ალტერნატიული მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმი – თანამედროვე ისტორიის 9 საათის ფორმირების არსი.
განათლების სფეროს მრავალი ცნობილი წარმომადგენელი პრაღაში ალტერნატიულ WEF-ზე შეიკრიბა.
ალტერნატიული მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმი არის კონტრ-იდეა "დიდი გადატვირთვისადმი" და ალტერნატიული
სააზროვნო ცენტრი თავისუფალი მომავალი მსოფლიოსთვის.
Kla.TV წარმოგიდგენთ ისტორიული გამოსვლების არსს, საინტერესო დისკუსიებსა და ექსკლუზიურ ინტერვიუებს.
ალტერნატიული WEF-ის მთელი კონტენტი შეგიძლიათ იხილოთ AUF1-ზე: www.auf1.tv/alternativ-wef
გაბრწყინებული მოაზროვნეებისა და თავისუფლების მებრძოლების კრემ დე ლა კრემი დღეს აქ
იკრიბება, რათა რაღაც ძალიან განსაკუთრებული წამოიწყოს.
ჩვენ გვინდა დავდგეთ გლობალიზმისა და ჩაგვრის წინააღმდეგ და ვიბრძოლოთ მშვიდობისა და თავისუფლებისთვის.
ჩვენ რთულ დროს ვცხოვრობთ, ამიტომ მნიშვნელოვანია დაკავშირება, ალიანსების შექმნა და ქსელების ჩამოყალიბება.
ახლა კი გვსურს, სცენაზე მოვიწვიოთ იდეის ავტორები: ელზა მიტმანსგრუბერი და შტეფან მაგნეტი.
დიახ, ეს იდეა იმიტომ გამიჩნდა, რომ კლაუს შვაბის მიერ დაწერილი სტატია წავიკითხე მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის დაარსების შესახებ.
და იქ ვნახე და წავიკითხე, თუ რა მცირედით დაიწყო ყველაფერი.
და ამან რატომღაც მომხიბლა. სწორედ ესაა მნიშვნელოვანი.
და კანონზომიერება არ არის, რომ გლობალისტურმა მსოფლიო ეკონომიკურმა ფორუმმა ძალაუფლება ხელში უნდა იგდოს.
ის შესაძლოა ახლა კონკურენციას წააწყდეს; ის ახლა კონკურენციას უნდა შეხვდეს ალტერნატიული WEF-ისგან.
და ვინ შეძლებს ამას უკეთ, ვიდრე ისინი, ვინც უკვე გამოავლინა სიმამაცე და დაუპირისპირდა სისტემას?
ეს ფუნდამენტურად განსხვავებული ადამიანები, უნდა ითქვას, ახლა დიალოგს იწყებენ.
წარსულს რომ გადავხედავთ, ეს იქნება ისტორიული მომენტი, როდესაც ჩვენ შევძელით შეგვეკრიბა ამდენი დიდი პიროვნება, რომლებიც შესაძლოა
ყველა საკითხზე არ თანხმდებოდნენ, მაგრამ გაერთიანებულნი არიან საერთო მიზნით, კერძოდ,
თვითგამორკვევის, სუვერენიტეტისა და თავისუფლების სურვილით.
და ყველა, ვინც ამაშია ჩართული, მტკიცედ აქვს გადაწყვეტილი, რომ ამის მისაღწევად მთელ ძალას მოიკრებს,
რადგან ამ ღირებულებების გარეშე მომავალი არაფერია.
გმადლობთ თქვენი დროისთვის და კიდევ ერთხელ, დიდი ტაში ინიციატორებს.
ჩვენ ჩეხეთის დედაქალაქ პრაღაში ვართ, ლამაზ ქალაქში, ლამაზ საკონფერენციო ცენტრში.
ამიტომ, ლოგიკურია, რომ მისასალმებელი სიტყვა წარმოთქვას იმ ადამიანმა, რომელიც ამ
ქვეყანაში ყოველთვის გამოჩენილ როლს ასრულებდა.
ის ოდესღაც დავოსის მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის მუდმივი სტუმარი იყო.
ახლა მან მხარე შეიცვალა და ალტერნატიულ WEF-შია.
მოხარულები ვართ, რომ ის აქ არის, რომ თავისი თანდასწრებით გვაფასებს და, რაც მთავარია, ოფიციალურ მისასალმებელ სიტყვას წარმოთქვამს.
ყოფილი პრეზიდენტი, დოქტორი ვაცლავ კლაუსი. კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება.
ჩემთვის ერთ-ერთი ამ სიმბოლოთაგანია ეს სასტუმრო და ეს დარბაზი.
ბოლოს აქ 2008 წელს ვიყავი, ჩემს ბოლო ODS კონფერენციაზე.
ზოგიერთმა თქვენგანმა, შესაძლოა, იცოდეთ, რომ ODS არის სამოქალაქო დემოკრატიული პარტია, რომელიც მე...
ამ პარტიის განვითარება, ისევე როგორც ჩეხეთის რესპუბლიკასა და მთელ ევროპაში პოლიტიკური და იდეოლოგიური განვითარება, თანდათანობით
გადავიდა დღევანდელი პოსტპოლიტიკური, პოსტდემოკრატიული სამყაროსკენ.
სწორედ ამიტომ, უარი ვთქვი აქ, ამ პალატაში, საპატიო თავმჯდომარეობის თანამდებობაზე. არ მინდოდა, ამის ნაწილი ვყოფილიყავი.
მაშინაც კი, მე ნათლად ვხედავდი და, იმედია, გავაცნობიერე დასავლური სამყაროს ძლიერი ტენდენციები.
ისინი გვემუქრებოდნენ, რომ დღევანდელ ტრაგიკულ სამყაროში ჩაგვათრევდნენ.
ჩემი აზრით, დღეს ყველაზე მნიშვნელოვან როლს მულტიკულტურალიზმის იდეოლოგია ასრულებს,
რომელიც იწვევს, აქებს და იცავს მასობრივ მიგრაციას.
ეს იდეოლოგია სიტყვა "თავისუფლებას" არც კი ცნობს.
პრინციპში, ის აგრესიულად ეწინააღმდეგება დემოკრატიის მთავარ ინსტიტუტს, ეროვნულ სახელმწიფოს.
თუმცა, ერი უდავოდ არის ადამიანური საზოგადოების ფუნდამენტური და შეუცვლელი ელემენტი.
დღევანდელი ძლიერი გენდერიზმი ან რადიკალური ფემინიზმი თავს ესხმის ადამიანის ბიოლოგიურ არსს და, ამგვარად,
ადამიანური საზოგადოების ფუნდამენტურ საფუძველს, რომელიც ოჯახია.
როგორც ჩეხეთის რესპუბლიკის პრემიერ-მინისტრი და პრეზიდენტი, უნდა ვაღიარო, რომ მე ჩეხეთის რესპუბლიკა ევროკავშირში შევიყვანე.
ჩემი ცნობილი მცდელობა, ბოლო მომენტში საგანგებო მუხრუჭანი გამეჩერებინა და რესპუბლიკის პრეზიდენტის რანგში
ლისაბონის ხელშეკრულება არ გამომეწერა, ამაო აღმოჩნდა.
შედეგად, ბოლო წლებში და ათწლეულებში ევროპული ინტეგრაცია ნამდვილად გადაიქცა პოლიტიკურ გაერთიანებად.
სუვერენულ ევროპულ ქვეყნებს შორის მეგობრული და ორმხრივად სასარგებლო თანამშრომლობის იდეა ახლა უკვე წარსულს ჩაჰყვა.
რა თქმა უნდა, მხოლოდ მე არ ვამბობ, რომ მთელი დასავლური სამყარო, განსაკუთრებით ევროპა, დაცემის პროცესშია.
ჩვენი დროის გამოწვევაა, ხელი შევუშალოთ დღევანდელ დაქვეითებას, რომ ხვალ არ გაგრძელდეს.
იმედია, დღევანდელი მსგავსი კონფერენციები ამ მხრივ დაგვეხმარება.
წარმატებულ შეხვედრას გისურვებთ. დიდი მადლობა.
ქალბატონებო და ბატონებო, ძვირფასო მაყურებლებო სახლში, პატივცემულო კონტრიბუტორებო, მე სრულიად ვეთანხმები
პროფესორ, დოქტორ ვაცლავ კლაუსს, როდესაც ის ამბობს, რომ ახლა ჩვენ მსოფლიოს უნდა დავუახლოვდეთ.
მადლობას ვუხდი მას ამ ნათელი, გამამხნევებელი სიტყვებისთვის, რომლებიც ნამდვილი სახელმწიფო მოღვაწისგან გაისმა, რომელსაც ჯერ
კიდევ ესმის პასუხისმგებლობა, იმისგან განსხვავებით, ვინც ახლა ხელისუფლებაში მოვიდა და,
ფაქტობრივად, ჩვენს სამყაროს უფსკრულისკენ მიაქანებს.
და შენ მე გიცნობ. მე პირდაპირი საუბრის მოყვარული ვარ და ამჟამინდელ ვითარებასაც პირდაპირ ვამბობ.
ის, რაც აქ, ჩვენი თვალწინ ხდება, პირდაპირი გზაა დაღუპვისკენ.
და ეს სრულიად მიზანმიმართულია, რადგან გარკვეულ წრეებს გადაწყვეტილი აქვთ განახორციელონ ის, რასაც ისინი "დიდ
გადატვირთვას", სრულ რეორგანიზაციას, ტრანსფორმაციას უწოდებენ და ამით განადგურდეს საშუალო კლასი და ევროპული მდიდარი საზოგადოება.
და საქმე მხოლოდ ეკონომიკურ ინტერესებს, კაპიტალის გამოტანასა და კაცობრიობის ისტორიაში უმსხვილეს ექსპროპრიაციას არ ეხება.
საქმე ისაა, რომ ამ წრეებს სურთ, ძალაუფლება სამუდამოდ მოიპოვონ: თანამედროვე ტექნოლოგიები, დიგიტალიზაცია.
ეს მათ საშუალებას აძლევს, აკეთონ ის, რაზეც ფარაონებსა და იმპერატორებს მხოლოდ ოცნება შეეძლოთ.
ისინი ახლა ცდილობენ, ჩანთა დახურონ, რათა ჩვენთვის, ხალხისთვის, 99 პროცენტისთვის, აღარასდროს იყოს თავისუფლება,
რათა სუპერ-მდიდრების, გლობალისტების, მილიარდერების 0.001 პროცენტს შეეძლოს მარადიულად იბატონოს.
ჩვენ ამას ვუპირისპირდებით, და დღეს მე მინდა, და შენც გინდა, რომ არ გავამახვილოთ ჩვენი ენერგია
ყველაფერზე, რაც დღეს არასწორია და მომდევნო მოვლენებში.
დიახ, ის ჩვენთვის ფიქსირებული წერტილია, რათა გავაცნობიეროთ, როგორ გვსურს გაუმჯობესება.
მაგრამ ამ ალტერნატიულ მსოფლიო ეკონომიკურ ფორუმზე ჩვენ გვსურს, გაცნობიერებულად გავამახვილოთ ყურადღება იმაზე, თუ
როგორი შეიძლება იყოს უკეთესი მომავალი, განვიხილოთ გადაწყვეტილებები და, უპირველეს ყოვლისა, შევიკრიბოთ ერთად.
როდესაც ვიკრიბებით და ვსაუბრობთ, მომავალი უკვე იწყება.
რადგან მმართველი ელიტა ყველაფერს აკეთებს, რომ თავისი "დიდი გადატვირთვა" და გლობალისტების ახალი მსოფლიო წესრიგი რეალობად
აქციოს, და ვინც ამას ეწინააღმდეგება, იგი სამიზნე ხდება, გამოცხადებულია დაბალი კასტის წევრად, ასე ვთქვათ,
პარიად (= გარიყულად) და შემდეგ შესაბამისად ებრძვიან.
და მიუხედავად ყველაფრისა, მიუხედავად ამ მთელი კლიმატის, რომელიც ხალხის აზრებსა და რწმენას ტერორიზებას უწყობს ხელს, კვლავ
არსებობენ მამაცები, კვლავ არსებობენ ადამიანები, რომლებიც დინების საწინააღმდეგოდ დგანან და სიმართლის საჯაროდ თქმის გამბედაობა აქვთ.
და ვინ იქნებოდა ამაზე უკეთესი, ვიდრე ის მამაცი ადამიანები, რომლებმაც გამორჩეულად გამოიჩინეს თავი ბოლო
ოთხი წლის განსაკუთრებულ პირობებში, გამოვიდნენ ფარულიდან, დაიკავეს პოზიცია და არ დაუთმეს?
ვინ იქნებოდა ახლა უკეთესი, ვინც მომავლის სამყაროზე იფიქრებდა?
და სწორედ ამიტომ, დღეს ამ ღონისძიებაში მონაწილე ყველა ადამიანი საგულდაგულოდ შეირჩა, რადგან
თითოეულ მათგანს უკვე მოიპოვა სახელი თავის სფეროში.
და ჩემს მისიად ვაქციე ადამიანების გაერთიანება, იმის მცდელობა, რომ განვითარება შევუწყო ხელი ან
მხარი დავუჭირო იმას, რაც უკვე კარგად ვითარდება.
სხვათა შორის, მეორე მხარეს სრულიად არ არის იდეალიზმი.
წაართვით მათ მილიარდობით სუბსიდია. თქვენი აზრით, ARD მაინც გააგრძელებდა მაუწყებლობას მეორე დღეს?
ან თქვენი აზრით, პროფესიონალი პოლიტიკოსებიდან რომელიმე მაინც გამოჩნდებოდა ბუნდესტაგში?
ამ რეჟიმისთვის იდეალიზმი არ არსებობს.
ჩვენი მხრიდან არის იდეალიზმი, ტანჯვის უნარი და მსხვერპლშეწირვის მზაობა.
და შემდეგ ორი და ორი უნდა შეკრათ, რომ მიხვდეთ, ვინ გაიმარჯვებს ბოლოს.
ჩვენ ეს ღონისძიება მოვაწყვეთ ადამიანებისა და მონაწილეების რწმენით, მაგრამ, უპირველეს ყოვლისა, იმ რწმენით, რომ მას საჭიროება
არსებობს, რომ მას ბევრი ადამიანი უყურებს, რომ ისინი შთაგონდებიან, რომ ამის საფუძველზე საკუთარ პროექტებს
შექმნიან და რომ, რა თქმა უნდა, მას მხარს დაუჭერენ.
დარწმუნებული ვარ, რომ ეს ნდობა გამართლდება. და სწორედ ეს ნდობა გამოგვარჩევს ყველას.
და წლევანდელი კონფერენციის დევიზი, პირველი ალტერნატიული მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის დევიზი,
არის: ხვალინდელი თავისუფალი სამყაროს სახეები.
გვინდა, მოვხაზოთ, როგორია ჩვენი ხედვა მომავლის სამყაროზე, პოლიტიკური რეალობის მიუხედავად. რა გვინდა?
ზოგჯერ გვიწევს კურსის შეცვლა. მაგრამ ჩვენ არ ღალატობთ ჩვენს მიზანს, ფინიშის ხაზს.
პრაღა პრაგმატულია, უბრალოდ ამის აღნიშვნა მინდოდა. დავიწყებ კარლ შმიტით.
მას ერთხელ უთქვამს: "სუვერენიტეტი ეკუთვნის მათ, ვინც საგანგებო მდგომარეობას აცხადებს".
და როდესაც ამას ევროპის კორონავირუსის წლებს ვუკავშირებთ, ერთი რამ უდავოა: ევროპა იყო და
არის აშკარად ყველაფერი, გარდა სუვერენულობისა.
კორონავირუსის პანდემიის დროს ევროპა დაემორჩილა ნარატივს, რომელიც არ წარმოიშვა ევროპიდან, არამედ
განზრახ შეიქმნა ამერიკულ სათათბირო ცენტრებსა და ფონდებში.
ევროპაში საგანგებო მდგომარეობა მსოფლიო ჯანდაცვის ორგანიზაციამ დააწესა და არა მოსახლეობის გადაწყვეტილებით.
სინამდვილეში, ცალკეულ შტატებს ჯანმოსში ხმის უფლება არ აქვთ.
მოვლინებელ გადაწყვეტილებებს დიდ ფულს მართავენ, ეს დიდი ფული კი, უმთავრესად, ბილ და მელინდა გეიტსების ფონდიდან მოდის.
ეს არ არის ევროპული ფონდი, არამედ აშშ-ის ფონდი, რომელიც აშშ-ის საგარეო პოლიტიკის ინსტრუმენტად გამოიყენება.
აშშ-ის არასამთავრობო ორგანიზაციების ეს საგარეო-პოლიტიკური როლი ხელოვნურად შექმნილი კრიზისების მართვაში ჯერ კიდევ 2010
წელს ჩაისახა, როდესაც როკფელერის ფონდმა თავისი "ლოქსტეპის" კორონავირუსის სიმულაციური სავარჯიშო წარმოადგინა.
შემდგომ, მრავალი წლის განმავლობაში, შესაბამისი სტრუქტურები ჩამოყალიბდა.
2019 წლის ოქტომბერში გაიმართა სიმულაციური თამაში "Event 201", რომელიც, ერთგვარად, გენერალური რეპეტიცია, საბოლოო ტესტი იყო,
რომლის შემდეგაც უხანში გაავრცელეს აშშ-ის სახსრებით შექმნილი ბიოლოგიური იარაღი, სახელად
Covid-19, რათა სამყაროს სრული რეორგანიზაცია მოეხდინათ.
ამ "დიდ გადატვირთვაში" სუვერენული ცალკეული სახელმწიფოები ან აშშ-ის გარეთ არსებული
სახელმწიფოთა კონფედერაცია სრულიად კარგავენ ყოველგვარ როლს.
მთავრობა მმართველობით ჩანაცვლდება. ამგვარად, ძალაუფლება სრულად ცენტრალიზებული და დიგიტალიზებული ხდება ყველა სექტორში.
მაგალითად, ID2020-ის მიღმა იმალება მზაკვრული გეგმა, რომლის მიზანია ყველა ადამიანის შევიწროება ყველა საჭიროებისას.
ნებისმიერი, ვისაც არ ექნება მიმდინარე ვაქცინაციის სტატუსი, ვისი ნახშირბადის კვალიც გადააჭარბებს თვითნებურად განსაზღვრულ ლიმიტს,
ან ვინც საჯარო სივრცეში არ დაიცავს შესაბამის ნარატივს, დაისაჯება ერთადერთი მოქმედი ციფრული ვალუტის
ჩამორთმევით, ან თვითნებურად მოაკვდება ყველა სამოქალაქო უფლებას.
ვინც მომავლის სუვერენულ მოქალაქედ შეუფერხებლად ცხოვრებას ისურვებს, იძულებულია, თავისი მთელი პირადი
ცხოვრება აშშ-ის რამდენიმე IT კომპანიას გაუმხილოს.
ჩვენ ვცხოვრობთ ილუზორულ სამყაროში, რომელშიც დოლარი დომინირებს.
ევროპამ სრულად გადმოიღო აშშ-ის სკოლის ეზოს ბულინგის ტაქტიკა.
თავს უქნევ, რათა თავიდან აიცილო შემდგომი არასპორტული დარტყმები ან წყლის ხაზის სიმაღლეზე დარტყმები.
ჩვენ ყველამ ვიცით, რომ ეგრეთ წოდებული თავისუფლება, განსაკუთრებით გამოხატვის თავისუფლება, ახლა ევროპაში ძალიან, ძალიან შეზღუდულია.
და ინტერნეტი ახლა იქცა ადგილად, სადაც თვითნებური ცენზურა იმართება.
ევროპა დიალოგზე არ კონცენტრირდება, არამედ კვლავ უფრო მეტად იარაღს ეყრდნობა.
როდესაც საქმე ევროპის შიდა კონფლიქტებს ეხება, საუბარს იარაღს ვანდობთ.
და კითხვა ისაა, ვინ დაიწყო? რუსებმა უკრაინაში? არა. ნატომ იუგოსლავიაში 1999 წელს.
ომი, რომელიც აშშ-მა ევროპის დასაყოფად გადაწყვიტა.
გაყავი და ბატონობ – ყოველთვის ერთი და იგივე პრინციპია.
ამჟამად ევროპა რუსეთის წინააღმდეგ დიდი ომისთვის ემზადება, უმთავრესად აშშ-ის ინტერესების დასაცავად.
ყოველთვის მეგონა, რომ ყველა ომის წინააღმდეგი იყო, სანამ არ აღმოვაჩინე, რომ არსებობენ მისი
მომხრეებიც, განსაკუთრებით კი ისინი, ვისაც წასვლა არ უწევს.
ეს ამონდაყრება რემარკისაა და ის სიმართლეა.
ევროპა უნდა განისაზღვროს, როგორც მამულების ევროპა.
ევროპა, რომელსაც არ აინტერესებს ქვეშევრდომები, არამედ ყურადღებას ამახვილებს პასუხისმგებლიან მოქალაქეებზე.
ევროპა, რომელიც აღიარებს, ვინ ამოქმედებს სამხედრო ბაზებს და განალაგებს ჯარისკაცებს ევროპულ მიწაზე, რათა
აწარმოოს ომები ევროპის შიგნით და მის ფარგლებს გარეთ.
ასეთი ევროპა ერთიანობის ამ მტრებს თავაზიანად არ ეკითხება, სურთ თუ არა მათ თავიანთი მტრული საქმიანობის შეწყვეტა, არამედ
აძლევს მათ გაფრთხილებას და შემდეგ მათი წასვლისკენ იჟღერებს.
მეორე ნაბიჯი იქნებოდა, შეგვეწყვიტა დემოკრატიაზე მუდმივი ლაყბობა და ბოლოს და ბოლოს დაგვენერგა ის.
რადგან არც ერთი ევროპული ქვეყანა არ არის ჭეშმარიტად დემოკრატიული.
სადაც არ უნდა გავიხედოთ, დემოკრატია მხოლოდ სიმულაციაა.
მხოლოდ რუმინეთის გახსენება მჭირდება. მათ, ვინც არჩევანში შეცდომას უშვებს, ახლიდან დაწყების უფლება ეძლევათ.
ჩვენ ყველანი ვცხოვრობთ ქვეყნებში, რომლებიც პარტიული ოლიგარქიის მიერაა მიტაცებული.
ჩვენი პარლამენტები ხალხის წარმომადგენლებზე უფრო მეტად არიან სავსე ხალხის მოღალატეებით.
რადგან ისინი იმ ადამიანების ინტერესებს წარმოადგენენ, რომლებმაც ამ თანამდებობაზე დაასახელეს,
რითაც საკუთარი მოქალაქეების ინტერესებს ღალატობენ.
ჩვენს ქვეყანას მართავენ იდიოტები, რომლებსაც იდიოტებს ვერც კი დავარქმევთ, რადგან ეს უკვე ღირსების შელახვად ითვლება.
როგორც სუვერენულმა მოქალაქეებმა, დავიცვათ თავი სრულიად მჩაგვრელი სახელმწიფოსგან, რომელიც
უსაფრთხოების მიზნით დროებით გვაკავებს თავისუფლებას.
ამის გაგრძელების თავიდან ასაცილებლად, ჩვენს ყოველდღიურ ლექსიკონს გადამწყვეტი სიტყვა უნდა დავამატოთ.
და ეს სიტყვა არის არა! არა პატერნალიზმს! არა ცენზურას! არა მეთვალყურეობის სახელმწიფოს! და უპირველეს ყოვლისა, არა ომს!
ისინი, ვინც თავად ვერ წყვეტენ, მოკვდებიან ბუნებრივი სიკვდილით თუ ლეტალური ინექციით, ან გაგზავნილი იქნებიან ფრონტის წინა
ხაზზე, რათა იბრძოლონ და მოკვდნენ უცნობი მესამე მხარეების ინტერესებისთვის, სრულიად ვერ შეიძლება იყვნენ სუვერენულები.
ის ცხვარივით იქცევა. ცხვრები კი მთელი ცხოვრება მგლებს ეშინიათ.
მაგრამ მწყემსი მათ კლავს.
თავისუფლება, რომელიც ევროპაში ყველას გვაკლია, პირველ რიგში თითოეულ ჩვენგანში უნდა მოვიხმოთ და შემდეგ ვიცხოვროთ.
სწორედ ეს გვაქცევს ადამიანებად.
მაგრამ ჩვენ, მოქალაქეები, სუვერენი, ვწყვეტთ, სად შევიკრიბებით. სად არის რეალურად ძალაუფლება. მაგალითად, ახლა პრაღაში.
ჩვენს ძალაუფლებას საუკეთესოდ ვხმარობთ დეკენტრალიზებულად, ანუ ნებისმიერ დროსა და
ნებისმიერ ადგილას, მაგრამ კოლექტიურად ორგანიზებულად.
არაფერი არ ართმევს ძალაუფლებას თვითმარქვია ელიტებს ისე ეფექტურად, როგორც მაშინ, როდესაც ევროპის სუვერენი მოქალაქეები
დაუპატიჟებლად იკრიბებიან მრგვალ მაგიდასთან, რათა თავიანთი ერებისთვის ახალი კონსტიტუციები და ახალი კანონები შეიმუშაონ.
