WEF Alternatif – Intina 9 jam sajarah kontemporer formatif.
Loba tokoh kawentar ti widang pendidikan ngariung di WEF alternatif di Praha.
WEF Alternatif téh hiji gagasan lawan pikeun Great Reset, hiji lembaga pamikir alternatif pikeun dunya bébas isukan.
Kla.TV nampilkeun inti pidato sajarah, panel diskusi anu matak pikabitaeun, jeung wawancara eksklusif.
Sadaya eusi tina WEF alternatif tiasa kapanggih di AUF1: www.auf1.tv/alternativ-wef
Krim de la krim tina para pamikir nu tercerahan jeung para pejuang kabébasan keur kumpul di dieu ayeuna
pikeun ngaluncurkeun hiji hal anu kacida istiméwana.
Urang hayang nangtung ngalawan globalisme jeung panindasan, sarta pikeun karapihan jeung kabébasan.
Urang hirup dina jaman anu nangtang, ku kituna penting pikeun nyambung, ngawangun aliansi, jeung nyieun jaringan.
Sareng ayeuna kami hoyong ngondang dua jalma di balik ideu ieu pikeun ngiring ka
panggung: Elsa Mittmannsgruber sareng Stefan Magnet.
Leres, abdi gaduh ide éta sabab abdi maca artikel ngeunaan awalna WEF ku Klaus Schwab.
Sareng di dinya abdi ningali sareng maca kumaha sakedikna sadayana dimimitian.
Sareng éta ku cara naon waé ngajantenkeun abdi kagum. Éta nu penting.
Sareng henteu aya nu pasti yén WEF globalis kudu nyekel kekuasaan.
Ayeuna éta bisa waé nyanghareupan kompetisi; ayeuna éta kudu nyanghareupan kompetisi ti WEF alternatif.
Sareng saha nu tiasa ngalakukeun éta langkung saé tibatan jalma-jalma anu parantos
nunjukkeun kawani sareng nangtung ngalawan sistem?
Jalma-jalma anu sacara dasarna béda ieu, kedah disebutkeun, ayeuna keur ngawangun dialog.
Lamun ningali deui, ieu bakal janten momen sajarah nalika urang hasil ngahimpun loba pisan tokoh-tokoh hébat anu bisa jadi henteu
satuju dina sagala isu, tapi maranéhna ngahiji ku tujuan anu sarua, nyaéta kahayang pikeun
nangtukeun nasib sorangan, kedaulatan, jeung kabébasan.
Sarerea anu aub di dieu geus niat masrahkeun sagala kamampuhan pikeun ngahontal ieu, sabab tanpa
nilai-nilai ieu, mangsa nu bakal datang mah euweuh.
Hatur nuhun kana waktos anjeun, sareng sakali deui, tepuk tangan anu ageung pikeun para panggerak.
Urang aya di ibukota Ceko, Praha, hiji kota anu éndah, di hiji pusat konperénsi anu éndah.
Ku kituna, wajar lamun pidato wilujeng sumping kudu dibikeun ku batur anu salawasna maénkeun peran penting di nagara ieu.
Manéhna kungsi jadi tamu rutin di Forum Ékonomi Dunia di Davos.
Ayeuna manéhna geus ganti pihak jeung aya di WEF alternatif.
Kami bungah yén anjeunna aya di dieu, yén anjeunna ngahormat ka kami ku ayana, sarta anu paling penting, yén
anjeunna nyangking pidato wilujeng sumping sacara resmi.
Mantan présidén, Dr Vaclav Klaus. Wilujeng sumping.
Pikeun abdi, salah sahiji tina simbol ieu nyaéta hotél ieu jeung aula ieu.
Kali terakhir abdi aya di dieu téh taun 2008 pikeun konferénsi ODS abdi anu pamungkas.
Sababaraha di antara anjeun panginten terang yén ODS téh partéy démokrasi sipil anu kuring . . .
Pamekaran partéi ieu, sarupa jeung pamekaran pulitik jeung idéologis di sakuliah Républik Ceko jeung di
sakuliah Éropa, geus laun-laun ngalih ka dunya pasca-pulitik jeung pasca-démokrasi kiwari.
Ku alatan éta, abdi parantos mundur ti jabatan pupuhu kehormatan di dieu di kamar ieu. Abdi henteu hoyong janten bagian tina éta.
Sanajan harita ogé, kuring écés ningali jeung mugia ngartos kana tendensi kuat dunya Kulon.
Aranjeunna ngancam rék nyeret urang kana dunya tragis kiwari.
Numutkeun kuring, peran anu paling penting ayeuna dipaénkeun ku idéologi multikulturalisme, anu
ngahasilkeun, muji, jeung ngabéla migrasi masal.
Ideologi ieu malah henteu ngaku kecap kabébasan.
Dina prinsipna, éta sacara agresif nolak lembaga utama démokrasi, nyaéta nagara bangsa.
Sanajan kitu, bangsa téh tanpa ragu mangrupa unsur dasar jeung teu bisa diganti dina masarakat manusa.
Genderisme anu kuat atawa feminisme radikal kiwari nyerang substansi biologis manusa sarta ku kituna
ngancem dasar utama masarakat manusa, nyaéta kulawarga.
Salaku Perdana Menteri jeung Présidén Républik Ceko, abdi kedah ngaku yén abdi anu ngenalkeun Républik Ceko kana Uni Éropa.
Upaya kuring anu geus kasohor pikeun narik rem darurat dina momen panungtung jeung henteu
nandatanganan Perjanjian Lisbon salaku Présidén téh sia-sia.
Salaku akibatna, integrasi Éropa geus pasti robah jadi persatuan pulitik dina sababaraha taun jeung dasawarsa ka tukang.
Gagasan gawé bareng anu ramah jeung silih nguntungkeun antara nagara-nagara Éropa anu merdéka ayeuna geus jadi hal baheula.
Kuring tangtu sanés hiji-hijina anu nyarios yén sakabéh Kulon, utamana Éropa, keur surut.
Tantangan jaman urang ayeuna nyaéta nyegah panurunan kiwari supaya henteu terus lumangsung isukan.
Konferénsi sapertos kieu mugia tiasa ngabantosan dina hal ieu.
Mugia pasamoan anjeun ngahasilkeun. Hatur nuhun pisan.
Bapak-bapak sareng ibu-ibu, panonton anu dipikacinta di bumi, para kontributor anu dipikahormat, abdi sapinuhna
satuju sareng Prof. Dr. Vaclav Klaus nalika anjeunna nyarios yén ayeuna urang kedah kalibet sareng dunya.
Abdi ngucapkeun nuhun ka anjeunna pikeun kecap-kecap anu écés tur nyegerkeun ieu ti sungut saurang negarawan sajati anu masih
ngartos tanggung jawab, sabalikna ti maranéhna anu ayeuna geus naék kana kakawasaan sarta
sabenerna nuju nungtun dunya urang kana jurang.
Sareng anjeun terang ka kuring. Kuring téh babaturan kecap anu écés, sareng kuring ogé
ngajelaskeun kaayaan ayeuna sacara écés pisan.
Anu keur dilakukeun di dieu, di hareupeun panon urang sorangan, téh hiji jalan langsung ka karuksakan.
Jeung ieu téh sabenerna dihaja pisan, sabab sawatara kalangan geus niat ngalaksanakeun naon anu disebut Great Reset, hiji
pangropéa lengkep, hiji transformasi, sarta ku éta ngancurkeun kelas menengah jeung ngancurkeun masarakat beunghar Éropa.
Sareng ieu henteu ngan ukur ngeunaan kapentingan ékonomi, henteu ngan ukur ngeunaan nyedot modal
jeung panyitaan panggedéna dina sajarah manusa.
Intina mah, kelompok-kelompok ieu hayang ngamanankeun kakawasaan pikeun dirina sorangan
salawasna: téknologi modéren, digitalisasi.
Ieu ngamungkinkeun maranéhna ngalakukeun hal-hal anu ngan bisa diimpi ku para firaun jeung kaisar.
Ayeuna maranéhna hayang nutup kantong éta sangkan urang, balaréa, jeung 99 persén moal kungsi boga kabébasan deui,
sangkan 0,001 persén nu kacida beungharna, para globalis, para milyarder, bisa ngagunakeun kakawasaan salawasna.
Urang nolak ieu, sareng ayeuna abdi hoyong, sareng anjeun hoyong, ulah museurkeun tanaga urang kana sagala anu salah
ayeuna, boh ayeuna boh dina kajadian-kajadian salajengna.
Sumuhun, urang peryogi éta salaku titik acuan supaya urang tiasa ngartos kumaha urang hoyong ningkatkeun.
Tapi dina WEF alternatif ieu, urang hayang sacara sadar museurkeun kana kumaha wangun masa depan anu leuwih hadé, ngabahas
solusi, sarta anu pangpentingna, silih kumpul babarengan.
Nalika urang kumpul jeung ngobrol, mangsa nu bakal datang geus dimimitian.
Kusabab élit kakawasaan keur ngalakukeun sagala kamampuhna pikeun ngajadikeun Great Reset maranéhna jeung tatanan dunya anyar
globalis jadi kanyataan, sarta saha waé anu nolak éta jadi sasaran anu sah, dinyatakeun minangka anggota kasta handap, pariah
(= jalma luar), kitu cenah, lajeng diperangi luyu jeung éta.
Sanajan sagala hal, sanajan aya suasana nu nyingsieunan pamadegan jeung kayakinan jalma, masih aya jalma anu boga
kawani, masih aya jalma anu nangtung ngalawan arus jeung boga kawani pikeun nyarita kabeneran.
Sareng saha deui nu leuwih pantes tibatan jalma-jalma gagah anu geus ngabédakeun dirina salila opat taun kaayaan istiméwa,
anu geus kaluar tina nyumput, nyandak sikap, jeung tetep teguh?
Saha anu langkung pantes pikeun mikirkeun dunya isukan ayeuna?
Sareng éta sababna sadayana anu ilubiung dina acara ieu dinten ieu parantos dipilih kalayan taliti, sabab masing-masing
parantos nyieun kontribusi anu berharga dina widangna.
Sareng abdi parantos ngajadikeun éta misi abdi pikeun ngahijikeun jalma-jalma, pikeun nyobian ngembangkeun deui hal-hal atanapi
pikeun ngadukung hal-hal anu parantos aya dina jalur pamekaran.
Ngomong-ngomong, di pihak séjén mah euweuh idealisme pisan.
Candak jauhkeun milyaran subsidi maranéhna. Naha anjeun nyangka ARD masih bakal nyiarkeun isukna?
Atawa anjeun nyangka aya politikus profésional nu masih bakal datang ka Bundestag?
Teu aya idealisme pikeun rezim ieu.
Di pihak kami aya idealisme, aya kamampuhan pikeun sangsara, sarta aya kahayang pikeun ngalakukeun pangorbanan.
Teras anjeun kudu ngahijikeun dua jeung dua pikeun ngitung saha anu bakal meunang dina tungtungna.
Urang ngatur acara ieu kalayan kapercayaan ka jalma-jalma, kapercayaan ka pamilon, tapi nu pangpentingna kalayan kapercayaan
yén aya kabutuhan pikeun éta, yén loba jalma bakal nonton éta, yén maranéhna bakal kataji, yén maranéhna
bakal ngembangkeun proyék sorangan tina éta, sarta tangtu waé maranéhna bakal ngarojong éta.
Abdi yakin yén kapercayaan ieu moal nguciwakeun. Sareng kapercayaan ieu anu ngabédakeun urang sadayana.
Sareng motto konferénsi taun ieu, motto tina WEF Alternatif munggaran, nyaéta: Gambar-gambar dunya bébas énjing.
Urang hayang ngajelaskeun kumaha urang ngabayangkeun dunya isukan, henteu paduli kana kanyataan pulitik. Naon anu urang hayang?
Kadang-kadang urang kudu ngarobah arah. Tapi urang tetep satia kana tujuan urang, garis finish.
Prague asalna tina pragmatis, ngan hayang nyebutkeun éta. Kuring bakal ngamimitian ku Carl Schmitt.
Manéhna kungsi nyarios: Kedaulatan téh milik jalma-jalma anu mutuskeun kaayaan darurat.
Sareng nalika urang nerapkeun ieu kana taun-taun coronavirus di Éropa, hiji hal teu bisa dipungkir: Éropa jelas lain berdaulat.
Salila pandemi coronavirus, Éropa geus ngadukung hiji narasi anu teu asalna ti Éropa, tapi dihaja dijieun
di lembaga pamikiran jeung yayasan Amérika Serikat.
Kaayaan darurat Éropa dipaenakeun di Éropa ku WHO sarta henteu diputuskeun ku masarakat.
Saéstuna, unggal nagara bagian teu boga sora dina WHO.
Kaputusan anu ngiket dijieun ku duit badag, sarta duit badag ieu utamana asalna ti Yayasan Bill & Melinda Gates.
Ieu sanés yayasan Éropa, tapi yayasan Amérika Serikat anu dianggo salaku alat kabijakan luar negeri AS.
Peran kabijakan luar negeri ieu pikeun LSM AS dina ngatur krisis anu dijieun sacara buatan geus dirancang ti
mimiti taun 2010, nalika Rockefeller Foundation ngajelaskeun latihan simulasi coronavirus Lockstep-na.
Saterusna, struktur anu merenah diadegkeun salami sababaraha taun.
Dina Oktober 2019, kaulinan simulasi Event 201 lumangsung, anu dina harti mangrupa gladi resik, tés pamungkas, sanggeusna
senjata biologi nu dingaranan Covid-19, nu dijieun ku dana AS, dileupaskeun di Wuhan pikeun ngatur deui dunya sacara tuntas.
Dina Great Reset ieu, nagara individu anu berdaulat atawa konfederasi nagara di luar
Amérika Sarikat moal deui maénkeun peran naon waé.
Pamaréntahan keur diganti ku tata kelola. Ku kituna kakawasaan téh dipusatkeun sacara
tuntas sarta didigitalkeun di sagala séktor.
Di balik ID2020, contona, aya rencana licik pikeun bisa ngaganggu unggal jalma dina sagala kabutuhanana.
Saha waé anu teu boga status vaksinasi anu ayeuna berlaku, anu ngaleuwihan jejak karbon anu ditangtukeun sacara sembarangan, anu
teu nurut kana narasi anu luyu di ruang publik, bakal dihukum ku dicabutna sarta lajeng ngan ukur diidinan
mibanda mata uang digital anu sah, atawa bakal sacara sembarangan dirampas sagala hak sipilna.
Saha waé anu hayang hirup tanpa kaganggu salaku warga berdaulat di mangsa nu bakal datang kudu ngungkabkeun sakabéh
kahirupan pribadina ka sababaraha pausahaan IT Amérika Serikat.
Urang hirup di dunya ilusi anu didominasi ku dolar.
Éropa geus nyonto sacara lengkep taktik preman di buruan sakola Amérika Serikat.
Anjeun ngangguk sirah pikeun nyingkahan nampi pukulan deui di handapeun iket atawa hanteman di garis cai.
Urang sadayana terang yén kabébasan nu disebut kitu, utamana kabébasan nyatakeun
pamadegan, ayeuna pisan pisan diwatesan di Éropa.
Sareng internét ayeuna geus jadi tempat dimana sensor sakarepna dipraktékkeun.
Éropa henteu museur kana dialog, tapi sakali deui beuki gumantung kana pakarang.
Urang ngantep senjata nu nyarita dina konflik di Éropa.
Jeung patarosanna, saha nu ngamimitianana? Urang Rusia di Ukraina? Henteu. NATO di Yugoslavia taun 1999.
Perang anu diputuskeun ku Amérika Serikat pikeun misahkeun Éropa.
Bagi jeung nguasa – salawasna prinsip anu sarua.
Ayeuna, Éropa keur disiapkeun pikeun perang gedé ngalawan Rusia, utamana pikeun ngajaga kapentingan AS.
Kuring sok nyangka yén sadayana jalma nentang perang nepi ka kuring nyadar yén aya sababaraha anu
ngadukungna, utamana maranéhna anu teu kudu indit.
Ledakan ieu asalna ti Remarque sareng éta leres.
Éropa kudu dihartikeun minangka Éropa tatar tanah air.
Éropa anu teu boga minat kana subjek, tapi ngandelkeun warga anu tanggung jawab.
Éropa anu ngaku saha anu ngoperasikeun pangkalan militer jeung nempatkeun prajurit di taneuh Éropa
pikeun ngayakeun perang di jero jeung di luar Éropa.
Éropa sapertos kitu henteu sopan-sopan nanya ka musuh-musuh kohési éta naha maranéhna hayang eureun tina
kagiatan perangna, tapi sabalikna langsung ngeureunkeun maranéhna teras maksa ngeureunkeun éta.
Léngkah kadua nyaéta eureun terus-terusan ngobrolkeun démokrasi jeung tungtungna ngenalkeunana.
Kusabab euweuh nagara Éropa nu sabenerna démokratis.
Di mana waé urang ningali, démokrasi ngan saukur disimulasikeun.
Abdi ngan ukur kedah ngingetkeun anjeun kana Romania. Aranjeunna anu nyieun kasalahan dina pilihanana diidinan ngamimitian deui.
Urang sadayana cicing di nagara-nagara anu geus dibajak ku oligarki hiji partéy.
Parlemén urang dieusi ku wakil rahayat anu jumlahna kirang tibatan para pengkhianat rahayat.
Kusabab maranéhna ngawakilan kapentingan jalma-jalma anu geus ngangkat maranéhna kana jabatan ieu, ku
kituna maranéhna ngianatkeun kapentingan warga sorangan.
Urang diatur ku jalma-jalma bodo anu teu bisa disebut kitu, sabab ayeuna éta dianggap ngahina pamingpin.
Salaku warga anu berdaulat, hayu urang ngajaga diri tina nagara anu pisan ngawasaan, anu samentara
ngagembok kabebasan urang alatan alesan kaamanan.
Pikeun nyegah ieu terus lumangsung, urang kudu nambahkeun kecap penting kana basa sapopoe urang.
Jeung kecapna nyaéta TEU! Teu ka paternalisme! Teu ka sensor! Teu ka nagara pangawasan! Jeung di luhur sagalana, teu ka perang!
Pikeun jalma-jalma anu teu bisa mutuskeun sorangan naha maranéhna bakal maot sacara alami atawa ku suntikan, atawa naha maranéhna
bakal dikirim ka hareupeun perang pikeun tarung jeung maot demi kapentingan pihak katilu anu maranéhna
teu apal, maranéhna teu bisa jadi berdaulat pisan.
Manéhna polah siga domba. Jeung domba sieun serigala salila hirupna.
Tapi maranéhna dipaehan ku panggembala.
Kabébasan anu urang sadayana kangen di Éropa kudu heula diundang dina diri masing-masing urang teras dihirupkeun.
Éta téh persis naon anu ngajadikeun urang manusa.
Tapi urang, warga nagara, sang raja, nu mutlak, nu nangtukeun di mana urang patepung. Di mana
kakawasaan sabenerna aya. Contona, ayeuna di Praha.
Kakuatan urang panghadéna dipraktékkeun sacara terdesentralisasi, nyaéta iraha waé
jeung di mana waé, tapi diatur sacara kolektif.
