WEF Alternatif – Intisari 9 jam sejarah kontemporer formatif.
Akeh tokoh kondhang saka jagad pendidikan padha kumpul ing WEF alternatif ing Praha.
WEF Alternatif iku gagasan tandhing marang Great Reset, sawijining lembaga pamikir
alternatif kanggo donya bebas ing jaman mbésuk.
Kla.TV nampilake inti pidato-pidato sajarah, panel diskusi sing nyenengake, lan wawancara eksklusif.
Kabeh isi saka WEF alternatif bisa ditemokake ing AUF1: www.auf1.tv/alternativ-wef
Krim de la krim saka para pamikir sing padhang lan para pejuang kamardikan padha kumpul ing kene
saiki kanggo ngluncurake soko sing istimewa banget.
Kita pengin nglawan globalisme lan penindasan, lan kanggo tentrem lan kamardikan.
Kita urip ing jaman kang angel, mulane penting kanggo nyambung, mbentuk aliansi, lan nggawe jaringan.
Lan saiki kita pengin ngajak loro wong sing ana ing mburi gagasan iki supaya munggah ing
panggung: Elsa Mittmannsgruber lan Stefan Magnet.
Ya, aku duwe gagasan amarga aku maca artikel babagan wiwitan WEF dening Klaus Schwab.
Lan ing kono aku weruh lan maca kepiye kabeh mau diwiwiti saka cilik.
Lan kuwi kanthi cara tartamtu nggumunake aku. Kuwi sing penting.
Lan ora mesthi yèn WEF globalis kudu nyekel kendhali kuwasa.
Saiki bisa waé ngadhepi kompetisi; saiki kudu ngadhepi kompetisi saka WEF alternatif.
Lan sapa sing bisa nindakake kuwi luwih apik tinimbang wong-wong sing wis mbuktekake kawani lan ngadhepi sistem?
Wong-wong sing sacara dhasar béda iki, kudu diomongaké, saiki padha mlebu ing dialog.
Yen dieling-eling maneh, iki bakal dadi momen sajarah nalika kita bisa nglumpukake akèh tokoh gedhé sing bisa uga ora sarujuk ing
kabèh prakara, nanging padha nyawiji amarga tujuan sing padha, yaiku kepinginan kanggo
nentokaké nasibe dhéwé, kedaulatan, lan kamardikan.
Lan saben wong sing melu ing kene wis tekad nyawisake kabeh sing diduweni kanggo nggayuh iki, amarga
tanpa nilai-nilai iki, masa depan ora ana gunane.
Matur nuwun kanggo wektu panjenengan, lan sepisan maneh, tepuk tangan meriah kanggo para panggerak.
Kita ana ing ibukota Ceko, Praha, sawijining kutha sing éndah, ing sawijining pusat konferensi sing éndah.
Mula saka iku, pantes yen pidato sambutan diwenehake dening wong sing tansah nduweni peran wigati ing negara iki.
Dheweke biyen kerep dadi tamu ing Forum Ekonomi Donya ing Davos.
Saiki dhèwèké wis pindhah pihak lan saiki ana ing WEF alternatif.
Kita bungah banget yèn dhèwèké ana ing kéné, yèn dhèwèké maringi pakurmatan marang kita kanthi rawuhé, lan sing
paling utama, yèn dhèwèké bakal maringi sambutan resmi.
Presiden sadurunge, Dr Vaclav Klaus. Sugeng rawuh.
Kanggo aku, salah siji saka simbol-simbol iki yaiku hotel iki lan aula iki.
Kaping pungkasan aku ana ing kene yaiku taun 2008 kanggo kongres ODS pungkasan.
Sawetara saka kowe bisa uga ngerti yen ODS iku partai demokratis sipil sing aku . . .
Pangembangan partai iki, kaya pangembangan politik lan ideologi ing saindenging Republik Ceko lan ing
saindenging Eropa, wis alon-alon ngalih menyang donya pasca-politik lan pasca-demokratis saiki.
Amarga iku, aku wis mundur saka jabatan ketua kehormatan ing kene ing kamar iki. Aku ora pengin dadi bagéan saka iku.
Sanajan nalika semana, aku wis cetha weruh lan, muga-muga, paham tren-tren kuat ing donya Kulon.
Padha ngancem arep nggawa kita mlebu ing donya tragis saiki.
Miturut panemuku, peran paling penting dina iki dipegang déning ideologi multikulturalisme,
sing ngasilaké, muji, lan mbela migrasi masal.
Ideologi iki malah ora ngakoni tembung kabebasan.
Miturut prinsip, iku kanthi agresif nentang lembaga utama demokrasi, yaiku negara bangsa.
Nanging, bangsa iku tanpa mangu-mangu dadi unsur dhasar lan ora bisa diganti ing masyarakat manungsa.
Genderisme sing kuat saiki utawa feminisme radikal nyerang substansi biologis manungsa lan mula
dhasar dhasar masyarakat manungsa, yaiku kulawarga.
Minangka Perdana Menteri lan Presiden Republik Ceko, aku kudu ngakoni yen aku wis nggawa Republik Ceko mlebu Uni Éropa.
Upaya kawentar sing tak lakoni kanggo narik rem darurat ing wektu pungkasan lan ora nandatangani
Perjanjian Lisbon minangka Presiden Republik iku sia-sia.
Minangka akibaté, integrasi Éropa pancèn wis malih dadi persatuan politik ing taun-taun lan dasawarsa pungkasan.
Gagasan kerjasama sing ramah lan saling nguntungake antarane negara-negara Eropa sing
merdika saiki wis dadi bab jaman kepungkur.
Aku mesthi ora siji-sijine sing ngomong yèn kabèh Kulon, utamané Éropah, lagi surut.
Tantangan jaman kita yaiku nyegah supaya kemunduran saiki ora terus kelakon sesuk.
Konferensi kaya sing dianakake dina iki muga-muga bisa mbantu ing babagan iki.
Mugi panjenengan gadhah pasamuan ingkang produktif. Matur nuwun sanget.
Para wanita lan priya, para pamirsa ing omah, para kontributor sing kinurmatan, aku pancen setuju banget karo Prof. Dr. Vaclav
Klaus nalika dhèwèké kandha yèn saiki kita kudu melu urip donya.
Aku matur nuwun marang dhèwèké kanggo tembung-tembung sing cetha lan nyegerake saka cangkemé negarawan sejati sing isih
mangertos tanggung jawab, béda karo wong-wong sing saiki wis munggah kuwasa lan saktenané nuntun donya kita menyang jurang.
Lan kowe wis ngerti aku. Aku seneng ngomong terus-terangan, lan aku uga nerangake kahanan saiki kanthi cetha tanpa samar-samar.
Apa sing lagi ditindakake ing kene, ing ngarep mripat kita, iku dalan langsung menyang karusakan.
Lan iki pancen dilakoni kanthi sengaja, amarga sawetara kalangan wis mutusaké kanggo nglakoni sing diarani Great Reset, sawijining
pangowahan total, sawijining transformasi lan, bareng karo kuwi, ngrusak kelas menengah lan ngrusak masyarakat sugih Éropa.
Lan iki ora mung bab kapentingan ekonomi, ora mung bab nyedhot modal lan ekspropriasi paling gedhé ing sajarah manungsa.
Intine yaiku kelompok-kelompok iki kepengin ngamanake kekuwatan kanggo awake dhewe
salawas-lawase, kanthi teknologi modhèren lan digitalisasi.
Iki ngidini dheweke nindakake bab-bab sing mung bisa diimpi-impi déning para firaun lan kaisar.
Saiki padha kepengin nutup kantong supaya ora ana maneh kabebasan kanggo kita, kanggo wong-wong cilik, kanggo 99 persen,
supaya 0,001 persen wong super sugih, para globalis, para milyarder, bisa nglakoni kuwasa nganti langgeng.
Kita nentang iki, lan dina iki aku kepengin, lan kowe uga kepengin, ora ngfokusake energi kita marang kabeh
sing salah dina iki lan ing kedadeyan sing bakal teka.
Ya, kita butuh iki minangka titik acuan supaya bisa ngerti kepiye carane kita pengin ningkatake.
Nanging ing WEF alternatif iki, kita kepengin kanthi sadar fokus marang kepiye wujud masa depan sing luwih apik,
ngrembug solusi, lan sing paling utama, padha kumpul bebarengan.
Nalika kita padha kumpul lan rembugan, mangsa ngarep wis diwiwiti.
Amarga para elit kuwasa nindakake apa waé sing bisa kanggo ngwujudaké Great Reset lan tatanan donya anyar para globalis, lan
sapa waé sing nentang dianggep dadi sasaran sing sah, diumumaké dadi anggota kasta ngisor, paria (= wong
njaba), sakjane, banjur diperangi miturut kabutuhan.
Lan sanadyan kabeh iki, sanadyan kahanan teror marang panemu lan pracaya wong, isih ana wong sing nduwé kawani, isih ana wong sing
ngadeg nglawan arus lan nduwé kawani kanggo ngomong kabeneran.
Lan sapa sing luwih pantes tinimbang para wong wani sing wis mbédakaké dhéwé sajrone patang taun kahanan
istiméwa kepungkur, sing wis metu saka panggonan ndhelik, njupuk sikap lan tetep ajeg?
Sapa sing luwih pantes mikirake donya sesuk saiki?
Lan mulane saben wong sing melu acara iki dina iki wis dipilih kanthi teliti, amarga
saben-saben wis menehi kontribusi sing wigati ing bidange.
Lan aku wis nggawe iki dadi misiku kanggo nglumpukake wong-wong, nyoba ngembangake luwih lanjut utawa
ndhukung perkara-perkara sing wis ana ing dalan pangembangan.
Ngomong-omong, ing sisih liyane ora ana idealisme babar pisan.
Copotake subsidié sing nilaine milyaran. Apa kowe mikir ARD isih bakal nyiar esuké?
Utawa apa sampeyan mikir ana politikus profesional sing isih bakal teka ing Bundestag?
Ora ana idealisme kanggo rezim iki.
Ing sisih kita ana idealisme, ana kemampuan kanggo nandhang sangsara, lan ana kersa nggawe pangorbanan.
Lan banjur kowe kudu nyambungake loro lan loro supaya bisa ngerti sapa sing bakal menang ing pungkasan.
Kita ngatur acara iki kanthi kapercayan marang wong-wong, kapercayan marang para peserta, nanging sing paling utama kanthi
kapercayan manawa ana kabutuhan kanggo iki, manawa akèh wong bakal nonton, manawa padha bakal kaparingan
inspirasi, manawa padha bakal ngembangaké proyeké dhéwé saka kéné, lan manawa mesthi waé padha bakal ndhukung.
Aku yakin manawa kapercayan iki ora bakal kuciwa. Lan kapercayan iki sing mbedakake kita kabeh.
Lan motto konferensi taun iki, motto WEF Alternatif pisanan, yaiku: Gambaran donya bebas ing tembe.
Kita pengin nggambaraké kepiyé kita mbayangaké donya sesuk, tanpa nggatekake kanyatan politik. Apa sing kita karepaké?
Kadhangkala kita kudu ngganti arah. Nanging kita tetep setya marang tujuwan kita, garis finish.
Prague asalé saka pragmatis, mung pengin nyebut yèn. Aku bakal miwiti karo Carl Schmitt.
Dheweke tau kandha: "Kedaulatan iku kagungan sapa waé sing mutusaké kahanan darurat."
Lan nalika kita nerapake iki marang taun-taun koronavirus ing Éropa, siji bab ora bisa
dipungkiri: Éropa biyèn lan saiki cetha banget ora merdéka.
Sajrone pandemi coronavirus, Éropa wis nampa narasi sing ora asalé saka Éropa, nanging kanthi sengaja
digawé ing lembaga pamikir lan yayasan Amérika Sarékat.
Kahanan darurat Eropa ditetepake ing Eropa dening WHO lan ora diputusake dening warga.
Sajatiné, saben negara ora nduwé hak bicara ing WHO.
Keputusan sing mengikat digawe dening dhuwit gedhe, lan dhuwit gedhe iki asalé utamané saka Yayasan Bill & Melinda Gates.
Iki dudu yayasan Éropah, nanging yayasan Amérika Sarékat sing digunakaké minangka
piranti kabijakan luar negeri Amérika Sarékat.
Peran kabijakan luar negeri iki kanggo LSM AS ing ngatur krisis sing digawe sacara artifisial wis dirancang
wiwit taun 2010, nalika Rockefeller Foundation nggambarake latihan simulasi coronavirus Lockstep.
Sabanjure, struktur sing cocog diadegake sajrone pirang-pirang taun.
Ing Oktober 2019, game simulasi Event 201 dilakoni, sing sejatine dadi gladi resik lan tes pungkasan, sawisé kuwi senjata
biologi sing dikenal minangka Covid-19 dilepas ing Wuhan nganggo dana saka AS kanggo ngatur maneh donya sakabehe.
Ing Great Reset iki, negara individu berdaulat utawa konfederasi negara ing njaba Amerika Serikat ora nduwé peran apa-apa maneh.
Pamaréntahan diganti karo tata pamrentahan. Mangkono, kakuwasan saiki dipusatake lan didigitalake ing kabèh sektor.
Ing mburi ID2020, umpama, ana rencana licik supaya bisa ngganggu saben wong ing kabutuhané kabèh.
Sapa waé sing ora nduwé status vaksinasi paling anyar, sing ngluwihi jejak karbon sing ditemtokaké sacara sembarangan, sing
ora manut narasi sing bener ing papan umum, bakal dihukum kanthi dicabut lan banjur mung nduwé mata uang digital siji-sijiné sing
sah, utawa bakal sacara sembarangan diilangi kabèh hak sipil.
Sapa waé sing kepéngin urip tanpa diganggu minangka warga berdaulat ing mangsa ngarep kudu mbukak
kabèh urip pribadiné marang sawetara perusahaan TI AS.
Kita urip ing donya ilusi sing didominasi dolar.
Eropah wis nyalin sakabehe taktik preman ing lapangan sekolah saka Amerika Serikat.
Kowe ngangguk sirah supaya ora kena pukulan ngisor sabuk utawa kena pukulan ing garis banyu.
Kita kabeh ngerti yen sing diarani kabebasan, utamane kabebasan nyatakake pendapat, saiki banget winates ing Eropah.
Lan saiki internet wis dadi panggonan sing ngetrapake sensor sewenang-wenang.
Éropa ora fokus marang dialog, nanging manèh luwih gumantung marang senjata.
Kita ngeculake senjata ngomong nalika ana konflik ing antarane negara-negara Éropa.
Lan pitakonané, sapa sing miwiti? Wong Rusia ing Ukraina? Ora. NATO ing Yugoslavia ing taun 1999.
Perang sing diputusake dening Amerika Serikat kanggo misahake Éropa.
Pisah lan nguwasani – tansah prinsip sing padha.
Saiki, Eropa lagi disiapake kanggo perang gedhe nglawan Rusia, utamane kanggo ngreksa kapentingan Amerika Serikat.
Aku tansah mikir yen kabeh wong nentang perang nganti aku weruh yen ana sawetara wong sing ndhukung, utamane sing ora kudu lunga.
Ledakan iki asalé saka Remarque lan iku bener.
Éropa kudu diartèkaké minangka Éropa tanah air-tanah air.
Eropah sing ora kasengsem karo subjek, nanging fokus marang warga sing tanggung jawab.
Eropa sing ngenali sapa sing ngoperasikake pangkalan militer lan nempatake prajurit ing tanah Eropa
kanggo nglakoni perang ing njero lan njaba Eropa.
Eropah kaya ngono ora alus takon marang mungsuh-mungsuh persatuan iki apa padha gelem mandheg saka kegiyatan perang, nanging
malah mungkasi kegiyatan mau lan banjur negesake pamungkasane.
Langkah kapindho yaiku mandheg terus-terusan ngomong babagan demokrasi lan pungkasane ngenalake.
Amarga ora ana negara Éropa sing pancen demokratis.
Ing endi wae kita ndeleng, demokrasi mung disimulasi.
Aku mung perlu ngélingké kowe marang Romania. Wong-wong sing kliru ing pilihané diijini miwiti manèh saka awal.
Kita kabeh manggon ing negara-negara sing wis dibajak déning oligarki partai.
Parlemen kita kebak wakil rakyat sing luwih sithik tinimbang pengkhianat rakyat.
Amarga padha makili kapentingan wong-wong sing wis ngangkat dheweke menyang jabatan iki,
mula padha ngianati kapentingan warga dewe.
Kita dikuwasani wong bodho sing ora bisa diarani bodho, amarga saiki kuwi dianggep lese majesty.
Minangka warga sing merdéka, ayo padha ngati-ati marang negara sing saktenané mbecikake kita kanthi
nyekel kabebasan kita sakwentar kanggo alesan keamanan.
Kanggo nyegah iki supaya ora terus kelakon, kita kudu nambah tembung wigati ing basa saben dinane.
Lan tembungé yaiku ORA! Ora kanggo paternalisme! Ora kanggo sensor! Ora kanggo negara
pengawasan! Lan sing paling utama, ora kanggo perang!
Kanggo wong-wong sing ora bisa mutusaké dhéwé apa bakal mati kanthi cara alamiah utawa liwat suntikan matèni, utawa apa bakal
dikirim menyang garis ngarep kanggo perang lan mati kanggo kapentingan pihak katelu sing ora
padha kenal, ora bisa dadi berdaulat babar pisan.
Dheweke tumindak kaya wedhus. Lan wedhus wedi marang serigala sak uripé.
Nanging padha dipatèni déning gembala.
Kabebasan sing kita kabeh kangen ing Éropa kudu sepisanan diundang ing saben kita lan banjur diuripi.
Mangkono persis sing ndadekake kita manungsa.
Nanging kita, para warga, sing berdaulat, nemtokake ing endi kita ketemu. Ing endi kuwasa
sejatine dumunung. Contone, saiki ing Praha.
Kekuwatan kita paling apik dipraktèkaké kanthi cara desentralisasi, yaiku kapan waé
lan ing endi waé, nanging diatur bebarengan.