ეს დემოკრატიული სუვერენიტეტის უმაღლესი გამოხატულებაა. თქვენ უბრალოდ იღებთ ამ გადაწყვეტილებას და ცხოვრობთ მისით.
თითოეული თავისთავად, ჩვენ კი — ევროპის ხალხები.
დავასრულებ სიტყვებით: ჩვენ შეგვიძლია.
მინდა თბილად მივესალმო ჩემს სტუმრებს ჩვენს პანელზე "ხვალის ჯანმრთელობა და მედიცინა".
ჩვენ ყველამ ვიცით, რომ ჩვენი ჯანდაცვის სისტემა ავად არის, რაც სულ უფრო აშკარა ხდება.
პერსონალის ქრონიკული ნაკლებობაა, ექიმების კაბინეტები გადატვირთულია და დღესდღეობით ექიმებს
პაციენტებთან გასამკლავებლად თითქმის არ აქვთ დრო.
სამკურნალო საშუალებების დეფიციტი მზარდია და აშკარაა, რომ თანამედროვე მედიცინა, უპირველეს ყოვლისა,
ფარმაცევტული ინდუსტრიისა და მსხვილი საავადმყოფოების ჯგუფების მომგებიან ინტერესებს ემსახურება.
და ამ რაუნდში ჩვენ გვინდა განვიხილოთ კითხვა, თუ როგორი შეიძლება იყოს უკეთესი მედიცინა მომავალში, რათა
ადამიანები უფრო დიდხანს შევინარჩუნოთ ჯანმრთელები.
დოქტორ ჰაბმერ-მოგ, როგორ წარმოგიდგენიათ მომავალში უკეთესი მედიცინა?
დიახ, როდესაც საქმე ეხება მომავალში უკეთეს მედიცინას, უნდა ითქვას, რომ როგორც სამედიცინო სტუდენტები, ჩვენ
სინამდვილეში არაფერს ვსწავლობთ იმის გარდა, რაც წიგნებშია. რასაც ჩვენი მასწავლებლები გვასწავლიან MedUni-ში.
და, ფაქტობრივად, და ეს ყოველთვის ძალიან მნიშვნელოვანია ჩემთვის, რომ ვთქვა, საქმე ისაა, რომ თანამედროვე სამედიცინო
კვლევებში უდიდესი მნიშვნელობის მქონე საკითხებს სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით ზედმეტად მცირე ყურადღება ეთმობა.
ჩვენ ვიწყებთ ჩვენი კვლევებით და პირველ ნაწილში გვაქვს მიკრობიოლოგია, ანუ ჰიგიენა და მიკრობიოლოგია.
და იქ იგებ, რომ ვაქცინაცია არსებობს და რა სახეობებია. და სულ ესაა.
ჩვენ საერთოდ არაფერს ვგონებთ ადიუვანტებზე, დანამატებზე ასეთ პროდუქტებში, ან გვერდით ეფექტებზე.
და შემდგომ, სწავლის პროცესში, როდესაც შესაბამისი საგნების გამოცდებს ჩააბარებთ, იქნება ეს პედიატრია თუ
დერმატოლოგია, საჭირო პასუხი, ასე ვთქვათ, ხელისგულზე გექნებათ.
დიახ, რა შეგიძლიათ გააკეთოთ საკუთარი თავის დასაცავად? დიახ, ეს ვაქცინაცია, ის ვაქცინაცია და ასე შემდეგ.
მაგრამ სტუდენტებს არ ასწავლიან, რომ შესაძლოა გვერდითი ეფექტებიც იყოს, იქნება ეს ტრადიციული
ვაქცინაციიდან თუ ახალი, მოდიფიცირებული მრნმ-პროდუქტებიდან.
ეს ნიშნავს, რომ მომავლის მედიცინა მოითხოვს სწავლით დაწყებას, სადაც ბევრად უფრო მეტად უნდა განხორციელდეს იდეა,
რომ ადამიანი, რომელიც თქვენ წინ ზის — ექიმის წინ, სტაჟიორი ექიმის წინ — შესანიშნავი პიროვნებაა.
მე ყოველთვის ვამბობ, რომ ჩვენ გვაქვს გონება, სული და სხეული. და ჩვენ აქ იმისთვის ვართ, რომ ვიაზროვნოთ, ვიგრძნოთ და ვიმოქმედოთ.
მხოლოდ უნივერსიტეტში ხვდები, რომ არსებობს ადამიანი, რომელიც ახლა რაღაცნაირად მანქანას ჰგავს.
პროფესორი კრისტიან შუბერტი ყოველთვის ამბობს, რომ.
მექანიკური მედიცინა: რაღაც გაფუჭდა და ახლა მისი შეკეთებაა საჭირო. და ჩვენ ამისგან თავის დაღწევა გვჭირდება.
ჩვენ უნდა გადმოვცეთ, რომ ამ ადამიანის ჯანმრთელობის გაუარესებაში სხვადასხვა ფაქტორია ჩართული.
რატომ შეიცვალა რამე მის ორგანიზმში, რატომ აღენიშნება სიმპტომები, რატომ გახდა ავად ან მძიმედ ავად.
პროფესორ ბახდი, მინდა პირდაპირ თქვენ გადაგცეთ სიტყვა.
იცი, შენ აქ ჩემს ერთ-ერთ გმირს ჰგავხარ, მართლა უნდა გითხრა, და დარწმუნებული ვარ, ბევრს იგივე აზრი აქვს.
თავიდანვე თქვენი გაფრთხილებები კორონავირუსის აცრების შესახებ, უდავოდ, განაპირობა ის, რომ ბევრმა ადამიანმა უარი თქვა ამ გენეტიკურ
ინექციებზე და, სავარაუდოდ, ამით მრავალი სიცოცხლე გადაარჩინეთ.
მსურს, ვაქცინაციის როლს შევეხო.
შეგიძლიათ მოკლედ აღწეროთ, რა როლის შესრულება შეუძლია ვაქცინაციას ზოგადად სამედიცინო სფეროს მომავალში გაუმჯობესებაში?
ვაქცინაციას გადამწყვეტი როლი ექნება მომავლის მედიცინაში, რადგან ვაქცინაცია მტყუარებისა და
ილუზიის წინააღმდეგ ქვაზე ამოკვეთილი ძეგლი იქნება.
მე ტრადიციული მედიცინის ექიმი ვარ.
მე ვსწავლობდი მედიცინას, ვსწავლობდი მიკრობიოლოგიას, 25 წელი ვასწავლიდი. და ვაქცინაციებში მჯეროდა.
მე ვასწავლე ყველაფერი, რაც სახელმძღვანელოებშია.
სწორედ ბოლო სამი წლის განმავლობაში, პანდემიის გამო, დავიწყე იმ წიგნების კითხვა, რომლებიც სწავლისა და პროფესიული საქმიანობის
პერიოდში გამომრჩა. მართლაც არაჩვეულებრივი წიგნები არსებობს.
ერთი წიგნი, რომელიც საჯაროდ წარმოვადგინე, სუზან ჰამფრისის წიგნია. მისი სათაურია "ვაქცინის ილუზია".
ის შეიცავს ყველაფერს, რაც ექიმმა დღეს უნდა იცოდეს. წყაროებით, სამეცნიერო კვლევებზე დაყრდნობით.
ეს ანტივაქცინური წიგნი არ არის. და მე მასგან უდიდესი სარგებელი მივიღე.
მგონი, ახლა მივხვდი, რომ მთელი ეს ვაქცინაციის ამბავი სინამდვილეში ადამიანის ისტორიაში ყველაზე დიდი ბიზნესი ყოფილა.
ამდენი ფული დაიხარჯა და ამდენი ფული ჯერ კიდევ იხარჯება.
და სწორედ ამიტომ იქცა ვაქცინაცია გლობალისტების მთავარ იარაღად.
ამით ისინი საკუთარ ხალხთან ომს აწარმოებენ.
როდესაც ადამიანები საკუთარ თავში ირწმუნებენ და ამარცხებენ დოგმას, რომ ადამიანები აგებული არიან როგორც მანქანები,
არასაკმარისები და ნაკლოვანი, რომ, ფაქტობრივად, მხოლოდ ბედია, მოკვდები თუ არა ალცჰაიმერით, კიბოთი ან ინფექციური დაავადებით.
ის ფაქტი, რომ ადამიანებს სრულიად არ შეუძლიათ, თავად იყვნენ ჯანმრთელები, მოითხოვს მედიცინის სრულად გადააზრებას და, უპირველეს
ყოვლისა, იმისა, თუ როგორ აღიქვამენ ადამიანები საკუთარ თავს.
და თვითდაჯერებულობა იწყება იმით, რომ ადამიანებს კვლავ ჯანმრთელი ტვინი ჰქონდეთ, რადგან სწორედ
იქ იწყება აზროვნება, გრძნობა და პასუხისმგებლობა.
ჯანმრთელობა იმასაც ნიშნავს, რომ ჩვენ ასევე გვესმის – რასაც მე მენტალურ იმუნურ სისტემას ვუწოდებ – როდესაც ჩნდება
გარე საფრთხეები, ვაცნობიერებთ მათ და ვრეაგირებთ მათზე, როგორც ინდივიდუალურად, ისე საზოგადოებრივად.
რადგან ფსიქიკური იმუნური სისტემა ასევე წარმოშობს სოციალურ იმუნურ სისტემას, რომელსაც ჩვენ ვიყენებთ სხვებისგან
თავის დასაცავად, რომლებსაც ჩვენი ზიანის მიყენება სურთ.
და როდესაც საქმე ეხება ამ ფუნდამენტურ საკითხებს, მაგალითად, ვიცით, რომ ვიტამინი D აბსოლუტურად აუცილებელი იყო.
ასობით კვლევა აჩვენებს, რომ D ვიტამინის დეფიციტი ზრდის ნებისმიერი ინფექციური დაავადებით გარდაცვალების ალბათობას – მიუხედავად იმისა,
ახლა მას კორონავირუსი ჰქვია თუ არა PCR ტესტის ჩატარების გამო – რადგან ამ კორონავირუსის PCR
ტესტის უკან ნებისმიერი ვირუსი შეიძლება იდგეს.
ან ნებისმიერი მიზეზი, რომელიც შემდეგ პნევმონიას იწვევს.
მაგრამ ეს შეიძლება ფატალური აღმოჩნდეს, თუ გარკვეული ფუნდამენტური რამეები აკლია.
და ბოლო ფუნდამენტური საყრდენი, ან ერთ-ერთი ბოლო ახალ საფუძველში თუ მედიცინის ახალ ნაგებობაში – ჩემთვის ის ამ მომენტისთვის
ერთგვარ კულმინაციას ჰგავს, თუმცა წინ კიდევ რამდენიმე ასეთი მოვა.
და ქვის ძირითადი ლოდი, რომელსაც ბერძნულად "ლითოსს" უწოდებენ, ლითიუმია.
ლითიუმი, ალბათ, ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი აუცილებელი კვალი ელემენტია.
და ამის დამტკიცება შემიძლია ჩემს მომავალ წიგნში, სახელწოდებით "ლითიუმის შეთქმულება", რომელიც მომავალ გაზაფხულზე გამოვა.
მაგრამ ამ წიგნში მე ვამტკიცებ, რომ ლითიუმი სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია და, უპირველეს ყოვლისა,
აუცილებელია ყველა ფუნდამენტური სისტემისთვის, ან ყველა ფუნდამენტურ სისტემაში, რომლებიც ბალანსში გვიჭერენ.
უპირველეს ყოვლისა, ჩვენი გონებრივი იმუნური სისტემა ბალანსში შევინარჩუნოთ.
ლითიუმი უზრუნველყოფს, რომ ჩვენი ტვინი წარმოქმნის ახალ უჯრედებს, რომლებიც ახალგაზრდებსა და ცნობისმოყვარეებს გვაქცევს.
ლითიუმი უზრუნველყოფს, რომ ჩვენი ქრომოსომები მთელი ცხოვრების განმავლობაში უვნებლად დარჩეს, რომ, ასე ვთქვათ,
სიბერისგან არ მოვკვდეთ — იმ გაგებით, რომ არ განვივითაროთ ალცჰაიმერის დაავადება ან დეპრესია.
ლითიუმი ფუნდამენტურ როლს ასრულებს ყველა აუცილებელ, საბაზისო ბიოლოგიურ პროცესში და, მაგალითად,
mRNA-ინექციით გამოწვეული ნეიროანთების ანტიდოტია.
ევროპის სურსათის უვნებლობის სააგენტოს თანახმად, ჩვენთვის დღიურად ათ მილიგრამამდე ალუმინის მიღება დაშვებულია.
მიუხედავად იმისა, რომ ვიცით, ალუმინი ტოქსიკურია ტვინისთვის და, მაგალითად, პასუხისმგებელია აუტიზმის იმ მაჩვენებლებზე,
რომლებსაც ვხედავთ, რადგან ის ასევე ვაქცინების ნაწილია.
ასე რომ, ვაქცინების 50 პროცენტი შეიცავს ალუმინს, რომელიც, ფაქტობრივად, ტოქსიკურია ტვინისთვის.
დოქტორ შტრასერ, მე ასევე მინდა მოგიწვიოთ დისკუსიაში მონაწილეობის მისაღებად, კერძოდ, როგორც
მტკიცებულებებზე დაფუძნებული მედიცინის მხარდამჭერის.
რაოდენ მნიშვნელოვანია გაძლიერებული პაციენტები უკეთესი მედიცინისთვის?
გაძლიერებული პაციენტები გადამწყვეტ მნიშვნელობას იძენენ. ამჟამად ჩვენ ვხედავთ განვითარებას, რომელიც ამას სრულიად ეწინააღმდეგება.
ათასწლეულების განმავლობაში ჩვენს სამედიცინო სისტემაში სრულიად ბუნებრივი იყო, რომ სამედიცინო
მონაცემები მხოლოდ ორ ადამიანს: პაციენტსა და ექიმს ცოდნოდა.
ეს მკაცრად კონფიდენციალური იყო. ამას კანონიც კი არეგულირებს.
მე ჩემს ცოლთან პაციენტზე საუბრის უფლებაც კი არ მაქვს.
ეს სრულიად დასჯადი ქმედებაა. და ამისთვის შეიძლება პატიმრობაც კი დამისაჯონ. მაგრამ ახლა რა ხდება?
ყველა სამედიცინო მონაცემი ამჟამად ციფრულად ინახება.
ავსტრია ამჟამად ამ სფეროში ნამდვილი პიონერია.
ჩვენ უკვე შემოვიტანეთ ციფრული ვაქცინაციის სერტიფიკატი: ელექტრონული სამედიცინო ჩანაწერი.
და მთელი ეს მონაცემები გროვდება და ერთდროულად უნდა გახდეს ხელმისაწვდომი ინსტიტუტებისა და ინდივიდების ფართო წრისთვის.
ეს მონაცემები გროვდება და საბოლოოდ ხელმისაწვდომი იქნება ფედერალური მთავრობისთვის, შტატების მთავრობებისთვის, სოციალური
უზრუნველყოფის სააგენტოებისთვის, გადაუდებელი დახმარების ექიმებისთვის, საავადმყოფოებისთვის,
რეგისტრირებული ექიმებისთვის და სხვა მრავალი პირისთვის.
ეს ნიშნავს ექიმსა და პაციენტს შორის კონფიდენციალურობას – რაც უმნიშვნელოვანესია – როდესაც პაციენტი მიდის იმ
ექიმთან, რომელსაც ენდობა და იცის, რომ ის მისზე იზრუნებს.
და ჩემი მონაცემები სადღაც არ ტრიალებს, რომ რაღაცნაირად ანალიზდებოდეს და გამოიყენებოდეს – ის გაქრა. ის სრულიად გაქრა.
და ჩემი აზრით, ეს, უპირველეს ყოვლისა, ექიმ-პაციენტის ურთიერთობის გაქრობამდე მიგვიყვანს.
თუ წაიკითხავთ მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის, ჯანმოს ან კანონების მიერ ამჟამად გამოქვეყნებულ
დოკუმენტებს, ექიმებისა და პაციენტების ხსენება მათში აღარ არის.
შემდეგ ისინი მხოლოდ ჯანდაცვის პროვაიდერებზე საუბრობენ. ეს ახალი მოდური ტერმინია.
ჩვენ ყველანი ჯანდაცვის პროვაიდერები ვართ.
როგორც ექიმს, ამ ნაშრომების უმეტესობაში აღარ ვხსენები.
და ეს, ჩემი აზრით, ყველაფერს წარმოუდგენლად არაპერსონალურს, დეჰუმანიზებულს ხდის და იწვევს
იმის დაკარგვას, რისზეც მედიცინაა აგებული: ნდობას.
თუ მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის დოკუმენტებს გადახედავთ, ის უკვე ხელოვნურ ინტელექტსაც მოიცავს, რომლის დანერგვასაც გეგმავენ.
დოკუმენტში პირდაპირი მნიშვნელობით ნათქვამია: დაგეგმილია, პირდაპირი მნიშვნელობით, ხელოვნური
ინტელექტის მიერ გენერირებული ტრიაჟის სისტემების გამოყენება.
ანუ, ისინი იმასაც კი წერენ, რომ მომავალში იგეგმება, რომ რაღაც ხელოვნური ინტელექტი, კომპიუტერი, გადაწყვეტს,
ვინ მიიღებს რა მკურნალობას, როდის და სად, და ვინ — არა.
ეს არ არის გამოგონება – მე ამას არ ვამტკიცებ – ეს აღნიშნულია მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის ერთ-ერთ ნაშრომში.
ესაა ამ ხალხის ხედვა. და ეს არის გამანადგურებელი განვითარება, რომელიც სრულიად არასწორი მიმართულებით მიდის.
და ჩემი აზრით, ეს არის ის, რასაც კატეგორიულად უნდა დავუპირისპირდეთ და რაც სასწრაფოდ უნდა მოგვარდეს.
ადამიანების სამკურნალოდ არც კომპიუტერები გვჭირდება და არც სატელეფონო ნომრები.
ის, რაც ამჟამად სრულიად აკლია, პრევენციაა.
როგორც ექიმები, ჯანდაცვის სფეროში ჩვენი მომზადების დროს თითქმის არაფერს ვსწავლობთ იმის
შესახებ, თუ როგორ შევინარჩუნოთ ადამიანი ჯანმრთელი.
და სწორედ ეს არის მთავარი საკითხი. რადგან თუ ადამიანებს ჯანმრთელებსა და ფორმაში შევინარჩუნებთ, ავადმყოფობისთვის
ნაკლები მედიკამენტი დაგვჭირდება, ნაკლები საავადმყოფო და ა.შ.
და ორივე არასასურველი განვითარებაა.
და როდესაც გაითვალისწინებთ, რომ ჩვენც გვქონდა ეს ტრადიცია აქ, ჩვენს ევროპის ნაწილში.
მაგრამ შემდეგ გამოჩნდა როკფელერის ფონდი, და შემდეგ დაიწყო დიდი კამპანიები, რომლებიც 1960-იან,
1970-იან და 1980-იან წლებში იყო ორკესტრირებული.
შეგიძლიათ წაიკითხოთ, თუ როგორ ჩამოართვეს ადამიანებს ხმის მიცემის უფლება, აღარ მისცეს საკუთარი ჯანმრთელობის მართვის საშუალება და,
ამის ნაცვლად, აიძულეს, ხელისუფლებაზე ყოფილიყვნენ დამოკიდებულნი.
და ეს შემდეგ ასევე ინტეგრირდა სამედიცინო პროფესიონალთა მომზადებაში.
და ეს ლოგიკას არ ექვემდებარება. თუ მინდა, რომ ჩემს ბაღში მცენარე კარგად გაიზარდოს,
პრობლემის დროს მასთან არ მივდივარ და რამეს არ ვასხამ.
ამის ნაცვლად, მე ვუყურებ, რას ჭამს, რას სვამს და რამდენ მზეს იღებს.
ასე რომ, სინამდვილეში, თუ ამას სისტემიდან ცოტათი გამოვყოფთ, ვიცით, რომ ეს სინამდვილეში
ჯანდაცვის სისტემის ერთ-ერთი ძირითადი პრინციპია.
და ადრე აზრთა მრავალფეროვნება არსებობდა – მე ყოველთვის მსიამოვნებს სამედიცინო მიდგომების შესახებ ძველი წიგნების კითხვა
– როკფელერის ფონდის დამფუძნებლამდე განკურნება ხელოვნება იყო.
ყველას თავისი ინდივიდუალური მედიცინა ჰქონდა. ის, რასაც ერთი ადამიანი თავის სოფელში, თავისი ხალხისთვის აკეთებდა, არ
ნიშნავს, რომ იგივეს აკეთებდა რამდენიმე ქუჩის იქით, სხვა სოფელში.
მაგრამ სწორედ ასე განვითარდა მთელი ამბავი.
როგორ მოხდა ეს განვითარება, რომ როკფელერის ფონდმა, როგორც უკვე რამდენჯერმე აღნიშნეთ, ასეთი მასიური გავლენა
მოიპოვა ბოლო რამდენიმე ათწლეულის, ბოლო 100 წლის განმავლობაში.
რატომ გადაუხვია მან იმ სამკურნალო ასპექტებს, რომლებიც გვქონდა, და გადავიდა ამ წმინდად
აპარატურულ და მომზადებაზე დაფუძნებულ მედიცინაზე?
ფული. კარგი, ეს საკმაოდ მარტივი იყო. მაშინ, მეცხრამეტე და მეოცე საუკუნეების დასაწყისში, ჰომეოპათია, ოsteოპათია, ქიროპრაქტიკული
თერაპია და ნატუროპათია აღიარებული სამედიცინო დისციპლინები იყო, რომლებიც ერთმანეთის
პარალელურად არსებობდა და თანაბარი უფლებებით სარგებლობდა.
და შემდეგ ხალხმა გააცნობიერა, რომ პეტროქიმიკატებით ბევრად მეტ ფულს შეიძლება იშოვო.
და შემდეგ, მედიცინაში, შემდეგი რამ გამოჩნდა: მე მხოლოდ ერთი სიმპტომი მაქვს და მხოლოდ ერთი წამალი – და
ყველაფერი დანარჩენი, რაც ადამიანს შეადგენს, უგულებელყოფილია.
დიახ, როგორც ვთქვი, განკურნებით არავის სცალია, საქმე იმას ეხება, რომ ადამიანი მთელი ცხოვრება მედიკამენტებზე იყოს დამოკიდებული.
ხოლო გულ-სისხლძარღვთა დაავადების შემთხვევაში, ალბათ ყველაზე აშკარა ისაა, რომ ჩვენ ვიცით მისი მიზეზი.
ჩვენ ვიცით ეფექტური მკურნალობის მეთოდები, მაგრამ ჩვენს ამჟამინდელ სისტემაში არ იქნება ანაზღაურება და ექიმი ვერ ირჩენს თავს.
და ჩვენ უკვე გვაქვს სხვა მოდელები სკანდინავიაში, სადაც ყველა ექიმს უბრალოდ აქვს გარკვეული, ფიქსირებული თანხა,
ყოველთვიური შტატი – და არ აქვს მნიშვნელობა, რამდენი პაციენტი ჰყავს ან რას აკეთებს ის პაციენტთან.
ეს ასევე იქნებოდა მომავლის სისტემის შესაძლებლობა.
ჩვენ ასევე ფრთხილად უნდა ვიყოთ, რომ არ შევქმნათ კიდევ ერთი ცენტრალიზებული სტრუქტურა, რომელიც ყველგან
იქნება, რადგან ჩვენ უნდა დავტოვოთ ჯანმოს რიგები, რადგან ვიცით, ვინ არიან მისი ფინანსური მხარდამჭერები.
მაგრამ ვფიქრობ, რომ სისტემის მიღმა არსებული ეს დეცენტრალიზებული მოძრაობები ძალიან გამამხნევებელია.
როგორ შეიძლება შეიცვალოს ეს სასწავლო პროგრამა?
ვის ექნებოდა გადაწყვეტილების მიღების უფლებამოსილება? და რა უნდა მომხდარიყო, რომ დღევანდელ
ახალგაზრდა სტუდენტებს მიეღოთ მომავლის მედიცინა?
მედიცინის მომავალმა ბევრი რამ უნდა შეცვალოს. მან უნდა შეცვალოს ინდუსტრიის გავლენა სასწავლო პროგრამებზე.
ეს პირველი რამაა, რაც უნდა მოხდეს.
მეორე, რაც უნდა მოხდეს, არის ის, რომ ადამიანებისთვის ხელახლა შემოვიღოთ ტერმინი "სახეობრივად შესაფერისი".
არსებობს რაღაც, რაც ყველა ადამიანს ფუნდამენტურად სჭირდება; ეს ჩვენი ბუნების ნაწილია.
და ეს ეხება ყველა ადამიანს. ეს სახეობრივად შესაფერისია. სახეობრივი შესაბამისობა უნდა იყოს
ახალი სასწავლო პროგრამების ძირითადი პრინციპი.
მაშინ, რა თქმა უნდა, მოგვიწევს სახელმძღვანელო პრინციპების შეცვლა.
მხოლოდ სახელმძღვანელოები, თავად ეს სიტყვა, რომელიც წამყვან მედიას წააგავს, უდიდესი პრობლემაა, რომელიც ინდუსტრიამ შექმნა.
