Альтернативи WEF – моҳияти 9 соати таълими ташаккулдиҳандаи таърихи муосир.
Чандин чеҳраҳои барҷастаи соҳаи маориф дар Форуми алтернативии WEF дар Прага ҷамъ омаданд.
Форуми иқтисодии алтернативӣ ғояи муқобил ба «Барқарорсозии бузург» буда, як маркази
алтернативии фикрӣ барои ҷаҳони озоди фардо мебошад.
Kla.TV моҳияти суханрониҳои таърихиро, панелҳои муҳокимаи шавқовар ва мусоҳибаҳои истисноиро пешкаш мекунад.
Ҳамаи мундариҷаи WEF-и алтернативӣ дар AUF1 дастрас аст: www.auf1.tv/alternativ-wef
Беҳтаринҳои беҳтарин аз андешамандони равшанфикр ва муборизони озодӣ дар ин рӯзҳо дар ин ҷо
ҷамъ меоянд, то чизе хеле махсусро оғоз кунанд.
Мо мехоҳем бар зидди глобализм ва зулм истода, барои сулҳ ва озодӣ мубориза барем.
Мо дар замонҳои душвор зиндагӣ мекунем, аз ин рӯ муҳим аст, ки бо ҳам алоқа барқарор кунем,
иттиҳодҳо ташкил кунем ва шабакаҳо эҷод кунем.
Ва ҳоло мо мехоҳем ду нафареро, ки дар паси ин идея қарор доранд, ба саҳна даъват кунем: Элза Миттманнсгрубер ва Стефан Магнет.
Бале, ман ин идеяро доштам, зеро мақолаеро дар бораи оғози Форуми иқтисодии ҷаҳонӣ аз ҷониби Клаус Шваб хонда будам.
Ва он ҷо ман дидам ва хондам, ки ҳама чиз чӣ хел хурд оғоз ёфтааст.
Ва ин ба таври ҳайратоваре маро ба ҳайрат овард. Ин ҳамин чизест, ки муҳим аст.
Ва ҳанӯз ҳеҷ чиз қатъӣ нест, ки ВЕФ-и глобалистӣ бояд дастакҳои қудратро дар даст дошта бошад.
Ҳоло он метавонад бо рақобат рӯбарӯ шавад; ҳоло он бояд бо рақобати WEF-и алтернативӣ рӯбарӯ шавад.
Ва кӣ метавонист ин корро беҳтар аз онҳое анҷом диҳад, ки аллакай шуҷоат нишон дода, бар зидди низом истодаанд?
Ин одамони аслан гуногун, бояд гуфт, ҳоло ба гуфтугӯ шурӯъ мекунанд.
Агар ба гузашта назар кунем, ин як лаҳзаи таърихӣ хоҳад буд, вақте ки мо тавонистем ин қадар шахсиятҳои бузургро, ки шояд дар
ҳама масъалаҳо розӣ набошанд, вале бо як ҳадафи муштарак — хоҳиши худмуайянкунӣ,
суверенитет ва озодӣ — муттаҳид шуданд, якҷоя кунем.
Ва ҳамаи онҳое, ки дар ин ҷо иштирок доранд, қатъӣ ҳастанд, ки барои ноил шудан ба ин ҳама қувваи
худро сарф кунанд, зеро бе ин арзишҳо оянда ҳеҷ аст.
Ташаккур барои вақти шумо ва боз як бор барои ташаббускорон гарди калон чапак мезанем.
Мо дар пойтахти Чехия — Прага, дар як шаҳри зебо, дар як маркази конфронси зебо қарор дорем.
Ва бинобар ин мантиқӣ аст, ки сухани истиқболро шахсе иброз кунад, ки ҳамеша дар ин кишвар нақши барҷаста доштааст.
Ӯ як вақт меҳмони доимӣ дар Форуми иқтисодии ҷаҳонӣ дар Давос буд.
Ҳоло ӯ тарафҳояшро иваз кардааст ва бо ВЕФ-и алтернативӣ аст.
Мо хурсандем, ки ӯ дар инҷост, ки бо ҳузури худ моро шараф мебахшад ва, аз ҳама муҳим, ки
ӯ сухани расмии хушомадиро иброз хоҳад кард.
Президенти пешин, доктор Вацлав Клаус. Хуш омадед.
Барои ман яке аз ин рамзҳо ҳамин меҳмонхона ва ҳамин толор аст.
Охирин боре, ки ман инҷо будам, соли 2008 барои охирин конфронси ODS-и ман буд.
Баъзе аз шумо шояд медонед, ки ODS ҳизби шаҳрвандии демократӣ аст, ки ман ...
Рушди ин ҳизб, монанди рушди сиёсӣ ва идеологӣ дар саросари Ҷумҳурии Чех ва дар саросари Аврупо, тадриҷан ба сӯи ҷаҳони
имрӯзаи пас аз сиёсӣ ва пас аз демократӣ ҳаракат кардааст.
Аз ин сабаб ман раёсати фахрии худро дар ин толор тарк кардам. Ман намехостам дар ин кор дахолат кунам.
Ҳатто он замон ман равшан мебинам ва, умедворам, тамоюлҳои пурқуввати ҷаҳони Ғарбро дарк карда будам.
Онҳо таҳдид карданд, ки моро ба ҷаҳони фоҷеабори имрӯза биёранд.
Ба назари ман, имрӯз идеологияи бисёрфарҳангӣ муҳимтарин нақшро мебозад, ки муҳоҷирати оммавиро
ба вуҷуд меорад, ситоиш мекунад ва ҳимоят мекунад.
Ин идеология ҳатто калимаи «озодӣ»-ро эътироф намекунад.
Дар принсип, он ба таври шадид бо асоситарин ниҳоди демократия, яъне давлати миллӣ, мухолифат мекунад.
Аммо миллат бешубҳа унсури асосӣ ва ивазнашавандаи ҷомеаи инсонӣ мебошад.
Имрӯз гендеризми пурқувват ё феминизми радикалӣ ба моҳияти биологии инсонҳо ва, бинобар ин, ба
асоси бунёдии ҷомеаи инсонӣ, яъне оила, ҳамла мекунад.
Ҳамчун нахуствазир ва президенти Ҷумҳурии Чех, ман бояд иқрор шавам, ки Ҷумҳурии Чехро ба Иттиҳоди Аврупо дохил кардам.
Кӯшиши маъруфи ман барои кашидани тормози изтирорӣ дар лаҳзаи охирин ва ҳамчун Президенти Ҷумҳурии
Федеративӣ имзо накардани Созишномаи Лиссабон бенатиҷа монд.
Дар натиҷа, дар солҳо ва даҳсолаҳои охир ҳамгироии аврупоӣ бешубҳа ба иттиҳоди сиёсӣ табдил ёфтааст.
Идеяи ҳамкории дӯстона ва мутақобилан судманд байни давлатҳои мустақили аврупоӣ ҳоло ба гузашта табдил ёфтааст.
Ман, албатта, ягона касе нестам, ки мегӯяд тамоми Ғарб, бахусус Аврупо, дар ҳоли заифшавӣ аст.
Чолиши замони мо ин аст, ки пешгирӣ кунем, то пас аз имрӯз поёнравии имрӯза идома наёбад.
Умедворем, ки конфронсҳое мисли конфронси имрӯза дар ин замина кумак хоҳанд кард.
Бароятон мулоқоти пурсамар таманно дорам. Ташаккури зиёд.
Хонумону ҷанобон, тамошобинони азиз дар хона, саҳмгузорони муҳтарам, ман комилан бо профессор доктор
Вацлав Клаус розӣ ҳастам, вақте ки ӯ мегӯяд, ки мо ҳоло бояд бо ҷаҳон ҳамкорӣ кунем.
