այլընտրանքային WEF – ժամանակակից պատմության ձևավորող 9 ժամերի էությունը։
Կրթության ոլորտի բազմաթիվ նշանավորներ հավաքվել էին Պրահայում կայացած այլընտրանքային Համաշխարհային տնտեսական ֆորումում։
Ալտերնատիվ Համաշխարհային տնտեսական ֆորումը հակա-գաղափար է «Մեծ վերագործարկում»-ին, վաղվա
ազատ աշխարհի համար այլընտրանքային մտքի կենտրոն։
Kla.TV-ն ներկայացնում է պատմական ելույթների էությունը, հուզիչ քննարկումային պանելներ և բացառիկ հարցազրույցներ։
Ալտերնատիվ WEF-ի բոլոր բովանդակությունը կարելի է գտնել AUF1-ում՝ www.auf1.tv/alternativ-wef
Լուսավորված մտածողների և ազատության մարտիկների լավագույն ներկայացուցիչները այս օրերին այստեղ են
հավաքվում՝ շատ յուրահատուկ մի բան մեկնարկելու համար։
Մենք ուզում ենք ոտքի կանգնել գլոբալիզմի և ճնշման դեմ և պայքարել խաղաղության և ազատության համար։
Մենք ապրում ենք մարտահրավերներով լի ժամանակներում, ուստի կարևոր է կապեր հաստատել, դաշինքներ ձևավորել և ցանցեր ստեղծել։
Եվ հիմա մենք կցանկանայինք հրավիրել գաղափարի հեղինակներին՝ Էլզա Միթմանսգրուբերին և Ստեֆան Մագնետին, բարձրանալ մեզ հետ բեմ։
Այո, ես այդ գաղափարը ունեցա, որովհետև կարդացել էի Կլաուս Շվաբի հոդվածը՝ WEF-ի սկզբների մասին։
Եվ այնտեղ ես տեսա ու կարդացի, թե որքան փոքրիկ էր ամեն ինչի սկիզբը։
Եվ դա ինչ-որ կերպ տպավորություն թողեց ինձ վրա։ Դա է կարևորը։
Եվ դա չի գրված քարե վրա, որ գլոբալիստական Համաշխարհային տնտեսական ֆորումը պետք է բռնի իշխանության թելերը։
Այն այժմ կարող է մրցակցության հանդիպել; այն այժմ պետք է մրցակցի այլընտրանքային WEF-ի հետ։
Եվ ո՞վ կարող է դա ավելի լավ անել, քան նրանք, ովքեր արդեն ցուցաբերել են քաջություն և դեմ են կանգնել համակարգին։
Պետք է նշել, որ այս հիմնարար առումով տարբեր մարդիկ այժմ սկսում են երկխոսություն վարել։
Հետ նայելով՝ դա պատմական պահ կլինի, երբ մեզ հաջողվեց միավորել այդքան շատ մեծ անհատականություններ, որոնք, թեև բոլոր
հարցերում համաձայն չեն, միավորված են ընդհանուր նպատակով՝ ինքնորոշման, ինքնիշխանության և ազատության ձգտմամբ։
Եվ այստեղ ներգրավված բոլորը վճռական են տալ իրենց ամբողջ ուժը դրա համար, որովհետև առանց այս արժեքների ապագան ոչինչ է։
Շնորհակալություն ձեր ժամանակի համար, և կրկին մեկ անգամ մեծ ծափողջույններ նախաձեռնողներին։
Մենք գտնվում ենք Չեխիայի մայրաքաղաք Պրահայում, գեղեցիկ քաղաքում, գեղեցիկ կոնֆերանս-կենտրոնում։
Ուստի տրամաբանական է, որ ողջույնի խոսքը պետք է հնչեցնի այն անձը, ով միշտ ունեցել է առաջատար դեր այս երկրում։
Նա մի ժամանակ Դավոսում կայացող Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի մշտական հյուրն էր։
Հիմա նա կողմ է փոխել և գտնվում է այլընտրանքային Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի կազմում։
Մենք ուրախ ենք, որ նա այստեղ է, որ նա պատվում է մեզ իր ներկայությամբ և, ամենից առաջ, որ
նա հանդես է գալիս պաշտոնական ողջույնի խոսքով։
Նախկին նախագահ, դոկտոր Վացլավ Կլաուս։ Բարի գալուստ։
Իմ համար այս խորհրդանիշներից մեկը այս հյուրանոցն ու այս դահլիճն են։
Վերջին անգամ, երբ ես այստեղ էի, 2008 թվականին էր՝ իմ վերջին ODS համաժողովի համար։
Ձեր մի քանիսն, հավանաբար, գիտեն, որ ODS-ը քաղաքացիական դեմոկրատական կուսակցությունն է, որը ես . . .
Այս կուսակցության զարգացումը, ինչպես Չեխիայի Հանրապետությունում և ողջ Եվրոպայում քաղաքական և գաղափարական
զարգացումները, աստիճանաբար տեղափոխվել է դեպի մերօրյա հետքաղաքական, հետդեմոկրատական աշխարհը։
Այս պատճառով ես հրաժարվել եմ իմ պատվավոր նախագահության պաշտոնից այս պալատում։ Ես չէի ուզում դրա մի մասը լինել։
Նույնիսկ այն ժամանակ ես հստակ տեսնում էի և, հուսով եմ, հասկանում էի Արևմտյան աշխարհի հզոր միտումները։
Նրանք սպառնացին մեզ ներքաշել այսօրվա ողբերգական աշխարհ։
Իմ կարծիքով, այսօր ամենակարևոր դերը խաղում է բազմամշակութայնության գաղափարախոսությունը, որը
առաջացնում, գովաբանում և պաշտպանում է զանգվածային միգրացիան։
Այս գաղափարախոսությունը անգամ չի ճանաչում «ազատություն» բառը։
Ի սկզբունք, այն ագրեսիվորեն դեմ է ժողովրդավարության հիմնական ինստիտուտին՝ ազգային պետությանը։
Այնուամենայնիվ, ազգը անշուշտ մարդկային հասարակության հիմնարար և անփոխարինելի տարրն է։
Այսօր գենդերիզմի կամ ռադիկալ ֆեմինիզմի ուժեղ հարձակումները ուղղված են մարդու կենսաբանական էությանը և,
հետևաբար, մարդկային հասարակության հիմնարար հիմքին՝ ընտանիքին։
Որպես Չեխիայի Հանրապետության վարչապետ և նախագահ, պետք է ընդունեմ, որ ես Չեխիայի Հանրապետությունը մտցրել եմ ԵՄ։
Իմ լավ հայտնի փորձը վերջին պահին արտակարգ արգելակիչը քաշելու և նախագահի պաշտոնում
Լիսաբոնի պայմանագիրը չստորագրելու ապարդյուն էր։
Արդյունքում, վերջին տարիներին և տասնամյակներում եվրոպական ինտեգրումը անշուշտ վերածվել է քաղաքական միավորման։
Սուվերեն եվրոպական երկրների միջև բարեկամական և փոխշահավետ համագործակցության գաղափարը այժմ անցյալի բան է։
Ես, անշուշտ, միակն չեմ, ով ասում է, որ ամբողջ Արևմտյան աշխարհը, հատկապես Եվրոպան, անկման մեջ է։
Մեր ժամանակի մարտահրավերն է կանխել, որ այսօրվա անկումը վաղը շարունակվի։
Այսպիսի կոնֆերանսները, ինչպիսին է այսօրվա կոնֆերանսը, հուսանք, որ այս առումով կօգնեն։
Ձեզ արդյունավետ հանդիպում մաղթում եմ։ Շատ շնորհակալ եմ։
Տիկնայք և պարոնայք, սիրելի տնային դիտողներ, հարգարժան ներդրողներ, ես ամբողջությամբ համաձայն եմ պրոֆ. դոկտ. Վացլավ Կլաուսի հետ,
երբ նա ասում է, որ այժմ մենք պետք է ներգրավվենք աշխարհի հետ։
Ես շնորհակալ եմ նրան այս պարզ ու թարմացնող խոսքերի համար, որոնք հնչում են իսկական պետական գործչի բերանից, ով դեռ հասկանում է
պատասխանատվությունը, ի տարբերություն նրանց, ովքեր այժմ իշխանության են հասել և իրականում մեր աշխարհը անդունդ են տանում։
Դու ինձ գիտես։ Ես պարզ բառերի ընկերն եմ, և ես նաև ներկայիս իրավիճակը նկարագրում եմ լիովին պարզ տերմիններով։
Այստեղ, մեր աչքի առջև կատարվողը ուղիղ ճանապարհ է դեպի կործանում։
Եվ սա ամբողջությամբ դիտավորյալ է, քանի որ որոշ շրջանակներ իրենց մտադրությունն են դրել իրականացնել այն, ինչ նրանք անվանում են «Մեծ
վերագործարկում», ամբողջական վերակառուցում, վերափոխում և դրա միջոցով միջին խավի ու
եվրոպական բարեկեցիկ հասարակության ոչնչացում։
Եվ դա վերաբերում է ոչ միայն տնտեսական շահերին, ոչ միայն կապիտալի հափշտակմանը և մարդկության պատմության մեջ ամենամեծ բռնագրավմանը։
Գործը նրանում է, որ այս շրջանակները ցանկանում են իրենց համար իշխանությունը հավերժ ապահովել՝
ժամանակակից տեխնոլոգիաների և թվայնացման միջոցով։
Սա նրանց թույլ է տալիս անել այնպիսի բաներ, որոնց մասին միայն փարավոններն ու կայսրերը կարող էին երազել։
Նրանք հիմա ուզում են փակել պայուսակը, որպեսզի մեզ՝ զանգվածներին, 99 տոկոսին այլևս երբեք ազատություն չլինի,
որպեսզի գերհարուստների 0.001 տոկոսը՝ գլոբալիստները, միլիարդատերերը, հավերժ իշխանություն ունենան։
Մենք դեմ ենք այսին, և այսօր ես կցանկանայի, և դու ուզում ես, որ մեր էներգիան չկենտրոնացնենք այն ամենի
վրա, ինչը այսօր սխալ է և առաջիկա իրադարձություններում։
Այո, մեզ դա անհրաժեշտ է որպես հաստատուն կետ՝ հասկանալու համար, թե ինչպես ենք ուզում բարելավվել։
Բայց այս այլընտրանքային Համաշխարհային տնտեսական ֆորումում մենք ուզում ենք գիտակցաբար կենտրոնանալ այն բանի վրա,
թե ինչպիսին կարող է լինել ավելի լավ ապագան, քննարկել լուծումներ և, առաջին հերթին, միավորվել։
Երբ մենք հավաքվում և խոսում ենք, ապագան արդեն սկսվում է։
Քանի որ իշխանական էլիտաները ամեն ինչ անում են, որ իրենց «Մեծ վերագործարկումը» և գլոբալիստների նոր համաշխարհային կարգը
իրականություն դառնան, և ով դեմ է արտահայտվում, համարվում է թիրախային, հայտարարվում է ստորին կաստայի անդամ, պարիա (=
օտար), և, այսպես ասած, դրա դեմ համապատասխան կերպով պայքարում են։
Եվ ամեն ինչի դեմ, այս ամբողջ մարդկանց կարծիքներն ու հավատալիքները ահաբեկելու մթնոլորտի դեմ, դեռ կան քաջ մարդիկ,
դեռ կան մարդիկ, ովքեր հոսանքին հակառակ են կանգնում և ունեն ճշմարտությունը արտասանելու քաջություն։
Եվ ո՞վ կարող է ավելի հարմար լինել, քան այն քաջ մարդիկ, որոնք վերջին չորս տարիների արտակարգ դրության ընթացքում առանձնացել
են, դուրս են եկել թաքստոցից, դիրք են բռնել և ամուր են կանգնել։
Ով՞ն ավելի հարմար կլիներ հենց հիմա մտածելու վաղվա աշխարհի մասին։
Եվ հենց դրա համար է, որ այսօր այս միջոցառմանը մասնակցող յուրաքանչյուր անձ մանրակրկիտ ընտրվել է,
քանի որ նրանցից յուրաքանչյուրն արդեն իսկ արժեքավոր ներդրում է ունեցել իր ոլորտում։
Եվ ես այն դարձրել եմ իմ առաքելությունը՝ մարդկանց միավորելու, զարգացումները առաջ մղելու կամ արդեն զարգացման
ճանապարհին գտնվող նախաձեռնություններին աջակցելու համար։
Ի դեպ, մյուս կողմում ընդհանրապես իդեալիզմ չկա։
Հեռացրեք նրանց միլիարդավոր սուբսիդիաները։ Դուք կարծում եք, որ ARD-ն հաջորդ օրը դեռ կհեռարձակե՞ր։
Կամ կարծում եք, որ որևէ պրոֆեսիոնալ քաղաքական գործիչ դեռ կհայտնվի Բունդեսթագում՞
Այս ռեժիմի համար իդեալիզմ չկա։
Մեր կողմում կա իդեալիզմ, տառապելու ունակություն և զոհողությունների գնալու պատրաստակամություն։
Եվ հետո պետք է երկուսին երկուսին միացնես, որպեսզի պարզես, թե վերջում ով կհաղթի։
Մենք այս միջոցառումը կազմակերպեցինք մարդկանց նկատմամբ վստահությամբ, մասնակիցների նկատմամբ վստահությամբ, բայց ամենից
առաջ վստահությամբ, որ դրա պահանջարկ կա, որ շատ մարդիկ կդիտեն այն, որ նրանք ոգեշնչվելու են, որ նրանք դրանից
կձևավորեն իրենց սեփական նախագծերը և, իհարկե, կաջակցեն դրան։
Ես համոզված եմ, որ այս վստահությունը չի խորտակվի։ Եվ հենց այս վստահությունն է, որը մեզ բոլորիս առանձնացնում է։
Եվ այս տարվա կոնֆերանսի կարգախոսը, առաջին Alternative WEF-ի կարգախոսը, այս է՝ «Վաղվա ազատ աշխարհի պատկերներ»։
Մենք ուզում ենք նկարագրել, թե ինչպես ենք պատկերացնում վաղվա աշխարհը՝ անկախ քաղաքական իրականությունից։ Մենք ի՞նչ ենք ուզում։
Երբեմն ստիպված ենք փոխել ուղղությունը։ Բայց մենք հավատարիմ ենք մնում մեր նպատակին՝ եզրագծին։
Պրահան ծագում է պրագմատիկից, պարզապես ուզում էի նշել դա։ Ես կսկսեմ Կառլ Շմիթից։
Նա մի անգամ ասել է՝ ինքնիշխանությունը պատկանում է նրանց, ովքեր որոշում են արտակարգ դրության մասին։
Եվ երբ սա կիրառում ենք Եվրոպայում կորոնավիրուսի տարիներին, մեկ բան անհերքելի է՝ Եվրոպան
ակնհայտորեն երբեք էլ ինքնիշխան չի եղել և այժմ էլ չի։
Կորոնավիրուսի համաճարակի ընթացքում Եվրոպան բաժանորդագրվել է մի պատմվածքի, որը չի ծագել Եվրոպայում, այլ դիտավորյալ
ստեղծվել է ԱՄՆ վերլուծական կենտրոններում և հիմնադրամներում։
Եվրոպայում արտակարգ դրությունը կիրառվեց Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության (ԱՀԿ) կողմից, և
բնակչությունը դրա վերաբերյալ որոշում չի կայացրել։
Իրականում առանձին պետությունները Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունում ձայն չունեն։
Պարտադիր որոշումները կայացվում են մեծ փողի կողմից, և այդ մեծ փողը հիմնականում գալիս է Բիլ և Մելինդա Գեյթսների հիմնադրամից։
Սա եվրոպական հիմնադրամ չէ, այլ ամերիկյան հիմնադրամ, որը օգտագործվում է որպես ԱՄՆ արտաքին քաղաքականության գործիք։
ԱՄՆ ոչ կառավարական կազմակերպությունների այս արտաքին քաղաքական դերը՝ արհեստականորեն ստեղծված ճգնաժամերի կառավարման գործում,
առաջին անգամ ձևակերպվեց դեռևս 2010 թվականին, երբ Ռոքֆելլերյան հիմնադրամը ներկայացրեց իր
«Lockstep» կորոնավիրուսի սիմուլյացիոն վարժանքը։
Հետագայում տարիների ընթացքում ստեղծվեցին համապատասխան կառույցներ։
2019 թվականի հոկտեմբերին տեղի ունեցավ «Event 201» սիմուլյացիոն խաղը, որը, որոշ իմաստով, հանդիսանում էր նախնական փորձը, վերջին
ստուգումը, որից հետո ԱՄՆ ֆինանսավորմամբ Ուհանում թողարկվեց Covid-19 կոչվող կենսաբանական զենքը՝
աշխարհը ամբողջությամբ վերակազմավորելու նպատակով։
Այս Մեծ Վերագործարկման մեջ ինքնիշխան անհատական պետությունները կամ Միացյալ Նահանգներից դուրս գտնվող
պետությունների կոնֆեդերացիան այլևս որևէ դեր չեն խաղում։
Կառավարությունը փոխարինվում է կառավարումով։ Ուստի իշխանությունը բոլոր ոլորտներում ամբողջությամբ կենտրոնացվում և թվայնացվում է։
ID2020-ի ետևում, օրինակ, թաքնված է նենգ ծրագիր՝ հնարավորություն ունենալ հալածելու յուրաքանչյուր մարդուն նրա բոլոր կարիքներում։
Յուրաքանչյուր ոք, ով չունի ընթացիկ պատվաստման կարգավիճակ, գերազանցում է կամայականորեն սահմանված ածխածնի հետքի չափը կամ չի
հետևում հանրային վայրերում ընդունված պատմագրությանը, կպատժվի՝ նախ նրանից զրկելով, ապա՝ միակ օրինական թվային արժույթից,
կամ կամայականորեն զրկվելու է բոլոր քաղաքացիական իրավունքներից։
Ապագայի ինքնիշխան քաղաքացի, որը ցանկանում է ապրել առանց խանգարումների, պետք է իր ամբողջ անձնական
կյանքը բացահայտի մի քանի ամերիկյան ՏՏ ընկերությունների։
Մենք ապրում ենք դոլարի գերիշխած կեղծ աշխարհում։
Եվրոպան ամբողջությամբ պատճենել է ԱՄՆ-ի դպրոցական բուլիինգի taktikաները։
Դու գլխով հաստատում ես, որպեսզի խուսափես գոտուց ցածր հարվածներից կամ ջրագծի հարվածներից։
Մենք բոլորս գիտենք, որ կոչված ազատությունը, հատկապես արտահայտվելու ազատությունը, այժմ Եվրոպայում շատ-շատ սահմանափակված է։
Եվ ինտերնետը այժմ դարձել է մի վայր, որտեղ կիրառվում է կամայական ցենզուրա։
Եվրոպան երկխոսության վրա չի կենտրոնանում, այլ կրկին ավելի մեծ հույս է դնում զենքերի վրա։
Երբ խոսքը Եվրոպայի ներսի հակամարտությունների մասին է, մենք թույլ ենք տալիս զենքերին խոսել։
Եվ հարցը հետևյալն է՝ ով սկսեց դա? Ուկրաինայում ռուսները? Ոչ. 1999 թվականին ՆԱՏՕ-ն Յուգոսլավիայում:
Մի պատերազմ, որը Միացյալ Նահանգները որոշեց Եվրոպան բաժանելու համար։
Բաժանիր և տիրիր – միշտ նույն սկզբունքն է։
Ներկայումս Եվրոպան պատրաստվում է Ռուսաստանի դեմ մեծ պատերազմի, հիմնականում ԱՄՆ շահերը պաշտպանելու համար։
Ես միշտ կարծում էի, որ բոլորը դեմ են պատերազմին, մինչև պարզեցի, որ կան նրանք, ովքեր կողմ են
դրան, հատկապես նրանք, ովքեր ստիպված չեն գնալ։
Այս բռնկումը գալիս է Ռեմարկից, և դա ճիշտ է։
Եվրոպան պետք է սահմանվի որպես հայրենիքների Եվրոպա։
Եվրոպա, որը առարկաների նկատմամբ հետաքրքրություն չունի, այլ հենվում է պատասխանատու քաղաքացիների վրա։
Եվրոպա, որը ճանաչում է, թե ով է շահագործում ռազմական բազաները և տեղակայում զինվորներ Եվրոպական հողում՝
Եվրոպայի ներսում և դրսում պատերազմներ մղելու համար։
Այդպիսի Եվրոպան այս միասնության թշնամիներին քաղաքավարի չի հարցնում, թե արդյոք նրանք կցանկանային դադարեցնել
իրենց պատերազմական գործողությունները, այլ դրանք ոչնչացնում է և հետո պնդում է այդ ոչնչացման վրա։
Երկրորդ քայլը կլիներ դադարեցնել անընդհատ ժողովրդավարության մասին բաբանելը և վերջապես այն ներդնել։
Քանի որ ոչ մի եվրոպական պետություն իրականում ժողովրդավարական չէ։
Որտեղ էլ նայենք, ժողովրդավարությունը ընդամենը մոդելավորված է։
Ես միայն պետք է հիշեցնեմ ձեզ Ռումինիայի մասին։ Ովքեր սխալ են թույլ տալիս իրենց ընտրության մեջ, թույլատրվում է նորից սկսել։
Մենք բոլորս ապրում ենք այնպիսի երկրներում, որոնք առևանգվել են կուսակցական օլիգարխիայի կողմից։
Մեր խորհրդարանները մարդկանց ներկայացուցիչներից ավելի քիչ են, քան դավաճաններից։
Քանի որ նրանք ներկայացնում են նրանց շահերը, ովքեր նրանց այս պաշտոնին են բարձրացրել, այդպիսով
դավաճանելով իրենց սեփական քաղաքացիների շահերը։
Մեզ կառավարում են հիմարներ, որոնց «հիմար» անվանելն անգամ չի ստացվում, քանի որ դա այժմ համարվում է թագավորական վիրավորանք։
Որպես ինքնիշխան քաղաքացիներ՝ եկեք զգոն լինենք, որպեսզի մի ամբողջությամբ ճնշող պետությունը ժամանակավորապես
չարգելափակի մեր ազատությունը անվտանգության նկատառումներով։
Սա շարունակվելուց կանխելու համար մենք պետք է մեր առօրյա լեզվին ավելացնենք մի կարևոր բառ։
Եվ այդ բառը «ՈՉ» է։ Ոչ պապական վերաբերմունքին։ Ոչ սենզուրային։ Ոչ հսկողական պետությանը։ Եվ ամենից առաջ՝ ոչ պատերազմին։
Նրանց համար, ովքեր ինքնուրույն չեն կարող որոշել՝ արդյոք կմահանան բնական մահով, թե մահացու ներարկմամբ, կամ արդյոք կուղարկվեն
որևէ ճակատ՝ անծանոթ երրորդ կողմերի շահերի համար կռվելու և մահանալու, ընդհանրապես չի կարող լինել ինքնիշխանություն։
Նա վարվում է ինչպես ոչխար։ Եվ ոչխարները ողջ կյանքի ընթացքում վախենում են գայլերից։
Բայց նրանց սպանում է հովիվը։
Ազատությունը, որը մենք բոլորս Եվրոպայում կարոտում ենք, պետք է նախապես արթնացվի յուրաքանչյուրիս մեջ և ապա ապրվի։
Դա հենց այն է, ինչը մեզ մարդ է դարձնում։
Բայց մենք՝ քաղաքացիներս, ինքնիշխաններս, որոշում ենք, թե որտեղ ենք հանդիպում։ Որտեղ իրականում
գտնվում է իշխանությունը։ Օրինակ՝ հիմա Պրահայում։
Մեր ուժը լավագույնս կիրառվում է դեցենտրալացված ձևով՝ ցանկացած ժամանակ և ցանկացած վայրում, սակայն կազմակերպված է համատեղ։
Ոչինչ այնքան արդյունավետ չի զրկում ինքնակոչ էլիտաներին իրենց իշխանությունից, որքան երբ Եվրոպայի ամբողջ տարածքով ինքնիշխան
քաղաքացիները առանց հրավերի հավաքվում են կլոր սեղանների շուրջ՝ իրենց երկրների համար նոր
սահմանադրություններ և նոր օրենքներ մշակելու համար։
Դա ժողովրդավարական ինքնիշխանության վերջնական արտահայտությունն է։ Դուք պարզապես որոշում եք դրա մասին և ապրում դրա համաձայն։
Յուրաքանչյուրը իր համար, իսկ մենք՝ որպես Եվրոպայի ժողովուրդներ։
Ես կավարտեմ այս խոսքերով՝ «Մենք կարող ենք դա անել»։
Ուրախությամբ ողջունում եմ իմ հյուրերին «Ապագայի առողջություն և բժշկություն» պանելում։
Մենք բոլորս գիտենք, որ մեր առողջապահական համակարգը հիվանդ է, ինչը օրեցօր ավելի ակնհայտ է դառնում։
Աշխատակազմի քրոնիկ պակաս կա, բժիշկների ընդունարանները գերբնակեցված են, և այսօր բժիշկները
գրեթե ժամանակ չունեն հիվանդների հետ զբաղվելու։
Դեղերի պակասը գնալով աճում է, և ակնհայտ է, որ այսօր բժշկությունը հիմնականում առաջնորդվում է դեղագործական արդյունաբերության
և խոշոր հիվանդանոցային խմբերի շահույթային շահերով։
Այս փուլում մենք ուզում ենք ուսումնասիրել, թե ինչպիսի ավելի լավ բժշկություն կարող է լինել ապագայում՝
մարդկանց ավելի երկար ժամանակ առողջ պահելու համար։
Դոկտոր Հուբմեր-Մոգգ, ինչպես եք պատկերացնում ապագայում ավելի լավ բժշկությունը?
