Алтернативен WEF – Суштината на 9 часа формативна современа историја.
Многубројни истакнати личности од образовната сцена се собраа на алтернативниот Светски економски форум во Прага.
Алтернативниот СВФ е контра-идеја на Големото ресетирање, алтернативен тинк-тенк за слободен свет на утрешнината.
Kla.TV ја претставува суштината на историски говори, возбудливи панел-дискусии и ексклузивни интервјуа.
Целата содржина од алтернативниот WEF може да се најде на AUF1: www.auf1.tv/alternativ-wef
Кремот на кремот на просветлените мислители и борци за слобода се собираат овде овие денови за да лансираат нешто многу посебно.
Сакаме да се спротивставиме на глобализмот и угнетувањето и да се залагаме за мир и слобода.
Живееме во предизвикувачки времиња, поради што е важно да се поврземе, да формираме сојузи и да создадеме мрежи.
А сега би сакале да ги поканиме двете лица зад идејата да ни се придружат на сцената: Елза Митмансгрубер и Стефан Магнет.
Да, јас ја имав идејата затоа што прочитав статија за почетоците на Светскиот економски форум од Клаус Шваб.
И таму видов и прочитав како сè почнало малку.
И тоа некако ме импресионираше. Тоа е важно.
И не е испишано во камен дека глобалистичкиот Светски економски форум мора да ги држи уздите на моќта.
Сега може да се соочи со конкуренција; сега мора да се соочи со конкуренција од Алтернативниот WEF.
И кој би можел да го направи тоа подобро од оние кои веќе покажаа храброст и се спротивставија на системот?
Овие суштински различни луѓе, мора да се каже, сега влегуваат во дијалог.
Огледувајќи се наназад, тоа ќе биде историски момент кога успеавме да ги обединиме толку многу големи личности кои можеби
не се согласуваат за сите прашања, но се обединети од заедничка цел, имено желбата за самоопределување, суверенитет и слобода.
И сите вклучени овде се решени да дадат сè од себе за да го постигнат ова, бидејќи без овие вредности иднината не е ништо.
Ви благодарам за вашето време, и уште еднаш, голем аплауз за иницијаторите.
Ние сме во чешкиот главен град Прага, прекрасен град, во прекрасен конференциски центар.
И така, логично е говорот на добредојде да го одржи некој што секогаш играл истакната улога во оваа земја.
Тој некогаш беше редовен гостин на Светскиот економски форум во Давос.
Сега тој ја смени страната и е со алтернативниот WEF.
Ние сме воодушевени што тој е тука, што нè почестува со своето присуство и, пред сè, што
ќе го одржи официјалниот говор за добредојде.
Поранешниот претседател, д-р Вацлав Клаус. Добредојдовте.
За мене, еден од овие симболи е овој хотел и оваа сала.
Последниот пат кога бев тука беше во 2008 година за мојот последен ODS конгрес.
Некои од вас можеби знаат дека ОДС е граѓанската демократска партија која јас . . .
Развојот на оваа партија, слично на политичкиот и идеолошкиот развој низ Чешката Република и низ Европа, постепено се
движеше кон денешниот постполитички, постдемократски свет.
По таа причина, ја предадов мојата почесна претседателска функција овде во оваа комора. Не сакав да бидам дел од тоа.
Дури и тогаш јасно ги видов и, се надевам, ги разбрав моќните тенденции на западниот свет.
Тие ни се заканија дека ќе нè внесат во денешниот трагичен свет.
По мое мислење, најважната улога денес ја игра идеологијата на мултикултурализмот, која создава, фали и брани масовна миграција.
Оваа идеологија дури и не го признава зборот слобода.
Во принцип, агресивно се спротивставува на главната институција на демократијата, државата-нација.
Сепак, нацијата е несомнено основниот и незаменлив елемент на човечкото општество.
Денешниот моќен гендеризам или радикален феминизам ја напаѓа биолошката суштина на човечките суштества и со тоа го напаѓа
основниот темел на човечкото општество, кој е семејството.
Како премиер и претседател на Чешката Република, морам да признаам дека ја внесов Чешката Република во ЕУ.
Мојот добро познат обид во последен момент да ја повлечам рачната кочница и да не го потпишам
Лисабонскиот договор како претседател беше залуден.
Како последица, европската интеграција дефинитивно се претвори во политичко обединување во последните години и децении.
Идејата за пријателска и взаемно корисна соработка меѓу суверени европски држави сега е минато.
Јас сигурно не сум единствениот што вели дека целиот Запад, особено Европа, е во опаѓање.
Предизвикот на нашето време е да спречиме денешниот пад да продолжи утре.
Конференции како денешната се надеваме дека ќе помогнат во овој поглед.
Ви посакувам продуктивен состанок. Многу ви благодарам.
Дами и господа, драги гледачи дома, почитувани соработници, целосно се согласувам со проф. д-р Вацлав Клаус
кога вели дека сега мораме да се ангажираме со светот.
Му благодарам за овие јасни, освежувачки зборови од устата на вистински државник кој сè уште разбира
одговорност, за разлика од оние што сега се дојдоа на власт и всушност го водат нашиот свет кон бездна.
И ти ме познаваш. Јас сум пријател на јасни зборови и ја опишувам сегашната ситуација сосема јасно.
Она што се прави овде, пред нашите очи, е директен пат кон пропаст.
И ова е целосно намерно, бидејќи одредени кругови се одлучиле да го спроведат она што го нарекуваат Големо ресетирање,
целосна преуредба, трансформација и, со тоа, уништување на средната класа и уништување на европското богато општество.
И не станува збор само за економски интереси, не само за одвлекување капитал и
најголемата експропријација во човечката историја.
Поентата е дека овие кругови сакаат да обезбедат власт за себе засекогаш, со помош на модерната технологија и дигитализацијата.
Ова им овозможува да прават работи за кои фараоните и царевите можеа само да сонуваат.
Сега сакаат да ја затворат вреќата за никогаш повеќе да нема слобода за нас, за толпата, за 99-те проценти, за
0,001-от процент од супербогатите, глобалистите, милијардерите, да можат да ја искористуваат моќта засекогаш.
Ние се спротивставуваме на ова, и денес би сакал јас, и би сакал ти, да не ја насочуваме нашата енергија
кон сè што е погрешно денес и во настаните што доаѓаат.
Да, ни е потребно како фиксна точка за да препознаеме како сакаме да се подобриме.
Но на овој алтернативен Светски економски форум, сакаме свесно да се фокусираме на тоа како би изгледала подобрата
иднина, да дискутираме за решенија и, пред сè, да се здружиме.
Кога ќе се собереме и ќе разговараме, иднината веќе почнува.
Бидејќи моќните елити прават сè што можат за да го остварат своето "Големо ресетирање" и глобалистичкиот нов светски поредок,
а секој што им се спротивставува е лесна цел, прогласен за припадник на пониска каста,
парија (= аутсајдер), и потоа се борат соодветно.
И покрај сè, и покрај целата оваа клима на тероризирање на туѓите мислења и верувања, сè уште има луѓе со
храброст, сè уште има луѓе кои се спротивставуваат на текот и имаат храброст да ја кажат вистината.
И кој би бил подобро погоден од оние храбри поединци кои се истакнаа во последните четири години на
исклучителни околности, кои излегоа од скривање, застанаа цврсто и останаа на своите позиции?
Кој би бил подобро прилагоден да размислува за светот на утрешнината токму сега?
И затоа секој што денес учествува на овој настан е внимателно избран, бидејќи секој од нив
веќе дал значаен придонес во својата област.
И јас си ја поставив за мисија да ги зближувам луѓето, да се обидам да ги унапредам работите или да ги
поддржам оние што веќе се на добар пат кон развој.
Инаку, од другата страна нема никаков идеализам.
Земете им ги нивните милијарди субвенции. Дали мислите дека ARD би продолжил да емитува следниот ден?
Или мислиш дека некој од професионалните политичари сè уште би се појавил во Бундестагот?
За овој режим нема идеализам.
Од наша страна има идеализам, има способност за страдање и има подготвеност да се прават жртви.
И потоа мораш да ги споиш два и два за да сфатиш кој ќе победи на крајот.
Ние го организиравме овој настан со доверба во луѓето, со доверба во учесниците, но пред сè со доверба дека постои потреба за него,
дека многу луѓе ќе го гледаат, дека ќе бидат инспирирани, дека ќе развијат свои проекти од него и дека, секако, ќе го поддржат.
Убеден сум дека ова доверба нема да биде разочарана. И токму ова доверба нè издвојува сите нас.
И мотото на овогодинешната конференција, мотото на првиот Алтернативен Светски
Економски Форум, е: Слики на слободен свет утре.
Сакаме да нацртаме како го замислуваме светот на утрешнината, без оглед на политичките реалности. Што сакаме?
Понекогаш мораме да го смениме курсот. Но остануваме верни на нашата цел, целната линија.
Прага потекнува од прагматизам, само сакав да го споменам тоа. Ќе почнам со Карл Шмит.
Тој еднаш рече: Суверенитетот лежи кај оние што одлучуваат за вонредна состојба.
И кога ова ќе го применеме на годините на коронавирусот во Европа, едно не може да се
негира: Европа беше и е јасно сѐ освен суверена.
За време на пандемијата на коронавирусот, Европа се придржуваше до наратив кој не потекнуваше од Европа, туку беше
намерно создаден во американските тинк-тенкови и фондации.
Европската вонредна состојба беше наметната на Европа од СЗО и не беше одлучена од населението.
Во реалноста, поединечните држави немаат право на глас во СЗО.
Одлуките што се обврзувачки се донесуваат со големи пари, а тие големи пари првенствено
доаѓаат од Фондацијата "Бил и Мелинда Гејтс".
Ова не е европска фондација, туку американска фондација која се користи како алатка на американската надворешна политика.
Оваа улога во надворешната политика за американските невладини организации во управувањето со вештачки создадени кризи беше
осмислена уште во 2010 година, кога Фондацијата Рокфелер ја претстави својата симулациона вежба "Локстеп" за коронавирус.
Потоа, во текот на неколку години беа воспоставени соодветни структури.
Во октомври 2019 година, следеше симулациската игра "Event 201", која, во одредена смисла, беше генерална проба, финалниот тест,
по кој биооружјето наречено Ковид-19, создадено со средства од САД, беше пуштено во
Вухан со цел целосно да го реорганизира светот.
Во овој Голем рестарт, суверените поединечни држави или конфедерација на држави надвор од Соединетите
Американски Држави повеќе не играат никаква улога.
Владата се заменува со управување. Моќта со тоа целосно се централизира и дигитализира во сите сектори.
Зад ID2020, на пример, се крие подмолен план да може да се вознемирува секоја личност во сите нејзини потреби.
Секој што нема актуелен статус на вакцинација, што го надминува произволно дефинираниот јаглероден отпечаток, што не се придржува
до соодветниот наратив во јавните простори, ќе биде казнет со одземање, а потоа со единствената валидна дигитална
валута, или произволно ќе биде лишен од сите граѓански права.
Секој што сака да живее непречено како суверен граѓанин на иднината мора да го открие целиот свој
приватен живот пред неколку американски ИТ-компании.
Живееме во илузорен свет во кој доминира доларот.
Европа целосно ги препиша тактиките на американските малтретирачи во училишниот двор.
Кимнуваш со главата за да избегнеш понатамошни удари под појасот или удари во линијата на водата.
Сите знаеме дека таканаречената слобода, особено слободата на изразување, сега е многу, многу ограничена во Европа.
И интернетот сега стана место каде што се практикува произволна цензура.
Европа не се фокусира на дијалог, туку повторно повеќе се потпира на оружје.
Оружјето зборува кога станува збор за конфликти во рамките на Европа.
И прашањето е, кој го започна? Русите во Украина? Не. НАТО во Југославија во 1999 година.
Војна одлучена од Соединетите Американски Држави за да ја поделат Европа.
Подели и владеј – секогаш истиот принцип.
Во моментов, Европа се подготвува за голема војна против Русија, првенствено за да се потврдат американските интереси.
Секогаш мислев дека сите се против војната, сè додека не открив дека има некои кои ја
поддржуваат, особено оние кои не мораат да одат.
Овој испад доаѓа од Ремарк и е вистинит.
Европа мора да се дефинира како Европа на татковини.
Европа која нема интерес за поданици, туку се фокусира на одговорни граѓани.
Европа што препознава кој управува со воени бази и стационира војници на европска почва со цел да
води војни во рамките на Европа и надвор од неа.
Таква Европа не ги прашува учтиво овие непријатели на кохезијата дали би сакале да ги прекинат своите агресивни активности,
туку ги прекинува и потоа инсистира на тоа прекинување.
Вториот чекор би бил да престанеме постојано да брбориме за демократија и конечно да ја воведеме.
Бидејќи ниедна европска земја не е навистина демократска.
Каде и да погледнеме, демократијата е само симулирана.
Само треба да ве потсетам на Романија. Оние што ќе направат погрешен избор, им е дозволено да почнат одново.
Сите ние живееме во нации кои се преземени од партиска олигархија.
Нашите парламенти се пополнети со помалку претставници на народот отколку со предавници на народот.
Зашто тие ги застапуваат интересите на оние што ги издигнаа на оваа позиција, со тоа
предавајќи ги интересите на сопствените граѓани.
Нè управуваат глупаци кои не смеат да се наречат така, бидејќи тоа сега се смета за навреда на величественоста.
Како суверени граѓани, да се заштитиме од целосно надмоќна држава која привремено ни ја
одзема слободата поради безбедносни причини.
За да спречиме ова да продолжи, мораме да додадеме клучна зборка во нашиот секојдневен јазик.
И тој збор е НЕ! Не на патернализмот! Не на цензурата! Не на државата на надзор! И пред сè, не на војната!
За оние кои не можат сами да одлучат дали ќе умрат природна смрт или со летална инјекција, или дали ќе бидат испратени на некоја
фронт-линија да се борат и да умрат за интересите на трети страни кои не ги познаваат, воопшто не можат да бидат суверени.
Тој се однесува како овца. И овците го плашат од волкот цел живот.
Но тие се убиени од овчарот.
Слободата што сите ја копнееме во Европа мора прво да се повика во секој од нас, а потоа да се живее.
Токму тоа нè прави луѓе.
Но ние, граѓаните, суверенот, одлучуваме каде ќе се сретнеме. Каде навистина лежи моќта. На пример, сега во Прага.
Нашата моќ најдобро се остварува на децентрализиран начин, односно во секое време и на секое место, но организирано колективно.
Ништо не ги ослабнува самопрогласените елити поефикасно отколку кога суверените граѓани низ Европа се
собираат без покана на тркалезни маси за да изготват нови устави и нови закони за своите нации.