Ora ana sing luwih bisa nyirnakake kekuwatan para elit sing ngangkat dhéwé tinimbang nalika warga berdaulat saka saindenging
Éropa padha kumpul tanpa diundang ing meja bundar kanggo nyusun konstitusi anyar lan undang-undang anyar kanggo negarane.
Iku minangka ungkapan pungkasan saka kedaulatan demokratis. Sampeyan mung mutusake bab kuwi lan urip manut kuwi.
Saben wong kanggo awake dhewe lan kita minangka bangsa-bangsa Éropa.
Aku bakal ngrampungake nganggo tembung: Kita bisa nindakake.
Kula kersa ngaturaken sugeng rawuh kanthi anget dhumateng para tamu ing panel kita babagan Kesehatan lan Kedokteran Esok.
Kita kabeh ngerti yen sistem kesehatan kita lagi lara, sing saya cetha.
Ana kekurangan staf sing kronis, ruang praktek dokter kebak pasien, lan dokter saiki mung
nduwé wektu sithik banget kanggo ngurusi pasiené.
Ana kekurangan obat sing saya tambah, lan cetha banget manawa kedokteran saiki utamane digerakké déning kapentingan
bathi saka industri farmasi lan grup rumah sakit gedhé.
Lan ing babak iki, kita pengin njelajah pitakon babagan kepiye rupa obat sing luwih apik ing
mangsa ngarep supaya wong bisa tetep sehat luwih suwe.
Dr Hubmer-Mogg, panjenengan mbayangake kedokteran sing luwih apik ing mangsa ngarep kepiye?
Ya, dadi nalika ngomongake babagan obat sing luwih apik ing mangsa ngarep, kudu diomongake manawa minangka mahasiswa
kedokteran, kita sejatine ora sinau apa-apa kajaba sing ana ing buku. Sing diwulangake para guru kita ing MedUni.
Lan sakjane, lan iki mesthi penting banget kanggo aku ngomong, kasunyatane ing panaliten medis saiki, bab-bab sing
pancen penting sejatine diwenehi perhatian sing kurang banget.
Kita miwiti sinau kita lan nduwèni mikrobiologi, yaiku higiene lan mikrobiologi, ing bagean kapisan.
Lan ing kono kowe sinau yèn vaksinasi iku ana lan ana pirang-pirang jinis. Lan mung kuwi.
Kita ora krungu apa-apa babagan adjuvant, bahan tambahan ing produk kaya ngono, utawa efek samping.
Lan mengko ing sinau sampeyan, nalika sampeyan ngerjakaké ujian mata pelajaran sing relevan, apa iku pediatri
utawa dermatologi, sampeyan bakal nduwé jawaban sing bener ing pucuk driji, bisa diomongké.
Ya, apa sing bisa sampeyan lakoni kanggo nglindhungi awakmu? Ya, vaksin iki, vaksin kuwi, lan sapiturute.
Nanging para siswa ora diajari manawa uga bisa ana efek samping, apa saka vaksinasi konvensional
utawa saka produk mRNA anyar sing dimodifikasi.
Iku ateges manawa kedokteran ing mangsa ngarep bakal mbutuhake diwiwiti saka latihan, ing ngendi kowe bakal luwih ngetrapake
gagasan manawa wong sing lungguh ing ngarepmu, lungguh ing ngarepé dhokter, lungguh ing ngarepé dhokter sing
lagi latihan, iku sawijining individu sing luar biasa.
Aku tansah kandha yèn kita nduwèni pikiran, jiwa, lan badan. Lan kita ana ing kéné kanggo mikir, ngrasa, lan tumindak.
Mung ing universitas kowe pancen sinau yèn ana wong sing saiki kaya mesin.
Profesor Christian Schubert tansah ngendika kaya ngono.
Obat mesin: ana sing rusak lan saiki kudu didandani. Lan kita kudu adoh saka kuwi.
Kita perlu nerangake manawa ana macem-macem faktor sing nyebabake wong iki ora sehat maneh.
Kenapa ana owah-owahan ing sistemé, nganti dhèwèké nduwèni gejala lan dadi lara utawa malah parah.
Profesor Bhakdi, aku kepengin langsung nyerahake bal marang sampeyan.
Kowe weruh, kowe lungguh ing kene minangka salah siji pahlawanku, aku pancen kudu ngomong, lan
aku yakin akeh wong liya uga ngrasakake kaya ngono.
Peringatanmu babagan suntikan coronavirus wiwit wiwitan mesthi wis njamin akèh wong nolak suntikan genetik iki,
lan kowe kamungkinan wis nylametaké akèh nyawa amarga kuwi.
Aku pengin ngrembug peran vaksinasi.
Bisa ora sampeyan ringkesake peran vaksinasi sacara umum ing ngapikake kedokteran ing mangsa ngarep?
Vaksinasi bakal nduwèni peran sing mutlak ing kedokteran sesuk amarga vaksinasi bakal dadi tugu
sing diukir ing watu nglawan tipuan lan ilusi.
Aku dhokter konvensional.
Aku sinau kedokteran, sinau mikrobiologi, mulang suwéné 25 taun. Lan aku pracaya marang vaksinasi.
Aku wis mulang kabeh sing ana ing buku teks.
Mung ing telung taun pungkasan iki, amarga pandemi, aku miwiti maca apa sing wis tak ketinggalan nalika sinau lan
ing urip profesionalku. Ana sawetara buku sing apik banget.
Siji buku sing pengin tak presentasikake sacara umum yaiku bukué Suzanne Humphries. Judhulé The Vaccine Illusion.
Iki ngemot kabeh sing kudu dingerteni dhokter saiki. Kanthi sumber-sumber ilmiah.
Iki dudu buku anti-vaksinasi. Lan aku wis entuk manfaat gedhe banget saka buku iki.
Aku kira saiki aku nyadari yèn kabèh urusan vaksinasi iki saktenané wis dadi bisnis paling gedhé ing sajarah manungsa.
Dhuwit akèh wis dibelanjakaké lan dhuwit akèh isih dibelanjakaké.
Lan mulane vaksinasi dipilih dadi tombak pucuké para globalis.
Kanthi nindakake kuwi, padha nglakoni perang marang wong-wongé dhéwé.
Nalika wong pracaya marang awake dhewe lan ngungkuli dogma manawa manungsa digawé kaya mesin, ora cukup lan
cacat, manawa saktenané mung nasib apa kowe mati amarga Alzheimer, kanker, utawa penyakit menular.
Kasunyatan manawa manungsa pancen ora bisa waras kanthi mandhiri mbutuhake pamikiran anyar babagan kedokteran lan,
luwih saka kabeh, babagan cara manungsa mirsani awake dhewe.
Lan kapercayan dhiri diwiwiti nalika wong-wong nduwé otak sing luwih séhat manèh, amarga ing kono
panggonan pamikiran, raos, lan tanggung jawab diwiwiti.
Lan dadi waras tegese kita uga mangerteni apa sing tak sebut sistem kekebalan mental, sing bisa ngenali
ancaman saka njaba lan nanggapi mau, loro-lorone minangka individu lan minangka masyarakat.
Amarga sistem kekebalan mental uga nglairake sistem kekebalan sosial, sing kita gunakake kanggo mbela
awake dhewe saka wong liya sing kepengin nglarani kita.
Lan nalika ngrembug bab-bab dhasar ing krisis coronavirus, umpama, kita ngerti yèn vitamin D pancèn wigati banget.
Atusan panaliten nuduhaké yèn kurangé vitamin D nambah kamungkinan mati saka sembarang penyakit infèksi – ora preduli
apa saiki dijenengi coronavirus amarga wis ditindakake tes PCR – amarga sembarang virus
bisa ana ing balik tes PCR coronavirus iki.
Utawa panyebab apa waé sing banjur nyebabaké pneumonia.
Nanging bisa fatal yen sawetara bab dhasar ora ana.
Lan blok bangunan dhasar pungkasan, utawa salah siji saka sing pungkasan ing pondasi anyar utawa ing bangunan anyar
babagan kedokteran – kanggo aku, saiki iki kaya watu kunci, lan isih ana sawetara maneh sing bakal teka.
Lan watu kunci, sing ing basa Yunani dijenengi lithos, yaiku litium.
Lithium bisa uga kalebu salah siji unsur jejak penting sing paling wigati.
Lan aku bisa mbuktekake iki ing bukuku sabanjure sing dijenengi The Lithium Conspiracy,
sing bakal diterbitake ing mangsa semi ngarep.
Nanging ing buku iki aku mbuktekake yèn litium iku wigati, lan luwih saka kabèh, iku wigati kanggo kabèh sistem dhasar, utawa ing
sajroning kabèh sistem dhasar, sing njaga kita tetep seimbang.
Sing paling utama, jaga sistem kekebalan mental kita supaya tetep seimbang.
Lithium njamin kita mbentuk sel otak anyar sing njaga kita tetep enom lan penasaran.
Lithium njamin yèn kromosom kita tetep utuh sajrone urip kita, supaya kita ora mati amarga tuwa, bisa diomongaké – ing
tegesé ora mati sadurungé wektuné, setaun utawa puluhan taun luwih awal – supaya kita ora kena Alzheimer utawa depresi.
Lithium nduwèni peran dhasar ing kabèh proses biologis sing wigati lan dhasar, lan iku penawar kanggo,
contoné, neuroinflamasi sing disebabaké déning suntikan mRNA.
Miturut Otoritas Keamanan Pangan Éropa, kita diijini ngonsumsi nganti sepuluh miligram aluminium saben dina.
Sanajan kita ngerti yèn aluminium iku mbebayani kanggo otak lan nyebabaké, contoné, angka autisme sing
saiki kita deleng, amarga uga dadi bagéan saka vaksin.
Dadi 50 persen vaksin ngandhut aluminium, sing saktenane racun kanggo otak.
Dr Strasser, kula ugi badhe ngajak panjenengan melu rembugan, yaiku minangka advokat kedokteran adhedhasar bukti.
Sepira wigatine pasien sing duwé daya kanggo kedokteran sing luwih apik?
Pasien sing duwé daya penting banget. Saiki, kita weruh pangembangan sing mlaku saklawase nentang iki.
Sak ewu-ewu taun, wis dadi lumrah banget ing sistem medis kita manawa data medis mung
dingerteni dening loro wong: pasien lan dhokter.
Iku pancen rahasia banget. Malah diatur déning undang-undang.
Aku malah ora diijini mbahas pasien karo bojoku.
Iki pancen kena paukuman miturut hukum. Lan aku malah bisa dipenjara amarga kuwi. Nanging apa sing lagi kelakon saiki?
Kabeh data medis saiki direkam sacara digital.
Saiki Austria malah dadi pelopor ing babagan iki.
Saiki kita wis ngenalake sertifikat vaksinasi digital: cathetan kesehatan elektronik.
Lan kabèh data iki diklumpukaké lan bakal disedhiyakké marang lingkaran ageng lembaga lan individu sakaligus.
Data iki diklumpukake lan bakal pungkasané kasedhiya kanggo pamaréntah federal, pamaréntah nagara bagian,
lembaga jaminan sosial, dhokter darurat, rumah sakit, dhokter kadhaptar, lan macem-macem wong liya.
Iku ateges kerahasiaan antarane dhokter lan pasien – sing penting banget – yaiku pasien lunga menyang
dhokter sing dipercaya lan ngerti bakal ngopeni dheweke.
Lan dataku ora ngambang ing endi wae, dianalisis lan digunakake kanthi cara apa wae – wis ilang. Wis bener-bener ilang.
Lan miturut panemuku, iki sepisanan nyebabake ilangé hubungan dhokter-pasien.
Yen sampeyan maca makalah-makalah sing saiki diterbitake dening World Economic Forum, WHO, utawa
undang-undang, ora ana maneh sebutan babagan dhokter lan pasien.
Banjur padha mung ngomong babagan panyedhiya layanan kesehatan. Kuwi tembung tren anyar.
Kita kabeh panyedhiya layanan kesehatan.
Minangka dhokter, aku ora kasebut maneh ing akèh makalah iki.
Lan kuwi ndadekake kabeh dadi banget ora pribadi, ora manungsawi, miturut panemuku, lan ilang apa
sing ndadekake kedokteran bisa maju: kapercayan.
Yen sampeyan maca makalah saka World Economic Forum, saiki wis ngrembaka nganti kecerdasan
buatan, sing lagi direncanakake lan bakal teka.
Dokumen kasebut sacara harfiah nyatakake: Direncanakake, sacara harfiah, kanggo nggunakake
sistem triase sing digawé déning kecerdasan buatan.
Iku sing saktenane lagi ditulis, manawa wis direncanakake ing mangsa ngarep supaya sawijining wujud kecerdasan
buatan, yaiku komputer, sing bakal mutusake sapa sing nampa perawatan apa, kapan lan ing endi, lan sapa sing ora.
Dadi iki dudu panemuan – aku ora ngaku kaya ngono – iki kasebut ing sawijining makalah saka World Economic Forum.
Iku visi wong-wong iki. Lan iku pangembangan sing nggegirisi, sing pancen mlaku ing arah sing salah.
Lan miturut panemuku, iki sawijining bab sing kudu ditolak kanthi tegas lan diatasi kanthi segera.
Kita ora perlu komputer utawa nomer telpon kanggo ngobati wong.
Sing saiki isih pancen ora ana yaiku pencegahan.
Minangka dhokter, kita meh ora sinau apa-apa babagan carane njaga wong supaya tetep
waras sajrone latihan kita ing bidang kesehatan.
Lan kuwi intine. Amarga yen kita njaga wong tetep waras lan bugar, kita butuh obat kanggo lara luwih
sithik, kita butuh rumah sakit luwih sithik, lan sapiturute.
Lan loro-lorone iki minangka pangembangan sing ora dikarepake.
Lan nalika sampeyan mikir manawa kita uga nduwé tradhisi iki ing kéné, ing pérangan Éropah kita.
Nanging banjur teka Rockefeller Foundation, lan banjur teka kampanye-kampanye utama sing
diatur ing taun 1960-an, 1970-an, lan 1980-an.
Sampeyan bisa maca kabeh babagan carane wong-wong kanthi sengaja dicabut hak milih, ora diijini maneh njupuk tanggung jawab marang
kasehatane dhewe, nanging dipaksa gumantung marang panguwasa.
Lan kuwi banjur uga dilebokake ing pelatihan para profesional medis.
Lan kuwi ora masuk akal. Yen aku pengin tanduran ing kebonku subur, aku ora bakal nyedhaki nalika
ana masalah lan nyawurake apa-apa ing ndhuwure.
Nanging aku ndeleng apa sing diduwèni kanggo dipangan, apa sing diduwèni kanggo diombe, lan sepira srengéngé sing diduwèni.
Dadi saktenane, yen kita ngilangi kuwi saka sistem sakedhik, kita ngerti yen kuwi pancen
salah siji saka prinsip dhasar sistem kesehatan.
Lan biyèn kita nduwèni manéka rupa panemu – aku tansah seneng maca buku-buku lawas babagan pendekatan medis –
sadurungé ana Rockefeller Foundation, ana seni penyembuhan.
Saben wong nduwé obat dhéwé-dhéwé. Apa sing ditindakake wong siji ing sawijining désa karo wong-wongé ora mesthi
ateges yèn padha nindakake kuwi sawetara dalan ing désa liyané.
Nanging kuwi carane kabeh iki berkembang.
Kepiye pangembangan iki bisa kelakon, nganti Rockefeller Foundation, kaya sing wis sampeyan sebut sawetara
kaping saiki, nduwèni pangaruh gedhé banget sajrone sawetara dasawarsa kepungkur, sajrone 100 taun kepungkur.
Kenapa wis adoh saka aspek-aspek penyembuhan sing biyèn kita duwé, lan saiki mung adhedhasar piranti lan persiapan medis?
Dhuwit. Ya, iku cukup prasaja. Wektu semana, ing wiwitan abad kaping sangang welas lan kaping rong puluh, homeopati, osteopati,
terapi kiropraktik, lan naturopati kabèh diakoni minangka disiplin medis sing mlaku sejajar lan padha nduwèni hak sing padha.
Lan banjur wong-wong padha nyadari yèn, ya, kowe bisa ngasilaké dhuwit luwih akèh ing petrokimia.
Lan banjur, ing babagan kedokteran, iki sing muncul: aku mung duwe siji gejala lan mung siji obat – lan
kabeh sing liyane sing mbentuk manungsa diabaikan.
Ya, kaya sing tak kandhakake, ora ana minat kanggo nyembuhake wong; iki bab njaga supaya
padha tetep ngombe obat nganti pungkasaning uripe.
Lan karo penyakit kardiovaskular, sing paling cetha mesthine yaiku kita ngerti panyebabé.
Kita wis ngerti perawatan sing efektif, nanging ing sistem sing saiki kita duwé, ora ana
penggantian biaya lan ora ana dhokter sing bisa urip.
Lan kita wis duwe model liya ing Skandinavia ing ngendi saben dhokter mung nduwé jumlah sing wis ditemtokake, jumlah
tetep, tarif rata saben wulan – lan ora preduli sepira akèh pasien utawa apa sing ditindakake karo pasien.
Iku uga bakal dadi kamungkinan kanggo sistem ing mangsa ngarep.
Kita uga kudu ati-ati supaya ora nggawe struktur terpusat liyane sing bakal ana ing endi-endi, amarga kita
kudu ninggalake WHO, amarga kita ngerti sapa sing ndhukung dana ing mburi organisasi kasebut.
Nanging aku mikir gerakan-gerakan terdesentralisasi ing njaba sistem iki pancen nyemangati banget.
Kepiye carane kurikulum iki bisa diowahi?
Sapa sing bakal nduwé wewenang kanggo njupuk keputusan? Lan apa sing kudu kelakon supaya para
siswa enom saiki bisa éntuk obat kanggo sesuk?
Mangsa ngarepé kedokteran kudu ngganti akèh bab. Kudu ngganti pangaribawa industri marang kurikulum.
Iku bab pisanan sing kudu kelakon.
Bab kapindho sing kudu kelakon yaiku kita ngenalake maneh istilah 'cocok karo spesies' kanggo manungsa.