Այո, երբ խոսքը վաղվա ավելի լավ բժշկության մասին է, պետք է նշել, որ որպես բժշկական ուսանողներ մենք իրականում
ոչինչ չենք սովորում, բացի այն, ինչ գրքերում կա։ Ինչ մեր դասախոսները մեզ սովորեցնում են MedUni-ում։
Եվ, ընդհանուր առմամբ, և սա ինձ համար միշտ շատ կարևոր է ասել, փաստն այն է, որ ներկայիս բժշկական հետազոտություններում բառի ամենաիրական
իմաստով անհրաժեշտ բաներին շատ քիչ ուշադրություն է դարձվում։
Մենք սկսում ենք մեր ուսումնասիրությունները և առաջին բաժնում ունենք միկրոբիոլոգիա, այսինքն՝ հիգիենա և միկրոբիոլոգիա։
Եվ այնտեղ դուք իմանում եք, որ գոյություն ունեն պատվաստանյութեր և թե ինչ տեսակներ կան։ Եվ դրանով ամեն ինչն ավարտվում է։
Մենք ընդհանրապես ոչինչ չենք լսում ադյուվանտների, հավելանյութերի նման արտադրանքներում կամ կողմնակի ազդեցությունների մասին։
Եվ ավելի ուշ՝ ձեր ուսումնառության ընթացքում, երբ հանձնեք համապատասխան առարկայական քննությունները՝ լինի
դա մանկաբուժություն, թե դերմատոլոգիա, ճիշտ պատասխանը, կարելի է ասել, ձեր մատների ծայրին կլինի։
Այո, ի՞նչ կարող եք անել ձեր պաշտպանության համար։ Այո, այս պատվաստումը, այն պատվաստումը և այլն։
Բայց ուսանողներին չեն սովորեցնում, որ կարող են լինել նաև կողմնակի ազդեցություններ, լինի դա ավանդական
պատվաստանյութերից, թե նոր մոդիֆիկացված mRNA-արտադրանքներից։
Դա նշանակում է, որ ապագայի բժշկությունը կպահանջի սկսել ուսուցումից, որտեղ դուք շատ ավելի լայն
կիրականացնեք այն գաղափարը, որ ձեր դիմաց նստած մարդը՝ լինի դա բժիշկ, թե բժիշկ-ուսանող, հրաշալի անհատ է։
Ես միշտ ասում եմ, որ մենք ունենք միտք, հոգի և մարմին։ Եվ մենք այստեղ ենք մտածելու, զգալու և գործելու համար։
Միայն համալսարանում ես իսկապես իմանում, որ կա մի մարդ, որը հիմա ինչ-որ կերպ մեքենայի պես է։
Պրոֆեսոր Քրիստիան Շուբերտը միշտ ասում է դա։
Մեքենայական բժշկություն՝ ինչ-որ բան կոտրված է և այժմ պետք է այն վերանորոգել։ Եվ մենք պետք է հեռանանք դրանից։
Պետք է փոխանցենք, որ կան տարբեր գործոններ, թե ինչու այս մարդը այլևս լավ առողջություն չունի։
Ինչու՞ ինչ-որ բան փոխվել է նրա օրգանիզմում, որ նա ունի ախտանիշներ, որ նա հիվանդացել է կամ նույնիսկ լուրջ հիվանդ է։
Պրոֆեսոր Բախդի, ես կցանկանայի անմիջապես փոխանցել գնդակը ձեզ։
Տեսեք, դուք այստեղ նստած եք իմ հերոսներից մեկի պես, իսկ ես իսկապես պետք է ասեմ, որ շատերը նույնպես նույն կերպ են զգում։
Սկզբից ի վեր կորոնավիրուսային պատվաստումների վերաբերյալ ձեր նախազգուշացումները անշուշտ ապահովել են, որ շատ մարդիկ
դիմադրեն այս գենետիկ ներարկումներին, և, ամենայն հավանականությամբ, դրա շնորհիվ դուք շատ կյանքեր եք փրկել։
Ես կցանկանայի անդրադառնալ պատվաստումների դերին։
Կարո՞ղ եք կարճ ներկայացնել, թե ընդհանուր առմամբ պատվաստումները ապագայում ինչ դեր կարող են խաղալ բժշկության բարելավման գործում։
Վակցինացիաները վաղվա բժշկության մեջ վճռորոշ դեր կխաղան, քանի որ դրանք կլինեն քարին
քանդակված հուշարձան՝ խաբեության և պատրանքի դեմ։
Ես ավանդական բժիշկ եմ։
Ես ուսումնասիրել եմ բժշկություն, ուսումնասիրել եմ միկրոբիոլոգիա, 25 տարի դասավանդել եմ։ Եվ ես հավատացել եմ պատվաստումներին։
Ես դասավանդել եմ դասագրքերում եղած ամեն ինչը։
Միայն վերջին երեք տարիների ընթացքում, համաճարակի պատճառով, ես սկսեցի կարդալ այն, ինչ բաց էի թողել իմ ուսումնառության
և մասնագիտական կյանքի ընթացքում։ Կան մի քանի հիանալի գրքեր։
Մեկ գիրք, որը ես կցանկանայի հրապարակայնորեն ներկայացնել, Սուզան Համֆրիզի գիրքն է։ Նրա վերնագիրը «Վակցինայի պատրանքն» է։
Այն պարունակում է ամենը, ինչ բժիշկը պետք է իմանա այսօր։ Աղբյուրներով, գիտականորեն։
Սա պատվաստումների դեմ գիրք չէ։ Եվ ես դրանից շատ մեծ օգուտ եմ ստացել։
Ես կարծում եմ, որ հիմա հասկանում եմ, որ ամբողջ պատվաստումների բիզնեսը իրականում
մարդկության պատմության մեջ ամենամեծ բիզնեսն է եղել։
Շատ գումար է ծախսվել և դեռ շատ գումար է ծախսվում։
Եվ հենց դրա համար պատվաստումը ընտրվեց գլոբալիստների առաջատար զենքը։
Այսպիսով նրանք իրենց իսկ ժողովրդի դեմ պատերազմ են մղում։
Երբ մարդիկ հավատում են ինքն իրենց և հաղթահարում այն դոգման, որ մարդիկ կառուցված են ինչպես մեքենաներ՝ անբավարար, թերի, և
որ, ըստ էության, ճակատագիրն է որոշում՝ արդյոք մարդը կմահանա Ալցհայմերի, քաղցկեղի կամ վարակիչ հիվանդության պատճառով։
Մարդիկ ամբողջությամբ անկարող են ինքնուրույն առողջ լինել, ինչը պահանջում է բժշկության և, առաջին
հերթին, մարդկանց ինքնապատկերացման ամբողջական վերանայում։
Եվ ինքնավստահությունը սկսվում է մարդկանց ուղեղները կրկին առողջ դարձնելուց, որովհետև հենց այնտեղ են սկսվում
մտածողությունը, զգացմունքները և պատասխանատվությունը։
Եվ առողջ լինելը նշանակում է, որ մենք նաև հասկանում ենք այն, ինչ ես անվանում եմ մտավոր իմունային համակարգ, որը
ճանաչում և արձագանքում է արտաքին սպառնալիքներին՝ ինչպես անհատապես, այնպես էլ որպես հասարակություն։
Մտավոր իմունային համակարգը նաև ծնում է սոցիալական իմունային համակարգը, որը մենք օգտագործում ենք ինքներս մեզ
պաշտպանելու համար նրանցից, ովքեր ցանկանում են մեզ վնասել։
Եվ երբ խոսքը վերաբերում է այս հիմնարար բաներին, օրինակ՝ կորոնավիրուսային ճգնաժամի
ժամանակ, մենք գիտենք, որ D վիտամինը անփոխարինելի էր։
Հարյուրավոր հետազոտություններ ցույց են տալիս, որ D վիտամինի պակասը մեծացնում է ցանկացած վարակիչ հիվանդությունից մահվան
հավանականությունը՝ անկախ նրանից՝ PCR թեստի արդյունքում այն պիտակավորված է որպես կորոնավիրուս, թե ոչ,
քանի որ այս կորոնավիրուսի PCR թեստի հետևում կարող է կանգնած լինել ցանկացած վիրուս։
կամ որևէ պատճառ, որը հետո հանգեցնում է թոքաբորբի։
Բայց դա կարող է մահացու լինել, եթե բացակայում են որոշ հիմնարար բաներ։
Եվ վերջին հիմնարար կառուցվածքային միավորը, կամ նոր բժշկության հիմքում ընկած վերջիններից մեկը, ինձ համար
այս պահին մի տեսակ գլխաքար է, և դեռ մի քանիսն են գալու։
Եվ հիմնաքարը, որը հունարեն lithos է կոչվում, լիթիումն է։
Լիթիումը, հավանաբար, ամենակարևոր հետքի տարրերից մեկն է։
Եվ ես կարող եմ դա ապացուցել իմ հաջորդ գրքում, որը կոչվում է «Լիթիումային դավադրություն» և որը կհրատարակվի հաջորդ գարնանը։
Բայց այս գրքում ես ապացուցում եմ, որ լիթիումը կենսական նշանակություն ունի, և, առաջին հերթին, այն
անհրաժեշտ է բոլոր հիմնարար համակարգերի համար կամ դրանց ներսում, որոնք մեզ հավասարակշռված են պահում։
Առաջին հերթին պահպանեք մեր մտավոր իմունային համակարգի հավասարակշռությունը։
Լիթիումը ապահովում է, որ մենք ձևավորենք նոր ուղեղային բջիջներ, որոնք մեզ երիտասարդ և հետաքրքրասեր են պահում։
Լիթիումը ապահովում է, որ մեր քրոմոսոմները ողջ կյանքի ընթացքում անփոփոխ մնան, որ մենք, կարելի է ասել, չմահանանք
ծերությունից՝ այսինքն՝ չառաջանա Ալցհեյմերի հիվանդություն կամ դեպրեսիա մեկ տարի կամ տասնամյակներ շուտ։
Լիթիումը բոլոր կենսական և հիմնարար կենսաբանական գործընթացներում ունի հիմնարար դեր, և, օրինակ, mRNA
ներարկման հետևանքով առաջացած նյարդաբորբի դեմ հակաթույնն է։
Եվրոպական սննդի անվտանգության գործակալության համաձայն՝ մեզ թույլատրվում է օրական մինչև տասը միլլիգրամ ալյումին օգտագործել։
Չնայած մենք գիտենք, որ ալյումինը թունավոր է ուղեղի համար և, օրինակ, պատասխանատու է այն աուտիզմի մակարդակների համար, որոնք մենք
տեսնում ենք, քանի որ այն նույնպես պատվաստանյութերի բաղադրիչ է։
Այսպիսով, պատվաստանյութերի 50 տոկոսը պարունակում է ալյումին, որը իրականում թունավոր է ուղեղի համար։
Դոկտոր Ստրասսեր, ես նույնպես կցանկանայի հրավիրել ձեզ մասնակցելու քննարկմանը՝ որպես ապացուցական բժշկության կողմնակից։
Որքան կարևոր են ինքնուրույն և տեղեկացված հիվանդները ավելի լավ բժշկության համար?
Իրավասացված հիվանդները կենսական նշանակություն ունեն։ Այս պահին մենք տեսնում ենք մի զարգացում, որը ամբողջությամբ հակառակ է դրան։
Հազարավոր տարիներ մեր բժշկական համակարգում բնական է եղել, որ բժշկական տվյալները հայտնի
լինեն միայն երկու մարդու՝ հիվանդի և բժշկի։
Դա խիստ գաղտնի էր։ Դա նույնիսկ օրենքով է կարգավորվում։
Ես անգամ իրավունք չունեմ իմ կնոջ հետ քննարկելու հիվանդին։
Դա ամբողջովին օրենքով պատժելի է։ Եվ դրա համար կարող եմ նույնիսկ բանտարկվել։ Բայց ինչ է տեղի ունենում այս պահին։
Բոլոր բժշկական տվյալները ներկայումս թվային ձևաչափով են գրանցվում։
Ավստրիան ներկայումս նույնիսկ այս ոլորտում նորարար է։
Մենք այժմ ներդրել ենք թվային պատվաստման վկայական՝ էլեկտրոնային առողջապահական ռեկորդը։
Եվ այս բոլոր տվյալները հավաքվում են և միաժամանակ պետք է հասանելի դառնան հաստատությունների և անհատների լայն շրջանակին։
Այս տվյալները հավաքվում են և ի վերջո կտրամադրվեն ֆեդերալ կառավարությանը, նահանգային կառավարություններին, սոցիալական
ապահովության գործակալություններին, շտապօգնության բժիշկներին, հիվանդանոցներին, գրանցված բժիշկներին և այլ տարբեր մարդկանց։
Դա նշանակում է բժիշկի և հիվանդի միջև գաղտնիությունը, որը կենսական նշանակություն ունի՝ հիվանդը գնում է այն բժշկի
մոտ, որին վստահում է և գիտի, որ նա հոգ կտանի իր մասին։
Իմ տվյալները այլևս չեն պտտվում որևէ տեղ, չեն վերլուծվում և չեն օգտագործվում որևէ կերպ՝ դրանք
անհետացել են։ Դրանք ամբողջությամբ անհետացել են։
Եվ իմ կարծիքով, սա առաջին հերթին հանգեցնում է բժիշկ-հիվանդ հարաբերությունների անհետացմանը։
Եթե կարդաք Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի, Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության կամ օրենսդրության
կողմից ներկայումս հրապարակվող փաստաթղթերը, այլևս որևէ հիշատակում չկա բժիշկների և հիվանդների մասին։
Հետո նրանք միայն առողջապահական ծառայություններ մատուցողների մասին են խոսում։ Դա նոր նորաձև բառն է։
Մենք բոլորս առողջապահական ծառայություններ մատուցողներ ենք։
Բժիշկի կարգավիճակով ես այլևս շատ հոդվածներում չեմ նշվում։
Եվ դա, իմ կարծիքով, հանգեցնում է ամեն ինչի անհավանական անանձնական ու անմարդկային դառնալուն և կորցնելու
այն, ինչի վրա բժշկությունը ծաղկում է՝ վստահությունը։
Եթե կարդաք Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի փաստաթղթերը, կտեսնեք, որ դրանք այժմ ընդգրկում են նաև արհեստական
բանականությունը, որը պլանավորվում է և շուտով կիրականացվի։
Փաստաթղթում բառացիորեն նշվում է. պլանավորվում է բառացիորեն կիրառել արհեստական բանականության կողմից ստեղծված տրիազի համակարգեր։
Սա այն է, ինչ նրանք իրականում գրում են՝ որ ապագայում նախատեսվում է, որ ինչ-որ տեսակի արհեստական բանականություն՝ համակարգիչ,
կորոշի, թե ով ինչ բուժում կստանա, երբ և որտեղ, և ով չի ստանա։
Այսպիսով, սա ոչ մի նորարարություն չէ – ես նման պնդում չեմ անում – այն նշված է Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի մի հոդվածում։
Դա է այս մարդկանց տեսլականը։ Եվ դա ավերիչ զարգացում է, որը ամբողջովին սխալ ուղղությամբ է գնում։
Եվ իմ կարծիքով սա այնպիսի բան է, որը պետք է կտրականապես մերժվի և անհապաղ լուծվի։
Մեզ մարդկանց բուժելու համար ոչ մի համակարգիչ կամ հեռախոսային համարներ չեն անհրաժեշտ։
Այս պահին դեռ ամբողջությամբ բացակայում է կանխարգելումը։
Բժիշկներիս կարգավիճակում առողջապահության ոլորտում մեր ուսուցման ընթացքում գրեթե ոչինչ չենք
սովորում այն մասին, թե ինչպես ինչ-որ մեկին առողջ պահել։
Եվ սա է վճռորոշ կետը։ Որովհետև եթե մարդկանց առողջ և ամրակազմ պահենք, հիվանդությունների բուժման համար մեզ
ավելի քիչ դեղեր են պետք, ավելի քիչ հիվանդանոցներ և այլն։
Եվ երկուսն էլ անընդունելի զարգացումներ են։
Եվ երբ հաշվի ես առնում, որ մեր Եվրոպայի այս հատվածում նույնպես այս ավանդույթը կար։
Բայց հետո եկավ Ռոքֆելլերների հիմնադրամը, և սկսվեցին 1960-ականների, 1970-ականների և 1980-ականների մեծ արշավները։
Դուք կարող եք կարդալ ամեն ինչ այն մասին, թե ինչպես մարդկանց դիտավորությամբ զրկեցին ընտրելու իրավունքից, այլևս
թույլ չտվեցին իրենց առողջության համար պատասխանատվություն ստանձնել, այլ ստիպեցին հույս դնել իշխանությունների վրա։
Եվ դա այն ժամանակ նույնպես ինտեգրվեց բժշկական մասնագետների պատրաստման մեջ։
Եվ դա իմաստ չունի։ Եթե ուզում եմ, որ իմ այգու բույսը լավ աճի, երբ այն խնդիր ունի, չեմ մոտենում դրան ու ոչինչ չեմ լցնում դրա վրա։
Փոխարենը ես նայում եմ, թե նա ինչ է ուտում, ինչ է խմում և որքան արև է ստանում։
Իրականում, եթե մի փոքր դուրս հանենք այն համակարգից, գիտենք, որ դա իրականում
առողջապահական համակարգի հիմնական սկզբունքներից մեկն է։
Եվ նախկինում կար կարծիքների բազմազանություն – ես միշտ հաճույքով կարդում եմ հին գրքեր բժշկական մոտեցումների մասին –
Ռոքֆելլերյան հիմնադրամից առաջ գոյություն ուներ բուժման արվեստը։
Յուրաքանչյուր մարդ ուներ իր սեփական դեղամիջոցը։ Այն, ինչ մեկ մարդը արեց մեկ գյուղում իր բնակիչների հետ, պարտադիր չէ, որ
նշանակի, որ նա նույնը արեց մեկ այլ գյուղում, մի քանի փողոց ներքև։
Բայց հենց այդպես էլ ամեն ինչ զարգացավ։
Ինչպե՞ս ստացվեց, որ Ռոքֆելլերների հիմնադրամը, ինչպես դուք մի քանի անգամ նշել եք, վերջին տասնամյակներում, վերջին 100
տարիների ընթացքում ձեռք է բերել այդքան մեծ ազդեցություն։
Ինչու՞ ենք հեռացել այն բուժիչ ասպեկտներից, որոնք նախկինում ունեինք, և անցել այս բացառապես
սարքավորումների և նախապատրաստական հիմքով բժշկությանը?
Գումար։ Լավ, դա բավական պարզ էր։ Այն ժամանակ, 19-րդ և 20-րդ դարերի սկզբին, հոմեոպաթիան, օստեոպաթիան, քիրոպրակտիկ
թերապիան և նատուրոպաթիան բոլորը ճանաչված բժշկական ճյուղեր էին, որոնք զուգահեռ էին գործում և վայելում նույն իրավունքները։
Եվ հետո մարդիկ հասկացան, որ, լավ, պետրոքիմիայում կարելի է շատ ավելի շատ գումար վաստակել։
Եվ հետո բժշկության մեջ առաջացավ հետևյալ իրավիճակը՝ ես ունեմ միայն մեկ ախտանիշ և մեկ դեղամիջոց,
իսկ մարդու մնացած բոլոր բաղադրիչները անտեսվում են։
Այո, ինչպես ասացի, բուժման նկատմամբ հետաքրքրություն չկա, նպատակը մարդուն ողջ կյանքի ընթացքում դեղորայքի վրա պահելն է։
Եվ սրտանոթային հիվանդության դեպքում, ամենաակնհայտը, հավանաբար, այն է, որ մենք գիտենք դրա պատճառը։
Մենք գիտենք արդյունավետ բուժումները, սակայն ներկայիս համակարգում դրանց համար փոխհատուցում չի
նախատեսվում, և ոչ մի բժիշկ չի կարող ապրուստ վաստակել։
Եվ մենք արդեն ունենք Սկանդինավիայում այլ մոդելներ, որտեղ յուրաքանչյուր բժիշկ պարզապես ստանում է
որոշակի, ֆիքսված ամսական վճար՝ անկախ նրանից, թե քանի հիվանդ կա կամ ինչ է նա անում հիվանդի հետ։
Դա նույնպես ապագա համակարգի համար հնարավորություն կլիներ։
Մենք նույնպես պետք է զգույշ լինենք, որ չստեղծենք մեկ այլ կենտրոնացված կառույց, որը կլինի ամենուր,
քանի որ պետք է դուրս գանք ԱՀԿ-ից, որովհետև գիտենք, թե ովքեր են դրա ֆինանսական հովանավորները։
Բայց ես կարծում եմ, որ համակարգից դուրս այս դեցենտրալացված շարժումները շատ ոգեշնչող են։
Ինչպե՞ս կարելի է փոխել այս ուսումնական ծրագիրը?
Ո՞վ կունենար որոշումներ կայացնելու լիազորությունը։ Եվ ի՞նչ պետք է տեղի ունենար, որպեսզի
այսօրվա երիտասարդ ուսանողները ստանային վաղվա դեղը։
Բժշկության ապագան պետք է փոխի շատ բաներ։ Այն պետք է փոխի արդյունաբերության ազդեցությունը ուսումնական ծրագրերի վրա։
Դա առաջին բանը է, որը պետք է տեղի ունենա։
Երկրորդը, ինչ պետք է տեղի ունենա, այն է, որ մենք կրկին ներդնենք «տեսակին համապատասխան» տերմինը մարդկանց համար։
Կա մի բան, որը յուրաքանչյուր մարդ հիմնարարորեն պետք է ունենա; դա մեր բնության մի մասն է։
Եվ դա վերաբերում է բոլոր մարդկանց։ Դա տեսակին համապատասխան է։ Տեսակին համապատասխան լինելը պետք է
լինի նոր ուսումնական ծրագրերի հիմնական սկզբունքը։
Այնուհետև, իհարկե, մենք ստիպված կլինենք փոխել ուղեցույցները։
Միայն ուղեցույցները՝ բառը ինքնին հնչում է ինչպես առաջատար լրատվամիջոցներ, մեծ խնդիր են,
որոնք ստեղծվել են արդյունաբերության կողմից։
Բժիշկները կարծում են, որ պետք է գործեն այս ուղեցույցների սահմաններում և որ դրանց ձախ
կամ աջ կողմում գտնվող ամեն ինչ արգելված է։
Եվ նրանք վախենում են օգտագործել իրենց սեփական միտքը, քանի որ չեն ուսուցվել դա անելու համար։
Պրոֆեսոր Բախդի, երբ մտածում եք ձեր գործընկերների մասին, որոնք դեռևս կպչած են հին մտածելակերպին՝ համոզված, որ
կորոնավիրուսային քաղաքականությունը ճիշտ էր և որ պատվաստումը ավելի կարևոր է, ինչպես կարող ենք նրանց հետ կապ հաստատել?