და ექიმები მიიჩნევენ, რომ მათ ამ სახელმძღვანელო პრინციპების ფარგლებში უნდა იმოქმედონ და რომ
მათგან მარცხნივ ან მარჯვნივ გადახრა აკრძალულია.
და ისინი თავიანთი გონების გამოყენებას ვერ ბედავენ, რადგან ამისთვის არ არიან გაწვრთნილნი.
პროფესორ ბახდი, როდესაც ფიქრობთ თქვენს კოლეგებზე, რომლებიც ჯერ კიდევ ძველ აზროვნებაში არიან ჩარჩენილნი, რომ
კორონავირუსის პოლიტიკა სწორი იყო და რომ ვაქცინაცია უფრო მნიშვნელოვანია, როგორ შეგვიძლია მათთან მივაღწიოთ?
გაქვთ რაიმე იდეა, თუ როგორ შეგვიძლია ისინი რეალობას მივუახლოვოთ?
ისე არ არის, თითქოს ექიმები სულელები არიან. ისინი სულელები არ არიან. მათი უმეტესობა ძალიან ინტელექტუალურია.
ისინი ცუდ რამეებს არ ისურვებენ. უმეტესობას კარგი სურს.
მაგრამ ისინი ინდოკტრინირებულნი არიან, მაიკლ. ისინი ინდოკტრინირებულნი არიან.
მხოლოდ მცირე რიცხვმა თუ გააცნობიერა, რომ რაღაც არასწორია და რომ არსებობს სახელმძღვანელო მითითებები, რეკომენდაციები.
ახლა, როდესაც კორონავირუსით ეს კატასტროფა გამოვცადეთ, მათთან დაკავშირება, შესაძლოა, უფრო მარტივი გახდეს.
ვაქცინაციის შესახებ ეს ნარატივები იმიტომ გაჩნდა, რომ ისინი საბოლოო ჯამში ხელოვნურად შეიქმნა. და მათში სიმართლე ძალიან ცოტაა.
და სიმართლე ისაა, რომ ამ ვაქცინაციებს უმეტესწილად საშინელი გვერდითი ეფექტები აქვთ. მაგრამ ვის გაუვა ამის თქმა?
მეინსტრიმი და ყველა, ვისაც უსმენენ, ამბობს: ალუმინი მსოფლიოში ყველაზე გავრცელებული მძიმე მეტალია.
და ყველა ამას ყოველდღე ისუნთქავს და იღებს. ის არაფერს აკეთებს.
და ის მცირე რაოდენობა, რომელიც ამ ინაქტივირებულ ვაქცინებშია, ყველა ინაქტივირებულ ვაქცინაშია, შედარებით
მაღალი კონცენტრაციით. ის გაცილებით ნაკლებია, ვიდრე იმის, რასაც ჭამთ, ასე რომ, ამაზე დაივიწყეთ.
მაგრამ, რასაც ხალხი არ გეუბნებათ, არის ის, რომ დიდი განსხვავებაა რაღაცის ჭამასა და მის სხეულში შეყვანას შორის.
რადგანაც, რაც იკეთება, ზუსტად ის არის, რაც მე კორონას შესახებ ვთქვი.
ეს ვაქცინები ადგილზე არ რჩება; ისინი სისხლის მიმოქცევაში ხვდება.
ალუმინი კი სისხლის ნაკადში მოხვედრიდანვე ხვდება ყველა ორგანოში, მათ შორის ტვინში.
ერთ-ერთი ადამიანი, რომელიც ამის შესახებ ყველაზე მეტს იცის, ჩემ გვერდით ზის.
და ალუმინი საზიანოა ტვინისთვის. ტვინში ალუმინს არაფერი კარგი არ მოაქვს, მხოლოდ ზიანი.
და ის ასევე ყველა სხვა ორგანოზე მოქმედებს. და ალუმინს არაფერი კარგი არ მოაქვს. ხომ მართალია?
სწორედ ამიტომ გირჩევთ, რომ ეს ხელახლა განვიხილოთ.
გვინდა თუ არა, ალუმინის შემცველი ვაქცინა შევუყვანოთ სამი თვის ბავშვების კუნთებში – ახლა კი კიდევ უფრო ადრე სურთ დაწყება –
იმისთვის, რომ ბავშვის სისხლში ტოქსიკური კონცენტრაცია მივაღწიოთ?
ყოველთვის. ისინი შხამიანია.
და რაც უფრო პატარაა ბავშვი, მით უფრო მაღალია კონცენტრაცია, რადგან ის ბუნებრივად მთელ ამ მცირე მოცულობაშია განაწილებული.
დიახ, და ძალიან იშვიათია, რომ ვირუსები სისხლის მიმოქცევაში მოხვდნენ და დიდი რაოდენობით გავრცელდნენ.
დიახ, თუ ეს მოხდება, შეიძლება ძალიან ცუდად გახდეთ. მაგრამ ეს უკიდურესად იშვიათად ხდება,
რადგან – და ეს ჩემს კოლეგებთანაც პრობლემაა –
რიცხვებს მედიცინაში უკვე არანაირი მნიშვნელობა აღარ აქვთ. შენ რიცხვებს ვერ ხვდები.
მათ არ ესმით, რომ თუ ადამიანს გრიპი ან კორონავირუსი აქვს, და ვირუსი სისხლის მიმოქცევაში ხვდება, თუნდაც 10, 100,
ან მილიონობით ვირუსი, ადამიანები ამისგან არ მოკვდებიან.
პირიქით, თუ თქვენ შეფუთავთ მილიარდობით და არა მილიონობით გენს, კარგად შეფუთავთ მათ, რათა ვერ დაზიანდეს, და
შეგყავთ ორგანიზმში, მაშინ სისხლის მიმოქცევა ივსება გარკვეული რაოდენობის დაცული ვირუსებით.
და თუ მათ ანტისხეულები აქვთ, ანტისხეულებს შეტევა არ შეუძლიათ, რადგან ეს ლიპიდური გარსი ვირუსებსა და გენებს იცავს.
და ეს არის დიდი დანაშაული, რომელიც ჩადენილ იქნა.
აჰ. ამ ხალხმა, გასული წლის ნობელის პრემიის ლაურეატებმა, უზრუნველყო, რომ განადგურებისადმი მდგრადი გენები
წარმოუდგენელი რაოდენობით შეეყვანათ მილიონობით ადამიანის ორგანიზმში, მგონი, ახლა უკვე მილიარდის, ჰო.
და ყველაზე აღმაშფოთებელი ისაა, რომ მათ იცოდნენ, რომ ეფექტები უცნობი იყო.
რობერტ კოხის ინსტიტუტის თანახმად, შესაბამისი მონაცემები მხოლოდ პოსტ-მარკეტინგულ ეტაპზე შეგროვდება.
თქვენ ამით აცხადებთ, რომ ადამიანზე უნდა ჩატარდეს კლინიკური კვლევა.
სიტყვები არ მყოფნის. ახლა კი მსოფლიოს მოვუწოდებ, რომ რამე მოიმოქმედოს. ნამდვილად უნდა ვთქვა, რომ ესენი შეთქმულები არიან.
როდესაც მედიცინას ვაკვირდები, და მე ასევე ვარ სამედიცინო ასოციაციის წევრი და ვესაუბრები კოლეგებს, ვამჩნევ, თუ
რაოდენ დიდი გავლენა მოახდინა მომხდარმა ზოგიერთ ექიმზე.
ისინი ამაზე საუბარს არ ისურვებენ, მაგრამ ყველამ, ან ყოველ შემთხვევაში ექიმების
უმეტესობამ, იცის, რომ რაღაც საშინლად ცუდად წავიდა.
თუ დააკვირდებით, გერმანიაში ჩატარებული გამოკითხვები აჩვენებს, რომ გერმანიის მოსახლეობის დაახლოებით ნახევარს იცნობს
ვინმეს ან თავად დაზარალდა ვაქცინის გვერდითი ეფექტებისგან.
ჩემი აზრით, ბოლო წლებში კორონავირუსმა თანამედროვე დასავლურ მედიცინაში ფუნდამენტური კრიზისი გამოიწვია.
და ხალხს შეუძლია დაინახოს, რომ ეს ყველაფერი უბრალოდ სისულელე იყო, დიდი ს-ით.
თქვენი აზრით, რამდენი ადამიანი მოდის ჩემს კლინიკაში ვაქცინაციის შემდეგ ჯანმრთელობის პრობლემებით, სადაც ბაბუა
ვაქცინაციის გამო გარდაიცვალა, სადაც და სერიოზულად დაავადდა ვაქცინაციის შემდეგ, ან ნათესავები, ნაცნობები?
ჩემთან კლინიკაში მოდიან და მეუბნებიან: ექიმო, მე აცრილი არ ვარ, მაგრამ ჩემი აცრილი კოლეგები გამუდმებით ავად არიან.
ისინი მუდმივად ცდებიან. ჩვენ ყველანი ამას ყოველდღიურად განვიცდით. და ჩვენ, ექიმები, ამას ყოველდღიურად განვიცდით.
ექიმებს არ უყვართ ამაზე საუბარი, რადგან ბევრი მათგანი, რა თქმა უნდა, ვაქცინაციის მომხრე იყო.
მაგრამ ჩვენ ამჟამად მტკიცებულებების კოლაფსის მომსწრენი ვართ.
პირდაპირ გეტყვით: ჯონ იოანიდისმა 20 წელზე მეტი ხნის წინ გამოაქვეყნა ნაშრომი, რომელშიც აცხადებდა, რომ
კვლევების 90 პროცენტი მცდარია – ერთ-ერთი ყველაზე ფართოდ წაკითხული სამეცნიერო პუბლიკაცია.
და ახლა ხალხი ამას აცნობიერებს. ყოველდღიურად უფრო და უფრო მეტი ადამიანი ხვდება, რომ
ვაქცინაციის შესახებ ნათქვამი სიმართლეს არ შეესაბამება.
ეს ამ სისტემაში შემდეგი ნაბიჯია, რაც ხსნის, თუ რატომ არის მედიცინა კრიზისში.
და ჩვენ ვიცოდით, რა იყო ჩვენთვის საზიანო და რა სასარგებლო.
ვაქცინაციის შედეგად გამოწვეული განკურნებისა და აუტიზმის კრიტერიუმები დაზუსტდა. ჩვენ ვიცით, რომ ეს საშიშია.
ახლა უკვე შეგვიძლია ვთქვათ, კარგი, კიდევ ათი წელი ვიკვლევთ.
მაგრამ მომდევნო ათი წლის განმავლობაში, ყოველდღიურად დაიბადებიან ბავშვები, რომელთაც აუტიზმის რისკი 32-დან
1-ის ან უფრო მაღალი ექნებათ. რატომ არ ვუზღუდავთ ამას?
რატომ უბრალოდ არ შევწყვეტთ ამის კეთებას, სანამ არ დავრწმუნდებით, რომ ამის გამორიცხვა შეგვიძლია?
საკითხავი ის კი არ არის, შეგვიძლია თუ არა დავამტკიცოთ, რომ ასე არ არის, არამედ ის, რომ ჩვენ ამას ბოლო უნდა მოვუღოთ, რათა
აღარავინ დაიბადოს იმ პოტენციით, რომ დაავადდეს იმისგან, რაც ჩვენ შევცვალეთ — იმისგან, რაც მანამდე არ არსებობდა.
ვინც ცოდნას აკონტროლებს, ასევე აკონტროლებს მოსაზრებებს.
და, რა თქმა უნდა, გლობალისტი აქტორები და ქსელები ამის შესახებ კარგად არიან ინფორმირებულნი.
მსოფლიოს მასშტაბით მილიარდობით ფუნტი ჟურნალისტურ ქსელებსა და მედია კომპანიებში მიედინება, რომლებიც ინარჩუნებენ ინტერპრეტაციულ
ავტორიტეტს მსოფლიოში მიმდინარე ყველა მნიშვნელოვან მოვლენასა და განვითარებაზე და, უპირველეს ყოვლისა,
მოსახლეობას ნათლად აწვდიან, თუ რა უნდა იფიქრონ ამის შესახებ.
ინფორმაციაზე მონოპოლია ასევე გლობალისტური ტრანსფორმაციის ცენტრალური საყრდენია.
და ეს არის მთავარი საყრდენი ელიტებსა და ხალხს შორის ბრძოლაში.
თავისუფლების არქონის მისაღწევად ყველაზე მნიშვნელოვანი ინსტრუმენტი ყველასთვის ნათელია.
ასე რომ, დღესდღეობით ნებისმიერს შეუძლია აიღოს მობილური ტელეფონი, გადაიღოს ვიდეო და
ატვირთოს ის TikTok-ზე, Instagram-ზე ან YouTube-ზე.
უბრალოდ საკუთარი აზრებისა და ხედვების გაზიარება. ეს პირველი ნაბიჯია.
და თუ გსურთ, გახდეთ ამ ალტერნატიული მედიის ნაწილი, ამის გაკეთება ყველას შეუძლია.
და ეს არის დღევანდელობის დადებითი მხარე.
შეგვიძლია მედია პოზიტიური მიზნებისთვის გამოვიყენოთ და გავავრცელოთ პოზიტიური გზავნილი.
ან უბრალოდ მთელი დღე საწოლში ვრჩებით, TikTok-ს ვათვალიერებთ ან სერიალებს ვუყურებთ.
და ყველაფერი ყოველთვის თქვენი პირადი გადაწყვეტილებით იწყება: რას ავირჩევ?
თუ მსურს ამ სამყაროში რამის შეცვლა, მაშინ რამე უნდა ვიღონო.
მამაჩემმა საფუძვლიანად გამოიკვლია ეს მეოთხე მდგომარეობა და მიხვდა, რომ მეოთხე მდგომარეობა სულაც არ
არის მეოთხე მდგომარეობა, არამედ პირველი მდგომარეობაა.
აღარ იქნება იძულებითი გადასახადები ამ საომარი პროპაგანდისთვის, ამ ეგრეთ წოდებული წამყვანი მედიასაშუალებებისთვის, რომლებიც აქ
მილიარდებს ფლანგავენ, ცნობილი სიცრუისთვის. ამის ნაცვლად, მეოთხე წოდება პირველ წოდებად იქცა და ის კვლავ ხალხს
ეკუთვნის, სწორედ ამიტომ ის ძალიან ბევრს მუშაობდა ხალხის ქსელზე.
და მე ასევე ვხედავ ახალი მედიის გასაღებს ახალ ადამიანში, სადაც მან ეს სინამდვილეში მიაღწია.
მან ეს სინამდვილეში პროვოკაციული წინადადებით თქვა. მან თქვა: ახალი სამყარო უმონეტოა.
და ამის შემდეგ, დიახ, ფული სჭირდება. რა თქმა უნდა, ფული სჭირდება, მაგრამ მთავარი ეს არ არის.
სინამდვილეში, ეს არის ნებაყოფლობითი სამსახური, გაცემა, საკუთარი თავის სრულად ჩადება იმ მტკიცე რწმენით, რომ
შემდეგ ყველაფერი უკან დაბრუნდება, რადგან ისინი, ვინც ჩემს ძალისხმევას დაინახავენ, მხარს დამიჭერენ.
და აქ მე თავად ლიდერობის აღებას მომავლის ექსტრემალურ მოდელად ვხედავ.
ახლა მას ასევე სურს, რომ თავისუფალი მედიის დაფინანსება ყველგან შეწყდეს.
AUF1-ზე გავიგე, ათი ანგარიში გააუქმეს. ყველა უნდა შევიდეს.
აქ არის მყარი საფუძველი თავისუფალ მედიაში, სადაც ადამიანები ნებაყოფლობით უთმობენ დროს
და ამბობენ: ეს ჩემი საქმეა, ეს ჩემი საქმეა.
სამსახურის შემდეგ, ჩემს დროს, ჩემს უნარებსა და ცოდნას ვანდომებ.
ვფიქრობ, ეს არის საფუძველი, რომელიც ახალ მედიას უზარმაზარ უსაფრთხოებას უზრუნველყოფს და ასევე
უზრუნველყოფს, რომ ის პოპულარულ მოძრაობად დარჩეს.
სწორედ ეს არის ჩვენი საქმის ის, რაც ასე ძალიან მაოცებს. სწორედ ასე დაიწყო ყველაფერი.
დღეს ჩვენ გვაქვს 2000-ზე მეტი მოხალისე, რომელიც მუშაობს სხვადასხვა პროექტზე:
Stimme&Gegenstimme განკუთვნილია ოფლაინ გავრცელებისთვის.
ეს უბრალოდ A4 ფორმატის ფურცელია, წინა და უკანა მხარეს დაწერილი, რომელსაც გადავცემ ორ ადამიანს და ვთხოვ, რომ ის ორი სხვა
ადამიანისთვის გადასცენ, რომლებიც, თავის მხრივ, ორ-ორს გადასცემენ.
ჩვენ ახლა ვქმნით ამ ქსელს. ეს ასევე არის კონცეფცია, რომელიც, ჩემთვის, ამ დროის ახალი
მედიისთვის დამახასიათებელ ხასიათს ატარებს.
მაგრამ ის ყოველთვის ადამიანებზეა დაფუძნებული. ის თქვენს საკუთარ ცვლილებაზე, თქვენს თავზე და თავად მოქმედებაზეა დაფუძნებული.
ახალი სისტემა ახალ ადამიანებს ეფუძნება.
და ამგვარად, ჩვენ ასევე შეგვიძლია ვიყოთ დარწმუნებულნი, რომ არ არსებობს კორპორაციული დამოკიდებულება, რაც
ნებაყოფლობითი საქმიანობისთვის კიდევ უფრო უკეთესია.
შენ საერთოდ არ ხარ ფინანსურად დამოკიდებული, მაგრამ ნამდვილად შეგიძლია თქვა, რაც სათქმელია.
ასევე ძალიან შთამბეჭდავი იყო იმის ხილვა, თუ როგორ განვითარდა მაშინ თქვენში საზოგადოებრივი სულისკვეთება.
90 წუთში დარბაზი უნაკლოდ სუფთა იყო. ეს საათივით მუშაობდა.
ეს მართლაც შთამბეჭდავი იყო. მოკითხვა ყველას სახლში.
თბილი მოკითხვა მამაჩემისგან და მთელი ოჯახისგან.
დიახ, მადლობა ძალიან.
მე ასევე ვიცი ჩემი გამოცდილებიდან აღმოსავლეთ გერმანიის დემოკრატიულ რესპუბლიკაში, რომ ჟურნალისტიკა და მედია
პოლიტიკური სისტემიდან განცალკევებით არ შეიძლება განიხილებოდეს.
გდრ-ში SED-ის ხელმძღვანელობამ პირველად უნდა გადადგეს. ჰონეკერმა, მიტაგმა და ჰერმანმა პირველებმა უნდა გადადგეს, ანუ
პარტიის ლიდერმა, ეკონომიკის მინისტრმა და პროპაგანდის მინისტრმა.
და შემდეგ, მეორე დღესვე, ჟურნალისტიკამ შეძლო მიეწოდებინა ზუსტად ის, რაც ხალხს მისგან სურდა.
დღეს ჩვენ გვაქვს მედია ლანდშაფტი, წამყვანი მედია ლანდშაფტი, რომელიც მყარად არის სახელმწიფოს, პოლიტიკისა და კორპორაციების
ხელში. ეს, რა თქმა უნდა, ეხება საზოგადოებრივ მაუწყებლობასა და პლატფორმებს, მაგრამ ასევე მსხვილ გაზეთებსაც,
რომლებიც რამდენიმე ულტრა-მდიდარი ოჯახის საკუთრებაშია: მოჰნი, ბურდა, ბაუერი, ჰოლცბრინკი.
ასე რომ, ჩემი ხედვა უნდა დავიწყო საზოგადოებით, რომელშიც ჩვენ ყველას, მათ შორის პოდიუმზე მყოფებს, ამ ოთახში მყოფებს,
ეკრანების წინ მყოფებს, გვექნება ხმის უფლება და შევძლებთ მონაწილეობა მივიღოთ ჩვენს ცხოვრებაზე მოქმედ გადაწყვეტილებებში.
ამის მისაღწევად, როგორც თქვენ შესავალში აღნიშნეთ, ჩვენ მხოლოდ ინფორმაციაზე მეტი გვჭირდება; უპირველეს ყოვლისა, ჩვენ
გვჭირდება გამჭვირვალობა. ინფორმაცია ძალაუფლების ინსტრუმენტია.
ბოლო წლებში ჩვენ ამ სფეროში, ანტიპიარში, კვანტური ნახტომი გავიარეთ.
მე მაინც მინდა ვიცოდე ფინანსური მდგომარეობა ყოველ ჯერზე, როცა შემოწირულობებისკენ მოწოდებაა, თუნდაც ამას, ელიას, შენი სიცოცხლე,
გული და სული სჭირდებოდეს. ყოველ ჯერზე, როცა შემოწირულობებისკენ მოწოდებაა, მე მაინც მინდა ვიცოდე ფინანსური
მდგომარეობა. ეყრდნობა თუ არა მაუწყებელი ჩემს 10 ევროს?
ეს ჩემი ხედვის ერთი ნაწილია: გამჭვირვალობა. მეორე ნაწილი, მეორე სვეტი, არის მრავალფეროვნება: თემების
მრავალფეროვნება, პერსპექტივების მრავალფეროვნება, მოსაზრებების მრავალფეროვნება. ავტორების წარმომავლობის მრავალფეროვნება.
ანუ არა მხოლოდ ჩვეულებრივი, დიდი ქალაქის აკადემიკოსები ყველა კანის ფერითა და ნებისმიერი წარმოსადგენი სექსუალური ორიენტაციით,
არამედ მუშათა კლასის შვილი, ფერმერის ქალიშვილი, სოფლის ბავშვები.
შესაძლოა, ასევე ორგანიზაციული ფორმების მრავალფეროვნება. რატომაც არ უნდა ექსპერიმენტები ჩატარდეს
საზოგადოების მონაწილეობით, საჯარო გამოსვლებით?
პოლიტიკური სტრუქტურების შეუცვლელად, განსხვავებულ მედია ლანდშაფტს ვერ მივიღებთ.
ჩვენ აქ, ამ კონფერენციაზე, ნამდვილად ვნახეთ მომავალი.
ასე რომ, ჩვენ უბრალოდ უნდა გავაგრძელოთ, განვაგრძოთ ამის პოპულარიზაცია ნამდვილი უტოპიის სულისკვეთებით,
ვცადოთ სხვადასხვა რამ და ამგვარად იმდენად გავზარდოთ წნეხი, რომ პოლიტიკური სტრუქტურები რეალურად შეიცვალოს.
ჩვენ ვცხოვრობთ სიტუაციაში, სადაც მეინსტრიმს აზრზე აბსოლუტური ავტორიტეტი აქვს.
ასე რომ, 20 წლის წინ, თუ მედიას მოიხმარდით, ერთადერთ ალტერნატივად მთავარი ნაკადის მედია გქონდათ.
ინტერნეტმა კი ეს მდგომარეობა რადიკალურად შეცვალა.
საბოლოო ჯამში, მედიის მოხმარების ქცევა ასევე დამოკიდებულია მაყურებლის მედიაწიგნიერებაზე.
ასე რომ, უპირველეს ყოვლისა, მომავალში ამ სფეროში ცოტა მეტი პროგრესის ხილვა მსურს.
რადგან, თუ მაყურებელს შეეცნობოდა იმ მანიპულაციის ტექნიკების შესახებ, რომლებსაც მათზე ყოველდღიურად
იყენებენ, მათ მიმართ გაცილებით მეტი წინააღმდეგობა იქნებოდა.
და მაშინ პროპაგანდაც ნაკლებად ეფექტური იქნებოდა.
და დიახ, მე უბრალოდ მსურს მედია, რომელიც ადამიანებს მიაწვდის ინფორმაციას, რომელიც მათ
ცხოვრების გაუმჯობესების საშუალებას მისცემს.
და არა პირიქით, როგორც ამას ამჟამად განვიცდით.
ჩვენ მედიას საკუთარი თავისთვის არ ვქმნით, რადგან შეგვიძლია რამე სხვაც ვაკეთოთ.
ჩვენ ვზრუნავთ, რომ საზოგადოება, პოლიტიკა, ჩარჩო პირობები და მომავალი შეიცვალოს.
რადგან მე მყავს შვილები, ბევრ თქვენგანსაც ჰყავთ შვილები. ჩვენ არ გვინდა, რომ ისინი გაიზარდონ სამყაროში, სადაც ისინი
მხოლოდ მონები არიან, ან სადაც ტრანსჰუმანიზმი ნიშნავს, რომ მათ არსებობის უფლება აღარ აქვთ და უნდა განადგურდნენ.
ასე რომ, ჩვენ გვინდა, რომ რაღაც ფუნდამენტურად შეიცვალოს.
და სწორედ ამიტომ, როდესაც საქმე ალტერნატიულ მედიას ან ცენზურის უხერხულ თემას ეხება, ხალხი ყოველთვის
ამბობს, რომ ეს მხოლოდ ჩვენი პრობლემაა. ეს ყველას პრობლემაა.
თუ არსებობს ცენზურა და არ არსებობს ალტერნატიული მედია, მაშინ ხალხს ინფორმაციის მიღების საშუალება არ აქვს.
და შემდეგ მათ არ შეუძლიათ საკუთარი აზრის ჩამოყალიბება.