Ana sawijining bab sing saben manungsa pancen perlu; iku pérangan saka sipat alamiah kita.
Lan kuwi ditrapake kanggo kabèh wong. Kuwi cocog karo spésiès. Kecocokan karo spésiès
kudu dadi prinsip dhasar saka kurikulum anyar.
Banjur, mesthi wae, kita kudu ngganti pedoman.
Pedoman waé, tembungé dhéwé muni kaya "leading media", iku masalah gedhé sing digawé déning industri.
Lan para dhokter pracaya yèn padha kudu tumindak manut pedoman iki, lan apa waé ing sisih
kiwa utawa tengen saka pedoman iki dilarang.
Lan padha wedi nggunakake pikirane dhewe amarga durung dilatih kanggo nindakake kuwi.
Profesor Bhakdi, nalika panjenengan mikirake kanca-kanca kerja sing isih kesandhung ing pola pikir lawas manawa
kabijakan coronavirus iku bener lan vaksinasi luwih penting, kepiye carane kita bisa nggayuh wong-wong mau?
Apa sampeyan duwe gagasan babagan carane kita bisa nggawa mau luwih cedhak karo kasunyatan?
Ora kaya dokter-dokter kuwi bodho. Dheweke ora bodho. Umumé padha pinter banget.
Ora amarga padha kepengin barang-barang ala. Umume padha kepengin barang-barang apik.
Nanging padha diindoktrinasi, Michael. Padha diindoktrinasi.
Mung sithik sing bisa uwal lan nyadari yèn pedoman lan rekomendasi kuwi ana sing ora bener.
Saiki sawise kita ngalami bencana iki karo coronavirus, bisa uga luwih gampang digayuh.
Narasi-narasi vaksinasi iki muncul amarga pungkasane digawé. Lan ing kono meh ora ana bebener.
Lan kasunyatane vaksinasi iki nduwèni efek samping sing parah ing akèh kasus. Nanging sapa sing wani ngomong kaya ngono?
Arus utama lan kabèh wong sing dirungokaké padha kandha: aluminium iku logam abot sing paling umum ing donya.
Lan saben uwong ambegan lan mangan iku saben dina. Iku ora ana gunane.
Lan jumlah cilik sing disuntikake nganggo vaksin inaktip iki ana ing kabeh vaksin inaktip, kanthi konsentrasi
sing dhuwur, yen dibandhingake. Iku luwih sithik banget tinimbang sing kok pangan, dadi lali wae.
Nanging sing ora diomongake wong marang kowe yaiku ana bedane gedhe antarane mangan soko lan disuntikake soko menyang awakmu.
Amarga sing disuntikake iku persis kaya sing tak kandhakake babagan coronavirus.
Vaksin-vaksin iki ora tetep ing panggonané; padha mlebu ing aliran getih.
Lan aluminium ing aliran getih langsung mlebu ing kabeh organ, kalebu otak.
Salah siji wong sing paling ngerti bab iki lagi lungguh ing sacedhakku.
Lan aluminium iki mbebayani kanggo otak. Ora ana bab apik sing ditindakake aluminium ing otak, mung nimbulake cilaka.
Lan uga mengaruhi kabeh organ liyane. Lan ora ana bab apik sing ditindakake aluminium. Bener ora?
Mulane aku nyaranake supaya kita mikir maneh bab iki.
Apa kita pengin nyuntik vaksin sing ngandhut aluminium menyang otot bayi umur telung wulan – saiki padha
pengin miwiti luwih awal – supaya konsentrasi racun ing getih bocah tekan tingkat toksik?
Tansah. Iku beracun.
Lan yen bocahé luwih cilik, konsentrasiné luwih dhuwur, amarga sacara alami sumebar ing volume cilik iki.
Ya, lan arang banget virus kasebut mlebu ing aliran getih lan nyebar kanthi akèh.
Ya, yen kuwi kelakon, kowe bisa lara banget. Nanging kuwi kelakon banget arang, amarga –
lan iki uga dadi masalah karo kanca-kancaku –
Angka-angka ora ana gunané ing kedokteran. Kowe ora paham angka-angka.
Wong-wong kuwi ora ngerti yèn yèn ana wong kena flu utawa coronavirus tenan, lan ana virus sing mlebu ing aliran
getih kadhangkala, utawa 10 virus, utawa 100 virus, utawa yuta-yuta virus, wong-wong kuwi ora bakal mati amarga kuwi.
Kosok baline, yen kowe ngemas milyaran, dudu yuta-yuta, gen, ngemas kanthi apik supaya ora bisa dirusak,
lan nyuntikake menyang awak, mula aliran getih kebanjiran pirang-pirang virus sing dilindhungi.
Lan yen padha duwe antibodi, antibodi kuwi ora bisa nyerang amarga bungkusan lipid iki nglindhungi virus lan gen.
Lan kuwi kaluputan gedhe sing wis kelakon.
Ah. Wong-wong iki, para pemenang Hadiah Nobel taun kepungkur, wis njamin yèn gen sing ora bisa dirusak wis disuntikaké
kanthi jumlah sing nggumunaké menyang awak yuta-yuta wong, aku yakin saiki wis ngancik sepuluh yuta, ya.
Lan sing nggumunake yaiku padha ngerti yen akibaté durung dingerteni.
Miturut Institut Robert Koch, data sing relevan mung bakal dikumpulake sawisé pemasaran.
Kowe kanthi mangkono nyatakake manawa uji coba manungsa kudu dilakoni.
Aku kaku ora bisa ngomong. Lan saiki aku ngajak donya supaya nindakake apa-apa bab iki.
Aku pancen kudu ngomong, iki para konspirator.
Nalika aku ngamatake babagan kedokteran, lan aku uga anggota Asosiasi Medis lan rembugan karo kanca-kanca, aku weruh sepira
kena pengaruhé sawetara dhokter marang apa sing wis kelakon.
Padha ora seneng ngomong bab iki, nanging kabeh wong, utawa paling ora akèh dhokter, ngerti yèn ana sing pancen salah banget.
Yen sampeyan ndeleng, ana survei ing Jerman sing nuduhake yen watara separo saka populasi Jerman ngerti
wong utawa dheweke dhewe kena efek samping vaksin.
Miturut panemuku, coronavirus wis nyebabake krisis dhasar ing kedokteran Barat modhèren ing sawetara taun kepungkur.
Lan wong-wong bisa weruh yèn kabèh mau pancèn omong kosong gedhé.
Pira wong sing sampeyan kira teka menyang praktikku kanthi masalah kesehatan sawisé divaksinasi, ing ngendi eyangé
tilar donya amarga vaksinasi, ing ngendi adhine wadon lara abot sawisé divaksinasi, utawa sedulur, kanca kenalan?
Wong-wong teka marang aku ing klinik lan kandha, Dokter, aku durung divaksin, nanging
kanca-kancaku sing wis divaksin terus-terusan lara.
Padha tansah gagal. Kita kabeh ngalami iki saben dina. Lan kita para dhokter uga ngalami iki saben dina.
Para dhokter ora seneng ngomong bab iki amarga akèh dhokter mesthi wis nyengkuyung vaksinasi.
Nanging saiki kita padha nyekseni ambruké bukti.
Coba tak kandha terus-terangan: John Ioannidis wis nerbitake makalah luwih saka 20 taun kepungkur sing
nyatakake yèn 90 persen panaliten iku palsu – salah siji publikasi ilmiah sing paling akèh diwaca.
Lan saiki wong-wong padha nyadari iki. Saben dina, wong-wong padha nyadari yèn apa sing
diomongake babagan vaksinasi iku ora bener.
Iki nandhani langkah sabanjure ing sistem iki, sing nerangake kenapa kedokteran lagi krisis.
Lan kita ngerti apa sing mbebayani kanggo kita lan apa sing migunani.
Kriteria kanggo nyembuhake vaksinasi versus autisme wis dijlentrehake. Kita ngerti yen iku mbebayani.
Saiki kita bisa ngomong, oke, kita bakal nindakake sepuluh taun riset maneh.
Nanging sajrone sepuluh taun ngarep, saben dina bakal ana bayi sing lair kanthi risiko autisme 1:32 utawa
malah luwih dhuwur. Napa kita ora mung mungkasi iki?
Ngapa kita ora mandheg wae nindakake iki nganti kita yakin tenan manawa bisa ngilangi kamungkinan kuwi?
Pitakonane dudu apa kita bisa mbuktekake manawa kahanan iki ora kedadeyan, nanging manawa kita kudu mungkasi kahanan
iki supaya ora ana siji wae sing lair kanthi potensi lara amarga apa sing wis kita owahi, sing sadurunge ora ana.
Wong-wong sing ngontrol kawruh uga ngontrol panemu.
Lan mesthi wae, para aktor lan jaringan globalis wis padha ngerti banget bab iki.
Miliaran paun miliu ing saindenging jagad mlebu menyang jaringan wartawan lan perusahaan media, sing njaga wewenang interpretasi
marang saben kedadeyan lan pangembangan wigati ing donya lan, luwih saka kabeh, kanthi cetha maringi pandhuan
marang masyarakat persis apa sing kudu dipikirake babagan iku.
Monopoli informasi iki uga dadi pilar utama saka transformasi globalis.
Lan kuwi dadi jangkar utama ing perang antarane para elit lan rakyat.
Piranti paling penting kanggo nggayuh ora ana kabebasan wis cetha kanggo saben wong.
Saiki sapa waé bisa njupuk ponselné, ngrekam video lan ngunggah menyang TikTok, Instagram utawa YouTube.
Mung nuduhake pikiran lan visi sampeyan dhewe. Iku langkah kapisan.
Lan yen sampeyan pengin mlebu umum kanggo dadi bagéan saka media alternatif iki, sapa waé bisa nindakake.
Lan kuwi sing positif babagan jaman saiki.
Kita bisa nggunakake media kanggo bab sing positif lan nyebarake pesen positif.
Utawa kita mung santai ing amben sedina muput, nggulung-nggulung TikTok utawa nonton seri.
Lan mesthi diwiwiti karo keputusanmu dhéwé: apa sing tak pilih?
Yen aku pengin ngganti soko ing donya iki, aku kudu nindakake soko.
Bapakku wis nliti kanthi tuntas babagan estát kaping papat iki lan nyadari yèn estát kaping papat iki
sejatine dudu estát kaping papat, nanging estát kaping pisan.
Ora ana maneh biaya wajib kanggo propaganda perang iki, kanggo sing diarani media unggulan sing mbuwang milyaran kene, kanggo
goroh sing misuwur ala. Nanging, wewenang kaping papat iki wis dadi wewenang kapisan, lan iku bali marang rakyat, mulane
dheweke wis kerja keras banget kanggo mbangun jaringan rakyat.
Lan aku uga weruh kunci media anyar ana ing manungsa anyar, ing ngendi dheweke pancen wis nggayuh iki.
Dheweke pancen ngomong iki nganggo ukara sing provokatif. Dheweke kandha: Donya anyar iku tanpa dhuwit.
Lan sawisé kuwi, ya, butuh dhuwit. Mesthi butuh dhuwit, nanging kuwi dudu intiné.
Nanging iki layanan sukarela, menehi, nyawisake awake dhewe kanthi tuntas marang kapercayan sing teguh manawa kabeh bakal bali
maneh, amarga sapa waé sing weruh upayaku bakal ndhukung aku.
Lan ing kéné aku weruh njupuk pimpinan dhéwé minangka modhèl ekstrim kanggo mangsa ngarep.
Saiki, dhèwèké uga péngin motong dana media bebas saka endi waé.
Aku krungu bab iki ing AUF1, sepuluh akun dibatalake. Kabeh wong kepengin mlebu.
Ing kéné ana dhasar sing kuwat ing media bebas, ing ngendi wong-wong sukarela nyawisake
wektu lan kandha: Iki tujuanku, iki kegiatanku.
Sawisé kerja, aku nyumbangaké wektu, katrampilan, lan kawruhku.
Aku mikir yèn iku dhasar sing maringi media anyar keamanan sing gedhé banget, lan uga
njamin yèn iki tetep dadi gerakan sing populer.
Iku sing nggawe aku banget kasengsem karo pakaryan kita. Mangkono carane iku kelakon.
Dina iki, kita duwe luwih saka 2.000 relawan sing makarya ing macem-macem proyek:
Stimme&Gegenstimme dirancang kanggo distribusi offline.
Nalika kita ngomong, iki mung selembar kertas A4, ngarep lan mburi, banjur aku nyerahake marang loro wong lan
nyengkuyung supaya padha nyerahake marang loro wong maneh, sing banjur nyerahake marang loro wong maneh.
Saiki kita lagi mbangun jaringan iki. Iki uga sawijining konsep sing, miturut aku,
nduwèni watak khas media anyar ing jaman saiki.
Nanging mesthi adhedhasar marang wong. Adhedhasar marang owah-owahanmu dhewe, marang awakmu dhewe, lan tumindakmu dhewe.
Sistem anyar iki adhedhasar wong-wong anyar.
Lan banjur kita uga bisa yakin manawa ora ana ketergantungan marang perusahaan, sing malah luwih apik ing karya sukarela.
Sampeyan ora gumantung finansial babar pisan, nanging pancen bisa ngomong apa sing kudu diomongake.
Uga banget nggumunake ndeleng kepiye semangat komunitas berkembang ing antaramu wektu semana.
Sawisé 90 menit, aula wis resik banget. Kaya jam mlaku.
Iku pancen nggumunake. Salam kanggo kabeh wong ing omah.
Salam hangat saka bapak lan kabèh kulawarga.
Inggih, matur nuwun sanget.
Aku uga ngerti saka pengalamanku ing GDR manawa jurnalistik lan media ora bisa dipisahake saka sistem politik.
Ing GDR, pimpinan SED kudu mundur dhisik. Honecker, Mittag, lan Herrmann kudu mundur dhisik,
yaiku pimpinan partai, ekonomi, lan propaganda.
Lan banjur, ing dina sabanjure, jurnalisme bisa nyedhiyakake persis apa sing dikarepake wong saka iku.
Saiki, kita duwe lanskap media utama sing pancen ana ing tangan negara, politik, lan korporasi. Iki kalebu siaran umum lan
platform, mesthi wae, nanging uga koran-koran gedhe sing diduweni sawetara kulawarga sugih banget: Mohn, Burda Bauer, Holzbrink.
Dadi aku kudu miwiti visiku kanthi masarakat ing ngendi kita kabeh, kalebu sing ana ing podium, sing ana ing
ruangan, lan sing nonton ing layar, bisa nduwé swara lan melu njupuk keputusan sing mengaruhi urip kita.
Kanggo nggayuh iki, kita butuh luwih saka mung informasi, kaya sing sampeyan sebutake ing pambuka; sing paling penting,
kita butuh transparansi. Informasi iku piranti kekuwatan.
Kita wis ngalami lompatan kuantum ing babagan iki, yaiku babagan kontra-propaganda, ing sawetara taun kepungkur.
Aku isih pengin ngerti kahanan finansial saben ajakan nyumbang, sanajan nyawamu utawa atimu lan nyawamu melu, kaya ing kasusmu,
Elias. Saben ajakan nyumbang, aku isih pengin ngerti kahanan finansial. Apa penyiar gumantung karo 10 euroku utawa ora?
Iku salah siji pérangan saka visiku: transparansi. Pérangan kapindho, pilar kapindho, yaiku keragaman:
keragaman topik, keragaman perspektif, keragaman pendapat. Keragaman latar mburi para panulis.
Dadi ora mung akademisi kutha gedhe sing biasane, saka kabeh werna kulit lan saben orientasi seksual sing
bisa dibayangake, nanging uga anak kelas buruh, anak petani, lan bocah-bocah ing pedesaan.
Mbok menawa uga ana keragaman ing wangun organisasi. Ngapa ora nyoba partisipasi umum, karo pidato umum?
Tanpa ngganti struktur politik, kita ora bakal entuk lanskap media sing beda.
Kita pancen weruh masa depan ing kene ing konferensi iki.
Mula saka iku, kita kudu terus maju, terus nyengkuyung iki kanthi semangat utopia sejati, nyoba macem-macem lan kanthi
cara iki nambah tekanan nganti struktur politik pancen owah.
Kita teka saka kahanan ing ngendi arus utama nduwèni wewenang mutlak marang panemu.
Dadi yen sampeyan ngonsumsi media 20 taun kepungkur, sampeyan mung duwe arus utama minangka
alternatif. Lan kuwi wis owah banget amarga internet.
Pungkasané, prilaku konsumsi media uga gumantung marang literasi media pamirsa.
Dadi, luwih saka apa waé, aku kepéngin ndeleng sithik manèh kamajuan ing babagan iki ing mangsa ngarep.
Amarga yen pamirsa padha ngerti teknik manipulasi sing saben dina terus-terusan digunakake marang dheweke, mesthi bakal
ana perlawanan sing luwih gedhe marang teknik-teknik kasebut.
Lan banjur propaganda uga bakal kurang efektif.
Lan ya, aku mung kepengin media sing nyedhiyakake wong-wong informasi sing bisa mbantu dheweke ngapikake uripe.
Lan ora kosok baline, kaya sing saiki kita alami.
Kita ora ngasilake media mung kanggo kapentingan kita dhewe, amarga kita uga bisa nindakake bab liya.
Kita njamin manawa masyarakat, politik, kahanan kerangka lan mangsa ngarep padha owah.
Amarga aku duwe anak, akèh saka kowe-kowe uga duwe anak. Kita ora pengin bocah-bocah mau gedhe ing donya sing padha mung
dadi budhak, utawa ing ngendi transhumanisme ateges padha ora duwe hak kanggo urip maneh lan kudu diilangi.
Dadi kita kepengin ana owah-owahan sacara dhasar.
Lan mulane nalika ngomongake media alternatif utawa topik sing ora nyenengake babagan sensor, wong-wong mesthi ngomong
yen iku mung masalah kita. Nanging iku masalah kabeh wong.
Yen ana sensor lan ora ana media alternatif, wong ora bisa entuk informasi.
Lan banjur padha ora bisa mbentuk panemune dhéwé.
