WEF alternativ – Thelbi i 9 orëve të historisë bashkëkohore formuese.
Numër i madh figurash të shquara nga skena arsimore u mblodhën në Forum Ekonomik Alternativ në Pragë.
Forumi Ekonomik Alternativ është një kundër-ide ndaj Rinisjes së Madhe, një think tank
alternativ për një botë të lirë të së ardhmes.
Kla.TV paraqet thelbin e fjalimeve historike, panele diskutimi emocionuese dhe intervista ekskluzive.
Të gjithë përmbajtjen nga WEF-i alternativ mund ta gjeni në AUF1: www.auf1.tv/alternativ-wef
Kremi i kremit i mendimtarëve të ndriçuar dhe luftëtarëve për liri po mblidhen këtu
këto ditë për të nisur diçka shumë të veçantë.
Ne duam të ngrihemi kundër globalizmit dhe shtypjes, dhe për paqe dhe liri.
Ne jetojmë në kohë sfiduese, prandaj është e rëndësishme të lidhemi, të formojmë aleanca dhe të krijojmë rrjete.
Dhe tani do të dëshironim t'i ftonim dy personat pas kësaj ideje që të na bashkohen në
skenë: Elsa Mittmannsgruber dhe Stefan Magnet.
Po, pata idenë sepse lexova një artikull për fillimet e Forumit Ekonomik Botëror nga Klaus Schwab.
Dhe atje pashë dhe lexova se sa e vogël nisi gjithçka.
Dhe kjo më bëri përshtypje në njëfarë mënyre. Kjo është ajo që ka rëndësi.
Dhe nuk është e shkruar në gur që Forumi Ekonomik Botëror globalist duhet të mbajë frenat e pushtetit.
Tani mund të përballet me konkurrencë; tani duhet të përballet me konkurrencë nga WEF-i Alternativ.
Dhe kush mund ta bënte më mirë se ata që tashmë kanë treguar guxim dhe i janë kundërvënë sistemit?
Këta njerëz thelbësisht të ndryshëm, duhet të thuhet, tani po hyjnë në dialog.
Duke parë pas, do të jetë një moment historik kur arritëm të mbledhim së bashku kaq shumë personalitete të mëdha që mund të
mos bien dakord për të gjitha çështjet, por që janë të bashkuara nga një qëllim i përbashkët,
domethënë dëshira për vetëvendosje, sovranitet dhe liri.
Dhe të gjithë të përfshirët këtu janë të vendosur t'i japin gjithçka për ta arritur këtë,
sepse pa këto vlera, e ardhmja nuk është asgjë.
Faleminderit për kohën tuaj, dhe edhe një herë, duartrokitje të mëdha për iniciatorët.
Ne jemi në kryeqytetin çek, Pragë, një qytet i bukur, në një qendër të bukur konferencash.
Dhe kështu, është e arsyeshme që fjalimi i mirëseardhjes të mbahet nga dikush që
gjithmonë ka luajtur një rol të shquar në këtë vend.
Ai dikur ishte një mysafir i rregullt në Forumit Botëror Ekonomik në Davos.
Tani ai ka ndryshuar anën dhe është me WEF-in alternativ.
Jemi të kënaqur që ai është këtu, që na nderon me praninë e tij dhe, mbi të gjitha, që ai
do të mbajë fjalimin zyrtar të mirëseardhjes.
Ish-presidenti, Dr. Vaclav Klaus. Mirë se vini.
Për mua, një nga këto simbole është ky hotel dhe kjo sallë.
Herën e fundit që isha këtu ishte në vitin 2008 për kongresin tim të fundit ODS.
Disa prej jush mund të dinë se ODS është partia qytetare demokratike që unë . . .
Zhvillimi i kësaj partie, i ngjashëm me zhvillimin politik dhe ideologjik në të gjithë Republikën Çeke dhe
nëpër Evropë, është zhvendosur gradualisht drejt botës së sotme post-politike dhe post-demokratike.
Për këtë arsye, kam hequr dorë nga kryesia ime nderi këtu në këtë dhomë. Nuk doja të isha pjesë e saj.
Edhe atëherë, unë i pashë qartë dhe, me shpresë, i kuptova tendencat e fuqishme në botën perëndimore.
Kërcënuan se do të na sillnin në botën tragjike të sotme.
Sipas mendimit tim, roli më i rëndësishëm sot luhet nga ideologjia e multikulturalizmit, e cila
prodhon, lavdëron dhe mbron migracionin masiv.
Kjo ideologji madje as nuk e njeh fjalën liri.
Në parim, ai i kundërshton në mënyrë agresive institucionit kryesor të demokracisë, shtetit kombëtar.
Megjithatë, kombi është padyshim elementi themelor dhe i pazëvendësueshëm i shoqërisë njerëzore.
Genderizmi i fuqishëm i sotëm ose feminizmi radikal sulmon substancën biologjike të qenieve njerëzore dhe kështu
bazën themelore të shoqërisë njerëzore, që është familja.
Si Kryeministër dhe President i Republikës Çeke, duhet të pranoj se e solla Republikën Çeke në BE.
Përpjekja ime e njohur për të tërhequr frenën e emergjencës në çastin e fundit dhe për të mos
nënshkruar Traktatin e Lisbonës si President ishte e kotë.
Si pasojë, integrimi evropian është transformuar padyshim në një unifikim politik në vitet dhe dekadat e fundit.
Ideja e një bashkëpunimi miqësor dhe me përfitime të ndërsjella midis shteteve sovrane
evropiane tani është një gjë e së kaluarës.
Unë sigurisht nuk jam i vetmi që thotë se i gjithë Perëndimi, veçanërisht Europa, është në rënie.
Sfida e kohës sonë është të parandalojmë që rënia e sotme të vazhdojë nesër.
Konferenca të tilla si kjo e sotmja mund të ndihmojnë në këtë drejtim.
Ju uroj një mbledhje produktive. Faleminderit shumë.
Zonja dhe zotërinj, të dashur shikues në shtëpi, të nderuar kontribues, unë plotësisht pajtohem me Prof. Dr. Vaclav
Klaus kur ai thotë se tani duhet të angazhohemi me botën.
I falënderoj atij për këto fjalë të qarta dhe freskuese nga goja e një shtetasi të vërtetë që ende kupton
përgjegjësinë, ndryshe nga ata që tani kanë ardhur në pushtet dhe në të vërtetë po e çojnë botën tonë në humnerë.
Dhe ti më njeh. Unë jam një adhurues i të folurit të drejtpërdrejtë, dhe gjithashtu e
përshkruaj situatën aktuale pa asnjë ekuivok.
Ajo që po bëhet këtu, para syve tanë, është një rrugë e drejtpërdrejtë drejt shkatërrimit.
Dhe kjo është krejtësisht e qëllimshme, sepse disa qarqe kanë vendosur të zbatojnë atë që e quajnë Rinisje e Madhe, një
riorganizim të plotë, një transformim dhe, me të, shkatërrimin e klasës së mesme dhe shkatërrimin e shoqërisë së begatë evropiane.
Dhe nuk bëhet fjalë vetëm për interesa ekonomike, jo vetëm për thithjen e kapitalit dhe për
ekspropriazimin më të madh në historinë e njerëzimit.
Qëllimi është që këto qarqe të sigurojnë pushtetin për vete përgjithmonë, me teknologji moderne dhe dixhitalizim.
Kjo u mundëson atyre të bëjnë gjëra për të cilat faraonët dhe perandorët mund të ëndërronin vetëm.
Tani duan të mbyllin çantën në mënyrë që kurrë më të mos ketë liri për ne, për turmën, për 99 për qind, që 0.001
për qind e super-të pasurve, globalistët, miliarderët, të ushtrojnë pushtet për gjithë përjetësinë.
Ne e kundërshtojmë këtë, dhe sot unë do të doja, dhe ti do të doje, të mos përqendrohemi në gjithçka
që është gabim sot dhe në ngjarjet që do të vijnë.
Po, na duhet si një pikë fikse për të kuptuar se si duam të përmirësohemi.
Por në këtë Forum Ekonomik Botëror alternativ, ne duam të përqendrohemi me vetëdije në atë se si mund të
duket një e ardhme më e mirë, të diskutojmë zgjidhje dhe, para së gjithash, të bashkohemi.
Kur ne mblidhemi së bashku dhe flasim, e ardhmja tashmë fillon.
Sepse elitat e pushtetit po bëjnë gjithçka që mundin për ta bërë Realitetin e tyre të Madh (Great Reset) dhe rendin e ri botëror
të globalistëve një realitet, dhe kushdo që i kundërshton shënohet për eliminim, shpallet anëtar i një kaste
më të ulët, një paria (= i përjashtuar), si të thuash, dhe më pas luftohet në përputhje me rrethanat.
Dhe pavarësisht gjithçkaje, pavarësisht kësaj klime të tërë të terrorizimit të mendimeve dhe besimeve të njerëzve,
ende ka njerëz me guxim, ende ka njerëz që ngrihen kundër rrjedhës dhe kanë guximin të flasin të vërtetën.
Dhe kush do të ishte më i përshtatshëm se ata individë të guximshëm që kanë dalluar veten gjatë katër viteve të
fundit të rrethanave të jashtëzakonshme, që kanë dalë nga fshehtësia, kanë marrë qëndrim dhe kanë qëndruar të palëkundur?
Kush do të ishte më i përshtatshëm për të menduar për botën e së ardhmes pikërisht tani?
Dhe për këtë arsye, të gjithë ata që marrin pjesë në këtë ngjarje sot janë përzgjedhur me kujdes, sepse secili prej
tyre ka bërë tashmë një kontribut të vlefshëm në fushën e tij.
Dhe e kam bërë misionin tim t'i sjell njerëzit së bashku, të përpiqem të zhvilloj më tej gjërat ose të mbështes
gjërat që tashmë janë në rrugën e duhur të zhvillimit.
Rastësisht, në anën tjetër nuk ka aspak idealizëm.
Hiqni miliarda subvencione të tyre. A mendoni se ARD do të vazhdonte të transmetonte edhe ditën tjetër?
A mendoni se ndonjë nga politikanët profesionistë do të paraqitej ende në Bundestag?
Nuk ka idealizëm për këtë regjim.
Në anën tonë ka idealizëm, ka aftësi për të vuajtur dhe ka gatishmëri për të bërë sakrifica.
Dhe pastaj duhet të bësh dy e dy bashkë për të kuptuar se kush do të fitojë në fund.
Ne organizuam këtë ngjarje me besim te njerëzit, besim te pjesëmarrësit, por mbi të gjitha me besimin se ka nevojë për të,
se shumë njerëz do ta shikojnë, se do të frymëzohen, se do të zhvillojnë projektet e tyre
bazuar në të dhe se, natyrisht, do ta mbështesin.
Jam i bindur se ky besim nuk do të zhgënjehet. Dhe ky besim është ajo që na dallon të gjithëve.
Dhe moti i konferencës së këtij viti, moti i Forumit Ekonomik Botëror Alternativ të parë,
është: Imazhet e një bote të lirë të nesërme.
Ne duam të përshkruajmë se si e imagjinojmë botën e së ardhmes, pavarësisht realiteteve politike. Çfarë duam?
Ndonjëherë duhet të ndryshojmë kursin. Por ne mbetemi besnikë ndaj qëllimit tonë, vijës së finishit.
Pragë vjen nga pragmatizmi, thjesht doja ta përmendja. Do të filloj me Carl Schmitt.
Ai njëherë tha: Sovraniteti i përket atyre që vendosin për gjendjen e jashtëzakonshme.
Dhe kur e zbatojmë këtë për vitet e koronavirusit në Evropë, një gjë nuk mund të mohohet: Evropa ka
qenë dhe është qartë çdo gjë tjetër veç sovranitetit.
Gjatë pandemisë së koronavirusit, Europa ka pranuar një narrativë që nuk ka origjinë në Evropë, por u krijua
qëllimisht në think tank-et dhe fondacionet amerikane.
Gjendja e jashtëzakonshme evropiane u vendos në Evropë nga OBSH-ja dhe jo nga populli.
Në të vërtetë, shtetet individuale nuk kanë asnjë fjalë në OBSH.
Vendimet detyruese merren nga paratë e mëdha, dhe këto para të mëdha vijnë kryesisht nga Fondacioni Bill & Melinda Gates.
Kjo nuk është një fondacion evropian, por një fondacion amerikan që përdoret si mjet i politikës së jashtme amerikane.
Ky rol i politikës së jashtme për OJQ-të amerikane në menaxhimin e krizave të krijuara artificialisht u konceptua që
në vitin 2010, kur Fondacioni Rockefeller paraqiti ushtrimin e tij të simulimit të koronavirusit "Lockstep".
Më pas, gjatë një periudhe vitesh u krijuan struktura të përshtatshme.
Në tetor 2019 pasoi loja e simulimit Event 201, e cila ishte, në njëfarë kuptimi, prova e përgjithshme, testi përfundimtar, pas
të cilit një armë biologjike, e njohur si Covid-19, u lëshua në Wuhan me financim amerikan për të riorganizuar plotësisht botën.
Në këtë Rinisje të Madhe, shtetet individuale sovrane ose një konfederatë shtetesh jashtë
Shteteve të Bashkuara nuk luajnë më asnjë rol fare.
Qeveria po zëvendësohet nga qeverisja. Fuqia kështu po centralizohet dhe
dixhitalizohet plotësisht në të gjitha sektorët.
Pas ID2020, për shembull, fshihet një plan djallëzor për të mundur të ngacmojnë çdo person në të gjitha nevojat e tij.
Çdokush që nuk ka statusin aktual të vaksinimit, që tejkalon gjurmën e karbonit të përcaktuar në mënyrë arbitrare, që nuk i
përmbahet narrativës së duhur në hapësirat publike, do të ndëshkohet me tërheqjen dhe më pas me monedhën e
vetme dixhitale të vlefshme, ose do t'i mohohen në mënyrë arbitrare të gjitha të drejtat civile.
Kushdo që dëshiron të jetojë i paprekur si qytetar sovran i së ardhmes duhet të zbulojë të gjithë jetën e tij private për
një grusht kompanish amerikane të teknologjisë së informacionit.
Ne jetojmë në një botë iluzore të dominuar nga dollari.
Europa ka kopjuar plotësisht taktikat e ngacmuesit në oborrin e shkollës së SHBA-së.
Ti tund kokën për të shmangur goditje të tjera poshtë brezit ose goditje në vijën e ujit.
Ne të gjithë e dimë që e ashtuquajtura liri, veçanërisht liria e shprehjes, tani është shumë, shumë e kufizuar në Evropë.
Dhe interneti tani është bërë një vend ku praktikohet censurë arbitrare.
Europa nuk po fokusohet në dialog, por po mbështetet sërish më shumë në armë.
Ne i lejojmë armët të flasin kur bëhet fjalë për konfliktet brenda Evropës.
Dhe pyetja është, kush e nisi? Rusët në Ukrainë? Jo. NATO-ja në Jugosllavi në vitin 1999.
Një luftë e vendosur nga Shtetet e Bashkuara për të ndarë Evropën.
Ndaj dhe sundo – gjithmonë e njëjta parim.
Aktualisht, Europa po përgatitet për një luftë të madhe kundër Rusisë, kryesisht për të afirmuar interesat e SHBA-së.
Gjithmonë kam menduar se të gjithë ishin kundër luftës, derisa zbulova se ka disa që e
mbështesin atë, veçanërisht ata që nuk duhet të shkojnë.
Ky shpërthim vjen nga Remarque dhe është i vërtetë.
Europa duhet të përcaktohet si një Evropë e atdheve.
Një Evropë që nuk ka interes për subjektet, por përqendrohet te qytetarët e përgjegjshëm.
Një Evropë që njeh se kush operon baza ushtarake dhe vendos ushtarë në tokën evropiane për
të zhvilluar luftëra brenda dhe jashtë Evropës.
Një Evropë e tillë nuk u kërkon me mirësjellje këtyre armiqve të kohezionit nëse dëshirojnë të ndalojnë
aktivitetet e tyre luftarake, por i ndërpret ato dhe më pas insiston për këtë ndërprerje.
Hapi i dytë do të ishte të ndalonit së foluri vazhdimisht për demokracinë dhe më në fund ta futnit atë.
Sepse asnjë vend evropian nuk është me të vërtetë demokratik.
Kudo që shikojmë, demokracia është thjesht e simuluar.
Më duhet vetëm t'ju kujtoj Rumuninë. Ata që bëjnë një gabim në zgjedhjen e tyre lejohen të fillojnë nga e para.
Ne të gjithë jetojmë në vende që janë rrëmbyer nga një oligarki partie.
Parlamentet tona janë më pak të mbushura me përfaqësues të popullit sesa me tradhtarë të popullit.
Sepse ata përfaqësojnë interesat e atyre që i kanë ngjitur në këtë pozicion, duke
tradhtuar kështu interesat e qytetarëve të tyre.
Ne qeverisemi nga budallenj që nuk mund të quhen kështu, sepse tani kjo konsiderohet fyerje e madhështisë.
Si qytetarë sovranë, le të ruhemi nga një shtet krejtësisht shtypës që përkohësisht na mbyll lirinë për arsye sigurie.
Për të parandaluar që kjo të vazhdojë, duhet të shtojmë një fjalë thelbësore në gjuhën tonë të përditshme.
Dhe kjo fjalë është JO! Jo paternalizmit! Jo censurës! Jo shtetit mbikëqyrës! Dhe mbi të gjitha, jo luftës!
Për ata që nuk mund të vendosin vetë nëse do të vdesin një vdekje natyrale apo me injeksion letal, ose nëse do të dërgohen në
ndonjë front lufte për të luftuar dhe vdekur për interesat e palëve të treta që nuk i njohin, nuk mund të jenë aspak sovranë.
Ai sillet si një dele. Dhe delet frikësohen nga ujqërit gjatë gjithë jetës së tyre.
Por ata vriten nga bariu.
Liria që të gjithë ne e mungojmë në Evropë duhet së pari të thirret në secilin prej nesh dhe pastaj të jetojmë atë.
Kjo është pikërisht ajo që na bën njerëz.
Por ne, qytetarët, sovranët, vendosim ku takohemi. Ku qëndron në të vërtetë pushteti. Për shembull, tani në Pragë.
Fuqia jonë ushtrohet më së miri në mënyrë të decentralizuar, dmth. në çdo kohë dhe në çdo vend, por e organizuar kolektivisht.
Asgjë nuk i çarmatos më efektivisht elitët vetëemëruar sesa kur qytetarët sovranë në të gjithë Evropën mblidhen pa u
kërkuar në tryeza të rrumbullakëta për të hartuar kushtetuta të reja dhe ligje të reja për vendet e tyre.