Ունե՞ք որևէ գաղափար, թե ինչպես կարող ենք դրանք ավելի մոտեցնել իրականությանը։
Դա չի նշանակում, թե բժիշկները հիմար են։ Նրանք հիմար չեն։ Նրանց մեծ մասը շատ խելացի է։
Դա չի նշանակում, որ նրանք ուզում են վատ բաներ։ Նրանց մեծ մասը ուզում է լավ բաներ։
Բայց նրանք ինդոկտրինացված են, Մայքլ։ Նրանք ինդոկտրինացված են։
Միայն մի փոքր թվով մարդիկ են փրկվել և հասկացել, որ ուղեցույցներում, առաջարկություններում ինչ-որ բան սխալ է։
Հիմա, երբ մենք արդեն ապրել ենք այս աղետը՝ կորոնավիրուսի հետ, նրանց հասնելը կարող է ավելի հեշտ լինել։
Այս պատվաստանյութերի վերաբերյալ պատմությունները ի հայտ եկան, քանի որ դրանք, ի վերջո,
հորինված էին։ Եվ դրանցում շատ քիչ ճշմարտություն կա։
Եվ ճշմարտությունն այն է, որ այս պատվաստումները մեծ մասամբ ունեն սարսափելի կողմնակի
ազդեցություններ։ Բայց ո՞վ է համարձակվում դա ասել։
Մեյնսթրիմն ու բոլոր նրանք, որոնց լսում են, ասում են՝ ալյումինը աշխարհում ամենատարածված ծանր մետաղն է։
Եվ բոլորը ամեն օր շնչում են այն և ուտում այն։ Այն ոչինչ չի անում։
Եվ այս անակտիվացված պատվաստանյութերով ներարկվող փոքր քանակությունները առկա են բոլոր անակտիվացված պատվաստանյութերում՝
համեմատաբար բարձր կոնցենտրացիաներով։ Դրանք շատ ավելի քիչ են, քան այն, ինչ դուք ուտում եք, այնպես որ մոռացեք դրա մասին։
Բայց մարդիկ ձեզ չեն ասում, որ ինչ-որ բան ուտելն ու այն ձեր մարմնի մեջ ներարկելը մեծ տարբերություն է։
Քանի որ ներարկվում է հենց այն, ինչ ես ասել էի կորոնավիրուսի մասին։
Այս պատվաստանյութերը տեղում չեն մնում; դրանք մտնում են արյան մեջ։
Եվ ալյումինը արյան մեջ անմիջապես մտնում է բոլոր օրգաններ, այդ թվում՝ ուղեղը։
Նրա մասին ամենաշատը տեղյակներից մեկը նստած է իմ կողքին։
Եվ ալյումինը վնասակար է ուղեղի համար։ Ուղեղում ալյումինը ոչ մի լավ բան չի անում, միայն վնաս է պատճառում։
Եվ դա նաև ազդում է մյուս բոլոր օրգանների վրա։ Եվ ալյումինը ոչ մի լավ բան չի անում։ Ճիշտ չէ՞?
Դրա համար ես առաջարկում եմ, որ մենք դա վերանայենք։
Ցանկանո՞ւմ ենք երեք ամսական երեխաների մկաններում ներարկել ալյումին պարունակող պատվաստանյութ՝ որպեսզի
երեխայի արյան մեջ ստացվեն թունավոր կոնցենտրացիաներ, իսկ հիմա նրանք ուզում են սկսել նույնիսկ ավելի վաղ։
Միշտ։ Դրանք թունավոր են։
Եվ որքան փոքր է երեխան, այնքան բարձր է կոնցենտրացիան, քանի որ բնականաբար այն բաշխված է այս փոքր ծավալում։
Այո, և շատ հազվադեպ է, որ վիրուսները իսկապես մտնեն արյան շրջանառություն և մեծ քանակով տարածվեն։
Այո, եթե դա պատահի, դու կարող ես շատ ծանր հիվանդանալ։ Բայց դա պատահում է չափազանց հազվադեպ,
որովհետև – և սա նույնպես խնդիր է իմ գործընկերների հետ –
թվերը բժշկության մեջ ոչինչ չեն նշանակում։ Դու թվերը չես հասկանում։
Նրանք չեն հասկանում, որ եթե ինչ-որ մեկը իսկապես գրիպ կամ կորոնավիրուս ունենա, և վիրուսը երբեմն հայտնվի
արյան մեջ՝ լինի դա 10 վիրուս, 100 վիրուս կամ միլիոնավոր վիրուսներ, մարդիկ դրանից չեն մահանա։
Հակառակը, եթե դուք փաթեթավորում եք միլիարդավոր, ոչ թե միլիոնավոր գեներ, լավ փաթեթավորում դրանք, որպեսզի դրանք
չկործանվեն, և ներարկում դրանք մարմնի մեջ, ապա արյան շրջանառությունը լցվում է մի շարք պաշտպանված վիրուսներով։
Եվ եթե դրանց դեմ հակամարմիններ կան, հակամարմինները չեն կարող հարձակվել, քանի որ այս լիպիդային
փաթեթավորումը պաշտպանում է վիրուսներն ու գեներն։
Եվ դա է կատարված մեծ հանցագործությունը։
Ահ։ Այս մարդիկ՝ անցյալ տարվա Նոբելյան մրցանակակիրները, ապահովել են, որ անխոցելի գեներ անհավանական քանակով ներարկվեն միլիոնավոր
մարդկանց մարմիններում, կարծում եմ՝ արդեն միլիարդի չափով, այո։
Եվ ամենազարհուրելի բանն այն է, որ նրանք գիտեին, որ հետևանքները անհայտ էին։
Ռոբերտ Կոխի ինստիտուտի համաձայն՝ համապատասխան տվյալները կհավաքվեն միայն շուկայահանությունից հետո։
Դրանով դուք հայտարարում եք, որ պետք է անցկացվի մարդկային փորձարկում։
Ես խոսքի չեմ գալիս։ Եվ հիմա ես կոչ եմ անում աշխարհին դրա համար ինչ-որ բան անել։ Իրոք պետք է ասեմ, որ սրանք դավադրողներն են։
Երբ ես դիտարկում եմ բժշկությունը, և ես նույնպես Բժշկական ասոցիացիայի անդամ եմ և զրուցում եմ գործընկերներիս հետ, նկատում
եմ, թե որքան են որոշ բժիշկներ ազդված եղել տեղի ունեցածից։
Նրանք չեն սիրում դրա մասին խոսել, բայց բոլորը, կամ գոնե բժիշկների մեծ մասը, գիտեն, որ ինչ-որ բան սարսափելի սխալ է գնացել։
Եթե նայեք, Գերմանիայում անցկացված հարցումները ցույց են տալիս, որ Գերմանիայի բնակչության մոտ կեսը գիտի մեկին կամ
ինքն է տուժել պատվաստանյութի կողմնակի ազդեցություններից։
Իմ կարծիքով, վերջին տարիներին կորոնավիրուսը ժամանակակից արևմտյան բժշկության մեջ հիմնարար ճգնաժամ է առաջացրել։
Եվ մարդիկ կարող են տեսնել, որ դա ամբողջությամբ պարզապես մեծատառով «N» անհեթեթություն էր։
Դուք կարծում եք, քանի՞ մարդ է դիմում իմ վիրաբուժարան պատվաստումից հետո առողջական խնդիրներով, երբ պապը պատվաստումից մահացել է, երբ
քույրը պատվաստումից հետո ծանր հիվանդ է, կամ հարազատներ, ծանոթներ։
Մարդիկ գալիս են ինձ մոտ բժշկական ստուգման ժամանակ և ասում. «Բժիշկ, ես պատվաստված չեմ, բայց իմ
պատվաստված գործընկերները անընդհատ հիվանդանում են»:
Նրանք անընդհատ ձախողվում են։ Մենք բոլորս դա ամեն օր զգում ենք։ Եվ մենք՝ բժիշկներս, նույնպես դա ամեն օր զգում ենք։
Բժիշկները չեն սիրում դրա մասին խոսել, քանի որ, իհարկե, շատ բժիշկներ խրախուսել են պատվաստումը։
Բայց մենք ներկայումս ականատես ենք լինում ապացույցների փլուզմանը։
Թույլ տվեք ուղիղ ասել՝ Ջոն Իոաննիսիսը ավելի քան 20 տարի առաջ հրապարակել է մի հոդված, որտեղ նշվում է, որ
ուսումնասիրությունների 90 տոկոսը կեղծ է՝ դա գիտական ամենաշատ ընթերցվող հրապարակումներից մեկն է։
Եվ հիմա մարդիկ դա գիտակցում են։ Ամեն օր մարդիկ գիտակցում են, որ պատվաստման մասին իրենց ասվածը ճշմարտություն չէ։
Սա այս համակարգի հաջորդ քայլն է, և հենց դրա համար է, որ բժշկությունը ճգնաժամի մեջ է։
Եվ մենք գիտեինք, թե ինչն էր մեզ համար վնասակար և ինչն էր օգտակար։
Պարզվել են պատվաստման բուժման չափանիշները՝ համեմատած աուտիզմի հետ։ Մենք գիտենք, որ դա վտանգավոր է։
Հիմա կարող ենք ասել՝ լավ, մենք ևս տասը տարի հետազոտություն կանենք։
Բայց հաջորդ տասը տարիների ընթացքում ամեն օր կծնվեն երեխաներ, որոնց մոտ աուտիզմի ռիսկը կկազմի 1:32 կամ
նույնիսկ ավելի բարձր։ Ինչո՞ւ պարզապես չդադարեցնենք դա։
Ինչու՞ չդադարեցնենք դա անել, մինչև հստակ չհամոզվենք, որ կարող ենք դա բացառել։
Հարցը ոչ թե այն է, թե արդյոք մենք կարող ենք ապացուցել, որ դա այդպես չէ, այլ այն, որ մենք պետք է դրան վերջ տանք, որպեսզի ոչ
ոք չծնվի այնպիսի հնարավորությամբ, որ հիվանդանա ինչ-որ այնպիսի բանից, որը մենք փոխել ենք և որը նախկինում գոյություն չուներ։
Գիտելիքը վերահսկողները նաև կարծիքները վերահսկում են։
Եվ, իհարկե, գլոբալիստական դերակատարներն ու ցանցերը դա շատ լավ գիտեն։
Բիլիոնավոր ֆունտներ ամբողջ աշխարհում հոսում են լրագրողական ցանցեր և մեդիա ընկերություններ, որոնք պահպանում են աշխարհում տեղի
ունեցող յուրաքանչյուր նշանակալի իրադարձության և զարգացումների մեկնաբանական լիազորությունը և, ամենից առաջ, հստակ
փոխանցում են բնակչությանը, թե ինչ պետք է մտածեն դրանց մասին։
Այս տեղեկատվության մոնոպոլիան նույնպես գլոբալիստական վերափոխման կենտրոնական սյուներից մեկն է։
Եվ դա էլիտաների և ժողովրդի միջև պայքարի հիմնական հենասյունն է։
Ազատության բացակայության հասնելու ամենակարևոր գործիքը բոլորի համար ակնհայտ է։
Այս օրերին ցանկացած մարդ կարող է վերցնել իր բջջային հեռախոսը, տեսանյութ նկարել և այն վերբեռնել TikTok, Instagram կամ YouTube։
Պարզապես կիսվել ձեր սեփական մտքերով և տեսլականներով։ Դա առաջին քայլն է։
Եվ եթե ցանկանում եք հրապարակայնորեն դառնալ այս այլընտրանքային լրատվամիջոցի մի մասը, ապա դա կարող է անել յուրաքանչյուրը։
Եվ դա է ներկայիս օրվա դրական կողմը։
Մենք կարող ենք մեդիան օգտագործել դրական նպատակով և տարածել դրական ուղերձ։
Կամ մենք ամբողջ օրը մահճակալում ենք անցկացնում՝ TikTok-ով թերթելով կամ սերիալներ դիտելով։
Եվ ամեն ինչ միշտ սկսվում է ձեր սեփական որոշումից՝ ինչ եմ ես ընտրում?
Եթե ուզում եմ այս աշխարհում ինչ-որ բան փոխել, ապա պետք է ինչ-որ բան անեմ։
Իմ հայրը մանրակրկիտ ուսումնասիրեց այս չորրորդ դասը և հասկացավ, որ այն իրականում ոչ թե չորրորդ դասն է, այլ առաջին դասը։
Այս պատերազմական քարոզչության, այսպես կոչված առաջատար լրատվամիջոցների, որոնք այստեղ միլիարդներ վատնում են և տարածում
անարգելի ստեր, համար այլևս պարտադիր վճարներ չեն լինի։ Փոխարենը չորրորդ իշխանությունը դարձել է առաջինը և
պատկանում է ժողովրդին, և հենց դրա համար նա մեծ ջանքեր է գործադրել ժողովրդական ցանցի ստեղծման վրա։
Եվ ես նաև տեսնում եմ նոր մեդիայի բանալին նոր մարդում, որտեղ նա իսկապես դա է հասել։
Նա իրականում սա ասաց պրովոկացիոն նախադասությամբ։ Նա ասաց՝ «Նոր աշխարհը առանց փողի է»։
Եվ հետո, այո, դրա համար գումար է պետք։ Իհարկե, դրա համար գումար է պետք, բայց դա գլխավորը չէ։
Փոխարենը դա կամավոր ծառայություն է, նվիրատվություն, ամբողջությամբ ներդրում կատարելը՝ ամուր հավատով, որ ամեն ինչ հետո կվերադառնա,
քանի որ նրանք, ովքեր տեսնում են իմ ջանքերը, կաջակցեն ինձ։
Եվ այստեղ ես ինքս առաջնորդություն ստանձնելը տեսնում եմ որպես ապագայի ծայրահեղ մոդել։
Հենց հիմա նա նաև ուզում է բոլոր կողմերից կտրել անվճար լրատվամիջոցների ֆինանսավորումը։
Ես դրա մասին AUF1-ում լսեցի, տասը հաշիվ չեղարկվել են։ Բոլորը ուզում են միանալ։
Այստեղ ազատ մամուլում կա ամուր հիմք, որտեղ մարդիկ կամավոր իրենց ժամանակն են տրամադրում և
ասում են՝ սա իմ գործն է, սա իմ նախաձեռնությունն է։
Աշխատանքից հետո ես նվիրաբերում եմ իմ ժամանակը, իմ հմտությունները, իմ գիտելիքները։
Ես կարծում եմ, որ դա այն հիմքն է, որը նոր մեդիային ապահովում է հսկայական անվտանգություն և
երաշխավորում, որ այն կմնա հանրաճանաչ շարժում։
Դա է, ինչն ինձ այդքան շատ է գրավում մեր աշխատանքում։ Այսպես է ստացվել։
Այսօր մենք ունենք ավելի քան 2000 կամավոր, որոնք աշխատում են տարբեր նախագծերի վրա:
Stimme&Gegenstimme-ն նախատեսված է օֆլայն բաշխման համար:
Որտեղ մենք ասում ենք՝ սա ընդամենը A4 չափի թերթ է, առջևի և հետևի կողմերով, և ես այն փոխանցում եմ երկու մարդու
ու խրախուսում նրանց փոխանցել այն ևս երկու մարդու, որոնք հետո փոխանցում են այն ևս երկու մարդու։
Մենք հիմա կառուցում ենք այս ցանցը։ Դա նաև մի հասկացողություն է, որը, իմ կարծիքով, ունի այսօրվա նոր մեդիայի բնորոշ բնույթ։
Բայց դա միշտ մարդկանց վրա է կառուցվում։ Դա հիմնված է ձեր սեփական փոփոխության վրա, ձեր
վրա և ինքներդ ձեռնարկած գործողությունների վրա։
Նոր համակարգը հիմնված է նոր մարդկանց վրա։
Եվ այդպես մենք կարող ենք նաև վստահ լինել, որ չկա որևէ կորպորատիվ կախվածություն, ինչը կամավորական աշխատանքում առավել լավ է։
Դուք ֆինանսապես ընդհանրապես կախված չեք, բայց իսկապես կարող եք ասել այն, ինչ պետք է ասվի։
Այն ժամանակ ձեր մեջ համայնքային ոգու զարգացումը տեսնելը նույնպես շատ տպավորիչ էր։
90 րոպե անց դահլիճը անթերի մաքուր էր։ Դա ժամացույցի պես էր։
Դա իսկապես տպավորիչ էր։ Բարևներ բոլորին հայրենիքում։
Ջերմ ողջույններ իմ հորից և ամբողջ ընտանիքից։
Այո, շատ շնորհակալություն։
Ես իմ փորձից ԳԴՌ-ում գիտեմ, որ լրագրությունն ու մեդիան չեն կարող դիտվել առանձին քաղաքական համակարգից։
ԳԴՌ-ում SED-ի ղեկավարությունը ստիպված էր առաջին հերթին հրաժարական տալ։ Հոնեկերը, Միթթագը և Հերմանը ստիպված էին առաջին
հերթին հրաժարական տալ, այսինքն՝ կուսակցության ղեկավարը, տնտեսության պատասխանատուն և քարոզչության պատասխանատուն։
Եվ հենց հաջորդ օրը լրագրությունը կարողացավ տալ մարդկանց հենց այն, ինչ նրանք դրանից էին ուզում։
Այսօր մենք ունենք առաջատար լրատվական միջավայր, որը ամուր գտնվում է պետության, քաղաքականության և կորպորացիաների ձեռքում։ Սա,
իհարկե, ներառում է հանրային հեռարձակումը և հարթակները, ինչպես նաև խոշոր թերթերը, որոնք պատկանում են մի քանի գերհարուստ
ընտանիքների՝ Մոնին, Բուրդային, Բաուերին և Հոլցբրինկին։
Ուստի ես պետք է սկսեմ իմ տեսլականը մի հասարակությունից, որտեղ մենք բոլորս՝ այդ թվում պոդիումի վրա գտնվողներս, սենյակում
գտնվողներս և էկրանների առջև դիտողներս, կարող ենք արտահայտել մեր կարծիքը և մասնակցել մեր կյանքին առնչվող որոշումների կայացմանը։
Դրան հասնելու համար մեզ անհրաժեշտ է ոչ միայն տեղեկատվություն, ինչպես նշեցիք ձեր ներածությունում; առաջին հերթին մեզ անհրաժեշտ
է թափանցիկություն։ Տեղեկատվությունը իշխանության գործիք է։
Վերջին տարիներին մենք այս ոլորտում՝ հակա-հանրայնացման ոլորտում, ունեցել ենք քվանտային թռիչք։
Ես դեռ կցանկանայի իմանալ յուրաքանչյուր նվիրատվության կոչի ֆինանսական իրավիճակը, նույնիսկ եթե դա վերաբերում է ձեր կյանքին
կամ ձեր սրտին ու հոգուն, ինչպես ձեր դեպքում, Էլիաս։ Յուրաքանչյուր նվիրատվության կոչի դեպքում ես դեռ կցանկանայի իմանալ ֆինանսական
իրավիճակը։ Արդյո՞ք հեռարձակողը կախված է իմ 10 եվրոյից, թե ոչ։
Դա իմ տեսլականի մի մասն է՝ թափանցիկությունը։ Երկրորդ մասը, երկրորդ սյուը բազմազանությունն է՝ թեմաների բազմազանություն,
տեսակետների բազմազանություն, կարծիքների բազմազանություն։ Հեղինակների նախապատմությունների բազմազանություն։
Ու ոչ միայն սովորական մեծ քաղաքների ակադեմիկոսները՝ բոլոր մաշկի գույների և ցանկացած հնարավոր սեռական կողմնորոշման, այլև
աշխատավոր դասի որդին, ֆերմերի դուստրը և գյուղական երեխաները։
Միգուցե նաև կազմակերպչական ձևերի բազմազանություն։ Ինչու՞ չփորձարկել հանրային մասնակցությունը, հանրային ելույթները։
Քաղաքական կառույցները չփոխելու դեպքում մենք չենք ստանա այլ մեդիա լանդշաֆտ։
Մենք իրականում տեսանք ապագան այստեղ՝ այս կոնֆերանսում։
Ուստի մենք պարզապես պետք է շարունակենք, շարունակենք խթանել սա իրական ուտոպիայի ոգով, փորձարկենք տարբեր
մոտեցումներ և այս կերպ այնքան մեծացնենք ճնշումը, որ քաղաքական կառույցները իսկապես փոխվեն։
Մենք գալիս ենք այնպիսի իրավիճակից, որտեղ հիմնական հոսքը կարծիքների նկատմամբ ուներ ամբողջական իշխանություն։
Այսպիսով, եթե 20 տարի առաջ դուք սպառում էիք մեդիա, ձեր միակ այլընտրանքը հիմնական հոսքի լրատվամիջոցներն
էին։ Իսկ ինտերնետի շնորհիվ դա արմատապես փոխվել է։
Վերջիվերջո, մեդիայի սպառման վարքագիծը կախված է նաև դիտողի մեդիագրագիտությունից։
Այսպիսով, ամենից առաջ ես կցանկանայի ապագայում այս ոլորտում մի փոքր ավելի առաջընթաց տեսնել։
Քանի որ եթե դիտողները տեղյակ լինեին իրենց նկատմամբ ամեն օր անընդհատ կիրառվող մանիպուլյացիոն
տեխնիկաներին, նրանց նկատմամբ շատ ավելի մեծ դիմադրություն կլիներ։
Եվ այդ դեպքում քարոզչությունն էլ պակաս արդյունավետ կլիներ։
Եվ այո, ես պարզապես ուզում եմ այնպիսի մեդիա, որը մարդկանց տրամադրում է տեղեկություններ,
որոնք թույլ են տալիս բարելավել իրենց կյանքը։
Եվ ոչ թե հակառակը, ինչպես մենք այժմ ապրում ենք։
Մենք մեդիա չենք արտադրում մեր սեփական օգտի համար, որովհետև կարող ենք անել նաև ինչ-որ այլ բան։
Մենք ապահովում ենք, որ հասարակությունը, քաղաքականությունը, շրջանակային պայմանները և ապագան փոխվեն։
Քանի որ ես երեխաներ ունեմ, շատերդ էլ երեխաներ ունեք։ Մենք չենք ուզում, որ նրանք մեծանան աշխարհում, որտեղ նրանք ոչ ավելին
են, քան ստրուկներ, կամ որտեղ տրանսհումանիզմը նշանակում է, որ նրանք այլևս գոյության իրավունք չունեն և պետք է ոչնչացվեն։
Ուրեմն մենք ուզում ենք, որ ինչ-որ բան արմատապես փոխվի։
Եվ հենց դրա համար, երբ խոսքը վերաբերում է այլընտրանքային մեդիային կամ ցենզուրայի անհաճո թեմային, մարդիկ
միշտ ասում են՝ դա միայն մեր խնդիրն է։ Դա բոլորի խնդիրն է։
Եթե կա ցենզուրա և այլընտրանքային լրատվամիջոցներ չկան, ապա մարդիկ չեն կարող ստանալ տեղեկատվություն։
Եվ հետո նրանք չեն կարող կազմել իրենց սեփական կարծիքը։
Եթե ուզում ենք ազատ լրատվամիջոցներ, մեզ պետք են ազատ քաղաքացիներ, մեզ պետք է ազատ, ազատագրված քաղաքականություն։
Դրանք փոխկապակցված անոթներ են։ Եվ առանց մեկի մյուսը անհնար է։
Եվ լրատվամիջոցներում առաջընթաց գրանցելով՝ մենք նաև հասարակությունում առաջընթաց ենք գրանցում։
Հասարակությունը զարգանալիս քաղաքական ուժային հարաբերակցությունները նույնպես փոխվում են։
Քանի որ երբ ստերը բախվում են ճշմարտությանը, մենք գիտենք, թե ով վերջում կհաղթի։
Եվ սկզբում, իհարկե, դուք պարզապես ցանկանում եք կրթել կամ անդրադառնալ այն թեմաներին, որոնք անցյալում ինձ
անձամբ հետաքրքրել են կամ որոնք այսօր էլ հետաքրքրում են ինձ։
Ես դա բարձրացնում եմ, և անմիջապես YouTube-ից ու այս հարթակներից հակազդող արձագանք ու ճնշում եմ
ստանում։ Բայց շարունակելն ու չհանձնվելը ամենակարևորն է։
Եվ դա շատ, շատ դժվար է։ Բայց այսօր այս կոնֆերանսում ես տեսնում եմ, որ դա հնարավոր է։
Իհարկե, ավելի լավ կլիներ, եթե ավելի շատ երիտասարդներ ձեռնարկեին այս քայլը և հրապարակայնորեն
արտահայտվեին, կամ գոնե համարձակվեին արտահայտել իրենց կարծիքները։
Մարդիկ, որոնք դեռևս գերի են այս մտքի բանտում՝ հիմնական լրատվամիջոցների բանտում։ Այո, ինչպես կարող ենք նրանց հասնել?