Yen kita kepengin media bebas, kita butuh warga bebas, kita butuh politik sing bebas lan dibebasake.
Iku loro wadah sing saling nyambung. Lan tanpa siji, sijiné ora bisa.
Lan kanthi nggawe kemajuan ing media, kita uga nggawe kemajuan ing masyarakat.
Nalika masyarakat maju, hubungan kekuwatan politik uga owah.
Amarga nalika goroh tabrakan karo kabeneran, kita wis ngerti sapa sing bakal menang ing pungkasan.
Lan ing wiwitan, mesthi wae, sampeyan mung pengin mulang utawa ngrembug topik-topik sing biyen narik
kawigatanku pribadi utawa sing isih narik kawigatanku saiki.
Aku ngangkat kuwi, banjur kowe langsung nampa tanggapan negatif lan tekanan saka YouTube, saka platform-platform
kuwi. Nanging nerusake lan ora nyerah iku kunci.
Lan kuwi pancen angel banget. Nanging aku bisa weruh ing kene dina iki ing konferensi iki manawa kuwi bisa.
Mesthi wae, bakal luwih apik yen luwih akeh para mudha njupuk langkah iki lan ngetokake pendapaté
marang umum, utawa paling ora wani nyatakake panemuné.
Wong-wong sing isih kejebak ing iki, ya, aku wis nemokake tembung sing pas kanggo iki, ing panjara pikirané media
arus utama. Ya, kepiye carane kita bisa nggayuh wong-wong mau?
Aku pracaya manawa, saliyane saka panjara pikiran, manungsa uga nduwé panjara kapindho, yaiku panjara
kamakmuran. Iki uga wis kasebut sawetara kaping dina iki.
Ing panalitiku, aku wis nyelidiki apa sing nyebabake wong-wong mandheg nonton warta saben dina lan
pindhah menyang AUF1, umpama. Wangsulane lumayan prasaja.
Tansah kudu ana jeda antarane pengalaman pribadi lan narasi resmi.
Nalika narasi resmi ora maneh cocog karo pengalaman pribadi, wong-wong wiwit nggoleki informasi
liyane, babagan Golan utawa ing panggonan liya.
Luwih akèh wong bakal ngalami gangguan-gangguan iki ing urip saben dinane.
Lan banjur apik ana tawaran kaya panjenengan, tawaran panjenengan, kabeh sing kita duwé ing kéné ing
panggung, amarga saka kéné wong bakal nemokaké jawaban.
Dadi ing kéné uga, iki mung bab nerusaké lan percaya yèn kasunyatan, lan wektu, ana ing sisih kita.
Data ekonomi nuduhake ora ana liya kajaba manawa taun ngarep, 2025, bakal ana gelombang kebangkrutan sing nggumunake
bakal teka, nggawa pengangguran massal lan sapiturute.
Akan ana sawetara kedadeyan gedhe lan ngagetake sing bakal teka, lan kita kudu nyiapake wadah kita, kudu ngadeg, kudu
siap, kudu katon minangka mercusuar kanggo wong-wong sing lagi nggoleki nalika padha kesasar mlebu pepeteng.
Lan kuwi pancen sebabe. Kita pancen kudu nggawe media GEZ supaya makarya kanthi sukarela ing wayah sore, nggunakake sumber daya
dhewe lan nguber kapentingane dhewe. Banjur kita bakal padha kahanane lan bisa weruh apa sing pancen dadi minat wong akeh.
Wiwit wiwitan, kita ngandelake server lan infrastruktur kita dhéwé, nanging kita ora ngidini wong liya nindakake sing padha,
lan aku yakin menawa iki watu sing bisa nggulingake Goliath yen saben wong nemokake ketapelé lan nyetel sistem desentralisé.
Lan sawisé kuwi, kowe padha jejaring siji lan sijiné lan mbentuk federasi, golek siji lan sijiné kanthi terdesentralisasi.
Nanging ayo tak kandha, kepiye kowe bisa miwiti, lan iki jaringan lokal, mesthi kuwi tembung kunci, pancen ngajak wong-wong lan
kandha, kanca-kanca, kowe sing ana ing lapangan, wenehana informasi marang kita, kita butuh
ahli paling apik, kita butuh informasi paling apik.
Aku uga ngomong yèn profesionalisme lan sapituruté pancèn wigati banget lan perlu.
Nanging yen pancen sampeyan duwe informasi paling apik lan para ahli paling unggul, kita mesthi kaget carane program sing
paling ora profesional bisa narik yuta-yuta pamirsa nalika kita nandur modal ing produksi liyane lan sapiturute.
Kita uga nggawe film fitur, film bioskop, kabèh kanthi sukarela, lan kita terus-terusan diusir
saka bioskop lan sapituruté, iku usaha sing gedhé.
Lan kowe uga ngasilake barang-barang liyane ing sisih, nanging kuwi nduweni daya tarik
tartamtu, banjur wong-wong kepengin, padha butuh.
Sadurunge kita nggayuh keseimbangan lan kaadilan sing luwih adil ing kene, kita kudu ngentekake kabèh cara, lan jejaring lokal iku
kauntungan gedhe, sing kita deleng minangka strategi utama kanggo mangsa ngarep. Kita kudu nggunakake kabèh sarana,
kalebu server terdistribusi lan media sosial, sak suwéné bisa.
Kita tansah ngadopsi strategi anyar, pendekatan anyar, lan cara anyar, mbentuk gugus tugas ing ngendi kita mbahas
media sosial endi sing nanggapi kensorship kaya apa, lan apa sing isih bisa digunakake ing endi?
Kita kudu tetep aktif ing kabèh bidang, nanging jaringan lokal, ngajak wong mlebu jaringan, ngajak metu saka anonimitas lan
kandha: Hei, kowe manggon ing kana lan ing kene, apa kowe bakal menyang acara, apa kowe njupuk
foto, apa kowe ngirim foto-foto mau menyang kene?
Kita kudu maju dhisik, banjur profesionalisme bisa mundhak.
Nanging bola-bali, gunakna sarana sing kowe duwé lan langsung maju kenceng.
Aku wis ndhukung tesis iki wiwit wiwitan banget, lan kanthi wiwitan banget aku tegesé taun 2005, 2006,
nalika YouTube lair. Kita wis ana ing kono wiwit wiwitan, mulané aku rada ngeyel bab iki, sejujure.
Aku ora bakal ngidini awakku didorong adoh saka pasar gedhe iki.
Mangkono kahanané ing kana: yèn kowe péngin adol produk, kowe menyang pasar lan muni banter, banjur kowe adol.
Nanging yen ana wong teka lan kandha, ora, ora, kowe mung bisa adol barangmu ing pojok paling mburi, ing gang mburi,
aku ora bakal sarujuk, amarga iku saingan sing ora adil. Lan aku negesake yen kahanan kudu padha kanggo kabeh wong.
Nanging kaya sing tak kandhakake, aku keras kepala. Iki wis kelakon marang kita pirang-pirang kaping.
Kita bubar miwiti maneh saka awal ing YouTube ing wiwitan taun 2024.
Lan aku uga yakin manawa kita pancen kudu nindakake iki, amarga persis ing kono ana wong-wong
sing kudu kita jangkau, supaya ana owah-owahan.
Ora ana gunané yen kita tansah main gelembung sing padha.
Banjur ana shadow ban, saluran paling gedhé nomer kita, kanthi 280.000 pelanggan.
Nalika aku ngunggah video ing kana, ora masalah apa isiné akurat utawa ora, kaya sing kowe critakaké, video
kuwi mung entuk 2.000 utawa 3.000 klik lan mung kuwi.
Yen YouTube ing sawijining wektu mutusaké njupuk tindakan radikal lan nglarang kabèh wong saka platform mau sacara permanèn, sing
mesthi bisa ditindakake nganggo kecerdasan buatan, mula kita bakal tekan titik ing ngendi
konsumen kepeksa nggoleki alternatif anyar.
Wong-wong kepengin dihibur, roti lan sirkus. Sayange, pancen kaya ngono.
Kita ora kena nglirwakake iki sakabehe ing gelembung alternatif iki.
Aku yakin manawa pancen penting banget kanggo owah-owahan sosial lan politik supaya saluran media iki uga dibongkar.
Iku jebakan lendhut. Sampeyan ora bisa mbenerake. Sing kapindho yaiku sensor.
Censorship kudu dilarang miturut undang-undang yen kita ngomongake babagan undang-undang.
Apa iku sensor? Sensor ora mung babagan mbedhahaké kita saka kompetisi. Ora, kita wis
weruh kuwi karo coronavirus. Sensor mateni.
Sensor mateni. Amarga kita duwe akèh pamirsa sing wis ngubungi kita sajrone rong taun kepungkur lan kandha,
"Yen aku wis ndeleng programmu, aku ora bakal ngidini awakku dipakan omong kosong kuwi."
Lan saiki aku lara amarga kuwi, utawa aku wis kelangan wong sing tak tresnani. Aku durung diwenehi panjelasan apa-apa.
Aku ngetik iki ing Google: Vaksinasi mbebayani.
Lan aku mung nemokake situs web pamaréntah Jerman lan Wikipedia, sing nyatakake yèn iku aman lan vaksinasi
iku nglindhungi kowe. Lan sewu kaping video Lauterbach.
Dadi ana sensor. Ing mangsa ngarep, iki kudu dianggep minangka gagal maringi pitulungan.
Yen aku nyopir liwat kacilakan mobil lan mung ngguyu, aku bisa diproses hukum amarga ora nulungi.
Lan nalika media utawa perusahaan Silicon Valley nyensor, bisa waé padha ngethok wong saka informasi penting.
Iki kudu dilarang kanthi ketat, utawa pasar bebas bakal ngatur iki lan kita bakal ngusir
wong-wong mau. Nanging kuwi persis masalahé.
Revolusi ora bisa dirancang kanthi langkah-langkah individu, nanging ing mangsa ngarep sing adoh kudu ora
ana sensor lan ora ana dana umum kanggo siji pihak waé.
Iki babagan demokrasi sesuk.
Luwih akèh wong sing nganggep kahanan saiki saka Uni Éropa minangka simulasi demokrasi, ing ngendi demokrasi
dipuji banget lan diurmati, nanging sejatine ora diuripaké.
Para elit woke ing Kulon lan media massalé ngaku yèn mung dhèwèké sing makili demokrasi.
Lan yèn demokrasiné kudu dilindhungi kapan waé.
Ing wektu sing padha, saya akeh wong sing ngrasakake kurangé kabebasan, panganiayaan lan penindasan saka negara.
Negara asring dianggep minangka piranti sing ngganggu saka wong-wong sing kuwasa.
Ora ana maneh sebutan babagan rakyat, saka ngendi kabèh kakuwasan kuduné asalé.
Aku yakin tenan manawa, kanggo njlèntrèhaké kahanan saiki, kita lagi ngadhepi pirang-pirang
kudeta, kanthi ambruké pamisahan kekuwatan sing nyebar.
Lan kita diadhepi déning rezim jahat sing kejahatane, miturut panemuku, ora katon marang mayoritas masarakat.
Lan mulane aku nyitir saka publikasi paling anyar kita, Gegendruck:
Kliquen panguwasa sing jahat njaga kekuasaane liwat goroh terang-terangan, korupsi gedhe lan sensor, propaganda ing
endi-endi, pelanggaran hukum terus-terusan, nyebarake perang, lan serangan negara sing terus-terusan marang saben wujud oposisi.
Akibaté, pamaréntah, ékonomi korporat, lan birokrasi anonim saya malih dadi organisasi
politik kriminal sing nyambung ing jaringan.
Istilah "kriminokrasi" bisa digunakake kanggo njlèntrèhaké sindikat panguwasa sing
nggegirisi saka postmodernisme kanthi lumayan pas.
Lan kita kudu sinau demokrasi dhisik, amarga kita durung tau nduwé demokrasi sadurungé.
Kanggo aku, demokrasi ing intine dina iki ateges mbalèkaké kabèh hubungan sing ana. Iku ateges sinau kabèh
saka wiwitan maneh, nglatih kabèh saka wiwitan maneh.
Lan kanggo nutup pangandikanku ing wiwitan, aku kepengin ngomong yèn kita kudu
ndokumentasikaké kejahatan-kejahatan ing taun-taun kepungkur.
Amarga nalika sistem ambruk, lan aku ngarep-arep kuwi kelakon, kita bakal butuh pusat dokumentasi kanggo kejahatan rezim.
Iki penting yen sampeyan pengin maju menyang masyarakat anyar, amarga para gangster lan penjahat lawas,
yaiku penjahat terorganisir, kudu dipertanggungjawabake kanthi cara tartamtu miturut hukum.
Sacara prinsip, aturan lan peraturan sing kita duwé ing Jerman utawa Austria, yaiku konstitusi kita taun 1923, 1928 utawa
Undhang-Undhang Dasar Jerman taun 1949, pancen apik banget.
Mula saka iku, aturan-aturan kasebut dirancang kanthi tliti lan netepake aturan sing wajar kanggo demokrasi.
Nanging kaya sing wis kita deleng ing taun-taun pungkasan iki, ora mung taun nanging puluhan taun, langkah-langkah
iki ora cukup kanggo nglawan erosi sing wis kasebut ing kene.
Lan ana macem-macem cara kanggo ngremehake aturan-aturan iki, utawa luwih tepaté, ana kekuwatan sing ora katon,
sing ora kita pilih, sing ora bisa kita kendhalèni, sing digunakaké kanggo meksa karsa manca marang kita.
Lan ing kene aku weruh loro aspek sing pancen penting saka demokrasi sesuk.
Salah sijine yaiku para politikus maneh dadi wakil sejati rakyat. Saiki kuwi muni cetha banget.
Nanging, para politikus saiki makili kabèh kapentingan, luwih milih kapentingan industri farmasi, pirang-pirang
layanan rahasia domestik, lan layanan rahasia manca negara.
Lan kuwi kudu rampung. Lan sawise dheweke dadi wakil rakyat, dheweke mung tanggung jawab marang rakyat, sang raja.
Lan wong-wong kudu sadar marang kekuwatane.
Iku tegese komponen kapindho: . Kita butuh maneh warga sing pantes dijenengi warga, ora mung konsumen pungkasan sembarangan.
Lan warga-warga iki banjur uga kudu nggoleki informasi kanggo awake dhewe. Lan kuwi ngluwihi program hiburan ing kemah alas.
Horst Seehofer nambahake: "Wong-wong sing nggawe keputusan ora dipilih, lan wong-wong sing dipilih ora duwe keputusan sing
kudu digawe," ujare kanthi éndah marang kamera nalika semana.
Hadiah Nobel Perdamaian dianugerahi marang Uni Éropa, sing saiki lagi nyiapake perang nglawan Rusia,
utawa marang pembunuh nganggo drone Barack Obama.
Kita urip ing simulasi mutlak.
Aku pracaya menawa iku bisa, lan kanthi kuwi aku ngrampungake pernyataan misiku, menawa para politikus sing tanggung jawab
bakal dadi wakil rakyat nalika padha dibebani tanggung jawab.
Antarane suku-suku primitif saiki, yen kepala suku ngorbanake rakyaté kanthi mréntah supaya padha nindakake sing salah,
kaya perang sing ora bener utawa sing padha, mula dhèwèké dipotong sirahé, kaya sing kelakon ing suku India, umpamané.
Ana tanggung jawab. Lan nalika sawijining politikus nindakake tumindak sing ala kanggo masyarakat, kudu ana pertanggungjawaban.
Kita iki wong beradab lan kita ora ngiris sirah sapa wae utawa nggantung sapa wae saka kren. Nanging dheweke kudu diukum.
Dheweke kudu tanggung jawab nganggo bandha pribadine. Kuwi ora bener.
Kamardikan peradilan, bébas saka kapentingan nagara. Apa tegese kuwi?
Kanggo aku, iki ateges yèn sistem kaadilan pancèn kudu nuntut lan ngukum pelanggaran sing ditindakake déning
negara, pelanggaran hukum, pelanggaran konstitusi, lan bisa uga pelanggaran kode pidana.
Mung nalika kuwi kita bisa yakin manawa kita duwé yudikatif sing mandhiri, nalika pancèn ngawasi negara kanthi tliti, amarga
negara bisa nyalahgunakake kakuwasané utawa mbok menawa ngiyanati konstitusi lan kanthi mangkono uga ngiyanati kapentingan warga.
Lan mangkono kahanané. Lan kasusmu nuduhaké kuwi. Akeh kasus nuduhaké kuwi.
Kaya-kaya kabèh kita kena pengaruh iki kanthi cara tartamtu.
Sing paling utama, mesthi wae, pandemi coronavirus, kanthi skala sing nggumunake, nuduhake yen iki pancen sing ora kedadeyan.
Ya, ayo kita pasrahake pitakonan marang Michael Ballweg.
Ya, aku kepengin nambah soko bab kuwi, amarga iki penting banget. Sembarangan mung bisa kelakon ing pepeteng.
Lan aku mikir akèh wong ora ngerti carane sidang pidana mlaku.
Persidangan pidana iku umum, nanging ora direkam lan ora digawe notulen.
Dadi ora ana apa-apa sing kacathet ing sakabehe proses iki. Lan kuwi mbukak lawang kanggo tumindak sakarepe.
Dadi yen pancen kita ngomong yen kita duwe yudikatif sing mandiri, mula kudu diawasi uga.
Lan iki paling apik dikontrol déning masyarakat umum.
Lan ora ana alesan kanggo ora nyiarake kasus pengadilan kaya aku sacara umum, umpama.
Kaping pisan, mesthi wae, kanggo ngrekam apa sing pancen kelakon supaya bisa dipriksa maneh
mengko. Iki uga menehi fungsi kontrol marang wong-wong.
Kita uga ora tau nduwé yudikatif sing mandhiri ing Jerman.
Contone, yudikatif mesthi wis dadi entitas hibrida, kaya sing kita kabeh ngerti.
Kabeh jaksa umum tundhuk marang instruksi, lan ing kono ana masalah kapisan.