თუ გვინდა თავისუფალი მედია, გვჭირდება თავისუფალი მოქალაქეები, გვჭირდება თავისუფალი, გათავისუფლებული პოლიტიკა.
ისინი ურთიერთდაკავშირებული ჭურჭლებია. და ერთის გარეშე მეორე შეუძლებელია.
მედიაში პროგრესის მიღწევით, ჩვენ ასევე ვხდებით საზოგადოების პროგრესის ნაწილი.
საზოგადოების განვითარებასთან ერთად, პოლიტიკური ძალაუფლების ურთიერთობებიც იცვლება.
რადგან როდესაც სიცრუე სიმართლეს ეჯახება, ვიცით, ვინ გაიმარჯვებს ბოლოს.
და დასაწყისში, რა თქმა უნდა, უბრალოდ გსურთ, განათლება მიიღოთ ან განიხილოთ ის თემები, რომლებიც
წარსულში პირადად მე მაინტერესებდა ან დღესაც მაინტერესებს.
მე ამას ვპასუხობ, და შემდეგ მაშინვე ხვდები უკურეაქციასა და ზეწოლას YouTube-ისგან, ამ
პლატფორმებისგან. მაგრამ მთავარია, განაგრძო და არ დანებდე.
და ეს ძალიან, ძალიან რთულია. მაგრამ დღეს, ამ კონფერენციაზე, მე ვხედავ, რომ ეს შესაძლებელია.
რა თქმა უნდა, უკეთესი იქნებოდა, მეტი ახალგაზრდა გადაედგა ამ ნაბიჯს და საჯაროდ ესაუბრა ამაზე, ან,
სულ მცირე, გაბედავდა საკუთარი აზრის გამოხატვას.
ადამიანები, რომლებიც ჯერ კიდევ ამაში არიან ჩაკეტილები, დიახ, ვიპოვე შესანიშნავი სიტყვა ამისთვის — მეინსტრიმული
მედიის სააზროვნო ციხეში. დიახ, როგორ შეგვიძლია მათთან მიღწევა?
მე მჯერა, რომ აზროვნების ციხის გარდა, ადამიანებს აქვთ მეორე ციხე, კეთილდღეობის ციხე. ეს დღეს რამდენჯერმეც ახსენეს.
ჩემს კვლევაში, მაგალითად, გამოვიკვლიე, თუ რის გამო წყვეტენ ადამიანები ყოველდღიური სიახლეების
ყურებას და AUF1-ზე გადადიან. პასუხი შედარებით მარტივია.
პირად გამოცდილებასა და ოფიციალურ ნარატივს შორის ყოველთვის უნდა იყოს გარკვეული ზღვარი.
როდესაც ოფიციალური ნარატივი პირად გამოცდილებას აღარ შეესაბამება, ადამიანები იწყებენ სხვა ინფორმაციის ძებნას, გოლანზე თუ სხვაგან.
სულ უფრო და უფრო მეტი ადამიანი იგრძნობს ამ შეფერხებებს თავის ყოველდღიურ ცხოვრებაში.
და შემდეგ, კარგია, რომ არსებობს ისეთი შეთავაზებები, როგორიც თქვენი შეთავაზებაა, თქვენი შეთავაზება, ყველაფერი,
რაც აქ, სცენაზე გვაქვს, რომ ეს შეთავაზებები არსებობს, რადგან სწორედ იქ იპოვიან ადამიანები პასუხებს.
ასე რომ, აქაც უბრალოდ საქმე იმის გაგრძელებაშია, რომ გავაგრძელოთ და ვენდოთ იმას, რომ რეალობა და, შესაბამისად, დრო ჩვენს მხარესაა.
ეკონომიკური მონაცემები ცხადყოფს, რომ მომავალ წელს, 2025-ში, გაკოტრების წარმოუდგენელი ტალღა დაატყდება თავს
ქვეყანას, რაც თან მოიტანს მასობრივ უმუშევრობას და ა.შ.
წინ ძალიან შოკისმომგვრელი მოვლენები გველის, და ჩვენ უნდა მოვემზადოთ, მტკიცედ უნდა ვიდგეთ, მზად უნდა
ვიყოთ, და უნდა ვიყოთ ცნობადი შუქურების სახით მათთვის, ვინც ეძებს, როდესაც სიბნელეში გამოჩნდებიან.
და სწორედ ამიტომ. ჩვენ ნამდვილად უნდა მივაღწიოთ, რომ GEZ-ის მედია საღამოობით ნებაყოფლობითი პრინციპით მუშაობდეს, საკუთარი რესურსების
გამოყენებით და საკუთარი ინტერესების შესაბამისად. მაშინ თანასწორ პირობებში ვიქნებით და
დავინახავთ, თუ რა ნამდვილად აინტერესებს ხალხს.
თავიდანვე საკუთარ სერვერებსა და ინფრასტრუქტურას ვენდობოდით, მაგრამ სხვებს იგივეს უფლებას არ ვაძლევდით და მჯერა, რომ
ეს არის ქვა, რომელსაც შეუძლია გოლიათის დამხობა, თუ ყველა თავის თაროს იპოვის და დეცენტრალიზებულ სისტემებს დაამყარებს.
და ამის შემდეგ, თქვენ ერთმანეთთან ქსელურ კავშირს ამყარებთ და ფედერაციას ქმნით, პოულობთ ერთმანეთს, დეკენტრალიზებულად.
მაგრამ მინდა ვთქვა, როგორ შეგიძლიათ დაიწყოთ, და აი, ადგილობრივი ქსელური კავშირების დამყარება — რა თქმა უნდა, ეს არის საკვანძო
სიტყვა, რეალურად ადამიანების მოხვედრა და თქმა: ხალხო, თქვენ ხართ ადგილზე, მოგვაწოდეთ ინფორმაცია, გვჭირდება
საუკეთესო ექსპერტები, გვჭირდება საუკეთესო ინფორმაცია.
მე ასევე ვამბობ, რომ პროფესიონალიზმი და ა.შ. აბსოლუტურად აუცილებელი და საჭიროა.
მეორე მხრივ, თუ თქვენ ნამდვილად გაქვთ საუკეთესო ინფორმაცია და საუკეთესო ექსპერტები, მაშინ ჩვენ ყოველთვის გაოცებულები ვიყავით,
თუ როგორ იზიდავდა ყველაზე არაპროფესიონალური გადაცემები მილიონობით მაყურებელს, მაშინ როცა ჩვენ
ინვესტიციას ვაკეთებდით სხვა პროდუქციებში და ასე შემდეგ.
ჩვენ ასევე ვქმნიდით სრულმეტრაჟიან, კინემატოგრაფიულ ფილმებს, ყველაფერს ნებაყოფლობით, და მუდმივად გვაგდებდნენ
კინოთეატრებიდან და ასე შემდეგ, ეს უდიდესი ძალისხმევა იყო.
და სხვა რაღაცებსაც აწარმოებდი, მაგრამ მასში იყო რაღაც განსაკუთრებული, და ხალხს მისი სურვილი ჰქონდა, სჭირდებოდა.
სანამ აქ მეტ ბალანსსა და სამართლიანობას მივაღწევთ, ჩვენ უბრალოდ ყველა საშუალება უნდა გამოვიყენოთ, და ადგილობრივი ქსელური
კავშირები აქ აბსოლუტური პლუსია, რომელსაც ჩვენ მომავლის ცენტრალურ სტრატეგიად მივიჩნევთ. ჩვენ უნდა
გამოვიყენოთ ყველაფერი, დეკენტრალიზებული სერვერები, სოციალური მედია, რაც შეიძლება დიდხანს.
ჩვენ მუდმივად ვიღებთ ახალ სტრატეგიებს, ახალ მიდგომებს, ახალ მეთოდებს, ვქმნით სამუშაო ჯგუფებს, სადაც
განვიხილავთ, თუ როგორ რეაგირებს სხვადასხვა სოციალური მედია ცენზურაზე და რა მუშაობს კიდევ სად.
ჩვენ აქტიურობა უნდა შევინარჩუნოთ ყველა ფრონტზე, მაგრამ განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ადგილობრივი ქსელის გააქტიურება:
ადამიანების ქსელში ჩართვა, ანონიმურობიდან გამოყვანა და მათთვის მიმართვა: "ჰეი, შენ ხომ იქ და იქ
ცხოვრობ, წახვალ ღონისძიებაზე? ფოტოებს იღებ? აქ გამოგზავნი?"
უნდა წინ წავიდეთ და მაშინ პროფესიონალიზმი შეიძლება გაიზარდოს.
მაგრამ დროდადრო, გამოიყენე არსებული საშუალებები და უბრალოდ მთელი ძალით წინ წაიწიე.
მე თავიდანვე ვამხელდი ამ თეზისს და ამით ვგულისხმობ 2005, 2006 წლებს, როდესაც YouTube შეიქმნა. ჩვენ თავიდანვე იქ ვიყავით,
რის გამოც, გულწრფელად რომ ვთქვა, ამ საკითხში ცოტა ჯიუტი ვარ.
არ დავუშვებ, რომ ამ დიდ ბაზრიდან გამაგდონ.
იქ ასეა: თუ პროდუქტის გაყიდვა გინდა, ბაზარში მიდი და ყვირილით ყიდი.
მაგრამ თუ ვიღაც მოვა და იტყვის, არა, არა, შენს ნივთებს მხოლოდ იქ, იმ უკანასკნელ კუთხეში, უკანა ჩიხში გაყიდი, მე ამას არ
დავთანხმდები, რადგან ეს არაკეთილსინდისიერი კონკურენციაა. და მე მოვითხოვ, რომ პირობები ყველასთვის ერთნაირი იყოს.
მაგრამ, როგორც ვთქვი, ჯიუტი ვარ. ეს ჩვენთან რამდენჯერმე მომხდარა.
ჩვენ 2024 წლის დასაწყისში YouTube-ზე ყველაფერი თავიდან, ნულიდან დავიწყეთ.
და მე ასევე მჯერა, რომ ჩვენ ეს აუცილებლად უნდა გავაკეთოთ, რადგან სწორედ იქ არიან ადამიანები,
ვისთან მისვლაც გვჭირდება, რომ რამე შეიცვალოს.
არაფრის მომცემია, თუ ყოველთვის ერთსა და იმავე ბუშტს ვთამაშობთ.
შემდეგ არის ჩრდილოვანი აკრძალვები, ჩვენი -ე უდიდესი არხი, 280,000 გამომწერი.
როდესაც იქ ვიდეოს ვატვირთავ, არ აქვს მნიშვნელობა, ზუსტია კონტენტი თუ არა, როგორც ახლახან
აღწერე, ის 2000-3000 კლიკს იღებს და სულ ესაა.
თუ YouTube-ს ოდესმე რადიკალური ზომების მიღება და ყველასთვის პლატფორმაზე მუდმივი წვდომის აკრძალვა გადაეწყვეტა, რაც ხელოვნური
ინტელექტის მეშვეობით, რა თქმა უნდა, შესაძლებელი იქნებოდა, მაშინ ჩვენ მივაღწევდით იმას, რომ
მომხმარებლებსაც მოუწევდათ ახალი ალტერნატივების ძიება.
ხალხს გართობა უნდა, პური და სანახაობა. სამწუხაროდ, ასეა.
ამ ალტერნატიულ ბუშტში ამას სრულად არ უნდა დავაიგნოროთ.
მე მჯერა, რომ სოციალური და პოლიტიკური ცვლილებებისთვის აბსოლუტურად აუცილებელია, რომ ეს მედიასაშუალებებიც დაიშალოს.
ეს ჩიხია. მის რეფორმირებას ვერ შეძლებ. მეორე ცენზურაა.
თუ კანონებზე ვსაუბრობთ, ცენზურა კანონით უნდა იყოს აკრძალული.
რა არის ცენზურა? ცენზურა მხოლოდ კონკურენციისგან ჩვენი მოწყვეტა არ არის. არა, ეს კორონავირუსის დროს ვნახეთ. ცენზურა კლავს.
ცენზურა კლავს. რადგან ბოლო ორი წლის განმავლობაში ბევრმა მაყურებელმა დაგვიკავშირდა და გვითხრა: "თქვენი
გადაცემა რომ მენახა, ამ სისულელეს თავს არ დავუშვებდი".
და ახლა ამის გამო ავად ვარ ან ჩემი ახლობელი დავკარგე. არანაირი ახსნა არ მიმიღია.
მე ეს Google-ში ჩავწერე: ვაქცინაცია საშიშია.
და მხოლოდ ბრიტანეთის მთავრობის ვებსაიტი და ვიკიპედია ვიპოვე, სადაც ეწერა, რომ უსაფრთხოა და
ვაქცინაცია გიცავთ. და ათასჯერ ლაუტერბახის ვიდეო.
ასე რომ, არსებობს ცენზურა. მომავალში ეს უნდა განიხილებოდეს, როგორც დახმარების გაუწევლობა.
თუ ავტოავარიას ჩავუვლი და მხოლოდ ვიცინებ, დახმარების გაუწევლობისთვის შეიძლება პასუხი მაქვს გასაცემი.
და როდესაც მედია ან სილიკონის ველის კორპორაციები ცენზურას აწესებენ, შესაძლოა, ადამიანებს
სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ინფორმაცია მოაკლონ.
ეს მკაცრად უნდა აიკრძალოს, წინააღმდეგ შემთხვევაში თავისუფალი ბაზარი დაარეგულირებს ამას და ჩვენ
მაინც გავაგდებთ მათ. მაგრამ სწორედ ეს არის პრობლემა.
რევოლუციის გზის დანახვა ცალკეული ნაბიჯებით არ შეიძლება, მაგრამ შორეულ მომავალში არ უნდა იყოს ცენზურა და
საჯარო სახსრები მხოლოდ ერთ მხარეს არ უნდა მოხმარდეს.
ეს ხვალის დემოკრატიას ეხება.
სულ უფრო და უფრო მეტი ადამიანი ევროკავშირის ამჟამინდელ მდგომარეობას აღიქვამს, როგორც დემოკრატიის
სიმულაციას, სადაც დემოკრატიას დიდად აქებენ და პატივს სცემენ, მაგრამ რეალურად არ ახორციელებენ.
დასავლეთის "გამოღვიძებული" ელიტა და მათი მასმედია ამტკიცებენ, რომ მხოლოდ ისინი წარმოადგენენ
დემოკრატიას და რომ მათი დემოკრატია ყოველთვის უნდა დაიცვან.
ამავდროულად, სულ უფრო მეტი ადამიანი განიცდის თავისუფლების ნაკლებობას, სახელმწიფო დევნასა და რეპრესიებს.
სახელმწიფო ხშირად აღიქმება, როგორც ძლიერთა ჩამჭრელი ინსტრუმენტი.
აღარაფერია ნახსენები იმ ხალხზე, ვისგანაც მთელი ძალაუფლება უნდა მომდინარეობდეს.
მე მტკიცედ ვარ დარწმუნებული, რომ მიმდინარე ვითარების აღსაწერად, ჩვენს შემთხვევაში საქმე გვაქვს
მრავალჯერადი სახელმწიფო გადატრიალებით, ხელისუფლების დანაწილების ფართოდ გავრცელებულ კოლაფსთან.
და ის, რომ ჩვენ ვდგავართ ბოროტი რეჟიმის წინაშე, რომლის ბოროტებაც, ჩემი აზრით, მოსახლეობის უმრავლესობისთვის აშკარა არ არის.
და სწორედ ამიტომ მოვიყვან ციტატას ჩვენი უახლესი პუბლიკაციიდან, "გეგენდრიუკი":
ავნებრივი მმართველი კლიკა ძალაუფლებას ინარჩუნებს აშკარა ტყუილების, მასშტაბური კორუფციისა და ცენზურის, ყოვლისმომცველი
პროპაგანდის, კანონის მუდმივი დარღვევების, ომის გაჩაღებისა და ნებისმიერი სახის ოპოზიციაზე სახელმწიფოს
მიერ განხორციელებული მუდმივი თავდასხმების მეშვეობით.
შედეგად, მთავრობები, კორპორაციული ეკონომიკა და ანონიმური ბიუროკრატია სულ უფრო მეტად
გარდაიქმნებიან ქსელურ კრიმინალურ პოლიტიკურ ორგანიზაციებად.
ტერმინი "კრიმინოკრატია" პოსტმოდერნიზმის მონსტრული მმართველი სინდიკატის აღსაწერად საკმაოდ მისაღები იქნებოდა.
და ჩვენ ჯერ დემოკრატია უნდა ვისწავლოთ, რადგან ის აქამდე არასდროს გვქონია.
ჩემთვის დღეს დემოკრატია, მოკლედ რომ ვთქვათ, არსებული ყველა ურთიერთობის შებრუნებას ნიშნავს. ეს ნიშნავს
ყველაფრის თავიდან სწავლას, ყველაფრის თავიდან გაწვრთნას.
და ჩემი საწყისი შენიშვნების დასასრულს, მინდა ვთქვა, რომ ჩვენ უნდა დავაფიქსიროთ გასული წლების დანაშაულები.
რადგან როდესაც სისტემა დაინგრევა, და იმედი მაქვს, რომ ასეც იქნება, ჩვენ დაგვჭირდება რეჟიმის დანაშაულების დოკუმენტაციის ცენტრი.
ეს აუცილებელია, თუ გსურთ ახალი საზოგადოებისკენ სვლა, რადგან ძველი ბანდიტები და დამნაშავეები, ორგანიზებული დამნაშავეები,
კანონის უზენაესობის პირობებში რაიმე სახით უნდა აგონ პასუხი.
პრინციპში, წესები და რეგულაციები, რომლებიც გვაქვს გერმანიასა და ავსტრიაში, ანუ ჩვენი 1923 წლის, 1928 წლის კონსტიტუციები
ან 1949 წლის გერმანიის ძირითადი კანონი, ძალიან კარგია.
ასე რომ, ისინი კარგად არის გააზრებული და დემოკრატიისთვის გონივრულ წესებს ადგენს.
მაგრამ, როგორც ბოლო წლებში, არა მხოლოდ წლებში, არამედ ათწლეულებში ვნახეთ, ეს ზომები არ არის საკმარისი
იმ ეროზიის შესაკავებლად, რომელიც აქ უკვე ახსენეს.
არსებობს ამ წესების ნაკრების შესარყევად სხვადასხვა მიდგომა, ან, უფრო სწორად, გამოიყენება ძალები, რომლებსაც ვერ
ვხედავთ, რომლებსაც არ ვირჩევთ და რომელთა გაკონტროლებაც არ შეგვიძლია, რათა ჩვენზე უცხოური ნება მოაწესონ.
და აქ მე ვხედავ ხვალინდელი დემოკრატიის ორ განსაკუთრებით მნიშვნელოვან ასპექტს.
ერთი ისაა, რომ პოლიტიკოსები კვლავ ხალხის ნამდვილი წარმომადგენლები არიან. ახლა ეს ისე აშკარად ჟღერს.
თუმცა, დღევანდელი პოლიტიკოსები ყველა ინტერესს წარმოადგენენ, ფარმაცევტული ინდუსტრიის, სხვადასხვა საიდუმლო
სამსახურისა და უცხოური საიდუმლო სამსახურების სასარგებლოდ.
და ეს უნდა დასრულდეს. და როგორც კი ის ხალხის წარმომადგენელი ხდება, ის ანგარიშვალდებულია მხოლოდ ხალხის, სუვერენოს წინაშე.
და ხალხმა უნდა გააცნობიეროს თავისი ძალა.
სწორედ ეს არის მეორე კომპონენტის მნიშვნელობა: . ჩვენ ისევ გვჭირდება სახელის ღირსი მოქალაქეები და არა
უბრალოდ ნებისმიერი ჩვეულებრივი საბოლოო მომხმარებელი.
და ამ მოქალაქეებმა შემდეგ ასევე უნდა მიიღონ ინფორმაცია. და ეს ჯუნგლების ბანაკის გასართობ პროგრამას სცდება.
ჰორსტ ზეეჰოფერი დაამატებდა: "ისინი, ვინც გადაწყვეტილებებს იღებენ, არჩეულები არ არიან, ხოლო ისინი, ვინც არჩეულები
არიან, გადაწყვეტილებების მიღების უფლება არ აქვთ", — თქვა მან იმ დროს საოცრად კამერების წინ.
ნობელის სამშვიდობო პრემია მიენიჭა ევროკავშირს, რომელიც ახლა რუსეთის წინააღმდეგ ომისთვის
ემზადება, ან დრონების მკვლელ ბარაკ ობამას.
ჩვენ აბსოლუტურ სიმულაციაში ვცხოვრობთ.
მე მჯერა, რომ შესაძლებელია და ამით ვასრულებ ჩემს მისიის განაცხადს, რომ პოლიტიკოსები, რომლებსაც
პასუხისმგებლობა დაეკისრებათ, ხალხის წარმომადგენლები გახდებიან.
დღესდღეობით პრიმიტიულ ხალხებში, თუ ბელადი თავის ხალხს მსხვერპლად სწირავს, რადგან მათზე არასწორი რამ მოახდინა,
მაგალითად, შეცდომაში შეყვანილი ომი ან მსგავსი რამ, მაშინ მას თავს კვეთენ, როგორც, მაგალითად, ამერიკის ინდიელებს შორის.
არსებობს პასუხისმგებლობა. და როდესაც პოლიტიკოსი საზოგადოებისთვის საზიანოს აკეთებს, მან პასუხი უნდა აგოს.
ჩვენ ცივილიზებულები ვართ და არავის ვკვეთთ თავს და არც კრანებზე ვაკიდებთ. მაგრამ ის უნდა დაისაჯოს.
ის თავისი ქონებით უნდა იყოს პასუხისმგებელი. ეს სწორი არ არის.
სასამართლო სისტემის დამოუკიდებლობა, სახელმწიფოს ინტერესებისგან თავისუფალი. რას ნიშნავს ეს?
ჩემთვის ეს ნიშნავს, რომ სამართლიანობის სისტემამ რეალურად უნდა გამოიძიოს და დასაჯოს სახელმწიფოს მიერ ჩადენილი
დარღვევები, კანონის დარღვევები, კონსტიტუციის დარღვევები და, შესაძლოა, სისხლის სამართლის კოდექსის დარღვევებიც.
მხოლოდ მაშინ შეგვიძლია ვიყოთ დარწმუნებულნი, რომ დამოუკიდებელი სასამართლო გვყავს, როდესაც ის რეალურად მკაცრად აკონტროლებს
სახელმწიფოს, რომელმაც შეიძლება ბოროტად გამოიყენოს თავისი ძალაუფლება ან, შესაძლოა, ღალატი ჩაიდინოს კონსტიტუციის
და, ამგვარად, თავისი მოქალაქეების ინტერესების მიმართ.
ასეა და თქვენი შემთხვევა ამას ადასტურებს. ბევრი შემთხვევა ამას ადასტურებს.
ამას ჩვენგან თითქმის ყველა რაღაც ფორმით ვგრძნობთ.
უპირველეს ყოვლისა, რა თქმა უნდა, კორონავირუსის პანდემია, თავისი შთამბეჭდავი მასშტაბით, გვიჩვენებს, რომ სწორედ ეს არ ხდება.
დიახ, გადავცეთ ეს კითხვა მაიკლ ბალვეგს.
დიახ, მინდოდა ამას რაღაც დავამატო, რადგან ეს ძალიან მნიშვნელოვანია. თვითნებობა მხოლოდ სიბნელეშია შესაძლებელი.
და ვფიქრობ, ბევრმა არ იცის, თუ როგორ მიმდინარეობს სისხლის სამართლის პროცესი.
სისხლის სამართლის სასამართლო პროცესები საჯაროა, მაგრამ არც იწერება და არც ოქმდება.
ასე რომ, მთელ ამ პროცესში არაფერია დოკუმენტირებული. და ეს თვითნებობისთვის კარს აღებს.
ასე რომ, თუ ჩვენ ნამდვილად ვამბობთ, რომ დამოუკიდებელი სასამართლო გვყავს, მაშინ მასზე მონიტორინგიც უნდა განხორციელდეს.
და ამას საუკეთესოდ აკონტროლებს საზოგადოება.
და არ არსებობს მიზეზი, რომ, მაგალითად, ჩემი მსგავსი სასამართლო პროცესი საჯაროდ არ გადაიცემოდეს.
პირველ რიგში, რა თქმა უნდა, მომხდარის ჩასაწერად, რათა შემდგომ მისი გადახედვა შესაძლებელი იყოს.
ეს ასევე ადამიანებს საკონტროლო ფუნქციას აძლევს.
გერმანიაშიც არასდროს გვქონია დამოუკიდებელი სასამართლო სისტემა.
მაგალითად, როგორც ყველამ ვიცით, სასამართლო ხელისუფლება ყოველთვის ჰიბრიდული წარმონაქმნი იყო.
ყველა საჯარო პროკურორი ექვემდებარება მითითებებს და სწორედ აქედან იწყება პირველი პრობლემა.
და ეს ნიშნავს, რომ მხოლოდ ეს სტრუქტურა მათ დამოუკიდებელი სასამართლო სისტემის მიღწევის საშუალებას არ მისცემს.
შემდეგ დამოუკიდებელი რეაქციონერი სასამართლო სისტემისგან.
ერთხელ უკვე დამწვრივარ; იურისტების ოჯახში გავიზარდე.