Ես հավատում եմ, որ մտքի բանտի կողքին մարդիկ ունեն երկրորդ բանտ՝ բարգավաճման բանտը։ Այս
մասին այսօր նույնպես մի քանի անգամ նշվել է։
Իմ հետազոտության ընթացքում ես ուսումնասիրել եմ, թե ինչն է մարդկանց ստիպում դադարեցնել ամենօրյա նորությունների
դիտումը և, օրինակ, անցնել AUF1-ին։ Պատասխանը համեմատաբար պարզ է։
Միշտ պետք է լինի ընդմիջում անձնական փորձի և պաշտոնական պատմագրության միջև։
Երբ պաշտոնական պատմությունը այլևս չի համապատասխանում անձնական փորձին, մարդիկ սկսում են
փնտրել այլ տեղեկություններ՝ թե՛ Գոլանի, թե՛ այլուր։
Ավելի ու ավելի շատ մարդիկ իրենց առօրյա կյանքում կզգան այս խափանումները։
Եվ հետո լավ է, որ կան ձեր նման առաջարկներ, ձեր առաջարկը, ամեն ինչ, ինչ մենք այստեղ բեմի վրա ունենք, որ այս առաջարկները գոյություն
ունեն, որովհետև հենց այնտեղ են մարդիկ գտնելու պատասխաններ։
Այստեղ նույնպես պարզապես պետք է շարունակել առաջ և վստահել, որ իրականությունը, և, հետևաբար, ժամանակը մեր կողմն են։
Տնտեսական տվյալները ոչինչ այլ չեն ցույց տալիս, քան որ հաջորդ տարի՝ 2025-ին, անհավանական սնանկությունների ալիք
կհարվածի, որը իր հետ կբերի զանգվածային գործազրկություն և այլն։
Շուտով սպասվում են շատ ցնցող իրադարձություններ, և մենք պետք է պատրաստ լինենք, ամուր կանգնենք, լինենք պատրաստակամ, և
երբ նրանք, որոնելով, կմոլորվեն խավարում, մենք պետք է ճանաչելի լինենք որպես լույսի աշտարակներ նրանց համար։
Եվ հենց դրա համար։ Մենք իսկապես պետք է GEZ մեդիան երեկոյան ժամերին կամավոր սկզբունքով աշխատի՝ օգտագործելով իրենց սեփական
ռեսուրսները և հետապնդելով իրենց սեփական շահերը։ Այդ դեպքում մենք հավասար պայմաններում կլինենք և
կտեսնենք, թե ինչով են մարդիկ իսկապես հետաքրքրված։
Սկզբից ի վեր մենք հենվել ենք մեր սեփական սերվերների և ենթակառուցվածքի վրա, սակայն չենք թույլ տվել, որ ուրիշները նույնը
անեն, և ես հավատում եմ, որ սա այն քարն է, որը կարող է տապալել Գոլիաթին, եթե յուրաքանչյուրը գտնի իր
քարավազանն ու ստեղծի իր դեցենտրալացված համակարգերը։
Եվ դրանից հետո դուք միմյանց հետ ցանցային կապեր եք հաստատում և ֆեդերացվում, գտնում եք միմյանց՝ դեցենտրալացված։
Բայց թույլ տվեք ասել՝ ինչպես կարող եք սկսել։ Ահա տեղական ցանցավորումը, որը, իհարկե, հիմնական բանալին է՝ մարդկանց դիմելով
ու ասելով. «Ընկերներ, դուք տեղում եք, տրամադրեք մեզ տեղեկատվությունը, մեզ պետք են լավագույն
փորձագետները, մեզ պետք է լավագույն տեղեկատվությունը»։
Ես նույնպես ասում եմ, որ պրոֆեսիոնալիզմը և այլն լիովին անհրաժեշտ և կարևոր են։
Մյուս կողմից, եթե դուք իսկապես ունեք լավագույն տեղեկատվությունն ու լավագույն փորձագետներին, ապա մեզ միշտ զարմացնում էր, թե ինչպես
ամենաանպրոֆեսիոնալ ծրագրերը, երբ մենք ներդրում էինք անում այլ արտադրություններում և այլն, գրավում էին միլիոնավոր դիտողների։
Մենք նաև ստեղծեցինք ֆիլմեր, կինոնկարներ՝ բոլորը կամավոր հիմունքներով, և մեզ անընդհատ դուրս էին հանում կինոթատրոններից
ու նման այլ վայրերից, դա հսկայական ջանք էր պահանջում։
Եվ դու կողմնակի այլ բաներ էլ արտադրեցիր, բայց դա ուներ մի առանձնահատուկ բան, և մարդիկ այն ուզում էին, նրանց դրա կարիքը կար։
Մինչ այստեղ ավելի մեծ հավասարակշռություն և արդարություն կհաստատվի, մենք պարզապես պետք է սպառենք բոլոր միջոցները, և
տեղական ցանցային կապերը այստեղ անփոխարինելի առավելություն են, որը մենք դիտարկում ենք որպես ապագայի կենտրոնական
ռազմավարություն։ Պետք է օգտագործենք ամեն ինչ՝ դեցենտրալացված սերվերներ, սոցիալական մեդիա, որքան հնարավոր է երկար։
Մենք անընդհատ որդեգրում ենք նոր ռազմավարություններ, նոր մոտեցումներ, նոր մեթոդներ, ստեղծում ենք աշխատանքային խմբեր,
որտեղ քննարկում ենք, թե որ սոցիալական մեդիան ինչպես է արձագանքում որ տեսակ ցենզուրային և որտեղ դեռևս ինչ է աշխատում։
Մենք պետք է ակտիվ մնանք բոլոր ճակատներում, բայց տեղական ցանցային կապերի զարգացումը, մարդկանց ցանց ներգրավելը, նրանց
անանունությունից դուրս բերելը և ասելը՝ «Հեյ, դու ապրում ես այստեղ ու այնտեղ, գալու՞ ես միջոցառմանը,
լուսանկարներ անելու՞ ես, դրանք ուղարկելու՞ ես այստեղ»:
Մենք պետք է առաջ գնանք, և ապա -ով պրոֆեսիոնալիզմը կարող է աճել։
Բայց անգամ ու անգամ վերցրու ձեռքիդ տակ եղած միջոցները և ուղղակի ամբողջ գոլորշով առաջ գնա։
Ես սկզբից ի վեր պաշտպանում եմ այս թեզիսը, և երբ ասում եմ «սկզբից», նկատի ունեմ 2005-ը, 2006-ը, երբ
ծնվեց YouTube-ը։ Մենք այնտեղ էինք սկզբից, և, անկեղծ ասած, դրա համար այս հարցում մի փոքր համառ եմ։
Ես ինձ թույլ չեմ տա, որ ինձ հեռացնեն այս մեծ շուկայից։
Այնտեղ հենց այդպես է. եթե ուզում ես ապրանք վաճառել, գնում ես շուկա, գոռում ես, հետո վաճառում ես։
Բայց եթե ինչ-որ մեկը գա ու ասի՝ ոչ, ոչ, դու կարող ես քո ապրանքը վաճառել միայն այնտեղ՝ վերջին անկյունում, ետնաբակում, ես
դրան չեմ համաձայնի, որովհետև դա անարդար մրցակցություն է։ Եվ ես պնդում եմ, որ բոլորի համար պայմանները նույնն են։
Բայց ինչպես ասացի, ես համառ եմ։ Սա մեզ հետ մի քանի անգամ է պատահել։
Մենք 2024 թվականի սկզբին YouTube-ում նորից զրոյից սկսեցինք։
Ես նաև համոզված եմ, որ մենք անպայման պետք է սա անենք, որովհետև հենց այնտեղ են գտնվում այն մարդիկ,
որոնց պետք է հասնենք, որպեսզի ինչ-որ բան փոխվի։
Եթե մենք միշտ նույն բուլբուլը նվագենք, դա ոչինչ չի օգնի։
Այնուհետև կան ստվերային արգելափակումներ, մեր -րդ ամենամեծ ալիքը, 280 000 բաժանորդ։
Երբ այնտեղ տեսանյութ եմ վերբեռնում, չի կարևոր, արդյոք բովանդակությունը ճշգրիտ է, թե ոչ, ինչպես դու
նկարագրեցիր՝ այն ստանում է 2000–3000 կտտոց, և վերջ։
Եթե YouTube-ը երբևէ որոշեր կտրուկ քայլեր ձեռնարկել և արհեստական բանականության օգնությամբ բոլորին մշտապես արգելափակեր
հարթակից, ապա մենք կհասնեինք այն կետին, երբ սպառողները նույնպես ստիպված կլինեին փնտրել նոր այլընտրանքներ։
Մարդիկ ուզում են զվարճանալ՝ հաց ու ներկայացումներ։ Ցավոք, այդպես է։
Մենք չպետք է այս այլընտրանքային փուչիկում ամբողջությամբ անտեսենք սա։
Ես կարծում եմ, որ սոցիալական և քաղաքական փոփոխությունների համար անփոխարինելի է, որ այս լրատվամիջոցներն էլ քանդվեն։
Դա խրամատ է։ Դու դա չես կարող բարեփոխել։ Երկրորդը սենզուրան է։
Եթե խոսքը օրենքների մասին է, ապա ցենզուրան պետք է օրենքով արգելվի։
Ի՞նչ է սենսուրան։ Սենսուրան միայն մեզ մրցակցությունից զրկելը չէ։ Ոչ, մենք դա տեսել ենք COVID-19-ի ժամանակ։ Սենսուրան սպանում է։
Սենզուրան սպանում է։ Որովհետև վերջին երկու տարիների ընթացքում մեզ հետ կապ են հաստատել բազմաթիվ դիտողներ և ասել են՝ եթե տեսած
լինեի ձեր հաղորդումը, ինքս ինձ չէի թույլ տա ուտել այդ աղբը։
Եվ հիմա դրա պատճառով ես հիվանդացել եմ կամ կորցրել եմ ինձ համար սիրելի մեկին։ Ինձ ոչ մի բացատրություն չեն տվել։
Ես սա Google-ում գրել եմ՝ «Պատվաստումը վտանգավոր է»։
Ես միայն գտա Բրիտանական կառավարության կայքը և Վիքիպեդիան, որոնք նշում էին, որ -ը անվտանգ է և որ պատվաստումը
պաշտպանում է քեզ։ Եվ հազար անգամ Լաուտերբախի տեսանյութը։
Այսպիսով, կա ցենզուրա։ Ապագայում սա պետք է դիտվի որպես օգնություն չցուցաբերելու դեպք։
Եթե ես անցնեմ ավտովթարի վայրով և միայն ծիծաղեմ դրա վրա, ինձ կարող են դատապարտել օգնություն չցուցաբերելու համար։
Եվ երբ լրատվամիջոցները կամ Սիլիկոնյան հովտի կորպորացիաները զտում են, նրանք կարող են մարդկանց զրկել կենսական տեղեկատվությունից։
Սա պետք է խստորեն արգելվի, այլապես ազատ շուկան կկարգավորի այն, և մենք այնուամենայնիվ կհալածենք նրանց։ Բայց հենց դա է խնդիրը։
Հեղափոխությունը անհատական քայլերով չի սահմանվում, սակայն հեռավոր ապագայում չի լինի ոչ մի սենսուրա և
հանրային միջոցներ չեն հատկացվի միայն մեկ կողմին։
Սա վերաբերում է վաղվա ժողովրդավարությանը։
Ավելի ու ավելի շատ մարդիկ ընկալում են ԵՄ-ի ներկայիս վիճակը որպես ժողովրդավարության սիմուլյացիա, որտեղ
ժողովրդավարությունը բարձր են գովում և մեծարգանքով են վերաբերվում, սակայն իրականում այն չի կենդանանում։
Արևմուտքի «վոկ» էլիտաներն ու նրանց զանգվածային լրատվամիջոցները պնդում են, որ միայն նրանք են ներկայացնում ժողովրդավարությունը
և որ իրենց ժողովրդավարությունը պետք է պաշտպանվի ցանկացած պահի։
Միևնույն ժամանակ ավելի ու ավելի շատ մարդիկ զգում են ազատության պակաս, պետական հետապնդում և ճնշում։
Պետությունը հաճախ ընկալվում է որպես իշխանավորների միջամտող գործիք։
Այն մարդկանց մասին այլևս ոչ մի հիշատակում չկա, որոնցից, ըստ նախատեսվածի, պետք է բխեր ողջ իշխանությունը։
Ես հաստատակամորեն համոզված եմ, որ ներկա իրավիճակը նկարագրելու համար մենք գործ ունենք բազմակի հեղաշրջման հետ, որի արդյունքում
լայնածավալ կերպով խախտվել է իշխանությունների բաժանումը։
Եվ մենք բախվում ենք մի չարամիտ ռեժիմի, որի չարությունը, իմ կարծիքով, բնակչության մեծամասնության համար ակնհայտ չէ։
Եվ հենց դրա համար ես մեջբերում եմ մեր վերջին հրատարակությունից՝ «Gegen­dru­ck»:
Մի չարամիտ իշխող կլիկա պահպանում է իր իշխանությունը բացահայտ ստերի, զանգվածային կոռուպցիայի և ցենզուրայի, ամենուրեք
քարոզչության, օրենքի մշտական խախտումների, պատերազմի հրահրման և ցանկացած ընդդիմության նկատմամբ
պետության շարունակական հարձակումների միջոցով։
Արդյունքում կառավարությունները, կորպորատիվ տնտեսությունները և անանուն բյուրոկրատիաները ավելի ու ավելի են
վերածվում ցանցային հանցավոր քաղաքական կազմակերպությունների։
«Քրիմինոկրատիա» տերմինը կարող է բավականաչափ հարմար կերպով նկարագրել պոստմոդեռնիզմի հրեշավոր իշխող սինդիկատը։
Եվ մենք պետք է առաջին հերթին սովորենք ժողովրդավարություն, որովհետև մենք երբեք չենք ունեցել այն։
Ինձ համար այսօր ժողովրդավարությունը, կարճ ասած, նշանակում է գոյություն ունեցող բոլոր հարաբերությունները հակադարձել։ Դա
նշանակում է ամեն ինչ նորից սովորել և ամեն ինչ նորից մարզել։
Եվ իմ նախնական նկատառումները եզրափակելով՝ ուզում եմ ասել, որ մենք պետք է փաստագրենք վերջին տարիների հանցագործությունները։
Քանի որ երբ համակարգը կընկնի, և ես հուսով եմ, որ դա տեղի կունենա, , մեզ անհրաժեշտ կլինի
ռեժիմի հանցագործությունների փաստաթղթավորման կենտրոն։
Սա անհրաժեշտ է, եթե ցանկանում եք առաջ շարժվել դեպի նոր հասարակություն, քանի որ հին գանգստերներն ու
հանցագործները, կազմակերպված հանցավորները, պետք է ինչ-որ կերպ պատասխանատվության ենթարկվեն օրենքի առաջ։
Ի սկզբունք, Գերմանիայում կամ Ավստրիայում գործող կանոններն ու կարգավորումները, այսինքն՝ մեր 1923 թ.,
1928 թ. սահմանադրությունները կամ 1949 թ. Գերմանիայի Հիմնական օրենքը, շատ լավ են։
Այսպիսով, դրանք լավ մտածված են և սահմանում են դեմոկրատիայի համար խելամիտ կանոններ։
Բայց ինչպես վերջին տարիներին, ոչ միայն տարիներին, այլ տասնամյակների ընթացքում ենք տեսել, այս միջոցառումները
բավարար չեն արդեն նշված քայքայման դեմ պայքարելու համար։
Եվ կան տարբեր մոտեցումներ այս կանոնների համակարգը թուլացնելու համար, կամ, ավելի ճիշտ, ուժեր, որոնք մենք չենք տեսնում,
որոնք մենք չենք ընտրում և որոնք մենք չենք կարող վերահսկել, օգտագործվում են մեզ վրա օտար կամք պարտադրելու համար։
Եվ այստեղ ես տեսնում եմ վաղվա ժողովրդավարության երկու առանձնապես կարևոր կողմեր։
Մեկը այն է, որ քաղաքական գործիչները կրկին իսկապես ժողովրդի ներկայացուցիչներ են։ Այժմ դա այնքան ակնհայտ է հնչում։
Այնուամենայնիվ, այսօր քաղաքական գործիչները ներկայացնում են բոլոր շահերը՝ նախապատվությունը տալով դեղագործական
արդյունաբերության, տարբեր գաղտնի ծառայությունների և օտարերկրյա գաղտնի ծառայությունների շահերին։
Եվ դա պետք է ավարտվի։ Եվ երբ նա ժողովրդի ներկայացուցիչն է, նա հաշվետու է միայն ժողովրդին՝ ինքնիշխանին։
Եվ մարդիկ պետք է գիտակցեն իրենց ուժը։
Սա է երկրորդ բաղադրիչի նշանակությունը՝ ։ Մեզ նորից անհրաժեշտ են անունին արժանի քաղաքացիներ,
ոչ թե պարզապես ցանկացած հին վերջնական սպառողներ։
Եվ այդ քաղաքացիները նույնպես պետք է տեղեկացված լինեն։ Եվ դա գերազանցում է ջունգլիների ճամբարի զվարճանքային ծրագիրը։
Հորստ Զեեհոֆերը կավելացներ. «Որոշումներ կայացնողները ընտրված չեն, իսկ ընտրվածները որոշումներ կայացնելու լիազորություն
չունեն», — հրաշալի ասաց նա այդ ժամանակ տեսախցիկներին։
Նոբելյան խաղաղության մրցանակը շնորհվեց ԵՄ-ին, որը այժմ պատրաստվում է Ռուսաստանի դեմ
պատերազմի, կամ անօդաչու մարդասպան Բարաք Օբամային։
Մենք ապրում ենք ամբողջական սիմուլյացիայում։
Ես հավատում եմ, որ դա հնարավոր է, և այսպիսով ավարտում եմ իմ առաքելության հայտարարությունը՝ որ պատասխանատվություն
ստանձնած քաղաքական գործիչները, երբ նրանց վրա է դրվում պատասխանատվությունը, կդառնան ժողովրդի ներկայացուցիչներ։
Այսօր primitiv ցեղերի մեջ, եթե առաջնորդը զոհաբերում է իր ժողովրդին՝ նրանց վրա սխալ բան պարտադրելու պատճառով,
օրինակ՝ սխալ պատերազմ կամ նման այլ բան, ապա նրան գլխատում են, ինչպես, օրինակ, բնիկ ամերիկացիների մոտ։
Պատասխանատվություն կա։ Եվ երբ քաղաքական գործիչը համայնքի համար վնասակար բան է անում, պետք է հաշվետվողականություն լինի։
Մենք քաղաքակիրթ ենք և ոչ ոքի գլուխ չենք կտրում, ոչ ոքի կռունկներից չենք կախում։ Բայց նա պետք է պատժվի։
Նա պետք է իր ողջ ունեցվածքով պատասխանատու լինի։ Դա չի կարող ճիշտ լինել։
Դատական իշխանության անկախություն՝ պետության շահերից ազատ։ Դա ինչ է նշանակում?
Ինձ համար սա նշանակում է, որ արդարադատության համակարգը պետք է իրականում հետապնդի և պատժի պետության կողմից կատարված
իրավախախտումները, օրենքի խախտումները, սահմանադրության խախտումները և, հնարավորության դեպքում, քրեական օրենսգրքի խախտումները։
Միայն այդ ժամանակ կարող ենք վստահ լինել, որ ունենք անկախ դատական համակարգ, երբ այն իրականում խիստ հսկողության տակ է պահում
պետությունը, որը կարող է չարաշահել իր լիազորությունները կամ, գուցե, դավաճանել
սահմանադրությանը և, հետևաբար, իր քաղաքացիների շահերին։
Եվ այդպես է։ Եվ ձեր դեպքը դա ցույց է տալիս։ Շատ դեպքեր դա ցույց են տալիս։
Մեր գրեթե բոլորս ինչ-որ կերպ դրանից տուժում ենք։
Առավել քան երբևէ, իհարկե, կորոնավիրուսային պանդեմիան՝ իր տպավորիչ մասշտաբով, ցույց է տալիս, որ հենց սա է, որ չի կատարվում։
Այո, հարցը փոխանցենք Մայքլ Բալվեգին։
Այո, ուզում էի դրան ավելացնել մի բան, որովհետև դա շատ կարևոր է։ Հրամայականությունը կարող է տեղի ունենալ միայն մթության մեջ։
Եվ ես կարծում եմ, որ շատ մարդիկ չգիտեն, թե ինչպես է ընթանում քրեական դատավարությունը։
Քրեական դատավարությունները հրապարակային են, սակայն ոչ ձայնագրվում են, ոչ էլ արձանագրվում։
Այս ամբողջ գործընթացում ոչինչ էլ չի փաստաթղթավորվում։ Եվ դա բացում է կամայականության դարպասները։
Ուրեմն, եթե մենք իսկապես ասում ենք, որ ունենք անկախ դատական համակարգ, ապա այն նույնպես պետք է վերահսկվի։
Եվ դա լավագույնս վերահսկվում է լայն հանրության կողմից։
Օրինակ, իմ նման դատական գործը հրապարակայնորեն հեռարձակելու ոչ մի պատճառ չկա։
Առաջին հերթին, իհարկե, գրանցել, թե ինչ է տեղի ունեցել, որպեսզի հետո հնարավոր լինի դրա վերանայումը։
Սա մարդկանց նաև վերահսկողության ֆունկցիա է տալիս։
Գերմանիայում նույնպես երբեք անկախ դատական համակարգ չենք ունեցել։
Օրինակ, ինչպես բոլորս գիտենք, դատական համակարգը միշտ եղել է հիբրիդային կառույց։
Բոլոր հանրային դատախազները ենթարկվում են ցուցումների, և հենց այստեղ է առաջին խնդիրը։
Եվ դա նշանակում է, որ միայն այս կառույցը չի թույլատրի նրանց հասնել անկախ դատական համակարգին։
Այնուհետև անկախ ռեակցիոն դատական համակարգից։
Ես նախկինում այրվել եմ; ես իրավաբանների ընտանիքից եմ։
Ես գիտեմ, թե ինչպիսի մարդիկ են նրանք, և միակ խելամիտ բանն, որ երբևէ ասել է իմ հայրս, այն էր, որ դատարանը
ոչ թե արդարության մասին է, այլ վճիռ ստանալու մասին։
Կետ։ Հիանալի նախադասություն է, ճիշտն է։
Հեղափոխությունը, և հատկապես բռնի հեղափոխությունը, պետք է հստակ մերժվի։ Կյանքը պետք է հարգվի։
ԱՄՆ-ը ոչ այլ ինչ է, քան բռնի, պատերազմող պետություն և զինագործական պետություն։
Եվ Մայք Լոֆգրենը, ով շատ-շատ տարիներ խորհրդարանական օգնական աշխատելու շնորհիվ ամբողջ տեղը գլխից մինչև ոտքերը գիտի։
Նա գրել է «Խորը պետություն» գիրքը։ Գրքում նա ցույց է տվել, որ միջին պատգամավորը իր ժամանակի
առնվազն 40–50%-ը ծախսում է միջոցներ հավաքելու վրա։
Եվ դա տեղի է ունենում գրեթե բացառապես զենք արտադրող ընկերությունների միջոցով։ Եվ հետո կարող եք սկսել
զարմանալ, թե ինչու ԱՄՆ-ը այդքան պատերազմասեր երկիր է։
Ոչ միայն մեր սեփական գաղափարախոսության պատճառով՝ «Մենք պետք է առաջինը լինենք»։
Դուք կարող եք դրա մասին կարդալ բոլոր արտաքին և անվտանգության քաղաքականության, ինչպես նաև
հետախուզական փաստաթղթերում, որտեղ դրանք առկա են։
Եվ ազգային անվտանգության ծրագրերից ու հայտարարություններից անգամ առ անգամ պարզ է դառնում, որ մենք պետք է առաջինը լինենք։
Աշխարհը պետք է կողմնորոշվի մեր կողմը և այդպես շարունակ։ Ով այդպես է մտածում, արդեն պատերազմ ունի իր օրակարգում։
Եվ հենց դրա համար մեզ ընդհանրապես այսպիսի ժողովրդավարություն չի պետք, որովհետև դա ժողովրդավարություն
չէ։ Մեզ անհրաժեշտ են ամբողջովին նոր ընթացակարգեր։
Ի վերջո, ով, կարելի է ասել, պետք է իրականում որոշում կայացնի, գուցե նաև առաջնորդի, ուղղորդի կամ ղեկավարի?