Ман ба ӯ барои ин суханҳои равшан ва тароватбахш, ки аз даҳони як сиёсатмадори ҳақиқӣ сарчашма мегиранд ва ҳанӯз масъулиятро
дарк мекунанд, миннатдорам, бар хилофи онҳое, ки ҳоло ба қудрат расидаанд ва дар асл ҷаҳони моро ба поёни амиқ мебаранд.
Ва ту маро медонӣ. Ман дӯсти суханҳои возеҳ ҳастам ва вазъи кунуниро низ ба таври комилан возеҳ баён мекунам.
Он чизе, ки дар назди чашмони мо инҷо анҷом дода мешавад, роҳи мустақим ба нобудӣ аст.
Ва ин комилан бо ният сурат гирифтааст, зеро баъзе доираҳо ният кардаанд он чизеро, ки «Бозсозии бузург» меноманд, амалӣ
кунанд: як навсозии комил, як табдилёбӣ ва ҳамзамон нобудсозии синфи миёна ва нобудсозии ҷомеаи сарватманди Аврупо.
Ва ин на танҳо дар бораи манфиатҳои иқтисодӣ аст, на танҳо дар бораи баровардани сармоя ва
бузургтарин мусодираи моликият дар таърихи башарият.
Мақсад ин аст, ки ин давраҳо мехоҳанд бо истифода аз технологияҳои муосир ва рақамисозӣ
қудратро барои ҳамешагӣ барои худ таъмин кунанд.
Ин ба онҳо имкон медиҳад, ки корҳое анҷом диҳанд, ки фаронҳо ва императорҳо танҳо метавонистанд орзу кунанд.
Ҳоло онҳо мехоҳанд халтаро бибанданд, то ки дигар ҳеҷ гоҳ барои мо, барои омма, барои 99 фоиз озодӣ набошад ва то
ки 0,001 фоизи супербойҳо, глобалистҳо ва миллиардерҳо барои абад қудратро дар ихтиёр дошта бошанд.
Мо бо ин мухолифем, ва имрӯз ман мехоҳам, ва шумо мехоҳед, ки энергияамонро ба ҳама чизҳои нодуруст, ки имрӯз
ҳастанд ва дар рӯйдодҳои оянда рух медиҳанд, равона накунем.
Бале, мо ба он ҳамчун нуқтаи муқаррарӣ ниёз дорем, то фаҳмем, ки чӣ гуна мехоҳем беҳтар шавем.
Аммо дар ин Форуми иқтисодии алтернативӣ мо мехоҳем бо огоҳӣ диққатамонро ба он равона кунем, ки ояндаи
беҳтар чӣ гуна метавонад бошад, роҳҳои ҳалли масъалаҳоро муҳокима кунем ва, пеш аз ҳама, якҷоя шавем.
Вақте ки мо ҷамъ меоем ва сӯҳбат мекунем, оянда аллакай оғоз меёбад.
Зеро элитаҳои қудратӣ ҳама кореро мекунанд, то «Барқарорсозии бузург» ва тартиби нави ҷаҳонии глобалистҳои худро воқеият
бахшанд, ва ҳар касе, ки бо он мухолифат мекунад, ҳадафи одилона дониста мешавад, эълон мешавад, ки аз табақаи поёнӣ аст, парӣа
(яъне берунмонда), ва сипас мувофиқи он бо ӯ мубориза мебаранд.
Ва бо вуҷуди ҳама чиз, бо вуҷуди ин тамоми фазои тарсонидани афкор ва эътиқодҳои мардум, ҳанӯз ҳам одамони шуҷоъ
ҳастанд, ҳанӯз ҳам одамоне ҳастанд, ки бар муқобили ҷараён меистанд ва ҷуръат доранд ҳақиқатро бигӯянд.
Ва кӣ беҳтар мувофиқ аст аз он шахсони шуҷоъ, ки дар тӯли чор соли шароити истисноӣ худро фарқ кардаанд, аз
пинҳонӣ баромада, мавқеъ гирифта ва онро нигоҳ доштаанд?
Ҳоло кӣ беҳтар мувофиқ аст, ки дар бораи ҷаҳони фардо фикр кунад?
Ва ҳамин аст сабаби он, ки ҳар касе, ки имрӯз дар ин чорабинӣ иштирок мекунад, бодиққат интихоб шудааст, зеро ҳар кадоме
аз онҳо аллакай дар соҳаи худ обрӯ ва шуҳрат пайдо кардаанд.
Ва ман онро вазифаи худ қарор додаам, ки одамонро ба ҳам биёрам, кӯшиш кунам, ки чизҳоро боз ҳам рушд диҳам ё аз
он чизҳое, ки аллакай дар роҳи рушданд, пуштибонӣ кунам.
Ҳамин тавр, дар тарафи дигар ҳеҷ гуна идеализм вуҷуд надорад.
Милиардҳо субсидияҳои онҳоро аз онҳо бигиред. Оё шумо фикр мекунед, ки ARD рӯзи дигар ҳам пахш мекард?
Ё шумо фикр мекунед, ки ягон сиёсатмадори касбӣ ҳанӯз ҳам дар Бундестаг ҳозир мешавад?
Барои ин режим идеализм вуҷуд надорад.
Аз тарафи мо идеализм ҳаст, қобилияти азият кашидан ҳаст ва хоҳиши қурбониҳо кардан ҳаст.
Ва сипас шумо бояд ду ва дуро якҷоя кунед, то дар ниҳоят фаҳмед, ки кӣ ғолиб мешавад.
Мо ин чорабинӣ бо эътимод ба мардум, эътимод ба иштирокчиён ва, пеш аз ҳама, бо эътимод ба зарурати он ташкил кардем, ки одамони
зиёде онро тамошо хоҳанд кард, илҳом хоҳанд гирифт, аз он лоиҳаҳои худро хоҳанд баровард ва, албатта, онро дастгирӣ хоҳанд кард.
Ман бовар дорам, ки ин эътимод ноумед нахоҳад шуд. Ва ҳамин эътимод аст, ки моро ҳама аз ҳам ҷудо мекунад.
Ва шиори конфронси имсола, шиори аввалини WEF-и алтернативӣ, чунин аст: Тасвирҳои ҷаҳони озоди фардо.
Мо мехоҳем нишон диҳем, ки чӣ гуна ҷаҳони фардоро тасаввур мекунем, новобаста аз воқеиятҳои сиёсӣ. Мо чӣ мехоҳем?
Баъзан мо маҷбур мешавем роҳро иваз кунем. Аммо мо ба ҳадафамон, хатти хатм, содиқ мемонем.
Прага аз прагматизм сарчашма мегирад, ман танҳо мехостам ҳаминро қайд кунам. Ман бо Карл Шмитт оғоз мекунам.
Ӯ як бор гуфт: «Ҳукмронӣ ба касе тааллуқ дорад, ки дар бораи ҳолати фавқулодда қарор қабул мекунад.»
Ва вақте ки мо инро ба солҳои вируси коронавӣ дар Аврупо татбиқ мекунем, як чизро рад кардан ғайриимкон аст:
Аврупо равшан набуд ва ҳоло ҳам комилан соҳибихтиёр нест.
Дар давраи пандемияи коронавирус, Аврупо ба як нақл, ки аз Аврупо сарчашма намегирифт, балки ҳадафмандона дар
марказҳои таҳлилӣ ва бунёдҳои ИМА эҷод шуда буд, обуна шуд.
Ҳолати фавқулоддаи аврупоӣ аз ҷониби Созмони ҷаҳонии тандурустӣ дар Аврупо ҷорӣ карда шуд ва онро аҳолӣ қарор надодааст.
Дар асл, давлатҳои алоҳида дар Созмони ҷаҳонии тандурустӣ ҳеҷ гуна овозе надоранд.
