahalegin askoz txikiagoarekin.
Eta gero, soilik zure buruari galdetu behar diozu: erreserba osozko banku-sistema behar al
dugu? Babestuta egon behar al du? Edozein formatan?
Diru-hornidurari buruz hori egia al da?
Interesaren dirua benetan nondik dator?
Beraz, azken batean, maila askotan paradigma-aldaketa bat da.
Eta ekonomia eta finantzak osorik irudiaren zati oso txiki bat besterik ez dira, nahiz eta oso garrantzitsua izan.
Ekonomia edo Finantza ministroa banintz, ez nuke neure neurriak asmatuko, baizik eta
kontzientziazio kanpaina erraldoi bat abiatuko nuke.
Henry Fordek behin esan zuen: "Jendeak sistema monetarioa ulertuko balu, biharko goizerako iraultza bat izango genuke."
Uste dut jende gehienek ez dakitela nola funtzionatzen duen halako diru-sistema batek, eta bi ardatz nagusi izango
lituzkeen kontzientziazio-kanpaina erraldoi bat abiatuko nuke.
Jendeari azalduko nieke gaur egun dugun diru-sistema, Bigarren Mundu Gerratik indarrean dagoena, moneta bakar batek, AEBetako
dolarrek, nagusitzen duela, eta gehienek hori ere ez dakitela.
Eta bigarrenik, gaur egungo sistema monetario hau mantentzen duten banku zentralak atzean dagoen erakunde pribatu batek
kontrolatzen dituela, alegia, BlackRockek, eta hark une honetan bai Federal Reserve bai Europako Banku
Zentralaren aholkulari nagusi gisa jarduten duela.
Uste dut modu honetan lehenik eta behin jendeari guztia ulertzeko aukera emango niola eta erabakiak hartzeko
prozesuan benetan parte hartzeko aukera izango dutela.
Benetan uste dut dirua balio fisiko bati lotuta dagoenean oso onuragarria dela.
Zibersekulizazioaren aroan bizi gara, eta kriptomoneta hauek guztiak gero eta ezagunagoak zaizkigun garaian.
Hau arrisku handitzat jotzen dut, azken finean, kriptomonetak datu-erregistro hutsak direlako, hau da, ez dute balio fisikorik.
Eta datu-erregistro batek balioa du soilik jendeak diru gisa onartzen duen bitartean.
Bitcoinen inguruan zalantzan jartzailea naiz – jakina denez – beti pentsatzen dudalako Bitcoin gordeleku bat
dela, eta norbaitek aurrean eserita irekitzen saiatzen dela.
Eta ahalegin handien ondoren, lortzen du. Atea irekitzen du eta barrenean zer aurkitzen du? Ezer. Ez dago ezer ere.
Eta uste dut, halaber, Dirk Müllerrek ez zuela guztiz oker egon duela urte batzuetara Bitcoin
Troiako zaldi bat baino ez dela esan zuenean.
Uste dut Bitcoina mundura iritsi zen unea ikusten duzunean, zalantza batzuk izan behar dituzula.
Bitcoin 2009an sortu zen, 2007/2008ko krisi finantzario globalaren ondoren gutxira.
Garai hartan, noizbait sistema monetario berri bat, banku zentral digitaleko dirua, ezartzeko interesa handia zegoen.
Hori garai hartan pixkanaka-pixkanaka argi geratzen hasi zen.
Eta hori lortzeko, bereziki garrantzitsua zen gazteak ahalik eta gehien diru digitala onartzeko prestatzea.
Eta zehazki hori izan zen orduan Bitcoinek bete zuen rola. Jende asko, batez ere gazteek, Bitcoinaren modan sartu ziren.
Eta azkenaldian ikusi dugu Bitcoinekin asko espekulatu dela.
Jende askok ez du konturatzen Bitcoin ez dela inolaz ere moneta demokratikoa.
Bitcoinen %91 inbertitzaile handien esku baitago. %9 soilik batez besteko diru-sarrerak dituztenen esku baitago.
Hori bakarrik erakusten du moneta hau, noski, inbertitzaile handiek norabide batean edo bestean mugi dezaketela.
Eta Ernst Wolffekin bat nator: bitcoin horien %91 gutxi batzuen eskuetan badaude edo inbertitzaile handiei
badagoz, orduan konfiantza ezartzea oso, oso zaila da.
Bigarren gauza, ordea, da Bitcoin bakarrik iraungo duela zalantzarik gabe edo bakarra, kodea apurtu ezin den bitartean.
Baina denbora kontu bat besterik ez da konputazio-gaitasuna kodea apurtzeko nahikoa izateko.
Eta egia bada jada patentatuta daudela Bitcoin-en kodea deszifratzeko moduak, orduan denbora kontua
besterik ez da norbaitek benetan deszifratzea lortzeko.
Eta orduan, egiazki zaharkituta dago Bitcoin benetako gauza bat den pentsatzea. Izan ere, orduan nik ere biderka dezaket.
Beraz, denei promestu nien muga hau hutsikako promesa bat besterik ez da. Hori lehenik bete behar da.
Gaur egun, negozio-eredu ohikoa da hau. Diru fiduzionarioan zorpetzen zara, diruak balioa galduko duela oso ondo jakinda.
Diruaren balioaren higadura da itzulketarako osagai erabakigarria, eta horrela aktiboak erosi eta aberastasuna pilatzen da.
Eta horrela gertatu zen jendea odola xukatuta geratu zela, dirua sagu baten klik batekin,
kontabilitate-sarrera sinple batekin sortu baitaitekeelako.
Eta 1970az geroztik egoera hau izan da. 1971n utzi zuten urre-berme formalak, eta ordutik dirua inolako
bermerik gabe eta aurrezpenezko gordailurik gabe ekoizten da.
Honek esan nahi du ekoizten dela, eta gero lehenik eta behin landu egin behar dela.
1970ean, Alemaniako langile batek, batez beste, 5.000 euro inguru zituen bihurtuta.
Orain 30.000 inguru gaude, edo %475 inguru. Hala ere, gaur urrearen hamargarrena besterik ez duzu jasotzen.
Honek esan nahi du, urrez kalkulatuta, diru inprimaketaren ondorioz lan-indarra %90 murriztu zela.
Munduko boterearen bi tresna garrantzitsuenak, alde batetik, dirua dira – ehunka edo milaka urte daramatza
existitzen den gizarte batetik gatoz, non "diruak mundua gobernatzen du" esaera aplikatu den.
Hori saihestezina da. Diruak mundua gobernatu du.
Gaur egun, boterearen bigarren bitarteko bat ere badago, eta hori datuak dira.
Gaur egungo munduan diru mugagabea eta datu mugagabea duen edonork, Elon Musk bezalako gizon batek, indar izugarria du
horren ondorioz, asko erabaki dezake, beste pertsona batzuen gainetik altxatu eta haien patua zehazten lagundu dezake.
Eta horregatik naiz konstituzioa berrikustearen alde, eta bertan diruari eta datuei dagokien botere-muga bat txertatzearen alde.
Beno, oso, oso eszeptikoa naiz edozein hurbilketa onartzen duenari buruz, estatu bati – nahiz eta estatu baten
gehiengoa izan – tiranikoki jarduteko aukera ematen diona.
Eta irabazitako dirua kentzea beti tirania da.
Norbaiti zerbait kendu ondoren, zer egin behar dut horrekin?
Orduan politikariei emango diet. Edo politikariek jasoko dute, horrekin gerra egiteko?
Are okerragoa den sozialista kontzeptu bat.
Beraz, uste dut ideia horretatik urrundu egin behar garela: hemen indibiduoaren sormena eta lor dezakeena
mugatzen duen botere zentral bat egon behar dela diotenetik.