Kjo është shprehja më e lartë e sovranitetit demokratik. Thjesht vendosni për të dhe jetoni sipas saj.
Secili për vete dhe ne si popujt e Evropës.
Do të përfundoj me fjalët: Ne mund ta bëjmë.
Do të doja t'i mirëprisja ngrohtësisht mysafirët e mi në panelin tonë për Shëndetin dhe Mjekësinë e së Ardhmes.
Ne të gjithë e dimë që sistemi ynë i kujdesit shëndetësor është i sëmurë, gjë që po bëhet gjithnjë e më e dukshme.
Ka një mungesë kronike të stafit, kabinetet e mjekëve janë mbipopulluar, dhe mjekët sot
kanë shumë pak kohë për t'u marrë me pacientët.
Ka mungesa gjithnjë e në rritje të barnave, dhe është mjaft e qartë se mjekësia e sotme udhëhiqet kryesisht
nga interesat fitimprurëse të industrisë farmaceutike dhe të grupeve të mëdha spitalore.
Dhe në këtë raund, duam të eksplorojmë pyetjen se si mund të duket një mjekësi më e mirë në të ardhmen, në
mënyrë që njerëzit të qëndrojnë më gjatë të shëndetshëm.
Dr Hubmer-Mogg, si e parashikoni mjekësinë më të mirë në të ardhmen?
Po, kur bëhet fjalë për një mjekësi më të mirë për të ardhmen, duhet të thuhet se si studentë mjekësie ne në të
vërtetë nuk mësojmë asgjë tjetër përveç asaj që është në libra. Ajo që na mësojnë mësuesit tanë në MedUni.
Dhe në thelb, dhe kjo është gjithmonë shumë e rëndësishme për mua ta them, fakti është se në studimet mjekësore siç
janë tani, gjërat që janë thelbësore në kuptimin më të vërtetë të fjalës i kushtohet shumë pak vëmendje.
Ne fillojmë me studimet tona dhe në seksionin e parë kemi higjienë dhe mikrobiologji.
Dhe atje mëson që ekzistojnë vaksinat dhe cilat lloje ka. Dhe kaq.
Nuk dëgjojmë asgjë fare për adjuvantët, aditivët në produkte të tilla, ose efektet anësore.
Dhe më vonë në studimet tuaja, kur të merrni provimet përkatëse të lëndëve, qoftë pediatria apo dermatologjia, do të keni
përgjigjen e duhur në majë të gishtave, për të thënë kështu.
Po, çfarë mund të bëni për t'u mbrojtur? Po, kjo vaksinë, ajo vaksinë, e kështu me radhë.
Por studentëve nuk u mësohet se mund të ketë edhe efekte anësore, qoftë nga vaksinimet
konvencionale apo nga produktet e reja të modifikuara me mRNA.
Kjo do të thotë që mjekësia e së ardhmes do të kërkonte të nisë me trajnimin, ku do të zbatoje shumë më tepër idenë se
personi që rri përballë teje, përballë një mjeku, përballë një mjeku në trajnim, është një individ i mrekullueshëm.
Unë gjithmonë them se kemi mendje, shpirt dhe trup. Dhe jemi këtu për të menduar, ndjerë dhe vepruar.
Vetëm në universitet mëson vërtet se ekziston një person që tani në njëfarë mënyre është si një makinë.
Profesori Christian Schubert gjithmonë thotë kështu.
Mjekësia e makinës: diçka është prishur dhe tani duhet të riparohet. Dhe ne duhet të largohemi nga kjo.
Duhet të bëjmë të qartë se ka faktorë të ndryshëm pse ky person nuk është më në gjendje të mirë shëndetësore.
Pse diçka ka ndryshuar në sistemin e tij, që ai ka simptoma, që ai është sëmurur ose madje është sëmurur rëndë.
Profesor Bhakdi, do të doja t'ia kaloja topin direkt juve.
E sheh, ti je ulur këtu si një nga heronjtë e mi, duhet ta them me të vërtetë, dhe jam i sigurt që shumë të tjerë ndjehen njësoj.
Paralajmërimet tuaja që nga fillimi për injeksionet e koronavirusit padyshim kanë bërë që shumë njerëz
t'i rezistojnë këtyre injeksioneve gjenetike, dhe si pasojë ju ndoshta keni shpëtuar shumë jetë.
Do të doja të flisja për rolin e vaksinimeve.
A mund të përshkruani shkurtimisht rolin që vaksinat në përgjithësi mund të luajnë
në përmirësimin e mjekësisë në të ardhmen?
Vaksinimet do të luajnë një rol thelbësor në mjekësinë e së ardhmes sepse vaksinimet do të jenë një
monument i gdhendur në gur kundër mashtrimit dhe iluzionit.
Unë jam një mjek konvencional.
Studjova mjekësinë, studjova mikrobiologjinë, dhashë mësim për 25 vjet. Dhe besoja në vaksinime.
Kam mësuar gjithçka që është në librat e tekstit.
Vetëm në tre vitet e fundit, për shkak të pandemisë, fillova të lexoja atë që kisha humbur gjatë studimeve dhe
jetës sime profesionale. Ka disa libra të shkëlqyer atje.
Një libër që do të doja ta prezantoja publikisht është libri i Suzanne Humphries. Titulli i tij është Iluzioni i vaksinës.
Ai përmban gjithçka që një mjek ka nevojë të dijë sot. Me burime, shkencërisht të provuara.
Nuk është një libër kundër vaksinimit. Dhe kam përfituar jashtëzakonisht shumë prej tij.
Mendoj se tani e kuptoj që e gjithë kjo çështje e vaksinimit ka qenë në të vërtetë biznesi më i madh në historinë e njerëzimit.
Janë shpenzuar kaq shumë para dhe ende po shpenzohen kaq shumë para.
Dhe për këtë arsye vaksinimi u zgjodh si pararojë e globalistëve.
Duke vepruar kështu, ata po bëjnë luftë kundër popullit të tyre.
Kur njerëzit besojnë në veten e tyre dhe tejkalojnë dogmën se njerëzit janë ndërtuar si makina, të pamjaftueshëm, me
të meta, dhe se në thelb është thjesht fati nëse dikush vdes nga Alzheimer, kanceri apo një sëmundje infektive.
Fakti që njerëzit janë plotësisht të paaftë të jenë të shëndetshëm vetë kërkon një ripërfytyrim të plotë të mjekësisë dhe,
mbi të gjitha, të mënyrës se si njerëzit i perceptojnë veten.
Dhe vetëbesimi fillon kur njerëzit sërish kanë trure më të shëndetshme, sepse aty
fillojnë mendimi, ndjenjat dhe përgjegjësia.
Dhe të qenit i shëndetshëm do të thotë që ne gjithashtu kuptojmë atë që unë e quaj sistemi imunitar mendor,
duke njohur kërcënimet e jashtme dhe duke u përgjigjur atyre, si individë dhe si shoqëri.
Sepse sistemi imunitar mendor gjithashtu krijon sistemin imunitar social, të cilin e përdorim për
t'u mbrojtur nga të tjerët që duan të na dëmtojnë.
Dhe kur bëhet fjalë për këto gjëra themelore në krizën e koronavirusit, për shembull, ne
dimë që vitamina D ishte absolutisht thelbësore.
Qindra studime tregojnë se mungesa e vitaminës D rrit mundësinë e vdekjes nga çdo sëmundje infektive – pavarësisht nëse tani
etiketohet si koronavirus sepse është kryer një test PCR – sepse çdo virus mund të qëndrojë pas këtij testi PCR për koronavirusin.
Ose ndonjë shkak që më pas çon në pneumoni.
Por mund të jetë fatale nëse mungojnë disa gjëra themelore.
Dhe blloku i fundit themelor, ose një nga të fundit në një themel të ri ose në një ndërtesë të re të mjekësisë – për mua, në këtë
moment është pak si gurthemeli, me disa të tjera që do të vijnë.
Dhe guri kryesor, që në greqisht quhet lithos, është litiumi.
Litiumi ndoshta është një nga elementët gjurmë thelbësorë më të rëndësishëm.
Dhe mund ta provoj në librin tim të ardhshëm, të quajtur Konspiracioni i Litiumit, i
cili do të publikohet pranverën e ardhshme.
Por në këtë libër unë provoj se litiumi është thelbësor, dhe mbi të gjitha, është thelbësor për të gjitha sistemet themelore, ose
brenda të gjitha sistemeve themelore, që na mbajnë në ekuilibër.
Së pari dhe më kryesorja, mbajeni sistemin tonë imunitar mendor në ekuilibër.
Litiumi siguron që të formojmë qeliza të reja në tru që na mbajnë të rinj dhe kuriozë.
Litiumi siguron që kromozomet tona të mbeten të paprekura gjatë gjithë jetës sonë, që të mos vdesim nga pleqëria, për të thënë
kështu – në kuptimin e vdekjes së parakohshme, një vit ose dekada më herët – që të mos zhvillojmë Alzheimerin ose depresionin.
Litiumi luan një rol themelor në të gjitha proceset biologjike thelbësore dhe themelore, dhe ai është antidoti për, për shembull,
neuroinflamacionin e shkaktuar nga injeksioni i mRNA-së.
Sipas Autoritetit Evropian për Sigurinë Ushqimore, na lejohet të konsumojmë deri në dhjetë miligramë alumini në ditë.
Edhe pse e dimë që alumini është toksik për trurin. Dhe është përgjegjës, për shembull, për shkallët e autizmit
që po shohim, sepse ai gjithashtu është pjesë e vaksinave.
Pra, 50 për qind e vaksinave përmbajnë alumin, i cili në të vërtetë është toksik për trurin.
Dr Strasser, gjithashtu do të doja t'ju ftoja të merrni pjesë në diskutim. Konkretisht, si avokat i mjekësisë së bazuar në prova.
Sa të rëndësishëm janë pacientët e fuqizuar për një mjekësi më të mirë?
Pacientët e fuqizuar janë thelbësorë. Aktualisht, po shohim një zhvillim që shkon krejtësisht në kundërshtim me këtë.
Për mijëra vjet, ka qenë krejtësisht e natyrshme në sistemin tonë mjekësor që të dhënat mjekësore të ishin
të njohura vetëm nga dy persona: pacienti dhe mjeku.
Kjo ishte rreptësisht konfidenciale. Madje rregullohet me ligj.
Madje nuk më lejohet të diskutoj për një pacient me gruan time.
Është absolutisht e ndëshkueshme me ligj. Madje mund të përballem edhe me burg për këtë. Por çfarë po ndodh në këtë moment?
Të gjitha të dhënat mjekësore aktualisht regjistrohen në mënyrë digjitale.
Austria aktualisht është madje edhe një pionier në këtë fushë.
Ne tani kemi prezantuar një certifikatë digjitale të vaksinimit: kartelën elektronike shëndetësore.
Dhe të gjitha këto të dhëna mblidhen dhe do të bëhen të disponueshme menjëherë për një
rreth të gjerë institucionesh dhe individësh.
Këto të dhëna mblidhen dhe në fund do të jenë në dispozicion të qeverisë federale, qeverive shtetërore, agjencive të
sigurimeve shoqërore, mjekëve të urgjencës, spitaleve, mjekëve të regjistruar dhe të gjitha llojeve të tjera të njerëzve.
Kjo do të thotë konfidencialiteti midis mjekut dhe pacientit – i cili është thelbësor – që pacienti shkon tek
një mjek të cilit i beson dhe di që do të kujdeset për të.
Dhe të dhënat e mia nuk janë duke lundruar diku, duke u analizuar dhe përdorur në ndonjë
mënyrë – ato kanë zhdukur. Janë zhdukur plotësisht.
Dhe sipas mendimit tim, kjo së pari çon në zhdukjen e marrëdhënies mjek-pacient.
Nëse lexoni dokumentet që aktualisht po publikohen nga Forumi Ekonomik Botëror, OBSH-ja ose
ligjet, nuk përmenden më mjekët dhe pacientët.
Pastaj ata flasin vetëm për ofruesit e kujdesit shëndetësor. Kjo është fjala e re e modës.
Ne të gjithë jemi ofrues të kujdesit shëndetësor.
Si mjek, nuk përmendem më në shumë prej këtyre artikujve.
Dhe kjo çon në atë që gjithçka të bëhet jashtëzakonisht impersonale, çnjerëzore, sipas mendimit tim, dhe në
humbjen e asaj mbi të cilën mjekësia lulëzon: besimin.
Nëse lexoni dokumentet e Forumit Ekonomik Botëror, tani ato shtrihen edhe te inteligjenca
artificiale, e cila po planifikohet dhe do të vijë.
Një dokument thotë fjalë për fjalë: Është planifikuar, fjalë për fjalë, të përdoren sisteme
triage të gjeneruara nga inteligjenca artificiale.
Kjo është ajo që ata në të vërtetë po shkruajnë, se është planifikuar për të ardhmen që një formë e
inteligjencës artificiale, një kompjuter, të vendosë se kush do të marrë cilin trajtim, kur dhe ku, dhe kush jo.
Pra, kjo nuk është një shpikje – nuk po e pretendoj këtë – është përmendur në një dokument të Forumit Ekonomik Botëror.
Kjo është vizioni i këtyre njerëzve. Dhe kjo është një zhvillim shkatërrues, që po shkon krejtësisht në drejtimin e gabuar.
Dhe sipas mendimit tim, kjo është diçka që duhet të refuzohet me vendosmëri dhe të trajtohet me urgjencë.
Ne nuk kemi nevojë për asnjë kompjuter apo numër telefoni për të trajtuar njerëzit.
Ajo që ende mungon plotësisht në këtë moment është parandalimi.
Si mjekë, gjatë trajnimit tonë në kujdesin shëndetësor, pothuajse nuk mësojmë asgjë për
mënyrën se si ta mbajmë dikë të shëndetshëm.
Dhe ky është pika kyçe. Sepse nëse i mbajmë njerëzit të shëndetshëm dhe në formë, na duhen
më pak ilaçe për sëmundje, më pak spitale, etj.
Dhe të dyja janë zhvillime të padëshiruara.
Dhe kur merrni parasysh që edhe ne e kishim këtë traditë këtu, në pjesën tonë të Evropës.
Por më pas erdhi Fondacioni Rockefeller, dhe më pas erdhën fushatat kryesore që u orkestruan në vitet 1960, 1970 dhe 1980.
Mund të lexoni gjithçka rreth mënyrës se si njerëzit u privuan qëllimisht nga e drejta e votës, nuk u lejohej më të
merrnin përgjegjësi për shëndetin e tyre, por në vend të kësaj u detyruan të mbështeten te autoritetet.
Dhe kjo më pas u integrua gjithashtu në trajnimin e profesionistëve mjekësorë.
Dhe kjo nuk ka kuptim. Nëse dua që një bimë në kopshtin tim të lulëzojë, nuk shkoj tek
ajo kur ka një problem dhe derdh diçka mbi të.
Në vend të kësaj, unë shikoj se çfarë ha ajo, çfarë pi ajo dhe sa diell merr ajo.
Pra, në të vërtetë, nëse e heqim pak nga sistemi, e dimë që në fakt është një nga parimet
themelore të një sistemi të kujdesit shëndetësor.
Dhe më parë kishim këtë shumëllojshmëri mendimesh – gjithmonë më pëlqen të lexoj libra të vjetër mbi qasjet mjekësore –
përpara Fondacionit Rockefeller ekzistonte një art shërimi.
Secili kishte mjekimin e vet individual. Ajo që një person bëri në një fshat me banorët e tij nuk do të
thotë domosdoshmërisht se ata bënë të njëjtën gjë disa rrugë më poshtë në një fshat tjetër.
Por kështu u zhvillua e gjithë çështja.
Si ndodhi ky zhvillim, që Fondacioni Rockefeller, siç e keni përmendur disa herë tashmë, ka fituar një ndikim kaq të
madh gjatë dekadave të fundit, gjatë 100 viteve të fundit.
Pse është larguar nga këto aspekte shëruese që kishim dikur drejt kësaj mjekësie të bazuar vetëm në aparatura dhe përgatitje?
Paratë. Epo, ishte mjaft e thjeshtë. Atëherë, në fillim të shekullit të nëntëmbëdhjetë dhe të njëzetë, homeopatija,
osteopatija, terapija kiropraktike dhe naturopatija ishin të gjitha disiplina mjekësore të njohura që funksiononin
paralelisht me njëra-tjetrën dhe gëzonin të njëjtat të drejta.
Dhe pastaj njerëzit kuptuan se, mirë, mund të fitosh shumë më tepër para në petrokimikë.
Dhe pastaj, në mjekësi, ka dalë kjo: Kam vetëm një simptomë dhe marr vetëm një ilaç – dhe
gjithçka tjetër që e përbën një person lihet jashtë.
Po, siç thashë, nuk ka interes për t'i shëruar njerëzit, por për t'i mbajtur ata në medikamente për gjithë jetën e tyre.
Dhe me sëmundjet kardiovaskulare, gjëja më e dukshme ndoshta është se ne e dimë shkakun.
Ne e dimë trajtimet efektive, por në sistemin që kemi aktualisht nuk do të kishte rimbursim dhe
asnjë mjek nuk do të mund të siguronte jetesën.
Dhe ne tashmë kemi modele të tjera në Skandinavi ku çdo mjek thjesht ka një shumë të caktuar, një shumë
fikse, një tarifë fikse mujore – dhe nuk ka rëndësi sa pacientë ka ose çfarë bën me pacientin.
Kjo gjithashtu do të ishte një mundësi për një sistem të së ardhmes.
Duhet gjithashtu të jemi të kujdesshëm që të mos krijojmë një strukturë tjetër të centralizuar që do të ishte
kudo, sepse duhet të largohemi nga OBSH-ja, sepse dimë kush janë mbështetësit financiarë pas saj.
Por mendoj se këto lëvizje të decentralizuara jashtë sistemit janë shumë inkurajuese.
Si mund të ndryshohej ky kurrikul?
Kush do të kishte fuqinë për të marrë vendime? Dhe çfarë do të duhej të ndodhte për t'u dhënë
studentëve të rinj të sotëm ilaçin e së ardhmes?
E ardhmja e mjekësisë duhet të ndryshojë shumë gjëra. Duhet të ndryshojë ndikimin e industrisë në kurrikula.
Kjo është gjëja e parë që duhet të ndodhë.
Gjëja e dytë që duhet të ndodhë është që të ri-introduktojmë termin 'i përshtatshëm për speciet' për njerëzit.
Ka diçka që çdo qenie njerëzore ka nevojë thelbësisht; është pjesë e natyrës sonë.