Lan kuwi ateges yèn struktur iki waé ora bakal bisa ngidini wong-wong mau nggayuh peradilan sing mandhiri.
Bebas saka yudikatif reaksioner.
Aku wis tau kecewa; aku asalé saka kulawarga pengacara.
Aku ngerti wong-wong kuwi kaya apa, lan siji-sijiné omongan sing masuk akal saka bapakku yaiku yèn
pangadilan kuwi dudu bab kaadilan, nanging bab nggayuh putusan.
Titik. Ukara sing apik, pancen bener.
Revolusi, utamane sing kekerasan, mesthi ditolak. Urip kudu dihormati.
Amerika Serikat ora liya mung sawijining negara perang sing kasar lan negara persenjataan.
Lan Mike Lofgren, sing ngerti panggonan kuwi sakabehe saka njero, amarga wis suwé dadi asisten parlemen pirang-pirang taun.
Dheweke nulis buku The Deep State. Ing buku kasebut, dheweke mbuktèkaké yèn anggota Parlemen rata-rata ngentekaké
paling ora 40 nganti 50% saka wektu kanggo nggolèk dana.
Lan kuwi meh mung dumadi liwat perusahaan senjata. Banjur kowe bisa miwiti mikir kenapa
Amerika Serikat iku bangsa sing seneng nyulut perang.
Ora mung amarga ideologi kita dhéwé, "Kita kudu dadi sing pisanan."
Sampeyan bisa maca babagan iki ing kabèh dokumen kabijakan luar negeri lan keamanan, uga dokumen intelijen, yen kasedhiya.
Lan saka program lan pernyataan keamanan nasional, bola-bali kita kudu dadi sing pisanan.
Donya kudu ngarah marang kita lan sapiturute. Sapa waé sing mikir kaya ngono wis nduwé perang ing agendané.
Lan mulane kita ora perlu demokrasi kaya ngene iki, amarga iki dudu demokrasi. Kita butuh prosedur anyar sakabehe.
Sapa sing, bisa diomongake, sejatine kudu mutusake, mbok menawa uga mimpin utawa nuntun utawa ngarahake?
Aku ora nduwé apa-apa marang tatanan donya, déwan, utawa déwan dhuwur, yèn iku kapérang saka wong-wong
paling apik sing tumindak kanggo kapentingan kita.
Yen padha tanpa cela, yen padha wicaksana, yen padha duwe pengalaman, yen pancen wis mbuktikake liwat uripe
yen padha wong lanang lan wong wadon sing ajiné dhuwur, pinter, duwe pengalaman, lan welas asih.
Sing paling apik, pancen paling apik tenan, sing nggawe keputusan penting kanggo kapentingan
kabebasan, katentreman, lan kabagyan, mesthi wae.
Nanging wong-wong sing apik tenan iki bakal nindakake kuwi.
Dadi aku mesthi kepengin mbela gagasan dewan, dewan donya, yen – lan iki dadi prasyarat – yen pancen padha sing paling apik.
Lan iku dalan paling dawa kanggo tekan kana.
Amarga sing saktenane kudu kita sinau maneh, lan iki argumen pungkasan saka aku, yaiku ngajeni,
tata krama, sopan santun, lan tata cara sing becik.
Ing kéné ora ana papan, aku bakal teka, apa waé, ing jalan tol Jerman utawa kanthi cara apa waé, penurunan tata krama
sing ora bisa diucapake iki, sing saktenané uga minangka pratandha yèn kita ora dipimpin déning wong-wong paling apik.
Lan yen padha sing paling apik, aku bakal seneng banget nyerahake awakku ing tangané sing trampil,
amarga kita kabeh wis cukup akèh sing kudu ditindakake.
Lan ing lingkaran cilik kita, ing masyarakat cilik kita, ing unit cilik lan paling cilik kita, kulawarga, profesi,
komunitas, kutha, negara, bangsa, kita wis cukup duwe gawean.
Kepiye carane sawijining negara lan masyarakat bisa ngasilake warga sing pancen tanggung jawab?
Ayo miwiti karo Pak Schöning ing sayap.
Ya, sepisanan, kudu diomongake manawa, minangka diagnosa medis, kita ora duwe demokrasi babar pisan, kita
duwe oligarki. Apamaneh ing Republik Federal Jerman.
Yen sampeyan ndeleng sapa sing saktenane ngedegake – kulawarga Adenauer lan McCloy. Kepiye carane kita bisa luwih apik?
Kita bisa luwih apik kanthi nggabungake pemilihan lan lotre. Uga kanthi ngomong apa sing ana.
Lan aku uga matur nuwun sanget marang Ulrich Mies amarga wis nerangake iki kanthi cetha lan
ngomong yèn kita iki kejahatan terorganisir.
Lan Beate Bahner, umpama, sing uga nggawa iki menyang pengadilan, nyoba netepake panegakan hukum. Kita ora nduwé kuwi.
Nanging kanthi ngimbangi pemilihan lan lotre, yaiku sistem lotre, aku yakin kita bisa ngapikake lan nggawe praktis.
Lan kita kudu ngupaya nggayuh tujuan iki.
Yen kita banjur uga ngatasi masalah bunga majemuk saka dhuwit fiat palsu iki, bakal ana luwih akèh nilai tambah sing isih ana.
Lan banjur wong-wong bakal – iki mung visi, mesthi wae – nduwé wektu sing luwih akèh banget kanggo
nyawisake dhiri marang apa sing sejati, becik, lan éndah.
Lan kuwi sing lagi kita usahakake, amarga mengko kita bakal duwe warga sing tanggung jawab, lan kita bakal kaya
Athena kuna, ing ngendi wong-wong sing pancen tanggung jawab uga bisa njupuk tanggung jawab liwat lotre.
Lan aku yakin kita bisa ngarahake menyang arah kuwi, lan ana sawetara pangembangan sing
apik banget; kita mung kudu terus ngupaya.
Utang nasional Jerman saiki luwih saka 2,5 triliun euro.
Munggahé rega energi ngancam daya saing perusahaan-perusahaan Éropa lan produksi industri.
Euro digital sing direncanakake ngancam kabebasan finansial warga.
Kepiye kira-kira sistem moneter lan ekonomi ing mangsa ngarep sing njaga wong tetep bebas lan mandiri?
Aku bakal ngrembug iki dina iki karo tamu-tamu ing ngisor iki.
Kepiye sistem moneter lan ekonomi sesuk kudune katon kaya apa? Wektu saya mepet.
Dadi, luwih saka apa wae, sistem moneter lan ekonomi ing mangsa ngarep kudu ana keterlibatan negara sing luwih
sithik lan kudu adhedhasar sawetara pilar sing prasaja banget.
Yaiku manawa manungsa iku bébas lan bisa tumindak kanthi bébas.
Iki kalebu negara ramping sing ora ngentekake luwih saka 10% saka produk nasional bruto.
Undhang-undhang sing disederhanakake, supaya kita bisa mbatalake 99% saka undhang-undhang sing saiki ana.
Sistem moneter ing ngendi negara ora bisa maneh nggunakake dhuwit minangka piranti kanggo ngrebut
kita kanthi macem-macem cara, utamane liwat inflasi.
Sejatine mung ana siji sistem sing didhukung emas; aku ora weruh liyane, sanajan Bitcoin.
Lan sejatine ngidini wong nindakake apa sing dianggep bener kanggo awake dhewe.
Pungkasané gagasan yèn para politikus luwih ngerti tinimbang kita apa sing apik kanggo kita. Mung kuwi.
Aku bakal nambahake manawa aku yakin otonomi finansial kudu dadi fitur paling penting saka sistem moneter anyar.
Kita ora kena nyerahake kamardikan finansial kita marang sapa wae.
Lan kuwi pancen sing lagi kita adhepi saiki.
Dadi kita lagi ngadhepi pambuka dhuwit bank sentral digital.
Lan kuwi ateges ana wong liya sing mutusake apa sing diijini kanggo kita lan apa sing bisa kita lakoni.
Iki ateges kita kelangan kamardikan kita. Kanggo aku, iki titik kunci sing bakal penting ing fase sabanjure.
- Lan sistem moneter sabanjure, utawa macem-macem sistem, ora kena bisa ngembangake mata uang dominan, supaya sanksi
bisa pungkasané rampung – supaya saben uwong bisa ngasilake lan nyambut gawe ing tentrem lan tentreming ati.
Iku sing paling penting kanggo aku saiki saka sudut pandang global.
Miturut panemuku, ora pantes ninggalake kabeh kaya saiki – sanajan kanthi campur tangan negara sing luwih sithik
lan sapiturute – nanging kita kabeh tetep urip ing masyarakat kompetitif sing ketat mung nganggo pasar bebas.
Nanging aku luwih ngomong babagan sawijining jinis kapitalisme koperasi, ing ngendi komponen koperasi iki kudu luwih kenthel.
Akeh ilmuwan wis nindakake riset lan kanthi cetha mbuktekake manawa liwat kerjasama, kita bisa ngasilake panen
sakabehe luwih akeh kanthi usaha sing padha – kanthi tembung liya, luwih makmur kanggo kabeh wong.
Utawa asil sing padha kaya saiki kanthi usaha sing luwih sithik.
Lan banjur kowe mung kudu takon marang awakmu dhéwé, apa kita perlu perbankan cadangan
penuh? Apa kudu didhukung? Ing wangun apa waé?
Apa kuwi pancen bener babagan pasokan dhuwit?
Dhuwit kanggo bunga sejatine asalé saka ngendi?
Dadi, intine yaiku owah-owahan paradigma ing pirang-pirang tingkat.
Lan ékonomi lan keuangan mung pérangan cilik banget saka gambaran sakabèhé, sanadyan iku pérangan sing penting banget.
Yen aku dadi Menteri Ekonomi utawa Keuangan, aku ora bakal ngetokake langkah-langkahku dhéwé,
nanging bakal miwiti kampanye kesadaran sing gedhé.
Kula kersa nyebut kutipan saking Henry Ford, ingkang nate ngendika: "Menawi tiyang-tiyang mangertos sistem
moneter, kita badhe ngalami revolusi sadèrèngé énjing."
Aku yakin yèn akèh wong ora ngerti carané sistem moneter kaya ngéné iki mlaku, lan aku bakal miwiti
kampanye kesadaran gedhé kanthi loro fokus utama.
Aku bakal nerangake marang wong-wong yèn sistem moneter sing saiki kita duwé, sing wis ana wiwit Perang
Donya II, didominasi déning siji mata uang, yaiku dolar AS, sing akèh wong malah ora nyadari.
Lan kapindho, bank-bank sentral sing saiki njaga sistem moneter iki dikontrol dening organisasi swasta ing
latar mburi, yaiku BlackRock, sing saiki dadi penasihat utama kanggo Federal Reserve lan ECB.
Aku mikir kanthi cara iki, aku bakal luwih dhisik ngidini wong-wong mangerteni sakabehe lan
pancen duwe hak ngomong ing proses njupuk keputusan.
Aku pancen pracaya yèn dhuwit diiket karo nilai fisik iku pancen migunani.
Kita urip ing jaman digitalisasi lan ing wektu nalika kabeh cryptocurrency iki saya akrab kanggo kita.
Aku nganggep iki minangka risiko gedhe amarga, ing pungkasané, mata uang kripto ora luwih
saka cathetan data, yaiku ora nduwé nilai fisik.
Lan cathetan data mung duwe rega salami wong-wong ngenali iku minangka dhuwit.
Aku skeptis bab Bitcoin – kaya sing wis umum – amarga aku tansah mikir yen Bitcoin kuwi kaya
brankas sing ana wong lungguh ing ngarepé nyoba mbukak.
Lan sawisé akèh upaya, dhèwèké kasil. Dhèwèké mbukak lawang lan apa sing ditemokaké ing
njero? Ora ana apa-apa. Bener-bener ora ana apa-apa.
Lan aku uga pracaya yèn Dirk Müller ora sakabèhé salah nalika dhèwèké ngomong sawetara taun
kepungkur yèn Bitcoin iku ora liya mung kuda Troya.
Aku yakin yen kowe ndeleng kapan Bitcoin mlebu ing donya, kowe mesthi duwe sawetara keraguan.
Bitcoin kawangun ing taun 2009, sawisé krisis finansial global taun 2007/2008.
Ing wektu kuwi, ana minat gedhe kanggo ngenalake sistem moneter anyar, yaiku dhuwit bank sentral digital, ing sawijining wektu.
Iku alon-alon dadi cetha nalika semana.
Lan kanggo nggayuh iki, penting banget nyiapake para mudha supaya gelem nampa dhuwit digital sakabehe.
Lan kuwi pancen peran sing diemban déning Bitcoin ing wektu kuwi. Akeh banget wong,
utamané para mudha, padha mèlu ngetutaké Bitcoin.
Lan kita wis weruh bubar iki ana akèh spekulasi babagan Bitcoin.
Sing akèh wong ora nyadari yèn Bitcoin iku sejatine ora dadi mata uang demokratis.
Amarga 91 persen Bitcoin ana ing tangan investor gedhe. Mung 9 persen ana ing tangan wong sing penghasilane rata-rata.
Mung kuwi wis nuduhaké yèn mata uang iki mesthi bisa dipindhahaké menyang siji arah utawa arah liyané déning investor gedhé.
Lan aku setuju karo Ernst Wolff manawa yen 91% saka bitcoin iki ana ing tangan sawetara wong utawa kagungan
investor gedhe, mula angel banget kanggo mbangun kapercayan.
Nanging bab kapindho yaiku Bitcoin mung bakal tetep ora dipertentangake utawa malah unik salami kodené ora bisa dibobol.
Nanging mung prakara wektu sadurunge daya komputasi cukup kanggo mecah kode kasebut.
Lan yen pancen paten wis diajukake babagan cara mbukak kode Bitcoin, mula mung prakara wektu
sadurunge ana wong sing tenan bisa mbukak kode kasebut.
Lan banjur pancen wis ora relevan maneh mikir apa Bitcoin iku nyata. Amarga banjur aku uga bisa nglipatgandhaké.
Dadi watesan iki sing wis tak janjekake marang kabeh wong mung janji kosong. Iku kudu dipenuhi dhisik.
Saiki, iki dadi model bisnis sing umum. Kowe mlebu utang nganggo dhuwit fiat, kanthi
ngerti tenan yèn dhuwit kuwi bakal ilang nilaine.
Merosoté nilai dhuwit iku komponen pambayaran sing paling mutusaké, saéngga bisa tuku aset lan nglumpukaké kekayaan.
Lan mangkono carane wong-wong diuras getihé nganti kering, amarga bisa nggawe dhuwit mung kanthi
klik mouse, nganggo entri akuntansi sing prasaja.
Lan kahanan iki wis lumaku wiwit taun 1970. Dukungan emas resmi ditinggalake ing taun 1971, lan wiwit kuwi dhuwit wis
diprodhuksi tanpa jaminan apa wae lan tanpa tabungan sadurunge.
Iki ateges manawa iki diprodhuksi, lan mengko kudu dipecahake dhisik.
Ing taun 1970, karyawan rata-rata ing Jerman nduwé kira-kira 5.000 euro, dikonversi.
Saiki kita ana ing watara 30.000, utawa kira-kira 475 persen. Nanging, dina iki sampeyan
mung entuk sapérangan sepuluh saka emas mau.
Iki ateges yèn tenaga kerja dikurangi 90 persen liwat nyetak dhuwit, yèn diitung nganggo emas.
Loro piranti panguwasa paling wigati ing donya yaiku, sepisan, dhuwit – kita asalé saka masyarakat sing wis
ana atusan utawa ewonan taun, ing ngendi paribasan "dhuwit mréntah donya" wis ditrapaké.
Ora ana sing bisa ngindhari. Dhuwit wis nguwasani donya.
Ing jaman saiki, ana uga sarana daya kapindho, yaiku data.
Sapa waé sing nduwé dhuwit tanpa wates lan data tanpa wates ing jaman saiki, kaya Elon Musk, nduwé kekuwatan
sing luar biasa lan bisa nemtokake akèh bab, ngluwihi wong liya, lan mbantu nemtokake nasibé.
Lan mulane aku ndhukung ngowahi konstitusi lan nyakup watesan kekuwatan babagan dhuwit lan data ing kono.
Ya, aku pancen banget-banget was-was marang sembarang pendekatan sing ngidini sembarang negara –
sanajan mayoritas ing negara kuwi – tumindak tirani.
Lan njupuk dhuwit sing wis dipikolehi mesthi tirani.
Aku njupuk barang saka wong, banjur apa sing tak lakoni karo barang kuwi?
Banjur aku bakal maringi marang para politikus. Utawa apa para politikus bakal entuk supaya bisa nglakoni perang nganggo iku?
Konsep sosialis sing luwih ala maneh.
Mula aku mikir kita kudu uwal saka gagasan manawa kudu ana kuwasa pusat ing kene sing matesi
individu ing kreativitasé lan apa sing bisa diraih.
Lan aku mikir paten lan lisensi iku pancen banget mbebayani ing jaman saiki, utamane ing sektor TI, amarga akèh para
mudha sing ngedegake start-up saiki cepet banget nemoni tembok amarga padha nglanggar paten lan lisensi kasebut.
Yen padha duwe gagasan apik, gagasan mau cepet dijupuk alih dening perusahaan gedhe.
Dadi saran kula – kanggo ngetokake gagasan sing konkret – yaiku mbatalake paten lan lisensi ing sektor TI saindenging jagad.
Aku ora kepengin negara sing njupuk wewenang kanggo nemtokake apa sing bisa lan ora bisa kowe lakoni.
Iku ateges aku sarujuk tenan karo Markus Krall lan kandha yen negara kudu ora melu campur sakabehe.
Pasaré dhéwé sing kudu mutusaké jinis sing paling cocog kanggo iki.
Yen barang-barang dikarepake dening mayoritas utawa dening massa kritis tartamtu, mula lembaga amal bisa diadegake ing kana.
- Kuwi bakal kelakon kanthi otomatis yen pancen wis ditakdirake. Nanging negara kudu ngetrapake watesan maksimal ing babagan iki.
Lan banjur kakehan gedhe kaya ngene uga ora kelakon.