Қарорҳои ҳалкунанда бо пулҳои калон қабул мешаванд, ва ин пулҳои калон асосан аз Бунёди Билл ва Мелинда Гейтс меоянд.
Ин бунёди аврупоӣ нест, балки бунёди амрикоӣ аст, ки ҳамчун абзори сиёсати хориҷии ИМА истифода мешавад.
Ин нақши сиёсати хориҷии созмонҳои ғайриҳукуматии ИМА дар идоракунии буҳронҳои сунъӣ аллакай дар соли 2010
таҳия шуда буд, вақте Бунёди Рокфеллер машқи симулятсионии «Lockstep» оид ба вируси коронаврусро муаррифӣ кард.
Сипас, дар тӯли чанд сол сохторҳои мувофиқ таъсис дода шуданд.
Дар октябри соли 2019 бозии симулятсионии Event 201 баргузор шуд, ки дар маъное тамрини ибтидоӣ ва санҷиши ниҳоӣ буд, пас аз он дар
Ухан бо мақсади пурра аз нав ташкил кардани ҷаҳон силоҳи биологӣ бо номи Covid-19, ки бо
маблағҳои ИМА эҷод шуда буд, озод карда шуд.
Дар ин Барқарорсозии Бузург давлатҳои соҳибихтиёри инфиродӣ ё конфедератсияи давлатҳо берун
аз Иёлоти Муттаҳида дигар ҳеҷ нақш намебозанд.
Ҳукумат бо идоракунӣ иваз карда мешавад. Қудрат дар ҳамаи соҳаҳо пурра марказӣ ва рақамӣ карда мешавад.
Дар паси ID2020, масалан, нақшаи фиребгаронае пинҳон аст, ки имкон медиҳад ҳар шахсро дар ҳамаи ниёзҳояш озор диҳанд.
Ҳар касе, ки ҳолати ваксинагирии ҷориро надорад, ки аз миқдори ихроҷи карбон, ки ба таври ихтиёрӣ муайян шудааст, зиёдтар ихроҷ
мекунад, ки дар ҷойҳои ҷамъиятӣ ба нақли мувофиқ риоя намекунад, бо боздошти ва сипас ягона асъори рақамии эътиборнок ҷазо мегирад,
ё ба таври ихтиёрӣ аз ҳамаи ҳуқуқҳои шаҳрвандӣ маҳрум мешавад.
Ҳар касе, ки мехоҳад ҳамчун шаҳрванди соҳибихтиёри оянда бе ягон халал зиндагӣ кунад, бояд тамоми ҳаёти
шахсии худро ба чанд ширкати IT-и ИМА ошкор созад.
Мо дар як ҷаҳони хаёлие зиндагӣ мекунем, ки доллар бар он ҳукмронӣ мекунад.
Европа комилан тактикаҳои зӯроварии мактабиро аз ИМА нусхабардорӣ кардааст.
Шумо сарро хам мекунед, то аз зарбаҳои бештар поёнтар аз камар ё зарбаҳо ба хатти обӣ ҷилавгирӣ кунед.
Мо ҳама медонем, ки он чизеро, ки озодӣ меноманд, бахусус озодии баён, ҳоло дар Аврупо хеле, хеле маҳдуд шудааст.
Ва интернет ҳоло ба маконе табдил ёфтааст, ки дар он сензураи худсарона амалӣ мешавад.
Аврупо ба гуфтугӯ тамаркуз намекунад, балки боз ҳам бештар ба силоҳ такя мекунад.
Дар бахси низоъҳои дохили Аврупо мо ба силоҳҳо иҷоза медиҳем, ки сухан гӯянд.
Ва савол ин аст, ки кӣ онро оғоз кард? Русҳо дар Украина? Не. НАТО дар Югославия дар соли 1999.
Ҷанге, ки ИМА барои тақсим кардани Аврупо қарор кард.
Тақсим кун ва ҳукмронӣ кун – ҳамеша ҳамин принсип.
Ҳоло Аврупо барои ҷанги бузург алайҳи Русия омода мешавад, асосан барои таъмини манфиатҳои ИМА.
Ман ҳамеша фикр мекардам, ки ҳама зидди ҷанг ҳастанд, то он даме ки фаҳмидам, ки баъзеҳо ҷонибдори
он ҳастанд, махсусан онҳое, ки набояд ба он раванд.
Ин изҳорот аз Ремарк аст ва он дуруст аст.
Аврупо бояд ҳамчун Аврупои ватанҳои падарӣ муайян карда шавад.
Як Аврупое, ки ба мавзӯъҳо таваҷҷӯҳ надорад, балки ба шаҳрвандони масъул тамаркуз мекунад.
Як Аврупое, ки мешиносад, ки кӣ пойгоҳҳои низомиро идора мекунад ва сарбозонро дар хоки Аврупо ҷойгир
мекунад, то дар дохил ва берун аз Аврупо ҷангҳо барад.
Чунин Аврупо бо ин душманони ҳамбастагӣ бо назокат намепурсад, ки оё онҳо мехоҳанд аз фаъолиятҳои ҷангҷӯёнаашон даст кашанд, балки
онҳоро қатъ мекунад ва сипас ба ҳамин қатъкунӣ таъкид мекунад.
Қадами дуввум ин аст, ки аз гапзании доимӣ дар бораи демократия даст кашида, ниҳоят онро ҷорӣ кунед.
Зеро ҳеҷ давлати аврупоӣ воқеан демократӣ нест.
Ҳар ҷо ки нигоҳ кунем, демократия танҳо тақлид аст.
Ман танҳо бояд ба шумо Руминияро хотиррасон кунам. Ба онҳое, ки хато мекунанд, иҷозат дода мешавад, ки аз нав оғоз кунанд.
Мо ҳама дар кишварҳое зиндагӣ мекунем, ки аз ҷониби олигархияи як ҳизб ғасб шудаанд.
Парлумонҳои мо бо намояндагони мардум камтар ва бо хиёнаткорони мардум бештар пур шудаанд.
Зеро онҳо манфиатҳои онҳое, ки онҳоро ба ин мақом бардоштаанд, намояндагӣ мекунанд ва бо ин
роҳ манфиатҳои шаҳрвандони худро хиёнат мекунанд.
Моро одамоне идора мекунанд, ки онҳоро «аҳмақ» номидан мумкин нест, зеро ҳоло ин ҳамчун беэҳтироми ба подшоҳӣ ҳисоб мешавад.
Ҳамчун шаҳрвандони соҳибихтиёр, биёед эҳтиёт шавем, ки давлат бо баҳонаи амният муваққатан озодии моро маҳдуд накунад.
Барои пешгирӣ кардани идомаёбии ин, мо бояд як калимаи ҳалкунандаро ба забони ҳаррӯзаи худ илова кунем.
Ва он калима НЕ аст! НЕ ба патернализм! НЕ ба цензура! НЕ ба давлати назоратӣ! Ва аз ҳама болотар, НЕ ба ҷанг!
Барои онҳое, ки наметавонанд барои худ қарор гиранд, ки оё онҳо бо маргҳои табиӣ мефавтанд ё бо тазриқи ҳалокатбор, ё оё онҳоро
ба яке аз хатти пеш мефиристанд, то барои манфиатҳои тарафи сеюм, ки намешиносанд, ҷанг
карда бимиранд, онҳо умуман соҳибихтиёр нестанд.
Ӯ мисли гӯсфанд рафтор мекунад. Ва гӯсфандҳо тамоми умрашон аз гург метарсанд.
Аммо онҳоро чаббон мекушад.
Озодие, ки мо ҳама дар Аврупо ёд мекунем, аввал бояд дар ҳар яки мо бедор карда шавад ва сипас бояд зиндагӣ карда шавад.