Ես ոչինչ չունեմ աշխարհակարգի, խորհրդի կամ բարձր խորհրդի դեմ, եթե այն կազմված է լավագույն
մարդկանցից, որոնք գործում են մեր լավագույն շահերի համար։
Եթե նրանք անմեղ են, եթե նրանք իմաստուն են, եթե նրանք փորձառու են, եթե նրանք իրենց կյանքով իսկապես ապացուցել են, որ
պատվավոր, խելացի, փորձառու և մարդասեր տղամարդիկ ու կանայք են։
Լավագույնները, իսկապես իսկապես լավագույնները, ովքեր, իհարկե, կայացնում են հիմնարար որոշումներ
ազատության, խաղաղության և բարօրության շահերից ելնելով։
Բայց այս հրաշալի մարդիկ հենց դա կանեն։
Ուստի ես անշուշտ կցանկանայի պաշտպանել խորհրդի, համաշխարհային խորհրդի գաղափարը, եթե — և սա
նախապայմանն է — նրանք իսկապես լավագույնն են։
Եվ դա այնտեղ հասնելու ամենաերկար ճանապարհն է։
Քանի որ այն, ինչ մեզ իսկապես պետք է նորից սովորել, և սա իմ վերջին փաստարկն է, հարգանքն է,
պատշաճությունը, քաղաքավարությունն ու լավ վարքագիծը։
Այստեղ տեղ չկա, ես գալիս եմ՝ անկախ ամեն ինչից՝ լինի գերմանական ավտոբաներով, թե ցանկացած այլ կերպ։ Սա անբառելի
վարքագծի անկում է, որը, իրականում, արտահայտում է նաև այն փաստը, որ մեզ չեն կառավարում լավագույնները։
Եվ եթե նրանք լավագույնն են, ապա ես շատ ուրախ կլինեմ հանձնել ինձ նրանց հմուտ ձեռքերին, քանի որ բոլորիս բավականաչափ գործ կա անելու։
Եվ մեր փոքր շրջանակներում, մեր փոքր հասարակություններում, մեր փոքր և ամենափոքր միավորներում՝ ընտանիքում,
մասնագիտության մեջ, համայնքում, քաղաքում, երկրում, ազգում, այնուամենայնիվ բավականաչափ գործ ունենք անելու։
Ինչպե՞ս կարող են պետությունն ու հասարակությունը իսկապես պատասխանատու քաղաքացիներ դաստիարակել?
Եկեք պարզապես սկսենք՝ պարոն Շյոնինգը թևում։
Այո, առաջին հերթին պետք է ասել, որ որպես բժշկական ախտորոշում մենք ընդհանրապես չունենք ժողովրդավարություն, ունենք
օլիգարխիա։ Հատկապես Գերմանիայի Դաշնային Հանրապետությունում։
Եթե նայեք, թե ովքեր են դրանք իրականում հիմնադրել՝ Ադենաուերի և Մաքլոյի ընտանիքները։ Ինչպե՞ս կարող ենք ավելի լավ անել։
Մենք կարող ենք ավելի լավ անել՝ ընտրություններն ու լոտերիաները համադրելով։ Եվ նաև ասելով, թե ինչ է։
Ես նաև շատ երախտապարտ եմ Ուլրիխ Միեսին, որ նա սա հստակ արտահայտեց և ասաց, որ մենք այստեղ կազմակերպված հանցավորություն ենք։
Օրինակ՝ Բեատե Բահները, ով նույնպես այս հարցը դատարան է տանում, փորձում է հաստատել օրինականության սկզբունքը։ Մեզ մոտ դա չկա։
Բայց ընտրությունների և լոտոների միջև հավասարակշռություն հաստատելով՝ լոտո համակարգի միջոցով, վստահ
եմ, որ կարող ենք այն բարելավել և դարձնել գործնական։
Եվ մենք պետք է աշխատենք դրա համար։
Եթե մենք ապա նաև լուծենք այս խարդախ ֆիատային փողի բաղադրյալ տոկոսների խնդիրը, շատ, շատ ավելի մեծ հավելյալ արժեք կմնա։
Եվ հետո մարդիկ կունենային՝ իհարկե սա միայն տեսլական է, անհավանականորեն ավելի շատ ժամանակ՝
նվիրվելու ճշմարտությանը, բարուն և գեղեցկությանը։
Եվ հենց դրա համար ենք մենք աշխատում, որովհետև այդպես կունենանք պատասխանատու քաղաքացիներ և կլինենք հին Աթենքի
պես, որտեղ իսկապես պատասխանատու մարդիկ կարող են նաև վիճակահանությամբ ստանձնել պատասխանատվություն։
Եվ ես հավատում եմ, որ մենք կարող ենք այդ ուղղությամբ առաջ շարժվել, և կան մի քանի հրաշալի
զարգացումներ; մենք պարզապես պետք է շարունակենք դրանով զբաղվել։
Գերմանիայի պետական պարտքը այժմ կազմում է ավելի քան 2,5 տրիլիոն եվրո։
Բարձր էներգիայի գները սպառնում են եվրոպական ընկերությունների մրցունակությանը և արդյունաբերական արտադրությանը։
Պլանավորվող թվային եվրոն սպառնում է քաղաքացիների ֆինանսական ազատությանը։
Ինչպիսի՞ վաղվա դրամա-տնտեսական համակարգ կլիներ, որը մարդկանց ազատ և անկախ կպահեր։
Այսօր ես այս մասին կքննարկեմ հետևյալ հյուրերի հետ։
Ինչպիսին պետք է լինի վաղվա դրամային և տնտեսական համակարգը? Ժամանակը գնում է։
Ուստի, առաջին հերթին, վաղվա դրամային և տնտեսական համակարգը պետք է ունենա պետության ավելի փոքր
մասնակցություն և հիմնված լինի մի քանի շատ պարզ սյուների վրա։
Այսինքն՝ որ մարդիկ ազատ են և կարող են ազատորեն գործել։
Սա ներառում է նիհար պետություն, որը չի սպառում համախառն ազգային արտադրանքի ավելի քան 10%-ը։
Համակարգված օրենսդրություն, որի միջոցով մենք կարող ենք չեղարկել գործող օրենքների 99%-ը։
Այդպիսի դրամային համակարգ, որտեղ պետությունը այլևս չի կարող դրամը շահագործելով մեզ տարբեր ձևերով,
հատկապես գնաճի միջոցով, մեր ունեցվածքը հափշտակել։
Իրականում գոյություն ունի միայն մեկ ոսկով երաշխավորված համակարգ; չնայած Բիթքոյնին, ես այլ ոչ մեկը չեմ տեսնում։
Եվ, ըստ էության, թույլ տալ մարդկանց անել այն, ինչ նրանք համարում են իրենց համար ճիշտ։
Վերջ այն գաղափարին, որ քաղաքական գործիչները մեզնից լավ գիտեն, թե ինչն է մեզ համար լավ։ Ահա։
Ես կավելացնեի, որ, իմ կարծիքով, ֆինանսական ինքնորոշումը պետք է լինի նոր դրամային համակարգի ամենակարևոր առանձնահատկությունը։
Մենք չպետք է որևէ մեկին զիջենք մեր ֆինանսական անկախությունը։
Եվ հենց դա է այն, ինչի առջև մենք այս պահին կանգնած ենք։
Այսպիսով, մենք կանգնած ենք թվային կենտրոնական բանկային փողի ներդրման առջև։
Եվ դա նշանակում է, որ մեկ ուրիշն է որոշում, թե ինչ անելու իրավունք ունենք և ինչ կարող ենք անել։
Սա նշանակում է, որ մենք կորցնում ենք մեր ինքնորոշման իրավունքը։ Ինձ համար սա է այն
հիմնական կետը, որը կարևոր կլինի հաջորդ փուլում։
- Հաջորդ դրամական համակարգը կամ տարբեր համակարգերը չպետք է կարողանան զարգացնել գերիշխող արժույթ, որպեսզի
պատժամիջոցները վերջապես ավարտվեն՝ որպեսզի բոլորը կարողանան խաղաղությամբ և հանգստությամբ արտադրել և աշխատել։
Այդն է ինձ համար այս պահին գլոբալ տեսանկյունից ամենակարևորը։
Իմ կարծիքով, ոչ նպատակահարմար է ամեն ինչ թողնել այնպես, ինչպես կա՝ նույնիսկ պետության միջամտության նվազեցմամբ և նման այլ
միջոցներով, քանի որ մենք բոլորս շարունակում ենք ապրել «շուն-շունին կուլ է տալիս» մրցակցային
հասարակությունում, որտեղ գործում են միայն ազատ շուկաները։
Բայց ես ավելի շատ խոսում եմ համագործակցային կապիտալիզմի մի տեսակի մասին, որտեղ այդ համագործակցային
բաղադրիչը պարզապես պետք է շատ ավելի ընդգծված լինի։
Շատ գիտնականներ արդեն ուսումնասիրել և հստակ ապացուցել են, որ համագործակցության միջոցով նույն ջանքերով
կարող ենք ստանալ ավելի մեծ ընդհանուր բերք՝ այլ կերպ ասած՝ բոլորի համար ավելի մեծ բարգավաճում։
Կամ նույն արդյունքը, ինչ այսօր, զգալիորեն պակաս ջանքերով։
Եվ հետո պարզապես պետք է ինքներդ ձեզ հարցնեք՝ արդյոք մեզ անհրաժեշտ է ամբողջական պահուստային բանկային
համակարգ։ Արդյո՞ք այն պետք է ապահովված լինի՝ ինչ-որ ձևով։
Դա իսկապես ճիշտ է՞ փողի առաջարկի մասին։
Իրականում տոկոսների համար գումարը որտեղի՞ց է գալիս։
Այսպիսով, վերջին հաշվով սա բազմաթիվ մակարդակներում պարադիգմայի փոփոխություն է։
Տնտեսագիտությունն ու ֆինանսները ընդհանուր պատկերի միայն շատ փոքր մասն են, թեև շատ կարևոր։
Եթե ես տնտեսության կամ ֆինանսների նախարար լինեի, ես ինքս իմ միջոցառումները չէի մշակի, այլ կսկսեի լայնածավալ իրազեկման արշավ։
Ես կցանկանայի հղում անել Հենրի Ֆորդի մի մեջբերմանը, ով մի անգամ ասել է. «Եթե մարդիկ հասկանային դրամային
համակարգը, մինչև վաղվա առավոտը հեղափոխություն կլիներ»:
Ես կարծում եմ, որ մարդկանց մեծամասնությունը չի պատկերացնում, թե ինչպես է գործում նման դրամային համակարգը, և ես կսկսեի
լայնածավալ իրազեկման արշավ՝ երկու հիմնական ուղղություններով։
Ես մարդկանց կբացատրեի, որ մեր ներկայիս դրամային համակարգը, որը գործում է Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից ի
վեր, գերիշխվում է մեկ արժույթով՝ ԱՄՆ դոլարով, որի գոյության մասին շատերը անգամ տեղյակ չեն։
Եվ երկրորդ՝ ներկայումս այս դրամավարկային համակարգը պահպանող կենտրոնական բանկերը վերահսկվում են մի մասնավոր կազմակերպության
կողմից՝ ԲլեքՌոք, որը ներկայումս հանդիսանում է թե՛ Ֆեդերալ պահուստային համակարգի, և թե՛
Եվրոպական կենտրոնական բանկի գլխավոր խորհրդատուն։
Ես կարծում եմ, որ այս կերպ ես առաջին հերթին մարդկանց հնարավորություն կտամ ամբողջը հասկանալու և
իրականում մասնակցելու որոշումների կայացման գործընթացին։
Ես իսկապես հավատում եմ, որ շատ օգտակար է, երբ փողը կապված է ֆիզիկական արժեքի հետ։
Մենք ապրում ենք թվայնացման դարաշրջանում և այնպիսի ժամանակում, երբ այս բոլոր
կրիպտոարժույթները մեզ համար ավելի ու ավելի ծանոթ են դառնում։
Ես սա համարում եմ մեծ ռիսկ, քանի որ, ի վերջո, կրիպտոարժույթները ոչ այլ ինչ են, քան տվյալների
գրառում, այսինքն՝ դրանք ֆիզիկական արժեք չունեն։
Տվյալների գրանցումը արժեք ունի միայն այնքան ժամանակ, քանի դեռ մարդիկ այն որպես փող չեն ճանաչում։
Ես կասկածամիտ եմ Բիթքոյնի նկատմամբ՝ ինչպես լայնորեն հայտնի է, պարզապես որովհետև միշտ պատկերացնում եմ Բիթքոյնը որպես
գանձապանակ, որի առջև ինչ-որ մեկը նստած է և փորձում է այն բացել։
Եվ մեծ ջանքեր գործադրելուց հետո նա հաջողության է հասնում։ Նա բացում է դուռը, և ներսում ի՞նչ է գտնում։ Ոչինչ։ Ամբողջովին ոչինչ։
Եվ ես նույնպես կարծում եմ, որ Դիրկ Մյուլլերը ամբողջությամբ սխալ չէր, երբ մի քանի տարի առաջ
ասաց, որ Բիթքոինը ոչ այլ ինչ է, քան տրոյական ձի։
Ես կարծում եմ, որ երբ նայում ես, թե երբ է Բիթքոինը հայտնվել աշխարհում, պետք է որոշ կասկածներ ունենաս։
Բիթքոինը ստեղծվել է 2009 թվականին, 2007/2008 թվականների համաշխարհային ֆինանսական ճգնաժամից քիչ անց։
Այդ ժամանակ մեծ հետաքրքրություն կար մի օր նոր դրամական համակարգ՝ թվային կենտրոնական բանկի փող ներդնելու նկատմամբ։
Դա այն ժամանակ աստիճանաբար պարզ դարձավ։
Եվ դրա համար հատկապես կարևոր էր պատրաստել երիտասարդներին հնարավորինս ընդունելու թվային փողը։
Եվ հենց այդ դերն էր, որը այդ ժամանակ կատարեց Բիթքոինը։ Շատ մարդիկ, հատկապես երիտասարդները, միացան Բիթքոինի ալիքին։
Եվ վերջերս մենք տեսել ենք, որ Բիթքոյնի շուրջ շատ ենթադրություններ են եղել։
Շատերը չեն գիտակցում, որ Բիթքոինը ոչ մի կերպ ժողովրդավարական արժույթ չէ։
Քանի որ Բիթքոյնի 91 տոկոսը գտնվում է մեծ ներդրողների ձեռքում։ Միայն 9 տոկոսը գտնվում է միջին եկամուտ ունեցողների ձեռքում։
Դա ինքնին ցույց է տալիս, որ այս արժույթը, իհարկե, կարող է մեծ ներդրողների կողմից տեղափոխվել այս կամ այն ուղղությամբ։
Եվ ես համաձայն եմ Էռնստ Վոլֆի հետ, որ եթե այս բիթքոյնների 91%-ը գտնվում է մի քանիսի ձեռքում կամ պատկանում է մեծ
ներդրողներին, ապա շատ, շատ դժվար է վստահություն ձևավորել։
Երկրորդը, սակայն, այն է, որ Բիթքոինը միայն այնքան ժամանակ կմնա անվիճելի կամ նույնիսկ եզակի, քանի դեռ կոդը չի հաջողվում կոտրել։
Բայց դա միայն ժամանակի հարց է, մինչև հաշվարկային հզորությունը բավարար լինի կոդը կոտրելու համար։
Եթե իսկապես արդեն ներկայացվել են արտոնագրեր՝ Բիթքոյնի կոդը դեկրիպտացնելու մեթոդների համար, ապա դա միայն ժամանակի հարց
է, մինչև որ ինչ-որ մեկը իսկապես կարողանա այն դեկրիպտացնել։
Եվ հետո իրականում արդեն հնացած է մտածել՝ արդյոք Բիթքոինը իրական բան է, թե ոչ։ Որովհետև այդ դեպքում ես կարող եմ այն բազմապատկել։
Այս սահմանափակումն, որի մասին ես բոլորին խոստացել էի, ընդամենը դատարկ խոստում է։ Դա պետք է առաջին հերթին պահպանվի։
Այսօր սա սովորական բիզնես մոդել է։ Մարդիկ վերցնում են ֆիատային արժույթով վարկ, լավ գիտակցելով, որ գումարը կորցնելու է իր արժեքը։
Փողի արժեքի անկումը վճռորոշ վերադարձի բաղադրիչն է, որի միջոցով ձեռք են բերվում ակտիվներ և կուտակվում հարստություն։
Եվ ահա այդպես ստացվեց, որ մարդկանց մինչև վերջ արյունը հանեցին, որովհետև հնարավոր է փող ստեղծել
մկնիկի մեկ սեղմումով՝ պարզ հաշվապահական գրառմամբ։
Եվ սա այդպես է 1970 թվականից։ Ոսկու պաշտոնական երաշխավորումը հանվեց 1971 թվականին, և այդ ժամանակից ի վեր փողը արտադրվում
է առանց որևէ երաշխավորման և առանց նախնական խնայողությունների։
Սա նշանակում է, որ այն արտադրվում է, և հետո այն պետք է նախ մշակվի։
1970 թվականին Գերմանիայում միջին աշխատողը, փոխարկված, ուներ մոտավորապես 5,000 եվրո։
Հիմա մենք մոտավորապես 30 000-ի սահմանում ենք, կամ մոտ 475 տոկոս։ Սակայն այսօր դուք ստանում եք միայն տասներորդ մասը ոսկու։
Սա նշանակում է, որ եթե հաշվարկենք ոսկու արտահայտությամբ, փող տպելու արդյունքում աշխատուժը կրճատվել է 90 տոկոսով։
Աշխարհում իշխանության երկու ամենակարևոր գործիքներն են, մի կողմից՝ փողը – մենք գալիս ենք մի հասարակությունից, որը
ձգվում է մի քանի հարյուր կամ մի քանի հազար տարի, որտեղ գործում է ասացվածքը՝ «փողը տիրում է աշխարհին»։
Այդից խուսափել չի ստացվի։ Փողը աշխարհը կառավարել է։
Մեր օրերում գոյություն ունի նաև ուժի երկրորդ միջոց՝ տվյալները։
Ուստի մեր օրերում ով անսահմանափակ գումար և անսահմանափակ տվյալներ ունի, օրինակ՝ Իլոն Մասկի նման մարդը, ձեռք է բերում
հսկայական իշխանություն, կարող է շատ բան որոշել, գերազանցել մյուսներին և օգնել որոշել նրանց ճակատագիրը։
Եվ հենց դրա համար ես կողմ եմ սահմանադրությունը վերանայելուն և դրանում ներառել փողի և
տվյալների նկատմամբ իշխանության սահմանափակումը։
Լավ, ես շատ, շատ կասկածամիտ եմ ցանկացած մոտեցման նկատմամբ, որը թույլ է տալիս որևէ պետության՝ անգամ
եթե դա մեծամասնություն է, գործել տիրանական կերպով։
Եվ վաստակած գումարը խլելը միշտ բռնապետություն է։
Ես ինչ-որ բան վերցնում եմ մեկից, և հետո ինչ անեմ դրանով?