Тоа е крајниот израз на демократскиот суверенитет. Едноставно одлучувате за тоа и живеете според тоа.
Секој за себе и ние како народи на Европа.
Ќе завршам со зборовите: Можеме да го направиме тоа.
Би сакал топло да ги поздравам моите гости на нашиот панел за здравје и медицина на иднината.
Сите знаеме дека нашиот здравствен систем е болен, што станува сè поочигледно.
Постои хроничен недостиг на персонал, пренатрупани ординации на лекарите, и лекарите денес имаат многу
малку време воопшто да се занимаваат со пациентите.
Сè повеќе има недостиг на лекови, и сосема е јасно дека денешната медицина е првенствено водена од профитните
интереси на фармацевтската индустрија и големите болнички групи.
И во оваа рунда сакаме да ја истражиме прашањето како би можела да изгледа подобрата медицина
во иднина за луѓето да останат поздрави подолго.
Д-р Хубмер-Мог, како ја замислувате подобрата медицина во иднина?
Да, така што кога станува збор за подобра медицина во иднина, мора да се каже дека како студенти по медицина ние
навистина не учиме ништо друго освен она што е во книгите. Она што нашите професори ни го предаваат на MedUni.
И во основа, и ова секогаш ми е многу важно да го кажам, фактот е дека во медицинските студии, како што се сега, на
работите што се суштински во највистинска смисла на зборот им се посветува далеку премалку внимание.
Ние започнуваме со нашите студии и имаме микробиологија во првиот дел, односно хигиена и микробиологија.
И таму учиш дека постојат вакцини и какви видови има. И тоа е сè.
Не слушаме ништо воопшто за адијуванси, адитиви во такви производи или несакани ефекти.
И подоцна во текот на вашите студии, кога ќе ги полагате испитите по соодветните предмети, било да е
педијатрија или дерматологија, ќе го имате вистинскиот одговор на дофат на рака, така да се каже.
Да, што можете да направите за да се заштитите? Да, оваа вакцинација, онаа вакцинација и така натаму.
Но студентите не се учат дека може да има и несакани ефекти, било од конвенционалните
вакцини или од новите модифицирани мРНК производи.
Тоа значи дека медицината на иднината ќе бара да се започне со обука, каде што многу повеќе ќе ја применувате
идејата дека лицето кое седи спроти вас, спроти лекар, спроти лекар во обука, е прекрасно човечко суштество.
Јас секогаш велам дека имаме ум, душа и тело. И тука сме да мислиме, да чувствуваме и да дејствуваме.
Само на универзитет навистина учиш дека постои личност која сега некако е како машина.
Професор Кристијан Шуберт секогаш тоа го вели.
Машинска медицина: нешто е расипано и сега треба да се поправи. И треба да се оддалечиме од тоа.
Треба да пренесеме дека постојат различни фактори поради кои оваа личност повеќе не е во добро здравје.
Зошто нешто се променило во неговиот организам, зошто има симптоми, зошто се разболел или дури и сериозно се разболел.
Професоре Бхакди, сакам директно да ви ја препуштам топката.
Видите, вие седите тука како еден од моите херои, навистина морам да кажам, и сигурен
сум дека многумина се чувствуваат исто така.
Вашите предупредувања за ковид-инјекциите уште од самиот почеток сигурно придонесоа многу луѓе да им се
спротивстават на овие генетски инјекции, и веројатно спасивте многу животи како резултат на тоа.
Би сакал да се обратам на улогата на вакцинациите.
Можете ли накратко да ја опишете улогата што вакцинациите воопшто можат да ја имаат во унапредувањето на медицината во иднина?
Вакцинациите ќе играат пресудна улога во медицината на иднината, бидејќи вакцинациите ќе бидат
непоколеблив споменик против измама и илузија.
Јас сум конвенционален лекар.
Студирав медицина, студирав микробиологија, предавав 25 години. И верував во вакцинациите.
Сум предаваше сè што е во учебниците.
Дури во последните три години, поради пандемијата, почнав да читам сè што пропуштив за време на студиите и во
мојот професионален живот. Постојат некои одлични книги.
Една книга што би сакал јавно да ја претставам е книгата на Сузан Хамфрис. Нејзиниот наслов е "Илузијата за вакцината".
Содржи сè што еден лекар треба да знае денес. Со извори, научно.
Тоа не е книга против вакцинација. И јас многу имам корист од неа.
Мислам дека сега сфаќам дека целата таа вакцинациона работа всушност била најголемиот бизнис во човечката историја.
Толку многу пари се потрошени и сè уште се трошат.
И токму затоа вакцинацијата беше избрана за врв на глобалистите.
Со тоа, тие водат војна против сопствениот народ.
Кога луѓето веруваат во себе и ја надминуваат догмата дека луѓето се изградени како машини, недоволни, со
недостатоци, и дека тоа е во суштина само судбина дали некој ќе умре од Алцхајмер, рак или инфективна болест.
Фактот дека луѓето се целосно неспособни сами да бидат здрави бара целосно преиспитување на медицината и,
пред сè, на начинот на кој луѓето се доживуваат себеси.
А самодовербата започнува кога луѓето повторно ќе имаат поздрав мозок, бидејќи токму таму
започнуваат размислувањето, чувството и одговорноста.
А да се биде здрав значи и да го разбираме она што јас го нарекувам ментален имунолошки систем, кој
ги препознава надворешните закани и реагира на нив, и како поединци и како општество.
Зашто менталниот имунолошки систем исто така создава социјален имунолошки систем, кој го користиме за
да се браниме од другите кои сакаат да ни наштетат.
И кога станува збор за овие основни работи во кризата со коронавирусот, на пример,
знаеме дека витаминот Д беше апсолутно неопходен.
Стотици студии покажуваат дека недостатокот на витамин Д ја зголемува веројатноста за смрт од која било заразна болест – без
разлика дали сега е означена како коронавирус затоа што е направен ПЦР-тест – бидејќи зад овој
ПЦР-тест за коронавирус може да стои кој било вирус.
Или која било причина што потоа води до пневмонија.
Но може да биде фатално ако недостасуваат одредени основни работи.
И последниот основен градивен блок, или еден од последните во нова основа или во нов објект на медицината – за мене, во
моментов е малку како клучниот камен, а уште неколку ќе следат.
А каменот што го држи сводот, на грчки "литос", е литиум.
Литиумот е веројатно еден од најважните суштински микроелементи.
И можам да го докажам тоа во мојата следна книга, наречена "Заговорот со литиум", која ќе излезе следната пролет.
Но во оваа книга докажувам дека литиумот е суштински, и пред сè, тој е суштински за сите основни системи, или
во сите основни системи, кои нè одржуваат во рамнотежа.
Пред сè, одржувајте го нашиот ментален имунолошки систем во рамнотежа.
Литиумот обезбедува формирање на нови мозочни клетки кои нè одржуваат млади и љубопитни.
Литиумот обезбедува нашите хромозоми да останат нетакнати во текот на целиот живот, да не умреме од старост, така да
се каже – во смисла на предвреме, една година или децении порано – да не развиеме Алцхајмерова болест или депресија.
Литиумот игра фундаментална улога во сите суштински, основни биолошки процеси и е противотров за, на
пример, невровоспалението предизвикано од мРНК-инјекцијата.
Според Европската агенција за безбедност на храната, ни е дозволено да консумираме до десет милиграми алуминиум дневно.
Иако знаеме дека алуминиумот е токсичен за мозокот и е одговорен, на пример, за стапките на аутизам
што ги забележуваме, бидејќи е дел и од вакцините.
Значи, 50 проценти од вакцините содржат алуминиум, кој всушност е токсичен за мозокот.
Д-р Штрасер, би сакал исто така да ве поканам да се приклучите на дискусијата. Имено, како
застапник на медицината заснована на докази.
Колку се важни пациентите со зајакнати права за подобра медицина?
Овластените пациенти се клучни. Во моментов, сведоци сме на развој што целосно оди спротивно на ова.
Илјадници години во нашиот медицински систем беше сосема природно медицинските податоци да
ги знаат само две лица: пациентот и лекарот.
Тоа беше строго доверливо. Дури е регулирано со закон.
Дури и не ми е дозволено да разговарам за пациент со мојата сопруга.
Тоа е апсолутно казниво по закон. И дури би можел да завршам во затвор поради тоа. Но што се случува во моментов?
Сите медицински податоци во моментов се евидентираат дигитално.
Австрија во моментов е дури и пионер во оваа област.
Сега воведовме дигитален сертификат за вакцинација: електронското здравствено досие.
И сите овие податоци се собираат и треба истовремено да бидат достапни за широк круг институции и поединци.
Овие податоци се собираат и на крајот ќе бидат достапни на федералната влада, на државните влади, на агенциите
за социјално осигурување, на итните лекари, на болниците, на регистрираните лекари и на секакви други луѓе.
Тоа значи доверливоста помеѓу лекарот и пациентот – која е клучна – дека пациентот оди кај лекар на
кој му верува и знае дека тој ќе се грижи за него.
И моите податоци не лебдат некаде, не се анализираат и не се користат на некој начин – ги нема. Целосно ги нема.
И според мое мислење, ова првенствено води до исчезнување на односот лекар-пациент.
Ако ги прочитате документите што во моментов ги објавуваат Светскиот економски форум, СЗО или
законите, повеќе не се спомнуваат лекарите и пациентите.
Потоа тие зборуваат само за даватели на здравствени услуги. Тоа е новиот моден израз.
Ние сите сме даватели на здравствени услуги.
Како лекар, повеќе не се спомнувам во многу од овие трудови.
И тоа води до тоа сè да стане неверојатно безлично, дехуманизирано, според мене, и до губење
на она на што медицината просперира: довербата.
Ако ги прочитате документите на Светскиот економски форум, сега тоа се проширува и на
вештачката интелигенција, која се планира и ќе дојде.
Во еден документ буквално се наведува: Планирано е, буквално, да се користат системи за
тријажа генерирани од вештачка интелигенција.
Тоа е она што тие всушност го пишуваат, дека е планирано во иднина некоја форма на вештачка интелигенција, компјутер, да одлучува
кој ќе добие кое лекување, кога и каде, и кој нема да добие.
Значи, ова не е измислица – не тврдам така – тоа е наведено во трудот на Светскиот економски форум.
Тоа е визијата на овие луѓе. И тоа е развој што е разорно, што целосно се движи во погрешна насока.
И според мое мислење, ова е нешто што треба силно да се отфрли и итно да се реши.
Не ни требаат никакви компјутери или телефонски броеви за да ги лекуваме луѓето.
Она што во моментов целосно недостасува е превенцијата.
Како лекари, ние речиси ништо не учиме во здравството, за време на нашата обука, за тоа како да го одржиме некого здрав.
И тоа е клучната точка. Зашто ако ги одржуваме луѓето здрави и во добра форма, ни треба помалку
медицина за болести, ни требаат помалку болници и слично.
И двете се непожелни развои.
И кога ќе земете предвид дека и ние ја имавме оваа традиција овде, во нашиот дел од Европа.
Но потоа дојде Фондацијата Рокфелер, а потоа дојдоа главните кампањи што беа оркестрирани во 1960-тите, 1970-тите и 1980-тите.
Можете да прочитате сè за тоа како луѓето намерно беа лишени од правото на избор, повеќе не им беше дозволено
да ја преземат контролата врз сопственото здравје, туку мораа да се потпрат на властите.
И тоа потоа исто така беше интегрирано во обуката на медицинските професионалци.
И тоа нема смисла. Ако сакам растение во мојата градина да успее, не одам кај него кога има проблем и не истурам нешто врз него.
Наместо тоа, јас гледам што таа јаде, што таа пие и колку сонце добива.
Значи, всушност, ако го извадиме тоа малку од системот, знаеме дека тоа е всушност дел од
основните принципи на здравствениот систем.
И порано имавме такво мноштво на мислења – секогаш уживам да читам стари книги за медицинските пристапи –
пред Фондацијата Рокфелер постоеше уметност на лекување.
Секој имаше своја индивидуална медицина. Она што една личност го правеше во едно село со неговите луѓе не мора да значи
дека го правеше истото неколку улици подалеку во друго село.
Но така се разви целата работа.
Како се случи овој развој, што Фондацијата Рокфелер, како што веќе неколку пати спомнавте, стекна толку огромно влијание
во последните неколку децении, во последните 100 години.
Зошто се оддалечи од овие исцелителни аспекти што ги имавме кон оваа чисто техничка и фармацевтска медицина?
Пари. Па, беше прилично едноставно. Тогаш, на почетокот на деветнаесеттиот и дваесеттиот век, хомеопатијата, остеопатијата,
хиропрактичката терапија и натуропатијата беа признати медицински дисциплини кои се
развиваа паралелно една со друга и уживаа исти права.
И потоа луѓето сфатија дека, па, може да се заработат многу повеќе пари во петрохемијата.
И потоа, во медицината, се појави следново: имам само еден симптом и само еден лек – а сè
друго што го сочинува човекот е изоставено.
Да, како што реков, нема интерес да се лекуваат луѓето, туку да се држат на лекови до крајот на животот.
А кај кардиоваскуларните болести, најочигледно е веројатно тоа што ја знаеме причината.
Ние ги знаеме ефикасните третмани, но во системот што го имаме во моментов нема да има реимбурсирање и
ниту еден лекар не би можел да заработува за живот.
И веќе имаме други модели во Скандинавија каде секој лекар едноставно има одреден износ, фиксен износ,
месечна паушална тарифа – и не е важно колку пациенти има или што прави со пациентот.
Тоа исто така би била можност за систем на иднината.
Исто така, мораме да бидеме внимателни да не создадеме уште една централизирана структура која би била
насекаде, затоа што мораме да ја напуштиме СЗО, бидејќи знаеме кои се финансиските спонзори зад неа.
Но мислам дека овие децентрализирани движења надвор од системот се многу охрабрувачки.
Како би можела да се промени оваа наставна програма?
Кој би имал моќта да носи одлуки? И што би требало да се случи за денешните млади студенти да добијат
можност да ја обликуваат медицината на утрешнината?
Иднината на медицината мора да промени многу работи. Таа мора да го промени влијанието на индустријата врз наставните програми.
Тоа е првото нешто што треба да се случи.
Втората работа што треба да се случи е да го воведеме повторно терминот "соодветен за видот" за луѓето.
Постои нешто што секој човек суштински го бара; тоа е дел од нашата природа.
И тоа важи за сите луѓе. Тоа е видово-соодветно. Видово-соодветноста мора да биде
основен принцип на новите наставни програми.