Kita kudu mbusak utang. Iku kudu dilarang.
Nanging yen kita ndeleng kahanan saiki, miturut Institute of International Finance, kita duwe utang global sing
jumlahé watara 400 persen saka produk nasional bruto global.
Dadi watara 400 persen, gumantung taun sing digatekake. Sanajan suku bunga murah, iki ora bakal bisa dibayar bali.
Ing babagan iki, utang iku ora dadi gagasan sing apik. Kita pancen kudu pamitan karo utang.
FED iku bank swasta sing diduwèni déning bank-bank swasta, sing déning negara wis diparingi monopoli sah kanggo
nyetak dhuwit – tanpa ganti rugi – lan uga wis diserahaké pangawasan bank-bank mau marang FED minangka monopoli.
Iki ora liya mung jaringan oligarkis sing wis kasil ngremehake ekonomi pasar kanthi sifat perusahaan monopoli negara.
Saka perspektif ekonomi pasar, aku bakal ngomong yèn bab kaya ngéné kuduné dibusak.
Ing Amerika Serikat, conto paling apik yaiku Silicon Valley Bank, sing diidini bangkrut supaya sawijining bank
anggota, yaiku bank sing diduweni Federal Reserve, JP Morgan, bisa njupuk alih bank kasebut.
Sawisé kuwi, diomongaké yèn kowé ora perlu kuwatir babagan utangan ala sing ana ing kono – kabèh obligasi
pamaréntah sing wis didevaluasi, merga kowé nduwé dhukungan tanpa wates saka Federal Reserve.
Iku ateges korupsi pamaréntahan iku sing tak anggep korupsi, utawa korupsi ing sistem iki.
Lan iki ndadekake bisa ngetrapake koreksi sing perlu – lan sing sejatine dikarepake Schumpeter saka iki
yaiku kita uga kudu ngidini kebangkrutan saka wektu ke wektu supaya ana badai panyucian.
Iki ora diijini ing industri keuangan amarga mesthi dianggep sistemik penting utawa sing padha, nanging ing ekonomi nyata –
utamane ing antarane usaha cilik lan menengah – mesthi diijini.
Lan kuwi ora bener. Aku yakin yèn ketidakadilan iki minangka salah siji saka masalah utama sing kudu diatasi.
Lan banjur aku pengin negesake manawa ora kena ngagungake ekonomi pasar kakehan.
Nalika aku mikir babagan sistem kesehatan lan nyedhaki minangka ahli ekonomi pasar, aku kandha marang awakku
dhewe, aku kudu ngelola perusahaan ing kene. Aku kudu ngasilake akèh dhuwit saka perusahaan iki.
Aku kudu menehi para pemegang saham dividen sing apik. Lan kepiye carane aku bisa nggayuh kuwi ing sistem kesehatan?
Cara paling apik yaiku njaga wong supaya tetep lara sak suwene bisa, ngidini dheweke ngalami periode cekak
perbaikan nalika lara, nanging umume njaga dheweke dadi pelanggan kanthi njaga supaya tetep lara sak suwene bisa.
Ya, aku mikir yèn layanan kesehatan, umpamané, iku sawijining bidang sing ékonomi pasar ora ana panggonané babar pisan.
Lan banjur kita uga butuh, lan iki poin kapindho, panguwasa hukum sing sejati, sing pengin
tak pitakoni, paling ora ing sawenehing bagean.
Amarga kita ora duwe yudikatif sing pancen mandiri.
Yen peradilan diiket dening instruksi utawa bisa dipengaruhi dening pangaribawa pamaréntah tartamtu, sing sayangé saiki wis
ana pirang-pirang tuladha, ora mung karo Pak Ballweg utawa liyané, nanging uga ing skandal sing luwih gedhé, mula kita
ngadhepi kahanan sing pancèn ora bisa ditrima lan sing wis dijanjèkaké ora bakal kelakon miturut Undhang-Undhang Dasar.
Lan kita pancen kudu bali menyang kana.
Iki pangaturan sing gampang kita lakoni, lan aku yakin banget bakal ditrapake ing taun-taun sing bakal
teka, amarga wong-wong saya ora gelem nampa kahanan saiki.
Dadi ing Silicon Valley, kita lagi ngadhepi Magnificent Seven.
Iki Alphabet, Amazon, Apple, Meta, Nvidia, Tesla lan siji perusahaan liyane, dadi total pitung, lan padha
nduwèni meh kabèh patèn lan lisènsi ing babagan iki.
Padha nindakake apa sing nguntungake dheweke, dudu apa sing nguntungake manungsa liyane.
Lan saiki wis tekan ambang sing banget mbebayani, amarga padha nduwé kawruh ing babagan kecerdasan buatan, lan
nalika ngomongaké kecerdasan buatan, kudu diomongaké yèn ana sawetara pratandha peringatan sing pancèn serius.
Mung kanggo ngelingake sampeyan, Jeffrey Hinton, pangembang utama Google, mundur taun
kepungkur, ngomong yèn kabèh wis dadi banget mbebayani.
Kaya ngono uga kanggo Mo Goddard, sing biyen dadi kepala pemasaran ing Google X. Saiki, dheweke lelungan
ngubengi Inggris lan ngisi kabeh auditorium kanthi pesen yen manungsa wis tekan momen Frankenstein ing babagan AI.
Dadi mung kanggo ngelingake sampeyan, Dr Frankenstein iku tokoh fiksi, dhokter sing nyulam awak manungsa saka bagéan-bagéan awak
lan maringi urip marang manungsa kuwi, mung kanggo nemokake yèn manungsa kuwi dumadakan luwih kuwat,
luwih pinter, lan uga luwih jahat tinimbang dhèwèké.
Dadi kita ana ing ambang sing banget mbebayani.
Lan masalah gedhé sing tak deleng saka iki yaiku pangembangan teknologi iki ana ing tangan sawatara
wong sing mung mikir kapentingan lan kauntungané dhéwé.
Apa langkah nyata sing bisa ditindakake para wirausaha supaya ekonomi bali menyang jalur sing bener?
Para wirausahawan saiki kudu ngakoni ajining pakaryan pendhidhikan kaya sing ditindakake dening AUF1, umpama,
lan ndhukung supaya bisa terus dilakoni lan dikembangake.
Dadi ing babagan iki, rasa ora kersa iki, sikap manawa dheweke bakal nindakake urusane dhewe lan
kita bakal nindakake urusane kita, kudu mandheg.
Kita kabeh padha ing kahanan sing padha kene, lan kita mung sithik banget kanggo terus ngidini wong sing
numpang gratis supaya wong liya sing nindakake gaweyan.
Aku yakin yèn usaha cilik lan menengah kudu kanthi yakin mbuktèkaké yèn pancèn dadi dhasar masyarakat lan njamin
yèn wong-wong tuku lan nglayani usaha cilik lan menengah, tinimbang ékonomi platform saiki sing nindakake kebalikané.
Sing saiki saya sithik nyiptakaké lapangan kerja lan, sejatine, meh ora nglatih para mudha maneh.
Gambaran donya bebas ing tembe – ing sangisore slogan sing endah iki, kita nerusake liputan babagan WEF Alternatif ing Praha.
Kiwa nglawan tengen, ndhuwur nglawan ngisor, migran nglawan warga lokal.
Mayoritas warga wis nampa watesan korona totaliter kanthi tanpa mikir.
Keselarasan luwih penting tinimbang mikir mandiri.
Umumé, ana tekanan sing luar biasa kanggo manut, utamané ing Jerman.
Demonisasi istilah 'pamikir lateral' nglambangake carane jiwa-jiwa bebas bakal dibasmi nganggo kekerasan kasar.
Jumlah akademisi saya mundhak, nanging jumlah pamikir mandiri saya suda.
Pendidikan wong diwasa sing ora lumrah pancen ora dingerteni déning akèh wong.
Iki masalah pendidikan sing diwiwiti ing sekolah lan rampung ing masyarakat kita sing sibuk.
Beban kerja sing kakehan, stres, risiko kehabisan energi, lan meh ora ana sing duwe wektu utawa kesempatan kanggo pendidikan
luwih lanjut, mikir mandiri, utawa malah tanggung jawab pribadi.
Para kritikus ngaku yèn kabèh iki ditindakaké kanthi sengaja, supaya kumpulan sing patuh bisa gampang dikendhalèkaké.
Makarya, ngonsumsi, mbayar pajak lan aja ngeluh. Nanging apa kuwi sing kita karepake?
Lan kepiye nilai-nilai lan masyarakat ing mangsa ngarep kudune utawa bisa katon?
Tanggung jawab pribadi iku tembung gedhe sing dibutuhake ing masyarakat bebas, nanging
sing sinau lan dilakoni isih kurang banget.
Kowe mung krasa yèn kowe tanggung jawab marang wong liya, yèn kowe tanggung jawab marang kabagyan lan kasehatanmu
dhéwé, lan yèn kita kabèh iku siji, mula nalika kita nglarani wong liya, kita uga nglarani awak dhéwé.
Sajrone patang taun kepungkur, lan pancen pirang-pirang taun sadurunge kuwi, aku wis kritis marang kedokteran materialistik
iki, marang kedokteran konvensional sing nambani wong kaya mesin, sing misahake awak, nyawa, lan roh, sing nggoleki lan
nemokake dhasar kasehatan lan lara ing blok-blok pambangunan paling cilik saka eksistensi material kita.
Lan aku terus takon marang awak dhéwé kepiye iki bisa kelakon, manawa kedokteran durung owah, padahal kita wis suwe ngerti, saka
psikonomologi umpama, lan uga saka riset psikosomatis, manawa kesehatan lan lara ora bisa dipikirake maneh kanthi cara liya
kajaba nambah faktor-faktor immaterial, sing malah bisa luwih kuat nalika nerangake apa sing njaga
kita tetep waras lan apa sing ndadekake kita lara.
Aku ngandelake jurnalisme ing wangun sing polos, tansah ngonsumsi kabeh media arus utama, lan kudu nyadari yen
aku wis kapancing kabeh mau suwene 50 taun lan wis kesasar menyang cara mikir sing salah.
Lan pitakon kenapa sawijining bab ora owah ora bisa dipecahake nganggo pikiran.
Lan penting kanggo aku nggawa aspek iki menyang diskusi panel iki. Iki ora babagan pangerten.
Iki dudu pitakon babagan nggunakake akal murni kanggo mangerteni apa sing wis kelakon.
Pencerahan kapisan luwih saka 300 taun kepungkur, ing abad kaping 18, maringi kita kasempatan kanggo adoh saka
bangsawan lan rohaniawan lan nyadari awake dhewe minangka warga.
Kita diparingi karunia akal, lan kanthi iku kita bisa uga wis nindakake akèh cilaka.
Amarga apa sing kelakon sawisé mung nggunakake pikiran kita lan kelangan sisi rasional, emosional, lan spiritual kita yaiku
kita pindhah menyang industrialisasi, teknologi, kapitalisme, lan neoliberalism, lan saiki kita ana ing transhumanisme.
Iki ateges manungsa saya dadi mesin.
Lan aku kanthi tegas nyengkuyung kuwi, utamane amarga kahanan ing taun-taun pungkasan iki, supaya kita mikir maneh cara kita lan
luwih fokus marang sing ora rasional tinimbang sing rasional.
Yen kowe takon aku jinis gambar apa sing tak duwé, aku kudu ngandhani kowe yèn aku pracaya ora ana
siji waé ing donya sing ora nduwé kabisan khusus.
Lan yen aku pracaya kaya ngono, tanggung jawab sosial kita sejatine yaiku mbantu, nyemangati, ndhukung,
lan nglatih wong-wong mau supaya bisa ngembangake bakat iki lan nyumbangake marang masyarakat.
Yen kita kasil nindakake kuwi, bakal ana sinergi antarane wong-wong iki sing nduwèni kemampuan luar biasa.
Yen kita kasil nindakake iki, kita bakal ngalami pangunggahan sosial lan nilai-nilai masyarakat sing dhuwur banget, amarga
teknologi sing wis kita kembangake ing taun-taun pungkasan iki, kita ora bakal ana masalah kanggo nyukupi kabutuhan
materi dhasar, kalebu kabutuhan mewah pribadi. Nanging iki bakal dadi sinergi lan sejatine kahanan kaya swarga.
Lan gambar iki nyemangati aku, lan kuwi sing maringi aku kekuwatan kanggo ngliwati kabeh iki, sanajan kowe ketemu
sethithik permusuhan nalika kowe duwe gagasan sing beda utawa nalika kowe nuntut tingkat transparansi tartamtu.
Ya, aku kudu ngomong babagan kedhokteran, bidang keahlianku.
Aku kepengin ngrevolusi obat sing tanpa nyawa iki.
Kowe ora bisa ngreformasi kuwi, pancen kudu saka ngisor munggah, kowe kudu ngapikake.
Ing jaman kepungkur, nalika aku ngrungokake WHO, aku bakal ngadeg lan merhatiin ing batin.
Aku kira dheweke sing paling ngerti, lan aku butuh wektu suwe kanggo nyadari yen iki pancen bab pungkasan sing kita butuhake.
Aku duwe guyonan sing biyèn asring kita critakaké siji lan sijiné nalika aku isih kuliah: wenehi mahasiswa fisika
kumpulan rumus fisika lan kandha supaya padha ngapalake.
Banjur dhèwèké takon kenapa? Yen aku butuh, aku ngerti ing endi panggonané.
Wenehana mahasiswa kedokteran buku direktori telpon kutha asalé lan kandhaa supaya dhèwèké
ngapalaké. Dhèwèké bakal takon, "Nganti kapan?"
Nalika pandemi, padha kandha, "Mangga divaksin." Padha ora takon kenapa, nanging takon sepira kerepé. Mesthi
manut banget, prasaja banget lan ora nate pitakon apa-apa.
Lan aku nggawe bédané sing cetha banget antarane profesional medis lan dhokter.
Ana akèh dokter. Rumah sakit universitas kebak dokter.
Padha maca saben panaliten lan tansah nganyari kabar babagan salah paham paling anyar.
Yen kowe wis suwe ana ing bisnis kaya aku, kowe mesthi ngerti manawa ana owah-owahan
paradigma sing dipercaya kanthi teguh kaya watu.
Lan banjur ana wong teka lan kandha yèn kuwi ora bener.
Sawise kowe wis weruh iki kelakon sawetara kaping, kowe bakal nyadari yen ora ana sing tetep.
Kita kabeh ngerti manawa manungsa iku individu – sing tegesé dualitas sing ora bisa dipisahake.
Lan aku bakal ngembangake kuwi, aku bakal ngomong manawa manungsa iku indivitrium – sawijining trinitas sing
ora bisa dipisahake antarane awak, pikiran, lan jiwa.
Lan asring ana masalah psikologis sing muncul sacara fisik.
Yen padha ngobati awak, kuwi pancen padha nyasar.
Dokter kudu ndeleng wong minangka siji kesatuan, ora mung minangka jumlah organé,
nanging minangka gabungan awak, pikiran, lan jiwa.
Aku pracaya yen kahanan pendidikan sing sepi ing Jerman iku pancen disengaja.
Pemberian gelar pseudo-akademik kanthi inflasi kanggo mainstreaming gender apa waé. Sampeyan bisa
nambahake pirang-pirang tembung tren ing pungkasané.
Aku yakin kita ora duwe keberanian kanggo ngakoni iki.
Lan aku ndeleng iki minangka asil pungkasan saka kemewahan, saka kelalaian amarga kamakmuran ing masyarakat kita, sing nyebabake
panik lan kepinginan kanggo nyekel sethithik kemewahan sing isih ana, kanggo njaga rasa aman palsu iki, kanggo
nyerah marang kabeh sing diangkat marang kita minangka hantu.
Ora, nanging tanggung jawab pribadi ing ngendi kita ngomong manawa kita nolak nurut marang prentah saka Nancy
Faeser utawa arahan saka Karl Lauterbach babagan vaksinasi.
Kita nolak nurut marang prentah petugas polisi supaya nganggo masker.
Ora, kita kudu sinau, minangka wong diwasa, ngomong, "Ora, aku ora bakal nindakake kuwi, lan aku bakal nampa akibaté."
Miturut panemuku, iki uga cara sing paling tentrem kanggo nindakake.
Amarga iki cara pasif kanggo ngomong, aku nolak soko, aku nolak pangreman iki, lan aku ora ngangkat tinju
utawa apa wae kanggo ngusir kowe saka jabatan saiki.
Sajeroning puluhan taun, para politikus lan pembentuk pendapat mung fokus ngrusak kabèh, mbusak kabèh wates,
mbebasake wong saka kabèh kolektif lan kabèh watesan.
Saiki ora ana siji waé sing tanggung jawab marang sapa waé. Ora ana maneh tiang-tiang sing
tetep lan stabil, malah jender kita uga ora ana.
Dadi saiki ora ana sing tetep maneh, ora ana panggonan kanggo nyekel. Kowe bisa dadi apa wae utawa ora dadi apa-apa.
Akeh wong krasa ora ana gunané banjur nggoleki identitas panggantos ing konsumerisme, ing merek-merek
sandhangan. 'Aku pangguna Apple' utawa malah ing media sosial, ing ngendi kowe bisa nemokake klompok panggantos.
Kabeh iki mung panggantos, nanging ora nyata. Iku identitas palsu.
Lan wong kaya ngono uga gampang banget dimanipulasi. Wong-wong kuwi gampang banget kapengaruh dening propaganda lan manipulasi.
Padha ora duwe oyot. Padha ora duwe kestabilan, dhasar nilai-nilai, tradhisi, lan komunitas sing stabil.
Usaha cilik lan menengah nyedhiyakake kira-kira 80% saka pendapatan.
Kelas menengah iki pancen kaancam punah banget, lan aku ora mikir ana siji wae ing kelompok iki sing ngerti bab iki.
Kita lagi ngadhepi kahanan ing ngendi kita wis kakehan sukses ing Éropah, sing nyebabake pesaing-pesaing
kita ing saindenging jagad saiki padha nginceng kita.