Այդ դեպքում ես այն կտամ քաղաքական գործիչներին։ Կամ արդյոք քաղաքական գործիչները կստանան այն,
որպեսզի կարողանան դրա միջոցով պատերազմ մղել։
Ավելի վատ սոցիալիստական գաղափար։
Այսպիսով, ես կարծում եմ, որ մենք պետք է հրաժարվենք այն գաղափարից, որ այստեղ պետք է լինի կենտրոնական իշխանություն, որը սահմանափակում
է անհատին իր ստեղծագործականության և ձեռքբերումների մեջ։
Եվ ես կարծում եմ, որ արտոնագրերն ու լիցենզիաները մեր օրերում, հատկապես ՏՏ ոլորտում, չափազանց վնասակար են, քանի որ շատ
երիտասարդներ, ովքեր այսօր ստարտափներ են հիմնում, շատ արագ բախվում են պատին՝ խախտելով այդ արտոնագրերն ու լիցենզիաները։
Եթե նրանք ունեն լավ գաղափարներ, դրանք արագորեն գրավվում են մեծ ընկերությունների կողմից։
Իմ առաջարկն է՝ կոնկրետ մի բան առաջ քաշելու համար՝ ամբողջ աշխարհում IT ոլորտում հրաժարվել արտոնագրերից և լիցենզիաներից։
Ես չեմ ուզում այնպիսի պետություն, որը իր վրա է վերցնում որոշել, թե դու ինչ կարող ես և ինչ չես կարող անել։
Դա նշանակում է, որ ես ամբողջությամբ համաձայն եմ Մարկուս Քրալի հետ և ասում եմ, որ
պետությունը պետք է ամբողջությամբ զերծ մնա միջամտելուց։
Շուկան ինքն է պետք է որոշի, թե որ տեսակն է այս դեպքում իդեալական։
Եթե մեծամասնությունը կամ որոշակի քննադատական զանգվածի մարդիկ ինչ-որ բան են ցանկանում, ապա
այնտեղ կարելի է հիմնել բարեգործական հաստատություններ։
- Դա տեղի կունենա ինքնաբերաբար, եթե դա ճակատագրով նախատեսված է։ Բայց պետությունը պետք է այս
ոլորտում ցուցաբերի առավելագույն զսպվածություն։
Եվ այդ մեծ չարաշահումները նույնպես չեն լինում։
Մենք պարզապես պետք է վերացնենք պարտքը։ Պարտքը պետք է արգելվի։
Բայց եթե նայենք այսօրվա իրավիճակին, Միջազգային ֆինանսների ինստիտուտի տվյալներով համաշխարհային պարտքը կազմում է
համաշխարհային համախառն ազգային արտադրանքի մոտ 400 տոկոսը։
Այսպիսով՝ մոտ 400 տոկոս է, կախված նրանից, թե որ տարին ենք դիտարկում։ Նույնիսկ ցածր
տոկոսադրույքների դեպքում սա երբեք չի կարող վերադարձվել։
Այս առումով պարտքը լավ գաղափար չէ։ Մենք իսկապես պետք է հրաժեշտ տանք նրան։
ՖԵԴ-ը մասնավոր բանկ է, որը պատկանում է մասնավոր բանկերին, որոնց պետությունը առանց որևէ փոխհատուցման օրինական մոնոպոլիա է շնորհել
փող տպելու վրա և նրանց է փոխանցել բանկերի հսկողության մոնոպոլիան։
Սա ոչ այլ ինչ է, քան օլիգարխիկ ցանց, որը պետական մոնոպոլ ձեռնարկության իմաստով
հաջողությամբ խարխլել է շուկայական տնտեսությունը։
Շուկայական տնտեսության տեսանկյունից ես կասեի, որ նման մի բան պետք է վերացվի։
Միացյալ Նահանգներում լավագույն օրինակն էր Silicon Valley Bank-ը, որը թույլատրվեց սնանկանալ, որպեսզի անդամ
բանկը, այսինքն՝ Ֆեդերալ պահուստային համակարգին պատկանող JP Morgan-ը, կարողանար այն ձեռք բերել։
Դրանից հետո ասվեց, որ վատ վարկերի մասին՝ ներսում եղած բոլոր արժեզրկված պետական պարտատոմսերի վերաբերյալ
անհանգստանալու կարիք չկա, քանի որ դուք ունեք անսահմանափակ երաշխիք Ֆեդերալ պահուստային համակարգից։
Դա նշանակում է, որ կառավարական կոռուպցիան է այն, ինչ ես այս համակարգում կոռուպցիա եմ համարում։
Եվ սա հնարավոր դարձրեց անհրաժեշտ ուղղումը իրականացնել – և ինչը Շումպետերը, ըստ էության, նկատի ուներ այս
ասելով, այն էր, որ ժամանակ առ ժամանակ պետք է թույլ տալ սնանկություն՝ որպես մաքրող փոթորիկ։
Ֆինանսական ոլորտում սա թույլատրված չէր, քանի որ այն միշտ պիտակավորվում էր որպես համակարգային նշանակություն ունեցող կամ
որևէ այլ կերպ, մինչդեռ իրական տնտեսությունում՝ հատկապես փոքր և միջին ձեռնարկությունների շրջանում, այն միշտ թույլատրվում է։
Եվ դա ճիշտ չէ։ Իմ կարծիքով, այս անարդարությունը կարևոր խնդիրներից մեկն է, որը պետք է լուծվի։
Եվ հետո ես կցանկանայի նշել, որ չպետք է չափից շատ փառաբանենք շուկայական տնտեսությունը։
Երբ որպես շուկայի տնտեսագետ մտածում եմ առողջապահական համակարգի մասին, ինքս ինձ ասում եմ՝ այստեղ պետք է կորպորացիա
վարեմ։ Պետք է կորպորացիայի միջոցով շատ գումար վաստակեմ։
Ես պետք է իմ բաժնետերերին լավ դիվիդենդներ առաջարկեմ։ Իսկ ինչպես կարող եմ դա իրականացնել առողջապահական համակարգում։
Լավագույն միջոցը մարդկանց հնարավորինս երկար ժամանակ հիվանդ պահելն է՝ հիվանդության ընթացքում նրանց թույլ տալով կարճաժամկետ բարելավման
շրջան ապրել, սակայն ընդհանուր առմամբ՝ նրանց որպես հաճախորդներ պահպանելու համար հնարավորինս երկար հիվանդ վիճակում պահելով։
Լավ, ես կարծում եմ, որ, օրինակ, առողջապահությունը այն ոլորտն է, որտեղ շուկայական տնտեսությունը ընդհանրապես տեղ չունի։
Եվ հետո մեզ նաև անհրաժեշտ է, և սա երկրորդ կետն է, իսկական օրինականություն, որը ես
կցանկանայի առնվազն մասամբ հարցականի տակ դնել։
Քանի որ մենք չունենք ամբողջությամբ անկախ դատական համակարգ։
Եթե դատական իշխանությունը ենթարկվում է ցուցումների կամ կարող է ազդվել որոշ կառավարական ազդեցություններից, որոնց, ցավոք, այժմ
ունենք մի քանի օրինակներ՝ ոչ միայն պարոն Բալլվեգի կամ այլոց դեպքում, այլև ավելի մեծ սկանդալներում, ապա մենք այստեղ
ունենք մի իրավիճակ, որը պարզապես անընդունելի է և որը մեզ խոստացել էին, որ չի պատահի Հիմնական օրենքի ներքո։
Եվ մենք պարզապես պետք է վերադառնանք այնտեղ։
Սրանք այնպիսի փոփոխություններ են, որոնք մենք հեշտությամբ կարող ենք իրականացնել, և ես լիովին վստահ եմ, որ դրանք
կիրականացվեն առաջիկա տարիներին, քանի որ մարդիկ օրեցօր ավելի ու ավելի քիչ են ընդունում ներկայիս իրավիճակը։
Այսպիսով, Սիլիկոնյան հովտում մենք գործ ունենք Հիասքանչ յոթյակի հետ։
Սրանք Alphabet-ը, Amazon-ը, Apple-ը, Meta-ն, Nvidia-ն, Tesla-ն և մեկ այլ կորպորացիա են, ընդհանուր առմամբ յոթ, և նրանք տիրապետում
են այս ոլորտի գրեթե բոլոր արտոնագրերին և լիցենզիաներին։
Նրանք անում են այն, ինչը իրենց է օգտակար, ոչ թե այն, ինչը օգտակար է մարդկության մնացած մասի համար։
Եվ դա այժմ հասել է շատ վտանգավոր շեմի, քանի որ նրանք տիրապետում են արհեստական բանականության ոլորտի գիտելիքներին, և երբ
խոսքը գնում է արհեստական բանականության մասին, պետք է նշել, որ կան մի շարք իսկապես լուրջ նախազգուշացնող նշաններ։
Պարզապես հիշեցնելու համար՝ Google-ի գլխավոր մշակող Ջեֆրի Հինթոնը անցյալ տարի հրաժարական տվեց՝
նշելով, որ ամեն ինչ դարձել է չափազանց վտանգավոր։
Նույնը վերաբերում է Մո Գոդարդին, ով Google X-ի մարքեթինգի ղեկավարն էր։ Այսօր նա շրջում է Անգլիայում և իր ուղերձով
լցնում ամբողջ դահլիճները՝ ասելով, որ մարդկությունը արհեստական բանականության ոլորտում հասել է Ֆրենկենշտեյնի պահին։
Ուրեմն, պարզապես հիշեցնելու համար՝ դոկտոր Ֆրենկենշտեյնը գեղարվեստական կերպար է՝ բժիշկ, որը մարմնի մասերից կարում է
մի մարդու և կյանք է տալիս նրան, միայն թե պարզվում է, որ այդ մարդը հանկարծ իրենից ավելի ուժեղ, ավելի խելացի և ավելի չար է։
Այսպիսով, մենք գտնվում ենք շատ վտանգավոր շեմի վրա։
Եվ այս ամենում ես տեսնում եմ մի մեծ խնդիր՝ այս տեխնոլոգիայի զարգացումը գտնվում է շատ քիչ մարդկանց ձեռքում, որոնք
հետաքրքրված են միայն իրենց սեփական շահերով և առավելություններով։
Ի՞նչ կոնկրետ քայլեր կարող են ձեռնարկել ձեռնարկատերերը՝ տնտեսությունը ճիշտ ճանապարհի վրա վերադարձնելու համար?
Ձեռնարկատերերը այժմ պետք է ճանաչեն AUF1-ի կողմից իրականացվող կրթական աշխատանքի արժեքը և աջակցեն
այնպես, որ այն կարողանա շարունակվել և ընդլայնվել։
Այս առումով՝ այս հակակրանքը, երբ նրանք իրենց գործով են զբաղված, իսկ մենք մեր գործով, պետք է դադարի։
Մենք բոլորս նույն նավակում ենք, և մեզ շատ քիչ ենք, որպեսզի շարունակենք թույլ տալ
անվճար օգտվողներին, որ ուրիշները անեն աշխատանքը։
Ես կարծում եմ, որ փոքր և միջին ձեռնարկությունները պետք է վստահորեն ցուցադրեն, որ իրոք հանդիսանում են հասարակության հիմքը,
և ապահովեն, որ մարդիկ իրականում գնումներ կատարեն և աջակցեն փոքր և միջին ձեռնարկություններին՝ այլ ոչ թե
այսօրվա հարթակային տնտեսությանը, որը հակառակն է անում։
որը ստեղծում է ավելի ու ավելի քիչ աշխատատեղեր և, փաստորեն, այլևս գրեթե ոչ մի երիտասարդի չի ուսուցանում։
Վաղվա ազատ աշխարհի պատկերներ – այս հրաշալի կարգախոսի ներքո մենք շարունակում ենք մեր լուսաբանումը
Պրահայում կայացած Ալտերնատիվ Համաշխարհային տնտեսական ֆորումի:
ձախը ընդդեմ աջի, վերևը ընդդեմ ներքևի, ներգաղթյալները ընդդեմ տեղացիների
Բնակչության մեծամասնությունը առանց քննադատաբար ընդունել է տոտալիտար կորոնավիրուսային սահմանափակումները։
Համապատասխանությունը ավելի կարևոր էր, քան անկախ մտածողությունը։
Ընդհանուր առմամբ, գոյություն ունի անհավանական ճնշում համահունչ լինելու համար, հատկապես Գերմանիայում։
««լատերալ մտածող» տերմինի դեմոնիզացիան խորհրդանշում է, թե ինչպես են ազատ ոգիները ոչնչացվելու կոպիտ ուժով։»
Ակադեմիկոսների թիվը աճում է, բայց անկախ մտածողների թիվը նվազում է։
Սովորականից դուրս մեծահասակների կրթությունը զանգվածների համար ամբողջությամբ անծանոթ է։
Դա կրթական խնդիր է, որը սկսվում է դպրոցում և ավարտվում մեր շտապողական հասարակությունում։
Անհատական գերբեռվածություն, սթրես, այրման վտանգ, և գրեթե ոչ ոք չունի ժամանակ կամ հանգիստ՝ հետագա կրթության, անկախ
մտածողության կամ անգամ անձնական պատասխանատվության համար։
Քննադատները պնդում են, որ սա ամբողջությամբ դիտավորյալ է, որպեսզի ենթարկվող հոտը հեշտությամբ վերահսկելի լինի։
Աշխատիր, սպառիր, հարկեր վճարիր և մի բողոքիր։ Բայց արդյո՞ք դա ենք մենք ուզում։
Եվ ինչպիսին պետք է կամ կարող է լինել վաղվա արժեքներն ու հասարակությունը։
Անձնական պատասխանատվությունը մեծ բառ է, որը անհրաժեշտ է ազատ հասարակությունում, սակայն այն
չափազանց հազվադեպ է դասավանդվում և կիրառվում։
Պարզապես ունենալ այն զգացողությունը, որ դուք պատասխանատու եք ուրիշների համար, պատասխանատու եք ձեր սեփական
երջանկության և առողջության համար, և որ մենք բոլորս մեկ ենք, և երբ վնասում ենք ուրիշներին, վնասում ենք նաև ինքներս մեզ։
Վերջին չորս տարիների ընթացքում, և, իրոք, դրանից շատ, շատ տարիներ առաջ, ես քննադատել եմ այս նյութապաշտական բժշկությունը, ավանդական
բժշկությունը, որը մարդկանց վերաբերվում է որպես մեքենաների, որը բաժանում է մարմինը, հոգին և ոգին, որը փնտրում և
գտնում է առողջության և հիվանդության հիմքը մեր նյութական գոյության ամենափոքր կառուցվածքային միավորներում։
Ես անընդհատ ինքս ինձ հարցնում եմ՝ ինչպես է սա ընդհանրապես հնարավոր, որ բժշկությունը չի փոխվել, երբ մենք վաղուց գիտենք,
օրինակ՝ պսիխոնորմոլոգիայից և պսիխոսոմատիկ հետազոտություններից, որ առողջությունն ու հիվանդությունը այլևս չի կարելի պատկերացնել առանց
աննյութական գործոնների, որոնք, երբ խոսքը գնում է այն մասին, թե ինչն է մեզ առողջ պահում և ինչն է
հիվանդացնում, կարող են նույնիսկ ավելի ազդեցիկ լինել։
Ես հենվում էի լրագրության իր պարզամիտ ձևին, միշտ սպառում էի բոլոր հիմնական լրատվամիջոցները և ստիպված եղա հասկանալ, որ 50
տարի ամբողջությամբ խաբվել էի և սխալ մտածելակերպի մեջ էի ընկել։
Եվ թե ինչու ինչ-որ բան չի փոխվում հարցը մտքով լուծել չի կարելի։
Եվ ինձ համար կարևոր է այս ասպեկտը ներդնել այս պանելային քննարկման մեջ։ Սա չի վերաբերում հասկանալուն։
Խնդիրը ոչ թե մաքուր բանականության կիրառումն է՝ հասկանալու համար, թե ինչ տեղի ունեցավ։
Առաջին լուսավորչական շարժումը ավելի քան 300 տարի առաջ՝ XVIII դարում, մեզ հնարավորություն տվեց հեռանալ ազնվականությունից և
հոգևորականությունից և ընկալել ինքներս մեզ որպես քաղաքացիներ։
Մեզ տրվեց բանականության նվերը, և դրա շնորհիվ մենք կարող էինք մեծ չարիք պատճառել։
Քանի որ մեր բանականությունը մաքուր կերպով կիրառելու և մեր ռացիոնալ, էմոցիոնալ ու հոգևոր կողմերը կորցնելուց հետո
մենք շարժվեցինք դեպի արդյունաբերականացում, տեխնոլոգիա, կապիտալիզմ և նեոլիբերալիզմ, և այժմ հասել ենք տրանսհումանիզմին։
Սա նշանակում է, որ մարդիկ օրեցօր ավելի ու ավելի են դառնում մեքենաներ։
Ես վճռականորեն առաջարկում եմ, որ, հատկապես վերջին տարիների լույսի ներքո, վերանայենք մեր մոտեցումը և
կենտրոնանանք ոչ թե ռացիոնալին, այլ անտրամաբանականին։
Եթե հարցնեք ինձ, թե ինչպիսի պատկերացում ունեմ, ապա պետք է ասեմ, որ համոզված եմ՝
աշխարհում չկա մարդ, ով չունենա հատուկ կարողություն։
Եվ եթե ես դա հավատամ, ապա մեր սոցիալական պատասխանատվությունը իրականում կլինի օգնել, խրախուսել, աջակցել և
մարզել նրանց, որպեսզի նրանք կարողանան զարգացնել այս տաղանդը և ներդրում ունենալ հասարակության մեջ։
Եթե մենք դա հաջողությամբ իրականացնենք, այդ անհավանական կարողություններով անհատների միջև կստեղծվի սիներգիա։
Եթե մենք այս հարցում հաջողության հասնենք, ապա հասարակությունում և հասարակական արժեքներում կունենանք այնպիսի վերելք, որ վերջին
տարիներին մշակված տեխնոլոգիաների շնորհիվ ոչ մի խնդիր չենք ունենա նյութական հիմնական կարիքները, այդ թվում անհատական
շքեղության կարիքները բավարարելու հարցում։ Բայց դա կլինի սիներգիա և, փաստորեն, դրախտային իրավիճակ։
Եվ այս պատկերն է, որ ինձ առաջ է մղում, և հենց դա է տալիս ինձ ուժը՝ ամեն ինչ հաղթահարելու համար, նույնիսկ եթե
տարբեր կարծիքներ ունենալիս կամ որոշակի թափանցիկություն պահանջելիս հանդիպեք մի փոքր թշնամանքի։
Լավ, ես պետք է խոսեմ բժշկության մասին, որը իմ մասնագիտության ոլորտն է։
Ես կցանկանայի հեղափոխություն անել այս հոգիազուրկ բժշկության մեջ։
Դու դա վերափոխել չես կարող, դա իսկապես պետք է գա ներքևից վեր, դու պետք է այն բարելավես։
Նախկինում, երբ ես լսում էի Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությանը, ներսում ուշադրություն էի դարձնում։
Ես կարծում էի, որ նրանք ամենալավն են գիտակցում, և ինձ երկար ժամանակ պահանջվեց հասկանալու
համար, որ սա իսկապես վերջին բանը է, որ մեզ պետք է։
Ես ունեմ մի կատակ, որը մենք միշտ իրար պատմում էինք, երբ ես համալսարանում էի. տուր ֆիզիկայի ուսանողին
ֆիզիկայի բանաձևերի հավաքածու և ասա, որ դրանք սրտով սովորի։
Հետո նա հարցնում է՝ ինչու՞։ Եթե ինձ դրա կարիքը լինի, գիտեմ, որտեղ է։
Տվեք բժշկական ուսանողին նրա հայրենի քաղաքի հեռախոսացուցակը և ասեք, որ նա այն ամբողջությամբ անգիր սովորի։ Նա կհարցնի՝ մինչև ե՞րբ։
Պանդեմիայի ընթացքում նրանք ասում էին՝ խնդրում ենք պատվաստվել։ Նրանք չէին հարցնում «ինչու», այլ միայն «ինչքան
հաճախ»։ Շատ ենթարկվող, շատ պարզամիտ և երբեք ոչինչ չեն կասկածում։
Ես շատ հստակ տարբերություն եմ դնում բժշկական մասնագետների և բժիշկների միջև։
Բժիշկներ շատ կան։ Համալսարանական հիվանդանոցները լի են բժիշկներով։
Նրանք կարդում են բոլոր ուսումնասիրությունները և տեղյակ են վերջին սխալ պատկերացումներից։
Երբ բիզնեսում ես իմ պես երկար ժամանակ ես անցկացրել, վստահ գիտես, որ կան պարադիգմային
փոփոխություններ, որոնք համարվում են անշրջելի։
Եվ հետո ինչ-որ մեկը գալիս է և ասում է, որ դա ճիշտ չէ։
Երբ մի քանի անգամ տեսնես, թե ինչպես է սա տեղի ունենում, կհասկանաս, որ ոչինչ անշրջելի չէ։
Մենք բոլորս գիտենք, որ մարդիկ անհատներ են՝ ինչը նշանակում է անբաժանելի երկակիություն։
Ես կավելացնեի դրան, կասեի, որ մարդիկ ասում են «ինդիվիտրում»՝ մարմնի, մտքի և հոգու անբաժանելի եռություն։
Եվ հաճախ կարող են լինել հոգեբանական խնդիրներ, որոնք դրսևորվում են ֆիզիկապես։
Եթե նրանք մարմինն են բուժում, ապա նրանք ամբողջովին սխալ ճանապարհով են գնում։
Բժիշկը պետք է մարդուն դիտարկի ոչ թե որպես նրա օրգանների գումար, այլ որպես նրա մարմնի, մտքի և հոգու ամբողջություն։
Ես հավատում եմ, որ Գերմանիայում կրթության ավերված վիճակը ամբողջովին դիտավորյալ է։
Ինֆլյացիոն սկզբունքով կեղծ-ակադեմիական տիտղոսների շնորհումը գենդերային հիմնականացման ցանկացած դեպքի
համար։ Դրան կարելի է ավելացնել ցանկացած թվով նորաձև բառեր։
Ես կարծում եմ, որ մեզ պակասում է քաջությունը սա ընդունելու համար։
Ես սա տեսնում եմ որպես մեր հասարակության դեկադանսի և հարստության պատճառած անուշադրության վերջնական արդյունք, որը առաջացնում է
պանիկա և ցանկություն ամուր բռնել մնացած փոքր շքեղությունը, այս կեղծ անվտանգության զգացողությունը,
ենթարկվել ամեն ինչին, որը մեզ ներկայացնում են որպես սարսափ։
Ոչ, այլ դա անհատական պատասխանատվություն է, երբ մենք հայտարարում ենք, որ մերժում ենք ենթարկվել Նենսի Ֆեյզերի հրամանին
կամ Կարլ Լաուտերբախի ցուցումին, երբ խոսքը պատվաստման մասին է։
Մենք հրաժարվում ենք կատարել ոստիկանության աշխատակցի հրահանգը՝ դիմակներ կրելու։
Ոչ, մենք, որպես մեծահասակներ, պետք է սովորենք ասել՝ «Ոչ, ես դա չեմ անի, և կկրեմ հետևանքները»:
Իմ կարծիքով, սա նույնպես ամենա խաղաղ միջոցն է դա անելու։
Քանի որ սա անուղղակի ձև է ասելու՝ ես մերժում եմ ինչ-որ բան, մերժում եմ այս ենթարկեցումը, և ես ոչ
բռնկված բռնակ չեմ բարձրացնում, ոչ էլ որևէ այլ բան, որպեսզի հենց հիմա ձեզ պաշտոնից հեռացնեմ։
Տասնամյակներ շարունակ քաղաքական գործիչներն ու կարծիք ձևավորողները միակ նպատակ են դրել ոչնչացնել ամեն ինչ, վերացնել բոլոր սահմանները,
ազատել մարդկանց բոլոր համայնքներից և բոլոր սահմանափակումներից։
Այժմ այլևս ոչ ոք ոչ մեկի առջև պատասխանատու չէ։ Առավելևս այլևս չկան ամուր, կայուն սյուներ, անգամ մեր սեռը։
Այսուհետ այլևս ոչինչ ամրացված չէ, ոչ մի տեղ չկա, որին կարող ես հենվել։ Դու կարող ես լինել ամեն ինչ կամ ոչինչ։
Շատերը զգում են, որ ոչինչ են, և հետո փնտրում են փոխարինող ինքնություններ սպառողականության մեջ՝ ապրանքանիշերում,
հագուստի ապրանքանիշերում։ «Ես Apple-ի օգտվող եմ» կամ նույնիսկ սոցիալական ցանցերում, որտեղ կարելի է գտնել փոխարինող խմբեր։
Այս ամենը փոխարինիչ է, բայց իրական չէ։ Դրանք կեղծ ինքնություններ են։
Եվ նման մարդիկ նույնպես շատ հեշտությամբ մանիպուլացվում են։ Նրանք շատ հեշտությամբ ենթարկվում են քարոզչության և մանիպուլյացիայի։
Նրանք արմատներ չունեն։ Նրանք չունեն կայունություն, արժեքների, ավանդույթների և կայուն համայնքների հիմք։
Փոքր և միջին ձեռնարկությունները ֆինանսավորում են իրենց եկամուտների մոտավորապես 80%-ը։
Այս միջին խավը այնքան վտանգված է, և, իմ կարծիքով, այս խմբի ոչ ոք անգամ դրա մասին չի էլ գիտակցում։
Մենք հայտնվել ենք այնպիսի իրավիճակում, երբ Եվրոպայում չափազանց հաջողակ ենք եղել, ինչի արդյունքում մեր
մրցակիցները ամբողջ աշխարհում այժմ մեզ թիրախավորել են։
Թե հիմա ամերիկացիներին մեծահասակներ կոչենք, թե, գուցե, դեռահասներ, իսկ մենք դեռ մանկապարտեզում ենք, դա լիովին
հնարավոր է։ Մենք կարող ենք վիճել, թե որտեղ ենք կանգնած։
Իրադրությունն այն է, որ Եվրոպան անկախություն է ձեռք բերել ֆինանսական հաջողության, տնտեսական հաջողության միջոցով։
Ազատության շարժումներ են եղել, ուստի եղել են հնարավորություններ, որոնցից ոչ բոլորը գոհ են։
Եվ Կենտրոնական Եվրոպայում մեր ունեցած իրավիճակը հետևյալն է՝ 3 500 թաքնված չեմպիոններից կեսը գտնվում է գերմանախոս երկրներում։
Այսպիսով, թաքնված չեմպիոն, իր ոլորտի առաջատարներից մեկը, որին անտեսել չի կարելի։ Այն տեխնոլոգիական առումով
առաջ է, վաճառքների առումով ևս առաջ է՝ թաքնված չեմպիոն։
Պարզ է, որ մեր համաշխարհային մրցակիցները դրանից գոհ չեն, քանի որ նրանց թիվը 8 միլիարդ է, իսկ մեզ մոտ՝ մոտ 120 միլիոն։
Այդ առումով կատարողականության մեջ մի փոքր անհամապատասխանություն կա։ Ինչպե՞ս կարող եմ այս մրցակցին վերահսկողության տակ առնել։
Ես կարող եմ գեներացնել գնաճ, որը բնականաբար 0.1/0.2 է՝ պլյուս-մինուս, բայց ոչ 10, 20 կամ 30։
Այսպիսով, ես պետք է Ազգային բանկում բավականաչափ գումար տպեմ և այն բավական էժան տրամադրեմ։
Այդ դեպքում ես 100%-ով երաշխավորում եմ, որ կզբաղվեմ մրցունակությամբ, քանի որ աշխատավարձերն ու նյութերի գները աճում
են, և մենք այլևս համաշխարհային մակարդակով մրցունակ չենք։
Մենք արտահանման աշխարհի չեմպիոններ ենք, այսինքն՝ գերմանախոս տարածաշրջանում։
Բայց դա բավարար չէ, ես նաև պետք է ոչնչացնեմ հիմքը, իսկ հիմքը էներգիան է։
Այնուհետև ես պարզապես արագ կփչացնեմ «Նորդ Սթրիմ» գազատարը։ Այս էներգիայի արտադրության փոխհատուցման համար կապը հասկանալու
համար ինձ անհրաժեշտ կլիներ տեղադրել 120 միջուկային էլեկտրակայան։
Ես մի վայրկյանում անջատում եմ միջուկային էլեկտրակայանները, անցնում եմ այլընտրանքային էներգիայի՝
մութ դոլդրումներ, թե ինչպես ուզում եք անվանեք։
Եվ եթե դա դեռ բավարար չէ, ապա ես կներդնեմ անիմաստ CO2 հարկ։
Եվ եթե դա էլ բավարար չէ, ապա ես կխաթարեմ բարոյական ոգին։
Բայց այս հինգ միջոցառումներով ես կարող եմ ծնկի բերել անգամ ամենաուժեղ տնտեսությունը։
Եվ ինչ է գալու 2025-ին, որոշ մարդիկ կդիտեն։
Վերջին երեք տարիների ընթացքում միջազգային մրցունակությունը ամբողջությամբ ոչնչացվել է։
Ես ունեմ հաճախորդներ, որոնք մինչև վերջին պահը պլանավորել էին ներդրում կատարել Եվրոպայում,
սակայն հետո ասացին. «Կանգնիր, մենք գնում ենք Դուբայ»:
Ինչպե՞ս է հնարավոր, որ մի երկիր բաց աչքերով բազմիցս ընտրի իր սպանողներին?