Dhe kjo vlen për të gjithë njerëzit. Kjo është e përshtatshme për specien. Përshtatshmëria me specien
duhet të jetë parimi themelor i kurrikulave të reja.
Pastaj, natyrisht, do të na duhet të ndryshojmë udhëzimet.
Vetëm udhëzimet, fjala vetë tingëllon si media udhëheqëse, janë një problem i madh, krijuar nga industria.
Dhe mjekët besojnë se duhet të veprojnë brenda këtyre udhëzimeve, dhe se çdo gjë majtas ose djathtas prej tyre është e ndaluar.
Dhe ata kanë frikë të përdorin mendjet e tyre sepse nuk janë trajnuar për ta bërë këtë.
Profesor Bhakdi, kur mendoni për kolegët tuaj që janë ende të bllokuar në këtë mënyrë të vjetër të të menduarit, se
politika e koronavirusit ishte e drejtë dhe se vaksinimi është më i rëndësishëm, si mund t'i arrijmë ata?
A keni ndonjë ide se si mund t'i sjellim më afër realitetit?
Nuk është se mjekët janë budallenj. Ata nuk janë budallenj. Shumica e tyre janë shumë inteligjentë.
Nuk është se ata duan gjëra të këqija. Shumica prej tyre duan gjëra të mira.
Por ata janë indoktrinuar, Michael. Ata janë indoktrinuar.
Vetëm një numër i vogël kanë shpëtuar dhe kanë kuptuar se udhëzimet, rekomandimet, diçka nuk është në rregull.
Tani që kemi përjetuar këtë katastrofë me koronavirusin, mund të jenë më të lehta për t'u arritur.
Këto rrëfime mbi vaksinimin u krijuan sepse në fund të fundit ishin të shpikura. Dhe në to ka shumë pak të vërtetë.
Dhe e vërteta është se këto vaksina kanë efekte anësore të tmerrshme në shumë raste. Por kush guxon ta thotë këtë?
Media kryesore dhe të gjithë ata që dëgjohen thonë: alumini është metali i rëndë më i zakonshëm në botë.
Dhe të gjithë e thithin dhe e hanë çdo ditë. Nuk bën asgjë.
Dhe sasi të vogla që injektohen me këto vaksina të inaktivuara janë të pranishme në të gjitha vaksinat e
inaktivuara, në përqendrime relativisht të larta. Ato janë shumë më të vogla se sa hani, kështu që harroni për to.
Por ajo që njerëzit nuk të thonë është se ka një ndryshim të madh midis të hash diçka dhe të të injektohet diçka në trupin tënd.
Sepse ajo që po injektohet është pikërisht ajo që thashë për koronavirusin.
Këto vaksina nuk qëndrojnë në vend; ato hyjnë në qarkullimin e gjakut.
Dhe alumini në qarkullimin e gjakut hyn menjëherë në të gjitha organet, përfshirë trurin.
Një nga njerëzit që e njeh më mirë atë është ulur pranë meje.
Dhe ky alumin është i dëmshëm për trurin. Nuk ka asgjë të mirë që bën alumin në tru, vetëm dëm.
Dhe gjithashtu ndikon në të gjitha organet e tjera. Dhe alumini nuk bën asgjë të mirë. A nuk është kështu?
Prandaj sugjeroj që ta rishikojmë këtë.
A duam të injektojmë një vaksinë që përmban alumin në muskujt e foshnjave tremuajshe – tani duan të fillojnë edhe më
herët – për të arritur përqendrime toksike në gjakun e fëmijës?
Gjithmonë. Janë helmuese.
Dhe sa më i vogël të jetë fëmija, aq më e lartë është përqendrimi, sepse natyrisht shpërndahet nëpër këtë vëllim të vogël.
Po, dhe është shumë e rrallë që viruset të hyjnë vërtet në qarkullimin e gjakut dhe të përhapen në sasi të mëdha.
Po, nëse ndodh kjo, mund të sëmuresh shumë. Por ndodh jashtëzakonisht rrallë, sepse – dhe kjo
është gjithashtu një problem me kolegët e mi –
Numrat nuk kanë kuptim në mjekësi. Ti nuk kupton numrat.
Ata nuk e kuptojnë se nëse dikush ka gripin ose koronavirusin, me të vërtetë, dhe një virus gjen rrugën e tij në qarkullimin
e gjakut herë pas here, ose 10 viruse, ose 100 viruse, ose miliona viruse, njerëzit nuk do të vdesin prej tij.
Përkundrazi, nëse paketoni miliarda, jo miliona, gjene, i paketoni mirë që të mos mund të shkatërrohen,
dhe i injektoni në trup, atëherë rrjeti i gjakut mbushet me një numër virusesh të mbrojtura.
Dhe nëse kanë antitrupa, antitrupat nuk mund të sulmojnë sepse ky paketim lipidik mbron viruset dhe gjenet.
Dhe ky është krimi i madh që është kryer.
Ah. Këta njerëz, laureatët e çmimit Nobel të vitit të kaluar, kanë siguruar që gjene të pandryshueshme të jenë
injektuar në sasi të pabesueshme në trupat e miliona njerëzve, besoj se tashmë një miliard, po.
Dhe gjëja më skandaloze është se ata e dinin që efektet ishin të panjohura.
Të dhënat përkatëse do të mblidhen vetëm pas vendosjes në treg, sipas Institutit Robert Koch.
Me këtë po deklaroni se duhet të kryhet një provë njerëzore.
Jam pa fjalë. Dhe tani po i bëj thirrje botës që të bëjë diçka për këtë. Me të vërtetë duhet të them, këta janë komplotistët.
Kur vëzhgoj mjekësinë, dhe jam gjithashtu anëtar i Shoqatës Mjekësore dhe flas me kolegë, vërej se
sa të prekur janë disa mjekë nga ajo që ka ndodhur.
Nuk u pëlqen të flasin për këtë, por të gjithë, ose të paktën shumica e mjekëve, e dinë që diçka shkoi tmerrësisht keq.
Nëse e shikon, ka sondazhe në Gjermani që tregojnë se rreth gjysmës së popullsisë gjermane njeh dikë
ose vetë është prekur nga efektet anësore të vaksinës.
Sipas mendimit tim, koronavirusi ka çuar në një krizë themelore në mjekësinë moderne perëndimore në vitet e fundit.
Dhe njerëzit mund të shohin se gjithçka ishte thjesht budallallëk me B të madhe.
Sa njerëz mendoni se vijnë në ordinancën time me probleme shëndetësore pas vaksinimit, ku gjyshi vdiq
nga vaksinimi, ku motra është rëndë e sëmurë pas vaksinimit, ose të afërm, të njohur?
Njerëzit vijnë tek unë në klinikë dhe thonë: "Mjek, unë nuk jam vaksinuar, por kolegët e mi të vaksinuar sëmuren vazhdimisht."
Ata dështojnë vazhdimisht. Ne të gjithë e përjetojmë këtë çdo ditë. Dhe ne mjekët e përjetojmë këtë çdo ditë.
Mjekët nuk duan të flasin për këtë sepse shumë prej tyre, natyrisht, kanë nxitur vaksinimin.
Por ne aktualisht po jemi dëshmitarë të shembjes së provave.
Le të jem i drejtpërdrejtë: John Ioannidis publikoi një artikull më shumë se 20 vjet më parë, ku pohonte se 90 për qind e studimeve
janë të rreme – një nga botimet shkencore më të lexuara.
Dhe tani njerëzit po e kuptojnë këtë. Çdo ditë, njerëzit po kuptojnë se ajo që u
është thënë për vaksinimin nuk është e vërtetë.
Kjo shënon hapin e ardhshëm në këtë sistem, gjë që shpjegon pse mjekësia është në krizë.
Dhe ne e dinim se çfarë na ishte e dëmshme dhe çfarë na ishte e dobishme.
Kriteret për vaksinimin shërues kundrejt autizmit janë sqaruar. Ne e dimë se është i rrezikshëm.
Tani mund të themi, mirë, do të bëjmë edhe dhjetë vjet kërkime.
Por gjatë dhjetë viteve të ardhshme, çdo ditë do të lindin foshnja me një rrezik për autizëm
1:32 ose edhe më të lartë. Pse të mos i japim fund?
Pse të mos ndalojmë thjesht së bëri këtë derisa të jemi të sigurt se mund ta përjashtojmë?
Pyetja nuk është nëse mund ta provojmë që kjo nuk është kështu, por se duhet t'i japim fund kësaj, në mënyrë që
askush të mos lindë me potencialin për t'u sëmurë nga diçka që kemi ndryshuar, diçka që nuk ekzistonte më parë.
Ata që kontrollojnë njohuritë gjithashtu kontrollojnë opinionet.
Dhe, natyrisht, aktorët dhe rrjetet globaliste e dinë shumë mirë këtë.
Miliarda paundesh po rrjedhin në mbarë botën drejt rrjeteve të gazetarëve dhe kompanive mediatike, të cilat ruajnë autoritetin
interpretues mbi çdo ngjarje dhe zhvillim të rëndësishëm në botë dhe, mbi të gjitha, i komunikojnë
popullatës qartë se çfarë duhet të mendojnë për to.
Ky monopol mbi informacionin është gjithashtu shtylla qendrore e një transformimi globalist.
Dhe kjo është ankorja qendrore në betejën midis elitave dhe popullit.
Mjeti më i rëndësishëm për arritjen e mungesës së lirisë është i qartë për të gjithë.
Pra, sot, kushdo mund të marrë telefonin e tij celular, të regjistrojë një video dhe ta
ngarkojë në TikTok, Instagram ose YouTube.
Thjesht ndani mendimet dhe vizionet tuaja. Ky është hapi i parë.
Dhe nëse dëshironi të bëheni publik për t'u bërë pjesë e këtij mediumi alternativ, atëherë kushdo mund ta bëjë.
Dhe kjo është gjëja pozitive për ditën e sotme.
Ne mund të përdorim mediat për diçka pozitive dhe të përhapim një mesazh pozitiv.
Ose thjesht qëndrojmë gjithë ditën në shtrat, duke shfletuar TikTok-un ose duke parë seriale.
Dhe gjithmonë fillon me vendimin tënd: çfarë zgjedh unë?
Nëse dua të ndryshoj diçka në këtë botë, atëherë duhet të bëj diçka.
Babai im hulumtoi thellë këtë shtet të katërt dhe kuptoi se shteti i katërt nuk është fare
shteti i katërt, por më tepër shteti i parë.
Më asnjë tarifë të detyrueshme për këtë propagandë lufte, për këto të ashtuquajtura media kryesore që shpërdorojnë miliarda
këtu, për gënjeshtra të njohura keq. Në vend të kësaj, ky katërti pushtet është bërë pushteti i parë dhe i përket
popullit, prandaj ai ka punuar shumë për një rrjet të popullit.
Dhe unë gjithashtu shoh çelësin e mediave të reja tek njeriu i ri, ku ai me të vërtetë e ka arritur këtë.
Ai në fakt e tha këtë në një fjali provokuese. Ai tha: Bota e re është pa para.
Dhe më pas, po, kërkohen para. Sigurisht që kërkohen para, por kjo nuk është theksi.
Përkundrazi, është shërbim vullnetar, dhënie, investim i plotë i vetes në bindjen e fortë se gjithçka do të kthehet më
pas, sepse ata që shohin përpjekjet e mia do të më mbështesin.
Dhe këtu e shoh marrjen e drejtimit vetë si një model ekstrem për të ardhmen.
Tani ai gjithashtu dëshiron të presë financimin e mediave të lira nga kudo.
E dëgjova në AUF1, dhjetë llogari u anuluan. Të gjithë duan të hyjnë.
Këtu ekziston një themel i fortë në mediat e lira, ku njerëzit ofrojnë vullnetarisht kohën e tyre
dhe thonë: Kjo është kauza ime, kjo është gjëja ime.
Pas punës, unë dhuroj kohën, aftësitë dhe njohuritë e mia.
Mendoj se kjo është një bazë që i siguron mediave të reja një siguri të jashtëzakonshme dhe
gjithashtu garanton që ajo të mbetet një lëvizje popullore.
Kjo është ajo që më magjeps kaq shumë në punën tonë. Kështu ndodhi.
Sot, kemi më shumë se 2,000 vullnetarë që punojnë në projekte të ndryshme: Stimme&Gegenstimme
është projektuar për shpërndarje jashtë linje.
Kur themi se është vetëm një fletë A4, përpara dhe mbrapa, e i jap dy personave dhe i inkurajoj t'ua japin edhe dy
të tjerëve, të cilët më pas ua japin edhe dy të tjerëve.
Ne po ndërtojmë këtë rrjet tani. Është gjithashtu një koncept që, për mua, ka karakter për mediat e reja në këtë kohë.
Por gjithmonë ndërtohet mbi njerëzit. Ndërtohet mbi ndryshimin tënd, mbi veten tënde, mbi marrjen e veprimeve vetë.
Sistemi i ri bazohet në njerëzit e rinj.
Dhe pastaj mund të jemi të sigurt se nuk ka asnjë varësi nga korporatat, gjë që është edhe më e mirë në punën vullnetare.
Ti nuk je fare i varur financiarisht, por me të vërtetë mund të thuash atë që duhet thënë.
Ishte gjithashtu shumë mbresëlënëse të shikoje se si shpirti i komunitetit u zhvillua mes jush atëherë.
90 minuta më vonë, salla ishte krejt e pastër. Ishte si me orë.
Ishte me të vërtetë mbresëlënëse. Përshëndetje për të gjithë në shtëpi.
Përshëndetje të ngrohta nga babai im dhe e gjithë familja.
Po, faleminderit shumë.
Unë gjithashtu e di nga përvoja ime në RDGJ se gazetaria dhe mediat nuk mund të konsiderohen të ndara nga sistemi politik.
Në RDGJ, udhëheqja e SED-it duhej të jepte dorëheqjen së pari. Honecker, Mittag dhe Herrmann duhej të jepnin dorëheqjen
së pari, dmth. kreu i partisë, ekonomia dhe propaganda.
Dhe pastaj, që të nesërmen, gazetaria arriti të ofronte pikërisht atë që njerëzit dëshironin prej saj.
Sot, ne kemi një peizazh mediatik, një peizazh kryesor mediatik, që është fort në duart e shtetit, politikës dhe korporatave. Kjo
përfshin transmetimin publik dhe platformat, natyrisht, por edhe gazetat kryesore, të cilat zotërohen nga disa
familje jashtëzakonisht të pasura: Mohn, Burda Bauer, Holzbrink.
Pra, duhet të filloj vizionin tim me një shoqëri në të cilën të gjithë ne, përfshirë ata prej nesh që jemi këtu në podium, ata që
jemi këtu në sallë, ata që na shikojnë në ekranet e tyre, mund të japim mendimin tonë dhe të
marrim pjesë në vendimet që ndikojnë në jetët tona.
Për ta arritur këtë, na duhet më shumë se thjesht informacion, siç e përmendët në hyrjen tuaj; mbi të gjitha, na
duhet transparencë. Informacioni është një instrument pushteti.
Ne kemi përjetuar një hap të madh cilësor në këtë fushë, në fushën e kundër-propagandës, në vitet e fundit.
Unë do të doja të dija gjithsesi situatën financiare për çdo apel për donacione, edhe nëse kjo përfshin jetën tënde apo zemrën dhe
shpirtin tënd, si në rastin tënd, Elias. Për çdo apel për donacione, unë do të doja të dija gjithsesi situatën financiare.
A është transmetuesi tani i varur nga 10 eurot e mia apo jo?
Kjo është një pjesë e vizionit tim: transparenca. Pjesa e dytë, shtylla e dytë, është diversiteti: diversiteti i
temave, diversiteti i perspektivave, diversiteti i opinioneve. Diversiteti në sfondet e autorëve.
Pra, jo vetëm akademikët e zakonshëm të qyteteve të mëdha, me të gjitha ngjyrat e lëkurës dhe çdo orientim
seksual të mundshëm, por edhe djali i klasës punëtore, vajza e fermerit, fëmijët e fshatit.
Ndoshta edhe diversitet në format organizative. Pse të mos eksperimentojmë me pjesëmarrjen publike, me fjalime publike?
Pa ndryshuar strukturat politike, nuk do të kemi një peizazh mediatik të ndryshëm.
Ne me të vërtetë pamë të ardhmen këtu në këtë konferencë.
Pra, ne thjesht duhet të vazhdojmë, të vazhdojmë ta promovojmë këtë në frymën e një utopie të vërtetë, të
provojmë gjëra dhe në këtë mënyrë të rrisim presionin aq shumë sa strukturat politike të ndryshojnë vërtet.
Ne vijmë nga një situatë ku rrjedha kryesore kishte autoritet absolut mbi opinionin.
Pra, nëse konsumonit media 20 vjet më parë, keni pasur vetëm mediat kryesore si alternativë. Dhe
kjo ka ndryshuar në mënyrë dramatike me internetin.
Në fund të fundit, sjellja e konsumit të mediave gjithashtu varet nga kompetenca mediatike e shikuesit.
Pra, mbi të gjitha, do të doja të shihja pak më shumë përparim në këtë fushë në të ardhmen.
Sepse nëse shikuesit do të ishin të vetëdijshëm për teknikat e manipulimit që përdoren vazhdimisht ndaj tyre çdo
ditë, do të kishte shumë më tepër rezistencë ndaj tyre.
Dhe pastaj propaganda gjithashtu do të ishte më pak efektive.
Dhe po, unë thjesht dua media që u ofrojnë njerëzve informacione që u mundësojnë atyre të përmirësojnë jetën e tyre.
Dhe jo e kundërta, siç po e përjetojmë aktualisht.
Ne nuk prodhojmë media për hir tonë, sepse mund të bënim edhe diçka tjetër.
Ne po sigurohemi që shoqëria, politika, kushtet kornizë dhe e ardhmja të ndryshojnë.
Sepse unë kam fëmijë, shumë prej jush kanë fëmijë. Ne nuk duam që ata të rriten në një botë ku ata janë vetëm
skllevër, ose ku transhumanizmi do të thotë se ata nuk kanë më të drejtë të ekzistojnë dhe duhet të eliminohen.
Pra, duam që diçka të ndryshojë në mënyrë themelore.
Dhe për këtë arsye, kur bëhet fjalë për mediat alternative ose për temën e pakëndshme të censurës, njerëzit gjithmonë
thonë se është vetëm problemi ynë. Është problemi i të gjithëve.
Nëse ka censurë dhe nuk ka media alternative, atëherë njerëzit nuk mund të marrin informacion.
Dhe pastaj ata nuk mund të formojnë mendimin e tyre.