Потоа, секако, ќе мораме да ги промениме упатствата.
Само упатствата, самиот збор звучи како водечки медиуми, се огромен проблем, создаден од индустријата.
И лекарите веруваат дека мора да работат во рамките на овие упатства, и сè што е лево или десно од нив е забрането.
И тие се плашат да ги користат своите умови, бидејќи не се обучени да го прават тоа.
Професоре Бхакди, кога мислите на вашите колеги кои сè уште се заглавени во ова старо размислување дека
политиката за коронавирусот беше исправна и дека вакцинацијата е поважна, како можеме да допреме до нив?
Имате ли некои идеи како можеме да ги доближиме до реалноста?
Не е како да се лекарите глупави. Тие не се глупави. Повеќето од нив се многу интелигентни.
Не е дека тие сакаат лоши работи. Повеќето од нив сакаат добри работи.
Но тие се индоктринирани, Мајкл. Тие се индоктринирани.
Само мал број успеале да избегаат и да сфатат дека упатствата, препораките, дека нешто не е во ред.
Сега кога ја доживеавме оваа катастрофа со коронавирусот, можеби ќе биде полесно да се допре до нив.
Овие наративи за вакцинација настанаа затоа што тие, во суштина, беа измислени. И во нив има многу малку вистина.
И вистината е дека овие вакцинации во најголем дел имаат ужасни несакани ефекти. Но кој се осмелува да го каже тоа?
Главната струја и сите што се слушаат велат: алуминиумот е најчестиот тежок метал во светот.
И сите го вдишуваат и го јадат секој ден. Тоа не прави ништо.
И малите количини што се вбризгуваат со овие инактивирани вакцини се присутни во сите инактивирани вакцини, во
високи концентрации, релативно гледано. Тие се многу помали од она што го јадете, па заборавете на тоа.
Но она што луѓето не ти го кажуваат е дека има голема разлика помеѓу јадење нешто и инјектирање нешто во твоето тело.
Бидејќи она што се инјектира е токму она што го кажав за коронавирусот.
Овие вакцини не остануваат на место; тие влегуваат во крвотокот.
И алуминиумот во крвотокот веднаш влегува во сите органи, вклучувајќи го и мозокот.
Еден од луѓето кои најмногу знаат за тоа седи до мене.
И овој алуминиум е штетен за мозокот. Нема ништо добро што алуминиумот прави во мозокот, само штета.
И тоа исто така влијае на сите други органи. И алуминиумот не прави ништо добро. Зарем не е така?
Затоа предлагам да го преиспитаме ова.
Дали сакаме да вбризгаме вакцина што содржи алуминиум во мускулите на тримесечни бебиња – сега сакаат да почнат уште порано
– за да постигнеме токсични концентрации во крвта на детето?
Секогаш. Тие се отровни.
И колку е помало детето, толку е повисока концентрацијата, бидејќи природно е распределена низ овој мал волумен.
Да, и многу е ретко вирусите навистина да влезат во крвотокот и да се шират во големи количини.
Да, ако тоа се случи, можеш да се разболиш многу. Но тоа се случува исклучително ретко, затоа
што – и ова е исто така проблем со моите колеги –
Бројките не значат ништо во медицината. Ти не разбираш бројки.
Тие не разбираат дека ако некој навистина има грип или коронавирус, и ако вирус одвреме-навреме
навлезе во крвотокот, или 10 вируси, или 100 вируси, или милиони вируси, луѓето нема да умрат од тоа.
Напротив, ако спакувате милијарди, а не милиони, гени, ги спакувате добро за да не можат да бидат
уништени и ги вбризгувате во телото, тогаш крвотокот се преплавува со голем број заштитени вируси.
И ако имаат антитела, антителата не можат да нападнат затоа што ова липидно пакување ги штити вирусите и гените.
И тоа е големиот злостор што е извршен.
Ах. Овие луѓе, ланишните Нобелови лауреати, обезбедија нераскинливи гени да бидат вбризгани во неверојатни количини во
телата на милиони луѓе, мислам дека досега веќе милијарда, да.
И најскандалозно е што знаеја дека ефектите се непознати.
Соодветните податоци ќе се собираат само по ставањето во промет, според Институтот "Роберт Кох".
Со тоа изјавувате дека треба да се спроведе испитување на луѓе.
Немам зборови. И сега го повикувам светот да направи нешто по тој повод. Навистина морам да кажам, овие се заговорниците.
Кога ја набљудувам медицината, а јас исто така сум член на Медицинската асоцијација и разговарам со колеги, забележувам
колку се погодени некои лекари од она што се случило.
Не сакаат да зборуваат за тоа, но сите, или барем повеќето лекари, знаат дека нешто ужасно тргнало наопаку.
Ако погледнете, во Германија постојат анкети кои покажуваат дека околу половина од германското население познава
некого или самото е погодено од несакани ефекти од вакцината.
Според мене, коронавирусот во последниве години доведе до фундаментална криза во современата западна медицина.
И луѓето можат да видат дека сè беше едноставно глупост со големо Г.
Колку луѓе мислите дека доаѓаат во мојата ординација со здравствени проблеми по вакцинација, каде дедото
почина од вакцинацијата, каде сестрата е сериозно болна по вакцинацијата, или роднини, познаници?
Луѓето доаѓаат кај мене во ординацијата и велат: "Докторе, јас не сум вакциниран, но
моите вакцинирани колеги постојано се болни."
Тие постојано не успеваат. Сите ние го доживуваме ова секојдневно. И ние, лекарите, го доживуваме ова секојдневно.
Лекарите не сакаат да зборуваат за тоа, бидејќи многу лекари, секако, се залагаа за вакцинација.
Но ние во моментов сме сведоци на колапс на доказите.
Да ви кажам директно: Џон Јоанидис објави труд пред повеќе од 20 години во кој тврди дека 90 проценти од
студиите се лажни – една од најчитаните научни публикации.
И сега луѓето го сфаќаат ова. Секој ден, луѓето сфаќаат дека она што им било кажано за вакцинацијата не е вистина.
Ова го означува следниот чекор во овој систем, што објаснува зошто медицината е во криза.
И знаевме што ни штетеше и што ни користеше.
Критериумите за лекување со вакцинација наспроти аутизам се разјаснети. Знаеме дека е опасно.
Сега можеме да кажеме: добро, ќе правиме уште десет години истражување.
Но во следните десет години, секој ден ќе се раѓаат бебиња со ризик од аутизам од 1:32 или дури и
поголем. Зошто едноставно не ставиме крај на тоа?
Зошто едноставно не престанеме да го правиме тоа додека не бидеме сигурни дека можеме да го исклучиме?
Прашањето не е дали можеме да докажеме дека тоа не е така, туку дека мораме да ставиме крај на тоа, за никој да не
се раѓа со потенцијал да се разболи од нешто што сме го промениле, нешто што претходно не постоеше.
Кој го контролира знаењето, исто така ги контролира мислењата.
И, секако, глобалистичките актери и мрежи се само премногу свесни за ова.
Милијарди фунти течат низ целиот свет во новинарски мрежи и медиумски компании, кои го задржуваат толкувачкото авторитет
над секој значаен настан и развој во светот и, пред сè, јасно му соопштуваат на населението точно што треба да мисли за тоа.
Овој монопол врз информациите е исто така централен столб на глобалистичката трансформација.
И тоа е централното сидро во битката меѓу елитите и народот.
Најважниот алат за постигнување на лишавање од слобода е јасен за сите.
Значи, денес секој може да го земе својот мобилен телефон, да сними видео и да го постави на TikTok, Instagram или YouTube.
Едноставно споделување на вашите сопствени мисли и визии. Тоа е првиот чекор.
И ако сакате да станете јавни за да бидете дел од овој алтернативен медиум, тогаш секој може да го направи тоа.
И тоа е позитивната работа во врска со денешниот ден.
Можеме да ги искористиме медиумите за нешто позитивно и да шириме позитивна порака.
Или само се мотаме во кревет цел ден, скролајќи низ TikTok или гледајќи серии.
И секогаш започнува со твојата сопствена одлука: што ќе избереш?
Ако сакам да променам нешто во овој свет, тогаш морам да направам нешто.
Мојот татко темелно го истражи овој четврти стан и сфати дека четвртиот стан воопшто не е четврти, туку прв.
Нема повеќе задолжителни такси за оваа воена пропаганда, за овие таканаречени водечки медиуми кои тука расипуваат милијарди, за
озлогласени лаги. Наместо тоа, ова четврто тело стана прво тело и припаѓа на народот, поради
што тој многу напорно работеше на народна мрежа.
И јас исто така ја гледам клучот на новите медиуми во новото човечко суштество, каде што тој навистина го постигнал тоа.
Тој навистина го кажа ова во провокативна реченица. Тој рече: Новиот свет е без пари.
И потоа, да, потребни се пари. Секако дека се потребни пари, но тоа не е во фокусот.
Напротив, тоа е доброволна служба, давање, целосно посветување себеси во цврстото верување дека сè потоа ќе се врати,
бидејќи оние што ќе ги видат моите напори ќе ме поддржат.
И тука гледам дека преземањето на водството лично го сметам за екстремен модел за иднината.
Во моментов, тој исто така сака да го прекине финансирањето на бесплатните медиуми од секаде.
Слушнав за тоа на AUF1, десет сметки беа откажани. Сите сакаат да влезат.
Тука постои цврста основа во слободните медиуми, каде луѓето доброволно го даваат своето време и
велат: Ова е мојата кауза, ова е мојата работа.
По работа, го донирам моето време, моите вештини, моето знаење.
Мислам дека тоа е основа што им обезбедува на новите медиуми огромна сигурност и исто така
гарантира дека тоа ќе остане популарно движење.
Токму тоа ме фасцинира толку многу во нашата работа. Така се случи.
Денес имаме над 2.000 волонтери кои работат на различни проекти: Stimme&Gegenstimme е наменет за офлајн дистрибуција.
Каде што велиме дека е само лист А4, предна и задна страна, и ја предавам на две лица и ги охрабрувам да го предадат
на уште две лица, кои потоа го предаваат на уште две лица.
Ние ја градиме оваа мрежа сега. Тоа е исто така концепт кој, за мене, има карактер типичен за новите медиуми во денешно време.
Но тоа секогаш се темели на луѓето. Се темели на вашата сопствена промена, на вас сами, на тоа да преземете акција сами.
Новиот систем се заснова на новите луѓе.
И потоа можеме да бидеме сигурни дека нема корпоративна зависност, што е уште подобро во волонтерската работа.
Ти воопшто не си финансиски зависен, но навистина можеш да кажеш што треба да се каже.
Исто така беше многу импресивно да се види како тогаш меѓу вас се разви духот на заедницата.
90 минути подоцна, салата беше беспрекорна. Беше како по часовник.
Беше навистина импресивно. Поздрав до сите дома.
Топли поздрави од мојот татко и целото семејство.
Да, многу ви благодарам.
Јас исто така знам од моето искуство во ГДР дека новинарството и медиумите не можат да се сметаат одделно од политичкиот систем.
Во ГДР, раководството на СЕП прво мораше да поднесе оставка. Хонекер, Митаг и Херман прво мораа да поднесат оставка,
односно лидерот на партијата, економијата и пропагандата.
И потоа, веќе следниот ден, новинарството успеа да испорача токму она што луѓето го посакуваа од него.
Денес имаме медиумски пејзаж, водечки медиумски пејзаж, кој е цврсто во рацете на државата, политиката и корпорациите. Ова,
секако, ги вклучува јавните радиодифузни куќи и платформите, но и главните весници, кои се во сопственост на
неколку ултрабогати семејства: Мохн, Бурда Бауер, Холцбринк.
Значи, морам да ја започнам мојата визија со општество во кое сите ние, вклучувајќи ги и оние од нас на подиумот, оние од нас
во оваа просторија и оние што гледаат на нашите екрани, можеме да имаме збор и да
учествуваме во одлуки што влијаат на нашите животи.
За да го постигнеме ова, ни треба не само информација, како што спомнавте во воведот, туку пред сè
транспарентност. Информацијата е инструмент на моќ.
Во последниве години доживеавме квантен скок во оваа област, во областа на контра-публицитетот.
Сè уште би сакал да ја знам финансиската состојба при секој апел за донации, дури и ако тоа вклучува твојот живот или твоето срце
и душа, како во твојот случај, Елијас. При секој апел за донации, сè уште би сакал да ја знам финансиската
состојба. Дали емитентот зависи од моите 10 евра или не?
Тоа е еден дел од мојата визија: транспарентност. Вториот дел, вториот столб, е разновидност: разновидност на
теми, разновидност на перспективи, разновидност на мислења. Разновидност во потеклото на авторите.
Значи, не само вообичаените академици од големите градови со сите бои на кожа и секоја замислива сексуална
ориентација, туку и синот од работничката класа, ќерката на земјоделецот и селските деца.
Можеби и разновидност во организациските форми. Зошто да не експериментираме со јавно учество, со јавни говори?
Без да ги промениме политичките структури, нема да добиеме поинаков медиумски пејзаж.
Ние навистина ја видовме иднината овде на оваа конференција.
Значи, едноставно треба да продолжиме, да продолжиме да го промовираме ова во духот на вистинска утопија, да испробуваме
работи и на тој начин да го зголемиме притисокот до тој степен што политичките структури навистина ќе се променат.
Доаѓаме од ситуација каде што главниот тек имаше апсолутна власт над мислењето.
Значи, ако пред 20 години консумиравте медиуми, имавте само мејнстрим медиуми како единствена
алтернатива. И тоа драматично се промени со интернетот.
На крајот, однесувањето при консумирање медиуми исто така зависи од медиумската писменост на гледачот.
Значи, пред сè, би сакал да видам малку повеќе напредок во оваа област во иднина.
Затоа што ако гледачите беа свесни за техниките на манипулација што секојдневно се користат
врз нив, ќе имаше многу поголем отпор кон нив.
И тогаш пропагандата исто така би била помалку ефикасна.
И да, јас едноставно сакам медиуми кои им обезбедуваат на луѓето информации што им овозможуваат да ги подобрат своите животи.
А не спротивното, како што во моментов доживуваме.
Ние не создаваме медиуми заради самите себе, бидејќи можеме да правиме и нешто друго.
Ние се грижиме општеството, политиката, рамковните услови и иднината да се променат.
Бидејќи имам деца, многумина од вас имаат деца. Ние не сакаме тие да пораснат во свет каде што се ништо повеќе од
робови, или каде што трансхуманизмот значи дека повеќе немаат право да постојат и мора да бидат елиминирани.
Значи, сакаме нешто да се промени темелно.