Ин дақиқан ҳамон чизест, ки моро инсон месозад.
Аммо мо, шаҳрвандон, ҳокими мутлақ, муайян мекунем, ки дар куҷо ҷамъ меоем. Дар куҷо қудрат
воқеан қарор дорад. Масалан, ҳоло дар Прага.
Қудрати мо беҳтарин аст, агар он ба таври децентрализатсияшуда истифода шавад, яъне дар ҳар вақт ва дар
ҳар макон, аммо ба таври коллективӣ ташкил карда шавад.
Ҳеҷ чиз элитаҳои худтаъиншударо бештар аз он заиф намекунад, ки шаҳрвандони соҳибихтиёр дар саросари Аврупо бе
даъват дар мизҳои мудаввар ҷамъ омада, конститутсияҳо ва қонунҳои нави кишварҳояшонро таҳия кунанд.
Ин ифодаи ниҳоии ҳокимияти демократӣ аст. Шумо танҳо дар бораи он қарор қабул мекунед ва бар асоси он зиндагӣ мекунед.
Ҳар кас барои худ ва мо ҳамчун халқҳои Аврупо.
Ман бо ин суханҳо анҷом медиҳам: Мо метавонем инро анҷом диҳем.
Ман мехоҳам меҳмононамро ба панели мо оид ба «Тандурустӣ ва тибби оянда» самимона истиқбол кунам.
Мо ҳама медонем, ки низоми тандурустии мо бемор аст, ки ин рӯз ба рӯз бештар равшан мешавад.
Дар ҳайати кормандон камбуди доимӣ вуҷуд дорад, қабулгоҳҳои духтурон серодам аст ва духтурон ҳоло
барои муоина ва табобати беморон вақти хеле кам доранд.
Норасоии доруҳо меафзояд ва равшан аст, ки тибби имрӯза асосан аз манфиатҳои даромадии саноати
дорусозӣ ва гурӯҳҳои бузурги беморхонаҳо идора мешавад.
Ва дар ин давра мо мехоҳем масъалаи онро баррасӣ кунем, ки дар оянда доруҳои беҳтар чӣ гуна метавонанд
бошанд, то мардумро муддати дароз солим нигоҳ доранд.
Доктор Ҳубмер-Могг, шумо чӣ гуна тасаввур мекунед, ки дар оянда тиб беҳтар хоҳад шуд?
Бале, вақте ки сухан дар бораи тибби беҳтар дар оянда меравад, бояд гуфт, ки мо ҳамчун донишҷӯёни тиббӣ дар
асл чизе ҷуз он чи дар китобҳо ҳаст намеомӯзем. Он чи муаллимонамон дар MedUni ба мо меомӯзонанд.
Ва аслан, ва ин ҳамеша барои ман хеле муҳим аст, ки бигӯям, воқеият ин аст, ки дар таҳқиқоти тиббӣ, чунон ки
ҳоло ҳастанд, ба чизҳое, ки дар маънои аслии калима зарурӣ ҳастанд, хеле кам эътибор дода мешавад.
Мо таҳсилро оғоз мекунем ва дар қисми аввал микробиология, яъне гигиена ва микробиология дорем.
Ва дар он ҷо шумо мефаҳмед, ки эмгузаронӣ вуҷуд дорад ва кадом намудҳояш ҳастанд. Ва ҳамин аст.
Дар бораи адъювантҳо, иловаҳо дар чунин маҳсулот ё таъсироти тарафӣ ҳеҷ чиз намешунавем.
Ва баъдтар дар таҳсилоти худ, вақте ки шумо имтиҳонҳои мавзӯии дахлдорро, хоҳ педиатрия бошад, хоҳ дерматология, супоред,
метавонед, гӯё, ҷавоби дурустро дар дастрасии худ дошта бошед.
Бале, шумо барои ҳимояи худ чӣ кор карда метавонед? Бале, ин эмгузаронӣ, он эмгузаронӣ ва ғайра.
Аммо ба донишҷӯён намеомӯзонанд, ки метавонад таъсироти паҳлӯӣ низ вуҷуд дошта бошанд, хоҳ аз
эмгузарониҳои маъмулӣ ва хоҳ аз маҳсулоти нави тағйирёфтаи mRNA.
Ин маънои онро дорад, ки тибби оянда бояд аз омӯзиш оғоз шавад, ки дар он бештар идеяеро татбиқ кунанд, ки шахсе, ки
дар муқобили шумо — дар муқобили духтур, дар муқобили духтури дар омӯзиш — нишастааст, шахси аҷоиб аст.
Ман ҳамеша мегӯям, ки мо ақл, рӯҳ ва бадан дорем. Ва мо инҷоем, то фикр кунем, эҳсос кунем ва амал кунем.
Танҳо дар донишгоҳ шумо воқеан мефаҳмед, ки шахсе ҳаст, ки ҳоло ба таврие мисли мошин шудааст.
Профессор Кристиан Шуберт ҳамеша ҳаминро мегӯяд.
Тибби мошинӣ: чизе шикастааст ва ҳоло бояд таъмир карда шавад. Ва мо бояд аз он дур шавем.
Мо бояд расонем, ки омилҳои гуногун ба саломатии бади ҳозираи ин шахс мусоидат кардаанд.
Чаро дар низоми ӯ чизе тағйир ёфтааст, чаро ӯ аломатҳо дорад, чаро ӯ бемор шудааст ё ҳатто вазнин бемор шудааст.
Профессор Бакди, ман мехоҳам тӯбро бевосита ба шумо супорам.
Мебинед, шумо дар ин ҷо мисли яке аз қаҳрамонҳоям нишастаед, ман воқеан бояд инро бигӯям, ва бовар
дорам, ки бисёриҳо низ ҳамин тавр эҳсос мекунанд.
Огоҳиҳои Шумо дар бораи тазриқаҳои коронавирус аз ибтидо бешубҳа боис шуданд, ки бисёриҳо аз ин тазриқаҳои генетикӣ сарпечӣ кунанд,
ва эҳтимолан дар натиҷа ҳаёти бисёр одамонро наҷот додаед.
Ман мехоҳам ба нақши эмкунӣ рӯ орам.
Оё метавонед мухтасаран нақшеро, ки эмгузаронӣ дар маҷмӯъ метавонад дар такмили тиб дар оянда бозад, шарҳ диҳед?
Ваксинаҳо дар тибби фардо нақши ҳалкунанда хоҳанд дошт, зеро онҳо хоҳанд буд мисли
ёдгории сангфаршшуда бар зидди фиреб ва хаёлот.
Ман духтури анъанавӣ ҳастам.
Ман тибро омӯхтам, микробиологияро омӯхтам, 25 сол дарс додам. Ва ман ба эмгузаронӣ бовар доштам.
Ман ҳама чизеро, ки дар китобҳои дарсӣ ҳаст, омӯхтаам.
Танҳо дар се соли охир, ба далели пандемия, ман шурӯъ кардам ба хондани он чизҳое, ки дар давраи таҳсил ва
ҳаёти касбиам аз даст дода будам. Китобҳои аълое ҳастанд.
Яке аз китобҳое, ки ман мехоҳам ба таври оммавӣ муаррифӣ кунам, китоби Сюзанн Ҳамфрис аст. Унвони он «Иллюзияи ваксина» мебошад.
Он ҳама чизеро, ки духтур имрӯз бояд донад, дар бар мегирад. Бо манбаъҳо, аз нигоҳи илмӣ.
Ин китоб зидди эмгузаронӣ нест. Ва ман аз он хеле манфиат гирифтам.
Ман фикр мекунам, ки ҳоло дарк мекунам, ки тамоми ин тиҷорати эмгузаронӣ дар асл
бузургтарин тиҷорат дар таърихи башарият будааст.