Ինչպե՞ս է հնարավոր, որ մի ազգ բազմիցս ընտրի մարդկանց, որոնք, լինելով կանցլեր, կանաչ տնտեսական գործերի
նախարար և առողջապահության նախարար, փողոցում անմիջապես չեն ձերբակալում նրանց՝ առանց ինքնաատելության։
Դու պետք է ատեսիր ինքդ քեզ, եթե աշխատում ես քո սեփական վերացման ուղղությամբ, ապա ծափահարում դրան, դուրս գաս հեռուստացույցով և
պնդես, որ վերջապես Կանաչների կուսակցության համաժողովում մենք պարզապես կրկին հաստատեցինք, որ Գերմանիան պետք է ծառայի աշխարհին։
Ոչ, Աստծո համար, ես չեմ արել։
Այն պետք է լուռ մնա և իր հարևանների հետ վարվի որպես լավ երկիր։
Բայց այն պարտավոր չէ ծառայել որևէ մեկին կամ մարել որևէ պարտք։ Նույնը վերաբերում է նաև մյուսներին։
Ինքնատյությունը բանալին է, և դրա պատասխանը, հենց ինչպես դու ասացիր, սովորել սիրել ինքդ քեզ։ Ես միշտ մի փոքր զգուշավոր եմ դրա
հանդեպ, որովհետև ինքդ քեզ սիրելը, ինքդ քեզ հանդեպ կարեկցանք զգալը և պաթոլոգիական ինքնասկեպտից ազատվելը հնչում է այնքան
նարսիսիստիկ։ Դա մեծ մարտահրավեր է, ես ամբողջությամբ համաձայն եմ։
Միգուցե մենք նույնպես պետք է անդրադառնանք մեղքի մշակույթին։ Սա այն է, ինչի մասին մարդիկ միշտ խուսափում են
խոսել, բայց հիմա դա վերաբերում է նաև երկիրը և գերմանացի լինելու մեղքի ու ամոթի զգացողությանը։
Արդյո՞ք ես չափազանց անուղղակի էի՞
Այո, դու չափազանց անուղղակի էիր, որպեսզի իսկապես անդրադառնայիր այն փաստին, որ մարդը պետք է ամաչի կամ նույնիսկ աջ
ծայրահեղական համարվի, եթե ասի՝ «Ես հպարտ եմ, որ գերմանացի եմ»։
Ես հպարտ եմ գերմանական հերոսությամբ և ստեղծագործականությամբ։
Վայ, աջակողմյան ծայրահեղականության նախազգուշացնող լույսերը փայլփայլում են մեր մտքերում, կամ, գուցե, ավելի ճիշտ կլինի
ասել՝ մեր մշակութային ժառանգության մեջ, մեր նախնիների մեջ։
Այսպիսին է վիճակը, հենց այստեղ է սկսվում ինքնասիրությունը կամ ինքնատյությունը, որովհետև ես անընդհատ հերքում եմ և ամաչում։
Ուստի շատ կարևոր է, որ մենք դրան լուծում տանք, բայց եթե մենք անընդհատ մնանք այն ժամանակների վրա, մեղադրենք ինքներս մեզ ու
ներողություն խնդրենք դրա համար, երբեք դրանից դուրս չենք գա։
Մենք պետք է սովորենք երեխաներից։ Եվ մենք պետք է սովորենք նաև տարեցներից, ովքեր մահամերձ ասում են ինքնանց. «Իրականում
այն, ինչ ինձ չհաջողվեց հասնել, հարաբերություններն էին»։
Ես մնացած ամեն ինչը հաջողությամբ լուծել եմ։
Ես գնել եմ իմ Ֆերարիները և չեմ հասկանում, թե ինչու է այդքան աղմուկ բարձրացել։
Բայց այն, ինչից ես իսկապես տառապում եմ և ինչը կրկին կանեի, դա առողջ հարաբերություն ունենալն է։
Եվ ես կարծում եմ, որ եթե դուք սա կիրառեք հասարակության մեջ՝ որպես օրինակ ծառայող դերի, դա շատ, շատ, շատ կարևոր բան է։
Դա դեռ չի իրականացվել՝ ոչ մարզչի կարգավիճակում, այլ յուրաքանչյուր մարդու համար առանձին՝ ի՞նչ կարող են նրանք ներդնել
ավելի լավ հասարակության կառուցմանը, դառնալ իրենց լավագույն տարբերակը և հետո ծառայել որպես օրինակ։
Եթե նայեք միջին դպրոցներին, հատկապես Բեռլինում — ես Բեռլինից եմ —, դրանք իսկապես Գերմանիայի ամենավերջին,
ամենախորը անցքն են, բոլոր առումներով ավանգարդային նահանգ։
Քանի որ Գերմանիայում ոչ ոք ծիծաղելու կարիք չունի, որովհետև դուք բոլորը այս երկրում Բեռլինի նմանվելու ճանապարհին եք։
Եվ եթե նայեք Բեռլինի մի դպրոցին, կտեսնեք, որ տանիքներում անցքեր կան, և դասարանում այնքան շատ երեխաներ կան, որ անգամ առջևում
կանգնած ամենահանձնառու ուսուցիչը չի կարող նրանց վերահսկողության տակ առնել, դասարանները անգամ չեն հասկանում ուսուցչի խոսած
պետական լեզուն, իսկ ծնողները իրենց երեխաներին այնտեղ ուղարկում են՝ հույս ունենալով, որ ուսուցիչները ամեն ինչ կկարգավորեն։
Ոչ, հենց այդպես էլ պետք է լինի։ Մենք դպրոցներ ենք գրավում նրանց, ովքեր ցանկանում են դառնալ պետական ծառայողներ։
Մարդիկ, երբ ինքներս ավարտում են դպրոցը, գրեթե անխափանորեն գնում են այնտեղ, ապա ընդունվում են այդ դպրոցները
և ուրախ են, որ վերջապես դարձել են պետական ծառայողներ։
Դա անհավանական է։
Այսպիսով, դպրոցական համակարգը մեր ամբողջ պետական համակարգի կարճ, արագ կրկնությունն է։
Եվ եթե մենք չսկսենք քանդել այս դպրոցները և վերակառուցել դպրոցական համակարգը, ապա մնացածը փորձելու իմաստ չկա։
Իսկ ինձ շարժում է մահը, և սա կարող է հնչել դաժան։
Երբ ես պարզապես մտածում եմ մահվան մասին, ի՞նչ եմ ուզում կարողանալ ասել ինքս ինձ մահամերձ, կամ ինչի՞ համար չեմ ուզում հետո զղջալ։
Եվ դա մի բան է, որին ես ինքս ինձ բավական հաճախ եմ հիշեցնում։
Ես պարզապես ուզում եմ ամեն օր լինել իմ լավագույն տարբերակը, որովհետև երբեք չեմ ուզում ինքս ինձ մեղադրել, որ չեմ
ապրել այս կյանքը լիովին և չեմ տվել դրան իմ ամբողջ ուժը։
Չկա որևէ պատճառ ամեն օր ձեր ամբողջ ուժը չդնելու համար։
Շատերը անընդհատ ինձ հարցնում են՝ ինչպես ես հասցնում անել դա ամենը։
Բայց իրականում սա պարզապես այն ցանկությունն է ապրել այն կյանքը, որի համար ես այնքան երախտապարտ եմ։ Սա երկրորդ
խորհուրդն է՝ երախտագիտությունը։ Ես անչափ երախտապարտ եմ այս կյանքի համար և ուզում եմ վայելել այն առավելագույնս։
Եվ դա ինձ շատ ուժ է տալիս՝ մի կողմից սահմանափակված լինելու գիտակցությունը, մյուս կողմից՝ այն
երախտագիտությունը, որով ես պարզապես այդքան շատ էներգիա եմ ստանում՝ այդքան շատ բաների հասնելու համար։
Ես դա կարող եմ փոխանցել։
Դուք անշուշտ նկատել եք մի բան, սիրելի դիտողներ՝ Փրկչին սպասելը անիմաստ է, որովհետև Փրկիչը արդեն այստեղ է։
Դու քո սեփական փրկիչն ես։
Թեման վաղվա համաշխարհային հակամարտությունների լուծումն է, և, իհարկե, մենք զբաղվում ենք համաշխարհային մարտահրավերներով։
Մեծ փախստականների տեղաշարժերի հիմնական պատճառներից մեկը անշուշտ պատերազմն է, անկախ նրանից՝
տնտեսական պատերազմ է, թե ռազմական հակամարտություն։
Պարզ է, որ այս զարգացումների շահառուները կորպորացիաներն ու լոբբիներն են, և այս
հակամարտության շղթայական ռեակցիան պետք է կոտրվի։
Դե, անշուշտ թվում է, որ ամեն ինչ ավելի ու ավելի վատ է դառնում։
Մենք այժմ իսկապես կանգնած ենք «Գրանդ հոթելի» ժայռի եզրին։
Փաստն այն է, որ մենք այժմ կարող ենք ուղղակիորեն ներգրավվել շատ թեժ պատերազմում։
Քաղաքացիական կառույցները ամենուր ավերվում են։ Սա բնականաբար առաջացնում է փախստականների հսկայական ալիք ամբողջ աշխարհում։
Եվ հարուստ երկրների կառավարությունները ոչ մի կերպ պատրաստ կամ ցանկություն չունեն պատշաճ կերպով արձագանքելու։
Փոխարենը ամբողջ փախստականների ճգնաժամը առևտրայնացվում է։
Լավ, օրինակ, Գերմանիայում կա Serco անունով ընկերություն։
Դա բրիտանական կոնգլոմերատ է, որը իր արտադրանքի 30%-ը վաճառում կամ շուկայարկում է պաշտպանական ոլորտում և Գերմանիայում
շահագործում է ավելի քան 120 ապաստարանային կենտրոններ։
Շատ շահութաբեր բիզնես, որը նաև գաղտնի պատասխանատու է թոշակային տների փակման համար, հատկապես կորոնավիրուսային պանդեմիայի ժամանակ։
Սա շատ լուրջ հարց է։ Փենսիոնների տները դիտավորյալ սնանկացվեցին կորոնավիրուսի պատրվակով։
Եվ մենք պարզապես տեսնում ենք, որ այնքան ժամանակ, քանի դեռ մարդկանց դժբախտությունից անխնա շահույթ ստանալը չի զսպվում։
Սա նշանակում է, որ իրականում անհրաժեշտ է զսպել ֆինանսական սպեկուլյացիաները։
Օրինակ, աշխարհը դժբախտության մեջ մղողը դոլարի գերիշխանությունն է։
Ինչն է բազմաթիվ երկրներին դժբախտության մեջ գցում։ Դրանք պատժամիջոցներն են։
Սա ֆինանսական շուկաներում ամբողջ երկրների և տնտեսությունների անկման շուրջ գուշակություններն են։
Նրանք հույս են դրել դրա վրա, և գնել են մամուլը, որը համապատասխան կերպով օգտագործվում է այս պետությունը տապալելու համար։
Իսկ իրականում ով է պատասխանատու?
Այստեղ Գերմանիայում ներդրումային բանկերի ռազմավարներն, ըստ էության, միայն քաղաքական գործիչներին խոսքի կետեր են տալիս։
Քաղաքականությունը պարզապես հանրային կապերի (PR) և որոշ ռազմավարություններ վաճառելու հարց է։
Մենք տեսնում ենք, որ այս բոլոր երկրներում սոցիալական լարվածությունները նույնպես պայթում են։
Ես կարող եմ միայն բոլորին կոչ անել՝ պահպանել հանգստությունը և իսկապես մտածել մի գաղափարի մասին։
Այսպիսով, ստորին մակարդակի մարդիկ այժմ ստիպված կլինեն վերածվել մտքի կենտրոնների, կարելի է ասել՝ ստորից վեր մտքի կենտրոններ։
Սա բնականաբար մեզ տալիս է միգրացիայի տեսքով նոր զենք։ Քանի որ միգրացիան զենք է։
Այն նույնպես դիտավորյալ օգտագործվում է այլ երկրների, այս դեպքում Գերմանիայի կամ Ավստրիայի, ապակայունացման համար։
Մենք ներկայումս գտնվում ենք Առաջին համաշխարհային պատերազմից առաջ եղած իրավիճակի նման իրավիճակում, երբ տեղական
հակամարտություններ, որոնք կարծես իրար հետ կապ չունեն, պարբերաբար բռնկվում են, սակայն իրականում կապված են։
Այ ժամանակ դա Բալկանյան պատերազմներն էին։
Այսօր Ուկրաինայում և Միջին Արևելքում ընթացող պատերազմները միաձուլվում են մեկ մեծ ճակատամարտի, որը ոչ ոք չի ուզում։
Ես կարծում եմ, որ քանի որ դա մասամբ առաջանում է հակասություններից, շահերից և մարդկային բնության ամենավատ
դրսևորումներից, հնարավոր չի լինի կանխել այն այն իմաստով, որ կգա ամբողջովին բարեկամության և խաղաղության
դարաշրջան, այլ պետք է կանգնեցնել պատերազմ հրահրողներին։
Այսինքն՝ ստեղծելով քաղաքական պայմաններ, որոնցում նրանք, ովքեր մյուսներին պատերազմի մեջ են մղում, քանի որ դա
նրանց է ձեռնտու, ծառայում է նրանց շահերին և նրանցից շահույթ է բերում, այլևս չեն կարող դա անել։
Դա քաղաքականության խնդիրն է։ Մեդիայի և լրագրողների խնդիրն է նաև նման իրավիճակ ստեղծել։
Եվ մարդկանց պարզ դարձնելու համար, որ ոչինչ պատահական չի լինում – ոչինչ այնքան մանրակրկիտ չի
նախապատրաստվում, որքան հանկարծակի բռնկվող պատերազմը։
Բայց այնպիսի համատեքստում, երբ բռնկվում է պատերազմը, ինչ-որ բան կորցնում է՝ օրենքը։
Մենք հենց նոր դա տեսանք Սիրիայում։ Սիրիան դեռ նոր էր անսպասելիորեն անկում ապրել, երբ այն հարձակման ենթարկվեց իսրայելական
ինքնաթիռների կողմից՝ իրականացվեցին 250 օդային հարվածներ։
Դա վճռորոշ կետն է։
Մենք ապրում ենք շների-կուլ-շներ հասարակությունում։ Մենք ապրում ենք մրցակցային հասարակությունում։
Եվ վերջիվերջո, պատերազմը պարզապես այն է, ինչ մենք անում ենք աշխատանքի ժամանակ։
Դուք պետք է այն ստորևից էլ նայեք։
Ինչպե՞ս են մարդկանց իրականում սոցիալացնում, կրթում և մշակում, որպեսզի նրանք սա ընդունեն որպես նորմալ։
Մեկ մարդ պարզապես կմնա ճանապարհի եզրին։ Ես դրա հետ չեմ համաձայն։
Ես պարզապես հավատում եմ, որ մարդկությունը սահմանվում է նրանով, որ մարդիկ, ինչպես մենք կարծում էինք, սոցիալական արարածներ են։
Բայց մեզ բառացիորեն մանրակրկիտ մարզում են և ուսուցանում՝ փոքր միավորներով մրցակցելու համար։ Հետո
դու կարիերա ես կառուցում՝ ոտքով ներքև հարվածելով։
Եվ այս մարդկանցից դուք ստեղծում եք գլոբալիստներ և մարդիկ, որոնք ընդունում են ամեն ինչ։
Ես կարծում եմ, որ այն, ինչ մենք քննարկում ենք պանելում, վերաբերում է այնտեղ գտնվող մարդկանց 90 տոկոսին, որոնք
ոչ մի պատկերացում չունեն, թե ինչի մասին ենք մենք խոսում։
Նրանք կարծում են, որ մեր ունեցածի նման հրամանը ինչ-որ բան է, որը դու գտնում ես, որը քեզ
են հանձնում, և որը դու պարզապես ստորագրում ես։
Բայց դեմոկրատիան ընդհանրապես այդպես չի գործում։
Դեմոկրատիան ոչ միայն նշանակում է ձայն ունենալ, այլև պարտավորություն ունենալ արտահայտվելու։
Եվ ես հավատում եմ, որ մենք պետք է ամենուր ոտքի կանգնենք և ասենք, որ չենք ուզում սա։
Քանի որ երբ խոսքը գաղթի և վերագաղթի մասին է, պետք է ասել մի բան՝ իհարկե, յուրաքանչյուր
ժողովուրդ ունի ինքնության իրավունք, և դա լիովին պարզ է։
Բայց նրանք, ովքեր գալիս են մեզ մոտ, նույնպես իրավունք ունեն տան։
Նրանք ընդհանրապես չեն ուզում այնտեղից հեռանալ։
Նրանց նույնպես ռմբակոծում են, վտարում են։ Նրանց առաջարկում են այնպիսի գործարքներ, որոնք իրենց մշակույթում կյանքը
դարձնում են անհնարին։ Մենք նույնպես պետք է դա ընդունենք։
Եվ հետո մենք այս երկու խմբերին միասին ենք բերում։ Նրանք սկսում են կռվել։ Եվ մենք չենք տեսնում նրանց, ովքեր թելերն են քաշում։
Ռեմիգրացիան անշուշտ անհրաժեշտ է, որովհետև ես հավատում եմ, որ միայն ժողովուրդներն են կարող աշխարհը փրկել
գլոբալիստներից, և միայն ռեմիգրացիան կարող է փրկել մեր ժողովրդին։
Քանի որ իմ հարցը, որով ցանկանում եմ եզրափակել այս առաջին ելույթը, հետևյալն է՝ ինչո՞ւ ոչ ոք չի հարցնում, թե արդյոք
այժմ կմեկնարկեն դեպի Սաուդյան Արաբիա միգրացիայի նոր ալիքներ։
Ինչու՞ ոչ ոք չի հարցնում, թե արդյոք հիմա Ադրբեջան կհոսեն միգրացիոն ալիքներ։
Կան 57 իսլամական երկրներ, Սաուդյան Արաբիան անչափ հարուստ է։ Նրանք կառուցում են Նեոմ կոչվող նոր քաղաք, ունեն հսկայական վրանային
ճամբար, որը նրանց պետք է միայն տարին մեկ անգամ՝ հաջի համար։
Նրանք կարող էին ընդունել հազարավոր ու հազարավոր։
Նրանք նույնպես մասամբ մեղավոր են Սիրիայում ներկայումս տեղի ունեցող իրադարձությունների համար, քանի
որ ֆինանսավորել են այս ջիհադիստական միլիցիաները։
Ինչու՞ պետք է Եվրոպան միշտ տառապի։
Այսպիսով, Եվրոպայում բնակչության փոխանակումը՝ այս միգրացիոն զենքը, բազմէթնիկ պետությունների կամայական ստեղծումը,
որոնցում մենք՝ տեղացիներս, շուտով փոքրամասնություն կդառնանք, պետք է դիտարկվի առանձին այս աշխարհաքաղաքական խնդիրներից։
Եվ ահա այս անհավանական հնարքը, որը ձախերը, կամ ավելի ճիշտ՝ կեղծձախերը, նոր են կիրառել՝ զանգվածային շարժը և զանգվածային
միգրացիան ներկայացնելով որպես դրական և մարդասիրական երևույթ։
Եվ դա այդպես չէ։ Ոչ մեզ համար, ոչ էլ ներգաղթյալների համար, այդ թվում՝ եկող տնտեսական ներգաղթյալների։
Ընտանիքները ցրված են; մենք զբաղված ենք ժողովրդագրական վամպիրիզմով։ Երբ լսում եմ, որ մեզ անհրաժեշտ է
ներգրավել որակավորված աշխատողներ, ես մտածում եմ՝
Մենք կողոպտում ենք այն երկրները, որտեղ դրանք առավել անհրաժեշտ են։
Մոզամբիկում երկրի ներսում պատրաստված բժիշկների 70 տոկոսը արտագաղթել է։
Այդտեղ ապրող մարդիկ այդ դեպքում ուր կգնան? Նրանք կհետևեն նրանց դեպի Եվրոպա։
Դա շատ կարևոր կետ է։
Եվ միլիոնավոր կանայք, որոնք այստեղ մեզ հետ մաքրություն են անում, հոգ են տանում ուրիշների մասին կամ իրենց
մարմինը վաճառում են, նույնպես կոտրված ընտանիքներ են։
Այս զանգվածային միգրացիան բոլոր առումներով անմարդկային է։
Եվ ես ամբողջությամբ համաձայն եմ ձեզ հետ, մենք պետք է մերժենք այս բարոյական կեղծավորությունը, այս կեղծ մարդասիրությունը և
ցույց տանք, որ մարդկության զանգվածային շարժումից և զանգվածային մոբիլիզացիայից միայն մեկ խումբ է շահում՝ գլոբալիստները։
Այսից մարդիկ չեն շահում։
Այսպիսով, եթե դուք Կորոնային նայեք բարդ կերպով, ամեն ինչ դիտարկվում է միայն անհատապես։
Միայն հիմա են մարդիկ իմանում, որ կան շահառուներ, որ դա բիզնես մոդել է, և որ դեղագործական
արդյունաբերությունը վաստակել է միլիարդավոր միլիարդներ։
Որ բժիշկները, որոնք հայտնվեցին, գնել էին գիտնականները՝ իրենց ուսումնասիրությունների համար միլիոնավոր
ֆինանսավորում ստանալով, ինչպես մենք արդեն այսօր այստեղ լսել ենք։
Կան քաղաքական գործիչներ և լրատվամիջոցներ, որոնք դրանից շահույթ են ստանում։ Կադրերի փոխանակում կա։
Եվ մենք իրականում սա տեսնում ենք յուրաքանչյուր բազմաբնակարան համալիրում, անկախ նրանից՝ արդյոք դա միգրացիա է; դա նաև