Nëse duam media të lirë, na duhen qytetarë të lirë, na duhet politikë e lirë, e çliruar.
Ato janë enë të ndërlidhura. Dhe pa njërën, tjetra nuk është e mundur.
Dhe duke bërë përparim në media, ne gjithashtu bëjmë përparim në shoqëri.
Ndërsa shoqëria përparon, marrëdhëniet e pushtetit politik gjithashtu ndryshojnë.
Sepse kur gënjeshtrat përplasen me të vërtetën, e dimë kush do të fitojë në fund.
Dhe në fillim, natyrisht, thjesht dëshironi të edukoni ose të trajtoni temat që më kanë interesuar
personalisht në të kaluarën ose që ende më interesojnë sot.
Unë e përmend këtë, dhe pastaj menjëherë merrni reagime negative dhe presion nga YouTube, nga këto
platforma. Por vazhdimi dhe mosdorëzimi janë çelësi.
Dhe kjo është shumë, shumë e vështirë. Por mund ta shoh këtu sot në këtë konferencë se është e mundur.
Sigurisht, do të ishte më mirë nëse më shumë të rinj do të hidhnin këtë hap dhe do të dilnin publikisht, ose
të paktën do të guxonin të shprehnin mendimet e tyre.
Njerëzit që janë ende të bllokuar në këtë, po, kam gjetur një fjalë të shkëlqyer për këtë, në burgun
mendor të mediave kryesore. Po, si mund t'i arrijmë ata?
Mendoj se, përveç burgut të mendimit, njerëzit kanë një burg të dytë, burgun e mirëqenies.
Kjo është përmendur gjithashtu disa herë sot.
Në kërkimet e mia, kam hetuar se çfarë i bën njerëzit të ndalojnë së ndjekuri lajmet e përditshme dhe, për shembull,
të kalojnë te AUF1. Përgjigjja është relativisht e thjeshtë.
Gjithmonë duhet të ketë një ndërprerje midis përvojës personale dhe narrativës zyrtare.
Kur narrativa zyrtare nuk përputhet më me përvojën personale, njerëzit fillojnë të kërkojnë
informacione të tjera, për Golanin apo diku tjetër.
Gjithnjë e më shumë njerëz do të përjetojnë këto ndërprerje në jetën e tyre të përditshme.
Dhe pastaj është mirë që ekzistojnë oferta si e juaja, oferta juaj, gjithçka që kemi këtu në
skenë, sepse aty njerëzit do të gjejnë përgjigje.
Pra, edhe këtu, është thjesht çështje e të vazhduarit dhe e besimit se realiteti, dhe kështu koha, janë në anën tonë.
Të dhënat ekonomike nuk tregojnë asgjë tjetër veçse se vitin e ardhshëm, 2025, një valë e jashtëzakonshme e falimentimeve do të
godasë, duke sjellë me vete papunësi masive e kështu me radhë.
Do të ndodhin disa ngjarje shumë tronditëse, dhe ne duhet të përgatitemi, të qëndrojmë të palëkundur, të jemi
gati, të jemi të dallueshëm si fenerë për ata që kërkojnë, kur të dalin të humbur në errësirë.
Dhe pikërisht për këtë arsye. Duhet vërtet t'i bëjmë mediat GEZ të funksionojnë në mënyrë vullnetare në mbrëmje, duke përdorur
burimet e tyre dhe duke ndjekur interesat e tyre. Atëherë do të ishim në kushte të barabarta dhe do të mund
të shihnim se për çfarë interesohen vërtet njerëzit.
Që nga fillimi, u mbështetëm në serverët dhe infrastrukturën tonë, por nuk lejuam të tjerët të bënin të njëjtën gjë, dhe besoj
se ky është gur që mund të rrëzojë Goliathin nëse secili gjen shigjetën e tij dhe vendos sistemet e tij të decentralizuara.
Dhe më pas krijoni rrjet me njëri-tjetrin dhe federoheni me njëri-tjetrin, gjeni njëri-tjetrin, në mënyrë të decentralizuar.
Por më lejoni të them, si mund të filloni, dhe ja ku është rrjetëzimi lokal, natyrisht ky është fjala kyçe, me të vërtetë
duke iu drejtuar njerëzve dhe duke thënë: miq, ju jeni në terren, na siguroni informacionin, na duhen
ekspertët më të mirë, na duhet informacioni më i mirë.
Unë gjithashtu them se profesionalizmi e kështu me radhë janë absolutisht thelbësore dhe të nevojshme.
Nga ana tjetër, nëse me të vërtetë keni informacionin më të mirë dhe ekspertët më të mirë, atëherë ne gjithmonë mbeteshim të
habitur se si programet më jo-profesionale tërhiqnin miliona shikues, ndërkohë që ne
investonim në produksione të tjera e kështu me radhë.
Ne gjithashtu realizonim filma artistikë, filma kinemaje, të gjithë në bazë vullnetare, dhe na përzinin
vazhdimisht nga kinematë e tjera, ishte një përpjekje e madhe.
Dhe prodhoje edhe gjëra të tjera në anë, por ajo kishte diçka të veçantë, dhe pastaj njerëzit e donin, u duhej.
Para se të arrijmë më shumë ekuilibër dhe drejtësi këtu, thjesht duhet të shterojmë të gjitha mjetet, dhe rrjetëzimi lokal është
një avantazh absolut, që e shohim si një strategji qendrore për të ardhmen. Duhet të përdorim gjithçka, serverë të
decentralizuar, rrjete sociale, sa më gjatë të jetë e mundur.
Ne po adoptojmë vazhdimisht strategji të reja, qasje të reja, metoda të reja, duke krijuar grupe pune ku
diskutojmë se si reagon secili rrjet social ndaj çdo forme censure dhe çfarë ende funksionon ku?
Duhet të qëndrojmë aktivë në të gjitha frontet, por rrjetëzimi lokal, thirrja e njerëzve në rrjet, nxjerrja e tyre nga
anonimati dhe pyetja: Hej, ti banon atje e atje, a do të shkosh në ngjarje, a po bën foto, a po i dërgon këtu?
Duhet të përparojmë dhe pastaj mund të rritet profesionalizmi.
Por herë pas here, merr mjetet që ke dhe thjesht shko me gjithë avull përpara.
Kam mbështetur këtë tezë që nga fillimi, dhe me këtë dua të them vitet 2005, 2006, kur lindi YouTube. Ne
ishim aty që nga fillimi, prandaj jam pak kokëfortë për këtë çështje, për të qenë i sinqertë.
Nuk do të lejoj veten të largohem nga ky treg i madh.
Kështu është atje: nëse dëshiron të shesësh një produkt, shkon në treg dhe e bërtet, pastaj e shet.
Por nëse dikush vjen dhe thotë: "Jo, jo, ti mund të shesësh gjërat e tua vetëm atje, në cepin më të largët, në rrugicën e
pasme", unë nuk do të pajtohem me këtë, sepse kjo është konkurrencë e padrejtë. Dhe unë
insistoj që kushtet të jenë të njëjta për të gjithë.
Por siç thashë, jam kokëfortë. Kjo na ka ndodhur disa herë.
Ne sapo filluam përsëri nga e para në YouTube në fillim të vitit 2024.
Dhe gjithashtu besoj se ne patjetër duhet ta bëjmë këtë, sepse pikërisht aty ndodhen njerëzit që
duhet t'i arrijmë, në mënyrë që diçka të ndryshojë.
Nuk ndihmon nëse gjithmonë luajmë të njëjtën flluskë.
Pastaj ka blloime hije, kanali ynë më i madh , 280,000 abonentë.
Kur ngarkoj një video atje, nuk ka rëndësi nëse përmbajtja është e saktë apo jo, siç e
përshkruat, ajo merr 2,000 ose 3,000 klikime dhe kaq.
Nëse YouTube do të vendoste në një moment të marrë masa radikale dhe të përjashtonte përgjithmonë të gjithë nga platforma, gjë që
padyshim do të ishte e mundur me inteligjencë artificiale, atëherë do të kishim arritur në pikën ku konsumatorët
gjithashtu do të detyroheshin të kërkonin alternativa të reja.
Njerëzit duan të argëtohen, bukë dhe cirk. Fatkeqësisht, kështu është.
Ne nuk duhet ta injorojmë plotësisht këtë në këtë flluskë alternative.
Besoj se është absolutisht thelbësore për ndryshim social dhe politik që këto media të çmontohen gjithashtu.
Kjo është një baltë. Nuk mund ta reformosh. Gjëja e dytë është censura.
Censura duhet të ndalohet me ligj nëse po flasim për ligje.
Çfarë është censura? Censura nuk ka të bëjë vetëm me përjashtimin tonë nga konkurrenca.
Jo, e kemi parë me koronavirusin. Censura vret.
Censura vret. Sepse kemi pasur shumë shikues që na kanë kontaktuar gjatë dy viteve të fundit dhe na kanë
thënë: "Po të kisha parë programin tuaj, nuk do të lejoja të më ushqenin me ato budallallëqe."
Dhe tani jam i sëmurë për shkak të kësaj, ose kam humbur dikë të dashur për mua. Nuk më është dhënë asnjë shpjegim.
Shkrova këtë në Google: Vaksinimi i rrezikshëm.
Dhe unë gjeta vetëm faqen zyrtare të qeverisë gjermane dhe Wikipedinë, që thoshin se është i sigurt dhe se
vaksinimi të mbron. Dhe një mijë herë videon e Lauterbach.
Pra, ekziston censurë. Në të ardhmen, kjo duhet trajtuar si mosdhënie ndihme.
Nëse kaloj pranë një aksidenti me makinë dhe thjesht qesh për të, mund të ndiqem penalisht për mosndihmë.
Dhe kur mediat ose korporatat e Silicon Valley censurojnë, ato mund t'i ndajnë njerëzit nga informacione jetike.
Kjo duhet të ndalohet rreptësisht, përndryshe tregu i lirë do ta rregullojë vetë, dhe ne gjithsesi
do t'i përzëmë. Por pikërisht kjo është çështja.
Një revolucion nuk mund të përshkruhet me hapa individualë, por në të ardhmen e largët nuk duhet të
ketë as censurë, as fonde publike vetëm për një anë.
Bëhet fjalë për demokracinë e së ardhmes.
Gjithnjë e më shumë njerëz e perceptojnë gjendjen aktuale të BE-së si një simulim të demokracisë, ku demokracia
lëvdohet dhe nderohet shumë, por në realitet nuk vjen në jetë.
Elitat e zgjuara në Perëndim dhe mediat e tyre masive pretendojnë se vetëm ata përfaqësojnë demokracinë.
Dhe se demokracia e tyre duhet të mbrohet në çdo kohë.
Në të njëjtën kohë, gjithnjë e më shumë njerëz po përjetojnë mungesë lirie, përndjekje dhe shtypje nga shteti.
Shteti shpesh perceptohet si një mjet ndërhyrës i të fuqishmëve.
Nuk përmendet më fare populli, nga i cili duhej të rridhte e gjithë pushteti.
Unë besoj me vendosmëri se, për të përshkruar situatën aktuale, po përballemi me një grushtshtet të
shumëfishtë, me një rrënie të gjerë të ndarjes së pushteteve.
Dhe se përballemi me një regjim keqdashës, keqdashja e të cilit, sipas mendimit tim,
nuk është e dukshme për shumicën e popullsisë.
Dhe për këtë arsye citoj nga publikimi ynë më i fundit, Gegendruck:
Një klikë sunduese e ligë ruajnë kapjen e pushtetit përmes gënjeshtrave të hapura, korrupsionit masiv dhe censurës,
propagandës të përhapur kudo, shkeljeve të vazhdueshme të ligjit, nxitjes së luftës dhe sulmeve
të pandërprera të shtetit ndaj çdo forme opozite.
Si rezultat, qeveritë, ekonomitë korporative dhe burokraci anonime po mutuohen gjithnjë e më shumë
në organizata politike kriminale të rrjetëzuara.
Termi "kriminokraci" mund të përdoret për të përshkruar sindikatën sunduese monstrore të
postmodernizmit në një mënyrë mjaft të përshtatshme.
Dhe ne duhet të mësojmë së pari demokracinë, sepse nuk e kemi pasur kurrë më parë.
Për mua, demokracia në pak fjalë sot do të thotë të kthehen mbrapsht të gjitha marrëdhëniet ekzistuese
. Kjo do të thotë të mësosh gjithçka nga e para, të stërvisesh për gjithçka nga e para.
Dhe për të përfunduar komentet e mia fillestare, do të doja të thoja se duhet të dokumentojmë krimet e viteve të kaluara.
Sepse kur sistemi të rrëzohet, dhe shpresoj që të ndodhë, do të na duhet një qendër dokumentimi për krimet e regjimit.
Kjo është thelbësore nëse dëshironi të ecni përpara drejt një shoqërie të re, sepse gangsterët dhe kriminelët e
vjetër, kriminelët e organizuar, duhet të mbahen përgjegjës në njëfarë mënyre nën sundimin e ligjit.
Në parim, rregullat dhe rregulloret që kemi në Gjermani ose Austri, dmth. kushtetutat tona të vitit 1923, 1928 ose
Ligji Themelor Gjerman i vitit 1949, janë shumë të mira.
Kështu, ato janë menduar mirë dhe vendosin rregulla të arsyeshme për një demokraci.
Por, siç kemi parë në vitet e fundit, jo vetëm vite, por dekada, këto masa nuk janë të mjaftueshme për të
kundërshtuar erozionin që tashmë është përmendur këtu.
Dhe ekzistojnë qasje të ndryshme për të minuar këtë grup rregullash, ose më saktë, forca që nuk i shohim,
që nuk i zgjedhim, që nuk mund t'i kontrollojmë, po përdoren për të imponuar vullnetet e huaja mbi ne.
Dhe këtu shoh dy aspekte veçanërisht të rëndësishme të demokracisë së së ardhmes.
Njëra është se politikanët janë përsëri përfaqësues të vërtetë të popullit. Kjo tingëllon kaq e qartë tani.
Megjithatë, politikanët sot përfaqësojnë të gjitha interesat, duke favorizuar ato të industrisë farmaceutike, të shërbimeve
të ndryshme sekrete dhe të shërbimeve sekrete të huaja.
Dhe kjo duhet të marrë fund. Dhe sapo ai të jetë përfaqësues i popullit, ai i përgjigjet vetëm popullit, sovranit.
Dhe njerëzit duhet të bëhen të vetëdijshëm për fuqinë e tyre.
Kjo është ajo që nënkupton komponenti i dytë: Na duhen përsëri qytetarë që janë të denjë për këtë emër,
jo thjesht konsumatorë të zakonshëm përfundimtarë.
Dhe këta qytetarë duhet gjithashtu të informohen. Dhe kjo shkon përtej programit të argëtimit në kampin e xhunglës.
Horst Seehofer do të shtonte: "Ata që marrin vendimet nuk janë të zgjedhur, dhe ata që janë të zgjedhur nuk kanë vendime
për të marrë," tha ai mrekullisht për kamerat në atë kohë.
Çmimi Nobel për Paqe iu dha BE-së, e cila tani po përgatitet për luftë kundër Rusisë, ose vrasësit me dronë Barack Obama.
Ne jetojmë në një simulim absolut.
Besoj se është e mundur, dhe me këtë përfundoj deklaratën time të misionit, se politikanët me përgjegjësi do të
bëhen përfaqësues të popullit kur u ngarkohet përgjegjësia.
Mes popujve primitivë sot, nëse kryetari sakrifikon popullin e tij duke u imponuar diçka të gabuar, si një luftë
e gabuar apo diçka e ngjashme, ai i pritet koka, siç ndodh, për shembull, mes amerikanëve vendas.
Ekziston përgjegjësi. Dhe kur një politikan bën diçka që është e keqe për komunitetin, duhet të ketë llogaridhënie.
Ne jemi të qytetëruar dhe nuk i presim kokën kujt, as nuk e varim askënd në kranë. Por ai duhet të ndëshkohet.
Ai duhet të jetë përgjegjës me pasuritë e tij. Kjo nuk mund të jetë e drejtë.
Pavarësia e gjyqësorit, e lirë nga interesat e shtetit. Çfarë do të thotë kjo?
Për mua, kjo do të thotë që sistemi i drejtësisë duhet vërtet të ndjekë penalisht dhe të ndëshkojë shkeljet e
kryera nga shteti, shkeljet e ligjit, shkeljet e kushtetutës dhe, ndoshta, shkeljet e kodit penal.
Vetëm atëherë mund të jemi të sigurt se kemi një pushtet gjyqësor të pavarur, kur ai me të vërtetë mban një sy të mprehtë mbi
shtetin, i cili mund të keqpërdorë pushtetet e tij ose ndoshta të tradhtojë kushtetutën dhe kështu interesat e qytetarëve të tij.
Dhe kështu është. Dhe rasti juaj e tregon këtë. Shumë raste e tregojnë këtë.
Pothuajse të gjithë ne preken nga kjo në njëfarë mënyre.
Së pari dhe më kryesorja, natyrisht, pandemia e koronavirusit, me shkallën e saj
mbresëlënëse, tregon se pikërisht kjo nuk po ndodh.
Po, le ta kalojmë pyetjen tek Michael Ballweg.
Po, doja të shtoja diçka në lidhje me këtë, sepse është shumë e rëndësishme. Arbitrariteti mund të ndodhë vetëm në errësirë.
Dhe mendoj se shumë njerëz nuk e dinë se si funksionon një gjyq penal.
Gjyqet penale janë publike, por nuk regjistrohen as nuk protokollohen.
Pra, asgjë fare nuk dokumentohet në këtë tërë proces. Dhe kjo hap dyert për arbitraritet.
Pra, nëse me të vërtetë themi se kemi një gjyqësi të pavarur, atëherë ajo duhet gjithashtu të monitorohet.
Dhe kjo kontrollohet më mirë nga publiku i gjerë.
Dhe nuk ka asnjë arsye që, për shembull, të mos transmetohet publikisht një çështje gjyqësore si e imja.
Së pari, natyrisht, për të regjistruar atë që ndodhi në mënyrë që të mund të rishikohet më vonë. Kjo
gjithashtu u jep njerëzve një funksion kontrolli.
Ne asnjëherë nuk kemi pasur një gjyqësi të pavarur në Gjermani.
Për shembull, gjyqësia gjithmonë ka qenë një entitet hibrid, siç e dimë të gjithë.
Të gjithë prokurorët publikë janë subjekt i udhëzimeve, dhe pikërisht aty qëndron problemi i parë.
Dhe kjo do të thotë se vetëm kjo strukturë nuk do t'u mundësojë atyre të arrijnë një gjyqësi të pavarur.
Atëherë i pavarur nga gjyqësia reaksionare.