Apa saiki kita nyebut wong Amerika iku wong diwasa utawa mbok menawa isih remaja, lan kita isih ana ing TK,
kuwi bisa uga bener. Kita bisa mbantah babagan posisi kita.
Kahanané kaya ngéné, Éropa wis éntuk kamardikan liwat kasuksesan finansial, liwat kasuksesan ékonomi.
Wis ana gerakan kamardikan, mula ana kesempatan sing ora kabèh wong seneng.
Lan kahanan sing ana ing Éropa Tengah yaiku saka 3.500 juara sing ndhelik, separo
dumunung ing negara-negara sing nganggo basa Jerman.
Dadi, juara sing didhelikake, salah siji pamimpin ing industriné, kowe ora bisa nglirwakake. Iku luwih maju ing babagan teknologi,
luwih maju ing babagan penjualan – juara sing didhelikake.
Cetha manawa pesaing global kita ora seneng bab iki, amarga ana 8 milyar saka wong-wong
mau lan mbok menawa mung 120 yuta saka kita.
Iki rada ora imbang saka segi kinerja. Kepiye carane aku bisa ngontrol pesaing iki?
Aku bisa ngasilake inflasi, sing sacara alami 0,1/0,2 luwih utawa kurang, nanging ora 10 utawa 20 utawa 30.
Dadi aku kudu nyetak akèh dhuwit ing Bank Nasional, lan aku kudu maringi kanthi rega sing cukup murah.
Banjur aku bisa njamin 100% yèn aku bakal ngurus daya saing, amarga gaji saya mundhak, bahan-bahan uga saya
mundhak, lan kita ora saingan maneh ing saindenging jagad.
Kita juara donya ing ekspor, yaiku wilayah sing nganggo basa Jerman.
Nanging kuwi durung cukup, aku uga kudu ngrusak dhasar, lan dhasar iku energi.
Banjur aku mung bakal cepet-cepet njeblakake pipa Nord Stream. Kanggo ngimbangi asil energi iki, aku kudu masang 120 pembangkit
listrik tenaga nuklir supaya bisa mangerteni sesambungane.
Aku matèni stasiun tenaga nuklir kanthi cepet, aku pindhah menyang energi alternatif: kelesuan peteng, utawa apa waé jenengé.
Lan yen kuwi isih durung cukup, aku bakal ngenalake pajak CO2 sing ora ana gunane.
Lan yen kuwi isih durung cukup, aku bakal ngrusak moral.
Nanging kanthi limang langkah iki, aku bisa ngetokake ekonomi paling kuwat nganti sujud.
Lan apa sing bakal teka ing taun 2025, sawetara wong bakal nonton.
Kompetitif internasional wis rusak total sajrone telung taun kepungkur.
Aku duwe klien sing wis ngrancang arep nandur modal ing Eropa nganti menit pungkasan, banjur
padha kandha: "Mandheg, kita arep menyang Dubai."
Kepiye bisa sawijining negara bola-bali milih para pembunuhé dhéwé kanthi mripat mbukak amba?
Kepiye bisa sawijining bangsa bola-bali milih wong-wong sing, dadi Kanselir, Menteri Ijo babagan Urusan
Ekonomi, lan Menteri Kesehatan, ora langsung nangkep wong-wong mau ing dalan, tanpa mbenci dhiri?
Kowe kudu sengit marang awakmu dhewe yen kowe nyambut gawe kanggo ngilangi awakmu dhewe banjur muji kuwi, tampil ing
televisi lan ngaku yen pungkasane kita mung negesake maneh ing konferensi Partai Ijo yen Jerman kudu nglayani donya.
Ora, demi Gusti, aku ora nindakake.
Iku kudu meneng bae lan tumindak kaya negara sing apik ing antarané tangga teparo.
Nanging ora perlu nglayani sapa waé utawa mbayar utang apa waé. Kahanan sing padha uga ditrapake marang liyané.
Mbenceni dhiri iku kunci, lan jawabané, persis kaya sing kowe kandhakake, yaiku sinau tresna marang dhiri. Aku mesthi rada
ngati-ati bab kuwi, amarga muni kaya narsisis banget yen seneng marang dhiri dhéwé, ngrasakaké welas asih marang
dhiri, lan ngeculaké keraguan patologis marang dhiri. Kuwi tantangan gedhé, aku sarujuk tenan.
Mbok menawa kita uga kudu ngrembug babagan budaya rasa salah. Iki prekara sing asring dihindari wong kanggo
dibahas, nanging saiki uga ana gandhengané karo negara lan rasa salah lan isiné dadi wong Jerman.
Apa aku kakehan ora langsung?
Ya, kowe kakehan muter-muter nalika ngomong yèn saktenané kudu ngadhepi kasunyatan yèn wong kuduné isin
utawa malah dadi ekstremis sisih tengen yèn ngomong, 'Aku bangga dadi wong Jerman'.
Aku bangga marang kepahlawanan lan kreativitasé wong Jerman.
Aduh, lampu peringatan bab ekstrimisme sayap tengen lagi kedhip-kedhip ing pikiran kita, utawa mbok menawa luwih pas
yen diomongake ing warisan budaya kita, ing para leluhur kita.
Dadi kaya ngono, saka kono wiwitan tresna marang awak dhewe utawa sengit marang awak dhewe, amarga aku tansah nolak lan isin.
Dadi iki pancen penting banget kanggo kita ngatasi iki, nanging yen kita terus-terusan mikirake wektu biyen
kuwi lan nggebuk-gebuk dhadha lan nyuwun pangapura, kita ora bakal bisa metu saka kahanan iki.
Kita kudu sinau saka bocah-bocah. Lan kita uga kudu sinau saka wong tuwa, sing nalika ing ranjang sakdurunge seda kandha marang
awake dhewe, ya, sakjane sing durung tak entuk yaiku sesambetan.
Aku wis ngatur kabeh liyane.
Aku wis tuku Ferrari-ku lan aku ora ngerti kenapa rame banget.
Nanging sing pancen tak alami lan sing bakal tak lakoni maneh yaiku nduwé hubungan sing sehat.
Lan aku mikir yen kowe nerapake iki ing masyarakat, fungsi conto teladan iki, aku mikir
iku pancen penting banget, banget, banget.
Iku durung diomongake dina iki, ora minangka pelatih, nanging saben wong kanggo awake dhewe: apa sing bisa diwenehake
kanggo masyarakat sing luwih apik, supaya bisa dadi versi paling apik saka awake dhewe lan banjur dadi conto?
Yen sampeyan ndeleng sekolah-sekolah biasa, utamane ing Berlin—aku saka Berlin, sing pancen bolongan paling pungkasan lan paling
jero ing Jerman, sawijining negara avant-garde ing saben bab.
Amarga ora ana siji wae ing Jerman sing perlu ngguyu, amarga kowe kabeh saiki ana ing
dalan kanggo dadi kaya Berlin ing negara iki.
Lan yen sampeyan ndeleng sekolah ing Berlin, sampeyan bakal weruh ana bolongan ing atap, lan ana akèh bocah ing kelas nganti guru
sing paling setya sing ngadeg ing ngarep ora nduwé kasempatan kanggo ngontrolé, kelas-kelas kuwi malah ora ngerti basa nasional
sing diomongake guru, lan wong tuwa ngirim anak-anake menyang kana kanthi ngira yen para guru bakal ngatasi kahanan kuwi.
Ora, pancen kaya ngono kudune. Kita narik wong-wong sing kepengin dadi abdi negara menyang sekolah-sekolah.
Wong-wong menyang kana kanthi lancar sawisé padha rampung sekolah, banjur mlebu sekolah-sekolah iki lan
padha seneng amarga pungkasane wis dadi abdi negara.
Iku ora bisa dipercaya.
Dadi sistem sekolah iku ringkesan cekak saka sakabehe sistem negara kita.
Lan yen kita ora miwiti ngrubuhake sekolah-sekolah iki lan mbangun maneh sistem sekolah, ya luwih becik aja nyoba liyane.
Dadi apa sing nyurung aku, lan iki bisa muni kasar, yaiku pati.
Apa pati, nalika aku mung mikir bab kuwi, apa sing pengin tak kandhakake marang awakku dhéwé ing ranjang
sakdurunge mati, utawa apa sing ora pengin tak sesali?
Lan kuwi sing asring tak elingake marang awakku dhéwé.
Aku mung pengin dadi versi paling apik saka diriku saben dina, amarga aku ora pengin nyalahake diriku merga durung urip
iki kanthi maksimal lan durung maringi kabeh sing tak duweni.
Ora ana alesan kanggo ora menehi kabeh sing sampeyan duwé saben dina.
Akeh wong terus takon marang aku, kepiye kowe bisa ngatur kabeh kuwi?
Nanging pancen iki mung kepinginan iki, urip iki sing tak syukuri banget – iku tips kapindho: rasa syukur –
aku pancen banget matur nuwun kanggo urip iki, lan aku kepengin nikmati kanthi maksimal.
Lan kuwi maringi aku kekuwatan gedhe banget: watesan ing siji sisih, lan rasa syukur amarga aku
gampang narik energi akeh kanggo nggayuh akèh prestasi.
Aku bisa nerusaké kuwi.
Sampeyan mesthi wis nyadari siji bab, para pamirsa: ngenteni Juruwilujeng iku ora ana
gunane, amarga Juruwilujeng wis ana ing kene.
Kowe iku penyelamatmu dhéwé.
Topiké yaiku resolusi konflik global ing mangsa ngarep, lan kita mesthi waé ngadhepi tantangan global.
Salah siji panyebab utama migrasi skala gedhe mesthi perang, apa iku perang ekonomi utawa konflik militer.
Cetha yèn sing entuk manfaat saka pangembangan iki yaiku korporasi lan kelompok lobi, lan reaksi
berantai konflik iki kudu dipecah kanthi cara apa waé.
Ya, katoné kahanané saya tambah parah.
Saiki kita pancen ngadeg ing pinggir jurang Grand Hotel.
Kasunyatane saiki kita bisa melu langsung ing perang sing banget panas.
Bangunan sipil lagi dirusak nganti remuk ing endi-endi. Iki mesthi nyebabake gelombang gedhe pangungsi ing saindenging jagad.
Lan pamaréntah ing nagara sugih ora siyap lan ora gelem nanggapi kanthi pantes.
Nanging, sakabèhé krisis pangungsèn iki lagi dikomersialaké.
Ya, umpama ing Jerman ana perusahaan sing diarani Serco.
Iki sawijining konglomerat Inggris sing adol utawa masarake 30% saka produke ing sektor pertahanan lan
ngoperasikake luwih saka 120 pusat pangungsèn ing Jerman.
Usaha sing nguntungake banget, lan uga sing tanggung jawab ing balik layar tumrap penutupan
panti wreda, utamane nalika pandemi coronavirus.
Iki prakara sing banget serius. Omah-omah pensiunan kanthi sengaja digawa bangkrut amarga coronavirus.
Lan kita mung weruh manawa salami kabeh panguntungane tanpa wates saka sangsara wong durung diwatesi.
Iki ateges sing saktenane kudu kelakon yaiku matesi spekulasi finansial.
Sing nyebabake donya mlebu ing sangsara yaiku, umpama, dominasi dolar.
Apa sing nyebabake akèh negara ngalami sangsara? Iku sanksi.
Iki spekulasi ing pasar finansial babagan ambruké negara-negara sakabèhé lan ékonominé.
Padha ngandelake iki, lan pers sing wis dituku mau saiki digunakake kanggo ngrubuhake negara iki.
Lan sapa sing saktenane mimpin?
Ing kéné ing Jerman, para ahli strategi saka bank investasi sejatine mung maringi para politikus bahan omongan.
Politik iku mung PR lan babagan carane adol strategi tartamtu.
Kita weruh yen ketegangan sosial uga lagi njeblug ing kabeh negara-negara iki.
Lan aku mung bisa ngajak kabeh wong supaya tetep tenang lan tenanan mikir babagan sawijining konsep.
Dadi wong-wong ing ngisor saiki kudu berkembang dadi lembaga pamikiran, lembaga pamikiran saka ngisor munggah, yen diomongake.
Iki mesthi maringi kita senjata anyar kanggo migrasi. Amarga migrasi iku senjata.
Iki uga kanthi sengaja digunakake kanggo ngganggu stabilitas negara liya, ing kasus iki Jerman utawa Austria.
Saiki kita lagi ngalami kahanan sing padha karo sadurunge Perang Donya I, ing ngendi konflik lokal sing katon
ora ana gandhengane siji lan sijine bola-bali meletus, nanging sejatine padha nyambung.
Dadi wektu kuwi ana Perang Balkan.
Saiki, perang ing Ukraina lan Timur Tengah padha nyawiji dadi siji pertempuran gedhe sing ora ana sing kepengin.
Aku mikir menawa, amarga iki muncul sawatara saka kontradiksi, saka kapentingan, lan uga saka sipat manungsa sing paling ala,
ora bakal bisa nyegah ing teges yèn jaman kabecikan lan tentrem sakabehe bakal sumunar, nanging
luwih becik kanthi mandhegaké para panyebar perang.
Yaiku kanthi nggawe kahanan politik ing ngendi wong-wong sing nyurung wong liya mlebu perang amarga iku
nguntungake dheweke, nglayani kapentingane, lan ngasilake bathi kanggo dheweke, ora bisa nindakake kuwi.
Iku tugase politik. Uga tugase media lan wartawan kanggo nggawe kahanan kaya ngono.
Lan supaya wong-wong padha ngerti manawa ora ana apa-apa sing kelakon kanthi kebetulan – ora ana sing disiapake
luwih tliti tinimbang perang sing meletus kanthi dadakan.
Nanging ing konteks nalika perang meletus, ana sing ilang: hukum.
Kita bubar nyekseni iki ing Suriah. Ora suwe sawisé Suriah tiba, langsung diserang déning jet-jet
Israel, kanthi 250 serangan udara sing dilakoni.
Iku titik sing paling penting.
Kita urip ing masyarakat sing sapa kuwat kuwi menang. Kita urip ing masyarakat sing kompetitif.
Lan pungkasané, perang iku mung apa sing kita lakoni ing pakaryan.
Kowe uga kudu ndeleng saka ngisor.
Kepiye carane wong-wong saktenane disosialisasikake, dididik, lan dilatih supaya nampa iki minangka bab sing lumrah?
Siji wong mung bakal ketinggalan ing pinggir dalan. Aku ora sarujuk karo kuwi.
Aku mung pracaya yèn sing nemtokake manungsa yaiku manungsa iku, kaya sing kita pikir, makhluk sosial.
Nanging kita pancen dilatih banget supaya saingan ing unit-unit cilik. Banjur kowe mbangun
karirmu kanthi nginjak wong sing ana ing ngisormu.
Lan saka wong-wong iki, kowe nggawe globalis lan wong-wong sing nampa kabeh.
Aku mikir, karo apa sing lagi kita rembug ing panel iki, kita bakal ngomong karo 90 persen wong
ing kana sing ora ngerti apa sing lagi kita rembug.
Padha pracaya yèn pesenan kaya sing kita duwé iku barang sing ditemokaké, sing
diantarké marang kowe, sing kowe mung kudu teken.
Nanging kuwi ora kaya ngono carane demokrasi makarya.
Demokrasi ora mung ateges nduwé hak milih, nanging uga ateges nduwé kewajiban kanggo milih.
Lan aku yakin kita kudu padha ngadeg ing endi-endi lan ngomong yèn kita ora péngin iki.
Amarga nalika ngomong bab migrasi lan remigrasi, siji bab kudu diomongake: mesthi saben wong
nduwé hak marang identitas, kuwi cetha banget.
Nanging wong-wong sing teka marang kita uga nduwé hak duwé omah.
Padha ora gelem lunga saka kono babar pisan.
Padha uga dibom, diusir. Padha ditawari tawaran sing ndadekake urip ing budayane ora mungkin. Kita uga kudu ngakoni iki.
Lan banjur kita nglumpukake loro klompok iki. Banjur padha wiwit perang. Lan kita ora weruh sapa sing narik tali.
Remigrasi pancen perlu, amarga aku yakin mung para bangsa sing bisa nylametake donya saka para
globalis, lan mung remigrasi sing bisa nylametake bangsaku.
Amarga pitakonanku, sing arep tak gunakake kanggo nutup pidato kapisan iki, yaiku: Napa ora ana sing takon apa
gelombang anyar migrasi menyang Arab Saudi saiki bakal dipicu?
Kenapa ora ana sing takon apa saiki bakal ana gelombang migrasi menyang Azerbaijan?
Ana 57 negara Islam, Arab Saudi sugih banget. Padha lagi mbangun kutha anyar sing dijenengi Neom, lan padha duwe kemah
tenda gedhe sing mung dibutuhake sapisan setaun kanggo haji.
Padha bisa nampung ewonan ewonan.
Padha uga sethithik tanggung jawab marang apa sing saiki kedadeyan ing Suriah amarga wis mbantu mbiayai milisi jihadis iki.
Kenapa Éropah tansah dadi sing nandhang sangsara?
Dadi pertukaran populasi ing Éropah, senjata migrasi iki, pambentukan sembarangan nagara multietnis ing
ngendi kita wong lokal bakal enggal dadi minoritas, kudu dianggep kapisah saka masalah geopolitik iki.
Lan trik nggumunake iki sing ditindakake dening pihak kiwa, utawa luwih tepaté pseudo-kiwa, sing nggambaraké gerakan masal
lan migrasi masal minangka bab sing positif lan manungsawi.
Lan kuwi ora. Ora kanggo kita, uga ora kanggo para migran, kalebu migran ekonomi sing teka.
Kulawarga-kulawarga lagi dipisahake; kita lagi nindakake vampirisme demografi. Nalika aku krungu wong-wong
kandha yen kita kudu ngrekrut buruh trampil, aku mikir:
Kita lagi nyolong negara-negara sing paling butuh.
Ing Mozambik, 70 persen dhokter sing dilatih ing negara kasebut wis pindhah menyang luar negeri.
Maka wong-wong sing manggon ing kana bakal lunga menyang ngendi? Wong-wong mau bakal ngetutake wong-wong kuwi menyang Éropah.