Eta uste dut patenteek eta lizentziek gure garaian oso kaltegarriak direla, batez ere informatikako sektorean, gaur egun
start-up-ak sortzen ari diren gazte askok oso azkar horma batekin talka egiten dutelako,
patente eta lizentzia horiek urratzen dituztelako.
Ideia onak badituzte, enpresa handiek azkar eskuratzen dituzte.
Beraz, nire proposamena – zerbait zehatz mahai gainean jartzeko – mundu osoan informatika
sektorean patenteak eta lizentziak baztertzea litzateke.
Ez dut nahi estatu batek bere gain hartu eta zuk zer egin dezakezun eta zer ezin duzun egin agintzea.
Horrek esan nahi du Markus Krallekin erabat ados nagoela eta estatuak inolako esku hartzerik egin gabe egon behar duela.
Merkatuak berak erabaki behar du zein mota den honetarako egokiena.
Gauzak gehiengoak edo pertsona kritiko-masa jakin batek nahi baditu, han ongintzazko erakundeak ezarri daitezke.
- Hori automatikoki gertatuko da, hala bada. Baina estatuak arlo honetan gehienezko neurria hartu behar du.
Eta, ondoren, gehiegikeria nagusi hauek ere ez dira gertatzen.
Zorra soilik indargabetu beharko genuke. Debekatu egin behar da.
Baina gaur egungo egoera aztertzen badugu, Nazioarteko Finantza Institutuko arabera, munduko zorra
munduko nazio-produktu gordinaren %400 ingurukoa da.
Beraz, %400 inguru, zein urtera begiratzen dugunaren arabera. Interes-tasa baxuetan ere, hau inoiz ezin da itzuli.
Hori dela eta, zorra ez da ideia ona. Benetan agur esan behar diogu.
FED pribatuko banku bat da, banku pribatuena dena; estatuak diru-inprimaketarako monopolio legal bat eman
dio – inolako konpentsaziorik gabe – eta bankuen gainbegiratzea ere monopolio gisa transferitu die.
Hau ez da ezer gehiago oligarkiko sare bat baino, estatu-monopolistiko enpresa baten
moduan merkatu-ekonomia ahultzea lortu duena.
Merkatu-ekonomia ikuspegitik, esango nuke halako zerbait ezabatu beharko litzatekeela.
AEBetan, adibiderik onena Silicon Valley Bank izan zen; porrot egin zezan utzi zioten, kide-banku batek, hau da,
Federal Reserve-aren jabetzakoa den JP Morganek, eskuratzeko.
Horren ondoren esan zuten bertan dauden mailegu txarrei buruz ez duzula kezkatu behar – balioa galdu duten gobernu-bonu guztiak,
izan ere, Erreserba Federalaren babes mugagabea duzulako.
Horrek esan nahi du gobernuaren ustelkeria dela sistema honetan nik ustelkeria bezala jotzen dudana.
Eta horri esker beharrezko zuzenketa ezartzea posible izan zen – eta Schumpeterrek oinarrizkoan esan nahi zuena zen noizean behin
bankarrota ere onartu behar dugula garbiketa-ekaitz bat izateko.
Finantza-sektorean hori ez zen baimenduta egon, beti sistemikoki garrantzitsutzat edo beste zerbaitatzat etiketatu
zelako; aldiz, ekonomia errealean – batez ere enpresa txiki eta ertainetan – beti baimenduta dago.
Eta hori ez da zuzena. Uste dut injustizia hau konpondu beharreko gako-gaienetako bat dela.
Eta gero, azpimarratu nahi nuke ez dela komeni merkatu-ekonomia gehiegi goratzea.
Osasun-sistemari buruz pentsatzen dudanean eta merkatu-ekonomialari gisa hurbiltzen naizenean, neure
buruari esaten diot hemen korporazio bat kudeatu behar dudala. Korporazio horrekin diru asko sortu behar dut.
Akziodunei dibidendu onak eskaini behar dizkiet. Eta nola lor dezaket hori osasun-sistemaren barruan?
Modurik onena da jendea ahalik eta denbora gehien gaixorik mantentzea, gaixorik daudenean hobekuntza labur bat
bizitzeko aukera emanez, baina oro har bezero gisa eusteko ahalik eta denbora gehien gaixorik mantenduz.
Ba, uste dut osasun arloan, adibidez, merkatu-ekonomiarentzat lekurik ez dagoela batere.
Eta, bigarren puntua, benetako legearen agintea ere behar dugu, eta hori, gutxienez zati batean, zalantzan jarri nahi nuke.
Gure epaitegia ez baita guztiz independentea.
Epaitegia aginduz lotuta badago edo gobernu-eragin jakin batzuen menpe egon daiteke, eta, zoritxarrez, horren hainbat adibide
ditugu orain, ez bakarrik Ballweg jaunarekin edo beste batzuekin, baita eskandalu handiagoetan ere, orduan egoera bat
dugu hemen, erabat onartezina dena eta Oinarrizko Legearen pean ez zela gertatuko ziurtatu zigutena.
Eta bertara itzuli besterik ez dugu.
Hauek erraz egin ditzakegun egokitzapenak dira, eta oso ziur nago hurrengo urteotan ezarriko direla, jendea
egungo egoera gero eta gutxiago onartzen ari delako.
Beraz, Silicon Valleyn, Handi Zazpiak ditugu aurrean.
Hauek dira Alphabet, Amazon, Apple, Meta, Nvidia, Tesla eta beste enpresa bat, guztira zazpi, eta arlo honetan
dauden patente eta lizentzia ia guztiak haiek dituzte.
Haiek beren mesedetan jarduten dute, ez gizateriaren gainerakoaren mesedetan.
Eta hori orain oso arriskutsua den muga batera iritsi da, zeren eta adimen artifizialaren alorrean ezagutza dutelako,
eta adimen artifizialari dagokionez, benetan larriak diren abisu-seinale batzuk daudela esan behar baita.
Gogorarazteko, Jeffrey Hinton, Googleko garatzaile nagusia, iaz dimititu zuen, dena gehiegi arriskutsua bihurtu zela esanez.
Gauza bera gertatzen zaio Mo Goddardi, Google X-eko marketin-arduraduna izan zena. Gaur egun, Ingalaterra zeharkatzen
du, auditorio osoak betez bere hitzaldiarekin, non azaltzen duen nola gizateriak Frankenstein
unera iritsi den adimen artifizialaren arloan.
Beraz, gogorarazteko, Dr. Frankenstein pertsonaia fikziozkoa da, gorputz-zatietatik gizaki bat josten eta bizitza ematen
diona, baina laster ohartzen da gizaki hori bat-batean berengandik indartsuagoa, adimentsuagoa eta gaiztoagoa dela.
Beraz, oso arriskutsua den muga batean gaude.
Eta ikusten dudan arazo nagusia da teknologia honen garapena oso jende gutxi batzuen esku dagoela, eta haiek beren
interes eta abantaila propioetan bakarrik pentsatzen dutela.
Zein neurri zehatz har ditzakete ekintzaileek ekonomia berriro bide egokira eramateko?
Ekintzaileek orain AUF1ek egindako hezkuntza-lanaren balioa aitortu behar dute eta modu egokian
babestu, lanean jarraitu eta zabaltzeko aukera izan dezan.
Beraz, alor honetan, euren kontua egiten ari direla eta guk gurea egiten dugula esaten duen jarrera hori gelditu egin behar da.
Denok gaude egoera berean hemen, eta gu gutxi gara nahikoa, doanekoek besteei lana egiten
uzten jarraitzeko baimena ematen jarraitzeko.
Uste dut enpresa txiki eta ertainek konfiantzaz erakutsi behar dutela benetan gizartearen oinarria osatzen dutela, eta ziurtatu
behar dutela jendeak benetan enpresa txiki eta ertainetatik erosten eta haiei zerbitzatzen diela,
gaur egungo plataforma-ekonomiaren ordez, zeinak guztiz kontrakoa egiten duen.