Më kanë djegur më parë; jam nga një familje avokatësh.
Unë e di si janë këta njerëz, dhe e vetmja gjë e mençur që ka thënë babai im ishte se gjykata
nuk ka të bëjë me drejtësinë, por me marrjen e një
Pikë. Frazë e shkëlqyer, pikërisht.
Një revolucion, dhe veçanërisht një revolucion i dhunshëm, duhet qartë të refuzohet. Jeta duhet të nderohet.
SHBA-ja nuk është gjë tjetër veçse një shtet i dhunshëm luftarak dhe një shtet i armatimit.
Dhe Mike Lofgren, i cili e njeh vendin nga jashtë e brenda, pasi ka qenë ndihmës parlamentar për shumë, shumë vjet.
Ai shkroi librin The Deep State. Në libër ai demonstroi se anëtari mesatar i parlamentit kalon të paktën
40 deri në 50% të kohës së tij duke mbledhur fonde.
Dhe kjo ndodh pothuajse ekskluzivisht përmes kompanive të armëve. Dhe pastaj mund të fillosh të pyesësh
veten pse SHBA-ja është një komb kaq nxitës i luftës.
Jo vetëm për shkak të ideologjisë sonë, "Ne duhet të jemi të parët."
Mund ta lexoni këtë në të gjitha dokumentet e politikës së jashtme dhe të sigurisë, si dhe në
dokumentet e inteligjencës, kur janë në dispozicion.
Dhe nga programet dhe deklaratat e sigurisë kombëtare, herë pas here, ne duhet të jemi të parët.
Bota duhet të orientohet drejt nesh e kështu me radhë. Kushdo që mendon kështu tashmë ka luftën në agjendën e tij.
Dhe për këtë arsye nuk na duhet fare ky lloj demokracie, sepse nuk është demokraci. Na duhen procedura krejtësisht të reja.
Për kë, për të thënë kështu, duhet në të vërtetë të vendosë, ndoshta edhe të udhëheqë, udhëzojë ose drejtojë?
Nuk kam asgjë kundër një rendi botëror, një këshilli, një këshilli të lartë, nëse ai përbëhet nga njerëzit
më të mirë që veprojnë në interesat tona më të mira.
Nëse janë të pafajshëm, nëse janë të mençur, nëse kanë përvojë, nëse me të vërtetë kanë dëshmuar përmes jetës së tyre se janë
burra dhe gra të ndershëm, inteligjentë, me përvojë dhe humanë.
Më të mirët, me të vërtetë më të mirët, ata që marrin vendimet thelbësore në interes të lirisë, paqes dhe kënaqësisë, natyrisht.
Por edhe këta njerëz më të mirë do ta bëjnë gjithashtu.
Pra, unë padyshim do të doja të mbroja idenë e një këshilli, një këshilli botëror, nëse – dhe kjo është
parakushti – nëse ata me të vërtetë janë më të mirët.
Dhe kjo është rruga më e gjatë për të arritur atje.
Sepse ajo që në të vërtetë duhet të mësojmë përsëri, dhe ky është argumenti im përfundimtar, është
respekti, dinjiteti, mirësjellja dhe sjelljet e mira.
Nuk ka vend këtu, po vij pavarësisht, në autostradat gjermane apo në çdo mënyrë tjetër, ky rënie e pashpjegueshme
e sjelljes, që në të vërtetë është edhe një shprehje e faktit se nuk po na qeverisin më të mirët.
Dhe nëse ata janë më të mirët, atëherë do të isha shumë i lumtur t'i besoja veten duarve të tyre
të afta, sepse të gjithë kemi mjaft për të bërë.
Dhe në rrethet tona të vogla, në shoqëritë tona të vogla, në njësitë tona të vogla e më të vogla – familje, profesion,
komunitet, qytet, vend, komb – gjithsesi kemi mjaft për të bërë.
Si mund të prodhojnë një shtet dhe një shoqëri qytetarë me të vërtetë përgjegjës?
Le të fillojmë thjesht me zotin Schöning në krah.
Po, së pari, duhet thënë se, si diagnozë mjekësore, ne nuk kemi fare demokraci, kemi një
oligarki. Sidomos në Republikën Federale të Gjermanisë.
Nëse shikon se kush i themeloi me të vërtetë – familjet Adenauer dhe McCloy. Si mund të bëjmë më mirë?
Ne mund të bëjmë më mirë duke kombinuar zgjedhjet dhe lotaritë. Dhe gjithashtu duke thënë se çfarë është.
Dhe jam gjithashtu shumë mirënjohës ndaj Ulrich Mies që e shprehu këtë qartë dhe tha se ne jemi krim i organizuar këtu.
Dhe Beate Bahner, për shembull, e cila gjithashtu po e çon këtë në gjykatë, po përpiqet të
vendosë sundimin e ligjit. Ne nuk e kemi atë.
Por duke gjetur një ekuilibër midis zgjedhjeve dhe lotarive, një sistem lotarie, jam i sigurt
se mund ta përmirësojmë dhe ta bëjmë praktik.
Dhe ne duhet të punojmë drejt kësaj.
Nëse më pas trajtojmë gjithashtu problemin e këtij interesi të përbërë mashtrues të parave fiat,
do të mbetet shumë, shumë më tepër vlerë e shtuar.
Dhe pastaj njerëzit do të – kjo është vetëm një vizion, natyrisht – të kishin një sasi të jashtëzakonshme më të madhe kohe për
t'u përkushtuar atyre që janë të vërteta, të mira dhe të bukura.
Dhe kjo është ajo drejt së cilës po punojmë, sepse atëherë do të kemi qytetarë të përgjegjshëm, dhe do të jemi si Athina
e lashtë, ku njerëz me të vërtetë të përgjegjshëm mund të marrin përsipër përgjegjësi përmes një sistemi lotarie.
Dhe besoj se mund ta drejtojmë në atë drejtim, dhe ka disa zhvillime të
mrekullueshme; thjesht duhet të vazhdojmë të punojmë.
Borxhi kombëtar i Gjermanisë tani qëndron në më shumë se 2.5 trilionë euro.
Çmimet e larta të energjisë kërcënojnë konkurrueshmërinë e kompanive evropiane dhe prodhimin industrial.
Euroja digjitale e planifikuar kërcënon lirinë financiare të qytetarëve.
Si mund të duket një sistem monetar dhe ekonomik i së ardhmes që i mban njerëzit të lirë dhe të pavarur?
Do të diskutoj këtë sot me mysafirët e mëposhtëm.
Si duhet të duket sistemi monetar dhe ekonomik i së ardhmes? Koha po mbaron.
Pra, mbi të gjitha, sistemi monetar dhe ekonomik i së ardhmes duhet të ketë më pak ndërhyrje
shtetërore dhe të bazohet në disa shtylla shumë të thjeshta.
Domethënë, se qeniet njerëzore janë të lira dhe mund të veprojnë lirshëm.
Kjo përfshin një gjendje të dobët që nuk konsumon më shumë se 10% të prodhimit të brendshëm bruto.
Legjislacion i thjeshtëzuar, me të cilin mund të shfuqizonim 99% të ligjeve aktuale.
Një sistem monetar në të cilin shteti nuk mund më të shfrytëzojë paratë për t'i ekspropriuar në
mënyra të ndryshme, veçanërisht përmes inflacionit.
Në të vërtetë ekziston vetëm një sistem i mbështetur në ar; nuk shoh asnjë tjetër, pavarësisht Bitcoin-it.
Dhe në thelb duke i lejuar njerëzit të bëjnë atë që mendojnë se është e drejtë për ta.
Një fund i idesë se politikanët dinë më mirë se ne çfarë është e mirë për ne. Kjo është.
Do të shtoja se besoj se vetëvendosja financiare duhet të jetë veçoria më e rëndësishme e sistemit të ri monetar.
Ne nuk duhet t'i dorëzojmë pavarësinë tonë financiare askujt tjetër.
Dhe pikërisht me këtë po përballemi në këtë moment.
Pra, po përballemi me futjen e parave dixhitale të bankës qendrore.
Dhe kjo do të thotë që dikush tjetër vendos se çfarë na lejohet të bëjmë dhe çfarë mund të bëjmë.
Kjo do të thotë që humbasim vetëvendosjen tonë. Për mua, ky është pika kyçe që do të jetë e rëndësishme në fazën e ardhshme.
- Dhe sistemi monetar i ardhshëm, ose sistemet e ndryshme, nuk duhet të jenë në gjendje të zhvillojnë një monedhë dominuese,
në mënyrë që sanksionet të mund të marrin fund – në mënyrë që të gjithë të mund të prodhojnë dhe të punojnë në paqe dhe qetësi.
Kjo është gjëja më e rëndësishme për mua tani, nga një perspektivë globale.
Sipas mendimit tim, nuk është e përshtatshme të lëmë gjithçka ashtu siç është – edhe pse me më pak ndërhyrje shtetërore
e të tjera të ngjashme – por ne të gjithë vazhdojmë në një shoqëri konkurruese të egër me vetëm tregje të lira.
Por unë po flas më shumë për një lloj kapitalizmi kooperativ, ku ky komponent
kooperativ thjesht duhet të jetë shumë më i theksuar.
Shumë shkencëtarë tashmë kanë hulumtuar dhe kanë dëshmuar qartë se përmes bashkëpunimit mund të arrijmë më shumë
prodhim të përgjithshëm me të njëjtin përpjekje – që do të thotë më shumë mirëqenie për të gjithë.
Ose të njëjtin rezultat si sot me përpjekje dukshëm më të pakta.
Dhe pastaj thjesht duhet t'i pyesësh vetes: a na nevojitet bankim me rezervë të plotë? A duhet të mbështetet? Në çfarëdo forme?
A është fare e vërtetë kjo për ofertën monetare?
Nga vjen në të vërtetë paraja për interesin?
Pra, përmbledhja është një ndryshim paradigme në shumë, shumë nivele.
Ekonomia dhe financat janë vetëm një pjesë shumë e vogël e tërë pamjes, megjithatë shumë e rëndësishme.
Nëse do të isha ministër i Ekonomisë ose Financave, nuk do të propozoja masat e mia, por do
të nisja një fushatë të madhe ndërgjegjësimi.
Do të doja të referohesha në një thënie të Henry Ford-it, i cili njëherë tha: "Nëse njerëzit do të kuptonin sistemin
monetar, do të kishim një revolucion para mëngjesit të nesërm."
Besoj se shumica e njerëzve nuk kanë asnjë ide se si funksionon një sistem monetar i tillë, dhe do të nisja një
fushatë të madhe ndërgjegjësimi me dy fokuse kryesore.
Do t'u shpjegoja njerëzve se sistemi monetar që kemi tani, i cili ka qenë në fuqi që nga Lufta e Dytë Botërore,
dominohet nga një monedhë, dollari amerikan, për të cilin shumica e njerëzve as nuk janë të vetëdijshëm.
Dhe së dyti, bankat qendrore që aktualisht mbajnë këtë sistem monetar nën kontroll janë të kontrolluara nga një organizatë
private në prapaskenë, konkretisht BlackRock, e cila aktualisht vepron si këshilltari kryesor i
Rezervës Federale dhe i Bankës Qendrore Evropiane.
Mendoj se në këtë mënyrë do t'u mundësoja njerëzve së pari të kuptonin tërë çështjen dhe në të vërtetë të
kishin një fjalë në procesin e marrjes së vendimeve.
Unë besoj se është mjaft e dobishme që paratë të jenë të lidhura me një vlerë fizike.
Ne jetojmë në një epokë dixhitalizimi dhe në një kohë kur të gjitha këto
kriptomonedha po bëhen gjithnjë e më të njohura për ne.
Unë e konsideroj këtë një rrezik të madh sepse, në fund të fundit, kriptomonedhat nuk janë gjë tjetër veçse një
regjistër i të dhënave, domethënë nuk kanë asnjë vlerë fizike.
Dhe një regjistër të dhënash ka vlerë vetëm për sa kohë njerëzit e njohin atë si para.
Unë jam skeptik kur bëhet fjalë për Bitcoin – siç dihet gjerësisht – thjesht sepse gjithmonë e mendoj Bitcoin si një
kasafortë me dikë qëndruar përpara saj duke u përpjekur ta hapë.
Dhe pas shumë përpjekjesh, ai ia del. Ai hap derën dhe çfarë gjen brenda? Asgjë. Absolutisht asgjë.
Dhe gjithashtu besoj se Dirk Müller nuk ishte krejtësisht i gabuar kur tha disa vjet më parë se
Bitcoin nuk është gjë tjetër veçse një kal i Trojës.
Besoj se kur shikon kur Bitcoin erdhi në botë, duhet të kesh disa dyshime.
Bitcoin u krijua në vitin 2009, pak pas krizës financiare globale të viteve 2007/2008.
Në atë kohë kishte një interes të madh për të prezantuar një sistem të ri monetar, para
digjitale të bankës qendrore, në një moment.
Kjo atëherë ngadalë u bë e qartë.
Dhe për ta arritur këtë, ishte veçanërisht e rëndësishme të përgatiteshin të rinjtë që të
përqafonin paratë digjitale sa më shumë të ishte e mundur.
Dhe pikërisht ky ishte roli që Bitcoin përmbushi në atë kohë. Shumë njerëz, veçanërisht
të rinjtë, iu bashkuan valës së Bitcoin-it.
Dhe kemi parë së fundmi që ka pasur shumë spekulime me Bitcoin.
Çfarë shumë njerëz nuk e kuptojnë është se Bitcoin është çdo gjë tjetër përveç një monedhe demokratike.
Sepse 91 për qind e Bitcoin-it është në duart e investitorëve të mëdhenj. Vetëm 9 për qind
është në duart e atyre që fitojnë mesatarisht.
Vetëm kjo tregon se kjo monedhë mund, natyrisht, të lëvizet në njërën apo tjetrën drejtim nga investitorë të mëdhenj.
Dhe unë pajtohem me Ernst Wolff që nëse 91% e këtyre bitcoinëve janë në duart e disa pak vetave ose i
përkasin investitorëve të mëdhenj, atëherë është shumë, shumë e vështirë të krijohet besimi.
Gjëja e dytë, megjithatë, është se Bitcoin do të mbetet i padiskutueshëm ose unik
vetëm për sa kohë kodi nuk mund të thyhet.
Por është vetëm çështje kohe para se fuqia llogaritëse të jetë e mjaftueshme për të thyer kodin.
Dhe nëse është e vërtetë që tashmë janë depozituar patenta për mënyrën e deshifrimit të kodit të Bitcoin-it, atëherë
është vetëm çështje kohe para se dikush ta deshifrojë atë.
Dhe pastaj është në të vërtetë e vjetëruar të mendosh nëse Bitcoin është diçka reale. Sepse atëherë mund ta shumëzoj gjithashtu.
Pra, ky kufizim që i premtova të gjithëve është thjesht një premtim i zbrazët. Ai duhet të respektohet së pari.
Sot, ky është një model i zakonshëm biznesi. Merrni hua në para fiat, duke ditur mirë që paratë do të humbin vlerën.
Degradimi i vlerës së parave është faktori vendimtar në shlyerje, duke blerë kështu asete dhe duke akumuluar pasuri.
Dhe kështu ndodhi që njerëzit u shfrytëzuan deri në palcë, sepse është e mundur të krijohen para me një
klik të miut, me një regjistrim të thjeshtë kontabël.
Dhe kjo ka qenë kështu që nga viti 1970. Mbështetja formale e arit u braktis në vitin 1971, dhe që atëherë paratë
janë prodhuar pa asnjë mbështetje dhe pa kursime të mëparshme.
Kjo do të thotë se ai prodhohet, dhe më vonë së pari duhet të përpunohet.
Në vitin 1970, punëtori mesatar në Gjermani kishte rreth 5,000 euro, të konvertuara.
Tani jemi rreth 30,000, ose afërsisht 475 për qind. Megjithatë, sot merrni vetëm një të dhjetën e sasisë së arit.
Kjo do të thotë se forca punëtore u reduktua me 90 për qind si pasojë e shtypjes së parave, nëse llogaritet në terma ari.
Dy instrumentet më të rëndësishme të pushtetit në botë janë, nga njëra anë, paratë – ne vijmë nga një shoqëri që
shtrihet për disa qindra ose disa mijëra vjet, në të cilën shprehja "paratë sundojnë botën" ka qenë e vërtetë.
Nuk ka si t'i shmangesh. Paraja ka sunduar botën.
Në kohën tonë ekziston edhe një burim i dytë fuqie, dhe ai është të dhënat.
Kështu, kushdo që ka një sasi të pafund parash dhe një sasi të pafund të dhënash në kohën tonë, si një njeri si Elon Musk, ka
një fuqi të jashtëzakonshme si pasojë dhe mund të vendosë shumë, të ngrihet mbi njerëzit e tjerë
dhe të ndihmojë në përcaktimin e fatit të tyre.
Dhe për këtë arsye jam në favor të rishikimit të kushtetutës dhe të përfshirjes së një kufizimi
të pushtetit në lidhje me paratë dhe të dhënat.
Epo, unë jam shumë, shumë skeptik për çdo qasje që i lejon çdo shteti – madje edhe nëse përbën
shumicën në një shtet – të veprojë në mënyrë tiranike.
Dhe heqja e parave të fituara është gjithmonë tirani.
Unë i marr diçka dikujt, dhe pastaj çfarë bëj me të?
Atëherë do t'ua jap politikanëve. Apo a do ta marrin politikanët që të mund të bëjnë luftë me të?
Një koncept socialist edhe më i keq.
Pra, mendoj se duhet të largohemi nga ideja se duhet të ketë një pushtet qendror këtu që kufizon individin
në krijimtarinë e tij dhe në atë që ai mund të arrijë.
Dhe mendoj se patentat dhe licencat janë diçka shumë të dëmshme në kohën tonë, veçanërisht në sektorin e teknologjisë së
informacionit, sepse shumë të rinj që themelojnë start-up-e sot hasin shumë shpejt në një
mur, pasi shkelin këto patenta dhe licenca.
Nëse kanë ide të mira, ato shpejt pushtohen nga kompani të mëdha.
Pra, sugjerimi im – për të propozuar diçka konkrete – do të ishte të braktisnim patentat dhe licencat në
sektorin e teknologjisë së informacionit në mbarë botën.
Nuk dua një shtet që merr përsipër të diktojë çfarë mund të bësh dhe çfarë nuk mund të bësh.
Kjo do të thotë që unë pajtohem plotësisht me Markus Krall dhe them se shteti duhet të heqë dorë krejtësisht nga ndërhyrja.
Vetë tregu duhet të vendosë se cili lloj është ideal për këtë.