И затоа, кога станува збор за алтернативни медиуми или за непријатната тема на цензура, луѓето секогаш
велат дека тоа е само наш проблем. Тоа е проблем на сите.
Ако има цензура и нема алтернативни медиуми, тогаш луѓето не можат да добијат информации.
И потоа не можат да формираат сопствено мислење.
Ако сакаме слободни медиуми, ни требаат слободни граѓани, ни треба слободна, ослободена политика.
Тие се меѓусебно поврзани садови. И без еден, другиот не е можен.
И со напредокот во медиумите, ние исто така напредуваме во општеството.
Како што општеството напредува, се менуваат и политичките односи на моќ.
Затоа што кога лагите се судруваат со вистината, знаеме кој ќе победи на крајот.
И на почетокот, секако, сакате само да едуцирате или да ги обработите темите што лично ме
интересираа во минатото или сè уште ме интересираат денес.
Ја споменувам тоа, и потоа веднаш добиваш негативни реакции и притисок од YouTube и од овие
платформи. Но, продолжувањето и неоткажувањето се клучни.
И тоа е многу, многу тешко. Но денес, на оваа конференција, можам да видам дека е можно.
Секако, би било подобро ако повеќе млади луѓе го направат овој чекор и јавно проговорат, или
барем се осмелат да ги изразат своите мислења.
Луѓе кои сè уште се заробени во она што јас го пронајдов како одличен термин, затворот на мислите на
мејнстрим медиумите. Да, како можеме да ги допреме?
Верувам дека, покрај затворот на мислата, луѓето имаат втор затвор, затворот на просперитетот.
Ова исто така беше спомнато неколку пати денес.
Во моето истражување испитував што ги тера луѓето да престанат да ги гледаат дневните вести и, на пример,
да преминат на AUF1. Одговорот е релативно едноставен.
Секогаш треба да има прекин помеѓу личното искуство и официјалниот наратив.
Кога официјалниот наратив повеќе не се совпаѓа со личното искуство, луѓето почнуваат да бараат
други информации, за Голан или на друго место.
Сè повеќе луѓе ќе ги доживеат овие нарушувања во нивниот секојдневен живот.
И потоа е добро што постојат понуди како твојата, твојата понуда, сè што имаме овде на сцената,
затоа што токму таму луѓето ќе најдат одговори.
Значи, и овде, едноставно е прашање на продолжување и доверба дека реалноста, а со тоа и времето, се на наша страна.
Економските податоци укажуваат дека следната година, 2025, ќе донесе невиден бран на неплатежни
состојби, придружен со масовно невработување и така натаму.
Ќе се случат некои многу шокантни настани, и ние мораме да ги подготвиме нашите пловила, мораме да застанеме, мораме да
бидеме подготвени, мораме да бидеме препознатливи како светилки за оние што бараат, кога некако ќе се најдат во темнина.
И токму затоа. Навистина треба да ги натераме медиумите на GEZ да работат доброволно навечер, користејќи ги сопствените ресурси и
следејќи ги сопствените интереси. Тогаш ќе бидеме на еднаква основа и ќе можеме да
видиме за што навистина се заинтересирани луѓето.
Од самиот почеток се потпиравме на сопствените сервери и инфраструктура, но не дозволивме другите да го сторат истото, и
верувам дека ова е каменот што може да го собори Голијат ако секој ја најде својата праќа
и ги постави своите децентрализирани системи.
А потоа, вие воспоставувате мрежи меѓусебно и формирате федерации, се наоѓате еден со друг, децентрализирано.
Но, да кажам, како да започнете: еве, локалното вмрежување е, секако, клучната фраза – навистина обратете се на луѓето и
кажете: луѓе, вие сте на терен, доставете ни ги информациите, ни требаат најдобрите експерти, ни требаат најдобрите информации.
Јас исто така велам дека професионализмот и така натаму се апсолутно суштински и неопходни.
Од друга страна, ако навистина располагате со најдобрите информации и најдобрите експерти, тогаш секогаш бевме изненадени
како најнепрофесионалните програми привлекуваа милиони гледачи кога инвестиравме во други продукции и така натаму.
Ние исто така снимавме долгометражни филмови, кинофилмови, сè на доброволна основа, и постојано нè
избркуваа од кината и слично, тоа беше огромен напор.
И произведуваше и други работи покрај тоа, но тоа имаше нешто посебно, и луѓето го сакаа, им беше потребно.
Пред да постигнеме поголема рамнотежа и правичност овде, едноставно мораме да ги исцрпиме сите средства, а локалното
вмрежување е апсолутен плус, што го сметаме за централна стратегија за иднината. Мораме да користиме сè,
децентрализирани сервери, социјални мрежи, што е можно подолго.
Постојано усвојуваме нови стратегии, нови пристапи, нови методи, формираме работни групи каде што дискутираме како која социјална
мрежа реагира на која цензура и што сè уште функционира каде?
Треба да останеме активни на сите фронтови, но локално да воспоставуваме мрежа, да ги повикуваме луѓето во мрежата, да ги
извлечеме од анонимност и да им кажеме: "Еј, ти живееш таму и таму, ќе одиш ли на настанот,
ќе фотографираш ли, ќе ги испратиш ли овде?"
Треба да напредуваме и потоа може професионализмот да се зголеми.
Но повторно и повторно, искористете ги средствата што ги имате и само тргнете со полна пареа.
Ја застапувам оваа теза уште од самиот почеток, а со тоа мислам на 2005, 2006 година, кога се роди YouTube.
Бевме таму од самиот почеток, поради што сум малку тврдоглав по ова прашање, да бидам искрен.
Нема да дозволам да ме отстранат од овој голем пазар.
Таму едноставно е така: ако сакаш да продадеш производ, оди на пазар и викај, па потоа го продаваш.
Но ако некој дојде и каже: "Не, не, можеш да ги продаваш своите работи само таму, во најдалечниот агол, во задната
уличка", јас нема да се согласам со тоа, бидејќи тоа е нечесна конкуренција. И инсистирам условите да бидат исти за сите.
Но, како што реков, сум тврдоглав. Ова ни се случило неколку пати.
Ние само што почнавме одново на YouTube на почетокот на 2024 година.
И јас исто така верувам дека апсолутно мораме да го направиме ова, бидејќи токму таму се луѓето до кои
треба да стигнеме, за да може нешто да се промени.
Не помага ако секогаш играме истиот балон.
Потоа има сенчести забрани, нашиот најголем канал, 280.000 претплатници.
Кога таму ќе поставам видео, не е важно дали содржината е точна или не, како што штотуку
опиша, добива 2.000 или 3.000 клика и тоа е сѐ.
Ако YouTube во некој момент одлучи да преземе радикална мерка и трајно да ги забрани сите од платформата, што сигурно би било
изводливо со вештачка интелигенција, тогаш би стигнале до точка каде што потрошувачите исто
така би биле принудени да бараат нови алтернативи.
Луѓето сакаат да бидат забавувани, леб и циркуси. За жал, така е.
Не треба целосно да го игнорираме ова во оваа алтернативна меурка.
Верувам дека е апсолутно неопходно за социјални и политички промени овие медиуми исто така да се расформираат.
Тоа е ќор-сокак. Не можеш да го реформираш. Второто е цензура.
Цензурата мора да биде забранета со закон ако зборуваме за закони.
Што е цензура? Цензурата не е само да нè изолираат од конкуренцијата. Не, ја
видовме тоа со коронавирусот. Цензурата убива.
Цензурата убива. Затоа што во последните две години многу гледачи ни се обратија и рекоа: "Да ја гледав вашата
програма, немаше да дозволам да ми ја сервираат таа глупост."
И сега сум болен поради тоа, или сум изгубил некој драг човек. Не ми е дадено никакво објаснување.
Го напишав ова во Google: вакцинацијата е опасна.
И јас најдов само веб-страницата на германската влада и Википедија, кои тврдеа дека е безбеден и дека
вакцинацијата те штити. И илјада пати видеото на Лаутербах.
Значи, има цензура. Во иднина, ова мора да се третира како непомош при пружање помош.
Ако поминувам покрај сообраќајна несреќа и само се смеам, можам да бидам гонет за непомош.
А кога медиумите или корпорациите од Силициумската долина цензурираат, тие можат да
ги исклучат луѓето од витални информации.
Ова мора строго да се забрани, инаку слободниот пазар ќе го регулира и ние сепак ќе ги протераме. Но токму тоа е проблемот.
Револуцијата не може да се опише со поединечни чекори, но во далечната иднина не смее да има
цензура и јавни средства само за една страна.
Станува збор за демократијата на утрешнината.
Сè повеќе луѓе ја доживуваат сегашната состојба на ЕУ како симулација на демократија, каде што демократијата е
високо ценета и почитувана, но во реалноста не се остварува.
Пробудените елити на Западот и нивните масовни медиуми тврдат дека само тие ја претставуваат демократијата. И
дека нивната демократија мора да се брани во секое време.
Во исто време, сè повеќе луѓе доживуваат недостаток на слобода, државно прогонство и репресија.
Државата често се доживува како наметлива алатка на моќните.
Веќе нема никакво спомнување на народот, од кого требаше да произлегува целата власт.
Цврсто верувам дека, за да ја опишеме сегашната ситуација, се соочуваме со повеќе државни
удари, со широк колапс на разделувањето на власта.
И дека се соочуваме со злонамерен режим чија злонамерност, според мене, не е очигледна за мнозинството од населението.
И токму затоа цитирам од нашата најнова публикација, Gegendruck:
Злонамерна владејачка клика го одржува својот зафат врз власта преку очигледни лаги, масовна корупција и цензура, сеопфатна
пропаганда, постојани прекршувања на законот, поттикнување војна и постојани државни напади врз секоја форма на опозиција.
Како резултат, владите, корпоративните економии и анонимните бирократии сè повеќе
мутираат во мрежни криминални политички организации.
Терминот "кримократија" може да се користи за да се опише монструозниот владејачки синдикат
на постмодернизмот на разумно соодветен начин.
И мораме прво да научиме демократија, бидејќи никогаш претходно не сме ја имале.
За мене, демократијата во суштина денес значи превртување на сите постоечки односи. Тоа значи
да се учи сè одново, да се тренира сè одново.
И за да ги завршам моите почетни забелешки, сакам да кажам дека мораме да ги документираме злосторствата од изминатите години.
Затоа што кога системот ќе падне, и се надевам дека ќе падне, ќе ни треба документационен центар за злосторства на режимот.
Ова е суштинско ако сакате да напредувате во ново општество, бидејќи старите гангстери и криминалци,
организираните криминалци, мора на некој начин да бидат одговорни пред владеењето на правото.
Во принцип, правилата и прописи што ги имаме во Германија или Австрија, односно нашиот устав од 1923, 1928
или Германскиот основен закон од 1949, се многу добри.
Значи, тие се добро осмислени и воспоставуваат разумни правила за демократија.
Но, како што видовме во последните години, не само години, туку и децении, овие мерки не се доволни за
да ја спречат ерозијата што веќе беше спомената овде.
И постојат различни пристапи за поткопување на овој сет правила, или поточно, сили што не можеме да ги видиме,
што не ги избираме, што не можеме да ги контролираме, се користат за да ни наметнат туѓи волји.
И тука гледам два особено важни аспекти на утрешната демократија.
Едно е дека политичарите повторно се вистински претставници на народот. Сега тоа звучи толку очигледно.
Сепак, политичарите денес ги претставуваат сите интереси, фаворизирајќи ги интересите на фармацевтската
индустрија, разни тајни служби и странски тајни служби.
И тоа мора да престане. И штом тој е претставник на народот, тој е одговорен само пред народот, суверенот.
И луѓето мора да станат свесни за својата моќ.
Тоа е она што го значи втората компонента: Повторно ни требаат граѓани кои го заслужуваат името и не се само крајни потрошувачи.
И овие граѓани потоа мора да се информираат. И тоа оди подалеку од забавниот програм во џунгла-кампот.
Хорст Зеехофер би додал: "Оние што ги носат одлуките не се избрани, а оние што се избрани немаат одлуки
за носење", рече тој прекрасно пред камерите тогаш.
Нобеловата награда за мир беше доделена на ЕУ, која сега се подготвува за војна против
Русија, или на убиецот со дронови Барак Обама.
Живееме во апсолутна симулација.
Верувам дека е можно, и со тоа ја завршувам мојата изјава за мисијата, дека политичарите со одговорност ќе станат
претставници на народот кога ќе бидат оптоварени со одговорност.
Меѓу примитивните народи денес, ако поглаварот го жртвува својот народ со тоа што им наметнува нешто погрешно, како што е
погрешно водена војна или слично, тој е обезглавен, како што е случајот кај домородните Американци, на пример.
Постои одговорност. И кога политичар прави нешто што е лошо за заедницата, мора да има одговорност.
Ние сме цивилизирани и не обезглавуваме никого ниту не висиме никого од кранови. Но тој мора да биде казнет.
Тој мора да одговара со својот имот. Тоа не може да биде во ред.
Независност на судството, ослободено од интересите на државата. Што значи тоа?
За мене, ова значи дека правосудниот систем навистина мора да ги гони и казнува прекршувањата од страна на
државата, прекршувањата на законот, прекршувањата на уставот и, можеби, прекршувањата на кривичниот законик.
Само тогаш можеме да бидеме сигурни дека имаме независно судство, кога тоа навистина внимателно ја надгледува државата, која
може да ги злоупотреби своите овластувања или можеби да ја изневери уставот и со тоа интересите на своите граѓани.
И така е. И твојот случај го покажува тоа. Многу случаи го покажуваат тоа.
Речиси сите ние сме погодени од ова на некој начин.
Пред сè, секако, пандемијата на коронавирусот, со својот импресивен обем, покажува дека токму тоа не се случува.
Да, да ја пренесеме прашањето на Мајкл Балвег.
Да, сакав да додадам нешто на тоа, бидејќи е многу важно. Произволноста може да се случува само во темнина.
И мислам дека многу луѓе не знаат како функционира кривично судење.
Кривичните судења се јавни, но не се ниту снимаат ниту запишуваат.
Значи, во целиот овој процес воопшто ништо не е документирано. И тоа ги отвора вратите за произволност.
Значи, ако навистина кажеме дека имаме независно судство, тогаш тоа мора да се надгледува.
И ова најдобро го контролира општата јавност.
И нема причина, на пример, да не се емитува јавно судски процес како мојот.
Прво и основно, се разбира, да се забележи што навистина се случило за да може потоа да се прегледа. И
ова исто така им дава на луѓето контролна функција.
Ние никогаш немавме независно судство ниту во Германија.
На пример, судството секогаш било хибриден ентитет, како што сите знаеме.