Hori gero eta lan gutxiago sortzen ari da eta, egiaz, ia ez ditu gazteak prestatzen.
Biharko mundu libre baten irudiak – lelo zoragarri honen pean, Pragako WEF Alternatiboaren berri-ematea jarraitzen dugu.
Ezkerra kontra eskuina, goia kontra behe, migratzaileak kontra bertakoak.
Biztanleriaren gehiengoak kritikorik gabe onartu ditu koronabirusaren murrizketa totalitarioak.
Konformitatea pentsamendu independentea baino garrantzitsuagoa zen.
Orokorrean, konformatzeko presio izugarria dago, batez ere Alemanian.
'Lateral thinker' terminoaren demonizazioa sinbolikoa da askatasun-espirituak indar gogor
batez suntsitu nahi dituztela erakusten duena.
Akademikoen kopurua handitzen ari da, baina pentsalari independenteen kopurua jaisten ari da.
Normatik kanpoko helduen hezkuntza masen artean guztiz ezezaguna da.
Eskolan hasten eta gure gizarte bizkor eta lanpetuarekin amaitzen den hezkuntza-arazo bat da.
Banako gainkarga, estresa, erretzeko arriskua, eta ia inork ez du denborarik edo aisialdirik hezkuntza osagarrirako,
pentsamendu autonomorako edo, are, erantzukizun pertsonalerako.
Kritikoek diote hau guztia asmoz egina dela, artalde obedienteari erraz kontrola egiteko.
Lan egin, kontsumitu, zergak ordaindu eta kexatu gabe egon. Baina hori al da nahi duguna?
Eta biharko balioek eta gizarteak nolakoak izan beharko lukete edo nolakoak izan daitezke?
Arduraz pertsonal hitza hitz handia da, gizarte libre batean beharrezkoa dena, baina oso gutxi ikasten eta praktikatzen dena.
Besterengatik arduradun zarela sentitzen duzula, zure zoriontasunaren eta osasunaren arduradun
zarela, eta denok bat garela, eta besteak minduz gero geure burua ere mindu egiten dugula.
Azken lau urteotan, eta egia esan, askoz lehenagotik ere, materialista medikuntza honen, medikuntza konbentzionalaren,
kritikoa izan naiz: pertsonak makina moduan tratatzen dituena, gorputza, arima eta espiritua bereizten dituena, eta
osasunaren eta gaixotasunaren oinarria gure existentzia materialaren osagai txikienetan bilatu eta aurkitzen duena.
Eta etengabe galdetzen diot neure buruari nola den hori posible, nola ez den medikuntza aldatu, aspalditik badakigulako, esaterako
psikonormologiatik eta baita psikosomatika ikerketetatik ere, osasuna eta gaixotasuna ezin direla beste modu batean pentsatu
immaterialak diren faktoreak gehituta baino, eta faktore horiek are indartsuagoak izan daitezkeela osasuntsu mantentzen
gaituzten eta gaixotu gaituzten arrazoien galdera planteatzean.
Kazetaritza bere forma naifenean fidatu nintzen, beti kontsumitu nituen hedabide nagusi guztiak, eta konturatu
behar izan nuen 50 urtez guztiz engainatuta egon nintzela eta pentsamolde faltsu batera eraman nindutela.
Eta zergatik zerbait ez den aldatzen galdera ezin da buruarekin konpondu.
Eta niretzat garrantzitsua da alderdi hau mahai-inguru honetan ekartzea. Hau ez da ulermenari buruzkoa.
Ez da gertatutakoa ulertzeko arrazoi hutsa erabiltzea galdera.
Lehen Ilustrazioak, 300 urte baino gehiago lehenago, XVIII. mendean, aukera eman zigun nobleziatik eta
apaiztzatik urruntzeko eta geure burua herritar gisa ikusteko.
Arrazoiaren oparia eman ziguten, eta horrekin kalte handia egin izan dezakegu.
Zeren, gure adimena soilik erabiliz eta gure arrazional, emozional eta espiritual alderdiak galdu ondoren gertatu zena
izan zen industrializaziora, teknologiara, kapitalismora eta neoliberalismora
mugitzea, eta orain transhumanismora iritsi garela.
Honek esan nahi du gizakiak gero eta gehiago makina bihurtzen ari direla.
Eta indarrez defendatzen dut hori, batez ere azken urteak kontuan hartuta, gure hurbilketa berrikusi eta
arrazoizkoaren ordez arrazoirik gabekoari arreta jartzea.
Irudi mota zer dudan galdetzen badidazu, esan behar dizut uste dudala munduan ez dagoela gaitasun berezirik ez duen inor.
Eta hori sinesten badut, benetan gure gizarte-erantzukizuna litzateke haiei laguntzea, animatzea, babestea eta entrenatzea,
talentu hori garatu eta gizarteari ekarpenak egin ditzaten.
Hori lortzen badugu, gaitasun harrigarriak dituzten pertsona horien artean sinergiarik egongo da.
Hori lortzen badugu, gizartean eta gizarte-balioetan hain gorakada izango dugu ezen, azken urteotan garatu dugun
teknologiaren eskerrak oinarrizko beharrizan materialak, baita banakako luxuzko beharrizanak ere, asetzeko inolako
arazorik ez dugula izango. Baina orduan sinergi bat izango litzateke eta, egiaz, paradisuzko egoera bat.
Eta irudi honek bultzatzen nau, eta horixe da dena gainditzeko indarra ematen didana, nahiz eta ideiak
desberdinak dituzunean edo gardentasun maila jakin bat eskatzen duzunean pixka bat ostilitatearekin topo egin.
Ba, medikuntzaz hitz egin behar dut, nire espezialitate-eremua delako.
Armarik gabeko medikuntza hau iraultzea nahi nuke.
Hori ezin duzu erreformatu; benetan behe-mailatik gorantz etorri behar du, eta hobetu egin behar duzu.
Lehen, WHO entzuten nuenean, barnean adi-adi jartzen nintzen.
Uste nuen haiek ondoen zekitela, eta denbora luze behar izan nuen konturatzeko hau dela benetan behar dugun azken gauza.
Unibertsitatean nengoenean elkarri beti kontatzen genion txiste bat daukat: fisika-ikasle bati
fisika-formulen bilduma bat eman eta buruan ikasteko esan.
Orduan galdetzen du zergatik? Behar badut, badakit non dagoen.
Mediku ikasle bati bere jaioterriko telefono-zuzendaria eman eta buruan ikasteko esan. Hark galdetuko du: "Noizerako?"
Pandemiaren bitartean, esan zuten: "Mesedez, txertatu zaitezte." Ez zuten galdetu zergatik, baizik eta zenbat aldiz.
Oso menekoak, oso zuzenak eta inoiz ezer zalantzan jarri gabe.
Eta mediku profesionalen eta medikuen artean bereizketa oso garbia egiten dut.
Medikuak ugari daude. Unibertsitate ospitaleak medikuz gainezka daude.
Ikerketa guztiak irakurtzen dituzte eta azken uste okerren berri dute.
Nire bezalako negozioan hainbeste denbora egon bazara, ziur aski badakizu paradigma-aldaketa
batzuk harri gainean idatzita daudela uste direla.
Eta orduan norbait agertzen da eta esaten du hori ez dela egia.
Hau zenbait aldiz gertatzen ikusi ondoren, konturatzen zara ezer ez dagoela betirako finkatuta.
Denok dakigu gizakiak banakakoak direla – hau da, banatu ezin den dualitatea.
Eta hori zabalduko nuke; esango nuke gizakiok indivitrium diogula – gorputzaren,
adimenaren eta arimaren arteko hirutasun banaezina.
Eta askotan, fisikoki agertzen diren arazo psikologikoak egon daitezke.