Пули зиёде сарф шудааст ва ҳанӯз ҳам пули зиёде сарф мешавад.
Ва ҳамин аст сабаби он, ки эмгузаронӣ ҳамчун пешсафи глобалистҳо интихоб шуд.
Бо ин амал онҳо ба мардуми худ ҷанг эълон мекунанд.
Вақте ки одамон ба худ бовар мекунанд ва аз он догма, ки инсонҳо мисли мошинҳо сохта шудаанд, нокифоя ва нуқсонӣ
ҳастанд, ва ки дар асл тақдир аст, ки шумо аз бемории Алцгеймер, саратон ё бемории сироятӣ мефавтед, мегузаранд.
Ин ки инсонҳо комилан қодир нестанд, ки танҳо солим бошанд, тақозо мекунад, ки тиб ва, пеш аз
ҳама, тарзи дарки худи инсонҳо аз нав баррасӣ шавад.
Ва худбоварӣ аз он сар мешавад, ки одамон боз мағзи солимтар дошта бошанд, зеро ҳаминҷо фикр
кардан, эҳсос кардан ва масъулият сар мешаванд.
Ва солим будан маънои онро дорад, ки мо инчунин он чизеро, ки ман онро «системаи масунияти маънавӣ» меномам,
мефаҳмем: шинохтан ва посух додан ба таҳдидҳои беруна, ҳам ҳамчун фард ва ҳам ҳамчун ҷомеа.
Зеро низоми масунияти маънавӣ низ низоми масунияти иҷтимоиро ба вуҷуд меорад, ки мо онро барои ҳимояи худ аз
онҳое, ки мехоҳанд ба мо зарар расонанд, истифода мебарем.
Ва вақте ки сухан дар бораи ин чизҳои асосӣ дар буҳрони коронавирус меравад, масалан,
мо медонем, ки витамини D комилан зарур буд.
Садҳо тадқиқотҳо нишон медиҳанд, ки камбуди витамини D эҳтимолияти фавтидан аз ҳар гуна бемории сироятиро зиёд мекунад –
новобаста аз он ки он ҳоло бо номи коронавирус номгузорӣ шудааст ё не, зеро дар паси ин санҷиши ПЦР-и
коронавирус метавонад ҳар гуна вируси дигар бошад.
Ё ҳар сабабе, ки сипас ба пневмония меорад.
Аммо агар баъзе чизҳои асосӣ вуҷуд надошта бошанд, он метавонад ҳалокатбор шавад.
Ва охирин блоки асосӣ, ё яке аз охиринҳо дар пояи нав ё дар бинои нави тиб – барои ман дар айни замон он
мисли санги калидӣ аст, ва боз чандтои дигар дар пеш аст.
Ва калидии сангин, ки дар юнонӣ lithos ном дорад, литий аст.
Литсий эҳтимолан яке аз муҳимтарин унсурҳои микроэлементӣ мебошад.
Ва ман метавонам инро дар китоби ояндаи худ бо номи «Зиёдравии литий» исбот кунам, ки он баҳори оянда нашр мешавад.
Аммо дар ин китоб ман исбот мекунам, ки литий зарур аст ва аз ҳама муҳим, он барои ҳамаи системаҳои
асосӣ, ё дар дохили ҳамаи системаҳои асосӣ, ки моро дар мувозинат нигоҳ медоранд, зарур аст.
Аз ҳама муҳим, низоми масунияти ақлиамонро дар мувозинат нигоҳ дорем.
Литий кафолат медиҳад, ки мо ҳуҷайраҳои нави мағзро ташаккул диҳем, ки моро ҷавон ва кунҷков нигоҳ медоранд.
Литий кафолат медиҳад, ки хромосомаҳои мо дар тӯли тамоми умр солим мемонанд ва мо, ба ибораи дигар, бар асари пирӣ —
яъне як сол ё даҳсолаҳо пеш аз вақти муқаррарӣ — намемирем ва ба бемориҳои Алцгеймер ё депрессия гирифтор намешавем.
Литий дар ҳамаи равандҳои муҳим ва асосии биологӣ нақши бунёдӣ мебозад ва, масалан, зидди нейроиилтиҳоби баъди тазриқи
РНК-и паёмбар ба вуҷуд омада, ҳамчун антитело хизмат мекунад.
Ба гуфтаи Маъмурияти Аврупоии бехатарии ғизо, мо ҳақ дорем ҳар рӯз то даҳ миллиграмм алюминийро истеъмол кунем.
Ҳарчанд мо медонем, ки алюминий барои мағз заҳрнок аст ва, масалан, барои сатҳи аутизмие, ки мо мебинем,
масъул аст, зеро он инчунин дар ваксинаҳо мавҷуд аст.
Пас 50 фоизи ваксинҳо алюминий доранд, ки дар асл барои мағз заҳрнок аст.
Доктор Страссер, ман низ мехоҳам шуморо ба ширкат дар муҳокима даъват кунам. Яъне ҳамчун тарафдори тибби асосёфта бар далелҳо.
Барои тибби беҳтар беморони босалоҳият то чӣ андоза муҳиманд?
Беморони боимтиёз хеле муҳиманд. Дар айни замон мо рушдеро мебинем, ки комилан баръакс аст.
Ҳазорсолаҳо дар низоми тиббии мо комилан табиӣ буд, ки маълумоти тиббӣ танҳо ба ду нафар маълум аст: бемор ва табиб.
Ин пурра махфӣ буд. Он ҳатто бо қонун танзим карда мешавад.
Ман ҳатто иҷозат надорам, ки дар бораи бемор бо ҳамсарам сӯҳбат кунам.
Ин комилан бо қонун ҷазо дорад. Ва ҳатто метавонам барои он ба зиндон маҳкум шавам. Аммо ҳоло чӣ рӯй медиҳад?
Ҳамаи маълумоти тиббӣ ҳоло ба таври рақамӣ сабт карда мешавад.
Австрия ҳоло ҳатто дар ин соҳа пешсаф аст.
Ҳоло мо шаҳодатномаи рақамии эмгузариро ҷорӣ кардем: сабти электронии тандурустӣ.
Ва ҳамаи ин маълумот ҷамъоварӣ шуда, бояд ҳамзамон ба доираи васеи муассисаҳо ва шахсони алоҳида дастрас гардонад.
Ин маълумот ҷамъоварӣ мешавад ва ниҳоятан барои ҳукумати федералӣ, ҳукуматҳои штатҳо, ниҳодҳои ҳифзи
иҷтимоӣ, духтурони таъҷилӣ, беморхонаҳо, духтурони сабтиномшуда ва дигар шахсони гуногун дастрас хоҳад шуд.
Ин маънои махфияти байни духтур ва беморро дорад – ки хеле муҳим аст – бемор ба духтуре меравад, ки ба ӯ
эътимод дорад ва медонад, ки духтур ғамхорӣ хоҳад кард.
Ва маълумоти ман дар ягон ҷо партофта нашудааст, таҳлил ё истифода намешавад – он тамоман нест шудааст.
Ва ба назари ман, ин пеш аз ҳама ба нопадид шудани муносибати духтур-бемор меорад.
Агар шумо мақолаҳое, ки ҳоло аз ҷониби Форуми иқтисодии ҷаҳонӣ, Созмони ҷаҳонии тандурустӣ ё қонунҳо нашр мешаванд, мутолиа
кунед, дигар дар онҳо аз духтурон ва беморон ҳеҷ ёдоварие нест.
Сипас онҳо танҳо дар бораи провайдерҳои тандурустӣ сӯҳбат мекунанд. Ин калимаи нави маъмул аст.
Мо ҳама хизматрасониёни соҳаи тандурустӣ ҳастем.
Ҳамчун духтур, ман дигар дар бисёре аз ин мақолаҳо зикр намешавам.