Сите јавни обвинители се предмет на упатства, и токму тука лежи првиот проблем.
И тоа значи дека самата оваа структура нема да им овозможи да постигнат независно судство.
Потоа независна од реакционерното судство.
Веќе сум изгорен; доаѓам од семејство на адвокати.
Знам какви се овие луѓе, и единственото разумно нешто што некогаш го кажа мојот старец беше дека
судот не е за правда, туку за добивање пресуда.
Точка. Одлична реченица, тоа е вистина.
Револуција, а особено насилна револуција, јасно треба да се отфрли. Животот треба да се почитува.
САД не се ништо повеќе од насилна воена држава и држава за вооружување.
И Мајк Лофгрен, кој го познава целото место одвнатре, бидејќи многу, многу години беше парламентарен помошник.
Тој ја напиша книгата "Длабоката држава". Во книгата тој покажа дека просечниот пратеник троши
најмалку 40 до 50% од своето време на собирање средства.
И тоа се случува речиси исклучиво преку воено-индустриските компании. И потоа можете да се
запрашате зошто САД се таква воено-поттикнувачка нација.
Не само поради нашата сопствена идеологија, "Ние мораме да бидеме први."
Можете да прочитате за ова во сите документи за надворешна и безбедносна политика и за разузнавање, каде што се достапни.
И од програмите и изјавите за национална безбедност, повторно и повторно, мораме да бидеме први.
Светот мора да се ориентира кон нас и така натаму. Секој што размислува така веќе има војна на својата агенда.
И затоа воопшто не ни треба ваков вид демократија, бидејќи тоа не е демократија. Ни требаат сосема нови процедури.
За кого, така да се каже, всушност треба да одлучи, можеби и да води или да насочува или да управува?
Немам ништо против светски поредок, совет, висок совет, ако тој се состои од најдобрите
луѓе кои дејствуваат во наши најдобри интереси.
Ако се без вина, ако се мудри, ако се искусни, ако навистина преку своите животи покажале дека се
чесни, интелигентни, искусни, хумани мажи и жени.
Најдобрите, навистина најдобрите, кои ги донесуваат суштинските одлуки во интерес на слободата, мирот и задоволството, секако.
Но и овие најдобри луѓе ќе го направат тоа.
Значи, дефинитивно би сакал да застанам во одбрана на идејата за совет, светски совет, ако
– и ова е предуслов – навистина се најдобрите.
И тоа е најдолгиот пат за да стигнеш таму.
Бидејќи она што навистина треба повторно да го научиме, и ова е мојот конечен аргумент, е
почит, пристојност, учтивост и добри манири.
Нема тука место, сепак доаѓам, без разлика дали по германските автопати или на кој било друг начин, овој
неискажлив пад на манирите, што навистина е и израз на фактот дека не нè управуваат најдобрите.
И ако тие се најдобрите, тогаш би бил многу среќен да се најдам во нивните способни раце, бидејќи сите имаме доволно да правиме.
И во нашите мали кругови, во нашите мали општества, во нашите мали и најмали единици – семејство, професија,
заедница, град, држава, нација – сепак имаме доволно да правиме.
Како државата и општеството можат да создадат навистина одговорни граѓани?
Ајде само да почнеме со г-дин Шенинг на крилото.
Да, пред сè, треба да се каже дека, како медицинска дијагноза, воопшто немаме демократија; имаме
олигархија. Особено во Сојузната Република Германија.
Ако погледнете кој всушност ги основа – семејствата Аденауер и Меклој. Како можеме да направиме подобро?
Можеме да направиме подобро со комбинирање на избори и лотарија. Исто така, кажувајќи што е.
И јас исто така сум многу благодарен на Улрих Мис што го кажа ова јасно и рече дека ние сме организиран криминал овде.
А Биате Бахнер, на пример, која исто така го тужи ова пред суд, се обидува да воспостави владеење на правото. Ние тоа го немаме.
Но со воспоставување рамнотежа помеѓу избори и лотарија, односно лотариски систем, сигурен сум дека
можеме да го подобриме и да го направиме практичен.
И треба да работиме кон оваа цел.
Ако потоа го решиме и проблемот со оваа измамничка камата на сложена основа на фиатни пари,
ќе остане многу, многу повеќе додадена вредност.
И потоа луѓето би имале – ова е само визија, се разбира – неверојатно повеќе време да се
посветат на она што е вистинито, добро и убаво.
И токму кон тоа работиме, бидејќи тогаш ќе имаме одговорни граѓани и ќе бидеме како античка Атина, каде што навистина одговорни
луѓе можат исто така да преземат одговорност преку жреп.
И верувам дека можеме да се упатиме во таа насока, и има некои прекрасни случувања; само треба да продолжиме да се трудиме.
Националниот долг на Германија сега изнесува повеќе од 2,5 трилиони евра.
Високите цени на енергијата ја загрозуваат конкурентноста на европските компании и индустриското производство.
Планираниот дигитален евро ја загрозува финансиската слобода на граѓаните.
Како би изгледал монетарниот и економскиот систем на иднината што ги одржува луѓето слободни и независни?
Денес ќе разговарам за ова со следниве гости.
Како треба да изгледа утрешниот монетарен и економски систем? Времето истекува.
Значи, пред сè, утрешниот монетарен и економски систем треба да има помала државна вмешаност и
да се заснова на неколку многу едноставни столба.
Имено, дека луѓето се слободни и можат слободно да дејствуваат.
Ова вклучува мршава држава која не троши повеќе од 10% од бруто националниот производ.
Олеснето законодавство, со кое би можеле да укинеме 99% од сегашните закони.
Монетарен систем во кој државата повеќе не може да го користи парите за да нè експроприра
на различни начини, особено преку инфлација.
Всушност, постои само еден систем поддржан со злато; не гледам друг, и покрај Биткоин.
И во суштина да им се дозволи на луѓето да прават она што мислат дека е правилно за нив.
Крај на идејата дека политичарите знаат подобро од нас што е добро за нас. Тоа е тоа.
Би додал дека верувам дека финансиската самоопределеност мора да биде најважната карактеристика на новиот монетарен систем.
Не смееме да ја отстапиме нашата финансиска независност на никого.
И токму со тоа се соочуваме во моментов.
Значи, се соочуваме со воведување на дигитални пари од централната банка.
И тоа значи дека некој друг одлучува што сме дозволени да правиме и што можеме да правиме.
Ова значи дека ја губиме нашата самоопределба. За мене, ова е клучната точка што ќе биде важна во следната фаза.
- И следниот монетарен систем, или различните системи, не треба да можат да развијат доминантна валута, за да
санкциите конечно можат да престанат – за секој да може да произведува и да работи во мир и спокојство.
Тоа е најважното нешто за мене во моментов од глобална перспектива.
По мое мислење, не е разумно да се остави сè така како што е – иако со помала државна интервенција и слично –
но сите ние продолжуваме да живееме во жестоко конкурентно општество со само слободни пазари.
Но јас зборувам повеќе за еден вид кооперативен капитализам, каде што кооперативната
компонента едноставно треба да биде многу поизразена.
Многу научници веќе истражувале и јасно докажале дека преку соработка можеме да постигнеме поголем
вкупен принос со истата количина на труд – со други зборови, поголема благосостојба за сите.
Или истиот резултат како денес со значително помалку напор.
И потоа едноставно мораш да се запрашаш: дали ни е потребно целосно резервно банкарство?
Дали мора да биде поддржано? Во каков било облик?
Дали тоа воопшто е вистина за понудата на пари?
Од каде всушност доаѓаат парите за каматата?
Значи, суштината е промена на парадигмата на многу, многу нивоа.
И економијата и финансиите се само многу мал дел од целата слика, иако многу важен.
Ако бев министер за економија или финансии, не би предложил свои мерки, туку би започнал огромна кампања за подигање на свеста.
Би сакал да се повикам на цитат од Хенри Форд, кој еднаш рече: "Ако луѓето го разбереа монетарниот
систем, ќе имавме револуција пред утрешното утро."
Верувам дека повеќето луѓе немаат поим како функционира таков монетарен систем, и би започнал огромна
кампања за подигање на свеста со два главни фокуси.
Би им објаснил на луѓето дека сегашниот монетарен систем, кој е во сила од Втората светска војна, е доминиран од една валута,
американскиот долар, за кој повеќето луѓе дури и не се свесни.
И второ, дека централните банки кои во моментов го одржуваат овој монетарен систем се контролирани од приватна организација во
позадина, имено БлекРок, која во моментов дејствува како главен советник и на
Федералните резерви и на Европската централна банка.
Мислам дека на овој начин прво ќе им овозможам на луѓето да ја разберат целата работа и навистина
да имаат збор во процесот на донесување одлуки.
Верувам дека е прилично корисно парите да бидат поврзани со физичка вредност.
Живееме во ера на дигитализација и во време кога сите овие криптовалути ни стануваат сè попознати.
Сметам дека ова претставува голем ризик, бидејќи, на крајот на краиштата, криптовалутите не се ништо повеќе
од запис во податоците, односно немаат физичка вредност.
И запис на податоци има вредност само додека луѓето го препознаваат како пари.
Јас сум скептик кога станува збор за Биткоин – како што е добро познато – едноставно затоа што секогаш мислам дека Биткоин
е како сеф пред кој некој седи и се обидува да го отвори.
И по многу напор, тој успева. Ја отвора вратата и што наоѓа внатре? Ништо. Апсолутно ништо.
И јас исто така верувам дека Дирк Милер не беше целосно во погрешка кога пред неколку години рече
дека Биткоин не е ништо повеќе од тројански коњ.
Верувам дека кога ќе погледнете кога Биткоин се појави во светот, мора да имате некои сомнежи.
Биткоин настана во 2009 година, кратко по глобалната финансиска криза од 2007/2008 година.
Во тоа време, постоеше голем интерес за воведување нов монетарен систем, дигитални пари на централната банка, во одреден момент.
Тоа тогаш полека стана очигледно.
И за да се постигне ова, беше особено важно да се подготват младите луѓе да го прифатат
дигиталниот пари колку што е можно повеќе.
И токму таа улога ја исполни Биткоин тогаш. Многу луѓе, особено младите, се приклучија на Биткоин-вагонот.
И неодамна видовме дека имаше многу шпекулации за Биткоин.
Многу луѓе не сфаќаат дека Биткоин е сè освен демократска валута.
Бидејќи 91 процент од Биткоинот е во рацете на големите инвеститори. Само 9
проценти се во рацете на просечните заработувачи.
Само тоа покажува дека оваа валута, секако, може да се помести во една или друга насока од страна на големи инвеститори.
И се согласувам со Ернст Волф дека ако 91% од овие биткоини се во рацете на неколкумина или припаѓаат на големи инвеститори,
тогаш е многу, многу тешко да се воспостави доверба.
Втората работа, сепак, е дека Биткоин ќе остане неспорен или единствен само додека кодот не може да се пробие.
Но е само прашање на време пред пресметнатата моќ да биде доволна за да го дешифрира кодот.
И ако е вистина дека веќе се поднесени патенти за тоа како да се дешифрира кодот на Биткоин, тогаш е само прашање
на време пред некој навистина да успее да го дешифрира.
И потоа навистина е застарено да се размислува дали Биткоин е вистинска работа. Бидејќи тогаш можам и да го умножам.
Значи, ова ограничување што им го ветив на сите е само празно ветување. Сè уште треба да се исполни.
Денес, ова е вообичаен деловен модел. Се задолжувате во фиатни пари, добро знаејќи дека парите ќе изгубат вредност.
Опаѓањето на вредноста на парите е одлучувачката компонента за отплата, со што се купуваат средства и се акумулира богатство.
И така се случи луѓето да бидат исцедени до последна капка, бидејќи е можно да се создаде пари со
клик на глувче, со едноставен сметководствен запис.
И тоа е така уште од 1970 година. Формалната златна подлога беше напуштена во 1971 година, и од тогаш парите се
произведуваат без никаква подлога и без претходни заштеди.
Ова значи дека е произведено, и подоцна прво мора да се обработи.
Во 1970 година, просечниот работник во Германија имаше приближно 5.000 евра, конвертирано.
Сега сме на околу 30.000, или приближно 475 проценти. Сепак, денес добивате само една десетина од тоа злато.
Ова значи дека работната сила е намалена за 90 проценти како резултат на печатењето пари, ако се пресмета во злато.
Двата најважни инструменти на моќта во светот се, од една страна, парите – ние доаѓаме од општество кое опфаќа
неколку стотици или неколку илјади години во кое важела изреката "парите владеат со светот".
Нема како да се избегне. Парите владееја со светот.
Во нашето време постои и втор извор на моќ, а тоа се податоците.
Значи, секој што има бесконечна сума пари и бесконечна количина податоци во нашето време, како што е човекот Елон Маск, има
неверојатна моќ како резултат и може да одреди многу, да се издигне над другите луѓе и да
помогне во одредувањето на нивната судбина.
И затоа сум за ревидирање на уставот и воведување ограничување на моќта во однос на пари и податоци.
Па, јас сум многу, многу скептичен кон секој пристап што ѝ овозможува на која било држава – дури и ако тоа
е мнозинство во една држава – да дејствува тиранично.
А одземањето на заработените пари е секогаш тиранија.
Земам нешто од некого, и потоа што да правам со тоа?
Тогаш ќе им го дадам на политичарите. Или политичарите ќе го добијат за да водат војна со него?
Уште полош социјалистички концепт.
Затоа мислам дека треба да се откажеме од идејата дека овде треба да постои централна власт која ќе го ограничува поединецот
во неговата креативност и во она што може да го постигне.
И мислам дека патентите и лиценците се нешто многу штетно во нашето време, особено во ИТ секторот, бидејќи многу
млади луѓе кои денес основаа стартапи многу брзо налетуваат на ѕид затоа што ги прекршуваат тие патенти и лиценци.
Ако имаат добри идеи, тие брзо се преземаат од големи компании.
Значи, мојот предлог – да предложам нешто конкретно – би бил да се откажеме од патенти и лиценци во ИТ секторот ширум светот.
Не сакам држава која си го презема правото да диктира што можеш и што не можеш да правиш.
Тоа значи дека целосно се согласувам со Маркус Крал и велам дека државата мора целосно да се воздржи од интервенција.
Самиот пазар мора да одлучи кој тип е идеален за ова.
Ако нешто е посакувано од мнозинството или од одредена критична маса луѓе, тогаш таму може да се основаат добротворни институции.
- Тоа ќе се случи автоматски ако е судено. Но државата мора да покаже максимална воздржаност во оваа област.
И потоа ниту овие големи претераности не се случуваат.