მე ვიცი, როგორები არიან ეს ხალხი და ერთადერთი გონივრული რამ, რაც ჩემმა მამამ ოდესმე თქვა, ის იყო, რომ სასამართლო
სამართლიანობას არ ეხება, არამედ გადაწყვეტილების მიღებასაა.
წერტილი. შესანიშნავი წინადადებაა, ეს მართალია.
რევოლუცია, და განსაკუთრებით ძალადობრივი რევოლუცია, ნათლად უნდა დაგმოვდეს. სიცოცხლე პატივისცემას იმსახურებს.
აშშ არაფერია, თუ არა ძალადობრივი, მებრძოლი სახელმწიფო და შეიარაღების სახელმწიფო.
და მაიკ ლოფგრენი, რომელიც ამ გარემოს ბოლომდე იცნობს, რადგან მრავალი წლის განმავლობაში პარლამენტის თანაშემწედ მუშაობდა.
მან დაწერა წიგნი "ღრმა სახელმწიფო". წიგნში მან აჩვენა, რომ პარლამენტის წევრის საშუალოდ
40-50%-ს, მინიმუმ, დროის ფონდების მოზიდვაზე ხარჯავს.
და ეს თითქმის ექსკლუზიურად იარაღის კომპანიების მეშვეობით ხდება. და მაშინ შეგიძლიათ დაიწყოთ დაფიქრება,
თუ რატომ არის აშშ ასეთი ომის გამჩაღებელი ქვეყანა.
არა მხოლოდ ჩვენი იდეოლოგიის გამო: "ჩვენ პირველები უნდა ვიყოთ".
ამის შესახებ შეგიძლიათ წაიკითხოთ ყველა საგარეო და უსაფრთხოების პოლიტიკისა და დაზვერვის დოკუმენტში, სადაც ის ხელმისაწვდომია.
და ეროვნული უსაფრთხოების პროგრამებიდან და განცხადებებიდან გამომდინარე, ჩვენ კვლავ და კვლავ პირველები უნდა ვიყოთ.
მსოფლიო უნდა ჩვენკენ იყოს მიმართული და ასე შემდეგ. ყველას, ვინც ასე ფიქრობს, ომი უკვე დღის წესრიგში აქვს.
და სწორედ ამიტომ სულაც არ გვჭირდება ასეთი დემოკრატია, რადგან ის დემოკრატია არ არის. ჩვენ სრულიად ახალი პროცედურები გვჭირდება.
ვინ, ასე ვთქვათ, უნდა მიიღოს გადაწყვეტილება, შესაძლოა ასევე უხელმძღვანელოს, ან დაამართოს, ან წარმართოს?
მე არაფერი მაქვს წინააღმდეგი მსოფლიო წესრიგის, საბჭოს, უმაღლესი საბჭოს წინააღმდეგ, თუ ის შედგება საუკეთესო
ადამიანებისგან, რომლებიც ჩვენს საუკეთესო ინტერესებში მოქმედებენ.
თუ ისინი უბრალონი არიან, თუ ისინი ბრძენები არიან, თუ ისინი გამოცდილები არიან, თუ მათ თავიანთი ცხოვრებით
ჭეშმარიტად დაამტკიცეს, რომ პატიოსანი, გონიერი, გამოცდილი, ჰუმანური კაცები და ქალები არიან.
საუკეთესოები, ნამდვილად ყველაზე საუკეთესოები, რომლებიც, რა თქმა უნდა, თავისუფლების, მშვიდობისა და კეთილდღეობის
ინტერესებიდან გამომდინარე, არსებით გადაწყვეტილებებს იღებენ.
მაგრამ ეს საუკეთესო ადამიანები ამასაც გააკეთებენ.
ასე რომ, მე ნამდვილად ვისურვებდი, დამეცვა საბჭოს, მსოფლიო საბჭოს იდეა, თუ – და ეს წინაპირობაა – ისინი მართლაც საუკეთესოები არიან.
და ეს იქამდე მისასვლელად ყველაზე გრძელი გზაა.
რადგან ის, რაც ნამდვილად უნდა ვისწავლოთ თავიდან, და ეს ჩემი საბოლოო არგუმენტია, არის
პატივისცემა, ღირსება, თავაზიანობა და კარგი მანერები.
აქ ადგილი არ არის, მოვალ მაინც, გერმანიის ავტომაგისტრალებზე თუ ნებისმიერი სხვა გზით, ამ გამოუთქმელი მანერების
დაქვეითების გამო, რაც, სინამდვილეში, იმის გამოხატულებაცაა, რომ საუკეთესოები არ გვმართავენ.
და თუ ისინი საუკეთესოები არიან, მაშინ დიდი სიამოვნებით მივანდობდი ჩემს თავს მათ კომპეტენტურ
ხელში, რადგან ჩვენ ყველას საკმარისი საქმე გვაქვს.
და ჩვენს მცირე წრეებში, ჩვენს მცირე საზოგადოებებში, ჩვენს მცირე და უმცირეს ერთეულებში — ოჯახში, პროფესიაში, თემში,
ქალაქში, ქვეყანაში, ერში — გასაკეთებელი მაინც საკმარისად გვაქვს.
როგორ შეუძლია სახელმწიფოსა და საზოგადოებას, აღზარდოს ჭეშმარიტად პასუხისმგებლიანი მოქალაქეები?
მოდით, უბრალოდ დავიწყოთ ბატონი შონინგით ფრთაზე.
დიახ, უპირველეს ყოვლისა, უნდა ითქვას, რომ, როგორც სამედიცინო დიაგნოზი, ჩვენ სულაც არ გვაქვს დემოკრატია, ჩვენ გვაქვს
ოლიგარქია. განსაკუთრებით გერმანიის ფედერალურ რესპუბლიკაში.
თუ დააკვირდებით, ვინ დააარსა ისინი სინამდვილეში – ადენაუერისა და მაკლოის ოჯახებმა. როგორ შეგვიძლია უკეთესად გავაკეთოთ?
ჩვენ შეგვიძლია უკეთესად გავაკეთოთ არჩევნებისა და ლატარიების შერწყმით. ასევე იმის თქმით, თუ რა არის.
და მე ასევე ძალიან მადლობელი ვარ ულრიხ მიზის, რომელმაც ეს ნათლად განაცხადა და თქვა, რომ ჩვენ აქ ორგანიზებული დანაშაული ვართ.
და, მაგალითად, ბეატე ბაჰნერი, რომელიც ამას ასევე სასამართლოში იჩივლებს, ცდილობს,
დაამკვიდროს კანონის უზენაესობა. ჩვენ ეს არ გვაქვს.
მაგრამ არჩევნებსა და ლატარიებს შორის ბალანსის დაცვით, ლატარიის სისტემით, დარწმუნებული ვარ, რომ
შეგვიძლია მისი გაუმჯობესება და პრაქტიკული გახდომა.
და ჩვენ ამისკენ უნდა ვიმუშაოთ.
თუ ამის შემდეგ ასევე მოვაგვარებთ ამ თაღლითური ფიატური ფულის პროცენტების პრობლემას,
ბევრად, ბევრად მეტი დამატებითი ღირებულება დარჩება.
და მაშინ ადამიანებს – რა თქმა უნდა, ეს მხოლოდ ხედვაა – გაუჩნდებოდათ წარმოუდგენლად მეტი დრო, რომ
მიეძღვნათ ის, რაც ჭეშმარიტი, კეთილი და ლამაზია.
და სწორედ ამისკენ ვმუშაობთ, რადგან მაშინ პასუხისმგებლიანი მოქალაქეები გვეყოლება და ვგავართ ძველ ათენს, სადაც
ნამდვილად პასუხისმგებლიან ადამიანებს ლატარიის სისტემის მეშვეობითაც შეუძლიათ პასუხისმგებლობის აღება.
და მჯერა, რომ ამ მიმართულებით წასვლა შეგვიძლია, უკვე არის შესანიშნავი პროგრესი; უბრალოდ, არ უნდა მოვშორდეთ საქმეს.
გერმანიის ეროვნული ვალი ამჟამად 2.5 ტრილიონ ევროზე მეტია.
ენერგიის მაღალი ფასები საფრთხეს უქმნის ევროპული კომპანიების კონკურენტუნარიანობასა და სამრეწველო წარმოებას.
დაგეგმილი ციფრული ევრო საფრთხეს უქმნის მოქალაქეთა ფინანსურ თავისუფლებას.
როგორი შეიძლება იყოს მომავლის მონეტარული და ეკონომიკური სისტემა, რომელიც ადამიანებს თავისუფლებსა და დამოუკიდებლობას შეინარჩუნებს?
დღეს ამაზე განვიხილავ შემდეგ სტუმრებთან ერთად.
როგორი უნდა იყოს ხვალინდელი მონეტარული და ეკონომიკური სისტემა? დრო იწურება.
ასე რომ, უპირველეს ყოვლისა, ხვალინდელი დღის მონეტარული და ეკონომიკური სისტემა ნაკლებად სახელმწიფოებრივი უნდა
იყოს და რამდენიმე ძალიან მარტივ საყრდენს უნდა ეფუძნებოდეს.
კერძოდ, რომ ადამიანები თავისუფლები არიან და შეუძლიათ თავისუფლად მოქმედება.
ეს მოიცავს მცირე მთავრობის მოდელს, რომელიც მთლიანი ეროვნული პროდუქტის 10%-ზე მეტს არ მოიხმარს.
შემარტივებული კანონმდებლობა, რომლის საშუალებითაც შევძლებდით არსებული კანონების 99%-ის გაუქმებას.
საფულე სისტემა, რომელშიც სახელმწიფოს აღარ შეუძლია ფულის ექსპლუატაცია ჩვენს საზოგადოებაში
სხვადასხვა გზით, განსაკუთრებით ინფლაციის მეშვეობით.
სინამდვილეში მხოლოდ ერთი ოქროთი უზრუნველყოფილი სისტემა არსებობს; მეორეს ვერ ვხედავ, ბიტკოინის მიუხედავად.
და, არსებითად, ადამიანებს მივცეთ საშუალება, აკეთონ ის, რაც მათთვის სწორია.
საბოლოო წერტილი იმ იდეას, რომ პოლიტიკოსებმა ჩვენზე უკეთ იციან, რა არის ჩვენთვის კარგი. აი, ეს არის.
დავამატებდი, რომ, ჩემი აზრით, ფინანსური თვითგამორკვევა ახალი მონეტარული სისტემის
ყველაზე მნიშვნელოვანი მახასიათებელი უნდა იყოს.
ჩვენ არ უნდა დავთმოთ ჩვენი ფინანსური დამოუკიდებლობა არავისთვის.
და სწორედ ამას ვაწყდებით ამჟამად.
ასე რომ, ჩვენ ციფრული ცენტრალური ბანკის ფულის შემოღების წინაშე ვდგავართ.
და ეს ნიშნავს, რომ ვიღაც სხვა წყვეტს, თუ რა გვაქვს ნებადართული და რა შეგვიძლია.
ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ საკუთარ თვითგამორკვევას ვკარგავთ. ჩემთვის ეს არის მთავარი საკითხი,
რომელიც მომდევნო ეტაპზე მნიშვნელოვანი იქნება.
- და მომავალმა მონეტარულმა სისტემამ, ან სხვადასხვა სისტემებმა, არ უნდა შეძლონ დომინანტური ვალუტის ჩამოყალიბება,
რათა სანქციები საბოლოოდ დასრულდეს – რათა ყველამ შეძლოს მშვიდობასა და სიმშვიდეში წარმოება და მუშაობა.
ამჟამად, გლობალური პერსპექტივიდან, ჩემთვის ეს ყველაზე მნიშვნელოვანია.
ჩემი აზრით, მიზანშეწონილი არ არის ყველაფრის ისე დატოვება, როგორიც არის – თუნდაც ნაკლები სახელმწიფო ჩარევით და მსგავსი
რამეებით – მაგრამ ჩვენ ყველანი კვლავაც ვცხოვრობთ სასტიკი კონკურენციის მქონე საზოგადოებაში მხოლოდ თავისუფალი ბაზრებით.
მაგრამ მე უფრო მეტად ვსაუბრობ ერთგვარ კოოპერატიულ კაპიტალიზმზე, სადაც ეს კოოპერატიული
კომპონენტი უბრალოდ ბევრად უფრო გამოკვეთილი უნდა იყოს.
ბევრმა მეცნიერმა უკვე გამოიკვლია და ნათლად დაამტკიცა, რომ თანამშრომლობით, ერთი და იმავე ძალისხმევით,
შეგვიძლია მივიღოთ უფრო მაღალი საერთო მოსავალი – სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ყველასთვის მეტი კეთილდღეობა.
ან იგივე შედეგი, რაც დღეს, გაცილებით ნაკლები ძალისხმევით.
და შემდეგ უბრალოდ საკუთარ თავს უნდა ჰკითხოთ, გვჭირდება თუ არა სრული რეზერვის საბანკო სისტემა?
უნდა იყოს თუ არა ის უზრუნველყოფილი? რაიმე ფორმით?
სიმართლეა კი საერთოდ ფულის მასის შესახებ?
სინამდვილეში საიდან მოდის ფული პროცენტებისთვის?
საბოლოო ჯამში, ეს ბევრ, ბევრ დონეზე პარადიგმის ცვლილებაა.
ეკონომიკა და ფინანსები მთლიანი სურათის მხოლოდ ძალიან მცირე, თუმცა ძალიან მნიშვნელოვანი ნაწილია.
ეკონომიკის ან ფინანსების მინისტრი რომ ვიყო, საკუთარ ზომებს არ შემიმუშავებდი, არამედ
უზარმაზარ საინფორმაციო კამპანიას დავიწყებდი.
მსურს, ჰენრი ფორდის სიტყვებს მოვუხმო, რომელმაც ერთხელ თქვა: "ხალხს რომ ფულადი სისტემა
ესმოდეს, ხვალ დილისთვის რევოლუცია მოხდებოდა".
მე მჯერა, რომ ადამიანების უმეტესობას წარმოდგენა არ აქვს, თუ როგორ მუშაობს ასეთი მონეტარული სისტემა, და მე
წამოვიწყებდი მასშტაბურ საინფორმაციო კამპანიას, რომელიც ორ მთავარ მიმართულებაზე იქნებოდა ფოკუსირებული.
ადამიანებს ავუხსნიდი, რომ ჩვენი ამჟამინდელი მონეტარული სისტემა, რომელიც მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ არსებობს, ერთი
ვალუტის, აშშ დოლარის, დომინირებით ხასიათდება, რის შესახებაც ადამიანების უმეტესობას არც კი მოუწევია.
და მეორე, რომ ცენტრალური ბანკები, რომლებიც ამჟამად ამ მონეტარულ სისტემას ინარჩუნებენ, ფარდულად კონტროლდებიან კერძო ორგანიზაციის,
კერძოდ, BlackRock-ის მიერ, რომელიც ამჟამად ფედერალური სარეზერვო სისტემისა და ევროპის ცენტრალური ბანკის მთავარი მრჩეველია.
ვფიქრობ, რომ ამგვარად, პირველ რიგში, ხალხს საშუალებას მივცემ, რომ მთლიანად გაიგონ საკითხი და
რეალურად ჰქონდეთ სიტყვა გადაწყვეტილების მიღების პროცესში.
მე მართლაც მჯერა, რომ საკმაოდ სასარგებლოა, როდესაც ფული ფიზიკურ ღირებულებასთანაა დაკავშირებული.
ჩვენ ვცხოვრობთ ციფრულიზაციის ეპოქაში და იმ დროს, როდესაც ყველა ეს კრიპტოვალუტა სულ უფრო და უფრო ნაცნობი ხდება ჩვენთვის.
მე ამას დიდ რისკად მივიჩნევ, რადგან, საბოლოო ჯამში, კრიპტოვალუტები არაფერია, თუ არა მონაცემთა
ჩანაწერი, ანუ მათ არ გააჩნიათ ფიზიკური ღირებულება.
მონაცემების ჩანაწერს ღირებულება მხოლოდ მანამ აქვს, სანამ ადამიანები მას ფულად აღიარებენ.
მე სკეპტიკურად ვარ განწყობილი ბიტკოინის მიმართ – როგორც ყველამ იცის – უბრალოდ იმიტომ, რომ ყოველთვის
ვფიქრობ, რომ ბიტკოინი ისეთია, თითქოს სეიფი იყოს, რომლის წინაც ვიღაც ზის და მის გახსნას ცდილობს.
დიდი ძალისხმევის შემდეგ, ის წარმატებას აღწევს. ის კარს აღებს და შიგნით რას ხედავს? არაფერს. აბსოლუტურად არაფერს.
და მე ასევე მიმაჩნია, რომ დირკ მიულერი სულაც არ ცდებოდა, როდესაც რამდენიმე წლის წინ
თქვა, რომ ბიტკოინი არაფერია, თუ არა ტროის ცხენი.
ვფიქრობ, როდესაც იმას უყურებთ, თუ როდის გამოჩნდა ბიტკოინი, გარკვეული ეჭვები უნდა გაგიჩნდეთ.
ბიტკოინი შეიქმნა 2009 წელს, 2007/2008 წლების გლობალური ფინანსური კრიზისის შემდეგ მალევე.
იმ დროს, დიდი ინტერესი არსებობდა ახალი მონეტარული სისტემის, ციფრული ცენტრალური ბანკის ფულის, შემოღების მიმართ.
მაშინ ეს ნელ-ნელა ცხადი ხდებოდა.
და ამის მისაღწევად, განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო ახალგაზრდების მომზადება, რათა მათ მაქსიმალურად მიეღოთ ციფრული ფული.
და სწორედ ასეთ როლს ასრულებდა ბიტკოინი იმ დროს. უამრავი ადამიანი, განსაკუთრებით კი ახალგაზრდები, ბიტკოინის ტალღას შეუერთდნენ.
და ბოლო დროს ვნახეთ, რომ ბიტკოინი წარმოუდგენელი გზებით გამოიყენება.
ბევრმა არ იცის, რომ ბიტკოინი დემოკრატიულ ვალუტად ვერც კი შეიძლება ჩაითვალოს.
რადგან ბიტკოინის 91 პროცენტი დიდი ინვესტორების ხელშია. მხოლოდ 9 პროცენტია ჩვეულებრივი შემოსავლის მქონე ადამიანების ხელში.
ეს უკვე იმის მაჩვენებელია, რომ ამ ვალუტის ფასი, რა თქმა უნდა, მსხვილი ინვესტორების მიერ
შეიძლება ერთი ან სხვა მიმართულებით გადაადგილდეს.
და მე ვეთანხმები ერნსტ ვოლფს, რომ თუ ამ ბიტკოინების 91% რამდენიმე ადამიანის ხელშია ან დიდი ინვესტორების
საკუთრებაშია, მაშინ ნდობის დამყარება ძალიან, ძალიან რთულია.
მეორე მხრივ, ბიტკოინი უდავო ან თუნდაც უნიკალური მხოლოდ მანამ დარჩება, სანამ მისი კოდის გატეხვა შეუძლებელი იქნება.
მაგრამ ეს მხოლოდ დროის საკითხია, სანამ გამოთვლითი სიმძლავრე კოდის გასატეხად საკმარისი არ გახდება.
და თუ მართალია, რომ ბიტკოინის კოდის დეკრიპტაციის მეთოდზე პატენტები უკვე შეტანილია, მაშინ მხოლოდ
დროის საკითხია, სანამ ვინმე ამას რეალურად შეძლებს.
და შემდეგ უკვე მოძველებულია იმის გააზრება, არის თუ არა ბიტკოინი რეალური რამ. რადგან მაშინ მისი გამრავლებაც შემიძლია.
ასე რომ, ეს შეზღუდვა, რომელსაც ყველას დავპირდი, უბრალოდ ცარიელი დაპირებაა. ის პირველ რიგში უნდა შესრულდეს.
დღეს ეს გავრცელებული ბიზნეს მოდელია. თქვენ იღებთ ვალს ფიატურ ფულზე, სრულად იცით, რომ ფული გაუფასურდება.
ფულის ღირებულების დაცემა გადახდის გადამწყვეტი კომპონენტია, რითაც ხდება აქტივების შეძენა და სიმდიდრის დაგროვება.
და სწორედ ასე მოხდა, რომ ხალხი გამოფიტეს, რადგან ფულის შექმნა მაუსის ერთი დაწკაპუნებით,
უბრალო ბუღალტრული ჩანაწერითაა შესაძლებელი.
და ასეა 1970 წლიდან. ოქროს ოფიციალური გარანტია უარყოფილ იქნა 1971 წელს და მას შემდეგ ფული იბეჭდება
ყოველგვარი გარანტიის გარეშე და წინასწარი დანაზოგების გარეშე.
ეს ნიშნავს, რომ ის იწარმოება და შემდეგ, პირველ რიგში, უნდა გადამუშავდეს.
1970 წელს, გერმანიაში საშუალო მუშას დაახლოებით 5000 ევროს ეკვივალენტი ჰქონდა.
ახლა დაახლოებით 30,000-ს მივაღწიეთ, ანუ დაახლოებით 475 პროცენტს. თუმცა, დღეს ოქროს მხოლოდ მეათედს იღებთ.
ეს ნიშნავს, რომ ფულის ბეჭდვის გზით სამუშაო ძალა 90 პროცენტით შემცირდა, თუ ამას ოქროში გამოვთვლით.
მსოფლიოში ძალაუფლების ორი ყველაზე მნიშვნელოვანი ინსტრუმენტია, ერთი მხრივ, ფული – ჩვენ ვცხოვრობთ საზოგადოებაში, რომელიც
რამდენიმე ასეული ან რამდენიმე ათასი წლის განმავლობაში არსებობს და რომელშიც გამოთქმა "ფული მსოფლიოს მართავს" მოქმედებდა.
საჭირო არ არის ამის შემოვლითი გზებით საუბარი. ფულმა სამყაროს მართვა დაიწყო.
ჩვენს დროში ძალაუფლების მეორე საშუალებაც არსებობს, და ეს მონაცემებია.
ასე რომ, ნებისმიერ ადამიანს, ვისაც ჩვენს დროში უსასრულო რაოდენობის ფული და მონაცემები აქვს, მაგალითად, ილონ მასკის
მსგავსად, შედეგად უზარმაზარი ძალაუფლება ეძლევა, შეუძლია ბევრი რამის განსაზღვრა, სხვებზე
მაღლა დადგომა და მათ ბედისწერაზე ზემოქმედება.
და სწორედ ამიტომ, მხარს ვუჭერ კონსტიტუციის გადახედვას და მასში ფულად სახსრებთან და მონაცემებთან
დაკავშირებით ხელისუფლების შეზღუდვის მექანიზმის შეტანას.
კარგით, მე ძალიან, ძალიან სკეპტიკურად ვარ განწყობილი ნებისმიერი მიდგომის მიმართ, რომელიც ნებისმიერ
სახელმწიფოს – თუნდაც ეს სახელმწიფოში უმრავლესობა იყოს – ტირანულად მოქმედების უფლებას აძლევს.
და ნაშრომი ფულის წართმევა ყოველთვის ტერორია.
მე ვიღაცას რაღაცას ვაართმევ, და მერე რა ვუყო?
მაშინ პოლიტიკოსებს მივცემ. ან იქნებ პოლიტიკოსებმა მიიღონ, რომ ამით ომი აწარმოონ?
კიდევ უფრო უარესი სოციალისტური კონცეფცია.
ასე რომ, ვფიქრობ, უმჯობესია თავი დავანებოთ იდეას, რომ აქ უნდა არსებობდეს ცენტრალური ძალა, რომელიც
შეზღუდავს ინდივიდს მის შემოქმედებით უნარებსა და მიღწევებში.
და ვფიქრობ, რომ პატენტები და ლიცენზიები ჩვენს დროში, ზოგადად, ძალიან საზიანო რამაა, განსაკუთრებით კი IT სექტორში, რადგან
ბევრი ახალგაზრდა, რომელიც დღეს სტარტაპებს აარსებს, ძალიან სწრაფად აღწევს კედელს, რადგან ისინი არღვევენ ამ პატენტებსა და ლიცენზიებს.
თუ კარგი იდეები აქვთ, მათ დიდ კომპანიები მალევე იპარავენ.
მაშ, ჩემი წინადადება — რაღაც კონკრეტულის შემოთავაზება — იქნებოდა, მსოფლიო მასშტაბით უარი
ითქვას პატენტებსა და ლიცენზიებზე IT სექტორში.
მე არ მინდა სახელმწიფო, რომელიც საკუთარ თავზე იღებს უფლებას, გიწესოს, რისი გაკეთება შეგიძლია და რისი – არა.
ეს ნიშნავს, რომ მე სრულად ვეთანხმები მარკუს კრალს და ვამბობ, რომ სახელმწიფომ სრულად უნდა თავი შეიკავოს ჩარევისგან.
თავად ბაზარმა უნდა გადაწყვიტოს, რომელი ტიპია ამისთვის იდეალური.
თუ რაიმეს უმრავლესობა ან ადამიანთა გარკვეული კრიტიკული მასა ისურვებს, მაშინ იქ
საქველმოქმედო დაწესებულებების დაარსებაა შესაძლებელი.
ეს ავტომატურად მოხდება, თუ ასეა განკუთვნილი. მაგრამ სახელმწიფომ ამ სფეროში მაქსიმალური თავშეკავება უნდა გამოიჩინოს.