Gorputza tratatzen badute, guztiz okerreko bidean dabiltza.
Medikuak pertsona osotasun gisa ikusi behar du, ez bere organoen batura gisa, baizik eta
gorputzaren, adimenaren eta arimaren batura gisa.
Uste dut Alemaniako hezkuntzaren egoera hutsala guztiz asmozko dela.
Inflazionatuta ematen diren pseudo-akademiko tituluen banaketa, edozer genero-ikuspegiaren mainstreaming-erako.
Horri nahi adina modako hitz gehitu diezaiokezu.
Uste dut ausardiarik ez dugula hau aitortzeko.
Eta hau ikusten dut dekadentziaren azken emaitza gisa, gure gizartean aberastasunak eragindako arduragabekeriaz, zeinak
panika sortzen duen eta geratzen den luxu txikiari eusteko gogoa pizten duen, segurtasun faltsu hau mantentzeko eta
guretzat fantasma gisa aurkezten zaigun guztiei men egiteko.
Ez, baizik eta erantzukizun pertsonala, non esaten dugun Nancy Faeser-en agindua edo Karl Lauterbach-en
zuzendapena ez dugula beteko txertaketari dagokionez.
Ustez uko egiten diogu poliziaren aginduari maskak janzteko.
Ez, helduok ikasi behar dugu 'ez' esaten: 'ez dut hori egingo, eta ondorioak jasango ditut'.
Nire ustez, hau da hori egiteko modu baketsuena ere.
Pasiboki esateko modua delako: zerbait baztertzen dut, menpekotasun hau baztertzen dut, eta ez dut
borondatezko esku-altxamendurik edo bestelako ekintzarik egingo orain zu kargutik kentzeko.
Hamarkada luzez, politikariek eta iritzi-sortzaileek dena suntsitzera, muga guztiak kentzera eta pertsonak kolektibo
eta muga guztietatik askatzera bakarrik bideratu dute arreta.
Inork ez dio inori erantzuten. Ez daude gehiago zutaberik finko eta egonkorik, ezta gure generoa ere.
Beraz, ez dago ezer finkaturik gehiago, ez dago ezer eusteko. Edozer edo ezer izan zaitezke.
Askok ezer ez direla sentitzen dute eta ondoren kontsumismoan, marketan, arropa-marketan identitate ordezkoak
bilatzen dituzte. 'Apple erabiltzailea naiz' edo sare sozialetan ere, non ordezko taldeak aurki daitezkeen.
Dena ordezko bat da, baina ez da benetakoa. Identitate faltsuak dira.
Eta halako pertsonak ere oso erraz manipulatzen dira. Propaganda eta manipulazioaren eraginpean oso erraz daude.
Sustrairik ez dute. Egonkortasunik ez dute, balio, tradizio eta komunitate egonkorren oinarri sendo bat falta zaie.
ETE txiki eta ertainek diru-sarreren %80 inguru finantzatzen dute.
Erdi mailako klase hau hain mehatxatuta dago, eta uste dut taldeko inork ere ez duela horretaz konturatzen.
Europan gehiegi arrakasta izan dugun egoera bat dugu, eta horrek mundu osoko gure lehiakideek orain gure kontra egitea eragin du.
Orain Amerikarrak helduak deitzen ditugun ala agian nerabeak, eta guk oraindik haur-eskolan gauden,
hori oso litekeena da. Non gauden eztabaidatu dezakegu.
Egoera honakoa da: Europak independentzia lortu du finantza-arrakasta eta arrakasta ekonomikoari esker.
Askatasun mugimenduak egon dira, hau da, ez guztiontzat atseginak izan diren aukerak.
Eta Europako erdialdean dugun egoera da honakoa: 3.500 ezkutuko txapeldunetatik erdiak
alemanez hitz egiten den herrialdeetan daudela.
Beraz, ezkutuko txapeldun bat, bere sektoreko liderretako bat; ezin duzu baztertu. Teknologiaren aldetik aurrerago
dago, salmenten aldetik ere aurrerago – ezkutuko txapeldun bat.
Argi dago gure mundu mailako lehiakideek honekin ez daudela pozik, zeren eta haiek 8
mila milioi baitira eta guk agian 120 milioi.
Errendimenduari dagokionez, nahiko desoreka dago. Nola kontrola dezaket lehiakide hau?
Inflazioa sor dezaket, naturalki 0,1/0,2 ingurukoa, plus edo minus, baina ez 10, 20 edo 30.
Beraz, Banku Nazionalean diru asko inprimatu behar dut, eta nahiko merke banatu behar dut.
Orduan, %100ean bermatzen dut lehiakortasuna zainduko dudala, soldatak eta materialak igotzen ari
direlako, eta mundu mailan ez garelako gehiago lehiakorrak.
Gure esportazioetan munduko txapeldunak gara, hau da, alemanez hitz egiten den eskualdean.
Baina hori ez da nahikoa, oinarria ere suntsitu behar dut, eta oinarria energia da.
Orduan, azkar lehertuko dut Nord Stream hodi-sarea. Energia-irteera hori konpentsatzeko, 120 zentral
nuklear instalatu beharko nituzke lotura ulertzeko.
Nuklear zentralak segundo batean itzaltzen ari naiz, energia alternatiboetara aldatzen ari
naiz: ilunaldi ilunak edo nahi duzun bezala deitu.
Eta hori oraindik nahikoa ez bada, CO2 zerga alferrikako bat ezarriko dut.
Eta hori oraindik nahikoa ez bada, moralak suntsituko ditut.
Baina bost neurri hauekin, indartsuena den ekonomia ere belaunik jartzeko gai naiz.
Eta 2025ean etorriko dena, batzuek behatuko dute.
Nazioarteko lehiakortasuna azken hiru urteotan erabat suntsitu da.
Azken unera arte Europan inbertitzeko asmoa zuten bezeroak ditut, baina azkenean esan zuten: "Gelditu, Dubaiera goaz."
Nola da posible herrialde batek begiak zabalik dituela bere hiltzaileak behin eta berriro hautatzea?
Nola da posible nazio batek behin eta berriro hautatzea, Kancelari, Berde Alderdiaren Ekonomia Gaietarako
ministro eta Osasun ministro gisa, kalean berehala atxilotzen ez dituzten pertsonak, norberaren gorrotoarik gabe?
Norbera gorrotatu behar duzu zure abolizioaren alde lan egin eta gero hori txalotzen baduzu, telebistan agertu eta,
azkenik, Alderdi Berdeko kongresuan berretsi berri dugula Alemaniak munduari zerbitzatu behar diola esaten baduzu.
Ez, zeruagatik, ez nuen egin.
Isilik egon behar du eta bere auzokideen artean herrialde on baten moduan jokatu.
Baina inori zerbitzatu beharrik ez du eta zor guztiak ordaindu beharrik ere ez du. Besteekin ere gauza bera gertatzen da.
Norberaren gorrotoa da gakoa, eta horren erantzuna, zehazki zuk esan zenuen bezala, norberaren maitasuna ikastea da. Beti pixka
bat kontuz ibiltzen naiz horrekin, norbera gustatzea, norberarekiko enpatia sentitzea eta patologikoa den
norberaren zalantza alde batera uztea hain nartsisista dirudielako. Hori da erronka handia, guztiz ados nago.
Agian erruduntasunaren kultura ere jorratu beharko genuke. Hau da jendeak beti saihesten duen gaia, baina
orain herrialdeari buruzkoa ere bada, eta aleman izatearen erruduntasun eta lotsa hori.
Oso zeharka izan nintzen?
Bai, gehiegi zeharka ibili zinen esateko benetan aurre egin behar zaiola faktoriari: lotsatu egin beharko
litzatekeela edo eskuineko muturrekoa ere izan daitekeela norbaitek 'Aleman izateaz harro nago' esaten duenean.