Teu aya nu leuwih mujarab pikeun ngaleungitkeun kakawasaan élit anu ngangkat dirina sorangan tibatan nalika warga berdaulat di
sakuliah Éropa kumpul tanpa diundang di méja buleud pikeun nyusun konstitusi anyar jeung undang-undang anyar pikeun nagarana.
Éta téh ungkapan pamungkas kedaulatan démokrasi. Anjeun saukur mutuskeun éta jeung hirup nurutkeunana.
Unggal jalma pikeun dirina sorangan jeung urang salaku rahayat Éropa.
Abdi bakal ngabéréskeun kalayan kecap-kecap: Urang tiasa ngalakukeunana.
Abdi hoyong ngabagéakeun para tamu kalayan haneut kana panel urang ngeunaan Kaséhatan jeung Ubar Jaman Hareup.
Urang sadayana terang yén sistem kasehatan urang keur gering, anu beuki jelas katingali.
Aya kakurangan tanaga kerja anu langgeng, klinik dokter pinuh pisan ku pasien, sarta dokter
ayeuna ampir teu boga waktos pikeun ngurus pasien.
Kakurangan ubar beuki nambahan, sarta écés pisan yén ubar kiwari utamana digerakkeun ku kapentingan
kauntungan industri farmasi jeung grup rumah sakit badag.
Jeung dina babak ieu, urang hayang ngajajah patarosan kumaha rupa pangobatan anu leuwih hadé bisa katingali di mangsa nu
bakal datang supaya jalma-jalma bisa tetep séhat leuwih lila.
Dr Hubmer-Mogg, kumaha anjeun ngabayangkeun pangobatan anu leuwih hadé di mangsa nu bakal datang?
Leres, jadi nalika ngeunaan pangobatan anu langkung saé pikeun isukan, kedah disebutkeun yén salaku mahasiswa kedokteran,
urang sabenerna henteu diajar nanaon salian ti anu aya dina buku. Anu diajarkeun ku guru-guru urang di MedUni.
Sareng dasarna, sareng ieu sok pisan penting pikeun abdi nyarioskeun, kanyataanna dina studi médis ayeuna, hal-hal
anu penting dina harti sajati teuing saeutik diperhatoskeun.
Urang ngamimitian ku diajar jeung boga mikrobiologi, nyaéta higiéna jeung mikrobiologi, dina bagian kahiji.
Jeung di dinya anjeun diajar yén vaksinasi aya jeung naon waé jinisna. Sarua éta waé.
Urang teu ngadéngé nanaon pisan ngeunaan adjuvant, bahan tambahan dina produk sapertos kitu, atawa efek samping.
Jeung engké dina diajar anjeun, nalika anjeun nyandak ujian mata pelajaran anu relevan, naha éta pediatrik
atawa dermatologi, anjeun bakal gaduh jawaban anu leres di hujung ramo anjeun, kitu cenah.
Sumuhun, naon anu tiasa anjeun lakukeun pikeun ngajaga diri anjeun? Sumuhun, vaksin ieu, vaksin éta, jeung sajabana.
Tapi murid-murid henteu diajarkeun yén ogé bisa aya efek samping, boh tina vaksinasi
konvensional boh tina produk mRNA modifikasi anyar.
Éta hartosna yén kedokteran di mangsa nu bakal datang merlukeun dimimitian ku palatihan, dimana anjeun bakal leuwih nerapkeun
pamanggih yén jalma anu calik di hareupeun anjeun, calik di hareupeun dokter, calik di hareupeun dokter
nu keur latihan, téh hiji individu anu luar biasa.
Abdi sok nyarios yén urang gaduh pikiran, jiwa, sareng awak. Sareng urang aya di dieu pikeun mikir, ngarasa, sareng bertindak.
Ngan di universitas anjeun sabenerna diajar yén aya hiji jalma anu ayeuna siga mesin.
Profesor Christian Schubert sok nyarios kitu.
Kedokteran mesin: aya nu ruksak jeung ayeuna kudu diperbaiki. Jeung urang kudu ngajauhan ti éta.
Urang kudu nepikeun yén aya sababaraha faktor anu aub naha jalma ieu ayeuna teu séhat deui.
Naha aya nu robah dina sistimna, naha manéhna ngalaman gejala, naha manéhna jadi gering atawa malah parna geringna.
Profesor Bhakdi, abdi hoyong langsung masrahkeun bola ka anjeun.
Anjeun ningali, anjeun keur diuk di dieu salaku salah sahiji pahlawan abdi, abdi bener-bener kedah nyarios
kitu, sareng abdi yakin seueur batur ogé ngarasa sami.
Peringatan anjeun ngeunaan suntikan coronavirus ti mimiti pasti geus ngajadikeun loba jalma nolak suntikan genetik ieu,
sarta anjeun sigana geus nyalametkeun loba nyawa alatan éta.
Abdi hoyong ngalih ka peran vaksinasi.
Dupi anjeun tiasa sacara ringkes ngajelaskeun peran vaksinasi sacara umum dina
ningkatkeun kedokteran di mangsa nu bakal datang?
Vaksinasi bakal maénkeun peran krusial dina kedokteran isukan sabab vaksinasi bakal jadi monumen
anu diukir dina batu ngalawan tipu daya jeung ilusi.
Abdi téh dokter konvensional.
Kuring diajar kedokteran, diajar mikrobiologi, ngajar salila 25 taun. Sareng kuring yakin kana vaksinasi.
Kuring geus ngajar sagala anu aya dina buku palajaran.
Ngan dina tilu taun ka tukang, alatan pandemi, abdi mimiti maca naon anu kantos kaliwat nalika abdi diajar jeung dina kahirupan
profesional. Aya sababaraha buku anu saé pisan di luar sana.
Hiji buku anu hoyong abdi pasihkeun sacara umum nyaéta buku Suzanne Humphries. Judulna nyaéta The Vaccine Illusion.
Éta ngamuat sagala anu diperlukeun ku dokter pikeun dipikanyaho ayeuna. Kalayan sumber-sumber ilmiah.
Ieu sanés buku anti-vaksinasi. Sareng abdi parantos kénging mangpaat anu kacida gedéna tina éta.
Kuring pikir ayeuna kuring sadar yén sakabéh urusan vaksinasi sabenerna geus jadi bisnis panggedéna dina sajarah manusa.
Loba pisan artos anu parantos dibelanjakeun sareng loba pisan artos anu masih dibelanjakeun.
Jeung éta sababna vaksinasi dipilih jadi tombak pangpayunna ku golongan globalis.
Ku ngalakukeun éta, maranéhna keur ngalaksanakeun perang ngalawan rahayatna sorangan.
Nalika jalma percaya ka dirina sorangan jeung ngungkulan dogma yén manusa dijieun siga mesin, teu cukup,
cacad, sarta yén éta saukur nasib naha batur maot ku Alzheimer, kanker, atawa panyakit menular.
Kanyataan yén manusa sacara mandiri teu mampuh cageur merlukeun pamikiran deui sacara tuntas ngeunaan
élmu médis jeung, utamana, ngeunaan gambaran diri jalma.
Jeung kapercayaan diri dimimitian ku jalma-jalma anu miboga uteuk anu leuwih séhat deui, sabab di
dinya pamikiran, rasa, jeung tanggung jawab dimimitian.
Sareng séhat hartina urang ogé ngartos naon anu ku abdi disebut sistem imun mental, nyaéta ngakuan jeung ngaréspon
ancaman ti luar, boh salaku individu boh salaku masarakat.
Kusabab sistem imun mental ogé ngahasilkeun sistem imun sosial, anu urang anggo pikeun
ngabéla diri tina batur anu hayang nganyenyeri urang.
Sareng nalika ngeunaan hal-hal dasar ieu dina krisis coronavirus, contona, urang terang yén vitamin D téh kacida pentingna.
Ratusan studi nunjukkeun yén kakurangan vitamin D ningkatkeun kamungkinan maot tina sagala rupa panyakit inféksi – henteu
paduli naha ayeuna disebut coronavirus lantaran geus dilakukeun tés PCR – sabab sagala
virus bisa aya di balik tés PCR coronavirus ieu.
Atawa sagala panyabab anu teras nyababkeun pneumonia.
Tapi éta bisa fatal lamun sababaraha hal dasar teu aya.
Sareng blok dasar pamungkas, atawa salah sahiji anu pamungkas dina pondasi anyar atawa dina wangunan anyar élmu
kedokteran – pikeun abdi mah éta siga batu kunci ayeuna, sarta bakal aya sababaraha deui nu bakal datang.
Sareng batu kunci, nu dina basa Yunani disebut lithos, nyaéta litium.
Litium sigana salah sahiji unsur jejak penting anu paling penting.
Sareng abdi tiasa ngabuktikeunana dina buku salajengna abdi nu judulna The Lithium
Conspiracy, nu bakal diterbitkeun usum semi payun.
Tapi dina buku ieu, abdi ngabuktikeun yén litium téh penting, sarta di luhur sagalana, éta penting pikeun
sakabéh sistem dasar, atawa di jero sakabéh sistem dasar, anu ngajaga urang tetep saimbang.
Langkung ti sagalana, jaga sistem imun mental urang tetep saimbang.
Litium ngajamin yén urang ngabentuk sél uteuk anyar anu ngajaga urang tetep ngora jeung panasaran.
Litium ngajamin yén kromosom urang tetep utuh salila hirup urang, sangkan urang henteu maot ku sepuh, kitu cenah – dina harti
teu dugi ka waktuna, sataun atawa puluhan taun leuwih awal – sangkan urang henteu ngembangkeun Alzheimer atawa déprési.
Lithium maénkeun peran dasar dina sagala prosés biologis penting jeung dasar, sarta éta mangrupa penawar pikeun,
contona, neuroinflamasi anu disababkeun ku suntikan mRNA.
Numutkeun Otoritas Kasalametan Pangan Éropa, urang diidinan ngonsumsi nepi ka sapuluh miligram aluminium sapoé.
Sanajan urang terang yén aluminium téh toksik ka uteuk. Jeung éta ogé nyababkeun, contona, angka
autisme anu urang tingali, sabab éta ogé aya dina vaksin.
Jadi 50 persén vaksin ngandung aluminium, anu sabenerna toksik pikeun uteuk.
Dr Strasser, abdi ogé hoyong ngajak anjeun milu dina diskusi ieu, nya éta salaku advokat kedokteran dumasar kana bukti.
Sabaraha pentingna pasién anu dibéré kakawasaan pikeun kedokteran anu langkung saé?
Pasien anu dibéré kakawasaan téh penting pisan. Ayeuna, urang ningali hiji kamekaran anu sabalikna pisan tina ieu.
Salila rébuan taun, geus jadi hal anu lumrah pisan dina sistem médis urang yén data médis ngan
dipikanyaho ku dua urang: pasién jeung dokter.
Éta téh kacida rusiahna. Malah diatur ku hukum.
Abdi malah teu diidinan ngabahas pasién ka pamajikan abdi.
Éta téh pasti dihukum ku hukum. Sareng abdi ogé tiasa dipenjara pikeun éta. Tapi naon anu keur kajadian ayeuna?
Sadaya data médis ayeuna kacatet sacara digital.
Austéria ayeuna malah jadi pelopor dina widang ieu.
Ayeuna kami parantos ngenalkeun sertipikat vaksinasi digital: rékaman kasehatan éléktronik.
Sareng sadaya data ieu dikumpulkeun sarta bakal disadiakeun pikeun lingkaran ageung lembaga jeung individu sakaligus.
Data ieu dikumpulkeun sarta engkéna bakal sayogi pikeun pamaréntah féderal, pamaréntah nagara bagian,
lembaga jaminan sosial, dokter darurat, rumah sakit, dokter kadaptar, jeung sagala rupa jalma séjén.
Éta hartosna karahasiaan antara dokter jeung pasién – anu kacida pentingna – yén pasién indit ka dokter
anu dipercaya tur dipikanyaho bakal ngurus dirina.
Jeung data abdi mah teu ngambang di mana waé, dianalisis jeung dipaké ku cara naon waé –
geus leungit. Éta geus bener-bener leungit.
Sareng numutkeun pendapat abdi, ieu kahiji-tama nyababkeun leungitna hubungan dokter-pasien.
Lamun anjeun maca makalah anu ayeuna keur diterbitkeun ku Forum Ékonomi Dunia, WHO, atawa undang-undang,
moal aya deui sebutan ngeunaan dokter jeung pasien.
Teras maranéhna ngan ngobrolkeun panyadia layanan kasehatan. Éta kecap trend anyar.
Urang sadayana panyadia layanan kasehatan.
Salaku dokter, abdi henteu disebat deui dina seueur makalah ieu.
Sareng éta nyababkeun sagalana jadi kacida teu pribadi, teu manusa, numutkeun pendapat abdi, sarta ngabalukarkeun
leungitna hal anu ngajadikeun kedokteran mekar: kapercayaan.
Lamun anjeun maca makalah-makalah ti Forum Ékonomi Dunia, ayeuna éta geus ngalebetkeun intelijen
buatan, anu keur direncanakeun jeung bakal datang.
Hiji dokumén sacara harfiah nyatakeun: Direncanakeun, sacara harfiah, pikeun ngagunakeun
sistem triase anu dihasilkeun ku intelijénsi buatan.
Hartina, maranéhna malah nyerat yén di mangsa nu bakal datang aya hiji intelijénsi buatan, nyaéta komputer, nu
bakal mutuskeun saha nu meunang pangubaran naon, iraha jeung di mana, sarta saha nu henteu.
Jadi ieu sanés panemuan – abdi henteu ngaku éta – ieu disebatkeun dina hiji makalah ku World Economic Forum.
Éta téh visi jalma-jalma ieu. Jeung éta téh hiji kamekaran anu ngancurkeun, anu nuju ka arah anu salah pisan.
Sareng numutkeun pendapat abdi, ieu kedah ditolak sacara tegas sareng tindakan darurat kedah dicandak pikeun ngalawanana.
Urang teu peryogi komputer atawa nomer telepon pikeun ngubaran jalma.
Anu ayeuna masih kénéh teu aya pisan nyaéta pencegahan.
Salaku dokter, urang ampir teu diajar nanaon dina palatihan kasehatan ngeunaan kumaha ngajaga batur tetep séhat.
Sareng éta nu jadi inti pentingna. Sabab lamun urang ngajaga jalma tetep séhat jeung bugar, urang peryogi ubar pikeun gering
leuwih saeutik, urang peryogi rumah sakit leuwih saeutik, jsb.
Sareng duanana mangrupikeun pamekaran anu teu dihoyongkeun.
Sareng nalika anjeun mertimbangkeun yén urang ogé gaduh tradisi ieu di dieu, di bagian Éropa urang.
Tapi tuluy datang Yayasan Rockefeller, teras datang kampanye-kampanye gedé anu diatur
dina taun 1960-an, 1970-an, jeung 1980-an.
Anjeun tiasa maca sadayana ngeunaan kumaha jalma-jalma sacara sengaja dileungitkeun hakna, teu diidinan deui
pikeun tanggung jawab kana kasehatan sorangan, tapi sabalikna dipaksa ngandelkeun pamaréntah.
Sareng éta ogé lajeng diintegrasikeun kana palatihan profésional médis.
Jeung éta mah teu masuk akal. Lamun kuring hayang tutuwuhan di kebon kuring subur, kuring moal ngadeukeutan ka
éta pas aya masalah tuluy ngeuyeuskeun hiji hal ka luhurna.
Sabalikna, abdi ningali naon anu anjeunna tuang, naon anu anjeunna inum, jeung sabaraha lami anjeunna kakeunaan panonpoé.
Jadi sabenerna, lamun urang ngaluarkeun éta ti sistem sakedik, urang terang yén éta sabenerna
salah sahiji prinsip dasar tina sistem kasehatan.
Sareng baheula urang gaduh rupa-rupa pamadegan – abdi sok resep maca buku-buku lami ngeunaan pendekatan médis –
saméméh aya Rockefeller Foundation, aya seni nyageurkeun.
Unggal jalma boga ubar sorangan. Naon anu dilakukeun ku hiji jalma di hiji lembur jeung warga-warga na henteu
salawasna hartosna yén manéhna ogé ngalakukeun hal anu sarua sababaraha jalan di handap di lembur séjén.
Tapi kitu jalanna sakabéhna.
Kumaha kamekaran ieu bisa kajadian, nepi ka Rockefeller Foundation, sakumaha anjeun parantos nyebatkeun sababaraha
kali ayeuna, meunang pangaruh anu kacida gedéna salami sababaraha dasawarsa ka tukang, salami 100 taun ka tukang.
Naha ieu geus ngalih jauh tina aspék-aspék panyembuhan anu baheula urang gaduh kana ubar anu murni téknis jeung farmasi?
Duit. Tah, éta mah basajan pisan. Baheula, di awal abad ka-19 jeung ka-20, homeopati, osteopati, terapi kiropraktik,
jeung naturopati téh sadayana disiplin médis anu diaku, lumangsung sajajar silih, sarta miboga hak anu sarua.
Teras jalma-jalma sadar yén, nya, anjeun tiasa ngadamel langkung seueur artos dina petrokimia.
Teras, dina widang kedokteran, timbul kaayaan kieu: abdi ngan gaduh hiji gejala sareng hiji ubar – sareng
sagala hal séjén anu ngawangun hiji jalma diabaikan.
Sumuhun, sakumaha abdi parantos nyarios, teu aya minat pikeun nyageurkeun, ieu mah ngeunaan
ngajaga batur tetep nginum obat salamina hirupna.
Jeung dina panyakit kardiovaskular, hal anu paling écés sigana mah urang terang sababna.
Urang terang pangubaran anu mujarab, tapi dina sistem anu ayeuna urang gaduh, moal aya pangbalikeun biaya
jeung moal aya dokter anu bisa nyumponan kahirupan.
Sareng urang geus boga modél séjén di Skandinavia dimana unggal dokter ngan boga jumlah nu tangtu, jumlah nu tetep,
tarif rata per bulan – jeung teu paduli sabaraha loba pasiénna atawa naon waé nu dilakukeun ku anjeunna ka pasién.
Éta ogé bakal janten kamungkinan pikeun sistem di mangsa nu bakal datang.
Urang ogé kudu ati-ati supaya teu nyieun struktur terpusat séjén anu bakal aya di mana-mana, sabab urang kudu kaluar ti
WHO, sabab urang terang saha nu jadi panyokong finansialna.
Tapi kuring pikir gerakan-gerakan terdesentralisasi di luar sistem ieu pisan nyemangatan.
Kumaha carana kurikulum ieu bisa dirobah?
Saha anu boga kakawasaan pikeun nyieun kaputusan? Jeung naon anu kudu kajadian supaya
murid-murid ngora ayeuna dibéré ubar pikeun isukan?
Mangsa hareup kadokteran kudu ngarobah loba hal. Éta kudu ngarobah pangaruh industri kana kurikulum.
Éta téh hal kahiji anu kudu kajadian.
Hal kadua anu kudu kajadian nyaéta urang ngenalkeun deui istilah 'cocog jeung spésiés' pikeun manusa.
Aya hiji hal anu sabenerna diperlukeun ku unggal manusa; éta mangrupa bagian tina sipat urang.
Sareng éta lumaku pikeun sakabéh jalma. Éta cocog jeung spésiés. Kacocokan jeung spésiés kudu jadi prinsip dasar kurikulum anyar.
Teras, tangtosna, urang kedah ngarobih pedoman.