და შემდეგ ეს მნიშვნელოვანი გადამეტებებიც არ ხდება.
ჩვენ უბრალოდ უნდა გავაუქმოთ ვალი. ის უნდა აიკრძალოს.
მაგრამ თუ დღევანდელ სიტუაციას შევხედავთ, საერთაშორისო ფინანსების ინსტიტუტის თანახმად, გლობალური ვალი მსოფლიო
მთლიანი ეროვნული პროდუქტის დაახლოებით 400 პროცენტს შეადგენს.
დაახლოებით 400 პროცენტი, იმის მიხედვით, თუ რომელ წელს განვიხილავთ. დაბალი საპროცენტო
განაკვეთების შემთხვევაშიც კი, ამის დაფარვა შეუძლებელია.
ამ მხრივ, ვალი კარგი იდეა არ არის. ჩვენ ნამდვილად უნდა დავემშვიდობოთ მას.
ფედერალური სარეზერვო სისტემა არის კერძო ბანკი, რომელიც კერძო ბანკებს ეკუთვნით, რომელსაც სახელმწიფომ კომპენსაციის
გარეშე მიანიჭა ფულის ბეჭდვის კანონიერი მონოპოლია და ასევე გადასცა ბანკების ზედამხედველობის მონოპოლია.
ეს არ არის სხვა, თუ არა ოლიგარქიული ქსელი, რომელმაც სახელმწიფო-მონოპოლიური საწარმოს
სახით ბაზრის ეკონომიკის ძირის გამოთხრა შეძლო.
ბაზრის ეკონომიკის პერსპექტივიდან, ვიტყოდი, რომ მსგავსი რამ უნდა აღმოიფხვრას.
აშშ-ში საუკეთესო მაგალითი იყო სილიკონის ველის ბანკი, რომლის გაკოტრებაც დაუშვეს, რათა წევრ ბანკს, ანუ
ფედერალური სარეზერვო სისტემის მფლობელობასთან დაკავშირებულ JP Morgan-ს, მისი ხელში ჩაგდება შეძლებოდა.
ამის შემდეგ ითქვა, რომ არ არის საჭირო იმ ცუდ სესხებზე ნერვიულობა, რომლებიც იქ არის – ყველა დევალვირებულ
სახელმწიფო ობლიგაციაზე, რადგან თქვენ გაქვთ ფედერალური სარეზერვო სისტემის უსასრულო მხარდაჭერა.
ეს ნიშნავს, რომ ამ სისტემაში კორუფციად მე სამთავრობო კორუფციას მივიჩნევ.
და ამან შესაძლებელი გახადა აუცილებელი კორექტივის განხორციელება – და, ფაქტობრივად, შუმპეტერს ამით იმის თქმა სურდა, რომ განწმენდითი
ქარიშხლის მისაღებად დროდადრო გაკოტრებაც უნდა დავუშვათ.
ფინანსურ ინდუსტრიაში ეს დაუშვებელი იყო, რადგან მას ყოველთვის სისტემურად მნიშვნელოვანად ან სხვა რამედ მიიჩნევდნენ,
მაშინ როცა რეალურ ეკონომიკაში – განსაკუთრებით მცირე და საშუალო ზომის საწარმოებში – ის ყოველთვის ნებადართულია.
და ეს არასწორია. ეს უსამართლობა, ჩემი აზრით, ერთ-ერთი მთავარი საკითხია, რომელიც გადასაჭრელია.
და შემდეგ, მინდა აღვნიშნო, რომ ბაზრის ეკონომიკა ზედმეტად არ უნდა განვადიდოთ.
როდესაც ჯანდაცვის სისტემაზე ვფიქრობ და მას საბაზრო ეკონომისტის პერსპექტივით ვუყურებ, საკუთარ თავს ვეუბნები, რომ აქ
კორპორაცია უნდა ვმართო. ამ კორპორაციით ბევრი ფული უნდა ვიშოვო.
მე უნდა შევთავაზო ჩემს აქციონერებს კარგი დივიდენდები. და როგორ მივაღწიო ამას ჯანდაცვის სისტემაში?
საუკეთესო გზაა, ადამიანები მაქსიმალურად დიდხანს დააავადმყოფო, დაავადების დროს გაუმჯობესების ხანმოკლე პერიოდის განცდის
საშუალება მისცე, მაგრამ, ზოგადად, მომხმარებლად შესანარჩუნებლად, ისინი მაქსიმალურად დიდხანს დაავადებულები დატოვო.
ვფიქრობ, რომ ჯანდაცვა, მაგალითად, სფეროა, სადაც საბაზრო ეკონომიკას საერთოდ ადგილი არ აქვს.
და შემდეგ ჩვენ ასევე გვჭირდება, და ეს არის მეორე პუნქტი, ნამდვილი სამართლის უზენაესობა, რომელსაც, სულ
მცირე ნაწილობრივ, კითხვის ნიშნის ქვეშ დავაყენებდი.
რადგან ჩვენ არ გვაქვს სრულად დამოუკიდებელი სასამართლო სისტემა.
თუ სასამართლო სისტემა იძულებულია, იხელმძღვანელოს ინსტრუქციებით, ან მასზე გავლენას ახდენს გარკვეული სამთავრობო ძალები, რისი
რამდენიმე მაგალითიც, სამწუხაროდ, ახლა გვაქვს — არა მხოლოდ ბატონი ბალვეგის ან სხვების შემთხვევაში, არამედ უფრო დიდი სკანდალების
დროსაც — მაშინ ჩვენ გვაქვს სიტუაცია, რომელიც უბრალოდ მიუღებელია და რომლის არმოხდენასაც ძირითადი კანონის საფუძველზე გვპირდებოდნენ.
და ჩვენ უბრალოდ იქ უნდა დავბრუნდეთ.
ეს ისეთი ცვლილებებია, რომელთა განხორციელებაც მარტივია და დარწმუნებული ვარ, რომ ისინი უახლოეს წლებში განხორციელდება,
რადგან ხალხი სულ უფრო ნაკლებად ეგუება არსებულ ვითარებას.
ასე რომ, სილიკონის ველზე, ჩვენ საქმე გვაქვს დიდებულ შვიდეულთან.
ესენია Alphabet, Amazon, Apple, Meta, Nvidia, Tesla და კიდევ ერთი კომპანია, სულ შვიდი, და მათ ამ
სფეროში თითქმის ყველა პატენტი და ლიცენზია ეკუთვნით.
ისინი აკეთებენ იმას, რაც მათ სარგებელს მოუტანს და არა იმას, რაც კაცობრიობის დანარჩენ ნაწილს.
და ეს ახლა უკვე ძალიან სახიფათო ზღვარს მიაღწია, რადგან მათ აქვთ ცოდნა ხელოვნური ინტელექტის სფეროში, და როდესაც საქმე
ხელოვნურ ინტელექტს ეხება, უნდა ითქვას, რომ არსებობს რამდენიმე მართლაც სერიოზული გამაფრთხილებელი ნიშანი.
უბრალოდ შეგახსენებთ, რომ ჯეფრი ჰინტონმა, Google-ის მთავარმა დეველოპერმა, გასულ წელს გადადგა იმ
მიზეზით, რომ ეს ყველაფერი ზედმეტად სახიფათო გახდა.
იგივე ითქმის მო გოდარდზეც, რომელიც Google X-ის მარკეტინგის ხელმძღვანელი იყო. დღეს ის ინგლისში მოგზაურობს და მთელ
აუდიტორიებს ავსებს თავისი გზავნილით, რომ კაცობრიობამ ხელოვნური ინტელექტის სფეროში ფრანკენშტაუნის მომენტს მიაღწია.
ასე რომ, შეგახსენოთ, დოქტორი ფრანკენშტეინი გამოგონილი პერსონაჟია, ექიმი, რომელიც სხეულის ნაწილებისგან აკერებს ადამიანს და სიცოცხლეს
შთაბერავს, მხოლოდ იმისთვის, რომ აღმოაჩინოს, რომ ეს არსება მოულოდნელად მასზე ძლიერი, უფრო ჭკვიანი და ასევე უფრო ბოროტია.
ასე რომ, ჩვენ ძალიან სახიფათო ზღვარზე ვართ.
და მთავარი პრობლემა, რასაც მე ამაში ვხედავ, ისაა, რომ ამ ტექნოლოგიის განვითარება ძალიან ცოტა ადამიანის ხელშია, რომლებიც
მხოლოდ საკუთარი ინტერესებითა და სარგებლით არიან დაინტერესებულნი.
რა კონკრეტული ნაბიჯების გადადგმა შეუძლიათ მეწარმეებს ეკონომიკის დასაბრუნებლად სწორ გზაზე?
მეწარმეებმა ახლა უნდა გააცნობიერონ ისეთი საგანმანათლებლო საქმიანობის ღირებულება, როგორიც AUF1-მა განახორციელა, და
მხარი დაუჭირონ მას ისე, რომ შეძლოს გაგრძელება და გაფართოება.
ასე რომ, ამ თვალსაზრისით, ეს თავის არიდება, რომ ისინი თავისას აკეთებენ, ჩვენ კი ჩვენსას, უნდა შეწყდეს.
ჩვენ ყველანი ერთსა და იმავე მდგომარეობაში ვართ და ძალიან ცოტანი ვართ იმისთვის, რომ კვლავ
მივცეთ უფლება თავგასულებს, სხვებს აკეთებინონ საქმე.
მე მჯერა, რომ მცირე და საშუალო ზომის საწარმოებმა თავდაჯერებულად უნდა დაადასტურონ, რომ ისინი ნამდვილად წარმოადგენენ საზოგადოების
საფუძველს და უზრუნველყონ, რომ ადამიანები ნამდვილად მათგან ყიდულობენ და მხარს უჭერენ მცირე და საშუალო
ზომის საწარმოებს და არა დღევანდელ პლატფორმულ ეკონომიკას, რომელიც ზუსტად საპირისპიროს აკეთებს.
რაც სულ უფრო და უფრო ნაკლებ სამუშაო ადგილს ქმნის და, ფაქტობრივად, ახალგაზრდებს აღარ ამზადებს.
ხვალინდელი თავისუფალი სამყაროს სურათები – ამ შესანიშნავი დევიზით ვაგრძელებთ პრაღაში გამართული
ალტერნატიული მსოფლიო ეკონომიკური ფორუმის გაშუქებას.
მემარცხენეები მემარჯვენეების წინააღმდეგ, ზედა ფენები ქვედა ფენების წინააღმდეგ, მიგრანტები ადგილობრივების წინააღმდეგ.
მოსახლეობის უმრავლესობამ კრიტიკული შეფასების გარეშე მოითმინა ტოტალიტარული კორონავირუსული შეზღუდვები.
თანმიმდევრულობა დამოუკიდებელ აზროვნებაზე უფრო მნიშვნელოვანი იყო.
ზოგადად, არსებობს წარმოუდგენელი წნეხი, რომ ყველასავით იყო, განსაკუთრებით გერმანიაში.
ტერმინის "ლატერალური მოაზროვნის" დემონიზება სიმბოლოა იმისა, თუ როგორ უნდა აღმოიფხვრას თავისუფალი სულისკვეთება უხეში ძალით.
აკადემიკოსების რიცხვი იზრდება, მაგრამ დამოუკიდებელი მოაზროვნეების რიცხვი მცირდება.
არანორმატიული ზრდასრულთა განათლება მასებისთვის სრულიად უცნობია.
ეს არის საგანმანათლებლო პრობლემა, რომელიც სკოლაში იწყება და ჩვენი დატვირთული საზოგადოებით მთავრდება.
ინდივიდუალური გადატვირთვა, სტრესი, გამოფიტვის რისკი და თითქმის არავის აქვს დრო ან შესაძლებლობა დამატებითი განათლების,
დამოუკიდებელი აზროვნების ან თუნდაც პირადი პასუხისმგებლობისთვის.
კრიტიკოსები ამტკიცებენ, რომ ეს ყველაფერი მიზანმიმართულია, რათა მორჩილი სამწყსო ადვილად კონტროლდებოდეს.
იმუშავე, მოიხმარე, გადაიხადე გადასახადები და არ იწუწუნო. მაგრამ ნუთუ ეს გვინდა?
და როგორი უნდა იყოს ან როგორი შეიძლება იყოს ხვალინდელი დღის ღირებულებები და საზოგადოება?
პიროვნული პასუხისმგებლობა დიდი სიტყვაა, რომელიც თავისუფალ საზოგადოებას სჭირდება, მაგრამ რომელსაც
ძალიან ცოტა სწავლობს და იშვიათად იყენებს პრაქტიკაში.
რომ უბრალოდ გაქვთ შეგრძნება, რომ პასუხისმგებელი ხართ სხვებზე, პასუხისმგებელი ხართ საკუთარ ბედნიერებასა და
ჯანმრთელობაზე, და რომ ჩვენ ყველანი ერთნი ვართ და როდესაც სხვებს ვავნებთ, საკუთარ თავსაც ვავნებთ.
ბოლო ოთხი წლის განმავლობაში, და, სინამდვილეში, ამის წინა მრავალი, მრავალი წლის განმავლობაში, მე კრიტიკულად ვარ განწყობილი ამ
მატერიალისტური მედიცინის, ტრადიციული მედიცინის მიმართ, რომელიც ადამიანებს მანქანებივით ეპყრობა, რომელიც სხეულს, სულსა და სულს
განასხვავებს, რომელიც ჯანმრთელობისა და ავადმყოფობის საფუძველს ჩვენი მატერიალური არსებობის
უმცირეს მშენებლობით ბლოკებში ეძებს და პოულობს.
და მუდმივად ვეკითხები საკუთარ თავს, როგორ არის ეს შესაძლებელი, რომ მედიცინა არ შეცვლილა, როდესაც ჩვენ დიდი ხანია ვიცით,
მაგალითად, ფსიქონორმოლოგიიდან და ასევე ფსიქოსომატური კვლევებიდან, რომ ჯანმრთელობა და ავადმყოფობა სხვაგვარად აღარ შეიძლება გავიგოთ,
თუ არ დავამატებთ უმატერიალო ფაქტორებს, რომლებიც შესაძლოა კიდევ უფრო მძლავრი აღმოჩნდეს, როდესაც საქმე
ეხება იმას, თუ რა გვიცავს ჯანმრთელად და რა გვაავადებს.
მე ჟურნალისტიკას მის ნაივურ ფორმაში ვენდობოდი, ყოველთვის ვიღებდი ყველა ძირითად მედიას და მიწევდა იმის
გაცნობიერება, რომ 50 წლის განმავლობაში მთლიანად მოვყევი ამ ყველაფრის მახეში და მცდარი აზროვნებისკენ წამიყვეს.
და კითხვა, თუ რატომ არ იცვლება რამე, გონებით ვერ გადაწყდება.
და ჩემთვის მნიშვნელოვანია, რომ ეს ასპექტი ამ პანელურ დისკუსიაში ჩავრთო. ეს გაგებას არ ეხება.
საქმე იმაში არ არის, რომ წმინდა გონების გამოყენებით შევცნოთ, რაც მოხდა.
პირველმა განმანათლებლობამ, 300 წელზე მეტი ხნის წინ, XVIII საუკუნეში, მოგვცა საშუალება, დავშორებოდით აზნაურებსა
და სასულიეროებას და საკუთარი თავი მოქალაქეებად შეგვეცნო.
ჩვენ გონების ნიჭი გვეძლევა და მისით, შესაძლოა, დიდი ზიანი მოგვიყენებია.
რადგან ის, რაც მოხდა ჩვენი ინტელექტის წმინდად გამოყენებისა და ჩვენი რაციონალური, ემოციური და სულიერი მხარეების დაკარგვის
შემდეგ, იყო ის, რომ ჩვენ გადავინაცვლეთ ინდუსტრიალიზაციის, ტექნოლოგიის, კაპიტალიზმისა და
ნეოლიბერალიზმისკენ, და ახლა ტრანსჰუმანიზმამდე მივედით.
ეს ნიშნავს, რომ ადამიანები სულ უფრო მეტად ხდებიან მანქანები.
და მე მტკიცედ მხარს ვუჭერ იმას, რომ, განსაკუთრებით ბოლო წლების გათვალისწინებით, გადავხედოთ ჩვენს მიდგომას და
ყურადღება რაციონალურის ნაცვლად ირაციონალურზე გავამახვილოთ.
თუ მკითხავთ, როგორი წარმოდგენა მაქვს, უნდა გითხრათ, რომ მჯერა, რომ არ არსებობს
ადამიანი, რომელსაც განსაკუთრებული უნარი არ გააჩნია.
და თუ ამას ვიჯერებ, მაშინ ჩვენი სოციალური პასუხისმგებლობა იქნება, დავეხმაროთ, წავახალისოთ, მხარი დავუჭიროთ და
ვასწავლოთ ამ ადამიანს, რათა მან შეძლოს საკუთარი ნიჭის განვითარება და საზოგადოების სასიკეთოდ გამოყენება.
თუ ამას შევძლებთ, მაშინ ამ ადამიანებს, რომლებსაც წარმოუდგენელი შესაძლებლობები აქვთ, შორის სინერგია დადგება.
თუ ამას მივაღწევთ, საზოგადოებასა და საზოგადოებრივ ღირებულებებში ისეთი აღმასვლა მოხდება, რომ ბოლო წლებში ჩვენ მიერ შემუშავებული
ტექნოლოგიების წყალობით, ფუნდამენტური მატერიალური საჭიროებების, მათ შორის ინდივიდუალური ფუფუნების საგნების
დაკმაყოფილებაში არანაირი პრობლემა არ გვექნება. მაგრამ ეს იქნება სინერგია და, ფაქტობრივად, სამოთხისმაგვარი სიტუაცია.
და ეს გამოსახულება მამოძრავებს, და სწორედ ეს მაძლევს ძალას, რომ ყველაფერს გავუმკლავდე, თუნდაც შეხვდეთ მცირე მტრულ
დამოკიდებულებას, როდესაც განსხვავებული იდეები გაქვთ ან როდესაც გარკვეულ დონეზე გამჭვირვალობას მოითხოვთ.
კარგით, მე უნდა ვისაუბრო მედიცინაზე, ჩემს კომპეტენციის სფეროზე.
მსურს, რევოლუცია მოვახდინო ამ უსულო მედიცინაში.
ამის რეფორმირება შეუძლებელია, ეს ნამდვილად ქვემოდან ზემოთ უნდა წამოვიდეს, თქვენ ის უნდა გააუმჯობესოთ.
წარსულში, როდესაც ჯანმოს ვუსმენდი, შინაგანად ყურადღებას ვიქცევდი.
ვფიქრობდი, რომ ისინი საუკეთესოდ იცოდნენ, და დიდი დრო დამჭირდა იმის გასაცნობიერებლად, რომ ეს ნამდვილად ბოლო რამაა, რაც გვჭირდება.
მაქვს ხუმრობა, რომელსაც უნივერსიტეტში სწავლისას ერთმანეთს ყოველთვის ვყვებოდით: ფიზიკის სტუდენტს მისცე
ფიზიკური ფორმულების კრებული და უთხარი, რომ დაიზეპიროს.
მაშინ ის კითხულობს, რატომ? თუ ეს მჭირდება, ვიცი, სად არის.
მიეცით სამედიცინო სტუდენტს მისი მშობლიური ქალაქის სატელეფონო ცნობარი და უთხარით, რომ დაიზეპიროს. ის იკითხავს: "რომელ დრომდე?"
პანდემიის დროს ამბობდნენ: "გთხოვთ, აიცერით". არ ჰკითხავდნენ, რატომ, არამედ — რამდენად ხშირად. ძალიან მორჩილები,
ძალიან პირდაპირები და არასდროს არაფერს ეჭვქვეშ არ აყენებდნენ.
და მე ძალიან მკაფიოდ განვასხვავებ სამედიცინო პროფესიონალებსა და ექიმებს.
ექიმები უამრავია. საუნივერსიტეტო საავადმყოფოები ექიმებითაა სავსე.
ისინი ყველა კვლევას კითხულობენ და უახლეს მცდარ შეხედულებებს კარგად იცნობენ.
როცა ამ საქმეში ჩემსავით დიდი ხანია ხარ, ზუსტად იცი, რომ არსებობს პარადიგმული ცვლილებები, რომლებსაც უცვლელად მიიჩნევენ.
და მერე ვიღაც მოდის და ამბობს, რომ ეს სიმართლე არ არის.
როგორც კი რამდენჯერმე ნახავ, როგორ ხდება ეს, ხვდები, რომ არაფერია სამუდამოდ დაწესებული.
ჩვენ ყველამ ვიცით, რომ ადამიანები ინდივიდები არიან – რაც ნიშნავს განუყოფელ დუალიზმს.
და ამას დავამატებდი; ვიტყოდი, რომ ადამიანები არიან ინდივიტრიუმი – სხეულის, გონებისა და სულის შეუძლებელი სამება.
და ხშირად შეიძლება არსებობდეს ფსიქოლოგიური პრობლემები, რომლებიც ფიზიკურად ვლინდება.
თუ სხეულს მკურნალობენ, ისინი სრულიად ცდებან.
ექიმმა ადამიანი უნდა განიხილოს როგორც მთლიანობა, არა მისი ორგანოების ჯამად, არამედ
როგორც მისი სხეულის, გონებისა და სულის ერთიანობა.
მე მჯერა, რომ გერმანიაში განათლების უდაბური მდგომარეობა სრულიად განზრახ არის.
ინფლაციური მინიჭება ფსევდო-აკადემიური წოდებებისა ნებისმიერი სახის გენდერული მეინსტრიმინგისთვის. ამას
შეგიძლიათ დაამატოთ ნებისმიერი რაოდენობის მოდური ტერმინი.
მჯერა, რომ ამის აღიარების გამბედაობა არ გვაქვს.
და მე ამას ვხედავ, როგორც დეკადენციის საბოლოო შედეგს, ჩვენს საზოგადოებაში არსებული კეთილდღეობის უგულებელყოფას, რაც იწვევს
პანიკასა და სურვილს, ჩაეჭიდონ იმ მცირედი ფუფუნებას, რომელიც ჯერ კიდევ არსებობს, ამ ცრუ უსაფრთხოების განცდას, რომლის
გამოც ადამიანი ემორჩილება ყველაფერს, რასაც სპექტრად უჩვენებენ.
არა, მაგრამ პერსონალური პასუხისმგებლობა, რომლის დროსაც ჩვენ ვაცხადებთ, რომ უარს ვამბობთ ნენსი ფეზერის
ბრძანების ან კარლ ლაუტერბახის დირექტივის შესრულებაზე, როდესაც საქმე ვაქცინაციას ეხება.
ჩვენ უარს ვამბობთ პოლიციელის მითითებაზე, რომ ჩავიცვათ ნიღბები.
არა, ჩვენ, როგორც ზრდასრულებმა, უნდა ვისწავლოთ ვთქვათ: "არა, მე ამას არ გავაკეთებ და პასუხისმგებლობასაც დავიკისრებ".
ჩემი აზრით, ეს ამის გასაკეთებლად ყველაზე მშვიდობიანი გზაც არის.
რადგან ეს არის პასიური გზა იმის სათქმელად, რომ მე რაღაცას უარვყოფ, უარვყოფ ამ დაქვემდებარებას და არ ვწევ ფისტს და
არაფერს ვაკეთებ იმისთვის, რომ ახლავე წახვიდეთ თანამდებობიდან.
ათწლეულების განმავლობაში პოლიტიკოსები და საზოგადოებრივი აზრის ფორმირების აქტორები მხოლოდ ყველაფრის განადგურებაზე,
ყველა საზღვრის აღმოფხვრასა და ადამიანების ყველა კოლექტივისა და შეზღუდვისგან გათავისუფლებაზე იყვნენ ორიენტირებულნი.
ახლა უკვე აღარავინ არავის წინაშე არ არის პასუხისმგებელი. აღარ არსებობს მყარი, სტაბილური საყრდენები, ჩვენი სქესიც კი.
ასე რომ, აღარაფერია დაფიქსირებული, საყრდენი აღარ არსებობს. შეგიძლია იყო ყველაფერი ან არაფერი.
ბევრს ჰგონია, რომ არაფერია და შემდეგ შემცვლელ იდენტობას კონსუმერიზმში, ბრენდებსა და ტანსაცმლის ბრენდებში
ეძებს. "მე Apple-ის მომხმარებელი ვარ" ან თუნდაც სოციალურ მედიაში, სადაც შემცვლელ ჯგუფებს იპოვის.
ეს ყველაფერი შემცვლელია, მაგრამ არ არის ნამდვილი. ეს ყალბი პიროვნებებია.
და ასეთ ადამიანებზე ძალიან ადვილია მანიპულირება. მათზე პროპაგანდა და მანიპულაცია ძალიან ადვილად მოქმედებს.
მათ ფესვები აკლიათ. მათ სტაბილურობა, ღირებულებების, ტრადიციებისა და მდგრადი საზოგადოებების საფუძველი აკლიათ.
მცირე და საშუალო ზომის საწარმოები შემოსავლების დაახლოებით 80%-ს აფინანსებენ.
ეს საშუალო კლასი იმდენად საფრთხის ქვეშაა, რომ, ჩემი აზრით, ამ ჯგუფში არავინაც კი არ არის ამის გაცნობიერებული.