Alemaniako heroismoaz eta sormenaz harro nago.
Ai ene, eskuin muturreko ekstremismoaren ohartarazteko argiak gure burmuinetan pizten ari dira, gure
ondare kulturalari eta gure arbasoei mehatxu eginez.
Horrela da, eta hor hasten da norberaren maitasuna edo norberaren gorrotoa, etengabe ukatu eta lotsatuta nagoelako.
Beraz, oso garrantzitsua da honi aurre egitea, baina etengabe garai hartan pentsatzen badugu, geure burua zigortzen
eta barkamena eskatzen badugu, inoiz ez gara hortik aterako.
Haurrengandik ikasi behar dugu. Eta adinekoengandik ere ikasi behar dugu, heriotz-ohean daudenean beren buruari diotena:
"Beno, egia esan, lortu ez nuena harremanak izan ziren."
Gainerako guztia kudeatu dut.
Nire Ferrariak erosi nituen eta ez dakit zergatik hainbeste zarata dagoen.
Baina benetan sufritzen dudana eta berriro egingo nukeena harreman osasuntsu bat izatea da.
Eta uste dut gizartean aplikatzen baduzu, eredu funtzio hori oso garrantzitsua dela uste dudala.
Oraindik ez da hori lortu, ez entrenatzaile gisa, baizik eta pertsona bakoitzak bere aldetik: zer ekarpen
egin dezake gizarte hobe baterako, bere bertsio onena izateko eta, ondoren, eredu izateko.
Batez besteko eskolak begiratzen badituzu, batez ere Berlinen—ni Berlinetik nator, eta hori benetan Alemaniako azkenengo,
sakonena den zuloa da, alderdi guztietan abangoardiako estatua.
Alemanian inork ez duelako barre egin beharrik, zuek guztiak herrialde honetan Berlin
bezalakoak bihurtzeko bidean zaudetelako.
Eta Berlinen dagoen eskolari begiratuta, teilatuetan zuloak daudela ikusten da, eta gelan hainbeste haur daudela, ezen
aurrealdean dagoen irakasle dedikatuena ere ez baita gai haiek kontrolpean hartzeko, Gainera, ikasleek ez dute irakasleak hitz
egiten duen nazio-hizkuntza ulertzen, eta gurasoek beren seme-alabak bertara
bidaltzen dituzte, ustez dena konponduko dutela.
Ez, horrelaxe izan behar du. Zerbitzu publikoetako langile izan nahi duten pertsonak eskoletara erakartzen ari gara.
Pertsonak bertara joaten dira, ia etenik gabe, beren ikasketak amaitu ondoren, eta gero eskolen horietara
joaten dira, azkenean funtzionario bihurtu direlako pozik.
Hori sinestezina da.
Beraz, eskola-sistema gure estatu-sistema osoaren labur eta azkarreko berrikuspen bat da.
Eta eskolak botatzeari eta hezkuntza-sistema berreraikitzeari ekin ezean, gainerako guztia saiatzeari ere ez genuke ekin beharko.
Beraz, zer bultzatzen nau, eta gogorra dirudien arren, heriotza da.
Heriotza, hura pentsatzen dudanean, zer nahi nuke heriotz-ohean neure buruari esan ahal izatea, edo zer ez nuke damutu nahi?
Eta hori maiz gogoratzen diot neure buruari.
Egunero nire bertsiorik onena izan nahi dut, bizitza hau guztiz bizitzeko eta nire ahalik eta onena
emateko ez dudalako inoiz neure buruari kexatu nahi.
Ez dago arrazoirik egunero zure guztia emateko.
Jende askok etengabe galdetzen dit: nola lortzen duzu hori guztia egitea?
Baina benetan, bizitzeko nahia da, hain eskertuta nagoen bizitza hori bizitzeko gogoa – hori da bigarren aholkua:
esker ona – bizitza honengatik izugarri eskertuta nago, eta ahalik eta gehien gozatu nahi dut.
Eta horrek indar handia ematen dit: alde batetik mugakotasuna, eta bestetik esker ona,
hainbeste energia xurgatzeagatik hainbeste lortzeko.
Hori aurrera pasa dezaket.
Ziur aski gauza bat nabaritu duzue, ikusle maiteok: Salbatzailea itxarotea alferrikakoa da, Salbatzailea jada hemen baitago.
Zuk zeuk zara zure salbatzailea.
Gai nagusia biharko mundu mailako gatazken konponbidea da, eta, noski, mundu mailako erronkekin ari gara.
Errefuxiatu-mugimendu handien kausa nagusietako bat, zalantzarik gabe, gerra da, ekonomikoa izan ala gatazka militarra.
Argi dago garapen hauen onuradunak korporazioak eta lobiak direla, eta gatazka-kate erreakzio hau hautsi egin behar dela.
Beno, zalantzarik gabe, gero eta okerrera doa dirudi.
Orain benetan Grand Hotelaren ertzean gaude.
Egia da orain zuzenean oso bero dagoen gerra batean inplikatu gaitezkeela.
Zibilen egiturak nonahi birrintzen ari dira. Hori, jakina, mundu osoan errefuxiatu-uhin handi bat eragiten ari da.
Eta aberatsen herrialdeetako gobernuak ez daude inolaz ere prest edo prest daude modu egokian erantzuteko.
Baizik eta errefuxiatuen krisi osoa merkantilizatzen ari da.
Adibidez, Alemanian Serco izeneko enpresa bat dago.
Britainiar konglomeratu bat da, bere produktuen %30 defentsa sektorean saltzen edo merkaturatzen dituena eta
Alemanian 120 asilo-zentro baino gehiago kudeatzen dituena.
Oso errentagarria den negozioa, eta, aldi berean, atzean erretiratu-etxeen itxieraren
arduraduna dena, batez ere koronabirusaren pandemian.
Hau oso gai serioa da. Erretiro-etxeak koronabirusaren aitzakian nahita bankarrotara eraman zituzten.
Eta, besterik gabe, ikusten dugu jendearen miseriaren gaineko irabazi-bilaketa mugagabe hau guztia ez den bitartean mugatu.
Honek esan nahi du benetan gertatu behar dena finantza-espekulazioa murriztea dela.
Mundua miserian murgiltzen ari dena, adibidez, dolararen nagusitasuna da.
Zer ari da herrialde askori miseriara eramaten? Zigor ekonomikoak dira.
Herrialde eta ekonomia osoen gainbeheraren inguruko espekulazioa da finantza-merkatuan.
Horretan oinarritu dira, eta erosita dagoen prentsa herrialde hau suntsitzeko erabiltzen ari da.
Eta benetan nor dago arduradun?
Alemanian hemen, inbertsio bankuetako estrategialariak dira, funtsean, politikariei esaldi labur soilak ematen dizkietenak.
Politika PR hutsa da eta estrategia jakin batzuk nola salduko diren erabakitzeko kontua.
Ikusten dugu tentsio sozialak ere lehertzen ari direla herrialde hau guztietan.
Eta denoi bakarrik eskatu dezaket lasai egoteko eta kontzeptu bati benetan pentsatzeko.
Beraz, behean daudenek orain pentsamendu-tanke bihurtu beharko lukete, behe-gainetik gorako pentsamendu-tankeak, esateko moduan.
Honek, noski, migrazioaren bidez arma berri bat ematen digu. Migrazioa arma bat delako.
Era berean, beste herrialde batzuk, kasu honetan Alemania edo Austria, desestabilizatzeko ere kontzienteki erabiltzen da.
Une honetan Lehen Mundu Gerraren aurreko egoera antzekoa bizi dugu, non elkarrekin zerikusirik ez dutela
diruditen tokiko gatazkak behin eta berriro pizten diren, baina egiaz lotuta dauden.
Beraz, garai hartan Balkanetako Gerrak ziren.