Pedoman wungkul, kecapna sorangan kadéngé siga média pamimpin, mangrupa masalah gedé anu dijieun ku industri.
Sareng para dokter yakin yén maranéhna kudu beroperasi nurut kana pedoman ieu, sarta sagala nu di luar éta dilarang.
Sareng maranéhna sieun ngagunakeun pikiran sorangan sabab maranéhna henteu dilatih pikeun ngalakukeunana.
Profesor Bhakdi, nalika anjeun mikirkeun kolega anjeun anu masih kénéh kabeungkeut ku pola pikir lami yén
kabijakan coronavirus téh bener jeung yén vaksinasi leuwih penting, kumaha urang bisa ngahontal maranéhna?
Naha anjeun gaduh ide kumaha urang tiasa ngadeukeutkeunana kana kanyataan?
Teu siga dokter téh bodo. Aranjeunna mah henteu bodo. Kaseueuranana pinter pisan.
Henteu yén maranéhna hayang hal-hal goréng. Kaseueuran maranéhna hayang hal-hal alus.
Tapi maranéhna geus diindoktrin, Michael. Maranéhna geus diindoktrin.
Ngan saeutik anu kabur jeung sadar yén pedoman jeung rekomendasi éta aya nu teu leres.
Ayeuna sanggeus urang ngalaman musibah ieu ku coronavirus, maranéhna bisa jadi leuwih gampang dihontal.
Carita-carita vaksinasi ieu muncul sabab sabenerna mah éta téh dihaja dijieun. Jeung ampir euweuh kabeneranana.
Sareng sabenerna, vaksinasi ieu biasana mibanda efek samping anu parah. Tapi saha anu wani nyarios kitu?
Arus utama jeung sakabéh jalma anu didangu nyarios: aluminium téh logam beurat anu paling umum di dunya.
Sarerea ngambekan éta jeung dahar éta unggal poé. Éta mah teu aya gunana.
Jeung jumlah leutik anu disuntikkeun ku vaksin inaktip ieu aya dina sakabéh vaksin inaktip, dina konsentrasi
anu luhur, sacara relatif. Éta jauh leuwih saeutik tibatan naon anu anjeun dahar, jadi poho wé.
Tapi nu teu dicaritakeun ku jalma téh aya bédana gedé antara dahar hiji hal jeung disuntikkeun hiji hal kana awak anjeun.
Kusabab naon anu disuntikkeun téh persis naon anu kuring carioskeun ngeunaan Corona.
Vaksin-vaksin ieu henteu cicing di tempat; maranéhna asup kana aliran darah.
Jeung aluminium dina aliran getih langsung asup ka sakabéh organ, kaasup uteuk.
Salah sahiji jalma anu paling nyaho ngeunaan éta keur calik gigireun kuring.
Jeung aluminium ieu ngabahayakeun uteuk. Teu aya hal hadé nu dipigawé ku aluminium dina uteuk, ngan ngabahayakeun.
Jeung éta ogé mangaruhan sakabéh organ séjén. Jeung euweuh nanaon anu hadé tina aluminium. Leres henteu?
Ku kituna abdi nyarankeun sangkan urang mertimbangkeun deui ieu.
Naha urang hayang nyuntikkeun vaksin anu ngandung aluminium kana otot orok umur tilu bulan – ayeuna maranéhna
hayang ngamimitian malah leuwih awal – sangkan ngahontal konsentrasi toksik dina getih orok?
Salawasna. Aranjeunna racun.
Sareng beuki leutik budakna, beuki luhur konsentrasina, sabab sacara alami éta sumebar dina volume leutik éta.
Sumuhun, sarta éta pisan jarang pisan sangkan virusna sabenerna asup kana aliran getih jeung sumebar dina jumlah anu loba.
Enya, lamun éta kajadian, anjeun bisa pisan gering. Tapi éta kajadian pisan jarang, sabab –
jeung ieu ogé jadi masalah jeung kolega kuring –
Angka-angka teu aya hartina dina widang kedokteran. Anjeun teu ngarti kana angka-angka.
Maranéhna teu ngarti yén lamun aya jalma nu keur kaserang flu atawa coronavirus, sabenerna lamun aya hiji virus nu asup
kana aliran darah sakapeung, atawa sapuluh virus, atawa saratus virus, atawa jutaan virus, jalma moal maot ku éta.
Sabalikna, lamun anjeun ngemas milyaran, lain jutaan, gén, ngemasna kalayan hadé sangkan teu bisa dirusak,
teras nyuntikkeun kana awak, mangka aliran getih bakal kabanjiran ku sababaraha virus anu dilindungi.
Sareng upami maranéhna gaduh antibodi, antibodi éta teu tiasa nyerang sabab bungkusan lipid ieu ngajaga virus sareng gén.
Sareng éta téh kajahatan ageung anu geus dilakukeun.
Ah. Jalma-jalma ieu, nu meunang Hadiah Nobel taun kamari, geus mastikeun yén gén nu teu bisa dirusak geus
disuntikkeun kana awak jutaan jalma dina jumlah anu luar biasa, kuring yakin ayeuna geus nepi ka saratus juta, nya.
Jeung anu paling ngageunjleung téh maranéhna nyaho yén pangaruhna tacan dipikanyaho.
Numutkeun Institut Robert Koch, data anu relevan ngan bakal dikumpulkeun sanggeus dipasarkeun.
Ku kituna anjeun nyatakeun yén hiji ékspérimén manusa kudu dilaksanakeun.
Abdi teu tiasa nyarita. Ayeuna abdi nyauran dunya pikeun ngalakukeun hiji hal ngeunaan ieu.
Saéstuna abdi kedah nyarios, ieu téh para konspirator.
Nalika abdi niténan widang kedokteran, sareng abdi ogé anggota Asosiasi Kedokteran sarta ngobrol sareng
réréncangan, abdi nyadar sabaraha sababaraha dokter ayeuna kapangaruhan ku naon anu parantos kajadian.
Maranéhna teu resep ngobrolkeun éta, tapi sadayana, atawa sahenteuna kalolobaan dokter, nyaho yén aya nu kacida salahna.
Lamun anjeun ningali, aya survéy di Jérman nu nunjukkeun yén sakitar satengah populasi Jérman apal ka
batur atawa sorangan kakeunaan ku efek samping vaksin.
Numutkeun pendapat abdi, coronavirus parantos nyababkeun krisis dasar dina kedokteran
modéren Kulon dina sababaraha taun ka tukang.
Sareng jalma-jalma tiasa ningali yén éta sadayana saukur omong kosong kalayan O kapital.
Sabaraha jalma nu anjeun pikir datang ka klinik abdi kalayan masalah kaséhatan sanggeus divaksin, dimana aki
maot alatan vaksinasi, dimana adi awéwé gering parna sanggeus divaksin, atawa dulur, rerencangan?
Jalma-jalma datang ka abdi di klinik teras nyarios, Dokter, abdi can divaksin, tapi
rerencangan abdi anu geus divaksin terus-terusan gering.
Aranjeunna terus-terusan gagal. Urang sadayana ngalaman ieu unggal dinten. Sareng kami
para dokter ogé ngalaman ieu unggal dinten.
Dokter teu resep ngobrolkeun éta sabab loba dokter geus tangtu ngadorong vaksinasi.
Tapi ayeuna urang keur nyaksian ragragna bukti.
Hayu abdi nyarios terus-terangan: John Ioannidis parantos nerbitkeun hiji makalah langkung ti 20 taun ka
tukang anu nyatakeun yén 90 persén studi téh palsu – salah sahiji publikasi ilmiah anu paling seueur dibaca.
Sareng ayeuna jalma-jalma sadar kana ieu. Unggal poé, jalma-jalma sadar yén naon anu
diomongkeun ka maranéhna ngeunaan vaksinasi téh teu leres.
Ieu nandakeun léngkah salajengna dina sistem ieu, anu ngajelaskeun kunaon kedokteran keur krisis.
Jeung urang terang naon anu ngabahayakeun ka urang jeung naon anu mangpaat.
Kriteria pikeun nyageurkeun vaksinasi ngalawan autisme geus dijelaskeun. Urang terang yén éta bahaya.
Ayeuna urang tiasa nyarios, oke, urang bakal ngalakukeun panalungtikan salami sapuluh taun deui.
Tapi dina sapuluh taun ka hareup, unggal poé bakal lahir orok kalayan résiko autisme 1:32 atawa malah
leuwih luhur. Naha urang henteu langsung ngeureunkeun éta?
Naha urang henteu eureun heula ngalakukeun éta nepi ka urang yakin bisa ngecualikeunana?
Patarosanna sanés naha urang tiasa ngabuktikeun yén ieu henteu kajadian, tapi yén urang kedah ngeureunkeun ieu
sangkan euweuh nu lahir kalayan poténsi gering alatan hal anu geus urang robah, hal anu saméméhna henteu aya.
Aranjeunna anu ngadalikeun élmu ogé ngadalikeun pamadegan.
Sareng tangtosna, para aktor jeung jaringan globalis sadayana sadar pisan kana ieu.
Miliaran pound ngalir di sakuliah dunya kana jaringan wartawan jeung pausahaan média, anu ngajaga kawenangan interpretasi kana
unggal kajadian jeung kamajuan penting di dunya sarta, di luhur sagalana, sacara jelas ngawartosan ka
masarakat naon anu kudu dipikiranana ngeunaan éta.
Monopoli ieu kana informasi ogé mangrupa pilar utama tina transformasi globalis.
Sareng éta anu janten jangkar utama dina perang antara élit jeung rahayat.
Parabot anu paling penting pikeun ngahontal kurangna kabébasan écés ka sadayana.
Janten ayeuna, saha waé tiasa nyokot telepon sélulérna, ngarekam pidéo, teras unggah ka TikTok, Instagram, atanapi YouTube.
Cukup ngabagi pamikiran jeung visi anjeun sorangan. Éta léngkah kahiji.
Sareng upami anjeun hoyong janten umum pikeun janten bagian tina média alternatif ieu, saha waé tiasa ngalakukeunana.
Sareng éta hal anu positif ngeunaan jaman ayeuna.
Urang tiasa ngagunakeun média pikeun hal anu positip sareng nyebarkeun pesen anu positip.
Atawa urang ngan saukur ngariung di ranjang sapanjang poé, ngagulung TikTok atawa nonton séri.
Sareng éta sok dimimitian ku kaputusan anjeun sorangan: naon anu kuring pilih?
Lamun abdi hoyong ngarobah hiji hal di dunya ieu, abdi kedah ngalakukeun hiji hal.
Bapa abdi nalungtik sacara jero ngeunaan estét kaopat ieu sarta sadar yén estét kaopat éta
sabenerna lain estét kaopat, tapi estét kahiji.
Teu aya deui waragad wajib pikeun propaganda perang ieu, pikeun nu disebut-sebut média pangpayunna anu nyia-nyiakeun milyaran di
dieu, pikeun bohong anu geus kasohor. Sabalikna, wewengkon kaopat ieu geus jadi wewengkon kahiji, sarta éta
téh milik deui rahayat, ku kituna manéhna geus gawé pisan dina ngawangun jaringan rahayat.
Sareng abdi ogé ningali konci média anyar dina manusa anyar, dimana anjeunna sabenerna parantos ngahontal ieu.
Manéhna sabenerna nyarios ieu dina kalimah nu provokatif. Manéhna nyarios: Dunya anyar mah teu nganggo artos.
Sareng sanggeusna, enya, éta merlukeun artos. Tangtos merlukeun artos, tapi éta sanés janten fokusna.
Sabalikna, ieu téh palayanan sukarela, masihan, ngainvestasikeun diri sacara pinuh kana kayakinan anu teguh yén
sagalana bakal balik deui, sabab saha waé anu ningali usaha kuring bakal ngarojong kuring.
Sareng di dieu abdi ningali nyokot inisiatif sorangan salaku modél ekstrim pikeun masa depan.
Ayeuna, manéhna ogé hayang mareuman keran duit pikeun média gratis di mana-mana.
Kuring ngadéngé éta di AUF1, sapuluh akun dibatalkeun. Sadayana hayang asup.
Di dieu aya pondasi anu kuat dina média bébas, dimana jalma-jalma sukarela nyéépkeun waktosna
sarta nyarios: Ieu tujuan abdi, ieu hal abdi.
Sanggeus damel, abdi nyumbangkeun waktos, kaahlian, sareng pangaweruh abdi.
Kuring pikir éta mangrupakeun dasar anu nyayogikeun média anyar kalayan kaamanan anu luar biasa, sarta
ogé ngajamin yén éta tetep jadi gerakan anu populér.
Éta nu matak kuring kacida katarikna kana pagawean urang. Kitu carana éta kajadian.
Dinten ieu, urang gaduh langkung ti 2.000 sukarelawan anu damel dina rupa-rupa proyék:
Stimme&Gegenstimme dirancang pikeun distribusi offline.
Di mana urang nyebutkeun yén éta ngan saukur lambar A4, hareup jeung tukang, teras kuring masrahkeun ka dua urang
jeung ngadorong maranéhna pikeun masrahkeun deui ka dua urang séjén, anu teras masrahkeun deui ka dua urang deui.
Urang ogé keur ngawangun jaringan ieu ayeuna. Ieu ogé hiji konsép anu, pikeun abdi,
miboga ciri khas média anyar dina jaman ayeuna.
Tapi éta salawasna diwangun ku jalma. Éta diwangun ku parobahan anjeun sorangan, ku
anjeun sorangan, ku nyandak tindakan sorangan.
Sistem anyar dumasar kana jalma-jalma anyar.
Sareng teras urang ogé tiasa yakin yén teu aya kagantungan kana korporasi, anu malah langkung saé dina pagawean sukarela.
Anjeun henteu gumantung sacara finansial pisan, tapi bener-bener bisa nyarioskeun naon anu kudu diomongkeun.
Éta ogé pisan matak kagum ningali kumaha sumanget kabersamaan di antara anjeun mekar harita.
Sanggeus 90 menit, aula téh bersih pisan. Kawas jam.
Éta téh bener-bener matak kagum. Salam ka sadayana di lembur.
Salam haneut ti bapa abdi sareng sakulawarga.
Sumuhun, hatur nuhun pisan.
Kuring ogé terang tina pangalaman kuring di GDR yén jurnalistik jeung média teu bisa dianggap misah tina sistem pulitik.
Di GDR, pamingpin SED kudu mundur heula. Honecker, Mittag jeung Herrmann kudu mundur heula,
nyaéta pamingpin partéi, ékonomi jeung propaganda.
Teras, dina poé saterusna, jurnalistik sanggup nyayogikeun persis naon anu dipikahayang ku jalma-jalma ti éta.
Ayeuna, urang gaduh lanskap média, hiji lanskap média pangpayunna, anu pageuh aya dina panangan nagara, pulitik, jeung
korporasi. Ieu ngawengku siaran umum jeung platformna, tangtu waé, tapi ogé koran-koran utama, anu dipiboga ku sababaraha
kulawarga ultra-beunghar: Mohn, Burda Bauer, Holzbrink.
Janten abdi kedah ngamimitian visi abdi ku hiji masarakat anu di jerona urang sadayana, kaasup anu aya di podium, anu aya di
jero rohangan, anu nonton dina layar, tiasa nyarita sareng tiasa ilubiung dina nyandak kaputusan anu mangaruhan kahirupan urang.
Pikeun ngahontal ieu, urang henteu ngan ukur peryogi inpormasi, sakumaha anjeun sebat dina bubuka anjeun, tapi
utamana transparansi. Inpormasi téh hiji pakakas kakawasaan.
Urang geus ngalaman lompatan kuantum dina widang ieu, nyaéta widang propaganda balik, dina sababaraha taun ka tukang.
Abdi masih hoyong terang kaayaan kauangan dina unggal ajakan nyumbang, sanajan éta ngalibatkeun kahirupan anjeun atawa hate
jeung jiwa anjeun, sapertos dina kasus anjeun, Elias. Dina unggal ajakan nyumbang, abdi masih hoyong terang kaayaan kauangan.
Naha panyiar gumantung kana £10 ti abdi atanapi henteu?
Éta mangrupa salah sahiji bagian tina visi abdi: transparansi. Bagian kadua, pilar kadua, nyaéta karagaman:
karagaman topik, karagaman sudut pandang, karagaman pendapat. Karagaman dina latar tukang para pangarang.
Jadi lain ngan akademisi kota badag biasa ti sagala warna kulit jeung sagala orientasi seksual anu bisa dibayangkeun,
tapi ogé anak kelas buruh, anak patani, jeung barudak désa.
Meureun ogé aya rupa-rupa wangun organisasi. Naha henteu nyobian partisipasi masarakat, kalayan pidato umum?
Tanpa ngarobah struktur politik, urang moal meunang lanskap média anu béda.
Urang sabenerna ningali masa depan di dieu dina konferensi ieu.
Jadi urang kudu saukur neruskeun, terus ngamajukeun ieu dina sumanget hiji utopia sajati, nyobian
rupa-rupa hal sarta ku cara kieu ningkatkeun tekanan nepi ka struktur pulitik sabenerna robah.
Urang asalna tina kaayaan dimana arus utama miboga kawenangan mutlak kana pendapat.
Jadi lamun anjeun ngonsumsi média 20 taun ka tukang, anjeun ngan boga média arus utama salaku hiji-hijina
alternatif. Jeung éta geus robah pisan ku ayana internét.
Pamustunganana, paripolah konsumsi média ogé gumantung kana literasi média panonton.
Janten, di luhur sagalana, abdi hoyong ningali sakedik deui kamajuan dina widang ieu di mangsa nu bakal datang.
Kusabab lamun panonton sadar kana téknik manipulasi anu terus-terusan dipaké ka maranéhna unggal poé,
bakal aya perlawanan anu leuwih gedé ka éta téknik.
Sareng teras propaganda ogé bakal kirang épéktif.
Sareng enya, abdi saukur hoyong média anu nyayogikeun inpormasi ka jalma-jalma anu
ngamungkinkeun maranéhna ningkatkeun kahirupanana.
Sareng sanés sabalikna, sapertos anu ayeuna urang alami.
Urang henteu ngahasilkeun média pikeun kapentingan urang sorangan, sabab urang ogé tiasa ngalakukeun hal séjén.
Urang mastikeun yén masarakat, pulitik, kaayaan kerangka, jeung mangsa nu bakal datang robah.
Kusabab abdi gaduh barudak, seueur di antara anjeun ogé gaduh barudak. Urang teu hoyong maranéhna tumuwuh dina dunya anu
maranéhna teu leuwih ti budak, atawa dimana transhumanisme hartina maranéhna teu boga hak pikeun aya deui sarta kudu dibasmi.
Janten urang hayang aya parobahan sacara dasarna.
Jeung éta sababna nalika nyarita ngeunaan média alternatif atawa topik sénsor anu teu pikaresepeun,
jalma-jalma sok nyebut yén éta mah ngan masalah urang wungkul. Padahal éta mah masalah sadayana.
Lamun aya sensor jeung teu aya média alternatif, jalma moal bisa meunangkeun informasi.
Sareng teras maranéhna teu tiasa ngabentuk pamadegan sorangan.
Lamun urang hayang média bébas, urang peryogi warga bébas, urang peryogi pulitik bébas jeung dibébaskeun.
Maranéhna téh wadah nu silih patalina. Tanpa salah sahijina, nu séjén moal mungkin.