ჩვენ ისეთ სიტუაციაში აღმოვჩნდით, რომ ევროპაში ზედმეტად წარმატებულები ვიყავით, რის გამოც ახლა მსოფლიოს
მასშტაბით ჩვენი კონკურენტები ჩვენს წინააღმდეგ არიან.
ახლა ამერიკელებს ზრდასრულები ვუწოდოთ თუ თინეიჯერები, ჩვენ კი ჯერ კიდევ საბავშვო ბაღში ვართ, ეს სავსებით
შესაძლებელია. შეგვიძლია ვიკამათოთ იმაზე, თუ სად ვდგავართ.
სიტუაცია ისეთია, რომ ევროპამ დამოუკიდებლობას ფინანსური და ეკონომიკური წარმატების შედეგად მიაღწია.
არსებობდა თავისუფლების მოძრაობები, შესაბამისად, იყო შესაძლებლობები, რომლებითაც ყველა კმაყოფილი არ არის.
და ცენტრალურ ევროპაში არსებული ვითარება ისეთია, რომ 3500 ფარული ჩემპიონიდან ნახევარი გერმანულენოვან ქვეყნებშია განლაგებული.
ასე რომ, ფარული ჩემპიონი, თავის ინდუსტრიაში ერთ-ერთი ლიდერი, მას უგულებელყოფა არ შეიძლება. ის მოწინავეა
ტექნოლოგიებისა და გაყიდვების კუთხით – ფარული ჩემპიონი.
ცხადია, რომ ჩვენი გლობალური კონკურენტები ამით კმაყოფილები არ არიან, რადგან მათ 8 მილიარდია, ჩვენ კი, შესაძლოა, 120 მილიონი.
ეს შესრულების თვალსაზრისით ცოტა არაპროპორციულია. როგორ შემიძლია ამ კონკურენტის გაკონტროლება?
მე შემიძლია ინფლაციის გენერირება, რომელიც, ბუნებრივია, 0.1/0.2-ის ფარგლებშია, პლუს-მინუს, მაგრამ არა 10, 20 ან 30.
ასე რომ, ეროვნულ ბანკში საკმაოდ ბევრი ფული უნდა დავბეჭდო და ის საკმაოდ იაფად უნდა დავარიგო.
მაშინ შემიძლია 100%-ით გარანტია, რომ მე ვიზრუნებ კონკურენტუნარიანობაზე, რადგან ხელფასები იზრდება, მასალები
იზრდება და ჩვენ მსოფლიო დონეზე კონკურენტუნარიანები აღარ ვართ.
ჩვენ მსოფლიო ჩემპიონები ვართ ექსპორტში, ანუ გერმანულენოვან რეგიონში.
მაგრამ ეს საკმარისი არ არის, მე ასევე უნდა გავანადგურო საფუძველი, და საფუძველი ენერგიაა.
მაშინ უბრალოდ სწრაფად ავაფეთქებ "ჩრდილოეთის ნაკადის" მილსადენს. ამ ენერგეტიკული ნაკადის კომპენსაციისთვის, კავშირის
გასაგებად, 120 ატომური ელექტროსადგურის დამონტაჟება მომიწევდა.
ბირთვულ ელექტროსადგურებს მყისიერად გამოვთიშავ, ალტერნატიულ ენერგიაზე გადავალ — ბნელი ჩავარდნები, ან როგორც არ უნდა უწოდოთ.
და თუ ეს მაინც არ იქნება საკმარისი, მაშინ უაზრო CO2-ის გადასახადს დავაწესებ.
და თუ ეს მაინც არ იქნება საკმარისი, მაშინ მორალს დავანგრევ.
მაგრამ ამ ხუთი ზომით, მე შევძლებ ყველაზე ძლიერი ეკონომიკის მუხლებზე დაჩოქებას.
და რას მოგვიტანს 2025 წელი, ამას ზოგიერთი დააკვირდება.
ბოლო სამი წლის განმავლობაში საერთაშორისო კონკურენტუნარიანობა სრულად განადგურდა.
მე მყავს კლიენტები, რომლებიც ბოლო წუთამდე ევროპაში ინვესტიციას გეგმავდნენ, შემდეგ კი თქვეს: "გაჩერდი, დუბაიში მივდივართ".
როგორ არის შესაძლებელი, რომ ქვეყანამ თვალებგაფართოებულმა არაერთხელ აირჩიოს საკუთარი მკვლელები?
როგორ არის შესაძლებელი, რომ ერმა არაერთხელ აირჩიოს ისეთი ადამიანები, რომლებიც, როგორც კანცლერი, "მწვანეთა
პარტიის" ეკონომიკის მინისტრი და ჯანდაცვის მინისტრი, ქუჩაში დაუყოვნებლივ არ აკავებენ მათ, უთვითმტრობოდ?
უნდა სძულდეს საკუთარი თავი, თუ საკუთარი გაუქმებისთვის მუშაობ და შემდეგ ამას მიესალმები, ტელევიზიით გამოდიხარ და აცხადებ,
რომ, საბოლოოდ, მწვანეთა პარტიის კონფერენციაზე ჩვენ უბრალოდ კიდევ ერთხელ დავადასტურეთ, რომ გერმანია მსოფლიოს უნდა ემსახუროს.
არა, ღვთის გულისათვის, არ გამიკეთებია.
მან უნდა დადუმდეს და თავისი მეზობლების წინაშე კარგ ქვეყანასავით მოიქცეს.
მაგრამ მას არც ვინმესთვის უნდა ემსახუროს და არც რაიმე ვალი უნდა გადაიხადოს. იგივე ეხება სხვებსაც.
საკუთარი თავის სიძულვილი არის მთავარი საკითხი, და ამის პასუხი, ზუსტად როგორც შენ თქვი, საკუთარი თავის სიყვარულის სწავლაა. მე
ყოველთვის ცოტა ფრთხილად ვარ ამასთან დაკავშირებით, რადგან საკუთარი თავის მოწონება, საკუთარი თავისადმი თანაგრძნობის
განცდა და პათოლოგიური თვითეჭვიანობის დაძლევა ძალიან ნარცისულად ჟღერს. ეს დიდი გამოწვევაა, სრულიად გეთანხმები.
ალბათ, დანაშაულის კულტურასაც უნდა შევეხოთ. ეს ის არის, რაზეც ადამიანები მუდმივად თავს არიდებენ საუბარს,
მაგრამ ახლა ეს ქვეყანასაც ეხება და გერმანელობის გამო დანაშაულისა და სირცხვილის გრძნობასაც.
ზედმეტად ირიბი ვიყავი?
დიახ, თქვენ ძალიან ირიბად თქვით, რომ ადამიანს ნამდვილად მოუწევს იმ ფაქტისთვის თვალის გასწორება, რომ უნდა
შეერცხინოს ან თუნდაც მემარჯვენე ექსტრემისტი იყოს, თუ იტყვის: "ვამაყობ, რომ გერმანელი ვარ".
ვამაყობ გერმანული გმირულობითა და შემოქმედებითობით.
ო, ღმერთო, მემარჯვენე ექსტრემიზმის საფრთხის მაუწყებელი ნიშნები გონებაში გვიბრწყინავს და ჩვენს
კულტურულ მემკვიდრეობასა და წინაპრებს ემუქრება.
ჰოდა, ასეა, სწორედ აქ იწყება საკუთარი თავის სიყვარული ან სიძულვილი, რადგან მუდმივად უარვყოფ და მრცხვენია.
ამიტომ ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ ამას გავუმკლავდეთ, მაგრამ თუ მუდმივად იმ წარსულ დროს ჩავეჭიდებით, საკუთარ თავს
ვადანაშაულებთ და ბოდიშს ვიხდით, ამას ვერასდროს დავამარცხებთ.
ჩვენ ბავშვებისგან უნდა ვისწავლოთ. და ასევე უნდა ვისწავლოთ მოხუცებისგან, რომლებიც სიკვდილის პირას
საკუთარ თავს ეუბნებიან: "სინამდვილეში, ის, რის მიღწევასაც ვერ მოვახერხე, ურთიერთობები იყო".
ყველაფერი დანარჩენი მე მოვაგვარე.
მე ჩემი ფერარები ვიყიდე და არ მესმის, რაშია მთელი ეს აჟიოტაჟი.
მაგრამ რის გამოც ნამდვილად ვსწორდები და რასაც კვლავ გავაკეთებდი, არის ჯანსაღი ურთიერთობა.
და მე მჯერა, რომ, თუ ამას საზოგადოებას მივუსადაგებთ, ეს სამაგალითო როლის ფუნქცია არის ის, რასაც უაღრესად მნიშვნელოვნად მივიჩნევ.
ეს ჯერ არ მიგვიღწევია, არა როგორც მწვრთნელებს, არამედ თითოეულ ადამიანს ინდივიდუალურად — რომ გააკეთონ წვლილი
უკეთესი საზოგადოების შექმნაში, გახდნენ საკუთარი თავის საუკეთესო ვერსია და შემდეგ სხვებისთვის სამაგალითო.
თუ საშუალო სკოლებს დააკვირდებით, განსაკუთრებით ბერლინში — მე ბერლინიდან ვარ, რომელიც ნამდვილად გერმანიის ყველაზე უკანასკნელი,
ყველაზე ღრმა ორმოა, ყველა თვალსაზრისით ავანგარდული შტატი.
რადგან გერმანიაში არავის სჭირდება სიცილი, რადგან თქვენ ყველანი ამ ქვეყანაში ბერლინის დამსგავსების გზაზე დგახართ.
და თუ ბერლინის სკოლას დააკვირდებით, დაინახავთ, რომ სახურავებზე ნახვრეტებია, საკლასო ოთახში იმდენი ბავშვია, რომ ყველაზე
თავდადებულ მასწავლებელსაც კი, რომელიც დაფასთან დგას, არანაირი შანსი არ აქვს, მათ აკონტროლოს, და შემდეგ კლასებს არც კი ესმით
მასწავლებლის მიერ ნათქვამი ეროვნული ენა, მშობლები კი იქ უგზავნიან თავიანთ შვილებს იმ იმედით, რომ ისინი ამას თავად გაერკვევიან.
არა, ზუსტად ასეც უნდა იყოს. ჩვენ სკოლებში ვიზიდავთ ადამიანებს, რომლებსაც სამოქალაქო სამსახურის თანამშრომლობა სურთ.
ხალხი სკოლის დამთავრებისთანავე, თითქმის შეუფერხებლად, იქ ხვდება, შემდეგ ამ სკოლებში სწავლობს და
ბედნიერია, რომ საბოლოოდ სამოქალაქო მოსამსახურე გახდა.
ეს დაუჯერებელია.
ასე რომ, სასკოლო სისტემა ჩვენი მთლიანი სახელმწიფო სისტემის მოკლე, სწრაფი განმეორებაა.
და თუ არ დავიწყეთ ამ სკოლების დანგრევასა და სასკოლო სისტემის გადაშენებას, მაშინ დანარჩენსაც აღარ უნდა ვცადოთ.
რაც მამოძრავებს, და ეს შეიძლება სასტიკად ჟღერდეს, არის სიკვდილი.
სიკვდილი, როცა უბრალოდ ვფიქრობ ამაზე, არის ის, რისი თქმაც მინდა საკუთარი თავისთვის
სიკვდილის პირას, ან რის გამოც არ მინდა, რომ ვინანო?
და ამას საკუთარ თავს საკმაოდ ხშირად ვახსენებ.
უბრალოდ მინდა, ყოველდღე საკუთარი თავის საუკეთესო ვერსია ვიყო, რადგან არასდროს მინდა, საკუთარ თავს ვუსაყვედურო, რომ
ეს ცხოვრება სრულად არ ვიცხოვრე და ყველაფერი არ გავაკეთე.
ყოველდღე მთელი ძალისხმევის გაღებას არანაირი მიზეზი არ აქვს.
ბევრი მეკითხება, როგორ ვუმკლავდები ამ ყველაფერს?
მაგრამ ეს, სინამდვილეში, უბრალოდ იმ სურვილს ნიშნავს, რომ ვიცხოვრო იმ ცხოვრებით, რომლისთვისაც ასე მადლიერი ვარ – ეს არის
მეორე რჩევა: მადლიერება – მე წარმოუდგენლად მადლიერი ვარ ამ ცხოვრებისთვის და მინდა, რომ სრულად დავტკბე მისით.
და ეს იმდენ ძალას მმატებს, ერთის მხრივ, ამ სიმცირემ და, მეორეს მხრივ, იმ მადლიერებამ, რომ
უბრალოდ ამდენ ენერგიას ვიღებ, რათა ამდენს მივაღწიო.
შემიძლია ეს გადავცე.
თქვენ, ძვირფასო მაყურებლებო, ალბათ შეამჩნიეთ ერთი რამ: მაცხოვრის მოლოდინი უაზროა, რადგან მაცხოვარი უკვე აქ არის.
შენ ხარ საკუთარი მხსნელი.
თემაა ხვალინდელი დღის გლობალური კონფლიქტების მოგვარება და ჩვენ, რა თქმა უნდა, გლობალურ გამოწვევებთან გვაქვს საქმე.
ლტოლვილთა დიდი გადაადგილებების ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი უდავოდ ომია, მიუხედავად იმისა,
ეკონომიკური ომი იქნება ეს თუ სამხედრო კონფლიქტი.
აშკარაა, რომ ამ განვითარებების ბენეფიციარები კორპორაციები და ლობისტები არიან და ეს კონფლიქტის ჯაჭვური რეაქცია უნდა შეწყდეს.
ჰმმ, ნამდვილად ისე ჩანს, თითქოს სულ უფრო და უფრო უარესდება.
ჩვენ ახლა ნამდვილად გრანდ ჰოტელის კლდის პირას ვართ.
საქმე ისაა, რომ ახლა შესაძლოა პირდაპირ ჩავერთოთ ძალიან დაძაბულ ომში.
სამოქალაქო ნაგებობებს ყველგან ანადგურებენ. ეს, ბუნებრივია, მთელ მსოფლიოში ლტოლვილთა უზარმაზარ ტალღას იწვევს.
და მდიდარი ქვეყნების მთავრობები არანაირად არ არიან მზად ან სურთ, სათანადოდ უპასუხონ.
სინამდვილეში, მთელი ლტოლვილთა კრიზისი კომერციალიზდება.
კარგი, მაგალითად, გერმანიაში არის კომპანია, სახელად სერკო.
ეს არის ბრიტანული კონგლომერატი, რომელიც თავისი პროდუქციის 30%-ს თავდაცვის სექტორში ყიდის ან ყიდის ბაზარზე
და გერმანიაში 120-ზე მეტ თავშესაფრის ცენტრს მართავს.
ძალიან მომგებიანი ბიზნესი, რომელიც, ამასთანავე, პასუხისმგებელია მოხუცთა თავშესაფრების
დახურვაზე, განსაკუთრებით კორონავირუსის პანდემიის დროს.
ეს ძალიან სერიოზული საკითხია. საპენსიო სახლები კორონავირუსის საბაბით განზრახ გაკოტრეს.
და ჩვენ უბრალოდ ვხედავთ, რომ სანამ ხალხის გაჭირვებით ამგვარი უკონტროლო მოგების მიღება არ შეიზღუდება.
ეს ნიშნავს, რომ სინამდვილეში საჭიროა ფინანსური სპეკულაციების შეზღუდვა.
ის, რაც მსოფლიოს უბედურებისკენ მიაქანებს, მაგალითად, დოლარის დომინირებაა.
რაც ბევრ ქვეყანას უბედურებისკენ მიაქანებს. ეს სანქციებია.
ეს არის ვარაუდი ფინანსურ ბაზრებზე მთელი ქვეყნებისა და ეკონომიკების დაცემის შესახებ.
ისინი ამაზე აგებენ და მათ მიერ ნაყიდი პრესაც შესაბამისად გამოიყენება ამ სახელმწიფოს დასანგრევად.
და რეალურად ვინ არის უფროსი?
აქ, გერმანიაში, სწორედ საინვესტიციო ბანკების სტრატეგები არიან, რომლებიც, არსებითად,
მხოლოდ პოლიტიკოსებს სალაპარაკო თემებს აწვდიან.
პოლიტიკა უბრალოდ პიარისა და გარკვეული სტრატეგიების გაყიდვის საკითხია.
ჩვენ ვხედავთ, რომ ყველა ამ ქვეყანაში სოციალური დაძაბულობაც აფეთქდება.
და მე მხოლოდ ყველას მოვუწოდებ, შეინარჩუნონ სიმშვიდე და კარგად დაფიქრდნენ კონცეფციაზე.
ასე რომ, ქვედა დონეზე მყოფმა ხალხმა ახლა უნდა ჩამოაყალიბოს სააზროვნო ცენტრები, ასე
ვთქვათ, "ქვემოდან ზემოთ" სააზროვნო ცენტრები.
ეს, ბუნებრივია, გვაძლევს მიგრაციის ახალ იარაღს. რადგან მიგრაცია იარაღია.
ის ასევე მიზანმიმართულად გამოიყენება სხვა ქვეყნების, ამ შემთხვევაში გერმანიისა თუ ავსტრიის, დესტაბილიზაციისთვის.
ამჟამად ჩვენ პირველი მსოფლიო ომისწინა პერიოდის მსგავს სიტუაციას ვაწყდებით, როდესაც ერთმანეთთან დაუკავშირებლად
მოჩვენებული ადგილობრივი კონფლიქტები განმეორებით იფეთქებს, თუმცა სინამდვილეში ერთმანეთთანაა დაკავშირებული.
მაშინ ბალკანეთის ომები იყო.
დღეს უკრაინასა და ახლო აღმოსავლეთში მიმდინარე ომები ერთ დიდ ბრძოლად ერთიანდება, რომელსაც არავინ სურს.
ვფიქრობ, რადგან ის ნაწილობრივ წინააღმდეგობებიდან, ინტერესებიდან და ასევე ადამიანის ბუნების ყველაზე ცუდი მხრიდან იღებს სათავეს,
შეუძლებელი იქნება მისი თავიდან აცილება იმ გაგებით, რომ დადგება მეგობრობისა და მშვიდობის სრული ეპოქა.
ამის ნაცვლად, საჭიროა ომის გამჩაღებლების შეჩერება.
ანუ, ისეთი პოლიტიკური პირობების შექმნით, რომლებშიც ის ადამიანები, რომლებიც სხვებს ომში იმიტომ ატყუებენ, რომ ეს
მათ სარგებელს მოუტანს, მათ ინტერესებს ემსახურება და მათგან მოგებას ნახულობს, ამას ვეღარ შეძლებენ.
ეს პოლიტიკის ამოცანაა. ასევე მედიისა და ჟურნალისტების ამოცანაა, შექმნან ასეთი სიტუაცია.
და რომ ხალხს ნათლად ესმოდეს, რომ არაფერი ხდება შემთხვევით – არაფერია ისე საფუძვლიანად
მომზადებული, როგორც მოულოდნელად აფეთქებული ომი.
მაგრამ ომის კონტექსტში რაღაც იკარგება: სამართლიანობა.
ჩვენ ამას ახლახან ვიხილეთ სირიაში. როგორც კი სირია მოულოდნელად დაეცა, მას ისრაელის
თვითმფრინავები დაესხნენ თავს და 250 საჰაერო იერიში მიიტანეს.
ეს არის გადამწყვეტი მომენტი.
ჩვენ ვცხოვრობთ ურჩხულთა სამყაროში. ჩვენ ვცხოვრობთ კონკურენტულ საზოგადოებაში.
და საბოლოო ჯამში, ომი უბრალოდ ჩვენი სამუშაოა.
უნდა ქვემოდანაც შეხედო.
როგორ ხდება სინამდვილეში ადამიანების სოციალიზაცია, განათლება და გაწაფვა, რომ ეს ჩვეულებრივ მოვლენად მიიღონ?
ერთი ადამიანი უბრალოდ გზის პირას დაეცემა. მე ამას არ ვეთანხმები.
მე უბრალოდ მჯერა, რომ ის, რაც კაცობრიობას განსაზღვრავს, არის ის, რომ ადამიანები, როგორც ვფიქრობდით, სოციალური არსებები არიან.
მაგრამ ჩვენ ფაქტობრივად გვატარებენ ინდუქტიურ მომზადებას და გვასწავლიან მცირე ქვედანაყოფებში ბრძოლას. შემდეგ კი
კარიერას იმით იქმნი, რომ ქვედა საფეხურზე მყოფებს თრგუნავ.
და ამ ხალხისგან თქვენ ქმნით გლობალისტებს და ყველაფრის მიმღებ ადამიანებს.
ვფიქრობ, იმის გათვალისწინებით, რაზეც ჩვენ პანელზე ვსაუბრობთ, იქ გარეთ მყოფი ხალხის 90
პროცენტს წარმოდგენა არ ექნება, რაზეც ჩვენ ვსაუბრობთ.
ისინი ფიქრობენ, რომ ისეთი ბრძანება, როგორიც ჩვენ გვაქვს, არის რაღაც, რასაც პოულობ, რასაც
გადმოგცემენ, რასაც უბრალოდ ხელი უნდა მოაწერო.
მაგრამ დემოკრატია სულაც ასე არ მუშაობს.
დემოკრატია მხოლოდ აზრის გამოთქმის უფლებას არ ნიშნავს, არამედ ამის მოვალეობასაც.
და მე მჯერა, რომ ყველგან უნდა წამოვდგეთ და ვთქვათ, რომ ამას არ ვნებდებით.
რადგან როდესაც საქმე მიგრაციასა და რემიგრაციას ეხება, ერთი რამ უნდა ითქვას: რა თქმა უნდა, ყველა
ხალხს აქვს იდენტობის უფლება, ეს სრულიად ნათელია.
მაგრამ მათაც, ვინც ჩვენთან მოდის, აქვთ სახლზე უფლება.
ისინი იქიდან წასვლას საერთოდ არ სურთ.
მათაც ბომბავენ და დევნიან. მათ სთავაზობენ გარიგებებს, რომლებიც მათ კულტურაში ცხოვრებას შეუძლებელს ხდის. ჩვენ ესეც უნდა ვაღიაროთ.
და შემდეგ ჩვენ ამ ორ ჯგუფს ვაერთიანებთ. ისინი მაშინ იწყებენ ბრძოლას. და ჩვენ ვერ ვხედავთ მათ, ვინც სიმებს მართავს.
რემიგრაცია ნამდვილად აუცილებელია, რადგან მჯერა, რომ მხოლოდ ხალხებს შეუძლიათ სამყაროს გადარჩენა გლობალისტებისგან,
და მხოლოდ რემიგრაციას შეუძლია ჩვენი ხალხის გადარჩენა.
რადგან ჩემი კითხვა, რომლითაც მინდა ამ პირველი გამოსვლის დასრულება, არის: რატომ არავინ კითხულობს, გამოიწვევს
თუ არა ახლა საუდის არაბეთში მიგრაციის ახალი ტალღები?
რატომ არავინ კითხულობს, იქნება თუ არა ახლა აზერბაიჯანის მიმართულებით მიგრაციის ტალღები?
არის 57 ისლამური ქვეყანა, საუდის არაბეთი წარმოუდგენლად მდიდარია. ისინი ახალ ქალაქს აშენებენ, სახელად ნეომი,
მათ აქვთ უზარმაზარი კარვების ბანაკი, რომელიც წელიწადში მხოლოდ ერთხელ, ჰაჯის დროს სჭირდებათ.
ისინი ათასობით და ათასობით იტევდნენ.
ისინი ასევე ნაწილობრივ დამნაშავეები არიან იმის გამო, რაც ამჟამად სირიაში ხდება, რადგან მათ ამ
ჯიჰადისტური დაჯგუფებების დაფინანსებაში მიიღეს მონაწილეობა.
რატომ უნდა იტანჯებოდეს ევროპა ყოველთვის?
ასე რომ, ევროპაში მოსახლეობის გაცვლა, მიგრაციის ეს იარაღი, მულტიეთნიკური სახელმწიფოების თვითნებური შექმნა,
რომლებშიც ჩვენ, ადგილობრივები, მალე უმცირესობაში აღმოვჩნდებით, ამ გეოპოლიტიკური საკითხებისგან ცალკე უნდა განიხილებოდეს.
და ეს წარმოუდგენელი ხრიკი, რომელიც მემარცხენეებმა, ან უფრო სწორად, ფსევდომემარცხენეებმა, ახლახან
მოახერხეს, კერძოდ, მასობრივი მოძრაობისა და მასობრივი მიგრაციის პოზიტიურად და ჰუმანურად წარმოჩენა.
და ასე არ არის. არც ჩვენთვის და არც მიგრანტებისთვის, მათ შორის იმ ეკონომიკური მიგრანტებისთვისაც, რომლებიც მოდიან.
ოჯახები ინგრევა; ჩვენ დემოგრაფიულ ვამპირულობას ვწარმოვიღებთ. როდესაც მესმის, რომ
კვალიფიციური მუშახელის მოზიდვა გვჭირდება, ვფიქრობ:
ჩვენ ვძარცვავთ იმ ქვეყნებს, სადაც ეს ყველაზე მეტად სჭირდებათ.
მოსამბიკში, ქვეყანაში გადამზადებული ექიმების 70 პროცენტი ემიგრირდა.
მაშინ საით წავლენ იქაური მცხოვრებლები? ისინი ევროპაში გაჰყვებიან მათ.