Iku poin sing penting banget.
Lan yuta-yuta wanita sing ngresiki, ngopeni wong liya, utawa ngedol awake dhewe ing kene bareng kita uga kulawarga sing pecah.
Migrasi massal iki ora manungsawi ing saben bab.
Lan aku pancen setuju karo kowe, kita kudu mbantah munafik moral iki, pseudo-humanisme iki, lan nuduhake yen mung
siji klompok sing entuk manfaat saka gerakan masal lan mobilisasi masal manungsa, yaiku para globalis.
Wong-wong ora entuk manfaat saka iki.
Dadi, yen sampeyan ndeleng Corona kanthi cara sing kompleks, kabeh mung dianggep siji-siji.
Mung saiki wong-wong padha ngerti yèn ana sing entuk manfaat, yèn iki sawijining modhèl bisnis, lan
yèn industri farmasi wis ngasilaké milyaran-milyaran.
Yèn dhokter-dhokter sing muncul kuwi wis dituku déning para ilmuwan liwat studi sing nampa dana
yuta-yuta, kaya sing wis kita krungu dina iki.
Ana politisi lan media sing entuk bathi saka iki. Ana pertukaran personel.
Lan kita pancen weruh iki ing saben kompleks, ora preduli apa iku migrasi; iki uga wis dadi model bisnis ing
ngendi perusahaan-perusahaan gedhe lan industri keuangan internasional entuk bathi.
Kaya ngono uga ditrapake kanggo transfer, contone bali menyang negara asal, sing
kadhangkala kena biaya dhuwur lan kurs tukar sing ala.
Lan mesthi wae, perang iku model bisnis paling utama.
Yen sampeyan ndeleng ekspansi NATO menyang wétan, saben negara sing kudu utawa kepéngin ditampa
kudu ngowahi kabèh militèré manut standar NATO.
Iku ateges, mesthi wae, yen padha kudu fokus kanthi tepat marang industri senjata Amerika. Kita wis ngalami kuwi dina iki.
Iku kudu nggawa amunisi, piranti, piranti lunak, lan awan menyang standar NATO.
Dadi Big Tech, Microsoft, Amazon wis ngasilake atusan milyar dolar saka layanan awan kanggo Pentagon, CIA, lan NSA.
Cumi-cumi data gedhe wis muncul. Model bisnis gedhe wis muncul.
Lan sing paling ngedanake yaiku salah siji saka penerima manfaat utama, BlackRock, sing nduwé kapentingan gedhé ing akèh pabrikan
senjata, bubar iki ngumumaké marang umum mung sawetara dina kepungkur lan kandha yèn padha
kepéngin ndeleng ana dana rekonstruksi kanggo Ukraina.
Kita ora kepengin dhuwit apa-apa kanggo iki, ujare kanthi blak-blakan, nanging kita mung kepengin ngatur
supaya perusahaan BlackRock-e uga bisa entuk bathi saka iki.
Dadi kuwi model bisnis sing rada sinis.
Amerika Serikat nduwéni beban utang gedhé sing ora bakal bisa dibayar.
Lan ing wektu kuwi ancaman perang saya mundhak.
Kowe nindakake sapisan, kaya sing wis kita deleng ing perang-perang sadurunge: nalika donya finansial,
nalika wesel tukar tanpa jaminan utawa dhuwit fiat ora duwe sandhangan maneh, kowe kudu ngresiki.
Banjur kowe kudu ngresiki meja, ngumbah kabèh, lan sawisé perang ngembangaké tatanan
donya anyar saka wiwitan, kaya Bretton Woods.
Wong-wong pracaya yèn Trump bakal mudhun saka swarga lan kabèh bakal apik. Kuwi ora bakal kelakon.
Iku luwih nguntungake wong-wong sing kepengin ngalangi kita. Padha kepengin kita pracaya yen kita bakal
ditebus, amarga yen mangkono kita ora bakal nindakake dhewe.
Sawisé serangan ing AS, Trump meh entuk status wali.
Mangkono kersaning Gusti, sing nggawe gerakan lan balé liwat.
Ora kuwi.
Mbok menawa kuduné dhèwèké ditembak, mbok menawa dhèwèké begja, aku ora ngerti. Nanging dhèwèké dudu makhluk ilahi.
Trump nyalon nganggo slogan "Make Britain Great Again".
Lan kuwi kudu dijupuk kanthi serius. Nanging kita uga kudu cetha apa tegese ora.
Make America Great Again ora ateges nggawe Jerman merdéka. Utawa nggawe Éropah gedhe.
Utawa nggawe donya dadi papan sing luwih apik, nanging tetep nglaksanani kapentingan Amerika.
Iku tugase dheweke minangka presiden Amerika Serikat. Mangkono sing dadi alesane dheweke kapilih.
Nanging, yen ana sangsi, bakal nindakake kuwi kanthi ngorbanake negara-negara liya, kapentingan liya, lan kedaulatan liya.
Aja nganti kapancing pikiran manawa sawijining negara dikuwasani mung déning basis kekuwatan utawa kulawarga; saben negara
mesthi nduwé pirang-pirang panguwasa utawa kulawarga sugih.
Arend Oetker, sing nalika semana dadi kepala Atlantikbrück ing taun 2005, ngendika yèn Amerika dikuwasani
déning 200 kulawarga sugih lan yèn kita kepéngin nduwé hubungan apik karo wong-wong mau.
Lan wong-wong sing saiki ndhukung Donald Trump rumangsa manawa sadurunge ora tenan didhukung dening wong liya.
Dadi saiki padha milih, padha seneng ngirim jaran mlebu lomba, nanging lomba iku isih padha.
Mula, ora ana sing bakal owah.
Nanging kasunyatan yèn kita padha ngentèni ana wong sing teka lan nindakake luwih apik nuduhaké carané kita wis dilatih.
Ing demokrasi, ing ngendi warga sing mutusake, kita ngenteni juru penyelamat sing banjur
bisa kita pilih saben patang utawa lima taun.
Iku bab pisanan sing kudu kita tampi. Iku ora bisa bener.
Iku ateges, ayo ndeleng apa kita begja. Nanging yen kowe takon sapa sing saiki nyurung
owah-owahan rezim ing Suriah, sapa sing bakal kowe sebut?
Wong-wong mau iku prajurit Ukraina sing dilatih déning Inggris.
Apa saiki ora dibutuhake ing Ukraina? Ora saiki. Dheweke ora bisa nindakake apa-apa maneh ing kana.
Nanging ing Suriah, dheweke isih bisa nggawe bedane. Ing kana, dheweke ana ing stasiun bensin paling gedhe ing donya.
Lan banjur sampeyan duwe daya tawar sethithik babagan apa sing kudu kelakon ing Ukraina sawisé Trump.
Ngomong-omong, wong Inggris wis adoh luwih maju ing bab iki, sing uga bisa katon saka
kasunyatan manawa padha ora katon ing endi wae.
Wong Inggris pancen pinter tenan ing bab kuwi.
Ya, aku kudu ngomong, kuwi pancen sopan tenan. Kuwi gaya After Eight.
Padha ora katon. Mangkono pentinge padha.
Lan kuwi carané, karo Siria kita njupuk loro pemain saka papan sakaligus.
Padha ngancurake sabuk Syiah, Yaman, Libanon, lan Suriah.
Ana pamboman sing kedadeyan ing saindenging papan. Ora ana sing ngomong bab kuwi.
Lan ing wektu sing padha, yen padha ngusir wong Rusia saka Suriah, lan kuwi sejatine maksudé, padha mbusak Tartus saka permainan.
Pelabuhan Mediterania sing paling penting lan siji-sijine kanggo wong Rusia ing kana.
Dadi kita kudu ndeleng awake dhewe minangka siji kulawarga manungsa lan takon marang awake dhewe,
kepiye carane kita kepengin nerusake ing mangsa ngarep?
Amarga kita kabeh duwe hak kanggo duwe omah.
Lan sing absurd yaiku ora kaya ora ana cukup kabeh. Ana cukup kanggo kabeh wong.
Yen kita mbagi kanthi adil, ora bakal ana migrasi massal.
Nanging kuwi intrik politik sing lagi kedadeyan ing kene. Kuwi Machiavelli ing kabèh bab.
Kita kudu ngembangaké rasa nasional kanggo donya sing nganggo basa Jerman. Iki ora ateges yèn wong liya kuwi bodho.
Nanging kita nduwé hak marang donya sing nganggo basa Jerman, wewengkon linguistik, wewengkon budaya, lan kita bangga bab kuwi.
Kita mung bisa ngomong kaya ngono.
Lan kuwi bab pisanan sing bisa kita atur, amarga banjur kita ngajak wong bebarengan
karo kita, amarga kuwi nyata kanggo dheweke.
Supaya kita bisa maneh nglumpukaké kabanggaan nasional kanggo apa sing kita anut lan nggawa menyang panggung.
Kita ngadeg kanggo pamikiran Jerman, kanggo kabudayan Jerman, kanggo teknik Jerman.
Lan kita uga ndhukung perdagangan Jerman.
Amarga yen wong Jerman wis sinau apa-apa saka sajarah, iku manawa perang ora dadi gagasan sing apik, lan kita ora bakal menang.
Aku ora ngerti sapa sing bakal mikir yen kita bisa menangake kampanye nglawan Rusia.
Dadi, crita sing tak sinau kuwi ora dadi apik banget kaping pungkasan.
Aku ora bakal nindakake kuwi.
Lan aku mikir wong-wong bakal ngeri banget yen padha ngerti sepira jero Kantor Perlindhungan Konstitusi,
dinas rahasia, lan Kantor Federal Kepolisian Kriminal wis dieksploitasi dening negara-negara bagian.
Lan ora mung nglindhungi keamanan, nanging uga nglawan kejahatan, nglawan kejahatan terorganisir, sing pancen ana lan wis
cukup parah, nanging malah nglawan warga dewe, nglawan media.
Iku trik sabanjure: nylametaké demokrasi saiki supaya bisa ngilangi demokrasi mengko.
Iki bisa katon ing asil pemilu ing negara-negara bagian ing sisih wétan.
Ing Thuringia, ing ngendi AfD dadi pemenang paling gedhé ing pemilihan kanthi 32 persen, saiki ana
koalisi papat partai sing diarani aliansi telung partai.
Lan kowe mbentuk aliansi liyane karo pihak kiwa, yaiku karo SED.
CDU ndhukung kabèh iki mung kanggo njaga kuwasa kanggo sawetara jabatan menteri.
Kabeh lembaga padha gagal, kalebu politik, media, lan pangadilan, kaya sing wis kita deleng karo coronavirus.
Lan kuwi mesthi deep state ing wujude sing paling murni.
Pamrih manawa rakyat isih bisa kanthi cara apa waé milih pamaréntahan sing sah, sing ing akèh kasus mung pilihan
antarané calon-calon sing padha, saiki wis meh rampung.
Nanging apa sing uga bisa kita kenali yaiku kita wis banget dicekel déning propaganda lan pendidikan
nganti kita mikir yèn wong sing pas teka saiki, aku bakal masang taruhan marang dhèwèké.
Lan kuwi ora bakal kelakon. Kuwi bakal dadi terpusat maneh.
Lan intine yaiku kowe kudu ngadeg lan kandha, aku ora bakal ngenteni, aku bakal miwiti, aku mung bakal nindakake dhewe.
Lan sing dadi duri ing sisih para tersangka biasané yaiku kita pancèn yakin banget marang dhéwé, nganti kita
teka ing kéné lan mung kandha, kowé kuwi manuk sing konyol, kowé ora dadi ancaman manèh.
Lucu tenan apa sing kok lakoni ing kana.
Aku kerep nganalisa sepira stabilé sawijining kakaisaran lan apa iki ana gandhèngané
karo médium sing digunakaké kanggo komunikasi.
Kayaé rumit, nanging prasaja.
Kekaisaran paling stabil sing tau dideleng donya yaiku kekaisaran Mesir kuna.
Padha komunikasi nganggo watu, sing isih bisa kowe deleng nganti saiki.
Saiki, kita lagi ngadhepi sarana komunikasi sing luwih cepet, paling ora wiwit jaman Marconi. Lan saiki,
kita duwe kakaisaran global sing makarya sacara digital.
Yen kowe mateni kekaisaran global iki, iki bakal rampung. Iki bakal ora ana maneh.
Iki ateges yen pangendalian marang kita uga teka liwat piranti seluler kita.
Nalika kita nyimpen piranti digital lan mateni, kita dadi ora katon. Iku kekuwatan kita.
Kekuwatané ana ing kasunyatan yèn kita ora manèh nguripaké, lan banjur kita ora bisa dihubungi.
Kita diandhani supaya kita siap sedia supaya ora ketinggalan apa-apa.
Kita tansah diwenehi kabar paling anyar, sejatine kita tansah kudu waspada.
Keseimbangan daya mung bakal owah nalika aku mutusake jinis media apa sing tak ijini mlebu ing pikiranku.
Iku sing sepisanan. Aku ora nonton maneh.
Nalika kita wis dijatuhake, kita kudu mikirake kepiye pihak liyane bisa nindakake kuwi.
Kaya sing wis kasebut déning Ken, padha wis nggayuh iki liwat think tank-think tank
iki, jaringan transatlantik sing rahasia iki.
Ana prekara sing tansah diparingake marang kita kanthi cara sing ngagetake, bisa diomongake.
Kita kudu miwiti jejaring saiki.
Kita kudu ngedegake lembaga pamikiran dhéwé.
Kita duwe akèh inisiatif sing apik banget ing Jerman, nanging kabèh ora padha ngerti siji lan sijiné.
Ora perlu nggawe maneh roda nalika ana desa sing mandhiri energi wis diadegake ing Jühnde.
Lan ing panggonan liya, ana wong liya sing uga kepengin nindakake iki. Banjur kowe bisa nglumpukake para ahli ing kana,
wartawan profesional sing bisa nyampekake iki marang wong liya nganggo basa sing pancen apik lan gampang dingerteni.
Kita butuh ahli kanggo kuwi.
Aku yakin ana akèh wong ing universitas, para profesor sing ngencengi tinju ing kanthong jaketé, sing
krasa kesepian lan kepéngin nindakake soko, supaya keahliane bisa diakses déning masyarakat.
Lan kita kudu nindakake apa-apa bab kuwi. Lan aku mikir, ya, kita kudu nyuda egoisme;
menehi luwih pinaringan berkah tinimbang nampa.
Iki banget nyenengake. Kita uga weruh iki nalika pandemi coronavirus – kekuwatan batin sing kita
kembangake, kabungahan sing kita rasakake nalika saling mbantu.
Lan aku mikir kuwi pancen sawijining kakuwatan. Kanthi kuwi, kita malah bisa, ya, ndadekake Deep State dadi ora migunani.
Umume wong sing wis tangi lan wis ngenali lan mangerteni masalahé ora bali maneh.
Iku kaya woh-wohan sing tiba saka wit apel. Sawetara tiba luwih awal, sawetara tiba luwih mengko.
Iku ateges saben wong sing kita tangiake iku wong sing wis meh selawase ilang saka pihak elit.
Kowe meksa kita supaya ngadeg.
Kita nyadari iki nalika pandemi coronavirus, lan panel AUF1 iki uga minangka pratandha manawa kita dhéwé ngakoni sepira kuwat
kita, sepira raket sesambungan kita, lan sepira yakin kita saiki.
Aku uga ngarep para pamirsa bakal entuk pangarep-arep nalika weruh yen ana wong-wong ing kene sing makarya
sepenuh wektu, minangka pakaryan utama, kanggo mikirake carane kita bisa metu saka kahanan angel iki.
Lan aku pracaya yèn Corona wis nyebabaké sawijining pubertas politik ing akèh wong.
Lan saiki kita kapaksa metu lan kudu metu.
Lan sawise kowe pindhah metu lan wis suwe adoh, ora ana apa-apa sing bisa diwenehake bapak utawa ibuku
supaya aku bali manggon ing kamar bocah lawasku sing ayu, sanajan kuwi sing bakal diwenehake.
Kaping pisan, bapakku wis seda lan ibuku rada pikun.
Iki uga bisa ditrapake marang negara-negara: Matur nuwun sanget kanggo tawarané. Nanging
aku wis diwasa lan bakal ngatur uripku dhéwé.
Lan sapa waé sing nolak kuwi ora pantes éntuk kamardikan.
Dina iki, kita bisa nyawang masa depan liwat macem-macem topik iki lan ndeleng kepiye bakal katon
yen kita bisa ngembangake daya sing dibutuhake.
Sing pengin kita balekake marang wong-wong, sing wis dijupuk saka kita.
Lan kuwi sing dadi daya panggerak. Lan kita wis mbuktèkaké siji bab sing paling utama. Kita bisa nggayuh apa-apa.
Kita butuh tujuan sing cetha lan visi sing cetha. Lan kita kudu ngupaya nggayuh kuwi kanthi tekad sing teguh.
Lan kita wis mbuktèkaké yèn kita bisa nindakake, kita saiki nindakake, lan kita bakal terus nindakake. Matur nuwun.
Apa sing bisa ditindakake saben individu saiki?
Sebarake kabar, sebarake kabar, sebarake kabar, lan ora mung liwat media online, nanging uga kanthi sengaja offline.
Kaya bapakku, Ivo Sasek, wis nindakake suwéné 15 taun nganggo tuladha S&G Network.
Sampeyan bisa maringi inspirasi marang wong lan kandha: "Mung tularke iki marang loro wong liya, lan saben sampeyan
tularke marang loro wong liya, terus-terusan." Banjur ing 20 langkah sampeyan bakal tekan pungkasaning donya.
Iku minangka rasa penasaran sing banget marang apa sing bisa nggawe kowe bisa narik
ati wong liya nalika gapura digital ditutup.
Iki mbutuhake jaringan strategis, jaringan sing diatur sacara lokal.
Sebarake kabar iki, sebarke sak isa-isanmu – sacara digital, lan yen kuwi terus diwatesi, sebarke kanthi offline sak isa-isanmu.
Sapa waé bisa nindakake kuwi.
Kirim video iki marang loro wong.