Gaur egun, Ukrainako eta Ekialde Ertaineko gerrak bat egiten ari dira inork nahi ez duen borroka handi batean.
Uste dut, zati batean kontraesanetatik, interesetatik eta gizakiaren okerrenetik sortzen denez, ezin izango dela
eragotzi adiskidetasun eta bake oso baten aroa ezartzeko zentzuan; ordea, gerra sustatzaileak geldiaraziz bai.
Hau da, egoera politikoak sortuz, non gerra besteak beste bultzatzen dituzten pertsonak —euren mesedetan dagoelako, beren
interesak zerbitzatzen dituelako eta hortik irabaziak lortzen dituztelako— hori egiteko gaitasunik gabe geratzen diren.
Hori da politikaren eginkizuna. Halaber, hedabideek eta kazetariek ere egoera hori sortzea dute eginkizun.
Eta jendeari argi uzteko ezer ez dela ausaz gertatzen – ezer ez dagoela hain sakon
prestatuta bat-batean pizten den gerra bat baino.
Baina gerra pizten den testuinguru batean, zerbait galtzen da: justizia.
Orain gutxi Siriako egoera hau ikusi dugu. Siriak bat-batean erori bezain pronto, Israelgo
hegazkinek erasotu zuten, 250 aire-eraso egin zituztelarik.
Hori da gako-puntu garrantzitsua.
Txakur-jaten gizarte batean bizi gara. Lehiakorra den gizarte batean bizi gara.
Eta azken finean, gerra da laneko gure eguneroko jarduna.
Behetik ere begiratu behar duzu.
Nola sozializatu, hezi eta trebatu dituzte jendea benetan, hau zerbait normala dela onartzeko?
Pertsona bat bide bazterrean geratuko da. Ez nago horrekin ados.
Sinpleki uste dut gizateria definitzen duena dela gizakiak, nahi bezala, izaki sozialak izatea.
Baina benetan zulatuta eta entrenatuta gaude unitate txikietan lehiatzeko. Ondoren, zure karrera egiten duzu behekoak zapalduz.
Eta pertsona hauetatik sortzen dira globalistak eta dena onartzen duten pertsonak.
Uste dut panel honetan eztabaidatzen ari garenarekin, han dauden pertsonen %90ekin hitz egingo genukeela,
eta haiek ez dakitelako zer ari garen eztabaidatzen.
Uste dute guk dugun bezalako agindu bat aurkitzen den zerbait dela, zure eskuetara eramaten
dizutena, eta zuk sinatu besterik ez duzula egin behar.
Baina demokrazia batere ez da horrela funtzionatzen.
Demokrazia ez da soilik iritzia emateko aukera izatea, baizik eta iritzia emateko betebeharra izatea ere.
Eta uste dut nonahi altxatu eta hau nahi ez dugula esan behar dugula.
Migrazioari eta itzulmigrazioari dagokionez, gauza bat esan behar da: jakina, herri bakoitzak
nortasun-eskubidea du, eta hori guztiz argi dago.
Baina guregana etortzen direnek ere etxebizitza izateko eskubidea dute.
Ez dute batere bertatik alde egin nahi.
Haiek ere bonbardatu eta uxatzen dituzte. Haien kulturan bizitza ezinezkoa egiten duten akordioak
eskaintzen zaizkie. Hori ere aitortu behar dugu.
Eta gero bi talde hauek elkartzen ditugu. Orduan borrokan hasten dira. Eta hariak tiraka ari direnak ez ditugu ikusten.
Remigrazioa zalantzarik gabe beharrezkoa da, uste dudalako bakarrik herriok salba dezakeela mundua globalistekiko,
eta bakarrik remigrazioak salba dezakeela gure herria.
Zeren nire galdera, lehen hitzaldi hau amaitzeko nahi dudana, hau da: zergatik ez du inork galdetzen Saudi
Arabiara migrazio-uhin berriak orain abiatuko ote diren?
Zergatik ez du inork galdetzen ea orain Azerbaidjanera migrazio-uhinak egongo diren?
57 herrialde islami daude, Saudi Arabia izugarri aberatsa da. Neom izeneko hiri berri bat eraikitzen ari dira, eta urtean behin
Hajj-erako bakarrik behar duten kanpin-tenda handi bat dute.
Milaka eta milaka barneratu zitzaketen.
Haiek ere, zati batean, Siriako egungo egoeraren errudunak dira, jihadista milizia hauek finantzatzen lagundu dutelako.
Zergatik beti Europak sufritu behar du?
Beraz, Europako biztanleriaren trukea, migrazio-arma hau, eta bertakook laster gutxiengoan egongo garen etnia
anitzeko estatuak modu arbitrarioan sortzea, geopolitikako gai hauetatik bereizita aztertu behar dira.
Eta ezkerrak, edo hobeto esanda pseudo-ezkerrak, oraintxe lortu duen trikimailu harrigarri hau: masa-mugimendua eta
masa-migrazioa positibo eta giza-jarduera gisa aurkeztea.
Eta ez da. Ez guretzat, ezta etortzen ari diren migratzaileentzat ere, ekonomia-migratzaileak barne.
Familia-ak zatitu egiten ari dira; demografia-vampirismoa praktikatzen ari gara. Gaitutako langileak
kontratatu behar ditugula entzuten dudanean, pentsatzen dut:
Behar gehien dagoen herrialdeetatik lapurtzen ari gara.
Mozambiken, herrialdean prestakuntza jaso zuten medikuen %70ek emigratu egin dute.
Orduan, han bizi diren pertsonak nondik joango dira? Haiek Europara jarraituko dituzte.
Hori puntu oso garrantzitsua da.
Eta hemen gurekin garbitzen, besteak zaintzen edo prostituitzen diren milioika emakumeak ere familia zatituak dira.
Migrazio masibo hau alderdi guztietan gizagabea da.
Eta guztiz ados nago zurekin: moraleko hipokrisia hau, pseudo-humanismo hau, ukatzea behar dugu, eta erakutsi behar
dugu gizateriaren masen mugimendu eta masen mobilizaziotik talde bakar batek onura ateratzen duela, alegia, globalistek.
Jendeak ez du honetatik onurarik jasotzen.
Beraz, Koronari modu konplexu batean begiratuta, dena banaka bakarrik hartzen da kontuan.
Orain bakarrik ari dira jendeak jakiten onuradunak daudela, negozio-eredu bat dela eta farmazeutika-industriek
miliardo eta miliardoak irabazi dituztela.
Agertu ziren medikuak zientzialariek erosi zituztela, ikerketetarako milioika diru-laguntza
jaso zutenek, gaur hemen jada entzun dugun bezala.
Politikari eta hedabide batzuk horretatik irabazten dute. Pertsonalaren trukea dago.
Eta egiazki, konplexu guztietan ikusten dugu hau, migrazioa den ala ez kontuan hartu gabe; baita negozio-eredu
bihurtu da, non korporazio handiek eta nazioarteko finantza-industria irabazi egiten duten.
Transferentzietan ere gauza bera gertatzen da, adibidez jatorrizko herrialdeetara itzultzean, batzuetan
tasak altuak eta truke-tasak txarrak izaten baitira.
Eta, noski, gerra da azken negozio-eredua.
NATOren ekialderantz hedapena begiratuta, onartua izan nahi duen edo onartua izan behar duen herrialde bakoitzak bere indar
militarrak osorik NATOren estandarretara egokitu behar ditu.
Horrek, noski, esan nahi du AEBetako armagintza-industriarekin estu lotuta egon behar dutela. Hori jada gaur ikusi dugu.
Munizioa, ekipamendua, softwarea eta hodeia NATOren estandarrera egokitu behar ditu.
Beraz, Big Tech-eko enpresek, hala nola Microsoft eta Amazonek, Pentagonoarentzat, CIArentzat eta NSArentzat hodei-zerbitzuak
eskainiz ehunka mila milioi dolar irabazi dituzte.