ეს ძალიან მნიშვნელოვანი საკითხია.
და მილიონობით ქალი, რომელიც აქ ჩვენთან ერთად ალაგებს, სხვებზე ზრუნავს ან პროსტიტუციით
ირჩენს თავს, ისინიც დაშლილი ოჯახების წევრები არიან.
ეს მასობრივი მიგრაცია ყოველმხრივ არაადამიანურია.
და მე სრულიად გეთანხმებით, ჩვენ უნდა ვამხილოთ ეს მორალური ფარისევლობა, ეს ფსევდოჰუმანიზმი და ვაჩვენოთ, რომ
კაცობრიობის მასობრივი მოძრაობითა და მასობრივი მობილიზაციით სარგებელს მხოლოდ ერთი ჯგუფი ნახულობს, კერძოდ, გლობალისტები.
ხალხს ამით სარგებელი არ მოაქვს.
ასე რომ, თუ კორონას კომპლექსურად შეხედავთ, ყველაფერი მხოლოდ ინდივიდუალურად განიხილება.
მხოლოდ ახლა იგებენ ადამიანები, რომ არსებობენ ბენეფიციარები, რომ ეს ბიზნეს მოდელია და
ფარმაცევტულმა ინდუსტრიამ მილიარდობით დააგროვა.
რომ ექიმები, რომლებიც გამოჩნდნენ, იყიდეს მეცნიერებმა კვლევებით, რომლებზეც მილიონობით დოლარის
დაფინანსება მიიღეს, როგორც დღეს აქ უკვე მოვისმინეთ.
არის პოლიტიკოსები და მედიასაშუალებები, რომლებიც ამით სარგებლობენ. მიმდინარეობს კადრების გაცვლა.
და ჩვენ ამას, ფაქტობრივად, ყველა კომპლექსში ვხედავთ, მიუხედავად იმისა, მიგრაციაზე ვსაუბრობთ თუ არა; ის ასევე
იქცა ბიზნეს მოდელად, რომლითაც დიდი კორპორაციები და საერთაშორისო ფინანსური ინდუსტრია იღებენ მოგებას.
იგივე ეხება გადარიცხვებს, მაგალითად, საწყის ქვეყნებში, რომლებსაც ზოგჯერ მაღალი
საკომისიოები და არახელსაყრელი გაცვლითი კურსი ახლავს თან.
და, რა თქმა უნდა, ომი საბოლოო ბიზნეს მოდელია.
თუ ნატოს აღმოსავლეთით გაფართოებას დავაკვირდებით, ყველა ქვეყანამ, რომელსაც მისაღებად სურს, მთელი
თავისი სამხედრო ძალა ნატოს სტანდარტებს უნდა მოარგოს.
ეს, რა თქმა უნდა, ნიშნავს, რომ მათ ზუსტად ამერიკის იარაღის ინდუსტრიაზე უნდა
გაამახვილონ ყურადღება. ეს ჩვენ უკვე გვქონდა დღეს.
მან უნდა მოიყვანოს საბრძოლო მასალა, აღჭურვილობა, პროგრამული უზრუნველყოფა და ღრუბლოვანი
ტექნოლოგიები ნატოს სტანდარტებთან შესაბამისობაში.
ასე რომ, Big Tech-მა, Microsoft-მა, Amazon-მა პენტაგონის, ცენტრალური სადაზვერვო სააგენტოსა და
ეროვნული უსაფრთხოების სააგენტოს ღრუბლოვანი სერვისებით ასობით მილიარდი დოლარი გამოიმუშავეს.
გამოჩნდნენ უზარმაზარი მონაცემთა გიგანტები. შეიქმნა დიდი ბიზნეს მოდელი.
და რაც განსაკუთრებით უსირცხვილოა, ის არის, რომ ერთ-ერთმა მთავარმა ბენეფიციარმა, BlackRock-მა, რომელსაც მნიშვნელოვანი ინტერესები
აქვს უამრავ იარაღის მწარმოებელ კომპანიაში, სულ რამდენიმე დღის წინ საჯარო გახდა და
განაცხადა, რომ სურს იხილოს უკრაინის აღდგენის ფონდი.
"ამაში ფულს არ ვითხოვთ", — უსირცხვილოდაც თქვეს, — "უბრალოდ გვინდა მათი მართვა, რათა მათმა
BlackRock-ის კომპანიებმაც მიიღონ ამით სარგებელი".
ეს კი საკმაოდ ცინიკური ბიზნეს მოდელია.
აშშ-ს უზარმაზარი სავალო ტვირთი აწევს, რომლის გადახდაც არასდროს იქნება შესაძლებელი.
და ამ მომენტში ომის საფრთხე იზრდება.
ამას ერთხელ აკეთებენ, როგორც ყოველთვის წინა ომებში გვინახავს: როდესაც ფინანსურ სამყაროს, როდესაც უზრუნველყოფილ
არასაბანკო ვალდებულებებს ან ფიატურ ფულს აღარანაირი უზრუნველყოფა აღარ აქვს, მაშინ ყველაფერი უნდა მოწესრიგდეს.
შემდეგ მაგიდა უნდა გაწმინდოთ, ყველაფერი გარეცხოთ და, ომის შემდეგ, ნულიდან შექმნათ ახალი მსოფლიო წესრიგი, როგორიცაა ბრეტონ-ვუდსი.
ხალხი ამბობს, რომ ტრამპი ზეციდან ჩამოვა და ყველაფერი კარგად იქნება. ეს არ მოხდება.
ეს უფრო იმ ადამიანების ინტერესებშია, რომლებსაც ჩვენი პარალიზება სურთ. მათ სურთ, დაგვარწმუნონ, რომ
ვიხსნებით, რადგან ამ შემთხვევაში ამას თავად აღარ გავაკეთებთ.
აშშ-ში მკვლელობის შემდეგ, ტრამპმა თითქმის წმინდანის სტატუსს მიაღწია.
ასეთია ღვთის განგება, რომელმაც მოძრაობა გამოიწვია და ბურთი გვერდით ჩაიარა.
არა ის.
ალბათ უნდა ესროლათ, ალბათ გაუმართლა, არ ვიცი. მაგრამ ის ღვთაებრივი არსება არ არის.
ტრამპი კამპანიას აწარმოებდა სლოგანით "გააკეთე ბრიტანეთი კვლავ დიდებულად".
და ეს სერიოზულად უნდა აღვიქვათ. მაგრამ ასევე ნათლად უნდა გვესმოდეს, რას არ ნიშნავს ეს.
"ამერიკა კვლავ დიდებული გახადე" არ ნიშნავს გერმანიის სუვერენიტეტის უზრუნველყოფას. ან ევროპის დიდებულებად ქცევას.
ან გააკეთეთ სამყარო უკეთესად, მაგრამ დაიცავით ამერიკული ინტერესები.
ეს მისი მოვალეობაა, როგორც ამერიკის პრეზიდენტის. ამისთვის აირჩიეს.
თუმცა, ეჭვის შემთხვევაში, ის ამას სხვა სახელმწიფოების, სხვა ინტერესებისა და სხვა სუვერენიტეტების ხარჯზე გააკეთებს.
არასდროს უნდა დაეჯეროს იდეას, რომ ქვეყანას მხოლოდ ძალაუფლების ბაზა ან ოჯახი მართავს; სინამდვილეში, ყველა
ქვეყანას ჰყავს სხვადასხვა მმართველი ან მდიდარი ოჯახები.
არენდ ოეტკერმა, 2005 წელს "ატლანტიკბრიუკის" ხელმძღვანელმა, განაცხადა, რომ ამერიკას 200 მდიდარი ოჯახი მართავს
და რომ ჩვენ მათთან კარგი კონტაქტების დამყარება გვსურს.
და ისინი, ვინც ახლა დონალდ ტრამპს უჭერენ მხარს, ფიქრობდნენ, რომ ადრე სხვების მხრიდან რეალურად მხარდაჭერილები არ იყვნენ.
ახლა კი ისინი ხმას იძლევიან, უყვართ, ცხენი რბოლაში გაუშვან, მაგრამ ეს იგივე რბოლაა.
ამიტომ, არაფერი შეიცვლება.
მაგრამ ის ფაქტი, რომ ველოდებით ვიღაცას, ვინც მოვა და უკეთესად გააკეთებს, აჩვენებს, თუ როგორ გვიტარეს ტრენინგი.
რომ დემოკრატიაში, სადაც გადაწყვეტილებას მოქალაქეები იღებენ, ჩვენ ველოდებით მხსნელს, რომელსაც
შემდეგ ყოველ ოთხ ან ხუთ წელიწადში ერთხელ ავირჩევთ.
ეს პირველი რამაა, რაც უნდა მივიღოთ. ეს სიმართლე ვერ იქნება.
ეს ნიშნავს, მოდი ვნახოთ, გაგვიმართლებს თუ არა. მაგრამ თუ იკითხავთ, ვინ ცდილობს ამჟამად სირიაში რეჟიმის შეცვლას, ვინ არის ის?
ისინი უკრაინელი ჯარისკაცები იყვნენ, რომლებსაც ბრიტანელები წვრთნიდნენ.
ახლა უკრაინაში ხომ არ სჭირდებათ? ამ მომენტისთვის არა. იქ მათ ვეღარაფრის გაკეთება აღარ შეუძლიათ.
მაგრამ სირიაში მათ ჯერ კიდევ შეუძლიათ ცვლილების მოხდენა. იქ ისინი მსოფლიოში ყველაზე დიდ ბენზინგასამართ სადგურზე არიან.
და შემდეგ თქვენ გექნებათ გარკვეული მოლაპარაკების ძალა იმასთან დაკავშირებით, თუ რა უნდა მოხდეს უკრაინაში ტრამპის შემდეგ.
სხვათა შორის, ბრიტანელები ამ მხრივ ბევრად წინ არიან, რაც იმითაც ჩანს, რომ ისინი არსად ჩანან.
ინგლისელები ამაში მართლაც საკმაოდ კარგები არიან.
აბა, უნდა ვთქვა, რომ ეს მართლაც ჯენტლმენურია. ეს "After Eight"-ის სტილია.
ისინი არ ჩანან. აი, ასეთი რელევანტურები არიან.
და აი ასეა, სირიით ერთდროულად ორ მოთამაშეს ვხსნით.
ისინი ანგრევენ შიიტურ ნახევარმთვარეს, იემენს, ლიბანსა და სირიას.
ყველა მიმართულებით ბომბავენ. ამაზე არავინ საუბრობს.
და ამავდროულად, თუ ისინი რუსებს სირიიდან გააძევებენ, რაც მთელი ამ საქმის არსიცაა, ისინი ტარტუსს თამაშიდან ამოიღებენ.
იქ რუსებისთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი და ერთადერთი ხმელთაშუა ზღვის პორტი.
ასე რომ, ჩვენ თავი ერთ ადამიანურ ოჯახად უნდა წარმოვიდგინოთ და საკუთარ თავს ვკითხოთ, როგორ გვსურს მომავალში წინსვლა?
რადგან ჩვენ ყველას გვაქვს სახლზე უფლება.
და აბსურდი ისაა, რომ ყველაფერი იმდენად არ არის, თითქოს ყველასთვის არ იყოს საკმარისი. ყველაფერი ყველასთვის საკმარისია.
სამართლიანად რომ განგვეყო, მასობრივი მიგრაცია არ იქნებოდა.
მაგრამ ეს არის პოლიტიკური ინტრიგა, რომელიც აქ მიმდინარეობს. ეს არის მაკიაველი ყველა სფეროში.
ჩვენ უნდა განვავითაროთ ეროვნული გრძნობა გერმანულენოვანი სამყაროს მიმართ. ეს არ ნიშნავს, რომ დანარჩენები სულელები არიან.
მაგრამ ჩვენ გერმანულენოვან სამყაროზე, ლინგვისტურ არეალზე, კულტურულ არეალზე უფლება გვაქვს და ამით ვამაყობთ.
ჩვენ შეგვიძლია უბრალოდ ასე ვთქვათ.
და ეს არის პირველი, რისი პროგრამირებაც შეგვიძლია, რადგან ამ შემთხვევაში ჩვენ ადამიანებს
თან წავიყვანთ, რადგან ეს მათთვის ხელშესახებია.
რომ კიდევ ერთხელ შევძლოთ ეროვნული სიამაყის მობილიზება იმის გამო, რასაც წარმოვადგენთ, და ის სცენაზე გადმოვიტანოთ.
ჩვენ მხარს ვუჭერთ გერმანულ აზროვნებას, გერმანულ კულტურას, გერმანულ ინჟინერიას.
და ჩვენ ასევე მხარს ვუჭერთ გერმანულ ვაჭრობას.
რადგან თუ გერმანელებმა ისტორიისგან რაიმე ისწავლეს, ეს ის არის, რომ ომი კარგი აზრი არ არის და ჩვენ არ ვგებთ.
არ ვიცი, ვინ იფიქრებდა, რომ რუსეთის წინააღმდეგ კამპანიას მოვიგებდით.
ჰოდა, როგორც გავიგე, ამბავი ბოლოს არც ისე კარგად დასრულდა.
მე ამას არ გავაკეთებდი.
და ვფიქრობ, ხალხი შოკირებული იქნებოდა, თუ გაიგებდა, რაოდენ ღრმად იქნა გამოყენებული კონსტიტუციის დაცვის
სამსახური, საიდუმლო სამსახურები და ფედერალური სისხლის სამართლის პოლიციის სამსახური შტატების მიერ.
და აღარ იცავს უსაფრთხოებას, არამედ უბრალოდ იბრძვის დანაშაულის, ორგანიზებული დანაშაულის წინააღმდეგ, რომელიც
ნამდვილად არსებობს და საკმაოდ საშიშია, მაგრამ საკუთარი მოქალაქეებისა და მედიის წინააღმდეგ.
ეს არის შემდეგი ხრიკი: ახლა გადაარჩინო დემოკრატია, რათა მოგვიანებით გააუქმო იგი.
ეს ჩანს არჩევნების შედეგებში აღმოსავლეთ შტატებში.
თურინგიაში, სადაც არჩევნებში AfD-მ 32 პროცენტით ყველაზე მეტი ხმა მიიღო, ახლა ოთხპარტიული
კოალიციაა, რომელსაც სამპარტიულ ალიანსს უწოდებენ.
და თქვენ ქმნით კიდევ ერთ ალიანსს მემარცხენეებთან, ანუ SED-თან.
CDU ამ ყველაფერს მხარს უჭერს მხოლოდ იმისთვის, რომ რამდენიმე მინისტრული პოსტის სანაცვლოდ ძალაუფლება შეინარჩუნოს.
ყველა ინსტიტუტი მარცხდება, მათ შორის პოლიტიკა, მედია და სასამართლოები, როგორც ეს კორონავირუსის დროს ვნახეთ.
და ეს, უდავოდ, ღრმა სახელმწიფოა თავის უწმინდეს ფორმაში.
ილუზია, რომ ხალხს კვლავ შეუძლია ლეგიტიმური მთავრობის არჩევა, რაც უმეტეს შემთხვევაში მხოლოდ მსგავს
კანდიდატებს შორის არჩევანს ნიშნავს, ახლა სრულდება.
მაგრამ ისიც უნდა ვაღიაროთ, რომ პროპაგანდითა და განათლებით ისე გაგვიწვრთნეს, რომ ვიფიქროთ: სწორი
ადამიანის გამოჩენის შემთხვევაში, მას ვენდობოდი.
და ეს არ მოხდება. ეს კვლავ ცენტრალიზებული იქნებოდა.
და მთავარია, ფეხზე წამოდგე და თქვა: "არ ველოდები, ვიწყებ, უბრალოდ, თავად გავაკეთებ".
და რაც ჩვეულ ეჭვმიტანილებს ეკლად ესობა, ისაა, რომ ჩვენ იმდენად თავდაჯერებულები ვართ, რომ აქ გამოვჩნდით და
უბრალოდ ვამბობთ: თქვენ ისეთი სასაცილო ფრინველები ხართ, რომ აღარანაირ საფრთხეს აღარ წარმოადგენთ.
სასაცილოა, რასაც იქ აკეთებ.
მე ხშირად ვაანალიზებ, რამდენად მდგრადია იმპერია და აქვს თუ არა ამას კავშირი კომუნიკაციისთვის გამოყენებულ საშუალებასთან.
რთულად ჟღერს, მაგრამ მარტივია.
ყველაზე სტაბილური იმპერია, რომელიც კი ოდესმე მსოფლიოს უნახავს, ძველი ეგვიპტელებისა იყო.
ისინი ქვით საუბრობდნენ, რისი ნახვაც დღესაც შეგიძლიათ.
დღეს ჩვენ ვსარგებლობთ საკომუნიკაციო საშუალებებით, რომლებიც ბევრად უფრო სწრაფია, სულ მცირე მარკონის დროიდან მოყოლებული. და დღეს
ჩვენ გვაქვს გლობალური იმპერია, რომელიც ციფრულად ფუნქციონირებს.
თუ ამ გლობალურ იმპერიას გათიშავ, ყველაფერი დასრულებული იქნება. ის არსებობას შეწყვეტს.
ეს ნიშნავს, რომ ჩვენზე კონტროლი ჩვენი მობილური მოწყობილობების საშუალებითაც ხორციელდება.
როდესაც მათ გვერდზე ვდებთ, როდესაც ჩვენს ციფრულ მოწყობილობებს ვთიშავთ, ჩვენ უხილავები ვართ. ეს ჩვენი ძალაა.
ძალა იმაშია, რომ ჩვენ უბრალოდ აღარ ვრთავთ მას, და მაშინ ჩვენთვის მიუწვდომელნი ვხდებით.
გვითხრეს, რომ ხელმისაწვდომები უნდა ვიყოთ, რათა არაფერი გამოგვრჩეს.
მუდმივად საქმის კურსში ვართ, სინამდვილეში მუდმივ მზადყოფნაში ვართ.
ძალთა ბალანსი მხოლოდ მაშინ შეიცვლება, როდესაც გადავწყვეტ, თუ როგორი მედია შემოვიშვებ ჩემს თავში.
ეს პირველი. მე მას აღარ ვუყურებ.
როდესაც დავცემით, უნდა დავფიქრდეთ, როგორ მოახერხა ამას მეორე მხარემ.
როგორც კენმა უკვე აღნიშნა, მათ ამას ამ სააზროვნო ცენტრების, ამ ფარული ტრანსატლანტიკური ქსელების მეშვეობით მიაღწიეს.
რაღაც ყოველთვის შოკისმომგვრელი სახით წარმოგვიდგებოდა, ასე ვთქვათ.
ჩვენ ახლავე უნდა დავიწყოთ კავშირების დამყარება.
ჩვენ უნდა დავაარსოთ საკუთარი სააზროვნო ცენტრები.
გერმანიაში უამრავი შესანიშნავი ინიციატივა გვაქვს, მაგრამ ისინი ერთმანეთის შესახებ არაფერი იციან.
არ არის საჭირო ბორბლის ხელახლა გამოგონა, როდესაც იუნდეში ენერგეტიკულად თვითკმარი სოფელი იქმნება.
და სადღაც სხვაგან, ვიღაც სხვასაც სურს ამის გაკეთება. შემდეგ იქ შეგიძლიათ მოიზიდოთ ექსპერტები, პროფესიონალი ჟურნალისტები,
რომლებსაც შეუძლიათ ეს ხალხს ძალიან კარგ, გასაგებ ენაზე გადასცენ.
ამისთვის ექსპერტები გვჭირდება.
დარწმუნებული ვარ, უნივერსიტეტებში ბევრია ისეთი პროფესორი, რომელიც პიჯაკის ჯიბეში ჩაკეტილი მუშტებითაა,
იზოლირებულია და სურს, რამე გააკეთოს, რათა თავისი ექსპერტული ცოდნა საზოგადოებისთვის ხელმისაწვდომი გახადოს.
და ჩვენ ამასთან დაკავშირებით რამე უნდა ვიღონოთ. და ვფიქრობ, დიახ, ჩვენ ეგოიზმი უნდა შევამციროთ; გაცემა მიღებაზე უფრო კურთხეულია.
ეს ძალიან სასიხარულოა. ჩვენ ეს კორონავირუსის პანდემიის დროსაც ვნახეთ – რა შინაგანი ძალა
გამოვიმუშავეთ, რა სიხარული ვიგრძენით ერთმანეთის დახმარებისას.
და ვფიქრობ, რომ ეს ნამდვილად ძალაა. მისი მეშვეობით ჩვენ შეგვიძლია, დიახ, ღრმა სახელმწიფო მოძველებულად ვაქციოთ.
ადამიანების უმეტესობა, ვინც გაეღვიძა და ვინც პრობლემა ამოიცნო და გაიგო, უკან აღარ ბრუნდება.
ეს ისეა, როგორც ხილი, რომელიც ვაშლის ხიდან ცვივა. ზოგი ადრე ცვივა, ზოგი კი — გვიან.
ეს ნიშნავს, რომ ყოველი ადამიანი, რომელსაც ჩვენ ვაღვიძებთ, არის ის, ვინც ელიტებმა თითქმის სამუდამოდ დაკარგეს.
თქვენ აიძულეთ, რომ წამოვმდგარიყავით.
ეს ჩვენ კორონავირუსის პანდემიის დროს შევამჩნიეთ და ეს AUF1 პანელიც იმის ნიშანია, რომ ჩვენ თავად ვაცნობიერებთ,
რამდენად ძლიერები ვართ, რამდენად ერთმანეთთან ვართ დაკავშირებულნი და რამდენად თავდაჯერებულები გავხდით.
მე ასევე იმედი მაქვს, რომ მაყურებელი იმედს მიიღებს იმის დანახვით, რომ აქ არიან ადამიანები, რომლებიც სრული განაკვეთით,
როგორც თავიანთ მთავარ სამუშაოს, მუშაობენ, რათა იპოვონ გზები, თუ როგორ გამოვიყვანოთ ჩვენ ამ მძიმე მდგომარეობიდან.
და მე მჯერა, რომ კორონამ ადამიანების უმეტესობაში ერთგვარი პოლიტიკური პუბერტატი გამოიწვია.
და ახლა იძულებულები ვართ, გადავიდეთ და უნდა გადავიდეთ.
და როგორც კი გადავიდი და ცოტა ხანს გავატარებდი, დედაჩემსაც და მამაჩემსაც არაფერი შეეძლოთ შემეთავაზებინათ, რომ
ჩემს ძველ, საყვარელ საბავშვო ოთახში დავბრუნებულიყავი, მაშინაც კი, როცა სწორედ ამას მთავაზობდნენ.
პირველ რიგში, მამაჩემი მკვდარია, დედაჩემი კი ცოტა გაბრიყვებულია.
ეს ასევე შეიძლება დავუწყოთ ქვეყნებს: დიდი მადლობა შეთავაზებისთვის. მაგრამ მე უკვე დიდი ვარ და ჩემს ცხოვრებას თავად გავუმკლავდები.
და ვინც ამას უარყოფს, თავისუფლებას არ იმსახურებს.
დღეს, ამ სხვადასხვა თემების მეშვეობით, ჩვენ შევძელით მომავალში ჩაგვეხედა და გვენახა, როგორი
შეიძლება იყოს ის, თუკი საჭირო ძალას განვივითარებთ.
რომელიც ხალხს უნდა დავუბრუნოთ, რომელიც ჩვენგან წაგვართვეს.
და ეს არის მამოძრავებელი ძალა. და რაც მთავარია, ჩვენ ერთი რამ დავამტკიცეთ. ჩვენ შეგვიძლია რაღაცის მიღწევა.
ჩვენ გვჭირდება მკაფიო მიზნები და მკაფიო ხედვა. და მათკენ უნდა ვისწრაფოდეთ შეუპოვარი გადაწყვეტილებით.
და ჩვენ ვაჩვენეთ, რომ ამის გაკეთება შეგვიძლია, ვაკეთებთ და მომავალშიც გავაგრძელებთ. გმადლობთ.
რა შეუძლია თითოეულ ადამიანს ახლა?
გაავრცელეთ ინფორმაცია, გაავრცელეთ ინფორმაცია, გაავრცელეთ ინფორმაცია და არა მხოლოდ ონლაინ
მედიის საშუალებით, არამედ განზრახ ოფლაინშიც.
ისევე, როგორც ჩემი მამა, ივო საზეკი, უკვე 15 წელია ამას აკეთებს S&G Network-ის მაგალითზე.
შეგიძლიათ შთააგონოთ ადამიანები და უთხრათ: უბრალოდ გადასცეთ ეს ორ ადამიანს, და როდესაც გადასცემთ ორ ადამიანს, და კვლავ და
კვლავ გადასცემთ. შემდეგ 20 ნაბიჯში სამყაროს ბოლოს აღმოჩნდებით.
ეს არის უკიდურესი გატაცება იმით, თუ რით შეგიძლია ადამიანების მოხიბვლა, როდესაც ციფრული კარიბჭეები იხურება.
ეს მოითხოვს სტრატეგიულ, ადგილობრივად ორგანიზებულ ქსელებს.
გაავრცელეთ ინფორმაცია, გაავრცელეთ რაც შეიძლება მეტად – ციფრულად, და თუ ეს შეზღუდული იქნება, ოფლაინ, რაც შეიძლება მეტად.
ეს ყველას შეუძლია.
გაუგზავნე ამ ვიდეოს ორ ადამიანს.