Nëse gjërat dëshirohen nga shumica ose nga një masë kritike e caktuar njerëzish, atëherë
aty mund të themelohen institucione bamirëse.
- Kjo do të ndodhë automatikisht nëse është e destinuar të ndodhë. Por shteti duhet të
ushtrojë vetëpërmbajtje maksimale në këtë fushë.
Dhe pastaj as këto teprime të mëdha nuk ndodhin.
Ne duhet thjesht të heqim borxhin. Duhet të ndalohet.
Por nëse shikojmë situatën e sotme, sipas Institutit të Financave Ndërkombëtare, kemi një borxh global që arrin
rreth 400 për qind të prodhimit kombëtar bruto global.
Pra, rreth 400 për qind, në varësi të vitit që po shikojmë. Edhe me norma të ulëta interesi, kjo kurrë nuk mund të shlyhet.
Në këtë drejtim, borxhi nuk është një ide e mirë. Ne me të vërtetë duhet t'i themi lamtumirë atij.
FED është një bankë private në pronësi të bankave private, të cilës shteti i ka dhënë një monopol ligjor mbi
shtypjen e parave – pa kompensim – dhe gjithashtu i ka transferuar mbikëqyrjen e bankave si monopol.
Kjo nuk është gjë tjetër veçse një rrjet ologarkik që ka arritur të minojë ekonominë e tregut në
kuptimin e një ndërmarrjeje monopoliste shtetërore.
Nga perspektiva e një ekonomie tregu, do të thoja se diçka e tillë duhet të eliminohet.
Në SHBA, shembulli më i mirë ishte Silicon Valley Bank, e cila u lejua të falimentojë në mënyrë që një bankë
anëtare, dmth një bankë në pronësi të Rezervës Federale, JP Morgan, ta marrë nën kontroll.
Pas kësaj, u tha se nuk keni nevojë të shqetësoheni për kreditë e këqija që janë aty – të gjitha bonot e qeverisë që janë
devalvuar, sepse keni mbështetje të pafund nga Rezerva Federale.
Kjo do të thotë se korrupsioni qeveritar është ajo që unë e konsideroj korrupsion në këtë sistem.
Dhe kjo e bëri të mundur zbatimin e korrigjimit të nevojshëm – dhe ajo që Schumpeter në thelb nënkuptoi me këtë
ishte se ne gjithashtu duhet të lejojmë falimentimin herë pas here për të pasur një stuhi pastruese.
Kjo nuk ishte e lejuar në industrinë financiare sepse gjithmonë etiketohej si sistemikisht e rëndësishme ose diçka
tjetër, ndërsa në ekonominë reale – veçanërisht mes ndërmarrjeve të vogla dhe të mesme – gjithmonë lejohet.
Dhe kjo nuk është e drejtë. Kjo padrejtësi është, besoj, një nga çështjet kryesore që duhet të trajtohen.
Dhe pastaj do të doja të theksoja se nuk duhet ta glorifikojmë tepër ekonominë e tregut.
Kur mendoj për sistemin e kujdesit shëndetësor dhe e qas si ekonomist i tregut, i them vetes se duhet të drejtoj një
korporatë këtu. Duhet të gjeneroj shumë para me atë korporatë.
Duhet t'u ofroj aksionarëve të mi dividende të mira. Dhe si mund ta arrij këtë në sistemin e kujdesit shëndetësor?
Mënyra më e mirë është t'i mbash njerëzit të sëmurë sa më gjatë të jetë e mundur, duke u lejuar atyre të përjetojnë një periudhë
të shkurtër përmirësimi kur janë të sëmurë, por në përgjithësi t'i mbash ata si klientë duke i mbajtur të sëmurë sa më gjatë.
Epo, mendoj se kujdesi shëndetësor, për shembull, është një fushë ku ekonomia e tregut nuk ka vend fare.
Dhe pastaj na duhet gjithashtu, dhe ky është pika e dytë, një sundim i vërtetë i ligjit, të cilin
do të doja ta vë në pyetje, të paktën pjesërisht.
Sepse nuk kemi një gjyqësi plotësisht të pavarur.
Nëse gjyqësia është e detyruar nga udhëzime ose mund të ndikohet nga ndikime të caktuara qeveritare, për të cilat fatkeqësisht
tani kemi disa shembuj, jo vetëm në rastin e zotit Ballweg apo të të tjerëve, por edhe në skandale më të mëdha,
atëherë kemi një situatë që është thjesht e papranueshme dhe që na ishte premtuar ndryshe nën Ligjin Themelor.
Dhe ne thjesht duhet të kthehemi atje.
Këto janë rregullime që mund t'i bëjmë lehtësisht, dhe jam mjaft i sigurt se ato do të zbatohen në vitet e ardhshme,
sepse njerëzit po pranojnë gjithnjë e më pak situatën aktuale.
Pra, në Silicon Valley, po merremi me Shtatën e Mrekullueshme.
Këto janë Alphabet, Amazon, Apple, Meta, Nvidia, Tesla dhe një kompani tjetër, gjithsej shtatë, dhe ato zotërojnë
pothuajse të gjitha patentat dhe licencat në këtë fushë.
Ata bëjnë atë që u sjell dobi atyre, jo atë që sjell dobi pjesës tjetër të njerëzimit.
Dhe kjo tani ka arritur një prag shumë të rrezikshëm, sepse ata kanë njohuri në fushën e inteligjencës artificiale, dhe
kur bëhet fjalë për inteligjencën artificiale, duhet të thuhet se ka disa sinjale paralajmëruese vërtet serioze.
Vetëm për t'ju kujtuar, Jeffrey Hinton, zhvilluesi kryesor i Google, dha dorëheqjen vitin e kaluar,
duke thënë se gjithçka ishte bërë tepër e rrezikshme.
E njëjta gjë vlen edhe për Mo Goddard, i cili ishte drejtori i marketingut në Google X. Sot ai udhëton nëpër Angli duke mbushur
auditorë të tërë me mesazhin e tij se njerëzimi ka arritur një moment Frankenstein në fushën e inteligjencës artificiale.
Pra, vetëm për t'ju kujtuar, Dr Frankenstein është një personazh fiktiv, një mjek që qep një qenie njerëzore nga pjesë trupash dhe
i jep jetë, vetëm për të zbuluar se kjo qenie papritmas është më e fortë, më inteligjente dhe gjithashtu më e ligë se ai vetë.
Pra, ne jemi në një prag shumë të rrezikshëm.
Dhe problemi i madh që shoh me këtë është se zhvillimi i kësaj teknologjie është në duart e një numri shumë
të vogël njerëzish që interesohen vetëm për interesat e tyre dhe për përfitimin e tyre.
Çfarë hapash konkretë mund të ndërmarrin sipërmarrësit për të rikthyer ekonominë në rrugën e duhur?
Sipërmarrësit tani duhet të njohin vlerën e punës arsimore si ajo që kryhet nga AUF1 dhe ta mbështesin në
mënyrë që ajo të mund të vazhdojë dhe të zgjerohet.
Pra, në këtë drejtim, kjo ngurrim, ky qëndrim që ata të bëjnë punën e tyre dhe ne tonën, duhet të ndalet.
Ne të gjithë jemi në të njëjtën barkë këtu, dhe jemi shumë pak për të vazhduar t'u lejojmë parazitëve të
tjerëve që thjesht të lejojnë të tjerët të bëjnë punën.
Besoj se ndërmarrjet e vogla dhe të mesme duhet të demonstrojnë me besim se ato me të vërtetë formojnë themelin e shoqërisë dhe
të sigurojnë që njerëzit në të vërtetë të blejnë nga dhe të mbështesin ndërmarrjet e vogla dhe të mesme, në vend të ekonomisë
së platformave të sotme, e cila bën pikërisht të kundërtën.
Që po krijon gjithnjë e më pak vende pune dhe, në fakt, praktikisht nuk po trajnon më asnjë të ri.
Imazhet e një bote të lirë nesër – nën këtë mot të mrekullueshëm, ne vazhdojmë mbulimin
tonë të Forumit Ekonomik Alternativ në Pragë.
Të majtët kundrejt të djathtëve, të lartët kundrejt të poshtëmve, migrantët kundrejt vendasve.
Shumica e popullsisë ka toleruar pa kritika kufizimet totalitare të koronavirusit.
Përputhshmëria ishte më e rëndësishme se mendimi i pavarur.
Në përgjithësi, ekziston një presion i jashtëzakonshëm për t'u përshtatur, veçanërisht në Gjermani.
Demonizimi i termit 'mendimtar lateral' simbolizon se si shpirtrat e lirë duhet të zhduken me një forcë brutale.
Numri i akademikëve po rritet, por numri i mendimtarëve të pavarur po bie.
Arsimi i të rriturve jashtë normës është krejtësisht i panjohur për masat.
Është një problem arsimor që fillon në shkollë dhe përfundon me shoqërinë tonë të ngutshme.
Mbingarkesa individuale, stresi, rreziku i burnout-it, dhe thuajse askush nuk ka kohë apo kohë të lirë për arsim të
mëtejshëm, mendim të pavarur apo edhe përgjegjësi personale.
Kritikët pretendojnë se e gjithë kjo është e qëllimshme, në mënyrë që tufë e bindshme të mund të kontrollohet lehtësisht.
Puno, konsumoj, paguaj taksa dhe mos u anko. Por a është kjo ajo që duam?
Dhe si duhet ose mund të duken vlerat dhe shoqëria e së ardhmes?
Përgjegjësia personale është një fjalë e madhe që nevojitet në një shoqëri të lirë, por që mësohet dhe praktikohet shumë rrallë.
Që thjesht ke ndjesinë se je përgjegjës për të tjerët, se je përgjegjës për lumturinë dhe shëndetin tënd, dhe se të gjithë
jemi një, dhe kur dëmtojmë të tjerët, dëmtojmë edhe veten tonë.
Gjatë katër viteve të fundit, dhe në të vërtetë për shumë, shumë vite përpara kësaj, kam qenë kritik ndaj kësaj mjekësie
materialiste, ndaj mjekësisë konvencionale, e cila i trajton njerëzit si makina, e cila ndan trupin, shpirtin dhe frymën,
e cila kërkon dhe gjen bazën e shëndetit dhe sëmundjes në blloqet më të vogla ndërtuese të ekzistencës sonë materiale.
Dhe vazhdoj të pyes veten si është e mundur që mjekësia të mos ketë ndryshuar, kur prej kohësh e dimë, për shembull nga
psikonormologjia dhe nga kërkimet psikosomatike, se shëndeti dhe sëmundja nuk mund të mendohen më në asnjë mënyrë tjetër përveçse
duke shtuar faktorë imateriale, të cilët madje mund të jenë edhe më të fuqishëm kur bëhet fjalë për
atë që na mban të shëndetshëm dhe atë që na sëmur.
Unë u mbështeta në gazetari në formën e saj naive, gjithmonë konsumova të gjitha mediat kryesore dhe duhej të
kuptoja se për 50 vjet isha mashtruar nga e gjithë ajo dhe isha çuar në një mënyrë të gabuar të të menduarit.
Dhe pyetja pse diçka nuk ndryshon nuk mund të zgjidhet me mendje.
Dhe është e rëndësishme për mua të sjell këtë aspekt në këtë diskutim panel. Kjo nuk ka të bëjë me kuptimin.
Nuk është çështje e përdorimit të arsyes së pastër për të kuptuar se çfarë ndodhi.
Iluminizmi i parë, më shumë se 300 vjet më parë, në shekullin e 18-të, na dha mundësinë të distancoheshim nga
fisnikëria dhe kleri dhe të perceptoheshim si qytetarë.
Na është dhënë dhurata e arsyes, dhe me të mund të kemi bërë shumë dëm.
Sepse ajo që ndodhi pasi përdorëm vetëm intelektin tonë dhe humbëm anët tona racionale, emocionale dhe shpirtërore, është se
u orientuam drejt industrializimit, teknologjisë, kapitalizmit dhe neoliberalizmit, dhe tani kemi arritur te transhumanizmi.
Kjo do të thotë se njerëzit po bëhen gjithnjë e më shumë makina.
Dhe unë e mbështes fuqimisht këtë, veçanërisht duke pasur parasysh vitet e fundit, që të rishikojmë qasjen tonë dhe
të përqendrohemi në të iracionalen në vend të të racionales.
Nëse më pyet se çfarë lloj imazhi kam, atëherë duhet të të them se besoj se nuk ka njeri në botë që nuk ka një aftësi të veçantë.
Dhe nëse e besoj këtë, atëherë do të ishte në të vërtetë përgjegjësi jonë sociale t'i ndihmojmë,
inkurajojmë, mbështesim dhe trajnojmë ata, në mënyrë që të zhvillojnë këtë talent dhe ta kontribuojnë në shoqëri.
Nëse arrijmë ta bëjmë këtë, atëherë do të ketë sinergji midis këtyre individëve, të cilët kanë aftësi të jashtëzakonshme.
Nëse ia dalim kësaj, atëherë do të kemi një ngritje të tillë në shoqëri dhe në vlerat shoqërore që, falë teknologjisë që kemi
zhvilluar në vitet e fundit, nuk do të kemi asnjë problem për të përmbushur nevojat bazë materiale, përfshirë edhe
nevojat individuale të luksit. Por atëherë do të ishte një sinergji dhe, në fakt, një situatë si në parajsë.
Dhe kjo imazh më shtyn, dhe pikërisht kjo më jep forcën për t'i përballuar të gjitha, edhe nëse hasni pak armiqësi kur keni ide
të ndryshme ose kur kërkoni një shkallë të caktuar transparencë.
Epo, duhet të flas për mjekësinë, fushën time të ekspertizës.
Do të doja të revolucionarizoja këtë mjekësi pa shpirt.
Nuk mund ta reformosh atë; me të vërtetë duhet të vijë nga poshtë lart, duhet ta përmirësosh.
Në të kaluarën, kur dëgjoja OBSH-në, brenda vetes qëndroja në vëmendje.
Mendoja se ata dinin më mirë, dhe më mori shumë kohë të kuptoja se kjo është me të vërtetë gjëja e fundit që na nevojitet.
Kam një shaka që gjithmonë e tregonim njëri-tjetrit kur isha në universitet: Jepi një studenti të fizikës një
koleksion formulash fizike dhe thuaji t'i mësojë përmendësh.
Pastaj ai pyet pse? Nëse më duhet, e di ku ndodhet.
Jepi një studenti mjekësie regjistrin telefonik të qytetit të tij të lindjes dhe thuaji ta
mësojë përmendësh. Ai do të pyesë: deri kur?
Gjatë pandemisë, thanë: "Ju lutemi, vaksinoshuni." Ata nuk pyetën pse, por sa shpesh. Kaq shumë të bindur,
shumë të drejtpërdrejtë dhe kurrë nuk vinin asgjë në dyshim.
Dhe bëj një dallim shumë të qartë midis profesionistëve mjekësorë dhe mjekëve.
Ka mjekë sa të duash. Spitalet universitare janë plot me mjekë.
Lexojnë çdo studim dhe janë të përditësuar me keqkuptimet më të fundit.
Kur ke qenë në këtë biznes aq gjatë sa unë, e di me siguri që ka ndryshime paradigme që besohet se janë të gdhendura në gur.
Dhe pastaj dikush vjen dhe thotë se kjo nuk është e vërtetë.
Pasi ta kesh parë këtë të ndodhë disa herë, kupton se asgjë nuk është e vendosur në gur.
Ne të gjithë e dimë që qeniet njerëzore janë individë – që përkthehet si dualitet i pandashëm.
Dhe do ta zgjeroja këtë, do të thoja se njerëzit thonë indivitrium – një trini e pandashme midis trupit, mendjes dhe shpirtit.
Dhe shpesh mund të ketë probleme psikologjike që manifestohen fizikisht.
Nëse trajtojnë trupin, ata po kërkojnë krejtësisht në vendin e gabuar.
Mjeku duhet ta shohë personin si një tërësi, jo si shumën e organeve të tij, por si
shumën e trupit, mendjes dhe shpirtit të tij.
Unë besoj se gjendja e shkretë e arsimit në Gjermani është krejtësisht e qëllimshme.
Dhënia inflacioniste e titujve pseudo-akademikë për integrimin gjinor të çdo gjëje. Mund t'i shtosh sa të duash fjalë të modës.
Besoj se na mungon guximi ta pranojmë këtë.
Dhe e shoh këtë si rezultat përfundimtar të një dekadence, të një neglizhimi të mirëqenies që kemi në shoqërinë tonë, që çon në
panik dhe në dëshirën për t'u kapur pas pak luksit që ende ekziston, pas këtij ndjenje të rreme sigurie, që të
bën të nënshtrohesh çdo gjëje që paraqitet si fantazmë.
Jo, por një përgjegjësi personale në të cilën themi se refuzojmë t'i bindemi një urdhri nga Nancy Faeser ose një
udhëzimi nga Karl Lauterbach kur bëhet fjalë për vaksinimin.
Ne refuzojmë të zbatojmë urdhrin e oficerit të policisë për të vënë maskat.
Jo, ne duhet të mësojmë, si të rritur, të themi jo: "Nuk do ta bëj këtë dhe do të përballoj pasojat."
Sipas mendimit tim, kjo është gjithashtu mënyra më paqësore për ta bërë këtë.
Sepse është një mënyrë pasive për të thënë: Unë refuzoj diçka, refuzoj këtë nënshtrim, dhe nuk po ngre grushtin
apo ndonjë gjë tjetër për t'ju larguar nga detyra tani.
Për dekada, politikanët dhe formuesit e opinionit janë përqendruar vetëm në shkatërrimin e gjithçkaje,
heqjen e të gjitha kufijve, çlirimin e njerëzve nga të gjitha kolektivat dhe të gjitha kufizimet.
Askush nuk i përgjigjet më askujt. Nuk ka më shtylla të përhershme e të qëndrueshme, madje as gjinia jonë.
Pra, asgjë nuk është më e fiksuar, nuk ka ku të mbash. Mund të jesh çdo gjë ose asgjë.
Shumë njerëz ndjehen sikur nuk vlejnë asgjë dhe pastaj kërkojnë identitete zëvendësuese në konsumizëm, në marka, marka
veshjesh. 'Unë jam përdorues i Apple' ose madje edhe në rrjetet sociale, ku mund të gjesh grupe zëvendësuese.
Të gjitha janë zëvendësime, por nuk janë të vërteta. Ato janë identitete të rreme.
Dhe njerëz të tillë janë gjithashtu shumë të lehtë për t'u manipuluar. Ata ndikohen
shumë lehtë nga propaganda dhe manipulimi.