դարձել է բիզնես մոդել, որի շնորհիվ մեծ կորպորացիաներն ու միջազգային ֆինանսական արդյունաբերությունը շահույթ են ստանում։
Նույնը վերաբերում է փոխանցումներին, օրինակ՝ ծագման երկրներ ուղարկելիս, որոնք երբեմն
ենթակա են բարձր հանձնավճարների և վատ փոխարժեքների։
Եվ, իհարկե, պատերազմը վերջնական բիզնես մոդելն է։
Եթե նայեք ՆԱՏՕ-ի արևելք ընդլայնմանը, յուրաքանչյուր երկիր, որը պետք է կամ ցանկանում է ընդունվել, պետք է ամբողջությամբ
համապատասխանեցնի իր ողջ զինված ուժերը ՆԱՏՕ-ի ստանդարտներին։
Դա, իհարկե, նշանակում է, որ նրանք պետք է հենց ամերիկյան զինագործական արդյունաբերության վրա
կենտրոնանան։ Մենք դա արդեն այսօր ունեցել ենք։
Այն պետք է համապատասխանեցնի զինամթերքը, սարքավորումները, ծրագրային ապահովումը և ամպային լուծումները ՆԱՏՕ-ի ստանդարտներին։
Այսպիսով, Big Tech-ը՝ Microsoft-ը, Amazon-ը, հարյուրավոր միլիարդավոր դոլարներ են վաստակել
Պենտագոնի, ԿՀՎ-ի և ԱԱԾ-ի ամպային ծառայություններից։
Հսկայական տվյալների հսկաներ են ի հայտ եկել։ Ստեղծվել է մի խոշոր բիզնես մոդել։
Եվ առավել աներկյուղ է այն, որ հիմնական շահառուներից մեկը՝ BlackRock-ը, որը մեծ բաժնետոմսեր ունի բազմաթիվ զենք արտադրող
ընկերություններում, ընդամենը մի քանի օր առաջ հրապարակայնացավ և հայտարարեց, որ կցանկանար տեսնել Ուկրաինայի վերակառուցման ֆոնդ։
«Մենք դրա համար գումար չենք ուզում», — նրանք անթաքույց ասացին, — «մենք պարզապես ուզում ենք դրանք կառավարել, որպեսզի
նրանց BlackRock ընկերությունները նույնպես դրանից շահեն»։
Այսպիսով, դա բավականին ցինիկ բիզնես մոդել է։
ԱՄՆ-ն ունի հսկայական պարտքի բեռ, որը երբեք չի կարող վճարվել։
Եվ այդ պահին պատերազմի սպառնալիքը մեծանում է։
Դուք դա անում եք մեկ անգամ, ինչպես մենք միշտ տեսել ենք նախորդ պատերազմներում. երբ ֆինանսական աշխարհը, երբ
անապահով վճարագրերը կամ ֆիատային փողը այլևս որևէ ապահովություն չունեն, ապա ստիպված եք մաքրել ամեն ինչ։
Այնուհետև պետք է մաքրել սեղանը, լվանալ ամեն ինչ և պատերազմից հետո զրոյից ստեղծել նոր համաշխարհային կարգ, օրինակ՝ Բրետթոն Վուդսը։
Մարդիկ հավատում են, որ Թրամփը երկնքից իջնելու է և ամեն ինչ լավ կլինի։ Դա չի լինի։
Դա ավելի շատ ծառայում է նրանց շահերին, ովքեր ուզում են մեզ պարալիզացնել։ Նրանք ուզում են, որ մենք հավատանք, թե մեզ
փրկելու են, որովհետև այդ դեպքում մենք ինքներս դա չենք անի։
ԱՄՆ-ում տեղի ունեցած հարձակմանց հետո Թրամփը գրեթե սրբացվել է։
Այսպիսին է աստվածային նախախնամությունը, որը առաջացրեց շարժում և թույլ տվեց գնդին անցնել։
ոչ այդ
Միգուցե նրան պետք էր գնդակահարել, միգուցե նա բախտավոր էր, ես չգիտեմ։ Բայց նա աստվածային էակ չէ։
Թրամփը քարոզարշավ անցկացրեց «Այնպես անենք, որ Բրիտանիան կրկին մեծ լինի» կարգախոսով։
Եվ դա պետք է լուրջ ընդունվի։ Բայց մենք նույնպես պետք է հստակ լինենք, թե ինչը դա չի նշանակում։
«Ամերիկան կրկին մեծ դարձնելու» նշանակությունը չի ենթադրում Գերմանիային ինքնիշխան դարձնելը կամ Եվրոպան մեծ դարձնելը։
Կամ դարձնել աշխարհը ավելի լավ, բայց պաշտպանել ամերիկյան շահերը։
Դա նրա պարտականությունն է որպես ամերիկացի նախագահ։ Դրա համար նա ընտրվել է։
Այնուամենայնիվ, կասկածի դեպքում դա կկատարի այլ պետությունների, այլ շահերի և այլ ինքնիշխանությունների հաշվին։
Չպետք է երբեք հավատալ այն գաղափարին, որ երկիրը կառավարվում է բացառապես իշխանական բազայի կամ մեկ ընտանիքի կողմից; փոխարենը,
յուրաքանչյուր երկրում կան տարբեր իշխողներ կամ հարուստ ընտանիքներ։
Արենդ Օետկեր, 2005 թվականին Atlantikbrück-ի ղեկավարը, ասել է, որ Ամերիկան կառավարվում է 200 հարուստ ընտանիքների
կողմից և որ մենք կցանկանայինք նրանց հետ լավ կապեր ունենալ։
Եվ նրանք, ովքեր այժմ աջակցում են Դոնալդ Թրամփին, զգում էին, որ նախկինում մյուսները իրականում չեն աջակցել իրենց։
Այսպիսով հիմա նրանք քվեարկում են, նրանք սիրում են ձին մրցավազք ուղարկել, բայց դա նույն մրցավազքն է։
Ուստի ոչինչ չի փոխվի։
Բայց այն փաստը, որ մենք սպասում ենք, որ ինչ-որ մեկը գա և դա ավելի լավ անի, ցույց է տալիս, թե ինչպես ենք մենք դաստիարակվել։
Դեմոկրատիայում, որտեղ որոշում են քաղաքացիները, մենք սպասում ենք փրկչին, որին հետո կարող ենք
ընտրել յուրաքանչյուր չորս կամ հինգ տարին մեկ։
Դա առաջին բանն է, որը մենք պետք է ընդունենք։ Դա չի կարող ճիշտ լինել։
Դա նշանակում է՝ տեսնենք՝ արդյոք բախտավոր ենք։ Բայց եթե հարցնեք, թե ով է այս պահին Սիրիայում ռեժիմի
փոփոխության համար ճնշում գործադրում, ում կնշեիք դուք։
Նրանք ուկրաինացի զինվորներ էին, որոնք պատրաստվել էին բրիտանացիների կողմից։
Արդյո՞ք դրանք այժմ Ուկրաինայում անհրաժեշտ չեն՞ Այս պահին՝ ոչ։ Նրանք այնտեղ այլևս ոչինչ չեն կարող անել։
Բայց Սիրիայում նրանք դեռ կարող են փոփոխություն բերել։ Այնտեղ նրանք գտնվում են աշխարհի ամենամեծ բենզալցակայանում։
Եվ այդպես դուք կունենաք մի փոքր բանակցային ուժ՝ որոշելու, թե ինչ պետք է տեղի ունենա Ուկրաինայում Թրամփից հետո։
Ի դեպ, բրիտանացիները այս առումով շատ առաջ են, ինչը երևում է նաև նրանից, որ նրանք ոչ մի տեղ չեն երևում։
Բրիտանացիները դրա մեջ իսկապես բավական լավ են։
Լավ, պետք է ասեմ, որ դա իսկապես ազնիվ ու բարեկիրթ է։ Դա After Eight ոճն է։
Նրանք չեն երևում։ Դա ցույց է տալիս, թե որքան կարևոր են նրանք։
Եվ այսպես է. Սիրիայի դեպքում մենք միանգամից երկու խաղացող ենք հանում խաղից։
Նրանք ջախջախում են շիի կիսալուսինը՝ Եմենը, Լիբանանը և Սիրիան։
Բոլոր ուղղություններով ռմբակոծություն է ընթանում։ Ոչ ոք դրա մասին չի խոսում։
Եվ միևնույն ժամանակ, եթե նրանք ռուսներին դուրս մղեն Սիրիայից, և հենց դրա համար է սա, նրանք Թարտուսը դուրս կհանեն խաղից։
Ռուսների համար այնտեղի ամենակարևորն ու միակ Միջերկրածովյան նավահանգիստը։
Ուստի մենք պետք է ինքներս մեզ դիտարկենք որպես մեկ մարդկային ընտանիք և հարցնենք ինքներս
մեզ՝ ինչպես ենք ուզում առաջ շարժվել ապագայում։
Քանի որ մենք բոլորս ունենք տուն ունենալու իրավունք։
Եվ անհեթեթն այն է, որ կարծես ամեն ինչի պակաս լինի։ Իրականում ամեն ինչ բավականաչափ կա բոլորի համար։
Եթե մենք այն արդարացիորեն բաժանեինք, զանգվածային միգրացիա չի լիներ։
Բայց սա հենց այն քաղաքական ինտրիգան է, որը այստեղ տեղի է ունենում։ Դա բոլոր ոլորտներում Մաքիավելլի է։
Մենք պետք է զարգացնենք գերմանախոս աշխարհի նկատմամբ ազգային զգացում։ Դա չի նշանակում, որ մյուսները հիմար են։
Բայց մենք ունենք գերմանախոս աշխարհի, լեզվաբանական և մշակութային տարածքի իրավունք, և դրանով հպարտ ենք։
Մենք կարող ենք պարզապես այդպես ասել։
Եվ դա առաջին բանն է, որը մենք կարող ենք ծրագրավորել, որովհետև այդպես մենք մարդկանց մեր հետ
ենք տանում, քանի որ դա նրանց համար կոնկրետ է։
Որ մենք կրկին կարողանանք համախմբել ազգային հպարտությունը մեր սկզբունքների համար և բերել այն բեմ։
Մենք կանգնած ենք գերմանական մտածողության, գերմանական մշակույթի և գերմանական ճարտարագիտության կողքին։
Եվ մենք նաև աջակցում ենք գերմանական առևտրին։
Քանի որ եթե գերմանացիները պատմությունից ինչ-որ բան են սովորել, ապա դա այն է, որ պատերազմը լավ գաղափար չէ, և մենք չենք հաղթում։
Չգիտեմ, թե ով հիմա կմտածի, որ մենք կարող ենք հաղթել Ռուսաստանի դեմ արշավում։
Այսպիսով, ինչպես ես իմացա, վերջին անգամ պատմությունը այնքան էլ լավ չընթացավ։
Ես դա չէի անի։
Եվ, իմ կարծիքով, մարդիկ սարսափ կզգային, եթե իմանային, թե որքան խորը են պետությունների կողմից շահարկվել
Սահմանադրության պաշտպանության գրասենյակը, գաղտնի ծառայությունները և Դաշնային քրեական ոստիկանության վարչությունը։
Եվ այլևս չի ապահովում անվտանգություն, այլ միայն պայքարում է հանցագործության, կազմակերպված հանցավորության
դեմ, որը իսկապես գոյություն ունի և բավական վատ է, սակայն իր քաղաքացիների և լրատվամիջոցների դեմ։
Սա հաջորդ հնարքն է՝ այժմ ժողովրդավարությունը փրկել՝ հետո այն վերացնելու համար։
Սա երևում է արևելյան նահանգների ընտրությունների արդյունքներում։
Թյուրինգիայում, որտեղ AfD-ն ընտրություններում 32 տոկոս ձայն ստանալով ամենամեծ հաղթողն էր, այժմ
գործում է չորս կուսակցությունների կոալիցիա, որը կոչվում է երեք կուսակցությունների դաշինք։
Եվ դու ձախերի՝ այսինքն՝ SED-ի հետ նոր դաշինք ես կազմում։
CDU-ն այս ամենը աջակցում է պարզապես մի քանի նախարարական պաշտոնների համար իշխանությունը պահպանելու նպատակով։
Բոլոր ինստիտուտները ձախողվում են, այդ թվում՝ քաղաքականությունը, լրատվամիջոցները և
դատարանները, ինչպես մենք տեսանք կորոնավիրուսի դեպքում։
Եվ դա անշուշտ խորքային պետությունն է իր ամենաքաղցր ձևով։
Այն կեղծ պատկերացումը, թե ժողովուրդը դեռ կարող է ինչ-որ կերպ ընտրել օրինական կառավարություն, որը մեծ մասամբ
ընդամենը նման թեկնածուների միջև ընտրություն է, այժմ ավարտվում է։
Բայց ինչը մենք նույնպես կարող ենք ճանաչել այն է, որ քարոզչության և կրթության միջոցով այնքան ենք մշակվել, որ կարծում
ենք՝ եթե հիմա ճիշտ մարդը հայտնվեր, ես իմ գումարը կդնեի նրա վրա։
Եվ դա չի պատահի։ Դա կրկին կենտրոնացված կլինի։
Եվ ամենակարևորն այն է, որ ոտքի ելնես ու ասես՝ «Ես չեմ պատրաստվում սպասել, ես կսկսեմ և ուղղակի ինքս կկատարեմ դա»։
Եվ ինչը սովորական կասկածյալների կողքին փուշ է, այն է, որ մենք այնքան ինքնավստահ ենք, որ այստեղ ենք հայտնվում
և պարզապես ասում՝ դուք այնքան ծիծաղելի թռչուններ եք, որ այլևս որևէ վտանգ չեք ներկայացնում։
Զվարճալի է, թե ինչ ես այնտեղ անում։
Ես հաճախ վերլուծում եմ, թե որքան կայուն է կայսրությունը և արդյոք դա կարող է կապված
լինել հաղորդակցման համար օգտագործվող միջոցի հետ։
Դա բարդ է թվում, բայց պարզ է։
Աշխարհը երբևէ տեսած ամենակայուն կայսրությունը հին եգիպտացիների կայսրությունն էր։
Նրանք հաղորդակցվել են քարով, որը դուք կարող եք տեսնել մինչ օրս։
Այսօր մենք գործ ունենք հաղորդակցության միջոցների հետ, որոնք առնվազն Մարկոնի ժամանակներից ի վեր շատ ավելի արագ են։ Եվ այսօր
մենք ունենք թվային հիմքով գործող համաշխարհային կայսրություն։
Եթե դու անջատես այս համաշխարհային կայսրության կերակուրը, ամեն ինչ ավարտված է։ Այն այլևս գոյություն չի ունենա։
Սա նշանակում է, որ մեզ վրա վերահսկողությունը նույնպես իրականացվում է մեր բջջային սարքերի միջոցով։
Երբ մենք դրանք մի կողմ ենք դնում, երբ անջատում ենք մեր թվային սարքերը, մենք անտեսանելի ենք։ Դա մեր ուժն է։
Ուժը նրանում է, որ մենք պարզապես այլևս այն չենք միացնում, և այդպես այլևս մեզ հետ կապվել չի ստացվի։
Մեզ ասացին, որ մենք պետք է հասանելի լինենք, որպեսզի ոչինչ չկորցնենք։
Մեզ մշտապես տեղեկացված են պահում, իսկ իրականում՝ զբաղված։
Ուժերի հավասարակշռությունը կփոխվի միայն այն ժամանակ, երբ ես որոշեմ, թե ինչ տեսակի
լրատվամիջոցների թույլ եմ տալիս մտնել իմ գլուխ։
Դա առաջինն է։ Ես այլևս դա չեմ դիտում։
Երբ մեզ գետնին գցել են, պետք է հաշվի առնենք, թե ինչպես հակառակ կողմը դա կարողացավ անել։
Ինչպես Քենը արդեն նշել է, նրանք դա իրականացրել են այս մտքի կենտրոնների, այս զուսպ տրանսատլանտյան ցանցերի միջոցով։
Մի բան մեզ միշտ, կարելի է ասել, ցնցող ձևով էր ներկայացվում։
Մենք պետք է հիմա սկսենք կապեր հաստատել։
Մենք պետք է ստեղծենք մեր սեփական մտքի կենտրոնները։
Գերմանիայում ունենք շատ հիանալի նախաձեռնություններ, սակայն դրանք բոլորը իրարից անտեղյակ են։
Չկա անհրաժեշտություն անիվը նորից հայտնագործելու, երբ Յյունդեում հիմնադրվել է էներգետիկ ինքնաբավ գյուղ։
Եվ մեկ այլ տեղ մեկ ուրիշն էլ ուզում է դա անել։ Այնուհետև կարող եք այնտեղ հավաքել մասնագիտական փորձ՝ պրոֆեսիոնալ լրագրողների,
որոնք կարող են սա մարդկանց հասցնել շատ լավ, հասկանալի լեզվով։
Դրա համար մեզ անհրաժեշտ են փորձագետներ։
Ես վստահ եմ, որ համալսարաններում բավական շատ մարդիկ կան՝ պրոֆեսորներ, ովքեր իրենց բաճկոնի գրպաններում սեղմած
բռունցքներով մեկուսացված են և ցանկանում են ինչ-որ բան անել՝ իրենց փորձը հանրությանը մատչելի դարձնելու համար։
Եվ մենք պետք է դրա համար ինչ-որ բան անենք։ Եվ ես կարծում եմ, այո, մենք պետք է նվազեցնենք
եսասիրությունը; տալը ավելի օրհնված է, քան ստանալը։
Դա շատ հաճելի է։ Մենք սա տեսանք նաև կորոնավիրուսի համաճարակի ժամանակ՝ ինչ ներքին ուժ ձեռք
բերեցինք, ինչ ուրախություն զգացինք միմյանց օգնելիս։
Եվ ես կարծում եմ, որ դա իսկապես մի ուժ է։ Դրա միջոցով մենք նույնիսկ կարող ենք, այո, դարձնել խորքային պետությունը անպետք։
Շատերը, ովքեր արթնացել են և ովքեր ճանաչել ու հասկացել են խնդիրը, չեն վերադառնում։
Սա նման է այն բանին, երբ խնձորենուց ընկնում են պտուղները։ Ոմանք ընկնում են շուտ, ոմանք՝ ուշ։
Դա նշանակում է, որ յուրաքանչյուր մարդ, որին մենք արթնացնում ենք, էլիտաները գրեթե հավերժորեն կորցրել են։
Դուք ստիպեցիք մեզ ոտքի կանգնել։
Մենք դա նկատեցինք կորոնավիրուսի համաճարակի ընթացքում, և այս AUF1 պանելը նույնպես նշան է, որ մենք ինքներս գիտակցում ենք, թե որքան
ուժեղ ենք, որքան միավորված ենք և որքան ինքնավստահ ենք դարձել։
Ես նաև հույս ունեմ, որ դիտողները հույս կստանան, երբ տեսնեն, որ այստեղ կան մարդիկ, ովքեր որպես իրենց հիմնական
զբաղմունք լիաժամյա աշխատում են այն հարցի վրա, թե ինչպես կարող ենք դուրս գալ այս ծանր վիճակից։
Եվ ես հավատում եմ, որ Կորոնան մարդկանց մեծամասնության մոտ քաղաքական պուբերտություն է առաջացրել։
Եվ հիմա մեզ ստիպում են տեղափոխվել, և մենք պետք է տեղափոխվենք։
Եվ երբ մի անգամ դուրս ես տեղափոխվել ու մի որոշ ժամանակ հեռու մնացել, ոչ հայրս, ոչ մայրս ոչինչ չեն կարող
առաջարկել, որպեսզի ես վերադառնամ իմ սիրելի հին մանկության ննջասենյակ, չնայած հենց դա էլ նրանք առաջարկելու էին։
Նախ, հայրս մեռած է, իսկ մայրս մի փոքր խելքամտ է։
Սա կարելի է կիրառել նաև երկրների նկատմամբ։ Շատ շնորհակալ եմ առաջարկի համար։ Բայց ես
արդեն մեծացել եմ և ինքս կկառավարեմ իմ կյանքը։
Եվ ով դա մերժում է, չի արժանի ազատության։
Այսօր մենք կարողացանք այս տարբեր թեմաների միջոցով մի հայացք գցել ապագային և տեսնել, թե ինչ տեսք կունենա
այն, եթե մենք կարողանանք զարգացնել անհրաժեշտ ուժը։
Որը մենք ուզում ենք վերադարձնել մարդկանց, որը մեզանից վերցվել է։
Եվ դա է շարժիչ ուժը։ Եվ մենք, ամենից առաջ, ցույց ենք տվել մեկ բան։ Մենք կարող ենք ինչ-որ բան ձեռք բերել։
Մեզ անհրաժեշտ են հստակ նպատակներ և հստակ տեսլական։ Եվ մենք պետք է անխախտ վճռականությամբ աշխատենք դրանց ուղղությամբ։
Եվ մենք ցույց ենք տվել, որ կարող ենք դա անել, մենք դա անում ենք և կշարունակենք անել։ Շնորհակալություն։
Ի՞նչ կարող է յուրաքանչյուր անհատ անել հիմա?
Տարածեք լուրը, տարածեք լուրը, տարածեք լուրը, և ոչ միայն առցանց լրատվամիջոցներով, այլև դիտավորյալ օֆլայն։
Ինչպես իմ հայրը՝ Իվո Սասեկը, 15 տարի է, ինչ S&G ցանցի օրինակով դա անում է։
Դուք կարող եք ոգեշնչել մարդկանց և ասել՝ պարզապես փոխանցիր սա երկու մարդու, և երբ դու սա փոխանցես երկու մարդու, հետո
կրկին ու կրկին փոխանցես, ապա 20 քայլ անց կհասնես աշխարհի վերջին։
Դա ծայրահեղ հետաքրքրություն է այն բանի հանդեպ, թե ինչով կարելի է մարդկանց կողմ քաշել, երբ թվային դարպասները փակվում են։
Սա պահանջում է ռազմավարական ցանցեր, տեղայնորեն կազմակերպված ցանցեր։
Տարածեք լուրը, տարածեք այն որքան կարող եք՝ թվային ձևով, և եթե դա դեռ սահմանափակված է, ապա առանց ինտերնետի, որքան կարող եք։
Յուրաքանչյուրը կարող է դա անել։
Ուղարկիր այս տեսանյութը երկու մարդու։