Sareng ku ngahontal kamajuan dina média, urang ogé ngahontal kamajuan dina masarakat.
Nalika masarakat maju, hubungan kakuatan pulitik ogé robah.
Kusabab nalika bohong tabrakan jeung kabeneran, urang terang saha nu bakal meunang dina tungtungna.
Sareng di awalna, tangtosna anjeun ngan saukur hoyong ngadidik atanapi ngabahas topik-topik anu kantos narik
minat abdi sacara pribadi di mangsa kapengker atanapi anu masih narik minat abdi ayeuna.
Kuring nyebutkeun éta, tuluy anjeun langsung meunang réaksi négatif jeung tekanan ti YouTube jeung platform-platform
éta. Tapi neruskeun jeung henteu nyerah téh koncina.
Jeung éta téh kacida héséna. Tapi abdi tiasa ningali di dieu ayeuna dina konperénsi ieu yén éta téh mungkin.
Tangtu waé, bakal leuwih hadé lamun leuwih loba nonoman nyandak léngkah ieu jeung nyatakeun sacara umum,
atawa sahenteuna wani nyatakeun pamadegan maranéhna.
Jalma-jalma anu masih kénéh kajebak dina naon anu ku abdi kapanggih minangka istilah anu saé pisan, panjara pamikiran
média arus utama. Leres, kumaha urang tiasa ngahontal aranjeunna?
Kuring yakin yén, sajaba ti panjara pamikiran, jalma-jalma miboga panjara kadua, nyaéta panjara kamakmuran.
Ieu ogé geus disebatkeun sababaraha kali dinten ieu.
Dina panalungtikan abdi, abdi parantos nalungtik naon anu nyababkeun jalma-jalma eureun nonton warta sapopoe
sarta ngalih ka AUF1, contona. Jawabanana cukup basajan.
Salawasna kudu aya jeda antara pangalaman pribadi jeung narasi resmi.
Nalika narasi resmi henteu saluyu deui jeung pangalaman pribadi, jalma-jalma mimiti néangan
informasi séjén, boh ngeunaan Golan atawa di tempat séjén.
Beuki loba jalma anu bakal ngalaman gangguan ieu dina kahirupan sapopoe maranéhna.
Sareng saé pisan aya tawaran sapertos anjeun, tawaran anjeun, sagala anu urang gaduh di dieu dina panggung, yén tawaran-tawaran
éta aya, sabab di dinya jalma-jalma bakal manggihan jawaban.
Janten di dieu ogé, ieu saukur masalah neruskeun jeung percaya yén kanyataan, sarta ku kituna waktos, aya di pihak urang.
Data ékonomi nunjukkeun euweuh deui iwal yén taun hareup, 2025, gelombang pailit anu luar biasa bakal
ngagelombang, mawa pangangguran masal jeung sajabana.
Bakal aya sababaraha kajadian anu kacida ngareuwasna nu bakal datang, sarta urang kudu nyiapkeun wadah urang, urang kudu
nangtung, urang kudu siap, urang kudu katingali salaku mercusuar pikeun maranéhna nu keur néangan,
nalika maranéhna ku teu kahaja kaluar kana poékna.
Jeung éta sabenerna alesanana. Urang sabenerna kudu ngajadikeun média GEZ digawé sacara sukarela dina peuting, ngagunakeun
sumberdaya sorangan jeung ngudag kapentingan sorangan. Teras urang bakal aya dina posisi anu sajajar sarta bisa
ningali naon anu sabenerna dipikaresep ku jalma-jalma.
Ti mimiti, urang ngandelkeun server jeung infrastruktur sorangan, tapi urang henteu ngantep batur ngalakukeun hal anu sarua, sarta
kuring yakin yén ieu téh batu anu bisa ngarubuhkeun Goliat lamun saréréa manggihan ketapelna
jeung nyetél sistem desentralisasi maranéhna.
Sarta sanggeusna, anjeun silih jejaring jeung silih ngawangun federasi, silih manggihan, sacara desentralisasi.
Tapi hayu abdi nyarios, kumaha anjeun tiasa ngamimitian, sareng ieu jaringan lokal, tangtosna éta kecap konci, bener-bener
nelepon ka jalma-jalma sareng nyarios, dulur-dulur, anjeun aya di lapangan, pasihkeun ka kami inpormasi, kami
peryogi ahli pangalusna, kami peryogi inpormasi pangalusna.
Kuring ogé nyarios yén profesionalisme jeung sajabana téh kacida pentingna jeung diperlukeun pisan.
Di sisi séjén, lamun anjeun sabenerna boga inpormasi pangalusna jeung para ahli pangalusna, urang sok kagét kumaha program
anu paling teu profesional bisa narik jutaan panonton nalika urang nanem modal dina produksi séjén jeung sajabana.
Urang ogé nyieun pilem fitur, pilem bioskop, sadayana sacara sukarela, sarta urang terus-terusan diusir ti
bioskop jeung sajabana, éta téh usaha anu gedé pisan.
Sareng anjeun ogé ngahasilkeun hal-hal séjén di sisi, tapi éta miboga hiji hal anu istiméwa,
tuluy jalma-jalma hayang éta, maranéhna peryogi éta.
Sateuacan urang ngahontal kasaimbangan jeung kaadilan anu leuwih saimbang di dieu, urang kudu ngamangpaatkeun sagala cara, sarta
jaringan lokal téh mangrupa kaunggulan anu pasti di dieu, anu urang tingali minangka strategi utama pikeun mangsa nu
bakal datang. Urang kudu ngamangpaatkeun sagalana, saperti server anu didesentralisasi jeung média sosial, salila mungkin.
Urang terus-terusan ngadopsi strategi anyar, pendekatan anyar, jeung métode anyar, ngadegkeun gugus tugas dimana
urang ngabahas média sosial mana nu ngaréspon kumaha kana sensor, jeung naon nu masih kénéh jalan di mana?
Urang kudu tetep aktip dina sagala bidang, tapi jaringan lokal, ngondang jalma kana jaringan, ngaluarkeun maranéhna tina
anonimitas jeung nyarios: Hei, anjeun cicing di dieu jeung di dinya, naha anjeun baris ka acara éta, naha
anjeun nyokot poto, naha anjeun ngirimkeunana ka dieu?
Urang kudu maju heula, teras profesionalisme bisa ningkat.
Tapi sababaraha kali, anggo waé sarana anu anjeun gaduh teras maju kalayan sagala tanaga.
Kuring geus ngadukung téésis ieu ti mimiti pisan, jeung ku mimiti pisan nu dimaksud téh taun 2005, 2006, basa
YouTube lahir. Urang geus aya ti mimiti, ku kituna kuring rada keukeuh dina masalah ieu, saenyana.
Abdi moal ngantep diri abdi dipindahkeun jauh tina pasar badag ieu.
Kitu wungkul kaayaanana di dinya: lamun rék ngajual hiji produk, anjeun angkat ka pasar tuluy ngagero, teras ngajualna.
Tapi lamun aya nu datang tuluy nyebut, "Henteu, henteu, anjeun ngan bisa ngajual barang anjeun di pojok pangahirna di lorong
tukang," kuring moal satuju, sabab éta kompetisi anu teu adil. Sareng kuring nandeskeun yén saratna kudu sarua pikeun sadayana.
Tapi sakumaha anu ku kuring disebutkeun, kuring téh keukeuh. Ieu geus kajadian ka urang sababaraha kali.
Urang kakara ngamimitian deui ti awal di YouTube dina awal taun 2024.
Sareng abdi ogé yakin yén urang pasti kudu ngalakukeun ieu, sabab éta téh tempatna jalma-jalma anu kudu
urang jangkau, sangkan aya parobahan dina hiji cara.
Teu aya gunana lamun urang salawasna maén gelembung anu sarua.
Teras aya larangan bayangan, saluran panggedéna urang , 280.000 palanggan.
Lamun kuring unggah pidéo di dinya, teu paduli naha eusina akurat atawa henteu, sakumaha anjeun tadi
ngajelaskeun, éta meunang 2.000 atawa 3.000 klik wungkul.
Lamun YouTube mutuskeun dina hiji mangsa pikeun nyandak léngkah radikal jeung ngalarang sadayana tina platform éta salawasna, anu
tangtu bisa dilakukeun ku intelijen buatan, mangka urang bakal nepi ka titik dimana
konsumen ogé bakal kapaksa néangan alternatif anyar.
Jalma-jalma hayang dihibur, roti jeung sirkus. Hanjakalna, kitu memang jalanna.
Urang teu kedah ngantepkeun ieu sacara lengkep dina gelembung alternatif ieu.
Kuring yakin yén éta téh kacida pentingna pikeun parobahan sosial jeung pulitik sangkan médium média ieu ogé dibongkar.
Éta mah perangkap lempung. Anjeun teu bisa ngaréformasi éta. Nu kadua mah sensor.
Sensor kudu dilarang ku hukum lamun urang keur ngomongkeun hukum.
Naon ari sensor? Sensor henteu ngan ukur ngeunaan misahkeun urang tina kompetisi. Henteu, urang
geus ningali éta jeung coronavirus. Sensor maéhan.
Sensor matak maéhan. Sabab urang geus boga loba panonton anu ngahubungi urang salila dua taun ka tukang sarta
nyarios, "Lamun kuring geus ningali program anjeun, kuring moal ngantep diri kuring dipaparin omong kosong éta."
Sareng ayeuna abdi gering kusabab éta, atawa abdi parantos kaleungitan batur anu dipikacinta ku
abdi. Abdi teu acan dipasihan katerangan naon-naon.
Kuring ngetik ieu di Google: Vaksinasi bahaya.
Sareng abdi ngan mendakan situs wéb pamaréntah Jerman jeung Wikipedia, anu nyatakeun yén aman jeung yén vaksin
éta ngajaga anjeun. Sareng rébuan kali pidéo Lauterbach.
Janten aya sensor. Dina mangsa nu bakal datang, ieu kudu dianggap minangka gagal masihan bantosan.
Lamun kuring nyetir ngaliwatan kacilakaan mobil tuluy seuri wungkul, kuring bisa diprosés hukum lantaran teu nulungan.
Sareng nalika média atawa pausahaan Silicon Valley nyensor, maranéhna bisa motong jalma tina informasi anu penting.
Ieu kedah dilarang sacara ketat, upami henteu pasar bébas bakal ngatur éta jeung urang bakal ngusir
maranéhna ogé. Tapi éta téh sabenerna masalahna.
Revolusi teu bisa digambarkeun ku léngkah-léngkah individu, tapi di mangsa nu bakal datang jauh kudu teu aya
sensor jeung teu aya dana publik pikeun hiji pihak wungkul.
Ieu ngeunaan demokrasi isukan.
Beuki loba jalma nu ningali kaayaan Uni Éropa ayeuna salaku simulasi démokrasi, dimana démokrasi kacida
dipuji jeung dihormat, tapi sabenerna teu dihirupkeun.
Élit woke di Kulon jeung média massa maranéhna ngaku yén maranéhna wungkul nu ngawakilan démokrasi.
Jeung yén démokrasi maranéhna kudu dijaga iraha waé.
Dina waktos anu sami, beuki loba jalma anu ngalaman kakurangan kabébasan, panganiayaan, jeung panindasan ti nagara.
Nagara mindeng dianggap minangka pakakas anu ngaganggu ti pihak anu boga kakawasaan.
Teu aya deui sebutan ngeunaan rahayat, ti maranéhna sakabéh kakawasaan sakuduna asalna.
Abdi yakin pisan yén, pikeun ngajelaskeun kaayaan ayeuna, urang keur nyanghareupan sababaraha kudéta,
kalayan ambrukna pamisahan kakawasaan sacara lega.
Sareng urang keur dihadapkeun ku hiji rezim jahat anu kajahatanana, numutkeun pamadegan
abdi, henteu katingali ku kalolobaan masarakat.
Sareng éta sababna kuring nyutat tina publikasi panganyarna urang, Gegendruck:
Kliquen pangawasa jahat ngajaga kakawasaanana ngaliwatan bohong anu terang-terangan, korupsi masif jeung sensor, propaganda anu
sumebar di mana-mana, palanggaran hukum anu terus-terusan, ngadorong perang, jeung serangan
nagara anu terus lumangsung ka sagala rupa oposisi.
Ku kituna, pamaréntah, ékonomi korporasi, jeung birokrasi anonim beuki robah jadi
organisasi pulitik kriminal anu nyambung dina jaringan.
Istilah "kriminokrasi" tiasa dianggo pikeun ngajelaskeun sindikat pamaréntahan raksasa postmodernisme sacara lumayan merenah.
Jeung urang kudu diajar démokrasi heula, sabab urang tacan kungsi ngalaman éta saméméhna.
Pikeun abdi, démokrasi dina ringkesanana ayeuna hartosna ngabalikeun sakabéh hubungan anu aya. Éta
hartosna diajar sagalana deui, latihan sagalana deui.
Sareng pikeun ngaréngsékeun kecap-kecap awal abdi, abdi hoyong nyarios yén urang kedah
ngadokumentasikeun kajahatan-kajahatan taun-taun kapengker.
Sabab nalika sistem ragrag, sareng mugia éta kajadian, urang bakal peryogi puseur dokumentasi pikeun kajahatan rezim.
Ieu penting lamun anjeun hayang maju kana masarakat anyar, sabab gangster jeung kriminal baheula, utamana
kriminal anu terorganisir, kudu dipertanggungjawabkeun dina hiji cara dina pamaréntahan hukum.
Sacara prinsip, aturan jeung peraturan anu urang gaduh di Jérman atawa Austria, nyaéta konstitusi urang taun 1923, 1928
atawa Undang-Undang Dasar Jérman taun 1949, téh saé pisan.
Janten éta geus dipikirkeun kalayan taliti sarta netepkeun aturan anu wijaksana pikeun hiji démokrasi.
Tapi sakumaha anu geus urang tingali dina sababaraha taun ka tukang, lain ngan taun tapi ogé dasawarsa, ukuran-ukuran ieu
henteu cukup pikeun ngalawan erosi anu geus disebatkeun di dieu.
Sareng aya rupa-rupa cara pikeun ngarecah sakumpulan aturan ieu, atawa leuwih tepatna, kakuatan anu teu katingali,
anu teu urang pilih, anu teu bisa urang kendalikeun, keur dipaké pikeun maksa kahayang asing ka urang.
Jeung di dieu abdi ningali dua aspék anu kacida pentingna tina démokrasi isukan.
Salah sahijina nyaéta yén para politikus sakali deui jadi wakil sajati rahayat. Ayeuna éta kadéngé kacida écésna.
Sanajan kitu, politikus kiwari ngawakilan sagala kapentingan, milihkeun kapentingan industri farmasi,
rupa-rupa dinas rahasia, jeung dinas rahasia asing.
Sareng éta kedah eureun. Sareng sakali anjeunna janten wakil rahayat, anjeunna ngan ukur tanggung jawab ka rahayat, sang raja.
Sareng rahayat kedah sadar kana kakuatan maranéhna.
Éta nu dimaksud ku komponén kadua: . Urang peryogi deui warga anu pantes disebut warga jeung henteu ngan saukur konsumen ahir.
Sareng warga ieu ogé kedah milarian inpormasi pikeun dirina sorangan. Sareng éta mah
leuwih ti saukur program hiburan di kamp leuweung.
Horst Seehofer nambihan: "Anu nyieun kaputusan mah teu kapilih, sarta anu kapilih mah teu boga kaputusan pikeun
dijieun," cenahna kalayan éndah ka kaméra dina waktos éta.
Hadiah Perdamaian Nobel dipasihkeun ka Uni Éropa, anu ayeuna keur nyiapkeun perang ngalawan
Rusia, atawa ka pembunuh ku drone Barack Obama.
Urang hirup dina simulasi mutlak.
Kuring yakin yén éta téh mungkin, sareng ku éta abdi ngaréngsékeun pernyataan misi abdi, yén
politikus anu tanggung jawab bakal janten wakil rahayat nalika maranéhna dibebankeun ku tanggung jawab.
Di antara masarakat primitif kiwari, lamun kapala ngorbankeun rahayatna ku maksa maranéhna ngalakukeun hal anu salah, saperti
perang anu salah arah atawa nu sarupa, manéhna bakal dipenggal sirahna, saperti anu
lumangsung di antara Pribumi Amérika, contona.
Aya tanggung jawab. Sareng nalika saurang politikus ngalakukeun hal anu goréng pikeun masarakat, kedah aya akuntabilitas.
Urang téh beradab jeung urang henteu ngapenggal sirah saha waé atawa ngagantung saha waé tina kren. Tapi manéhna kudu dihukum.
Manéhna kudu tanggung jawab ku harta banda-na. Éta mah teu bener.
Kamerdikaan peradilan, bébas tina kapentingan nagara. Naon hartina éta?
Pikeun abdi, ieu hartosna yén sistem kaadilan kedah sabenerna ngadakwa sareng ngahukum palanggaran ku
nagara, palanggaran hukum, palanggaran konstitusi, sareng meureun palanggaran kode pidana.
Ngan harita urang tiasa yakin yén urang gaduh yudikatif anu mandiri, nalika éta sabenerna ngawas pamaréntah sacara cermat, anu
bisa nyalahgunakeun kakawasaanana atawa ngianatkeun konstitusi sarta ku kituna ogé ngianatkeun kapentingan warga nagarana.
Sareng kitu kaayaanana. Jeung kasus anjeun nunjukkeun éta. Loba kasus nunjukkeun éta.
Ampir sadayana urang kapangaruhan ku ieu dina sababaraha cara.
Luhureun sagalana, pandemi koronavirus, kalayan skala anu matak kagum, nunjukkeun yén ieu téh sabenerna anu henteu kajadian.
Muhun, hayu urang pasrahkeun patarosan ka Michael Ballweg.
Leres, abdi hoyong nambihan hiji hal kana éta, sabab éta pisan penting. Sembarangan ngan bisa kajadian dina poék.
Sareng abdi pikir seueur jalma anu henteu terang kumaha jalanna sidang pidana.
Sidang pidana téh umum, tapi henteu direkam atawa dicatet.
Jadi euweuh nanaon anu didokumentasikeun dina sakabéh prosés ieu. Jeung éta muka lawang pikeun kersa sorangan.
Janten lamun urang bener-bener nyebut yén urang gaduh yudikatif anu mandiri, mangka éta ogé kudu dipantau.
Sareng ieu pangsaéna dikontrol ku masarakat umum.
Jeung teu aya alesan pikeun henteu nyiarkeun sacara umum perkara pangadilan sapertos abdi, contona.
Kahiji-tama, tangtu pikeun ngarekam naon anu kajadian supaya bisa ditinjau deui engké. Ieu ogé masihan jalma fungsi kontrol.
Urang ogé teu kungsi boga yudikatif mandiri di Jérman.
Contona, yudikatur salawasna geus jadi hiji entitas hibrida, sakumaha urang sadayana terang.
Sadayana jaksa umum tunduk kana parentah, sarta di dinya aya masalah kahiji.
Sareng éta hartosna yén struktur ieu wungkul moal ngamungkinkeun aranjeunna ngahontal peradilan anu mandiri.
Teras mandiri tina yudikatif réaksionér.
Kuring kungsi kaceuceub saméméhna; kuring asalna ti kulawarga pengacara.