Datu masiboen izkirak agertu dira. Enpresa-eredu handi bat agertu da.
Eta bereziki lotsagabeena da onuradun nagusietako bat, BlackRock, armak ekoizten dituzten enpresa askotan interes handiak
dituena, duela egun batzuk publikoa egin zela eta Ukrainarako berreraikuntza-funts bat ikusi nahiko lukeela esan zuela.
Honetarako ez dugu dirurik nahi, lotsagabe esan zuten, baina guk haiek kudeatu besterik ez ditugu nahi,
BlackRockeko enpresek ere horretatik irabazi dezaten.
Beraz, nahiko zikin negozio-eredu bat da.
AEBek inoiz itzuli ezin den zor-karga izugarria dute.
Eta une horretan, gerra-mehatxua handitzen da.
Hori behin egiten duzu, aurreko gerra guztietan ikusi dugun bezala: finantza-munduak, bermatu gabeko
trukebaleak edo diru fiduziarioak babesik gabe geratzen direnean, garbiketa egin behar duzu.
Ondoren mahaiak garbitu, dena garbitu eta, gerraren ondoren, hasieratik mundu-orden berri
bat garatu behar duzu, Bretton Woods bezalakoa.
Jendeak uste du Trump zerutik jaitsiko dela eta dena ondo egongo dela. Hori ez da gertatuko.
Hori gehiago paralizatu nahi gaituztenen mesedetan dago. Salbatuko garela sinetsarazi nahi
digute, horrela guk geuk ez dugulako egingo.
AEBetan egindako atentatuaren ondoren, Trumpek ia santutasun-maila lortu du.
Hori da jainkozko probidentzia, mugimendu bat eragin zuena eta pilota pasatuarazi zuena.
Ez hori.
Agian tiroz hil beharko zuten, agian zortea izan zuen, ez dakit. Baina ez da izaki jainkotu bat.
Trumpek "Make Britain Great Again" leloarekin kanpaina egin zuen.
Eta hori serio hartu behar da. Baina zer ez den esan nahi, hori ere argi izan behar dugu.
Make America Great Again ez da Alemaniari burujabetza ematea esan nahi. Edo Europa handia egitea.
Edo mundua leku hobea bihurtu, baina AEBen interesak aldarrikatu.
Hori da bere betebeharra Amerikako presidente gisa. Horretarako hautatu zuten.
Hala ere, zalantzarik izanez gero, beste estatu batzuen kontura, beste interes batzuen kontura
eta beste burujabetza batzuen kontura egingo du.
Inoiz ezin da sinetsi herrialde bat botere-oinarri batek edo familia batek bakarrik gobernatzen duenik; aitzitik, herrialde
bakoitzean agintari edo familia aberats desberdinak daude.
Arend Oetker, 2005ean Atlantikbrückeko burua zena, esan zuen Amerikak 200 familia aberatsen agindupean dagoela
eta haiekin harreman onak izatea gustatuko litzaigula.
Eta orain Donald Trump babesten dutenek sentitzen zuten besteek lehen benetan ez zituztela babesten.
Orain bozkatu egiten dute; gustatzen zaie zaldiari lasterketara bidaltzea, baina lasterketa bera da.
Beraz, ezer ez da aldatuko.
Baina norbaitek etorri eta hobeto egingo duela itxaroteak erakusten du nola programatu gaituzten.
Demokrazia batean, herritarrek erabakitzen dutenean, lau edo bost urtez behin hautatu
ahal izango dugun salbatzailea itxaroten dugu.
Hori da onartu behar dugun lehenengo gauza. Hori ezin da egia izan.
Horrek esan nahi du: ikus dezagun ea zortea dugun. Baina Siriako erregimen-aldaketa bultzatzen ari den nor den galdetzen baduzu?
Britainiarrek trebatutako ukrainiar soldaduak ziren.
Orain Ukrainian ez al dituzte behar? Une honetan ez. Han ez dute ezer egin dezakeenik.
Baina Sirian oraindik ere aldea sor dezakete. Han, munduko petrolio-txostun handienean daude.
Eta ondoren, Trumpen ondoren Ukrainian zer gertatu behar den erabakitzeko apur bat negoziazio-ahalmena duzu.
Eta, gainera, britainiarrak askoz aurrerago daude alor honetan, eta hori ere ikus daiteke inon agertzen ez direlako.
Britainiarrak horretan benetan nahiko onak dira.
Ba, esan behar dut, hori benetan jaun modukoa da. Hori After Eight estiloa da.
Ez dira agertzen. Hori da haien garrantzia.
Eta horrela da, Siriarekin aldi berean bi jokalari kenduko ditugu taulatik.
Shiitako hilargia, Yemen, Libano eta Siria suntsitzen ari dira.
Bombak jaurti egiten ari dira norabide guztietan. Inork ez du horretaz hitz egiten.
Eta aldi berean, Siriatik errusiarrak kanporatzen badituzte, eta hori da guztia, Tartus jokoatik kanpo uzten dute.
Han errusiarentzat Mediterraneoko garrantzitsuena eta bakarra den portua.
Beraz, geure burua giza familia bakar gisa ikusi beharko genuke eta galdetu behar diogu geure
buruari: nola jarraitu nahi dugun etorkizunean?
Guztiok etxebizitza izateko eskubidea dugulako.
Eta absurdoa da ez dela gauza guztietatik nahikoa ez dagoenik. Denontzat nahikoa dago.
Bidezki banatuko bagenu, ez legoke migrazio masiborik.
Baina hori da hemen gertatzen ari den intrig politikoa. Hori da Machiavello guztietan.
Alemanez hitz egiten den mundurako sentimendu nazional bat garatu beharko genuke. Horrek ez du esan nahi besteak tontoak direnik.
Baina alemanez hitz egiten den munduaren, hizkuntza-eremuaren eta kultura-eremuaren
gaineko eskubidea dugu, eta horaz harro gaude.
Hori besterik ezin dugu esan.
Eta hori da programatu dezakegun lehenengo gauza, izan ere, orduan pertsonak gurekin eramaten
ditugu, zeren eta hori haientzat ukigarri baita.
Gure defendatzen dugunaren alde berriro ere harro nazionala bildu eta eszenatokira eramateko gai garela.
Alemaniako pentsamenduaren, Alemaniako kulturaren eta Alemaniako ingeniaritzaren alde gaude.
Eta guk ere Alemaniako merkataritzaren alde gaude.
Zeren alemanek historiatik zerbait ikasi badute, gerra ez dela ideia ona eta ez dugula irabazten.
Ez dakit nork pentsatuko lukeen Errusiaren aurkako kanpaina bat irabazi genezakeela.
Beraz, nik ikasitako istorioa azken aldian ez zen hain ondo atera.
Ez nuke hori egingo.
Eta uste dut jendea izututa geratuko litzatekeela, estatuok Konstituzioaren Babeserako Bulegoa, zerbitzu
sekretuak eta Alemaniako Krimen Federalen Poliziaren Bulegoa zein sakon ustiatu dituzten jakin balu.
Eta ez du segurtasuna babesten; krimenaren aurka soilik, antolatutako krimenaren aurka, zeina egiazkoa den eta nahikoa
txarra den, baina bere herritarren aurka, hedabideen aurka.
Hori da hurrengo trikimailua: demokrazia orain salbatzea, gero demokrazia ezabatzeko.
Hau ikus daiteke ekialdeko estatuen hauteskunde-emaitzetan.
Turingian, hauteskundeetan %32rekin AfD izan zen irabazle nagusia, eta orain lau alderdiko
koalizio bat dago, hiru alderdiko aliantza deitzen dena.
Eta ezkerrekin, hau da, SEDekin, beste aliantza bat osatzen duzu.