Ва ин, ба назари ман, боис мешавад, ки ҳама чиз бениҳоят бешахсӣ ва ғайриинсонӣ гардад ва он чизеро, ки
тиб бар он асос ёфтааст — эътимодро — аз даст диҳад.
Агар шумо мақолаҳои Форуми иқтисодии ҷаҳонро мутолиа кунед, ҳоло он ба зеҳни сунъӣ низ дахл дорад, ки
дар ҳоли тарҳрезӣ қарор дорад ва оянда хоҳад омад.
Дар як ҳуҷҷат ба таври буквалӣ омадааст: Ба таври буквалӣ пешбинӣ шудааст, ки системаҳои триаж, ки аз
ҷониби зеҳни сунъӣ эҷод шудаанд, истифода шаванд.
Яъне, онҳо ҳатто менависанд, ки дар оянда барномарезӣ шудааст, ки як зеҳни сунъӣ, яъне компютер, қарор хоҳад гирифт, ки
кӣ кадом табобатро ва кай ва дар куҷо мегирад ва кӣ намегирад.
Пас ин ихтироъ нест – ман чунин даъво намекунам – ин дар як мақолаи Форуми иқтисодии ҷаҳонӣ зикр шудааст.
Ин дидгоҳи ин мардум аст. Ва ин як равандест, ки харобкорона аст ва комилан ба самти нодуруст меравад.
Ва ба назари ман, ин бояд қатъиян рад карда шавад ва барои мубориза бо он чораҳои фаврӣ андешида шаванд.
Барои табобати одамон ба мо ягон компютер ё рақамҳои телефонӣ лозим нест.
Ҳоло пешгирӣ комилан вуҷуд надорад.
Ҳамчун табибон, мо дар соҳаи тандурустӣ ҳангоми омӯзиш қариб ҳеҷ чиз намеомӯзем, ки чӣ гуна касеро солим нигоҳ дорем.
Ва ҳамин нуқтаи ҳалкунанда аст. Зеро агар мо мардумро солим ва тавоно нигоҳ дорем, барои беморӣ доруҳои камтар
лозим мешаванд, бемористонҳои камтар заруранд ва ғайра.
Ва ҳардуи ин рушдҳо номатлубанд.
Ва вақте ки шумо ба назар мегиред, ки мо низ дар инҷо, дар қисмати Аврупои мо, ин анъанаро доштем.
Аммо сипас Бунёди Рокфеллер омад ва пас маъракаҳои бузурге омаданд, ки дар солҳои
1960-ум, 1970-ум ва 1980-ум ташкил шуда буданд.
Шумо метавонед ҳама чизро бихонед дар бораи он, ки чӣ гуна мардумро бо ният аз ҳуқуқҳои худ маҳрум карданд, дигар
иҷозат надоданд, ки назорати саломатии худро ба даст гиранд, балки онҳоро маҷбур карданд, ки ба мақомот такя кунанд.
Ва он гоҳ он низ ба омӯзиши мутахассисони тиббӣ ворид карда шуд.
Ва ин маъно надорад. Агар ман хоҳам, ки дар боғам як растанӣ хуб рушд кунад, вақте ки он мушкилӣ
дорад, ман ба он намеравам ва чизеро болояш намерезам.
Ба ҷои ин, ман мебинам, ки ӯ чӣ мехӯрад, чӣ менӯшад ва чӣ қадар офтоб мегирад.
Пас, дар асл, агар мо инро каме аз система хориҷ кунем, медонем, ки он воқеан яке аз принсипҳои асосии низоми тандурустӣ аст.
Ва мо қаблан ин гуногунрангии назарҳоро доштем – ман ҳамеша аз хондани китобҳои қадимӣ дар бораи равишҳои тиббӣ лаззат
мебарам – пеш аз Бунёди Рокфеллер санъати шифобахшӣ вуҷуд дошт.
Ҳар кас доруи шахсии худро дошт. Он чизе, ки як нафар дар як деҳа бо мардумаш анҷом медод, ҳатман маънои онро надорад, ки ӯ
ҳамин корро чанд кӯча дуртар дар деҳаи дигар анҷом дода бошад.
Аммо ҳамин тавр тамоми ин ҳодиса рушд ёфт.
Чӣ гуна ин рушд ба вуҷуд омад, ки Фонди Рокфеллер, тавре ки шумо чанд маротиба зикр кардед, дар чанд даҳсолаи
охир, дар 100 соли охир чунин нуфузи азим ба даст овардааст.
Чаро он аз ин ҷанбаҳои шифобахше, ки мо қаблан доштем, дур шуда, ба ин тибби пурра техникӣ ва фармасевтӣ гузашт?
Пул. Хуб, он хеле содда буд. Он замон, дар оғози асрҳои XIX ва XX, гомеопатия, остеопатия, хиропрактика ва
натуропатия ҳама ихтисосҳои тиббӣ эътирофшуда буданд, ки параллел ба ҳам амал мекарданд ва ҳуқуқҳои баробар доштанд.
Ва пас мардум фаҳмиданд, ки, хуб, аз петрохимиё метавон бисёр бештар пул кор кард.
Ва сипас дар тиб чунин вазъият ба вуҷуд омад: ман танҳо як аломат дорам ва танҳо як дору дорам – ва ҳама чизҳои
дигаре, ки шахсиятро ташкил медиҳанд, нодида гирифта мешаванд.
Бале, чунон ки гуфтам, ҳеҷ таваҷҷӯҳе ба шифо додани одамон нест; масъала дар он аст, ки онҳоро то охири умр бо дору нигоҳ доранд.
Ва дар мавриди бемориҳои дилу рагҳо, эҳтимолан равшантарин чиз ин аст, ки мо сабаби онро медонем.
Мо табобатҳои муассирро медонем, аммо дар низоми ҳозираи мо ҳеҷ гуна ҷубронпулӣ вуҷуд надорад ва
ҳеҷ духтур наметавонад рӯзгори худро пеш барад.
Ва мо аллакай дар Скандинавия моделҳои дигаре дорем, ки дар онҳо ҳар як духтур танҳо як маблағи муайян, як маблағи
доимӣ, як нархи якхела дар як моҳ дорад – ва фарқ намекунад, ки чанд бемор дорад ё бо бемор чӣ кор мекунад.
Ин низ метавонад барои як системаи оянда имконпазир бошад.
Мо инчунин бояд эҳтиёткор бошем, ки сохтори дигари марказӣ, ки дар ҳама ҷо ҳузур хоҳад дошт, эҷод накунем, зеро мо
бояд Созмони Умумиҷаҳонии Тандурустиро тарк кунем, зеро медонем, ки пуштибонони молиявии он кӣ ҳастанд.
Аммо ман фикр мекунам, ки ин ҳаракатҳои децентрализатсияшуда дар берун аз система хеле умедбахшанд.
Ин барномаро чӣ гуна метавон тағйир дод?
Кӣ ҳуқуқи қабули қарорро дошт? Ва барои он ки ба донишҷӯёни ҷавони имрӯза доруи фардо дода шавад, чӣ бояд рӯй диҳад?
Ояндаи тиб бояд бисёр чизҳоро тағйир диҳад. Он бояд таъсири саноатро ба барномаҳои таълимӣ тағйир диҳад.
Ин аввалин чизест, ки бояд рӯй диҳад.
Дуюм чизе, ки бояд рӯй диҳад, ин аст, ки мо истилоҳи «мувофиқ ба намуд»-ро барои инсонҳо дубора ҷорӣ кунем.
Чизе ҳаст, ки ҳар инсон аслан ба он ниёз дорад; он ҷузъи табиати мост.