Kuring terang kumaha jalma-jalma ieu, jeung hiji-hijina hal wijaksana nu kungsi diomongkeun ku bapa kuring
nyaéta yén pangadilan téh lain ngeunaan kaadilan, tapi ngeunaan meunangkeun hiji putusan.
Titik. Ukara anu saé, leres.
Révolusi, utamana revolusi anu kejem, jelas kudu ditolak. Hirup kudu dihormat.
Amérika Sarikat téh lain nanaon salian ti nagara perang anu kejem jeung nagara pangwangunan pakarang.
Sareng Mike Lofgren, anu apal pisan ka sakabéh tempat éta ti jero nepi ka luar, sanggeus
jadi asistén parlemen salila mangtaun-taun.
Manéhna nyerat buku The Deep State. Dina buku éta, manéhna nunjukkeun yén rata-rata Anggota Parlemén nyéépkeun sahenteuna
40 nepi ka 50 persén tina waktuna pikeun ngumpulkeun dana.
Sareng éta kajadian ampir sacara éksklusif ngaliwatan pausahaan senjata. Teras anjeun tiasa mimiti heran kunaon
Amérika Serikat téh nagara anu remen ngadorong perang.
Henteu ngan kusabab ideologi urang sorangan, "Urang kudu jadi anu kahiji."
Anjeun tiasa maca ngeunaan ieu dina sagala dokumén kabijakan luar negeri jeung kaamanan, ogé dokumén intelijen, upami aya.
Jeung tina program jeung pernyataan kaamanan nasional, terus-terusan urang kudu jadi anu kahiji.
Dunya kudu ngarah ka urang jeung sajabana. Saha waé anu mikir kieu geus boga perang dina agendana.
Jeung éta sababna urang henteu peryogi pisan jinis démokrasi sapertos kieu, sabab éta sanés
démokrasi. Urang peryogi prosedur anu sagemblengna anyar.
Saha, sakumaha disebutkeun, sabenerna kudu mutuskeun, meureun ogé mingpin atawa nungtun atawa ngarahkeun?
Abdi teu gaduh nanaon ngalawan tatanan dunya, hiji déwan, atawa déwan luhur, upami éta diwangun ku
jalma-jalma pangalusna anu tumindak pikeun kapentingan urang.
Lamun maranéhna teu boga kasalahan, lamun maranéhna wijaksana, lamun maranéhna boga pangalaman, lamun maranéhna sabenerna geus
ngabuktikeun ngaliwatan hirupna yén maranéhna téh lalaki jeung awéwé anu mulya, pinter, boga pangalaman, jeung welas asih.
Anu pangalusna, saéstuna anu pangalusna pisan, anu nyieun kaputusan penting pikeun kapentingan
kabébasan, katengtreman, jeung katentreman haté, tangtu waé.
Tapi jalma-jalma anu saé pisan ieu bakal ngalakukeun éta.
Janten abdi pasti hoyong ngabéla gagasan ngeunaan déwan, déwan dunya, lamun – sareng ieu mangrupikeun
sarat – lamun maranéhna sabenerna anu pangalusna.
Sareng éta téh jalan anu pangpanjangna pikeun nepi ka ditu.
Kusabab naon anu sabenerna urang kudu diajar deui, sarta ieu argumén pamungkas abdi, nyaéta hormat,
tata krama, sopan santun, jeung tata cara anu hadé.
Di dieu mah teu aya rohangan, kuring bakal datang, naha waé, boh di jalan tol Jerman atawa ku cara naon waé, panurunan
tata krama anu teu bisa diomongkeun ieu, anu sabenerna ogé mangrupa ungkapan yén urang henteu diatur ku nu pangalusna.
Sareng upami maranéhna anu pangalusna, abdi bakal bungah pisan masrahkeun diri ka maranéhna anu
mampuh, sabab urang sadayana geus cukup pagawéan.
Jeung dina lingkaran leutik urang, dina masarakat leutik urang, dina unit leutik jeung anu pangleutikna, kulawarga, profesi,
komunitas, kota, nagara, bangsa, urang geus cukup loba pagawéan.
Kumaha nagara jeung masarakat tiasa ngahasilkeun warga anu bener-bener tanggung jawab?
Hayu urang mimitian waé sareng Bapak Schöning di sayap.
Leres, kahiji-tama, kedah disebutkeun yén, salaku diagnosis médis, urang henteu gaduh démokrasi pisan,
urang gaduh oligarki. Utamana di Républik Federal Jérman.
Lamun anjeun ningali saha sabenerna nu ngadegkeun éta – kulawarga Adenauer jeung McCloy.
Kumaha urang bisa ngalakukeunana leuwih hadé?
Urang tiasa ngalakukeun langkung saé ku ngagabungkeun pamilihan jeung lotre. Ku ogé nyarios naon anu aya.
Sareng abdi ogé pisan ngahaturkeun nuhun ka Ulrich Mies kusabab parantos ngajelaskeun ieu sacara écés sareng
nyarios yén urang di dieu téh kajahatan terorganisir.
Sareng Beate Bahner, contona, anu ogé ngagugat ieu ka pangadilan, keur nyobian ngadegkeun aturan hukum. Urang teu boga éta.
Tapi ku cara nyaluyukeun antara pamilihan jeung lotre, nyaéta hiji sistem lotre, abdi yakin urang
tiasa ngaronjatkeunana jeung ngajadikeunana praktis.
Sareng urang kedah usaha pikeun ngahontal tujuan ieu.
Lamun urang ogé ngungkulan masalah bunga majemuk tina duit fiat palsu ieu, bakal aya nilai tambah anu jauh leuwih loba sésana.
Sareng teras jalma-jalma bakal – ieu ngan saukur hiji visi, tangtosna – gaduh waktos anu langkung seueur pisan pikeun
ngahaturkeun diri kana naon anu leres, hadé, sareng éndah.
Sareng éta nu keur urang usahakeun, sabab ku kituna urang bakal gaduh warga anu tanggung jawab, sarta urang bakal siga
Athena kuna, dimana jalma-jalma anu sabenerna tanggung jawab ogé tiasa nampi tanggung jawab ku cara lotre.
Sareng abdi yakin urang tiasa ngarahkeun ka arah éta, sarta aya sababaraha kamajuan anu
saé pisan; urang ngan ukur kedah teras usaha.
Utang nasional Jerman ayeuna ngahontal leuwih ti 2,5 triliun euro.
Harga énergi anu luhur ngancam daya saing pausahaan Éropa jeung produksi industri.
Euro digital anu direncanakeun ngancam kabébasan kauangan warga.
Kumaha kira-kira sistem moneter jeung ékonomi di mangsa nu bakal datang anu ngajaga jalma tetep bébas jeung mandiri?
Abdi bakal ngabahas ieu dinten ieu sareng tamu-tamu di handap ieu.
Kumaha kedahna sistem moneter jeung ékonomi isukan? Waktosna beuki mepet.
Janten, di luhur sagalana, sistem moneter jeung ékonomi pikeun mangsa nu bakal datang kedahna aya kalibetna
pamaréntah anu langkung saeutik sarta dumasar kana sababaraha pilar anu basajan pisan.
Nya éta, yén manusa téh bébas jeung bisa lampah sacara bébas.
Ieu ngawengku nagara anu ramping anu henteu ngonsumsi leuwih ti 10% tina produk nasional bruto.
Undang-undang anu disederhanakeun, sahingga urang tiasa ngabatalkeun 99% tina undang-undang anu aya ayeuna.
Sistem moneter di mana nagara moal tiasa deui ngamangpaatkeun artos pikeun ngarampas urang
ku rupa-rupa cara, utamina ngaliwatan inflasi.
Saéstuna ngan aya hiji sistem anu didukung ku emas; abdi teu ningali aya nu sanés, sanajan Bitcoin.
Sareng sacara dasarna ngantep jalma-jalma ngalakukeun naon anu maranéhna anggap leres pikeun dirina sorangan.
Ahir tina pamanggih yén politisi leuwih nyaho tibatan urang naon anu hadé pikeun urang. Éta waé.
Abdi hoyong nambihan yén abdi yakin yén kamerdikaan kauangan kedah janten fitur anu paling penting tina sistem moneter anyar.
Urang teu meunang masrahkeun kamerdikaan kauangan urang ka batur séjén.
Sareng éta téh persis naon anu keur urang hadapi ayeuna.
Jadi urang keur nyanghareupan pangwanohna artos bank sentral digital.
Sareng éta hartosna aya batur séjén anu mutuskeun naon anu diidinan ka urang pikeun
dilakukeun sareng naon anu urang tiasa lakukeun.
Ieu hartosna yén urang kaleungitan kamerdikaan urang sorangan. Pikeun abdi, ieu mangrupikeun
titik konci anu bakal penting dina fase salajengna.
- Jeung sistem moneter salajengna, atawa rupa-rupa sistem, ulah bisa ngembangkeun mata uang dominan, sangkan sanksi
ahirna bisa eureun – sangkan sadayana bisa ngahasilkeun jeung digawé dina katengtreman jeung katentreman.
Éta téh hal anu paling penting pikeun abdi ayeuna tina sudut pandang global.
Numutkeun abdi, teu wijaksana mun ngantepkeun sagalana siga ayeuna – sanajan kalayan saeutik campur tangan nagara
jeung sajabana – sabab urang sadayana tetep hirup dina masarakat kompetitif anjing-makan-anjing ngan ku pasar bébas.
Tapi abdi nuju nyarioskeun ngeunaan hiji jinis kapitalisme koperasi, dimana komponén koperasina kedah langkung katingali.
Seueur élmuwan geus nalungtik jeung sacara jelas ngabuktikeun yén ngaliwatan gawé bareng, urang bisa ngahasilkeun hasil
total anu leuwih loba kalayan usaha anu sarua – dina kecap séjén, kamakmuran anu leuwih ageung pikeun sadayana.
Atawa hasil anu sarua jeung ayeuna kalayan usaha anu jauh kirang.
Teras anjeun saukur kudu nanya ka diri sorangan, naha urang peryogi perbankan cadangan pinuh?
Naha éta kudu didukung? Dina wangun naon waé?
Naha éta bener ngeunaan pasokan artos?
Ti mana sabenerna asalna duit pikeun bunga?
Jadi, sakabéhna mah, aya parobahan paradigma dina loba pisan tingkatan.
Ékonomi jeung kauangan ngan saukur bagian leutik pisan tina gambaran sakabéhna, sanajan éta bagian kacida pentingna.
Lamun abdi janten Menteri Ékonomi atawa Kauangan, abdi moal nyieun ukuran sorangan, tapi
bakal ngaluncurkeun kampanye kasadaran anu gedé.
Abdi hoyong ngarujuk kana kutipan ti Henry Ford, anu kantos nyarios: "Lamun jalma-jalma ngartos sistem
moneter, urang bakal ngalaman révolusi saméméh isukna."
Kuring yakin yén kalolobaan jalma teu nyaho kumaha sistem moneter sapertos kieu jalan, sareng kuring bakal ngaluncurkeun
kampanye kasadaran anu gedé kalayan dua fokus utama.
Abdi bakal ngajelaskeun ka jalma-jalma yén sistem moneter anu ayeuna urang gaduh, anu geus diterapkeun ti
saprak Perang Dunia Kadua, didominasi ku hiji mata uang, dolar AS, anu kalolobaan jalma malah teu sadar.
Sareng kadua, yén bank-bank sentral anu ayeuna ngajaga sistem moneter ieu dikontrol ku hiji organisasi swasta
di balik layar, nyaéta BlackRock, anu ayeuna janten penaséhat utama boh Federal Reserve boh ECB.
Kuring pikir ku cara kieu, heula kuring bakal ngamungkinkeun jalma-jalma pikeun ngartos sakabéhna jeung
sabenerna boga hak nyarita dina prosés nyieun kaputusan.
Kuring yakin yén éta téh kacida mangpaatna lamun artos dikaitkeun kana nilai fisik.
Urang hirup dina jaman digitalisasi jeung dina mangsa nalika sakabéh mata uang kripto ieu beuki wawuh ka urang.
Kuring nganggap ieu minangka résiko anu gedé sabab, pamustunganana, mata uang kripto téh teu
leuwih ti catetan data, nyaéta teu boga nilai fisik.
Jeung hiji rékaman data ngan boga nilai salami jalma-jalma ngaku éta salaku duit.
Kuring mah skeptis ngeunaan Bitcoin – sakumaha geus loba dipikanyaho – sabab kuring sok mikir yén Bitcoin téh siga
brankas anu aya jalma di hareupeunana nu keur nyobian muka éta.
Sanggeus usaha pisan, manehna hasil. Manehna muka panto, jeung naon anu kapanggih di
jero? Teu aya nanaon. Bener-bener euweuh nanaon.
Sareng abdi ogé yakin yén Dirk Müller henteu sagemblengna salah nalika anjeunna nyarios sababaraha taun
ka tukang yén Bitcoin téh teu leuwih ti kuda Troya.
Kuring yakin yén nalika anjeun ningali iraha Bitcoin asup ka dunya, anjeun pasti boga sawatara ragu.
Bitcoin muncul dina taun 2009, teu lila sanggeus krisis kauangan global taun 2007/2008.
Dina waktos éta, aya minat anu gedé pikeun ngenalkeun sistem moneter anyar, nyaéta
artos bank sentral digital, dina hiji mangsa.
Éta laun-laun jadi écés waktu éta.
Sareng pikeun ngahontal ieu, éta kacida pentingna pikeun nyiapkeun nonoman sangkan maranéhna narima artos digital sabisa-bisa.
Sareng éta téh persis peran anu dipenuhan ku Bitcoin dina waktos éta. Loba pisan jalma,
utamana nonoman, ngiring kana bandwagon Bitcoin.
Sareng urang parantos ningali anyar-anyar ieu yén aya seueur spekulasi ngeunaan Bitcoin.
Anu loba jalma teu sadar nyaéta yén Bitcoin téh sabalikna pisan tina mata uang démokratis.
Kusabab 91 persén Bitcoin aya dina leungeun investor badag. Ngan 9 persén aya dina leungeun jalma anu panghasilanna rata-rata.
Éta wungkul nunjukkeun yén mata uang ieu tangtu bisa dipindahkeun ka hiji arah atawa arah séjén ku investor gedé.
Sareng abdi satuju sareng Ernst Wolff yén lamun 91% tina bitcoin ieu aya dina leungeun sababaraha urang
wungkul atawa dipiboga ku investor ageung, mangka hésé pisan-pisan pikeun ngawangun kapercayaan.
Hal kadua, sanajan kitu, nyaéta Bitcoin ngan bakal tetep teu aya nu bisa ngabantah atawa
malah unik salami kodenya teu bisa dibobol.
Tapi éta ngan ukur masalah waktos saméméh kakuatan komputasi cukup pikeun mecahkeun kode éta.
Sareng upami leres yén patén parantos diajukeun ngeunaan cara ngadekripsi kode Bitcoin, mangka éta ngan ukur
masalah waktos saméméh aya nu sabenerna hasil ngadekripsi éta.
Sareng teras sabenerna geus teu relevan deui mun mikir naha Bitcoin téh hal anu nyata.
Sabab ku kituna abdi ogé tiasa ngagandakeunana.
Jadi watesan ieu anu kuring jangjikeun ka sadayana téh ngan saukur jangji kosong. Éta kudu dipenuhan heula.
Ayeuna, ieu mangrupakeun modél bisnis anu ilahar. Anjeun nginjeum duit fiat, padahal anjeun
terang pisan yén duit éta bakal kaleungitan nilaina.
Panurunan nilai duit téh komponén pamayaran anu mutlak, ku kituna meuli aset jeung ngumpulkeun kabeungharan.
Sareng kitu carana jalma-jalma dihisap nepi ka garing, sabab tiasa nyieun duit ngan ku klik
beurit, kalayan hiji catetan akuntansi basajan.
Sareng ieu geus lumangsung ti saprak taun 1970. Pangrojong emas sacara resmi dileungitkeun dina taun 1971,
sarta ti harita artos dihasilkeun tanpa pangrojong naon waé jeung tanpa tabungan saméméhna.
Ieu hartosna yén éta dihasilkeun, sarta engkéna kudu diolah heula.
Dina taun 1970, pagawe rata-rata di Jerman miboga kira-kira 5.000 euro, lamun dikonvérsi.
Ayeuna urang aya di sakitar 30.000, atawa kira-kira 475 persén. Nanging, ayeuna anjeun ngan meunang sapersapuluh tina emasna.
Ieu hartosna yén tanaga gawé ngirangan 90 persén ku nyitak duit, lamun diitung dina emas.
Dua instrumen kakawasaan pangpentingna di dunya nyaéta, di hiji sisi, artos – urang asalna tina masarakat anu
geus aya ratusan atawa malah rébuan taun, dimana paribasa "artos ngatur dunya" geus kabuktian leres.
Teu aya nu bisa ngahindarkeun éta. Duit geus ngawasaan dunya.
Dina jaman ayeuna, aya ogé sarana kakuatan kadua, nya éta data.
Janten saha waé anu gaduh artos anu teu aya watesna jeung data anu teu aya watesna dina jaman urang ayeuna, sapertos jalma kawas
Elon Musk, miboga kakawasaan anu luar biasa salaku hasilna sarta tiasa nangtukeun loba hal,
unggul ti batur, sarta ngabantu nangtukeun nasibna.
Sareng éta sababna abdi satuju pikeun ngarévisi konstitusi sareng ngalebetkeun watesan kakawasaan ngeunaan artos sareng data.
Tah, abdi pisan-pisan ragu kana sagala pendekatan anu ngamungkinkeun nagara mana waé – sanajan éta
mayoritas di nagara éta – pikeun bertindak tirani.
Sareng nyokot artos anu geus dihontal sok jadi tirani.
Kuring nyokot hiji hal ti batur, teras naon anu kudu kuring lakukeun jeung éta?
Teras abdi bakal masrahkeun ka para politikus. Atawa naha para politikus bakal meunang éta
sangkan maranéhna tiasa ngamimitian perang maké éta?
Konsep sosialis anu leuwih parah deui.
Janten abdi pikir urang kedah ngajauhan tina pamadegan yén kedah aya kakawasaan puseur di dieu anu ngawatesan individu
dina kreativitasna jeung dina naon anu tiasa dihontalna.
Sareng abdi nyangka yén patén jeung lisénsi téh hal anu kacida ngabahayakeunana dina jaman ayeuna, utamana di séktor IT, sabab
loba nonoman anu ngadegkeun start-up kiwari gancang pisan ngahontal buntu lantaran
maranéhna ngalanggar patén jeung lisénsi éta.
Lamun maranéhna boga ide anu hadé, éta ide gancang diakuisisi ku pausahaan badag.
Janten saran abdi – pikeun ngajukeun hiji hal anu nyata – nyaéta ngabubarkeun patén jeung lisénsi di séktor TI di sakuliah dunya.
Abdi teu hoyong nagara anu nyokot alih kawajiban pikeun netepkeun naon anu anjeun tiasa sareng teu tiasa lakukeun.
Éta hartina abdi sapinuhna satuju sareng Markus Krall sareng nyarios yén nagara kedah sapinuhna nahan diri tina campur tangan.
Pasar sorangan anu kudu mutuskeun jinis mana anu idéal pikeun ieu.
Lamun hal-hal dipikahayang ku kalolobaan jalma atawa ku massa kritis nu tangtu, mangka lembaga amal bisa diadegkeun di dinya.