Треба едноставно да го укинеме долгот. Тој мора да биде забранет.
Но ако ја погледнеме денешната ситуација, според Институтот за меѓународни финансии, глобалниот долг изнесува
околу 400 проценти од глобалниот бруто национален производ.
Значи околу 400 проценти, во зависност од која година ја разгледуваме. Дури и при ниски
каматни стапки, ова никогаш не може да се исплати.
Во овој поглед, долгот не е добра идеја. Навистина треба да му кажеме збогум.
Федералните резерви се приватна банка во сопственост на приватни банки, на која државата ѝ доделила законски монопол
за печатење пари – без надомест – и исто така ѝ ја префрлила надзорната улога над банките како монопол.
Ова не е ништо повеќе од олигархиска мрежа која успеала да ја поткопа пазарната економија
во смисла на државно-монополско претпријатие.
Од перспектива на пазарната економија, би рекол дека нешто вакво треба да се елиминира.
Во САД, најдобриот пример беше Силикон Вали Банка, која беше дозволено да банкротира за да може членка-банка, односно банка во
сопственост на Федералните резерви, Џеј-Пи Морган, да ја преземе.
Потоа се рече дека не треба да се грижите за лошите кредити што се таму – за сите државни обврзници што биле девалвирани,
бидејќи имате неограничена поддршка од Федералните резерви.
Тоа значи дека владина корупција е она што јас го сметам за корупција во овој систем.
И ова овозможи спроведување на неопходната корекција – а она што Шумпетер всушност го мислеше со тоа беше дека одвреме-навреме
мораме да дозволиме и банкротство за да имаме прочистувачка бура.
Ова не беше дозволено во финансиската индустрија, бидејќи секогаш беше означено како системски важно или нешто друго,
додека во реалната економија – особено меѓу малите и средните претпријатија – тоа секогаш е дозволено.
И тоа не е во ред. Оваа неправда, верувам, е едно од клучните прашања што треба да се решат.
И потоа сакам да истакнам дека не треба премногу да ја величаме пазарната економија.
Кога размислувам за здравствениот систем и го гледам како пазарен економист, си велам: "Морам да водам корпорација
овде. Морам да генерирам многу пари со корпорацијата."
Морам да им понудам добри дивиденди на моите акционери. И како да го постигнам тоа во здравствениот систем?
Најдобриот начин е да ги одржувате луѓето болни што е можно подолго, дозволувајќи им да доживеат краток период на
подобрување кога се болни, но генерално задржувајќи ги како клиенти со тоа што ќе ги одржувате болни што е можно подолго.
Па, мислам дека здравството, на пример, е област каде што пазарната економија воопшто нема место.
И потоа ни треба и второто, а тоа е вистинска власт на правото, која би сакал барем делумно да ја доведам во прашање.
Бидејќи немаме целосно независно судство.
Ако судството е обврзано со инструкции или може да биде под влијание на одредени владини интереси, како што, за жал, сега
имаме неколку примери, не само со г-дин Балвег и други, туку и во поголеми скандали, тогаш имаме ситуација која
е едноставно неприфатлива и која ни беше ветено дека нема да се случи според Основниот закон.
И едноставно мораме да се вратиме таму.
Ова се прилагодувања што можеме лесно да ги направиме, и сум прилично сигурен дека ќе бидат спроведени
во следните неколку години, бидејќи луѓето сè помалку ја прифаќаат сегашната ситуација.
Значи, во Силиконската долина се занимаваме со Величествените седум.
Ова се Alphabet, Amazon, Apple, Meta, Nvidia, Tesla и уште една компанија, вкупно седум, и тие ги
поседуваат речиси сите патенти и лиценци во оваа област.
Тие прават она што им користи, а не она што им користи на остатокот од човештвото.
И тоа сега достигна многу опасен праг, бидејќи тие имаат знаење во областа на вештачката интелигенција, а кога
станува збор за вештачка интелигенција, мора да се каже дека постојат навистина сериозни предупредувачки знаци.
Само да ве потсетам, Џефри Хинтон, главниот развивач на Google, минатата година поднесе оставка
со образложение дека сè станало премногу опасно.
Истото важи и за Мо Годард, кој беше раководител на маркетинг во Google X. Денес тој патува низ Англија и ги полни целите
аудиториуми со своето предавање за тоа како човештвото достигна франкенштајнов момент во областа на вештачката интелигенција.
За да ве потсетам, д-р Франкенштајн е измислена личност, лекар кој шие човечко суштество од делови од тела и му
вдахнува живот, само за да открие дека тоа суштество одеднаш е посилно, поинтелигентно и злонамерно од самиот него.
Значи, ние сме на многу опасен праг.
И големиот проблем што го гледам во ова е дека развојот на оваа технологија е во рацете на многу малку луѓе кои се
заинтересирани само за сопствените интереси и сопствената корист.
Кои конкретни чекори можат да ги преземат претприемачите за да ја вратат економијата на вистинскиот пат?
Претприемачите сега мора да ја препознаат вредноста на образовната работа како онаа што ја спроведува AUF1 и да ја
поддржат на начин што ќе може да продолжи и да се прошири.
Значи, во овој поглед, ова нежелање, ова однесување "тие нека го прават тоа, а ние ќе си го правиме нашето", мора да престане.
Сите сме во ист чамец овде, и сме премалку за да продолжиме да им дозволуваме на оние што се возат бесплатно
едноставно да ги оставаат другите да ја вршат работата.
Верувам дека малите и средните претпријатија треба самоуверено да покажат дека навистина го формираат темелот на општеството и да
обезбедат луѓето навистина да купуваат од малите и средните претпријатија и да ги поддржуваат, наместо
денешната платформска економија, која прави токму спротивното.
Што создава сѐ помалку и помалку работни места и, всушност, практично веќе не обучува млади луѓе.
Слики на слободен свет утре – под ова прекрасно мото продолжуваме со нашето известување од
Алтернативниот Светски економски форум во Прага.
Леви против десни, горни против долни, мигранти против локалци.
Поголемиот дел од населението некритички ги толерираше тоталитарните рестрикции за коронавирусот.
Усогласеноста беше поважна од независното размислување.
Општо земено, постои неверојатен притисок да се прилагодиш, особено во Германија.
Демонизацијата на терминот "латерален мислител" симболизира како слободните духови треба да бидат искоренети со груба сила.
Бројот на академици расте, но бројот на независни мислители опаѓа.
Неформалното образование на возрасни е целосно непознато за масите.
Тоа е образовен проблем што започнува во училиште и завршува со нашето забрзано општество.
Поединечниот преоптовар, стресот, ризикот од изгорување, и речиси никој нема време или слобода за понатамошно образование,
независно размислување или дури и лична одговорност.
Критичарите тврдат дека сето ова е намерно, за да може послушното стадо лесно да се контролира.
Работете, консумирајте, плаќајте даноци и не се жалете. Но, дали тоа е она што го сакаме?
И како треба или би можеле да изгледаат вредностите и општеството на утрешнината?
Личната одговорност е голем збор што е потребен во слободно општество, но еден што се учи и практикува премалку.
Едноставно имате чувство дека сте одговорни за другите, дека сте одговорни за сопствената среќа и здравје, и дека сите
сме едно и кога им штетиме на другите, си штетиме и себеси.
Во последните четири години, а всушност и многу, многу години пред тоа, јас сум критичен кон оваа материјалистичка медицина,
кон конвенционалната медицина, која ги третира луѓето како машини, која го разделува телото, душата и духот, која
ја бара и ја наоѓа основата за здравјето и болеста во најмалите градивни блокови на нашето материјално постоење.
И постојано се прашувам како е тоа воопшто можно, дека медицината не се променила, кога веќе долго време знаеме, на пример од
психонормологијата и од психосоматските истражувања, дека здравјето и болеста повеќе не можат да се разгледуваат на друг
начин освен со вклучување на нематеријални фактори, кои дури можат да бидат и посилни кога станува збор за
прашањето што нè одржува здрави и што нè прави болни.
Се потпирав на новинарството во неговата наивна форма, секогаш ги консумирав сите главни медиуми и морав да сфатам дека
цели 50 години сум бил измамен од целата таа приказна и сум бил одведен по погрешен пат на размислување.
И прашањето зошто нешто не се менува не може да се реши со умот.
И важно ми е да го внесам овој аспект во оваа панел-дискусија. Ова не е за разбирање.
Не е прашање за користење на чистиот разум за да се разбере што се случило.
Првото Просветителство пред повеќе од 300 години, во 18 век, ни даде можност да се дистанцираме од
благородништвото и свештенството и да се доживееме како граѓани.
Ни беше дарувана дарбата на разумот, и со неа можеби направивме многу штета.
Бидејќи она што се случи откако исклучиво го користевме нашиот интелект и ги изгубивме нашите рационални, емоционални и духовни
страни е дека се движевме кон индустријализација, кон технологија, капитализам и
неолиберализам, а сега стигнавме до трансхуманизам.
Ова значи дека луѓето сè повеќе стануваат машини.
И јас силно се залагам за тоа, особено со оглед на последните години, да го преиспитаме нашиот пристап и да
се фокусираме на ирационалното наместо на рационалното.
Ако ме прашаш каков имиџ имам, тогаш морам да ти кажам дека верувам дека нема никој на светот кој нема посебна способност.
И ако во тоа верувам, тогаш нашата општествена одговорност всушност би била да им помогнеме, да ги охрабриме,
да ги поддржиме и да ги обучиме за да можат да го развијат овој талент и да придонесат кон општеството.
Ако успееме во тоа, ќе има синергија меѓу овие поединци, кои имаат неверојатни способности.
Ако успееме во ова, тогаш ќе имаме такво подигнување на општеството и на општествените вредности што, благодарение на
технологијата што ја развивме во последните години, нема да имаме никаков проблем да ги задоволиме основните материјални
потреби, вклучувајќи ги и индивидуалните луксузни потреби. Но тогаш тоа ќе биде синергија и, всушност, рајска ситуација.
И оваа слика ме движи, и токму тоа ми дава сила да го пребродам сето тоа, дури и ако наидете на малку непријателство кога имате
различни идеи или кога барате одредена мера на транспарентност.
Па, морам да зборувам за медицината, мојата област на стручност.
Би сакал да ја револуционизирам оваа бездушна медицина.
Не можеш тоа да го реформираш, навистина мора да дојде од дното нагоре, мораш да го подобриш.
Во минатото, кога ја слушав СЗО, внатрешно се исправував.
Мислев дека тие знаат најдобро, и ми требаше долго време да сфатам дека ова навистина е последното нешто што ни треба.
Имам една шега што секогаш си ја раскажувавме кога бев на универзитет: дајте му на студентот по физика
збирка формули од физика и кажете му да ги научи напамет.
Потоа тој прашува зошто? Ако ми треба, знам каде е.
Дајте му на студентот по медицина телефонски именик за неговиот роден град и кажете му
да го научи напамет. Тој ќе праша: "До кога?"
За време на пандемијата, рекоа: "Ве молиме, вакцинирајте се". Не прашаа зошто, туку колку често. Толку послушни,
толку директни и никогаш не доведуваа ништо во прашање.
И јас правам многу јасна разлика помеѓу медицинските професионалци и лекарите.
Има лекари колку што сакаш. Универзитетските болници се преполни со лекари.
Тие ги читаат сите студии и се во тек со најновите заблуди.
Кога си во бизнисот толку долго колку што сум јас, сигурно знаеш дека постојат парадигматски
промени за кои се верува дека се врежани во камен.
И потоа некој доаѓа и вели дека тоа не е вистина.
Откако ќе видиш дека ова се случува неколку пати, сфаќаш дека ништо не е врежано во камен.
Сите знаеме дека луѓето се индивидуи – што се преведува како неделива двојност.
И би го проширил тоа, би рекол дека луѓето велат indivitrium – неделиво тројство помеѓу телото, умот и душата.
И често може да има психолошки проблеми кои се манифестираат физички.
Ако го третираат телото, тие целосно грешат.
Лекарот мора да го гледа човекот како целина, а не како збир на неговите органи, туку како збир на неговото тело, ум и душа.
Верувам дека пустошната состојба на образованието во Германија е целосно намерна.
Инфлаторното доделување псевдо-академски титули за родово-мејнстримингот на што и да е.
Можете да додадете колку сакате модни зборови.
Верувам дека ни недостасува храброст да го признаеме ова.
И јас го гледам ова како краен резултат на декаденција, на занемарување на просперитетот што го имаме во нашето општество,
што води кон паника и желба да се зачува малку луксуз што сè уште постои, ова лажно чувство на сигурност, при што
човек се покорува на сè што се претставува како спектар.
Не, туку лична одговорност во која велиме дека одбиваме да извршиме наредба од Ненси Фаесер или директива
од Карл Лаутербах кога станува збор за вакцинација.
Одбиваме да го исполниме упатството на полицаецот да си ги ставиме маските.
Не, ние мораме да научиме, како возрасни, да кажеме "не", нема да го направам тоа и ќе ги поднесам последиците.
По мое мислење, ова е исто така најмирниот начин да се направи тоа.
Бидејќи ова е пасивен начин да се каже: ја отфрлам нешто, ја отфрлам оваа потчинетост, и не ја кревам тупаницата
ниту било што друго за да те извадам од функција веднаш.
Децении наназад политичарите и креаторите на јавно мислење се фокусираа исклучиво на уништување на сè,
отстранување на сите граници, ослободување на луѓето од сите колективи и сите ограничувања.
Веќе никој не е одговорен пред никого. Нема повеќе фиксирани, стабилни столбови, дури ни нашиот пол.
Значи, ништо повеќе не е фиксирано, нема каде да се држиш. Можеш да бидеш сè или ништо.
Многумина се чувствуваат како да не се ништо и потоа бараат заменски идентитети во консумеризмот, во брендови, во
брендови за облека. "Јас сум корисник на Apple" или дури и на социјалните мрежи, каде што може да најдете заменски групи.
Сè е замена, но не е вистинско. Тие се лажни идентитети.
И таквите луѓе се многу лесно манипулирани. Тие многу лесно се под влијание на пропаганда и манипулација.
Тие немаат корени. Тие немаат стабилност, основа на вредности, традиции и стабилни заедници.
Малите и средните претпријатија финансираат приближно 80% од приходите.
Оваа средна класа е толку загрозена, што мислам дека никој во оваа група дури и не е свесен за тоа.
Имаме ситуација во која бевме премногу успешни во Европа, што доведе до тоа нашите
конкуренти ширум светот сега да ни се нафрлат.
Дали сега Американците ги нарекуваме зрели или можеби адолесценти, а ние сè уште сме во градинка, тоа
можеби е точно. Можеме да расправаме каде се наоѓаме.