Ва ин ба ҳамаи одамон дахл дорад. Ин ба намуди инсон мувофиқ аст. Мувофиқат ба намуди инсон
бояд принсипи асосии барномаи нави таълимӣ бошад.
Пас, албатта, мо маҷбур хоҳем шуд, ки роҳнамоҳоро тағйир диҳем.
Танҳо роҳнамоҳо, худи калима гӯё ба ВАО-и пешбар ишора мекунад, мушкили бузурге ҳастанд, ки саноат эҷод кардааст.
Ва духтурон бовар доранд, ки бояд дар доираи ин роҳнамоҳо амал кунанд ва ҳар чизе, ки
аз онҳо ба чап ё ба рост дур бошад, манъ аст.
Ва онҳо аз истифодаи ақли худ метарсанд, зеро барои ин омӯзонида нашудаанд.
Профессор Бакди, вақте шумо ба ҳамкороне, ки ҳанӯз дар ин тафаккури кӯҳна бовар доранд, ки сиёсати
марбут ба вируси коронӣ дуруст буд ва эмгузаронӣ муҳимтар аст, чӣ гуна метавонем ба онҳо расем?
Оё шумо ягон идея доред, ки чӣ гуна мо метавонем онҳоро ба воқеият наздиктар кунем?
Гӯё духтурон беақл бошанд. Онҳо беақл нестанд. Аксари онҳо хеле зирак ҳастанд.
Онҳо намехоҳанд, ки бадӣ рӯй диҳад. Аксари онҳо чизҳои хубро мехоҳанд.
Аммо онҳо мағзшӯӣ шудаанд, Майкл. Онҳо мағзшӯӣ шудаанд.
Танҳо теъдоди каме наҷот ёфтанд ва дарк карданд, ки дастурҳо ва тавсияҳо дуруст нестанд.
Ҳоло, ки мо ин фалокатро бо коронавирус аз сар гузаронидем, шояд расидан ба онҳо осонтар шавад.
Ин ҳикояҳои эмгузаронӣ ба вуҷуд омаданд, зеро дар ниҳоят сохта шуда буданд. Ва дар онҳо ҳақиқат хеле кам аст.
Ва ҳақиқат ин аст, ки дар бисёр ҳолатҳо ин эмҳо таъсироти паҳлӯии даҳшатнок доранд. Аммо кӣ ҷуръат мекунад, ки инро бигӯяд?
Матбуоти асосӣ ва ҳамаи онҳое, ки ба онҳо гӯш карда мешавад, мегӯянд: алюминий маъмултарин металли вазнин дар ҷаҳон аст.
Ва ҳама онро ҳар рӯз нафас мекашанд ва мехӯранд. Он ҳеҷ кор намекунад.
Ва миқдорҳои ками моддаҳое, ки бо ин ваксинаҳои ғайрифаъол ворид мешаванд, дар ҳамаи ваксинаҳои ғайрифаъол мавҷуданд ва нисбатан
дар консентратсияҳои баланд қарор доранд. Онҳо хеле камтаранд нисбат ба он чизе, ки
шумо мехӯред, пас дар бораи он фаромӯш кунед.
Аммо он чизеро, ки мардум ба шумо намегӯянд, ин аст, ки байни хӯрдани чизе ва ворид
кардани он ба баданатон фарқи калон вуҷуд дорад.
Зеро он чизе, ки ворид карда мешавад, дақиқ ҳамон чизест, ки ман дар бораи вируси коронӣ гуфта будам.
Ин ваксинҳо дар ҷойи тазриқ намемонанд; онҳо ба хун ворид мешаванд.
Ва алюминий дар хун фавран ба ҳамаи узвҳо, аз ҷумла мағз, ворид мешавад.
Яке аз он нафароне, ки дар ин бора бештар медонад, дар паҳлӯи ман нишастааст.
Ва ин алюминий барои мағз зараровар аст. Алюминий дар мағз ҳеҷ фоидае намерасонад, танҳо зарар меорад.
Ва он инчунин ба ҳамаи узвҳои дигар таъсир мерасонад. Ва алюминий ҳеҷ кори хубе намекунад. Оё ин дуруст нест?
Аз ин рӯ ман пешниҳод мекунам, ки мо инро бозбинӣ кунем.
Оё мо мехоҳем, ки воксинаи дорои алюминийро ба мушакҳои кӯдакони се моҳа – ҳоло онҳо мехоҳанд ҳатто
барвақттар шурӯъ кунанд – ворид кунем, то дар хуни кӯдак консентратсияҳои заҳролуд ба даст орем?
Ҳамеша. Онҳо заҳрнок ҳастанд.
Ва ҳар қадар кӯдак хурдтар бошад, консентратсия баландтар аст, зеро он ба таври табиӣ дар ҳамин ҳаҷми хурд паҳн мешавад.
Бале, ва хеле кам рух медиҳад, ки вирусҳо воқеан ба хун ворид шуда, дар миқдори зиёд паҳн шаванд.
Бале, агар ин рӯй диҳад, шумо метавонед хеле бемор шавед. Аммо ин хеле кам рух медиҳад, зеро
– ва ин низ бо ҳамкорони ман мушкилот дорад –
рақамҳо дар тиб ҳеҷ маъно надоранд. Шумо рақамҳоро намефаҳмед.
Онҳо намефаҳманд, ки агар касе воқеан грипп ё коронавирус дошта бошад ва вирус ба хун роҳ ёбад — хоҳ 10 вирус,
хоҳ 100 вирус ё миллионҳо вирус — мардум аз он намемиранд.
Баръакс, агар шумо миллиардҳо, на миллионҳо генҳоро бастабандӣ карда, онҳоро хуб муҳофизат кунед, то ки нобуд
нашаванд, ва ба бадан ворид созед, пас хун бо як қатор вирусҳои муҳофизатшуда пур мешавад.
Ва агар онҳо антителоҳо дошта бошанд, антителоҳо наметавонанд ҳамла кунанд, зеро ин
бастабандии липидӣ вирусҳо ва генҳоро муҳофизат мекунад.
Ва ин ҷинояти бузурге аст, ки содир шудааст.
Аҳ. Ин одамон, лауреатҳои соли гузаштаи Нобел, кафолат додаанд, ки генҳои ношикастшаванда дар миқдорҳои бениҳоят
зиёд ба баданҳои миллионҳо одамон ворид карда шаванд, ман бовар дорам, то ҳол як миллиард нафар, ҳа.
Ва чизе, ки даҳшатовар аст, ин аст, ки онҳо медонистанд, ки таъсирот номаълум буданд.
Мувофиқи Институти Роберт Кох, маълумоти дахлдор танҳо пас аз ба бозор баровардан ҷамъоварӣ хоҳад шуд.
Шумо бо ин эълом мекунед, ки бояд озмоиши инсонӣ гузаронида шавад.
Ман бе сухан мондам. Ва ҳоло ман аз ҷаҳон даъват мекунам, ки дар ин бора чорае андешад. Ман воқеан
бояд бигӯям, ки инҳо ҳамаашон созишгарон ҳастанд.
Вақте ки ман тиббиро мушоҳида мекунам ва ҳамчунин узви Ассотсиатсияи тиббӣ ҳастам ва бо ҳамкасбон
сӯҳбат мекунам, мебинам, ки чӣ гуна баъзе духтурон ҳоло аз он чи рӯй додааст, таъсир гирифтаанд.
Онҳо намехоҳанд дар бораи он сӯҳбат кунанд, аммо ҳама, ё ҳадди ақал аксари духтурон, медонанд, ки чизе хеле бад рӯй додааст.
Агар ба он назар кунед, дар Олмон назарсанҷӣ нишон медиҳад, ки тақрибан нисфи аҳолии Олмон касеро
мешиносанд ё худ аз таъсироти тарафии ваксина осеб дидаанд.