U mungojnë rrënjët. U mungon stabiliteti, një themel vlerash, traditash dhe komunitete të qëndrueshme.
Ndërmarrjet e vogla dhe të mesme financojnë rreth 80% të të ardhurave.
Kjo klasë e mesme është kaq e rrezikuar, dhe nuk mendoj se dikush në këtë grup e di fare.
Kemi një situatë ku kemi qenë tepër të suksesshëm në Evropë, gjë që ka bërë që konkurrentët
tanë në mbarë botën tani të na kenë në shënjestër.
Qoftë që tani i quajmë amerikanët të rritur apo ndoshta adoleshentë, dhe ne ende jemi në kopësht, kjo mund të
jetë e vërtetë. Mund të debatojmë për pozicionin tonë.
Situata është se Europa ka fituar pavarësinë përmes suksesit financiar, përmes suksesit ekonomik.
Ka pasur lëvizje për liri, kështu që kanë ekzistuar mundësi me të cilat jo të gjithë janë të kënaqur.
Dhe situata që kemi në Evropën Qendrore është se nga 3,500 kampionë të fshehtë, gjysma ndodhen në vende gjermanishtfolëse.
Pra, një kampion i fshehtë, një nga ato kompani në industrinë e saj që thjesht nuk mund t'i injorosh. Ajo është në pararojë
sa i përket teknologjisë dhe shitjeve – një kampion i fshehtë.
Është e qartë që konkurrentët tanë globalë nuk janë të kënaqur me këtë, sepse ka 8 miliardë
prej tyre dhe ndoshta 120 milionë prej nesh.
Kjo është paksa një pabarazi në aspektin e performancës. Si mund ta vë këtë konkurrent nën kontroll?
Unë mund të gjeneroj inflacion, i cili natyrisht është 0.1/0.2 plus ose minus, por jo 10, 20 apo 30.
Pra, duhet të shtyp një sasi të konsiderueshme parash në Bankën Kombëtare dhe t'i shpërndaj mjaft lirë.
Atëherë mund të garantoj 100% që do të kujdesem për konkurrueshmërinë, sepse pagat po rriten, materialet po
rriten, dhe ne nuk jemi më konkurrues në mbarë botën.
Ne jemi kampionë botërorë në eksporte, domethënë në rajonin gjermanishtfolës.
Por kjo nuk mjafton, unë gjithashtu duhet të shkatërroj bazën, dhe baza është energjia.
Atëherë do ta shpërthej shpejt tubacionin Nord Stream. Për të kompensuar këtë prodhim energjie, do të më duhej të
instaloj 120 centralë bërthamorë për të kuptuar lidhjen.
Do të mbyll centralet bërthamore në një çast, do të kaloj në energji alternative:
depresion të errët, apo si të duash ta quash.
Dhe nëse kjo ende nuk mjafton, atëherë do të vendos një taksë të kotë për CO2.
Dhe nëse kjo ende nuk mjafton, atëherë do të shkatërroj moralin.
Por me këto pesë masa, mund të vë në gjunjë edhe ekonominë më të fortë.
Dhe çfarë do të vijë në vitin 2025, disa njerëz do të jenë duke parë.
Garueshmëria ndërkombëtare është shkatërruar plotësisht gjatë tre viteve të fundit.
Kam klientë që kishin planifikuar të investonin në Evropë deri në minutën e fundit, vetëm
për të thënë: "Ndalo, po shkojmë në Dubai."
Si është e mundur që një vend të zgjedhë përsëri e përsëri vrasësit e tij me sytë plotësisht të hapur?
Si është e mundur që një komb të zgjedhë përsëri njerëz që, si Kancelari, Ministri i Gjelbër i Çështjeve
Ekonomike dhe Ministri i Shëndetësisë, nuk i arrestojnë menjëherë në rrugë, pa urrejtje ndaj vetes?
Duhet të urreje veten nëse punon për shfuqizimin tënd dhe pastaj e duartrokit, shkon në televizion dhe pretendon se,
më në fund, sapo kemi riafirmuar në konferencën e Partisë së Gjelbër se Gjermania duhet t'i shërbejë botës.
Jo, për dashurinë e Zotit, nuk e bëra.
Duhet të qëndrojë i qetë dhe të sillet si një vend i mirë mes fqinjëve të tij.
Por nuk ka pse t'i shërbejë askujt apo të shlyejë ndonjë borxh. E njëjta gjë vlen edhe për të tjerët.
Urrejtja ndaj vetes është çelësi, dhe përgjigjja për këtë, pikërisht siç thatë ju, është të mësoni të doni veten. Unë
gjithmonë jam pak i kujdesshëm për këtë, sepse tingëllon kaq narcistike të pëlqesh veten, të ndjesh keqardhje për
veten, të heqësh dorë nga dyshimi patologjik ndaj vetes. Kjo është sfida e madhe, jam plotësisht dakord.
Ndoshta duhet gjithashtu të trajtojmë kulturën e fajit. Kjo është diçka që njerëzit gjithmonë e shmangin të
flasin, por tani bëhet fjalë edhe për vendin dhe për këtë faj dhe turp të qenit gjerman.
A isha tepër i tërthortë?
Po, ishe tepër e tërthortë për t'u marrë vërtet me faktin se njeriu duhet të turpërohet ose madje të jetë
ekstremist i djathtë nëse thotë: "Jam krenar që jam gjerman."
Jam krenar për heroizmin dhe krijimtarinë gjermane.
O Zot, dritat paralajmëruese për ekstremizmin e djathtë po pulsojnë në mendjet tona, ose më saktë
mbi trashëgiminë tonë kulturore, mbi të parët tanë.
Pra kështu është, aty fillon vetëdashuria ose vetëurrejtja, sepse unë jam vazhdimisht në mohim dhe ndihem i turpëruar.
Prandaj është kaq e rëndësishme që ta adresojmë këtë, por nëse vazhdojmë të mbetemi tek ajo kohë e kaluar, duke rrahur gjoksin
dhe duke kërkuar falje për të, kurrë nuk do të dalim prej saj.
Ne duhet të mësojmë nga fëmijët. Dhe gjithashtu duhet të mësojmë nga të moshuarit, të cilët, në shtratin e vdekjes, i thonë
vetes: "Në të vërtetë, ajo që nuk arrita ishin marrëdhëniet."
Kam menaxhuar gjithçka tjetër.
Bleva Ferraritë e mia dhe nuk e di përse gjithë ky zhurmë.
Por ajo nga e cila vuaj vërtet dhe që do ta bëja përsëri është të kem një marrëdhënie të shëndetshme.
Dhe besoj se, nëse e zbatoni këtë në shoqëri, funksioni i modelit të rolit është diçka që
e konsideroj jashtëzakonisht të rëndësishme.
Kjo ende nuk është arritur, jo si trajner, por çdo person për vete: çfarë mund të kontribuojë ai për një
shoqëri më të mirë, të bëhet versioni më i mirë i vetes dhe pastaj të shërbejë si shembull.
Nëse shikon shkollat mesatare, veçanërisht në Berlin—unë jam nga Berlini—ajo me të vërtetë është vrima më e fundit,
më e thellë në Gjermani, një shtet avangardë në çdo aspekt.
Sepse askush në Gjermani nuk ka nevojë të qeshë, sepse ju të gjithë jeni në rrugë për t'u bërë si Berlini në këtë vend.
Dhe nëse shikon një shkollë në Berlin, sheh se ka vrima në çati, se ka kaq shumë fëmijë në klasë saqë edhe mësuesi më i
përkushtuar që qëndron në krye nuk ka asnjë shans t'i vendosë nën kontroll, pastaj nxënësit as nuk e kuptojnë gjuhën
kombëtare që flet mësuesi, dhe prindërit i dërgojnë fëmijët atje duke supozuar se ata do ta zgjidhin vetë.
Jo, pikërisht kështu duhet të jetë. Ne po tërheqim njerëz që duan të bëhen shërbyes civilë në shkolla.
Njerëzit shkojnë atje, pothuajse pa pengesa, pasi kanë përfunduar vetë shkollën, pastaj shkojnë në këto shkolla dhe
janë të lumtur që më në fund janë bërë funksionarë civilë.
Kjo është e pabesueshme.
Pra, sistemi i shkollave është një përmbledhje e shkurtër dhe e shpejtë e të gjithë sistemit tonë shtetëror.
Dhe nëse nuk fillojmë të shembim këto shkolla dhe të rindërtojmë sistemin arsimor,
atëherë mund të mos provojmë fare pjesën tjetër.
Pra, çfarë më shtyn mua, dhe kjo mund të tingëllojë e ashpër, është vdekja.
A është vdekja, kur thjesht mendoj për të, ajo që dua të jem në gjendje t'i them vetes në shtratin e vdekjes,
apo ajo për të cilën nuk dua të më duhet të pendohem?
Dhe kjo është diçka që e kujtoj vetes mjaft shpesh.
Unë thjesht dua të jem versioni më i mirë i vetes çdo ditë, sepse nuk dua kurrë t'i vë vetes faj që nuk e kam
jetuar këtë jetë plotësisht dhe nuk i kam dhënë gjithçka.
Nuk ka asnjë arsye për të mos dhënë gjithçka nga vetja çdo ditë.
Shumë njerëz vazhdojnë të më pyesin: si ia del të bësh të gjitha këto?
Por në të vërtetë është thjesht ky dëshirë për të jetuar jetën për të cilën jam kaq mirënjohës – ky është
këshilla e dytë: mirënjohja – jam jashtëzakonisht mirënjohës për këtë jetë dhe dua ta shijoj sa më shumë.
Dhe kjo më jep kaq shumë forcë: përkohshmëria nga njëra anë dhe mirënjohja që më jep kaq shumë energji për të arritur kaq shumë.
Mund ta përcjell atë.
Ju patjetër keni vënë re një gjë, të dashur shikues: pritja për Shpëtimtarin është e kotë, sepse Shpëtimtari tashmë është këtu.
Ti je shpëtimtari yt.
Tema është zgjidhja globale e konflikteve të së ardhmes, dhe ne, natyrisht, po merremi me sfida globale.
Një nga shkaqet kryesore të migracionit në shkallë të gjerë është padyshim lufta, pavarësisht nëse
bëhet fjalë për luftë ekonomike apo konflikt ushtarak.
Është e qartë se përfituesit e këtyre zhvillimeve janë korporata dhe lobet, dhe kjo reaksion
zinxhir i konfliktit duhet të ndërpritet me çdo kusht.
Epo, me siguri duket sikur po bëhet gjithnjë e më keq.
Ne tani me të vërtetë qëndrojmë në skajin e Grand Hotel-it.
Fakti është se tani mund të përfshihemi drejtpërdrejt në një luftë shumë të ashpër.
Strukturat civile po shkatërrohen kudo. Kjo natyrisht po shkakton një valë të madhe refugjatësh në mbarë botën.
Dhe qeveritë në vendet e pasura nuk janë aspak të përgatitura apo të gatshme të reagojnë në mënyrë të përshtatshme.
Përkundrazi, e gjithë kriza e refugjatëve po komercializohet.
Epo, për shembull, në Gjermani ka një kompani të quajtur Serco.
Është një konglomerat britanik që shet ose tregon në treg 30% të produkteve të tij në sektorin e
mbrojtjes dhe operon mbi 120 qendra azili në Gjermani.
Një biznes shumë fitimprurës, dhe që gjithashtu është përgjegjës prapa skenave për mbylljen e shtëpive të të
moshuarve, veçanërisht gjatë pandemisë së koronavirusit.
Kjo është një çështje shumë serioze. Shtëpitë e të moshuarve u çuan qëllimisht në falimentim me pretekstin e koronavirusit.
Dhe ne thjesht shohim se për sa kohë që kjo fitimprurje e pakontrolluar nga mjerimi i njerëzve nuk frenohet.
Kjo do të thotë se ajo që në të vërtetë duhet të ndodhë është frenimi i spekulimit financiar.
Ajo që po e çon botën në mjerim është, për shembull, dominimi i dollarit.
Çfarë po i çon shumë vende në mjerim? Janë sanksionet.
Është spekulim në tregjet financiare mbi rënien e vendeve të tëra dhe ekonomive.
Ata po mbështeten në këtë, dhe presën që kanë blerë po e përdorin në përputhje me këtë për të shkatërruar këtë vend.
Dhe kush është në të vërtetë përgjegjës?
Këtu në Gjermani, strategët e bankave të investimeve në thelb thjesht u japin politikanëve pika diskutimi.
Politika është thjesht marrëdhënie me publikun dhe një çështje se si të shitesh strategji të caktuara.
Ne shohim se tensionet sociale po shpërthejnë gjithashtu në të gjitha këto vende.
Dhe unë mund t'u bëj thirrje të gjithëve vetëm të qetësohen dhe të mendojnë me vëmendje për një koncept.
Pra, njerëzit në bazë tani do të duhet të zhvillohen në think tank-e, think tank-e nga poshtë lart, për të thënë kështu.
Kjo natyrisht na jep një armë të re në formën e migracionit. Sepse migracioni është një armë.
Ai gjithashtu përdoret me qëllim për të destabilizuar vende të tjera, në këtë rast Gjermaninë ose Austrinë.
Ne aktualisht po përjetojmë një situatë të ngjashme me atë para Luftës së Parë Botërore, ku konflikte lokale që
duken të pavarura nga njëra-tjetra shpërthejnë përsëri e përsëri, por në fakt janë të lidhura.
Pra, atëherë ishin Luftërat Ballkanike.
Sot, janë luftërat në Ukrainë dhe në Lindjen e Mesme që po bashkohen në një betejë të madhe që askush nuk e dëshiron.
Mendoj se, për shkak se lind pjesërisht nga kontradiktat, nga interesat dhe nga natyra njerëzore në formën e saj më të keqe,
nuk do të jetë e mundur ta parandalojmë në kuptimin e sjelljes së një epoke miqësie dhe paqeje të
plotë, por më tepër duke i vënë një stop luftanxulluesve.
Kjo do të thotë, duke krijuar kushte politike në të cilat ata njerëz që i shtyjnë të tjerët në luftë sepse u sjell
përfitime, sepse i shërben interesave të tyre dhe sepse përfitojnë prej saj, nuk janë në gjendje ta bëjnë këtë.
Ky është detyra e politikës. Gjithashtu është detyra e mediave dhe e gazetarëve të krijojnë një situatë të tillë.
Dhe për t'ua bërë të qartë njerëzve se asgjë nuk ndodh rastësisht – asgjë nuk përgatitet më
me kujdes se një luftë që shpërthen papritmas.
Por në një kontekst ku shpërthen lufta, diçka humbet: drejtësia.
Ne sapo e pamë këtë në Siri. Sapo Siria ra papritmas, ajo u sulmua nga avionët izraelitë, me 250 sulme ajrore të kryera.
Kjo është pika kyçe.
Ne jetojmë në një shoqëri ku të fortët hanë të dobëtit. Ne jetojmë në një shoqëri konkurruese.
Dhe në fund të fundit, lufta është thjesht ajo që bëjmë në punë.
Duhet ta shikosh edhe nga poshtë.
Si i socializojnë, i edukohen dhe i stërvijnë njerëzit në të vërtetë që ta pranojnë këtë si diçka normale?
Një person thjesht do të mbetet prapa. Unë nuk pajtohem me këtë.
Unë thjesht besoj se ajo që e përcakton njerëzimin është se qeniet njerëzore janë, siç mendojmë, krijesa sociale.
Por ne jemi fjalë për fjalë stërvitur dhe trajnuar për të konkurruar në njësitë e
vogla. Pastaj bën karrierë duke goditur poshtë.
Dhe nga këta njerëz krijoni globalistë dhe njerëz që pranojnë gjithçka.
Mendoj se me atë që po diskutojmë në panel, 90 për qind e njerëzve atje jashtë nuk do të kishin asnjë ide se për çfarë po flasim.
Ata besojnë se një urdhër si ai që kemi ne është diçka që e gjen, diçka që të dorëzohet, diçka që thjesht duhet ta nënshkruash.
Por demokracia nuk funksionon aspak kështu.
Demokracia nuk do të thotë vetëm të kesh të drejtë të shprehesh, por edhe të kesh detyrën për t'u shprehur.
Dhe besoj se duhet të ngrihemi kudo dhe të themi se nuk e duam këtë.
Sepse kur bëhet fjalë për migracionin dhe rimigracionin, duhet thënë një gjë: Sigurisht, çdo popull ka
të drejtën e identitetit, kjo është krejt e qartë.
Por ata që vijnë tek ne gjithashtu kanë të drejtë për një shtëpi.
Ata nuk duan fare të largohen nga aty.
Ata gjithashtu po bombardohen dhe po dëbohen. U ofrohen marrëveshje që e bëjnë jetën në kulturën
e tyre të pamundur. Ne duhet ta njohim edhe këtë.
Dhe pastaj i sjellim këto dy grupe së bashku. Pastaj ata fillojnë të luftojnë. Dhe ne nuk i shohim ata që tërheqin fijet.
Remigracioni është padyshim i nevojshëm, sepse besoj se vetëm popujt mund të shpëtojnë botën nga globalistët,
dhe vetëm remigracioni mund të shpëtojë popullin tonë.
Sepse pyetja ime, me të cilën do të doja të përfundoja këtë fjalim të parë, është: Pse askush nuk po pyet nëse tani
do të nxisin valë të reja migrimi drejt Arabisë Saudite?
Pse askush nuk po pyet nëse tani do të ketë valë migrimi drejt Azerbajxhanit?
Ka 57 vende islame, Arabia Saudite është jashtëzakonisht e pasur. Po ndërtojnë një qytet të ri të quajtur Neom, kanë një kamp
të madh me tenda që u duhet vetëm një herë në vit për haxhin.
Ata mund të përthithnin mijëra e mijëra.
Ata gjithashtu janë pjesërisht fajtorë për atë që po ndodh aktualisht në Siri, sepse kanë
ndihmuar në financimin e këtyre milicive xhihadiste.
Pse duhet që Europa gjithmonë të vuajë?
Pra, shkëmbimi i popullsisë në Evropë, kjo armë e migracionit, krijimi arbitrar i shteteve multietnike në të cilat
ne vendasit së shpejti do të jemi në pakicë, duhet të konsiderohet veçmas nga këto çështje gjeopolitike.
Dhe ky truk i pabesueshëm që e majta, ose më saktë pseudo-e majta, sapo e ka realizuar, duke paraqitur lëvizjen
masive dhe migracionin masiv si diçka pozitive dhe humane.
Dhe nuk është. As për ne, as për migrantët, përfshirë migrantët ekonomikë që po vijnë.