Ситуацијата е таква што Европа ја постигна независноста преку финансиски успех, преку економски успех.
Имало движења за слобода, односно можности со кои не секој е задоволен.
А ситуацијата што ја имаме во Централна Европа е дека од 3.500 скриени шампиони,
половина се наоѓаат во земји со германски јазик.
Значи, скриен шампион, еден од лидерите во својата индустрија, не можете да го игнорирате. Тој е пред останатите во
технологијата, пред останатите во продажбата – скриен шампион.
Јасно е дека нашите глобални конкуренти не се задоволни од ова, бидејќи има 8 милијарди од нив, а можеби 120 милиони од нас.
Тоа е малку несоодветно во однос на перформансите. Како можам да го ставам овој конкурент под контрола?
Можам да генерирам инфлација, која природно е 0,1/0,2 плус или минус, но не 10, 20 или 30.
Значи, морам да испечатам доста пари во Националната банка и да ги поделам прилично евтино.
Тогаш можам да гарантувам 100% дека ќе се погрижам за конкурентноста, бидејќи платите растат,
материјалите растат и повеќе не сме конкурентни на светско ниво.
Ние сме светски шампиони во извоз, односно во германскојазичниот регион.
Но тоа не е доволно, јас исто така морам да ја уништам основата, а основата е енергија.
Тогаш само брзо ќе го разнесам "Северен тек". За да го надоместам овој енергетски излез, ќе треба да
инсталирам 120 нуклеарни електрани за да ја признаам врската.
Ќе ги затворам нуклеарните централи за миг, ќе преминам на алтернативна енергија, темни
длабоки застои или како и да ги нарекувате.
И ако тоа сè уште не е доволно, тогаш ќе воведам бесмислен данок на CO2.
И ако тоа сè уште не е доволно, тогаш ќе го уништам моралот.
Но со овие пет мерки, можам да ја доведам дури и најсилната економија на колена.
И што ќе дојде во 2025 година, некои луѓе ќе гледаат.
Меѓународната конкурентност е целосно уништена во последните три години.
Имам клиенти кои планираа да инвестираат во Европа сè до последниот момент, само за да речат: "Стоп, одиме во Дубаи."
Како е можно една земја повторно и повторно да ги избира своите убијци со широко отворени очи?
Како е можно една нација повторно и повторно да избира луѓе кои, како канцелар, зелен министер за економски работи и министер
за здравство, не ги уапсуваат веднаш на улица, без самоомраза?
Мораш да се мразиш себеси ако работиш на сопственото укинување, а потоа го поздравуваш, излегуваш на телевизија и тврдиш
дека конечно на конференцијата на Зелената партија само што потврдивме дека Германија мора да му служи на светот.
Не, за Бога, не го направив.
Мора да молчи и да се однесува како добра земја меѓу своите соседи.
Но тоа не мора да служи никому ниту да исплати никакви долгови. Истото важи и за другите.
Самоомразата е клучот, а одговорот на тоа, точно како што рековте, е да научиме самољубов. Јас секогаш сум малку претпазлив
во врска со тоа, бидејќи звучи толку нарцистички да се сакаш себеси, да чувствуваш сочувство кон себеси, да
се ослободиш од патолошкото сомневање во себеси. Тоа е големиот предизвик, целосно се согласувам.
Можеби треба да се осврнеме и на културата на вина. Ова е нешто што постојано се избегнува, но сега станува збор
и за земјата и за таа вина и срам од тоа што се Германци.
Дали бев премногу недиректен?
Да, бевте премногу недиректни кога рековте дека навистина треба да се соочиме со фактот дека треба да се
срамиме или дури да бидеме десничарски екстремисти ако кажеме: "Горд сум што сум Германец."
Горд сум на германското хероизам и креативниот дух.
О, боже, светлата за тревога поради десничарскиот екстремизам трепкаат во нашите умови,
заканувајќи го нашето културно наследство и нашите предци.
Значи така е, таму започнува самољубието или самоомразата, затоа што постојано сум во негирање и се срамам.
Затоа е многу важно да се справиме со ова, но ако постојано се задржуваме на тоа минато време, се удираме во гради
и се извинуваме за него, никогаш нема да излеземе од тоа.
Треба да учиме од децата. И треба да учиме и од старите, кои, на својата смртна постела, си велат: "Па,
всушност, она што не успеав да го постигнам беа односите."
Сè друго успеав да средам.
Го купив мојот Ферари и не знам за што е целата врева.
Но она од што навистина страдам и што би го направил повторно е да имам здрава врска.
И мислам дека ако го примените ова на општеството, оваа функција на пример, мислам дека тоа е многу, многу, многу важна работа.
Тоа сè уште не е постигнато, не како тренер, туку секој поединечно: што може да придонесе за подобро општество, да стане
најдобрата верзија од себе и потоа да биде пример за другите.
Ако ги погледнете просечните училишта, особено во Берлин — јас сум од Берлин — навистина е последната, најдлабоката
дупка во Германија, авангардна држава во секој поглед.
Затоа што никој во Германија не треба да се смее, затоа што сите вие сте на пат да станете како Берлин во оваа земја.
И ако погледнете некое училиште во Берлин, ќе видите дека има дупки на покривите, дека во училницата има толку многу деца што
дури и најиздашниот наставник што стои напред нема шанси да ги стави под контрола, потоа учениците дури и не го разбираат
националниот јазик што го зборува наставникот, а родителите ги праќаат своите деца
таму, сметајќи дека наставниците ќе се снајдат.
Не, токму така треба да биде. Ние привлекуваме луѓе кои сакаат да станат државни службеници во училиштата.
Луѓето одат таму, практично без пречки, откако самите ќе го завршат школувањето, потоа одат во овие
училишта и се среќни што конечно станале државни службеници.
Тоа е неверојатно.
Значи, училишниот систем е краток, брз преглед на целиот наш државен систем.
И ако не почнеме да ги уриваме овие училишта и да го обновиме училишниот систем, тогаш можеби
подобро воопшто да не се обидуваме со останатото.
Па, она што ме движи, и ова може да звучи сурово, е смртта.
Дали смртта, кога едноставно ќе размислам за тоа, е она што сакам да можам да си го кажам на
смртната постела, или она за што не сакам да жалам?
И тоа е нешто на што често се потсетувам.
Јас едноставно сакам секој ден да бидам најдобрата верзија од себе, бидејќи никогаш не сакам да си замерам што не
сум го живеел овој живот докрај и не сум дал сè од себе.
Нема причина да не дадете сè од себе секој ден.
Многу луѓе постојано ме прашуваат: како успеваш да го направиш сето тоа?
Но навистина е само оваа желба, овој живот за кој сум толку благодарен – тоа е вториот совет:
благодарност – јас сум неверојатно благодарен за овој живот и сакам да уживам во него до максимум.
И тоа ми дава толку многу сила: ограниченоста од една страна и благодарноста што едноставно црпам
толку многу енергија за да постигнам толку многу.
Можам да го пренесам тоа.
Сигурно сте забележале една работа, драги гледачи: чекањето на Спасителот е бесмислено, бидејќи Спасителот веќе е тука.
Ти си свој спасител.
Темата е глобално решавање на конфликти на утрешнината, и ние, секако, се занимаваме со глобални предизвици.
Една од главните причини за големи движења на бегалци е несомнено војната, без разлика дали
станува збор за економска војна или за воен конфликт.
Јасно е дека корисници на овие развојни процеси се корпорации и лобисти, и оваа ланачна
реакција на конфликт мора да се прекине по секоја цена.
Па, навистина изгледа како да станува сѐ полошо и полошо.
Сега навистина стоиме на работ на Гренд Хотел.
Факт е дека сега можеме да се вклучиме директно во многу жестока војна.
Граѓанските објекти се разнесуваат насекаде. Ова, секако, предизвикува огромен бран бегалци низ целиот свет.
А владите во богатите земји никако не се подготвени ниту сакаат соодветно да одговорат.
Наместо тоа, целата бегалска криза се комерцијализира.
Па, на пример, во Германија постои компанија наречена Серко.
Тоа е британски конгломерат кој продава или пласира 30% од своите производи во одбранбениот сектор
и управува со над 120 азилни центри во Германија.
Многу профитабилен бизнис, кој исто така е одговорен зад сцената за затворањето на домовите за стари
лица, особено за време на пандемијата на коронавирусот.
Ова е многу сериозно прашање. Домовите за стари лица беа намерно доведени до банкрот поради коронавирусот.
И ние едноставно гледаме дека сè додека не се спречи целото неконтролирано профитирање од туѓата беда.
Ова значи дека она што навистина треба да се случи е ограничување на финансиските шпекулации.
Она што го водат светот кон беда е, на пример, доминацијата на доларот.
Што ги турка многу земји во беда? Тоа се санкциите.
Тоа е шпекулирање на финансиските пазари за падот на цели земји и економии.
Тие се потпираат на тоа, а печатот што го купиле се користи за да ја соборат оваа земја.
И кој всушност е одговорен?
Тука во Германија, стратезите од инвестициските банки во суштина само им даваат на политичарите тезе за говор.
Политиката сега е само односи со јавноста и прашање како да се продадат одредени стратегии.
Гледаме дека социјалните тензии исто така експлодираат во сите овие земји.
И можам само да апелирам до сите да останат смирени и навистина да размислат за концептот.
Значи, луѓето од дното сега би морале да се развијат во тинк-танкови, тинк-танкови од дното нагоре, така да се каже.
Ова природно ни дава ново оружје во форма на миграција. Бидејќи миграцијата е оружје.
Исто така, намерно се користи за дестабилизирање на други земји, во овој случај Германија или Австрија.
Во моментов се соочуваме со ситуација слична на онаа пред Првата светска војна, каде што локални конфликти кои изгледаат неповрзани
меѓу себе повторно избувнуваат, но всушност се поврзани.
Значи, тогаш беа Балканските војни.
Денес, војните во Украина и на Блискиот Исток се спојуваат во една голема битка која никој не ја сака.
Мислам дека, бидејќи делумно произлегува од противречности, од интереси и од човечката природа во нејзината најлоша форма, нема
да биде можно да се спречи во смисла на воведување нова ера на пријателство и мир, туку со ставање крај на воените поттикнувачи.
Тоа е, со создавање политички услови во кои оние луѓе што ги вовлекуваат другите во војна затоа што тоа
им користи, им служи на нивните интереси и од тоа профитираат, не можат да го сторат тоа.
Тоа е задачата на политиката. Исто така, задача на медиумите и новинарите е да создадат таква ситуација.
И за да им стане јасно на луѓето дека ништо не се случува случајно – ништо не е подготвено
по темелно од војна што избувнува ненадејно.
Но во контекст каде што избувнува војна, нешто се губи: правдата.
Само што сведочевме на ова во Сирија. Штом Сирија ненадејно падна, таа беше нападната од
израелски авиони, со извршени 250 воздушни напади.
Тоа е клучната точка.
Живееме во општество каде што кучињата се јадат меѓусебно. Живееме во конкурентно општество.
И на крајот, војната е само она што го правиме на работа.
Мора да го погледнеш и оддолу.
Како луѓето навистина се социјализираат, едуцираат и тренираат да го прифатат ова како нешто нормално?
Една личност едноставно ќе падне настрана. Јас не се согласувам со тоа.
Јас едноставно верувам дека она што ја дефинира човечноста е тоа што луѓето се, како што е предвидено, социјални суштества.
Но буквално нè тренираат и нè подготвуваат да се натпреваруваме во мали единици. Потоа си правиш кариера со газење надолу.
И од овие луѓе, вие создавате глобалисти и луѓе кои прифаќаат сè.
Мислам дека со она што го дискутираме на панелот, би зборувале со 90 проценти од луѓето
таму надвор кои немаат поим за што зборуваме.
Тие веруваат дека наредба како онаа што ја имаме е нешто што се наоѓа, нешто што ти се
доставува, нешто што само треба да го потпишеш.
Но така воопшто не функционира демократијата.
Демократијата не значи само да имаш право на глас, туку и да имаш должност да гласаш.
И верувам дека треба да застанеме насекаде и да кажеме дека не го сакаме ова.
Бидејќи кога станува збор за миграција и реемиграција, мора да се каже едно: секако, секој
народ има право на идентитет, тоа е сосема јасно.
Но и оние што доаѓаат кај нас имаат право на дом.
Тие воопшто не сакаат да си заминат оттаму.
Тие исто така се бомбардирани и прогонувани. Им се нудат понуди кои го прават животот во нивната
култура невозможен. Исто така, мораме да го признаеме ова.
И потоа ги спојуваме овие две групи. Тие потоа почнуваат да се борат. И не ги гледаме оние што ги влечат конците.
Ремиграцијата е дефинитивно неопходна, бидејќи верувам дека само народите можат да го спасат светот од глобалистите,
и само ремиграцијата може да го спаси нашиот народ.
Затоа што моето прашање, со кое сакам да го завршам овој прв говор, е: Зошто никој не прашува дали сега ќе бидат
поттикнати нови бранови на миграција кон Саудиска Арабија?
Зошто никој не прашува дали сега ќе има бранови на миграција кон Азербејџан?
Постојат 57 исламски земји, Саудиска Арабија е неверојатно богата. Тие градат нов град наречен Неом, имаат огромен
камп со шатори кој им е потребен само еднаш годишно за хаџот.
Тие можеа да примат илјадници и илјадници.
Тие исто така делумно се виновни за она што во моментов се случува во Сирија, бидејќи
помогнаа да се финансираат овие џихадистички милиции.
Зошто Европа секогаш треба да страда?
Значи, размената на населението во Европа, ова оружје на миграцијата, произволното создавање на мултиетнички држави
во кои ние, локалците, наскоро ќе бидеме во малцинство, мора да се разгледува одделно од овие геополитички прашања.
И овој неверојатен трик, кој левицата, или поточно псевдо-левицата, штотуку успеа да го изведе,
е да ги прикаже масовните движења и масовната миграција како нешто позитивно и хумано.
И не е така. Ниту за нас, ниту за мигрантите, вклучувајќи ги и економските мигранти кои доаѓаат.
Семејствата се распаѓаат; ние практикуваме демографски вампиризам. Кога ќе слушнам дека треба
да привлечеме квалификувани работници, мислам:
Ние ги ограбуваме земјите каде што најмногу се потребни.
Во Мозамбик, 70 проценти од лекарите кои биле обучени во земјата имаат емигрирано.
Каде тогаш ќе одат луѓето што живеат таму? Тие ќе ги следат до Европа.
Тоа е многу клучна точка.
И милионите жени кои чистат, се грижат за други или се проституираат овде со нас, исто така се расцепкани семејства.