CDU-k hau guztia babesten du, ministro-postu gutxi batzuetarako boterea mantentzeko soilik.
Erakunde guztiak huts egiten ari dira, politika, hedabideak eta epaitegiak barne, koronabirusarekin ikusi dugun bezala.
Eta hori, zalantzarik gabe, estatu sakona bere forma puruenean da.
Herritarrek oraindik nolabaiteko moduan gobernu legezko bat hauta dezaketela esaten duen itxurazko ustea, kasu gehienetan hautagai
antzekoen arteko hautaketa hutsa dena, orain amaitzear dago.
Baina, halaber, onartu dezakeguna da propaganda eta hezkuntzak hain ondo programatu gaituztela, ezen uste dugula orain pertsona
egokia agertuko balitz, dirua haien alde jarriko genukeela.
Eta hori ez da gertatuko. Hori berriro zentralizatua izango litzateke.
Eta gako-puntu garrantzitsuena da altxatu eta esatea: ez naiz itxarongo, hasiko naiz eta nik neuk egingo dudala.
Eta ohiko susmagarrientzat mingarria dena da hain auto-konfiantzaz beteta gaudela, hemen agertu eta soilik esaten dugula: "zuek
hain txori barregarriak zarete, ez zarete mehatxu bat gehiago".
Barregarria da han egiten ari zaren hori.
Sarritan aztertzen dut inperio baten egonkortasuna eta ea horrek komunikaziorako erabiltzen den bitartearekin zerikusirik duen.
Konplexua dirudi, baina erraza da.
Munduak inoiz ikusi duen inperiorik egonkorrena antzinako egiptoarren inperioa izan zen.
Harrian komunikatu ziren, eta hori gaur egun ere ikus dezakezu.
Gaur egun, Marconi-tik gutxienez, askoz azkarragoak diren komunikazio-bitartekoekin ari gara. Eta
gaur egun, mundu osoko inperio digital bat dugu.
Mundu mailako inperio honi konektorea kendu badiozu, amaituta dago. Desagertuko da.
Honek esan nahi du gainean dugun kontrola gure gailu mugikorretatik ere datorrela.
Gorde egiten ditugunean, gure gailu digitalak itzaltzen ditugunean, ikusezinak gara. Hori da gure indarra.
Boterea horretan datza: besterik gabe ez dugula gehiago pizten, eta orduan ezin gaituzte harrapatu.
Esan ziguten eskuragarri egon behar genuela ezer galdu ez genuen.
Eguneratuta mantentzen gaituzte, egia esan, lanpetuta mantentzen gaituzte.
Botere-oreka bakarrik aldatuko da nik erabakitzen dudanean zein motatako hedabide onartuko ditudan nire buruan.
Hori da lehenengo gauza. Ez dut gehiago ikusten.
Behin kolpea jaso dugunean, pentsatu behar dugu nola lortu duen beste aldeak hori egitea.
Ken-ek jada aipatu duen bezala, hori lortu dute pentsategi hauek, transatlantiko diskretu hauek diren sareen bidez.
Zerbait beti aurkeztu izan zaigu, esateko moduan, modu harrigarri batean.
Orain hasi behar dugu harreman-sarea sortzen.
Gure pentsategi propioak sortu behar ditugu.
Alemanian ekimen bikain asko ditugu, baina elkar ez dira ezagutzen.
Ez dago gurpila berrasmatu beharrik, Jühndeko energia aldetik autosufiziente den herri bat ezarri denean.
Eta beste leku batean, beste norbaitek ere hori egin nahi du. Orduan han adituak bildu ditzakezu, profesional
kazetariak, mezua jendeari benetan ondo eta ulertzeko moduko hizkuntzan helarazteko gai direnak.
Horretarako adituak behar ditugu.
Ziur nago unibertsitateetan jende asko dagoela, jakako poltsikoetan eskuak itxita dituzten irakasleak barne, isolatuta
daudenak eta beren eskarmentua publikoari eskaini nahi diotenak.
Eta horri buruz zerbait egin behar dugu. Eta uste dut bai, norberaren intereskeria murriztu behar
dugula; ematea jasotzea baino bedeinkatuagoa da.
Oso pozgarria da. Koronabirusaren pandemian ere hori ikusi genuen – zein indar barne garatu
genuen, elkarri laguntzean sentitu genuen poza.
Eta uste dut hori benetan botere bat dela. Horrekin, bai, Estatu Sakona zaharkituta utz dezakegu.
Esnatu eta arazoa ezagutu eta ulertu duten gehienek ez dute atzera bueltatzen.
Sagar-zuhaitz batetik fruituak erortzen diren modukoa da. Batzuk lehenago erortzen dira, beste batzuk beranduago.
Horrek esan nahi du esnatzen dugun pertsona bakoitza eliteek ia betirako galdu dutela.
Zutik egitera behartu gintuzun.
Koronabirusaren pandemian ohartu ginen, eta AUF1 panel honek ere adierazten du guk geuk aitortzen dugula zein
indartsu garen, zein elkarren artean lotuta gauden eta zein konfiantzatsu bihurtu garen.
Halaber, espero dut ikusleek itxaropena hartzea, hemen dauden pertsonak beren lanbide nagusi gisa denbora
osoko lanaldi batean ari direla egoera zail honetatik nola irten gaitezkeen aztertzen ikustean.
Eta uste dut Koronak jende gehienarentzat nolabaiteko politikan nerabezaro bat eragin duela.
Eta orain kanpora joan behartuta gaude eta kanpora joan beharko genuke.
Eta behin etxetik alde egin eta denbora batez urrun egon ondoren, ez dago nire aita edo amak eskain diezadakeen ezerrek nire
maite dudan haurtzaroko logela zahar hartara berriro itzultzea eragingo lukeenik, nahiz eta hori eskainiko lidaten.
Lehenik eta behin, nire aita hil da, eta nire ama apur bat zahar ahazmentaria da.
Hau herrialdeetan ere aplikatu daiteke: Eskaintzagatik oso eskerrik asko. Baina
heldua naiz eta nire bizitza neuk kudeatuko dut.
Eta hori baztertzen duen edonork ez du askatasunik merezi.
Gaur gai izan gara gai hauekin etorkizunera begirada bat botatzeko eta ikusteko nolakoa izan
daitekeen beharrezko indarra garatu ahal bagenu.
Guri kendu ziguten hori herriari itzuli nahi diogu.
Eta hori da bultzagailu nagusia. Eta, beste edozer baino gehiago, gauza bat frogatu dugu: zerbait lor dezakegula.
Helburu argiak eta ikuspegi argi bat behar ditugu. Eta haien alde etengabeko determinazioz lan egin behar dugu.
Eta frogatu dugu egin dezakegula, egiten ari gara, eta egiten jarraituko dugu. Eskerrik asko.
Zer egin dezake orain pertsona bakoitzak?
Hedatu hitza, hedatu hitza, hedatu hitza, eta ez bakarrik hedabide digitaletan, baizik eta kontzienteki offline ere.
Nire aita, Ivo Sasek, S&G Network-eko adibidearekin 15 urte daramatza egiten ari den bezala.
Jendea inspiratu dezakezu eta esan: Hau bi pertsoni besterik ez pasatu, eta bi pertsoni pasatzen diezunean,
berriro eta berriro pasatzen jarraitu. Orduan, 20 pausutan munduaren amaieran egongo zara.
Hori da ate digitalak itxita daudenean jendea nola irabazi dezakezunarekiko lilura muturrekoa.
Honek sare estrategikoak eta tokian antolatutako sareak eskatzen ditu.
Hitzaren berri zabaldu, ahal duzun heinean – digitalki, eta hori mugatuta jarraitzen badu, lineaz kanpo, ahal duzun heinean.
Edonork hori egin dezake.
Bidal iezaiozu bideo hau bi pertsoni.