Familjet po copëtohen; ne po ushtrojmë vampirizëm demografik. Kur dëgjoj njerëzit të thonë se na
duhen të rekrutojmë punëtorë të kualifikuar, mendoj:
Ne po plaçkitim vendet ku ato nevojiten më shumë.
Në Mozambik, 70 për qind e mjekëve që u trajnuan në vend kanë emigruar.
Ku do të shkojnë atëherë njerëzit që jetojnë atje? Ata do t'i ndjekin ata në Evropë.
Kjo është një pikë shumë e rëndësishme.
Dhe miliona gratë që pastrojnë, kujdesen për të tjerët ose prostituohen këtu me ne janë gjithashtu familje të copëtuara.
Kjo migrim masiv është çnjerëzor në çdo aspekt.
Dhe unë plotësisht pajtohem me ty, duhet të hedhim poshtë këtë hipokrizi morale, këtë pseudo-humanizëm, dhe të
tregojmë se vetëm një grup përfiton nga lëvizja dhe mobilizimi masiv i njerëzimit, pra globalistët.
Njerëzit nuk përfitojnë nga kjo.
Pra, nëse e shikon koronavirusin në tërësi, gjithçka konsiderohet vetëm individualisht.
Vetëm tani njerëzit po mësojnë se ka përfitues, se është një model biznesi, se industria
farmaceutike ka fituar miliarda e miliarda.
Se mjekët që u shfaqën u blenë nga shkencëtarë me studime ku ata morën miliona në financime, siç kemi dëgjuar tashmë sot këtu.
Që ka politikanë dhe media që përfitojnë nga kjo. Ka një shkëmbim personeli.
Dhe ne me të vërtetë e shohim këtë në çdo kompleks, pavarësisht nëse bëhet fjalë për migracion; gjithashtu është
bërë një model biznesi ku korporatat e mëdha dhe industria ndërkombëtare financiare përfitojnë.
E njëjta gjë vlen edhe për transferimet, për shembull, përsëri në vendet e origjinës, të cilat ndonjëherë janë
subjekt i tarifave të larta dhe kurseve të këqija të këmbimit.
Dhe, natyrisht, lufta është modeli më i lartë i biznesit.
Nëse shikon zgjerimin lindor të NATO-s, çdo vend që duhet të pranohet ose dëshiron të pranohet duhet të
konvertojë tërësisht ushtrinë e tij sipas standardeve të NATO-s.
Kjo do të thotë, natyrisht, se ata duhet të përqendrohen pikërisht në industrinë
amerikane të armëve. Ne tashmë e kemi pasur këtë sot.
Duhet të sjellë municionin, pajisjet, softuerin dhe cloud-in në standardet e NATO-s.
Pra, Big Tech, Microsoft, Amazon kanë fituar qindra miliarda dollarë me shërbimet e reve për Pentagonin, për CIA-n, për NSA-n.
Kanë dalë në skenë oktapodë të mëdhenj të të dhënave. Ka lindur një model i madh biznesi.
Dhe ajo që është veçanërisht e papërkulshme është se një nga përfituesit kryesorë, BlackRock, i cili ka zotërime të
konsiderueshme në shumë, shumë prodhues armësh, doli publik vetëm pak ditë më parë dhe tha se do të
donte të shihte një fond rindërtimi për Ukrainën.
Ne nuk duam asnjë lekë për këtë, thanë ata pa turp, por ne thjesht duam t'i menaxhojmë që kompanitë e
tyre BlackRock të përfitojnë gjithashtu prej tyre.
Pra, ky është një model biznesi mjaft cinik.
SHBA-ja ka një barrë të madhe borxhi që kurrë nuk mund të shlyhet.
Dhe në atë çast, kërcënimi i luftës rritet.
E bën një herë, siç kemi parë gjithmonë në luftërat e mëparshme: kur bota financiare, kur letrat me vlerë pa mbulesë ose paratë
fiat nuk kanë më asnjë mbështetje, atëherë duhet të pastrosh.
Pastaj duhet të pastroni tavolinën, të lani gjithçka dhe, pas luftës, të krijoni një rend
të ri botëror nga e para, si Bretton Woods.
Njerëzit besojnë se Trump do të zbresë nga qielli dhe gjithçka do të jetë mirë. Kjo nuk do të ndodhë.
Kjo është më shumë në interes të atyre që duan të na paralizojnë. Ata duan që ne të besojmë se do
të shpëtohemi, sepse atëherë nuk do ta bëjmë vetë.
Pas sulmit në SHBA, Trump pothuajse ka arritur statusin e shenjtorit.
Kjo është providenca hyjnore, e cila bëri një lëvizje dhe topi kaloi pranë.
Jo ai.
Ndoshta duhej të ishte qëlluar, ndoshta pati fat, nuk e di. Por ai nuk është një qenie hyjnore.
Trumpi bëri fushatë me sloganin "Bëj Britaninë përsëri të madhe".
Dhe kjo duhet marrë seriozisht. Por ne gjithashtu duhet të jemi të qartë se çfarë nuk nënkupton.
Bëj Amerikën përsëri të madhe nuk do të thotë bëj Gjermaninë sovrane. As bëj Evropën të madhe.
Ose bëj botën një vend më të mirë, por ngulmo për interesat amerikane.
Kjo është detyra e tij si president amerikan. Për këtë ai u zgjodh.
Megjithatë, në rast dyshimi, do ta bëjë këtë në kurriz të shteteve të tjera, në kurriz të interesave
të tjera dhe në kurriz të sovraniteteve të tjera.
Nuk duhet kurrë të biesh në idenë se një vend qeveriset vetëm nga një bazë pushteti ose një familje; përkundrazi,
çdo vend ka sundimtarë të ndryshëm ose familje të pasura.
Arend Oetker, atëherë kreu i Atlantikbrück në vitin 2005, tha se Amerika qeveriset nga 200 familje të pasura dhe
se do të dëshironim të kishim marrëdhënie të mira me to.
Dhe ata që tani mbështesin Donald Trump ndjenin se nuk ishin vërtet mbështetur nga të tjerët më parë.
Tani ata votojnë, u pëlqen të dërgojnë kalin në garë, por është e njëjta garë.
Prandaj, asgjë nuk do të ndryshojë.
Por fakti që po presim dikë të vijë e ta bëjë më mirë tregon se sa mirë na është gdhendur.
Në një demokraci, ku qytetarët vendosin, ne presim shpëtimtarin që më pas mund ta zgjedhim çdo katër ose pesë vjet.
Kjo është gjëja e parë që duhet ta pranojmë. Kjo nuk mund të jetë e vërtetë.
Kjo do të thotë, le të shohim nëse kemi fat. Por nëse pyesni se kush po kërkon ndryshimin e regjimit
në Siri në këtë moment, kë do të thoshit se është?
Ata ishin ushtarë ukrainas, të trajnuar nga britanikët.
A nuk janë të nevojshëm tani në Ukrainë? Jo për momentin. Ata nuk mund të bëjnë më asgjë atje.
Por në Siri, ata ende mund të bëjnë një ndryshim. Ata janë në stacionin më të madh të benzinës në botë.
Dhe pastaj ke pak fuqi negociuese mbi atë që duhet të ndodhë në Ukrainë pas Trumpit.
Dhe, për më tepër, britanikët janë shumë përpara në këtë aspekt, gjë që shihet edhe nga fakti se ata nuk gjenden askund.
Britanikët janë vërtet mjaft të mirë në këtë.
Epo, duhet ta them, kjo është me të vërtetë fisnike. Kjo është në stilin After Eight.
Ata nuk shfaqen. Kështu e tregojnë rëndësinë e tyre.
Dhe kështu është, me Sirinë po heqim dy lojtarë nga tabela njëherësh.
Ata po shkatërrojnë gjysmërrethin shiit, Jemenin, Libanin dhe Sirinë.
Po bëhen bombardime në të gjitha drejtimet. Askush nuk flet për këtë.
Dhe në të njëjtën kohë, nëse i nxjerrin rusët nga Siria, që është pikërisht për këtë që
bëhet fjalë, ata e heqin Tartusin nga loja.
Porti më i rëndësishëm dhe i vetmi mesdhetar për rusët atje.
Pra, duhet të shohim veten si një familje njerëzore dhe të pyesim veten: si duam të veprojmë në të ardhmen?
Sepse të gjithë ne kemi të drejtë për një shtëpi.
Dhe ajo që është absurde është se nuk është sikur të mos ketë mjaftueshëm nga gjithçka. Ka mjaftueshëm për të gjithë.
Nëse e shpërndanim drejtësisht, nuk do të kishte migrim masiv.
Por kjo është intriga politike që po zhvillohet këtu. Kjo është Machiavelli në të gjitha fushat.
Duhet të zhvillojmë një ndjenjë kombëtare për botën gjermanishtfolëse. Kjo nuk
do të thotë që të tjerët janë budallenj.
Por ne kemi të drejtën mbi botën gjermanishtfolëse, mbi zonën gjuhësore, mbi zonën kulturore, dhe jemi krenarë për këtë.
Ne thjesht mund ta themi kështu.
Dhe kjo është gjëja e parë që mund të programojmë, sepse kështu i marrim njerëzit me vete, pasi kjo është e prekshme për ta.
Që të mund përsëri të mbledhim krenarinë kombëtare për atë që përfaqësojmë dhe ta sjellim në skenë.
Ne mbështesim mendimin gjerman, kulturën gjermane, inxhinierinë gjermane.
Dhe ne gjithashtu mbështesim tregtinë gjermane.
Sepse nëse gjermanët kanë mësuar diçka nga historia, është se lufta nuk është një ide e mirë dhe ne nuk fitojmë.
Nuk e di kush do të mendonte tani se mund të fitonim një fushatë kundër Rusisë.
Pra, historia siç e mësova nuk shkoi shumë mirë herën e fundit.
Nuk do ta bëja këtë.
Dhe mendoj se njerëzit do të ishin të tmerruar nëse do të dinin sa thellë janë shfrytëzuar Zyra për
Mbrojtjen e Kushtetutës, shërbimet sekrete dhe Zyra Federale e Policisë Kriminale nga shtetet.
Dhe nuk mbron më sigurinë, thjesht kundër krimit, kundër krimit të organizuar, që ekziston dhe është
mjaft i keq, por kundër qytetarëve të vet, kundër medias.
Ky është truku tjetër: të shpëtojmë demokracinë tani për ta shfuqizuar më vonë.
Kjo mund të shihet në rezultatet e zgjedhjeve në shtetet lindore.
Në Turingi, ku AfD-ja ishte fituesja më e madhe në zgjedhje me 32 për qind, tani ekziston një
koalicion katërpartiak, i cili quhet aleancë trepartiake.
Dhe formoni një aleancë tjetër me të majtën, domethënë me SED-in.
CDU mbështet të gjitha këto thjesht për të ruajtur pushtetin për disa poste ministrore.
Të gjitha institucionet po dështojnë, përfshirë politikën, mediat dhe gjykatat, siç e kemi parë me koronavirusin.
Dhe kjo është padyshim shteti i thellë në formën e tij më të pastër.
Pretenca se populli ende në njëfarë mënyre mund të zgjedhë një qeveri legjitime, e cila në shumicën e
rasteve është thjesht një zgjedhje midis kandidatëve të ngjashëm, tani po vjen drejt fundit.
Por ajo që mund të njohim gjithashtu është se propaganda dhe arsimi na kanë programuar të mendojmë se, nëse tani
do të vinte personi i duhur, unë do të vija paratë tek ai.
Dhe kjo nuk do të ndodhë. Kjo do të ishte përqendruar përsëri.
Dhe pika më e rëndësishme është të ngrihesh dhe të thuash: "Nuk do të pres, do të filloj menjëherë dhe do ta bëj vetë."
Dhe ajo që është një gjemb në anën e të dyshuarve të zakonshëm është se ne jemi kaq të sigurt saqë
shfaqemi këtu dhe thjesht themi: ju jeni zogj kaq qesharakë, nuk paraqisni më asnjë kërcënim.
Është qesharake çfarë po bën atje.
Unë shpesh analizoj sa e qëndrueshme është një perandori dhe nëse kjo mund të ketë diçka
të bëjë me mediumin e përdorur për komunikim.
Duket e komplikuar, por është e thjeshtë.
Perandoria më e qëndrueshme që bota ka parë ndonjëherë ishte ajo e egjiptianëve të lashtë.
Ata komunikuan në gur, të cilin mund ta shihni edhe sot.
Sot po përballemi me mjete komunikimi që janë shumë më të shpejta, të paktën që nga Marconi. Dhe sot kemi
një perandori globale që operon në mënyrë digjitale.
Nëse tërheqësh spinën e këtij perandorisë globale, gjithçka ka mbaruar. Ajo do të pushojë së ekzistuari.
Kjo do të thotë se kontrolli mbi ne vjen gjithashtu përmes pajisjeve tona mobile.
Kur i heqim mënjanë, kur fikim pajisjet tona dixhitale, ne jemi të padukshëm. Kjo është fuqia jonë.
Fuqia qëndron në faktin se ne thjesht nuk e ndezim më, dhe atëherë nuk jemi më të arritshëm.
Na thanë që të jemi të disponueshëm që të mos humbasim asgjë.
Na mbajnë të përditësuar, në të vërtetë na mbajnë në gatishmëri.
Ekuilibri i pushtetit do të ndryshojë vetëm kur të vendos se çfarë lloj medias lejoj në kokën time.
Kjo është gjëja e parë. Nuk e shikoj më.
Kur jemi rrëzuar, duhet të marrim parasysh se si pala tjetër arriti ta bënte këtë.
Siç ka përmendur tashmë Ken, ata e kanë arritur këtë përmes këtyre think tank-eve, këtyre rrjeteve diskrete transatlantike.
Diçka gjithmonë na paraqitej në një mënyrë tronditëse, për të thënë kështu.
Duhet të fillojmë të krijojmë rrjete tani.
Ne duhet të themelojmë qendrat tona të mendimit.
Ne kemi kaq shumë iniciativa të shkëlqyera në Gjermani, por ato nuk janë të vetëdijshme për njëra-tjetrën.
Nuk ka nevojë të rishpikësh rrotën kur në Jühnde është krijuar një fshat me vetë-mjaftueshmëri energjetike.
Dhe diku tjetër, dikush tjetër dëshiron ta bëjë gjithashtu. Atëherë mund të mbledhësh atje ekspertizë, gazetarë
profesionistë që mund ta përcjellin këtë tek njerëzit në një gjuhë vërtet të mirë dhe të kuptueshme.
Na duhen ekspertë për këtë.
Jam i sigurt se ka shumë njerëz në universitete, profesorë me grushtat e shtrënguar në xhepat e xhaketave, të cilët
janë të izoluar dhe do të donin të bënin diçka, për të vënë ekspertizën e tyre në dispozicion të publikut.
Dhe ne duhet të bëjmë diçka për këtë. Dhe mendoj, po, duhet të reduktojmë egoizmin; dhënia është më e bekuar se marrja.
Është shumë kënaqëse. E pamë këtë edhe gjatë pandemisë së koronavirusit – çfarë force të brendshme
zhvilluam, çfarë gëzimi ndjemë duke ndihmuar njëri-tjetrin.
Dhe mendoj se kjo me të vërtetë është një fuqi. Me të, madje mund, po, ta bëjmë Shtetin e Thellë të vjetëruar.
Shumica e njerëzve që janë zgjuar dhe që kanë njohur dhe kuptuar problemin nuk kthehen më mbrapa.
Është si frutat që bien nga një pemë molle. Disa bien më herët, disa më vonë.
Kjo do të thotë se çdo person që e zgjojmë është dikush që elitët e kanë humbur thuajse përgjithmonë.
Na detyruat të ngrihemi.
Ne e vërejtëm këtë gjatë pandemisë së koronavirusit, dhe ky panel i AUF1 është gjithashtu një shenjë që ne vetë e njohim
sa të fortë jemi, sa të lidhur jemi, sa të sigurt jemi bërë.
Unë gjithashtu shpresoj që shikuesit të marrin shpresë kur të shohin se ka njerëz këtu që punojnë me kohë të
plotë, si punën e tyre kryesore, për të gjetur mënyrën se si të dalim nga kjo situatë e vështirë.
Dhe besoj se Korona ka shkaktuar një lloj puberteti politik te shumica e njerëzve.
Dhe tani jemi të detyruar të largohemi dhe duhet të largohemi.
Dhe sapo të largohesh dhe të qëndrosh larg për një kohë, asgjë që babai apo nëna ime mund të më ofrojnë nuk do të më
bënte të kthehesha në dhomën time të vjetër e të bukur të fëmijërisë, edhe pse pikërisht këtë do të më ofronin.
Së pari, babai im ka vdekur, dhe nëna ime është pak e senile.
Kjo mund të aplikohet edhe për vendet: Faleminderit shumë për ofertën. Por unë jam i rritur dhe do të menaxhoj jetën time.
Dhe kushdo që e refuzon këtë nuk e meriton lirinë.
Sot, arritëm të hidhnim një vështrim në të ardhmen me këto tema të ndryshme dhe të shihnim se si mund të
duket nëse arrijmë të zhvillojmë fuqinë e nevojshme.
Të cilën duam t'ua kthejmë njerëzve, e cila na u mor.
Dhe kjo është forca lëvizëse. Dhe ne kemi dëshmuar një gjë mbi të gjitha. Ne mund të arrijmë diçka.
Na duhen objektiva të qarta dhe një vizion i qartë. Dhe duhet të punojmë drejt tyre me vendosmëri të palëkundur.
Dhe ne kemi demonstruar se mund ta bëjmë, po e bëjmë dhe do të vazhdojmë ta bëjmë. Faleminderit.
Çfarë mund të bëjë tani secili individ?
Përhapni lajmin, përhapni lajmin, përhapni lajmin, dhe jo vetëm përmes mediave online, por edhe qëllimisht jashtë linje.
Ashtu si babai im, Ivo Sasek, ka bërë për 15 vjet me shembullin e Rrjetit S&G.
Mund të frymëzoni njerëzit dhe të thoni: Vetëm përcillni këtë te dy persona, dhe kur ta përcillni te dy persona, dhe përsëri
e përsëri. Pastaj në 20 hapa do të jeni në fund të botës.
Kjo është një fascinim i theksuar për atë se me çfarë mund t'i fitosh njerëzit kur portat digjitale mbyllen.
Kjo kërkon rrjete strategjike, rrjete të organizuara në nivel lokal.
Përhapni lajmin, përhapeni sa më shumë që të mundni – në mënyrë digjitale, dhe nëse kjo vazhdon të jetë
e kufizuar, jashtë linje, sa më shumë që të mundni.
Çdokush mund ta bëjë këtë.
Dërgo këtë video te dy persona.