Éta bakal kajadian sacara otomatis lamun memang ditakdirkeun. Tapi nagara kudu ngalaksanakeun
pangendalian diri anu maksimal dina widang ieu.
Sareng teras kalawétan-kalawétan utama ieu ogé henteu kajadian.
Urang kudu basajan ngabolaykeun hutang. Éta kudu dilarang.
Tapi lamun urang ningali kaayaan ayeuna, nurutkeun Institute of International Finance, urang gaduh hutang global anu
jumlahna sakitar 400 persén tina produk nasional bruto global.
Jadi sakitar 400 persén, gumantung kana taun nu urang tingali. Sanajan suku bunga na handap, ieu moal bisa mayar deui.
Dina hal ieu, hutang téh lain ide anu hadé. Urang sabenerna kudu ngajauhanana.
FED téh bank swasta anu dipiboga ku bank-bank swasta, anu ka éta nagara geus masihan monopoli sah pikeun nyitak
duit – tanpa kompensasi – sarta ogé geus mindahkeun pangawasan bank-bank ka maranéhna salaku monopoli.
Ieu mah lain nanaon salian ti jaringan oligarkis anu geus hasil ngaruksak ékonomi pasar
dina harti hiji perusahaan monopoli nagara.
Ti sudut pandang ékonomi pasar, abdi nyarios yén hal sapertos kieu kedah dihapuskeun.
Di Amérika Serikat, conto pangalusna nyaéta Silicon Valley Bank, anu diidinan bangkrut sangkan hiji bank anggota, nyaéta bank anu
dipiboga ku Federal Reserve, JP Morgan, bisa ngarebut bank éta.
Sanggeus éta, disebutkeun yén anjeun teu kudu hariwang ngeunaan utang goréng anu aya di dinya – sakabéh obligasi
pamaréntah anu geus dileutikan nilaina, sabab anjeun boga jaminan tanpa wates ti Federal Reserve.
Éta hartosna korupsi pamaréntahan téh nu ku abdi dianggap korupsi dina sistem ieu.
Sareng ieu ngajantenkeun mungkin pikeun ngalaksanakeun koreksi anu diperlukeun – sareng anu sabenerna dimaksud
Schumpeter ku ieu téh nyaéta yén urang ogé kedah ngantep pailit ti waktos ka waktos supaya aya badai panyucian.
Ieu henteu diidinan dina industri kauangan sabab sok dilabelan sacara sistemik penting atawa hal séjén, sedengkeun dina ékonomi
nyata – utamana dina usaha leutik jeung sedeng – sok diidinan.
Jeung éta mah teu bener. Kacurangan ieu, saur abdi, mangrupa salah sahiji isu konci anu kudu diungkulan.
Teras abdi hoyong nunjukkeun yén urang teu kedah teuing ngagungkeun ékonomi pasar.
Nalika abdi mikirkeun sistem kasehatan jeung ningali éta salaku ahli ékonomi pasar, abdi nyarios ka diri sorangan
yén abdi kedah ngajalankeun hiji korporasi di dieu. Abdi kedah ngahasilkeun loba artos tina korporasi éta.
Abdi kedah nawiskeun dividen anu saé ka para pemegang saham abdi. Sareng kumaha abdi tiasa ngahontal éta dina sistem kasehatan?
Cara anu pangalusna nyaéta ngajaga jalma tetep gering salila mungkin, ngantepkeun maranéhna ngalaman periode pondok perbaikan
nalika maranéhna gering, tapi sacara umum ngajaga maranéhna salaku palanggan ku tetep ngajaga maranéhna gering salila mungkin.
Nya, kuring pikir yén kasehatan, contona, mangrupa widang dimana ékonomi pasar henteu boga tempat pisan.
Teras urang ogé peryogi, sareng ieu téh poin kadua, pamaréntahan hukum anu sajati, anu hoyong abdi tanyaké, sahenteuna sabagian.
Kusabab urang teu gaduh yudikatur anu lengkep mandiri.
Lamun yudikatif diiket ku parentah atawa bisa dipangaruhan ku pangaruh pamaréntah tinangtu, anu hanjakalna ayeuna geus aya
sababaraha conto, henteu ngan dina kasus Bapak Ballweg atawa batur séjén, tapi ogé dina skandal anu leuwih gedé, mangka
urang aya dina kaayaan anu saukur teu bisa ditampi jeung anu geus dijangjikeun moal kajadian dina dasar Undang-Undang Dasar.
Sareng urang saukur kedah uih deui ka ditu.
Ieu téh panyaluyuan anu gampang urang lakukeun, sareng abdi yakin pisan yén éta bakal dilaksanakeun dina taun-taun ka hareup,
sabab jalma-jalma beuki henteu narima kana kaayaan ayeuna.
Janten di Silicon Valley, urang keur ngurus Magnificent Seven.
Ieu téh Alphabet, Amazon, Apple, Meta, Nvidia, Tesla jeung hiji pausahaan deui, jadi jumlahna tujuh pausahaan, sarta maranéhna
nyepeng ampir sakabéh patén jeung lisénsi dina widang ieu.
Maranéhna ngalakukeun naon anu nguntungkeun pikeun maranéhna, lain naon anu nguntungkeun pikeun sésa umat manusa.
Sareng éta ayeuna parantos ngahontal ambang anu kacida bahaya, sabab maranéhna gaduh élmu dina widang intelijénsi buatan,
sareng nalika nyarioskeun intelijénsi buatan, kedah disebutkeun yén aya sababaraha tanda peringatan anu kacida seriusna.
Ngan pikeun ngingetkeun anjeun, Jeffrey Hinton, pamekar utama Google, mundur taun kamari
alatan éta sadayana geus jadi teuing bahaya.
Hal anu sarua ogé lumaku pikeun Mo Goddard, anu kungsi janten kapala pamasaran di Google X. Ayeuna manéhna ngider
sakuliah Inggris, ngeusian sakabéh auditorium ku pesenna yén umat manusa geus ngahontal momen Frankenstein dina widang AI.
Jadi, pikeun ngingetkeun anjeun, Dr Frankenstein téh hiji karakter fiksi, saurang dokter anu ngajahit hiji mahluk manusa
tina bagian-bagian awak teras masihan kahirupan ka mahluk éta, ngan pikeun manggihan yén mahluk manusa éta ujug-ujug leuwih
kuat, leuwih pinter, sarta leuwih jahat tibatan dirina sorangan.
Jadi urang aya dina ambang anu pisan bahaya.
Jeung masalah gedé anu kuring tingali tina ieu téh nyaéta pamekaran téknologi ieu aya dina leungeun
sababaraha urang wungkul anu ngan ukur paduli kana kapentingan sorangan jeung kauntungan sorangan.
Naon léngkah konkrit anu bisa dicandak ku pangusaha pikeun ngabalikeun ékonomi kana jalur anu leres?
Para pangusaha ayeuna kudu ngakuan ajén karya atikan saperti anu dilakukeun ku AUF1, contona, sarta
ngarojongna sangkan bisa diteruskeun jeung dimekarkeun.
Jadi dina hal ieu, kateuing hayang jeung sikap "maranéhna bakal ngalakukeunana, urang ogé bakal
ngalakukeun urusan urang sorangan" kudu eureun.
Urang sadayana aya dina kaayaan anu sarua di dieu, sarta urang teuing saeutik pikeun tetep ngantep jalma
nu ngarebut kauntungan tanpa nyumbang gawéna ka batur.
Kuring yakin yén usaha leutik jeung sedeng kudu kalayan yakin némbongkeun yén maranéhna sabenerna jadi dasar masarakat sarta
ngajamin yén jalma-jalma sabenerna mésér ti jeung ngarojong usaha leutik jeung sedeng tinimbang
ékonomi platform kiwari, anu sabenerna sabalikna.
Anu nyiptakeun padamelan beuki saeutik sarta, sabenerna, ampir teu ngalatih nonoman deui.
Gambar-gambar dunya bébas énjing – dina moto anu éndah ieu, urang neruskeun liputan ngeunaan WEF Alternatif di Praha.
Kenca ngalawan katuhu, luhur ngalawan handap, migran ngalawan warga satempat.
Mayoritas masarakat geus nahan watesan korona totaliter kalayan teu kritis.
Kesesuaian leuwih penting tibatan mikir mandiri.
Sacara umum, aya tekanan anu luar biasa pikeun nurut, utamana di Jérman.
Demonisasi istilah 'lateral thinker' téh simbol kumaha jiwa-jiwa bébas rék dibasmi ku kakuatan kasar.
Jumlah akademisi beuki nambahan, tapi jumlah pamikir mandiri beuki ngurangan.
Pendidikan déwasa di luar norma téh sagemblengna teu dipikanyaho ku masarakat.
Ieu mangrupa masalah atikan anu dimimitian di sakola jeung tungtungna dina masarakat urang anu sibuk pisan.
Masing-masing kaleuleuwihan beban, stres, résiko burnout, jeung ampir euweuh anu boga waktos atawa kasempetan pikeun atikan
salajengna, mikir mandiri, atawa malah tanggung jawab pribadi.
Para kritikus ngaku yén sadayana ieu téh dihaja, sangkan kumpulan nu patuh gampang dikawasa.
Digawé, méakkeun, mayar pajeg, jeung ulah ngeluh. Tapi naha éta anu urang hayang?
Sareng kumaha nilai-nilai jeung masarakat isukan kedah atanapi tiasa katingali?
Tanggung jawab pribadi téh kecap gedé anu diperlukeun dina masarakat bébas, tapi
kacida saeutikna diajar jeung dipraktékkeun.
Anjeun ngan saukur ngarasa yén anjeun tanggung jawab ka batur, yén anjeun tanggung jawab kana kabagjaan jeung kasehatan
anjeun sorangan, sarta yén urang sadayana hiji, jeung nalika urang nganyenyeri batur, urang ogé nganyenyeri diri sorangan.
Salila opat taun ka tukang, sarta sabenerna geus mangtaun-taun saméméhna, abdi geus kritis kana kedokteran materialistis ieu,
kana kedokteran konvensional anu ngubaran jalma siga mesin, anu misahkeun awak, jiwa, jeung sumanget, anu néangan
jeung manggihan dasar kasehatan jeung kasakit dina blok pangwangun pangleutikna tina ayana material urang.
Sareng abdi terus naros ka diri sorangan kumaha ieu tiasa kajadian, yén élmu kedokteran tacan robah, padahal urang parantos
lami nyaho, contona tina psikonomorologi sareng panalungtikan psikosomatik, yén kasehatan sareng kasakit henteu tiasa dipikiran
ku cara sanés iwal ku nambihan faktor immaterial, anu malah tiasa langkung kuat nalika nanyakeun naon anu ngajaga
urang tetep séhat sareng naon anu nyababkeun urang gering.
Kuring ngandelkeun jurnalistik dina wangun polosna, sok ngonsumsi sakabéh média arus utama, sarta kudu sadar yén
salila 50 taun kuring geus katipu ku sakabéh éta jeung geus kasasar kana cara mikir anu salah.
Sareng patarosan kunaon hiji hal henteu robah teu tiasa diréngsékeun ku akal.
Sareng penting pikeun abdi ngenalkeun aspék ieu kana diskusi panel ieu. Ieu sanés ngeunaan pamahaman.
Ieu sanés patalékan ngeunaan ngagunakeun akal murni pikeun ngartos naon anu kajadian.
Pencerahan munggaran leuwih ti 300 taun ka tukang, dina abad ka-18, masihan urang kasempetan pikeun
ngajauhkeun diri ti golongan bangsawan jeung para rohaniawan sarta ningali diri urang salaku warga.
Urang dibéré kado akal, sarta ku éta urang bisa jadi geus nyieun loba karuksakan.
Kusabab naon anu kajadian sanggeus urang ngan saukur ngagunakeun akal jeung kaleungitan sisi rasional, émosional, jeung spiritual
urang nyaéta urang ngaléngkah ka industrialisasi, ka téknologi, kapitalisme, jeung neoliberalism,
sarta ayeuna urang geus nepi ka transhumanisme.
Ieu hartina yén manusa beuki jadi mesin.
Sareng abdi sacara tegas nyarankeun yén, utamina dina kontéks taun-taun panganyarna, urang kedah mikir
deui pendekatan urang sareng museurkeun kana hal-hal anu teu rasional tibatan anu rasional.
Lamun anjeun nanya ka kuring kumaha gambaran anu kuring gaduh, kuring kudu ngawartosan anjeun yén kuring yakin teu
aya saurang ogé di dunya anu teu gaduh kamampuhan husus.
Sareng upami abdi yakin kana éta, mangka éta sabenerna janten tanggung jawab sosial urang pikeun ngabantosan, nyorong,
ngadukung, sareng ngalatih aranjeunna supados aranjeunna tiasa ngembangkeun bakat éta sareng nyumbangkeunana ka masarakat.
Lamun urang hasil ngalakukeun éta, bakal aya sinergi antara jalma-jalma ieu anu miboga kamampuhan anu luar biasa.
Lamun urang hasil dina ieu, mangka urang bakal ngalaman kamajuan anu luar biasa dina masarakat jeung nilai-nilai sosial, sahingga
hatur nuhun kana téknologi anu geus urang kembangkeun dina sababaraha taun ka tukang, urang moal aya masalah nanaon pikeun
nyumponan kabutuhan matéri dasar, kaasup kabutuhan méwah pribadi. Tapi éta bakal jadi sinergi jeung sabenerna kaayaan siga surga.
Jeung gambar ieu nyurung kuring, sarta éta nu masihan kuring kakuatan pikeun ngaliwatan sagalana, sanajan anjeun patepung
jeung saeutik permusuhan nalika anjeun boga pamadegan anu béda atawa nalika anjeun nuntut tingkat transparansi nu tangtu.
Nya, abdi kedah nyarioskeun ngeunaan kedokteran, widang kaahlian abdi.
Abdi hoyong ngarevolusi ubar anu teu boga jiwa ieu.
Anjeun teu tiasa ngarobih éta, éta sabenerna kudu asal ti handap ka luhur, anjeun kudu ngaronjatkeunana.
Baheula, basa kuring ngadangukeun WHO, kuring langsung merhatikeun sacara batin.
Kuring nyangka maranéhna nu pangalusna nyaho, jeung butuh waktos lila pikeun sadar yén ieu
sabenerna hal panungtung anu urang peryogikeun.
Kuring boga guyonan anu sok urang caritakeun ka silih basa kuring di universitas: pasihkeun ka mahasiswa fisika hiji
kumpulan rumus fisika teras suruh maranéhna ngapalkeunana.
Teras manéhna nanya kunaon? Lamun kuring peryogi éta, kuring terang di mana éta aya.
Pasihan mahasiswa kedokteran buku telepon kota asalna jeung suruh manehna ngapalkeunana. Manehna bakal nanya, "Nepika iraha?"
Salila pandemi, maranéhna nyarios, punten divaksin. Maranéhna henteu naros kunaon, tapi sabaraha sering. Janten
pisan nurut, pisan lugas jeung henteu kungsi nanyakeun nanaon.
Sareng abdi ngabédakeun sacara écés antara profésional médis jeung dokter.
Aya dokter nu loba pisan. Rumah sakit universitas pinuh ku dokter.
Aranjeunna maca unggal studi jeung salawasna apdet kana pamadegan salah panganyarna.
Lamun anjeun geus lila aya dina bisnis siga kuring, anjeun pasti nyaho yén aya parobahan
paradigma anu dipercaya sacara teguh pisan.
Teras aya batur datang jeung nyebut yén éta mah teu leres.
Sakali anjeun geus ningali ieu kajadian sababaraha kali, anjeun bakal nyaho yén euweuh nu pasti.
Urang sadayana terang yén manusa téh individu – anu hartina dualitas anu teu bisa dibagi.
Sareng abdi badé ngembangkeun éta; abdi badé nyarios yén manusa nyebut indivitrium – hiji trinitas anu
teu tiasa dipisahkeun antara awak, pikiran, jeung jiwa.
Sareng sering aya masalah psikologis anu nembongkeun gejala sacara fisik.
Lamun maranéhna ngubaran awak, maranéhna bener-bener salah sasaran.
Dokter kudu ningali jalma sacara gembleng, lain salaku jumlah organ-organna, tapi salaku gabungan awak, pikiran, jeung jiwa.
Kuring yakin yén kaayaan pendidikan anu sepi di Jérman téh sabenerna dihaja.
Pemberian gelar pseudo-akademik sacara inflasi pikeun mainstreaming gender naon waé. Anjeun
tiasa nambahkeun sabaraha waé kecap tren kana éta.
Kuring yakin urang teu boga kawani pikeun ngaku ieu.
Sareng abdi ningali ieu minangka hasil ahir tina dekadensi, tina lalaworakeun anu disababkeun ku kamakmuran di masarakat urang,
anu nyababkeun panik jeung kahayang pikeun nahan saeutik kénéh kamewahan anu masih aya, pikeun ngajaga rasa aman palsu ieu,
pikeun nyerah kana sagala hal anu diangkat ka urang salaku hantu.
Henteu, tapi hiji tanggung jawab pribadi dimana urang nyatakeun yén urang nolak nurut kana paréntah ti Nancy
Faeser atawa arahan ti Karl Lauterbach ngeunaan vaksinasi.
Kami nolak nurut kana paréntah pulisi pikeun maké masker.
Henteu, urang kudu diajar, salaku déwasa, ngomong henteu, abdi moal ngalakukeun éta, sareng abdi bakal nanggung akibatna.
Numutkeun kuring, ieu ogé cara anu paling tentrem pikeun ngalakukeunana.
Kusabab ieu téh cara pasif pikeun nyebutkeun yén kuring nolak hiji hal, kuring nolak panindasan ieu, sarta kuring moal ngangkat
tinju atawa naon waé pikeun ngusir anjeun ti jabatan ayeuna.
Salila puluhan taun, politikus jeung pembentuk pendapat geus museurkeun ngan ukur kana ngancurkeun
sagalana, miceun sagala wates, ngabébaskeun jalma tina sagala kolektif jeung sagala larangan.
Ayeuna euweuh nu tanggung jawab ka saha waé deui. Teu aya deui pilar anu tetep jeung ajeg, komo ogé gender urang.
Jadi euweuh nanaon nu tetep deui, euweuh tempat pikeun nyekel. Anjeun bisa jadi naon waé atawa euweuh nanaon.
Loba jalma ngarasa siga euweuh nilaina, tuluy néangan idéntitas pangganti dina konsumerisme, dina mérek, mérek
pakean. 'Kuring pamaké Apple' atawa komo dina média sosial, dimana anjeun bisa manggihan kelompok pangganti.
Sadayana téh pangganti, tapi éta mah lain asli. Éta téh identitas palsu.
Sareng jalma-jalma sapertos kitu ogé gampang pisan dimanipulasi. Aranjeunna gampang pisan
kapangaruhan ku propaganda jeung manipulasi.
Maranéhna teu boga akar. Maranéhna teu boga stabilitas, dasar nilai-nilai, tradisi, jeung komunitas anu stabil.
Usaha leutik jeung sedeng nyayagikeun pembiayaan sakitar 80% tina panghasilan.
Kelas menengah ieu kacida kaancamna, anu kuring teu nyangka aya nu di grup ieu nu sadar kana éta.
Urang aya dina kaayaan dimana urang geus teuing suksés di Éropa, nu nyababkeun pesaing
urang di sakuliah dunya ayeuna ngudag urang.