Оваа масовна миграција е нечовечна во секој поглед.
И целосно се согласувам со тебе, мораме да ја побиеме оваа морална лицемерност, овој псевдохуманизам и да покажеме
дека од масовното движење и масовното мобилизирање на човештвото корист има само една група, имено глобалистите.
Народот не има корист од ова.
Значи, ако ја разгледувате Корона на комплексен начин, сè се разгледува само поединечно.
Само сега луѓето дознаваат дека постојат корисници, дека тоа е бизнис-модел и дека
фармацевтската индустрија заработила милијарди и милијарди.
Дека лекарите што се појавија беа купени од научници со студии во кои добиле милиони во
финансирање, како што веќе слушнавме денес.
Постојат политичари и медиуми кои профитираат од ова. Постои размена на персонал.
И навистина го гледаме ова во секој комплекс, без разлика дали станува збор за миграција; тоа исто така стана
бизнис-модел во кој големите корпорации профитираат, а меѓународната финансиска индустрија профитира.
Истото важи и за трансферите, на пример, назад во земјите на потекло, кои понекогаш подлежат
на високи провизии и лоши курсеви на размена.
И, секако, војната е крајниот бизнис-модел.
Ако ја погледнете источната експанзија на НАТО, секоја земја што мора или сака да биде прифатена мора да ја
претвори целата своја војска според стандардите на НАТО.
Тоа, секако, значи дека тие треба да се фокусираат токму на американската
воено-индустриска индустрија. Тоа веќе го имавме денес.
Мора да ги доведе муницијата, опремата, софтверот и облакот до стандардите на НАТО.
Значи, големите технолошки компании, Microsoft, Amazon, заработија стотици милијарди долари
од облак-услуги за Пентагон, за ЦИА, за НСА.
Появија се огромни октоподи на податоци. Появи се голем деловен модел.
И што е особено дрско е тоа што еден од главните корисници, BlackRock, кој има значителни интереси во многу, многу
производители на оружје, пред само неколку дена излезе во јавноста и изјави дека би
сакал да види фонд за реконструкција на Украина.
"Ние не сакаме никакви пари за ова", рекоа дрско, "но само сакаме да го управуваме така што и
нивните компании на БлекРок ќе профитираат од тоа."
Значи, тоа е прилично циничен деловен модел.
САД имаат огромно долговно оптоварување што никогаш не може да се исплати.
И во тој момент се зголемува заканата од војна.
Го правите тоа еднаш, како што секогаш сме виделе во претходните војни: кога финансискиот свет, кога
необезбедените акцепти или фиатните пари повеќе немаат никаква подлога, тогаш мора да расчистите.
Потоа мораш да ја исчистиш масата, да измиеш сè и, по војната, да развиеш нов светски поредок од нула, како Бретон Вудс.
Луѓето веруваат дека Трамп ќе слезе од небото и сè ќе биде во ред. Тоа нема да се случи.
Тоа повеќе е во интерес на оние што сакаат да нè парализираат. Тие сакаат да веруваме дека ќе бидеме
спасени, затоа што тогаш нема да го направиме тоа сами.
По нападот во САД, Трамп речиси стекна световен статус.
Таква е божествената промисла, која направи движење и топката помина покрај.
Не тоа.
Можеби требаше да биде застрелан, можеби имаше среќа, не знам. Но тој не е божествено битие.
Трамп водеше кампања со слоганот "Направете ја Британија повторно голема".
И тоа мора сериозно да се сфати. Но, исто така, мора да бидеме јасни за тоа што тоа не значи.
"Направи Америка повторно голема" не значи "направи Германија суверена". Или "направи Европа голема".
Или направете го светот подобро место, но нагласете ги американските интереси.
Тоа е негова должност како американски претседател. За тоа беше избран.
Сепак, во случај на сомнеж, тоа ќе го стори на сметка на другите држави, на сметка на другите
интереси и на сметка на другите суверенитети.
Никогаш не треба да се заведе на идејата дека една земја се управува исклучиво од моќна база или од едно семејство; напротив,
во секоја земја постојат различни владетели или богати семејства.
Аренд Оеткер, тогашен шеф на Атлантикбрук во 2005 година, рече дека Америка е управувана од 200 богати
семејства и дека би сакале да имаме добри контакти со нив.
А оние кои сега го поддржуваат Доналд Трамп чувствуваа дека претходно не беа навистина поддржани од другите.
Па сега гласаат, сакаат да го испратат коњот во трката, но тоа е истата трка.
Затоа, ништо нема да се смени.
Но фактот што чекаме некој да дојде и да го направи подобро покажува како сме обучени.
Тоа дека во демократија, каде што граѓаните одлучуваат, ние чекаме спасител кого потоа можеме
да го избереме на секои четири или пет години.
Тоа е првото нешто што мораме да го прифатиме. Тоа не може да биде вистина.
Тоа значи, да видиме дали ќе имаме среќа. Но ако прашате кој во моментов се залага за промена
на режимот во Сирија, што би рекле дека е тоа?
Тие беа украински војници, обучени од Британците.
Зарем не се потребни во Украина сега? Во моментов не. Тие таму повеќе не можат ништо да направат.
Но во Сирија тие сè уште можат да направат разлика. Таму тие се на најголемата бензинска пумпа во светот.
И потоа ќе имате малку преговарачка моќ за тоа што треба да се случи во Украина по Трамп.
Инаку, Британците се далеку понапред во овој поглед, што исто така може да се види од фактот дека тие не се појавуваат никаде.
Британците навистина се прилично добри во тоа.
Па, морам да кажам, тоа е навистина џентлменско. Тоа е во стилот на After Eight.
Тие не се појавуваат. Тоа е колку се релевантни.
И така е, со Сирија одеднаш отстрануваме двајца играчи од таблата.
Тие го разбиваат шиитскиот полумесец, Јемен, Либан и Сирија.
Се бомбардира во сите правци. Никој не зборува за тоа.
И во исто време, ако ги истераат Русите од Сирија, а токму тоа е целта на сето ова, тие го изземаат Тартус од игра.
Најважниот и единствениот медитерански пристанишен град за Русите таму.
Значи, треба да се гледаме себеси како едно човечко семејство и да се запрашаме: како сакаме да продолжиме во иднина?
Затоа што сите имаме право на дом.
И што е апсурдно е дека не е како да нема доволно од сè. Има доволно за сите.
Ако го распределевме правично, немаше да има масовна миграција.
Но тоа е политичката интрига што се одвива овде. Тоа е Макијавели во сите области.
Треба да развиеме национално чувство за германскојазичниот свет. Тоа не значи дека другите се глупави.
Но ние го имаме правото на германскојазичниот свет, јазичната област, културната област, и горди сме на тоа.
Можеме само така да кажеме.
И тоа е првото нешто што можеме да го програмираме, затоа што тогаш ги носиме луѓето со нас, бидејќи тоа им е опипливо.
Да можеме уште еднаш да го разбудиме националниот гордост за она за што се залагаме и да го донесеме на сцената.
Ние застапуваме германско размислување, германска култура, германско инженерство.
И ние исто така застапуваме за германската трговија.
Зашто ако Германците нешто научиле од историјата, тоа е дека војната не е добра идеја и дека ние не победуваме.
Не знам кој сега би помислил дека би можеле да победиме во кампања против Русија.
Значи, приказната како што ја дознав не испадна баш добро минатиот пат.
Не би го направил тоа.
И мислам дека луѓето би биле ужаснати ако знаеја колку длабоко Канцеларијата за заштита на Уставот, тајните служби и Федералната
криминална полициска служба биле искористени од државите.
И повеќе не ја штити безбедноста, туку само се бори против криминалот, против организираниот криминал,
кој навистина постои и е доволно лош, но се бори против сопствените граѓани, против медиумите.
Тоа е следниот трик: да се спаси демократијата сега за да се укине подоцна.
Ова може да се види во изборните резултати во источните држави.
Во Тирингија, каде што AfD беше најголемиот победник на изборите со 32 проценти, сега постои коалиција од
четири партии, која се нарекува трипартиска алијанса.
И вие формирате уште еден сојуз со левицата, односно со СЕД.
ЦДУ го поддржува сето ова само за да задржи власт за неколку министерски места.
Сите институции пропаѓаат, вклучувајќи ја политиката, медиумите и судовите, како што видовме со коронавирусот.
И тоа е секако длабоката држава во нејзината најчиста форма.
Претензијата дека луѓето сè уште некако можат да изберат легитимна влада, која во повеќето случаи е
само избор меѓу слични кандидати, сега доаѓа до крај.
Но, она што исто така можеме да го препознаеме е дека сме толку обработени од пропаганда и образование што мислиме дека, ако
сега се појави вистинската личност, би ги вложил парите во неа.
И тоа нема да се случи. Тоа би било повторно централизирано.
И клучната точка е да станеш и да кажеш: "Нема да чекам, ќе почнам веднаш и ќе го направам сам."
А она што им боде во око на вообичаените осомничени е тоа што сме толку самоуверени што се појавуваме тука и едноставно велиме:
вие сте толку смешни птици, веќе не претставувате никаква закана.
Смешно е што правиш таму.
Јас често анализирам колку стабилна е една империја и дали тоа може да има врска со медиумот што се користи за комуникација.
Звучи комплицирано, но е едноставно.
Најстабилната империја што светот некогаш ја видел беше онаа на древните Египќани.
Тие комуницираа на камен, што можете да го видите и денес.
Денес се соочуваме со средства за комуникација кои се многу побрзи, барем од времето на Маркони. И денес
имаме глобална империја која функционира дигитално.
Ако го исклучите приклучокот на оваа глобална империја, сè е готово. Таа ќе престане да постои.
Ова значи дека контролата над нас исто така доаѓа преку нашите мобилни уреди.
Кога ги тргаме настрана, кога ги исклучуваме нашите дигитални уреди, ние сме невидливи. Тоа е нашата моќ.
Моќта лежи во тоа што едноставно повеќе не го вклучуваме, и тогаш повеќе не сме достапни.
Ни рекоа дека треба да бидеме достапни за да не пропуштиме ништо.
Ние сме во тек, всушност сме зафатени.
Равнотежата на моќта ќе се смени само кога ќе одлучам каков вид медиуми ќе дозволам во мојата глава.
Тоа е првото нешто. Повеќе не го гледам.
Кога ќе бидеме соборени, мораме да размислиме како другата страна успеала да го направи тоа.
Како што Кен веќе спомена, тие го постигнаа ова преку овие тинк-танкови, овие дискретни трансатлантски мрежи.
Нешто секогаш ни беше претставувано на шокантен начин, така да се каже.
Треба да почнеме да воспоставуваме контакти сега.
Мораме да основаме сопствени тинк-тенкови.
Имаме толку многу одлични иницијативи во Германија, но сите тие не се свесни една за друга.
Нема потреба да се измислува тркалото кога во Јунде е основано енергетски самодоволно село.
И некаде другаде некој друг исто така сака да го направи тоа. Потоа можете таму да соберете експертиза,
професионални новинари кои можат да го пренесат ова до луѓето на навистина добар, разбирлив јазик.
За тоа ни требаат експерти.
Сигурен сум дека има многу луѓе на универзитетите, професори со стиснати тупаници во џебовите на јакните, кои се
изолирани и би сакале да направат нешто, да ја направат својата експертиза достапна за јавноста.
И мораме да направиме нешто по тоа. И мислам, да, мораме да ја намалиме себичноста;
давањето е повеќе благословено отколку примањето.
Многу е охрабрувачки. Ова го видовме и за време на пандемијата на коронавирусот – каква внатрешна сила
развивме, каква радост почувствувавме помагајќи си еден на друг.
И мислам дека тоа навистина е моќ. Со неа дури можеме, да, да ја направиме Длабоката држава застарена.
Повеќето луѓе кои се разбудиле и кои го препознале и разбрале проблемот не се враќаат назад.
Тоа е како овошје што паѓа од јаболкница. Некои паѓаат порано, некои паѓаат подоцна.
Тоа значи дека секоја личност што ја разбудуваме е некој што елити речиси засекогаш го изгубиле.
Ние сме принудени да застанеме.
Го забележавме тоа за време на пандемијата на коронавирусот, а оваа панел-дискусија овде на AUF1 е исто така
знак дека и самите препознаваме колку сме силни, колку сме поврзани, колку самоуверени сме станале.
Исто така се надевам дека гледачите ќе добијат надеж кога ќе видат дека има луѓе кои тука работат со полно
работно време, како нивна главна занимација, на тоа како можеме да излеземе од оваа неволја.
И верувам дека Корона предизвика еден вид политичка пубертетска фаза кај повеќето луѓе.
И сега сме принудени да се иселиме и треба да се иселиме.
И откако ќе се иселиш и ќе поминеш некое време далеку, ништо што би ми го понудиле татко ми или мајка ми не би ме
натерало да се вратам во мојата прекрасна стара детска соба, иако токму тоа би ми го понудиле.
Прво, татко ми е мртов, а мајка ми е малку дементна.
Ова може да се примени и на земји: Многу ви благодарам за понудата. Но јас сум возрасен и ќе го водам својот живот.
И секој што го отфрла тоа не заслужува слобода.
Денес успеавме да ѕирнеме во иднината преку овие различни теми и да видиме како би
изгледала ако успееме да ја развиеме потребната моќ.
Кое сакаме да го вратиме на луѓето, кое ни беше одземено.
И тоа е движечката сила. И ние покажавме едно нешто над сè друго. Можеме да постигнеме нешто.
Ни се потребни јасни цели и јасна визија. И кон нив мораме да работиме со непоколеблива решителност.
И покажавме дека можеме да го направиме тоа, го правиме тоа и ќе продолжиме да го правиме тоа. Ви благодарам.
Што може секој поединец да направи сега?
Распрснете ја веста, распрснете ја веста, распрснете ја веста, и не само преку онлајн медиуми, туку и намерно офлајн.
Точно како што мојот татко, Иво Сасек, веќе 15 години го прави со примерот на S&G мрежата.
Можете да ги инспирирате луѓето и да кажете: Само пренесете го ова на две лица, и кога ќе го пренесете на две лица, и повторно
и повторно. Потоа, во 20 чекори ќе стигнете до крајот на светот.
Тоа е екстремна фасцинација со тоа со што можете да ги освоите луѓето кога дигиталните порти ќе се затворат.
Ова бара стратешки мрежи, локално организирани мрежи.
Распространете ја веста, ширете ја колку што можете – дигитално, а ако тоа продолжи да
биде ограничено, и офлајн, колку што можете.
Секој може да го направи тоа.
Испрати го ова видео на две лица.