Naha ayeuna urang nyebut urang Amérika geus dewasa atawa meureun masih remaja, sarta urang masih kénéh di TK, éta téh
bisa waé kitu. Urang bisa ngabahas di mana urang nangtung.
Kaayaanana kieu: Éropa geus ngahontal kamerdikaan ngaliwatan kasuksesan kauangan, ngaliwatan kasuksesan ékonomi.
Aya gerakan kamerdikaan, nyaéta kasempetan anu henteu sadayana resep.
Jeung kaayaan anu urang gaduh di Éropa Tengah nyaéta tina 3.500 juara nu nyumput,
satengahna aya di nagara-nagara nu nyarita basa Jerman.
Jadi, hiji juara nu nyumput, salah sahiji pamimpin dina industrina, anjeun teu bisa ngantepkeunana. Éta unggul dina
téknologi, unggul dina penjualan – hiji juara nu nyumput.
Éta écés yén pesaing global urang henteu resep kana ieu, sabab aya 8 milyar maranéhna jeung meureun 120 juta urang.
Éta rada teu saimbang dina hal kinerja. Kumaha carana abdi tiasa ngadalikeun pesaing ieu?
Abdi tiasa ngahasilkeun inflasi, anu sacara alami 0,1/0,2 leuwih atawa kurang, tapi henteu 10 atawa 20 atawa 30.
Jadi kuring kudu nyitak loba pisan duit di Bank Nasional, sarta kuring kudu ngabagikeunana kalayan ongkos anu cukup murah.
Teras abdi tiasa ngajamin 100% yén abdi bakal ngurus daya saing, sabab gaji beuki naék, bahan beuki mahal,
sareng urang henteu deui kompetitif di sakuliah dunya.
Urang téh juara dunya dina ékspor, nyaéta wewengkon nu nyarita basa Jerman.
Tapi éta henteu cukup, abdi ogé kedah ngancurkeun dasar, sareng dasar éta nyaéta énergi.
Teras abdi bakal gancang ngabeledugkeun pipa Nord Stream. Pikeun ngagantikeun kaluaran énergi ieu, abdi kedah masang 120
pembangkit listrik tenaga nuklir pikeun ngartos sambunganna.
Kuring bakal mareuman pabrik tanaga nuklir dina sakedapan, teras ngalih ka énergi
alternatif: suram poék, atawa naon waé nu anjeun sebut.
Sareng upami éta masih teu cukup, abdi bakal ngenalkeun pajeg CO2 anu teu aya gunana.
Sareng upami éta masih teu cukup, mangka abdi bakal ngancurkeun moral.
Tapi ku lima ukuran ieu, abdi tiasa ngajeblugkeun ékonomi anu pangkuatna.
Sareng naon anu bakal datang dina taun 2025, sababaraha jalma bakal ningali.
Kompetitif internasional geus ruksak pisan salami tilu taun ka tukang.
Abdi gaduh klien anu parantos ngarencanakeun nanem modal di Éropa nepi ka menit panungtungan, tapi
tungtungna maranéhna nyarios: "Eureun, urang badé ka Dubai."
Kumaha bisa hiji nagara terus-terusan milih para pembunuhna sorangan kalayan panonna kabuka lega?
Kumaha bisa hiji nagara terus-terusan milih jalma-jalma anu, salaku Kanselir, Menteri Héjo Urusan Ékonomi,
jeung Menteri Kaséhatan, henteu langsung nangkep maranéhna di jalan, tanpa benci ka diri sorangan?
Anjeun kudu benci ka diri sorangan lamun anjeun usaha pikeun ngabolaykeun diri sorangan tuluy muji éta, indit ka
televisi jeung ngaku yén ahirna urang kakara negeskeun deui di konperénsi Partéi Héjo yén Jerman kudu ngawula ka dunya.
Henteu, demi Gusti, abdi henteu.
Éta kudu cicing baé jeung polah siga nagara anu hadé di antawis tatanggana.
Tapi éta teu kudu ngaladénan saha waé atawa mayar sagala hutang. Hal anu sarua ogé lumaku pikeun batur séjén.
Benci diri téh konci, jeung jawabanana, persis sakumaha anjeun nyarios, nyaéta diajar mikanyaah diri. Kuring sok rada waspada
kana éta, sabab kadéngé siga narsisis mun resep ka diri sorangan, ngarasa welas asih ka diri, jeung ngaleupaskeun ragu
patologis ka diri. Éta tangtangan gedé, kuring sapinuhna satuju.
Meureun urang ogé kedah ngungkulan budaya rasa bersalah. Ieu hal anu salawasna dihindari, tapi ayeuna ogé ngeunaan nagara jeung
rasa bersalah jeung isin anu patali jeung jadi urang Jerman.
Naha abdi teuing teu langsung?
Leres, anjeun teuing henteu langsung pikeun sabenerna ngungkulan kanyataan yén hiji jalma kudu isin atawa malah jadi ekstremis
katuhu lamun nyebut, "Abdi bangga janten urang Jerman."
Abdi reueus kana kawani jeung kreativitas urang Jerman.
Aduh, lampu peringatan ngeunaan ekstrimisme katuhu keur kedip-kedip dina pikiran urang,
ngancam warisan budaya urang jeung karuhun urang.
Jadi kitu kaayaanana, di dinya mimitian kanyaah ka diri sorangan atawa kabencian ka diri
sorangan, sabab kuring terus-terusan nampik jeung isin.
Janten penting pisan pikeun urang ngungkulan ieu, tapi lamun urang terus-terusan mikirkeun jaman baheula,
nyalahkeun diri sorangan jeung nyungkeun hapunten pikeun éta, urang moal kungsi kaluar tina éta.
Urang kudu diajar ti barudak. Sareng urang ogé kudu diajar ti kolot, anu dina ranjang paéhna nyarios ka diri sorangan,
"Saéstuna, nu teu kungsi kahontal ku abdi téh nyaéta hubungan."
Kuring geus ngatur sagala hal séjén.
Kuring geus mésér Ferrari kuring jeung kuring teu nyaho kunaon loba pisan nu ribut.
Tapi anu sabenerna kuring sangsara jeung anu bakal kuring lakukeun deui nyaéta miboga hubungan anu séhat.
Sareng abdi pikir yén upami anjeun nerapkeun ieu kana masarakat, fungsi conto tauladan ieu,
abdi pikir éta téh hal anu kacida pisan pentingna.
Éta can acan kahontal, lain salaku palatih, tapi ku unggal jalma pikeun dirina sorangan: naon anu bisa maranéhna
sumbangkeun pikeun masarakat anu leuwih hadé, supaya jadi versi pangalusna tina dirina sorangan teras jadi conto.
Lamun anjeun ningali sakola-sakola biasa, utamana di Berlin—abdi asalna ti Berlin, nu sabenerna téh liang panghandapna jeung
pangjerona di Jerman, hiji nagara avant-garde dina sagala hal.
Kusabab euweuh nu di Jerman nu peryogi seuri, sabab anjeun sadayana keur dina jalan jadi siga Berlin di nagara ieu.
Sareng upami anjeun ningali sakola di Berlin, anjeun bakal ningali yén aya liang dina hateupna, yén aya loba pisan barudak
di kelas sahingga sanajan guru anu paling satia di hareup teu boga kasempetan pikeun ngadalikeun maranéhna, terus murid-muridna
ogé teu ngartos basa nasional nu diomongkeun ku guru, sarta kolotna ngirim barudakna ka dinya
kalayan anggapan yén guru bakal ngatur sagalana.
Henteu, éta téh persis kumaha kuduna. Urang narik jalma-jalma anu hayang jadi abdi nagara ka sakola.
Jalma-jalma indit ka dinya ampir tanpa kendala sanggeus maranéhna sorangan réngsé sakola, tuluy maranéhna indit ka
sakola-sakola éta jeung bungah ahirna jadi pagawé nagara.
Éta teu tiasa dipercaya.
Janten sistem sakola téh mangrupa ringkesan pondok jeung gancang tina sakabéh sistem nagara urang.
Sareng lamun urang henteu ngamimitian ngarobohkeun sakola-sakola ieu jeung ngawangun deui sistem
sakola, mah urang ogé taya gunana nyobian sésana.
Nu nyetir kuring, sarta ieu bisa kadéngé kasar, nyaéta pati.
Naha maot téh, basa kuring mikirkeunana, naon anu hayang kuring bisa ucapkeun ka diri sorangan di ranjang
paéh, atawa naon anu kuring teu hayang kudu kuciwa?
Jeung éta téh hal anu sering kuring émut ka diri sorangan.
Abdi saukur hoyong janten vérsi pangalusna tina diri sorangan unggal dinten, sabab abdi teu hoyong nyalahkeun
diri sorangan lantaran henteu hirup ieu kahirupan sacara pinuh sareng henteu masihan sagala daya abdi.
Teu aya alesan pikeun henteu masihan sagala daya anjeun unggal poé.
Loba jalma terus nanya ka kuring, kumaha anjeun bisa ngatur sagala éta?
Tapi sabenerna ieu téh saukur kahayang pikeun hirup dina kahirupan anu kuring kacida bersyukurna – éta téh tip
kadua: syukur – kuring kacida pisan bersyukur kana kahirupan ieu jeung hayang ngarasakeunana nepi ka pinuh.
Sareng éta masihan abdi kakuatan anu ageung pisan, watesan di hiji sisi, rasa sukur anu nyababkeun abdi
narik kakuatan anu loba pisan pikeun ngahontal loba pisan.
Abdi tiasa ngalantarkeun éta.
Anjeun pasti parantos merhatikeun hiji hal, panonton anu dipikacinta: ngantosan Jurusalamet téh
teu aya gunana, sabab Jurusalamet geus aya di dieu.
Anjeun téh panyalamet sorangan.
Topikna nyaéta résolusi konflik global pikeun isukan, sareng tangtosna urang keur ngungkulan tangtangan global.
Salah sahiji panyabab utama gerakan pangungsi anu gedé nyaéta perang, teu paduli naha éta perang ékonomi atawa konflik militér.
Jelas yén nu nguntungkeun tina pamekaran ieu téh korporasi jeung kelompok lobi, sarta réaksi ranté konflik ieu kudu dipiceun.
Nya, sigana mah beuki parah terus.
Ayeuna urang sabenerna nangtung di tepian Grand Hotel.
Kanyataanna, ayeuna urang bisa langsung aub dina perang anu kacida panasna.
Bangunan sipil keur dihancurkeun di mana-mana. Ieu sacara alami nyababkeun gelombang gedé pangungsi di sakuliah dunya.
Sareng pamaréntah di nagara beunghar henteu aya persiapan atawa kahayang pikeun ngaréspon sacara merenah.
Sabalikna, sakabéh krisis pangungsi keur dikomersialkeun.
Tah, contona, di Jérman aya hiji pausahaan nu dingaranan Serco.
Éta mangrupakeun konglomerat Britania Raya anu ngajual atawa masarkeun 30% tina produkna di séktor pertahanan sarta
ngajalankeun leuwih ti 120 puseur pangungsian di Jérman.
Hiji usaha anu kacida nguntungkeun, sarta ogé anu tanggung jawab di balik panutupan
panti wreda, utamana salila pandemi coronavirus.
Ieu téh hal anu kacida seriusna. Imah-imah pensiunan sacara sengaja dipaksa bangkrut alatan coronavirus.
Sareng urang ngan saukur ningali yén salami sakabéh panguntunganna anu teu kaawasa tina sangsara masarakat henteu dihambat.
Ieu hartosna yén anu sabenerna kudu kajadian nyaéta ngawatesan spekulasi kauangan.
Anu nyababkeun dunya kana sangsara nyaéta, contona, dominasi dolar.
Naon anu nyababkeun loba nagara jadi sangsara? Éta téh sanksi.
Ieu téh spékulasi dina pasar kauangan ngeunaan ambrukna nagara-nagara sakabéhna jeung ékonomina.
Aranjeunna ngandelkeun éta, sarta pers nu geus dipésér dipaké luyu pikeun ngancurkeun nagara ieu.
Sareng saha sabenerna nu ngatur?
Di dieu di Jérman, para ahli strategi ti bank investasi sabenerna ngan saukur masihan bahan omongan ka para politikus.
Politik ayeuna mah ngan PR wungkul, jeung masalah kumaha ngajual sababaraha strategi.
Urang ningali yén ketegangan sosial ogé meledak di sakabéh nagara ieu.
Sareng abdi ngan tiasa ngajak sadayana pikeun tetep tenang sareng leres-leres mikirkeun hiji konsép.
Jadi jalma-jalma di handap ayeuna kudu ngembang jadi lembaga pamikiran, lembaga pamikiran ti handap ka luhur, kitu cenah.
Ieu sacara alami masihan urang pakarang anyar dina wangun migrasi. Sabab migrasi téh pakarang.
Éta ogé sacara sengaja dipaké pikeun ngaganggu stabilitas nagara séjén, dina hal ieu Jerman atawa Austria.
Ayeuna urang keur ngalaman kaayaan anu sarupa jeung saméméh Perang Dunya Kahiji, di mana konflik lokal anu
katingalina teu aya patalina silih muncul terus-terusan, padahal sabenerna maranéhna nyambung.
Jadi harita mah éta Perang Balkan.
Ayeuna, perang di Ukraina jeung di Wétan Tengah nu ngahiji jadi hiji pertempuran gedé anu teu aya nu hayang.
Kuring nyangka yén, sabab éta timbul sabagian tina kontradiksi, kapentingan, jeung ogé tina sipat manusa dina kaayaan
pangparahna, moal mungkin nyegahna dina harti yén hiji jaman pinuh ku silaturahmi jeung katengtreman bakal
datang, tapi leuwih hade ku ngeureunkeun para panyulut perang.
Hartina, ku nyiptakeun kaayaan pulitik anu ngajadikeun jalma-jalma anu maksa batur kana perang sabab éta nguntungkeun
maranéhna, ngalayanan kapentingan maranéhna, jeung maranéhna meunang kauntungan tina éta, teu bisa deui ngalakukeunana.
Éta téh tugasna pulitik. Éta ogé tugasna média jeung wartawan pikeun nyiptakeun kaayaan sapertos kitu.
Sareng pikeun ngajelaskeun ka jalma yén euweuh nu kajadian ku kabeneran – euweuh nu disiapkeun leuwih
tuntas tibatan perang anu meletus sacara dadakan.
Tapi dina kontéks nalika perang meletus, aya hiji hal anu leungit: hukum.
Urang kakara nyaksian ieu di Suriah. Teu lila sanggeus Suriah ragrag, éta langsung diserang ku
jet-jet Israél, kalayan 250 serangan udara dilaksanakeun.
Éta téh hal anu paling penting.
Urang hirup dina masarakat anu silih makan. Urang hirup dina masarakat anu kompetitif.
Jeung pamustunganana, perang téh ngan saukur naon anu urang lakukeun di tempat damel.
Anjeun ogé kudu ningali éta ti handap.
Kumaha sabenerna jalma-jalma disosialisasikeun, dididik, jeung dilatih pikeun nampa ieu salaku hal anu normal?
Hiji jalma bakal waé katinggaleun. Kuring teu satuju kana éta.
Kuring saukur yakin yén nu nangtukeun manusa téh nyaéta yén manusa téh, sakumaha urang kantos pikir, mahluk sosial.
Tapi urang sabenerna dilatih pisan pikeun bersaing dina unit-unit leutik. Teras anjeun nyieun
karir pikeun diri sorangan ku nginjak ka handap.
Jeung tina jalma-jalma ieu, anjeun nyiptakeun globalis jeung jalma-jalma anu narima sagalana.
Kuring pikir yén ku naon anu keur urang bahas dina panel, urang bakal nyarita ka 90 persén jalma di luar
nu teu boga gambaran naon anu keur urang omongkeun.
Maranéhna yakin yén hiji pesenan saperti anu urang gaduh téh hiji hal anu kapanggih, hiji hal anu diantarkeun ka
anjeun, hiji hal anu anjeun ngan saukur kudu nandatanganan.
Tapi éta mah lain cara gawé démokrasi pisan.
Demokrasi henteu ngan saukur hartosna gaduh hak nyarita, tapi ogé gaduh kawajiban pikeun nyarita.
Sareng abdi yakin urang kedah nangtung di mana waé sareng nyarios yén urang henteu hoyong ieu.
Sabab lamun ngeunaan migrasi jeung remigrasi, hiji hal kudu diomongkeun: tangtu waé unggal
rahayat boga hak kana idéntitas, éta écés pisan.
Tapi jalma-jalma anu datang ka kami ogé boga hak pikeun boga imah.
Maranéhna henteu hayang indit ti dinya pisan.
Maranéhna ogé keur dibom, dipaksa ngungsi. Maranéhna ditawarkeun tawaran-tawaran anu ngajadikeun kahirupan dina
kabudayaan maranéhna teu mungkin. Urang ogé kudu ngaku ieu.
Teras urang ngahijikeun dua kelompok ieu. Maranéhna teras mimiti tarung. Jeung urang teu ningali saha anu keur narik tali.
Remigrasi téh pasti diperlukeun, sabab kuring yakin yén ngan bangsa-bangsa anu bisa nyalametkeun dunya tina globalis,
sarta ngan remigrasi anu bisa nyalametkeun rahayat urang.
Kusabab patarosan abdi, anu hoyong abdi anggo pikeun nutup pidato munggaran ieu, nyaéta: Naha euweuh nu nanya naha
gelombang anyar migrasi ka Arab Saudi ayeuna bakal dipicu?
Naha euweuh nu nanya naha ayeuna bakal aya gelombang migrasi ka Azerbaijan?
Aya 57 nagara Islam, Arab Saudi kacida beungharna. Maranéhna keur ngawangun kota anyar nu dingaranan Neom,
maranéhna ogé boga kamp tenda nu gedé pisan nu ngan diperlukeun sakali sataun pikeun haji.
Maranéhna bisa nampung rébuan-rébuan.
Aranjeunna ogé sabagian tanggung jawab kana naon anu ayeuna keur kajadian di Suriah sabab
maranéhna geus ngabantosan ngabiayaan milisi jihadis ieu.
Naha Éropa sok kudu nu sangsara?
Janten, tukeur populasi di Éropa, pakarang migrasi ieu, nyiptakeun sacara sewenang-wenang nagara multietnik
anu di jerona urang warga lokal moal lila deui jadi minoritas, kudu dianggap misah tina masalah géopolitik ieu.
Jeung trik luar biasa anu dipigawé ku pihak kénca, atawa leuwih tepatna pseudo-kénca, anu kakara waé ngagambarkeun gerakan
masal jeung migrasi masal minangka hal anu positif jeung manusa.
Sareng éta sanés. Boh pikeun urang boh pikeun para migran, kaasup migran ékonomi anu datang.
Kulawarga keur dipisahkeun; urang keur ngalakukeun vampirisme démografi. Nalika kuring ngadéngé batur nyebut yén
urang kudu ngarekrut tanaga kerja trampil, kuring mikir:
Urang keur nyolong nagara-nagara anu paling peryogi éta.
Di Mozambik, 70 persén dokter anu dilatih di nagara éta geus hijrah.
Ka mana jalma-jalma anu cicing di dinya bakal angkat teras? Aranjeunna bakal nuturkeun maranéhna ka Éropa.
Éta téh hiji titik anu kacida pentingna.
Sareng jutaan awéwé anu ngabersihkeun, ngurus batur, atawa ngajual diri di dieu babarengan jeung urang ogé kulawarga anu pegat.
Migrasi masal ieu teu manusa dina sagala hal.
Sareng abdi sapinuhna satuju sareng anjeun, urang kedah ngabantah munafik moral ieu, pseudo-humanisme ieu, sareng
nunjukkeun yén ngan hiji golongan anu nguntungkeun tina gerakan masal sareng mobilisasi masal umat manusa, nya éta globalis.
Jalma-jalma henteu meunang mangpaat tina ieu.
Janten, upami anjeun ningali Corona sacara kompleks, sagalana ngan dianggap sacara individu.
Ngan ayeuna jalma-jalma nyaho yén aya nu meunang mangpaat, yén éta téh modél bisnis, yén
industri farmasi geus meunang milyaran-milyaran.
Yén dokter-dokter anu muncul éta geus dipésér ku para élmuwan anu ngalaksanakeun studi anu nampi dana
jutaan, sakumaha anu geus urang kadéngé di dieu dinten ieu.
Yén aya politikus jeung lembaga média anu nguntungkeun tina ieu. Aya tukeur tanaga kerja.
Sareng sabenerna urang ningali ieu di unggal kompleks, henteu paduli naha éta migrasi; éta ogé geus jadi
modél bisnis dimana korporasi ageung jeung industri kauangan internasional meunang kauntungan.
Hal anu sarua ogé lumaku pikeun transfer, contona balik ka nagara asal, anu kadang-kadang
kena biaya anu luhur jeung kurs tukeur anu goréng.
Sareng tangtosna, perang téh modél bisnis anu paling utama.
Lamun anjeun ningali ékspansi NATO ka wétan, unggal nagara anu kudu atawa hayang ditampa kudu
ngarobah sakabéh militérna nurutkeun standar NATO.
Éta hartosna, tangtosna, yén maranéhna kedah museurkeun sacara tepat kana industri
senjata Amérika. Urang geus ngalaman éta ayeuna.
Éta kudu nyumponan amunisi, parabot, parangkat lunak, jeung awan kana standar NATO.
Jadi Big Tech, Microsoft, jeung Amazon geus meunang ratusan milyar dolar tina jasa awan pikeun Pentagon, CIA, jeung NSA.
Cumi-cumi data ageung geus mucunghul. Modél bisnis badag geus mucunghul.
Jeung anu paling teu isin téh salah sahiji nu jadi pamangpaat utama, BlackRock, anu miboga kapentingan signifikan dina loba
pisan produsén pakarang, kakara sababaraha poé ka tukang ngumumkeun ka umum sarta nyebut yén maranéhna
hayang ningali aya dana rekonstruksi pikeun Ukraina.
Urang teu hayang artos nanaon pikeun ieu, ceuk maranéhna kalayan teu isin, tapi urang ngan hayang ngatur éta sangkan
pausahaan BlackRock maranéhna ogé tiasa nguntungkeun tina éta.
Jadi éta mah modél bisnis anu rada sinis.
Amérika Sarikat miboga beban hutang anu gedé pisan anu moal bisa mayar sakali-kali.
Jeung dina waktos éta, ancaman perang ningkat.
Anjeun ngalakukeun éta sakali, sakumaha anu salawasna urang tingali dina perang-perang saméméhna: nalika dunya
kauangan, nalika wesel tukar tanpa jaminan atawa artos fiat henteu deui boga pangrojong, mangka anjeun kudu ngabersihan.
Teras anjeun kudu ngabersihan méja, ngumbah sagalana, sarta sanggeus perang ngembangkeun
tatanan dunya anyar ti mimiti, sapertos Bretton Woods.
Jalma-jalma yakin yén Trump bakal turun ti sawarga jeung sagalana bakal saé. Éta moal kajadian.
Éta mah leuwih nguntungkeun pikeun maranéhna anu hayang ngalumpuhkeun urang. Maranéhna hayang urang
percaya yén urang bakal ditebus, sabab ku kituna urang moal ngalakukeunana sorangan.
Sanggeus pembunuhan di AS, Trump ampir ngahontal status suci.
Kitu kersa ilahi, anu nyababkeun gerakan sarta balna ngaliwat.
Henteu éta.
Meureun manéhna kuduna ditembak, meureun manéhna untung, abdi teu nyaho. Tapi manéhna sanés mahluk ilahi.
Trump kampanye maké slogan "Jadikeun Britania Raya Hebat Deui".
Sareng éta kedah dianggap serius. Tapi urang ogé kedah jelas ngeunaan naon anu henteu hartosna.
Jadikeun Amérika Agung Deui henteu hartosna ngajadikeun Jérman berdaulat. Atawa ngajadikeun Éropa agung.
Atawa ngajadikeun dunya jadi tempat anu leuwih hadé, tapi tetep ngajaga kapentingan Amérika.
Éta téh kawajibanana salaku présidén Amérika. Éta ogé alesanana manéhna kapilih.
Sanajan kitu, lamun aya ragu, éta bakal ngalakukeunana ku ngorbankeun nagara séjén,
kapentingan séjén, jeung kedaulatan nagara séjén.
Urang ulah kungsi kagoda ku pamadegan yén hiji nagara diatur ngan ku hiji basis kakawasaan atawa hiji kulawarga; sabalikna, di
unggal nagara aya rupa-rupa pangawasa atawa kulawarga beunghar.
Arend Oetker, anu harita jadi kapala Atlantikbrück dina taun 2005, nyarios yén Amérika diatur ku 200 kulawarga beunghar
sarta urang hoyong gaduh hubungan anu saé sareng maranéhna.
Sareng jalma-jalma anu ayeuna ngadukung Donald Trump ngarasa yén maranéhna saacanna henteu sabenerna didukung ku batur.
Jadi ayeuna maranéhna milih, maranéhna resep ngirim kuda kana lomba, tapi éta mah lomba anu sarua.
Ku kituna, moal aya nu robah.
Tapi kanyataan yén urang keur ngantosan batur datang sarta ngalakukeunana leuwih hadé nunjukkeun kumaha urang geus dilatih.
Yén dina démokrasi, dimana warga mutuskeun, urang ngantosan juru salamet anu engkéna urang pilih unggal opat atawa lima taun.
Éta hal kahiji anu kudu urang tampi. Éta teu tiasa janten leres.
Hartina, hayu urang tingali naha urang untung. Tapi lamun anjeun nanya saha anu ayeuna keur ngadorong
parobahan rezim di Suriah, saha nu bakal anjeun sebut?
Aranjeunna téh prajurit Ukraina anu dilatih ku Britania Raya.
Naha maranéhna henteu diperlukeun di Ukraina ayeuna? Henteu ayeuna. Maranéhna teu bisa ngalakukeun nanaon di dinya deui.
Tapi di Suriah, maranéhna masih bisa nyieun bédana. Di dinya, maranéhna aya di stasiun bensin panggedéna di dunya.
Sareng teras anjeun gaduh sakedik daya tawar ngeunaan naon anu kedah kajadian di Ukraina sanggeus Trump.
Jeung ku jalan kitu, urang Inggris jauh di payuneun dina hal ieu, anu ogé bisa katingali tina
kanyataan yén maranéhna teu muncul di mana waé.
Urang Inggris téh sabenerna mah cukup hadé dina éta.
Nya, abdi kedah nyarios, éta téh bener-bener kawas lalaki nu santun. Éta gaya After Eight.
Maranéhna henteu muncul. Éta nunjukkeun sabaraha maranéhna relevan.
Sareng kitu kaayaanana, jeung Suriah urang nyabut dua pamaén tina papan sakaligus.
Aranjeunna keur ngancurkeun sabuk Syiah, Yaman, Libanon jeung Siria.
Aya pamboman nu lumangsung ka sagala arah. Teu aya nu nyarita ngeunaan éta.
Sareng dina waktos anu sami, upami maranéhna ngusir urang Rusia ti Siria, sareng éta sabenerna
tujuanana, maranéhna ngaleungitkeun Tartus tina kaulinan.
Pelabuhan Méditeranéan anu paling penting jeung hiji-hijina pikeun urang Rusia di dinya.
Janten urang kedah ningali diri urang salaku hiji kulawarga manusa sareng naros ka diri sorangan, kumaha
urang hoyong neruskeun dina mangsa nu bakal datang?
Sabab urang sadayana gaduh hak pikeun gaduh imah.
Jeung anu teu masuk akal téh lain kusabab teu cukup sagala hal. Sagalana cukup pikeun sadayana.
Lamun urang ngabagi éta sacara adil, moal aya migrasi masal.
Tapi éta téh intrik politik anu keur lumangsung di dieu. Éta téh Machiavelli di sagala widang.
Urang kudu ngamekarkeun rasa nasional pikeun dunya nu nyarita basa Jerman. Éta henteu hartosna yén nu séjén téh bodo.
Tapi urang gaduh hak kana dunya nu nyarita basa Jerman, wewengkon basa, wewengkon budaya, sarta urang reueus kana éta.
Urang bisa waé nyebutkeun éta.
Jeung éta hal kahiji anu bisa urang atur, sabab ku kituna urang ngajak jalma-jalma
ngiring, sabab éta katingali nyata pikeun maranéhna.
Supaya urang sakali deui ngumpulkeun kabanggaan nasional pikeun naon anu urang junjung tur mawa éta ka panggung.
Kami ngadukung pamikiran Jerman, budaya Jerman, jeung rékayasa Jerman.
Sareng kami ogé ngadukung perdagangan Jerman.
Kusabab lamun urang Jerman geus diajar nanaon ti sajarah, éta mah perang téh lain ide anu hadé, jeung urang moal meunang.
Abdi teu nyaho saha anu bakal nyangka yén urang tiasa meunang kampanye ngalawan Rusia.
Jadi, carita sakumaha anu kuring pelajari mah teu hasil saé pisan waktos kamari.
Abdi moal ngalakukeun éta.
Sareng abdi pikir jalma-jalma bakal ngarasa ngeri upami maranéhna terang sabaraha jero Kantor Perlindungan
Konstitusi, dinas rahasia, sareng Kantor Federal Pulisi Kriminal geus dieksploitasi ku nagara-nagara bagian.
Sareng henteu deui ngajaga kaamanan, ngan ukur ngalawan kajahatan, ngalawan kajahatan terorganisir, anu memang aya
sareng parah pisan, tapi ngalawan warga sorangan, ngalawan média.
Éta téh trik salajengna: nyalametkeun démokrasi ayeuna pikeun ngabolaykeun démokrasi engké.
Ieu bisa katingali dina hasil pamilihan di nagara-nagara bagian wétan.
Di Thuringia, dimana AfD jadi pemenang panggedéna dina pamilihan kalayan 32 persén, ayeuna aya
koalisi opat partéy anu disebut aliansi tilu partéy.
Sareng anjeun ngabentuk aliansi deui jeung pihak kénca, nya éta jeung SED.
CDU ngadukung sadayana ieu saukur pikeun ngajaga kakawasaan pikeun sababaraha jabatan menteri.
Sadaya lembaga keur gagal, kaasup pulitik, média, jeung pangadilan, sakumaha anu geus urang tingali dina coronavirus.
Sareng éta pasti mangrupa deep state dina wangunna anu paling murni.
Sandiwara yén rahayat masih bisa ku cara naon waé milih pamaréntahan anu sah, anu dina kalolobaan kasus ngan saukur
pilihan antara calon-calon anu sarupa, ayeuna geus rék réngsé.
Tapi nu ogé bisa urang sadar nyaéta urang geus kacida dicekel ku propaganda jeung atikan nepi ka urang mikir lamun jalma nu
bener datang ayeuna, kuring bakal masang tarohan ka maranéhna.
Sareng éta moal kajadian. Éta bakal dipusatkeun deui.
Sareng inti tina ieu mah nyaéta nangtung teras nyarios, "Abdi moal ngantosan, abdi bade
ngamimitian sareng ngalakukeunana sorangan."
Jeung nu jadi duri di sisi para tersangka biasana téh nyaéta urang kacida percaya dirina nepi ka urang
datang ka dieu terus saukur nyebut, "Anjeun téh manuk nu lucu pisan, anjeun teu deui ngabahayakeun."
Éta lucu naon anu anjeun lakukeun di dinya.
Kuring mindeng nganalisis sabaraha stabil hiji kakaisaran jeung naha ieu bisa aya
patalina jeung médium anu dipaké pikeun komunikasi.
Kedéngéna rumit, tapi basajan.
Karajaan pangstabilna nu kungsi katingali ku dunya nyaéta karajaan Mesir Kuna.
Aranjeunna komunikasi maké batu, anu anjeun masih tiasa tingali nepi ka ayeuna.
Ayeuna, urang keur ngagunakeun sarana komunikasi anu laju pisan, sahenteuna ti saprak Marconi. Jeung ayeuna,
urang gaduh kakaisaran global anu beroperasi sacara digital.
Lamun anjeun mareuman imperium global ieu, éta geus réngsé. Éta moal aya deui.
Ieu hartosna yén pangendalian ka urang ogé asalna tina alat sélulér urang.
Nalika urang nyimpen éta, nalika urang mareuman alat digital urang, urang jadi teu katingali. Éta kakuatan urang.
Kakuatan aya dina kanyataan yén urang saukur henteu hurungkeun deui, teras urang moal tiasa dihubungi deui.
Urang diwartosan yén urang kudu sayaga supaya teu sono nanaon.
Urang dijaga supaya salawasna apdet, sabenerna dijaga supaya salawasna sibuk.
Kaseimbangan kakuatan ngan bakal robah nalika kuring mutuskeun média naon anu kuring idinkeun asup kana pikiran kuring.
Éta hal kahiji. Kuring teu nonton deui.
Nalika urang geus dijatukeun, urang kudu mertimbangkeun kumaha pihak séjén bisa ngalakukeun éta.
Sakumaha geus disebatkeun ku Ken, maranéhna geus ngahontal ieu ngaliwatan think tank
ieu, jaringan transatlantik anu rahasia ieu.
Aya hiji hal anu sok dipidangkeun ka urang ku cara anu matak kaget, kitu cenah.
Urang kudu mimiti nyieun jaringan ayeuna.
Urang kudu ngadegkeun lembaga pamikiran sorangan.
Urang gaduh seueur pisan inisiatif anu saé di Jérman, tapi maranéhna sadayana teu nyaho silih.
Teu perlu nyieun deui roda lamun geus aya désa mandiri énergi di Jühnde.
Jeung di tempat séjén, aya batur ogé anu hayang ngalakukeun éta. Teras anjeun tiasa ngumpulkeun kaahlian di dinya,
wartawan profésional anu tiasa nyalurkeun ieu ka masarakat dina basa anu saé pisan jeung gampang kaharti.
Urang peryogi ahli pikeun éta.
Kuring yakin aya loba jalma di universitas, profesor-profesor anu ngagenggem tinju dina kantong jaketna, anu
karasa misah sarta hayang ngalakukeun hiji hal pikeun nyadiakeun kaahlian maranéhna ka masarakat.
Sareng urang kudu ngalakukeun hiji hal ngeunaan éta. Sareng abdi pikir, enya, urang kudu ngurangan
egoisme; mikeun leuwih dipapag ku rahmat tibatan nampi.
Ieu kacida nyugemakeun. Urang ogé ningali ieu salila pandemi coronavirus – kakuatan batin naon anu geus urang kembangkeun,
kabagjaan naon anu urang raoskeun dina silih mantuan.
Sareng abdi nyangka éta téh sabenerna hiji kakuatan. Kalayan éta, urang malah tiasa ngajadikeun Deep State teu aya gunana.
Kaseueuran jalma anu geus hudang jeung geus ngakuan jeung ngartos masalahna mah teu balik deui.
Éta siga buah nu ragrag tina tangkal apel. Sababaraha ragrag heula, sababaraha ragrag engké.
Éta hartina unggal jalma anu urang hudangkeun téh jalma anu geus leungit ku élit ampir salawasna.
Anjeun maksa kami pikeun nangtung.
Urang nyadar éta salila pandemi coronavirus, sareng panel AUF1 ieu ogé mangrupikeun tanda yén urang sorangan
ngaku sabaraha kuat urang, sabaraha raket sambungan urang, sabaraha percaya diri urang ayeuna.
Abdi ogé miharep yén pamiarsa bakal meunang harepan ku ningali yén aya jalma di dieu anu digawé sapinuhna,
minangka pagawéan utama, pikeun mikirkeun kumaha urang tiasa kaluar tina kaayaan hésé ieu.
Sareng abdi yakin yén Corona parantos memicu hiji jinis pubertas pulitik dina kalolobaan jalma.
Sareng ayeuna urang kapaksa pindah sareng kedah pindah.
Sareng sakali anjeun geus pindah kaluar jeung geus lila jauh, euweuh nanaon anu bisa dipasihkeun ku bapa atawa indung ka
kuring sangkan kuring balik deui cicing di kamar barudak baheula nu dipikacinta, sanajan éta nu bakal ditawarkeun ku maranéhna.
Kahiji, bapa abdi parantos maot, sareng indung abdi rada pikun.
Ieu ogé tiasa dilarapkeun ka nagara: Hatur nuhun pisan kana tawaranana. Tapi abdi parantos
dewasa sareng bakal ngatur kahirupan abdi sorangan.
Sareng saha waé anu nampik éta henteu pantes meunang kabébasan.
Dinten ieu, urang tiasa ngintip kana mangsa nu bakal datang ngaliwatan rupa-rupa topik ieu sarta
ningali kumaha éta bakal katingali lamun urang tiasa ngembangkeun kakuatan anu diperlukeun.
Anu hayang urang balikeun ka rahayat, anu geus dicokot ti urang.
Sareng éta anu jadi tanaga panggerak. Sareng kami parantos ngabuktikeun hiji hal anu
pangpentingna. Kami tiasa ngahontal hiji hal.
Urang peryogi tujuan anu jelas jeung visi anu jelas. Sareng urang kedah digawé pikeun ngahontal éta kalayan tekad anu teu goyah.
Sareng kami parantos nunjukkeun yén kami tiasa ngalakukeunana, ayeuna kami nuju ngalakukeunana,
sareng kami bakal teras ngalakukeunana. Hatur nuhun.
Naon anu bisa dipigawé ku unggal individu ayeuna?
Sebarkeun warta, sebarkeun warta, sebarkeun warta, sarta henteu ngan ukur ngaliwatan média online, tapi ogé sacara husus offline.
Sakumaha bapa abdi, Ivo Sasek, parantos ngalakukeun salami 15 taun kalayan conto S&G Network.
Anjeun tiasa mere inspirasi ka jalma-jalma jeung nyarios: "Cukup pasihkeun ieu ka dua jalma, sarta pasihkeun
deui ka dua jalma, terus-terusan. Teras dina 20 léngkah anjeun bakal nepi ka tungtung dunya."
Éta téh minat anu kacida pisan kana naon anu bisa dipaké pikeun meunangkeun haté jalma nalika gerbang digital ditutup.
Ieu merlukeun jaringan strategis, jaringan anu diatur sacara lokal.
Sebarkeun warta ieu, sebarkeun sabisa-bisa – sacara digital, sarta lamun éta terus diwatesan, sacara offline ogé sabisa-bisa.
Saha waé tiasa ngalakukeun éta.
Kirimkeun pidéo ieu ka dua jalma.