Ба назари ман, дар солҳои охир вируси коронавӣ ба буҳрони бунёдӣ дар тибби муосири ғарбӣ оварда расонид.
Ва мардум мебинанд, ки ҳамааш комилан беасос буд, бо ҳарфи N-и калон.
Шумо фикр мекунед, чанд нафар ба клиникаи ман бо мушкилоти саломатӣ пас аз эмгузаронӣ меоянд, дар ҳолате ки
бобо аз эмгузаронӣ фавтидааст, хоҳар пас аз эмгузаронӣ вазнин бемор шудааст, ё хешовандон, шиносони шумо?
Одамон дар клиника назди ман меоянд ва мегӯянд: «Доктор, ман эм нагирифтаам, аммо ҳамкорони
ман, ки эм гирифтаанд, доимо бемор мешаванд.»
Онҳо ҳамеша ноком мешаванд. Мо ҳама инро ҳар рӯз эҳсос мекунем. Ва мо, духтурон, инро ҳар рӯз эҳсос мекунем.
Табибон дар ин бора сӯҳбат карданро дӯст намедоранд, зеро бисёре аз онҳо, албатта, барои эмгузаронӣ ҳавасмандӣ кардаанд.
Аммо мо ҳоло шоҳиди фурӯпошии далелҳо ҳастем.
Рост гӯям: Ҷон Иоаннидис беш аз 20 сол пеш мақолае нашр кард, ки дар он гуфта мешуд, 90 фоизи
тадқиқотҳо бардурӯғанд – яке аз васеътарин нашрияҳои илмӣ.
Ва ҳоло мардум инро дарк мекунанд. Ҳар рӯз мардум мефаҳманд, ки он чизеро, ки ба онҳо дар
бораи эмгузаронӣ гуфта буданд, дуруст нест.
Ин қадами навбатӣ дар ин система аст, ки сабаби буҳрони тиббиро шарҳ медиҳад.
Ва мо медонистем, ки чӣ барои мо зараровар буд ва чӣ судманд.
Меъёрҳо барои табобати эмгузаронӣ дар муқоиса бо аутизм равшан карда шуданд. Мо медонем, ки он хатарнок аст.
Ҳоло мо метавонем бигӯем: «Хуб, мо боз даҳ сол тадқиқот хоҳем кард.»
Аммо дар давоми даҳ соли оянда ҳар рӯз кӯдакон бо хатари аутизм 1 ба 32 ё ҳатто баландтар
таваллуд хоҳанд шуд. Чаро мо инро ба поён намерасонем?
Чаро мо онро иҷро карданро бас намекунем, то даме ки боварӣ ҳосил накунем, ки онро истисно карда метавонем?
Савол дар он нест, ки оё мо метавонем исбот кунем, ки ин ҳолат вуҷуд надорад, балки дар он аст, ки мо бояд ба он хотима
диҳем, то ҳеҷ кас бо имкони бемор шудан аз он чизе, ки мо тағйир додаем ва қаблан вуҷуд надошт, ба дунё наояд.
Онҳое, ки донишро назорат мекунанд, инчунин назарҳоро назорат мекунанд.
Ва, албатта, актёрҳо ва шабакаҳои глобалистӣ аз ин хуб огоҳанд.
Милиардҳо фунтҳо дар саросари ҷаҳон ба шабакаҳои рӯзноманигорон ва ширкатҳои расонаӣ ҷорӣ мешаванд, ки ҳукумати тафсирӣ бар ҳар
рӯйдод ва таҳаввули муҳими ҷаҳонро нигоҳ медоранд ва, аз ҳама муҳим, ба аҳолӣ дақиқ мефаҳмонанд, ки дар ин бора чӣ фикр кунанд.
Ин монополияи иттилоотӣ низ сутуни марказии табдили глобалистӣ мебошад.
Ва ҳамин сутуни асосӣ дар мубориза байни элитаҳо ва мардум аст.
Муҳимтарин восита барои расидан ба маҳрумият аз озодӣ барои ҳама равшан аст.
Пас, имрӯзҳо ҳар кас метавонад телефони мобилии худро гирифта, видео сабт кунад ва
онро ба TikTok, Instagram ё YouTube бор кунад.
Фақат фикру дидгоҳҳои худро мубодила кардан. Ин қадами аввал аст.
Ва агар шумо хоҳед, ки ба таври оммавӣ ба ин василаи алтернативӣ шомил шавед, пас ҳар кас метавонад ин корро анҷом диҳад.
Ва ҳамин чизи мусбат дар бораи рӯзи имрӯз аст.
Мо метавонем аз васоити ахбори омма барои кори мусбат истифода барем ва паёми мусбатро паҳн кунем.
Ё мо тамоми рӯз дар кат мемонем, TikTok-ро мегаем ё сериалҳоро тамошо мекунем.
Ва ҳамеша аз қарори худи шумо оғоз мешавад: ман чӣ интихоб мекунам?
Агар ман хоҳам дар ин ҷаҳон чизеро тағйир диҳам, пас ман бояд чизеро анҷом диҳам.
Падари ман ин чаҳорум ҳокимиятро бодиққат омӯхт ва фаҳмид, ки чаҳорум ҳокимият аслан
чаҳорум ҳокимият нест, балки ҳокимияти аввал аст.
Дигар барои ин таблиғи ҷангӣ, барои ин нашрияҳои ба ном пешсаф, ки миллиардҳоро сарф мекунанд ва бо дурӯғҳои даҳшатнок машҳуранд,
пардохтҳои ҳатмӣ вуҷуд нахоҳанд дошт. Ба ҷои ин, ин чоруми ҳокимият ба ҳокимияти аввал табдил ёфтааст
ва бояд дубора ба мардум баргардад, аз ин рӯ ӯ барои шабакаи мардумӣ сахт кор кардааст.
Ва ман низ калиди расонаҳои навро дар инсони нав мебинам, ки дар он ҷо ӯ воқеан ба ин ноил шудааст.
Вай дар асл инро дар як ҷумлаи барангезанда гуфт. Вай гуфт: «Ҷаҳони нав бе пул аст.»
Ва баъд, ҳа, барои ин пул лозим аст. Албатта, барои ин пул лозим аст, аммо ин масъалаи асосӣ нест.
Балки ин хизмати ихтиёрӣ аст, додани ва пурра сарф кардани худ дар боварии қавӣ, ки ҳама чиз баргашта хоҳад омад, зеро
онҳое, ки кӯшишҳоямро мебинанд, маро дастгирӣ хоҳанд кард.
Ва дар ин ҷо ман пешсаф шудани худро ҳамчун модели ифротӣ барои оянда мебинам.
Ҳоло ӯ инчунин мехоҳад маблағгузории ВАО-и озодро аз ҳама ҷо қатъ кунад.
Ман дар AUF1 шунидам, ки даҳ ҳисоби корбарӣ бекор карда шуданд. Ҳама мехоҳанд дохил шаванд.
Дар ин ҷо дар ВАО-и озод пояи устувор вуҷуд дорад, ки дар он одамон ихтиёран вақти худро сарф
мекунанд ва мегӯянд: «Ин ҳадафи ман аст, ин кори ман аст.»
Пас аз кор ман вақти худро, малакаҳои худро ва дониши худро ҳадя мекунам.
Ман фикр мекунам, ки ин пояест, ки ба ВАО-и нав амнияти бениҳоят калон медиҳад ва ҳамзамон кафолат
медиҳад, ки он ҳамчун ҳаракати маъмул боқӣ мемонад.
Ҳамин чиз дар кори мост, ки маро ин қадар мафтун мекунад. Ҳамин тавр он ба вуҷуд омад.
Имрӯз мо зиёда аз 2 000 ихтиёрӣ дорем, ки дар лоиҳаҳои гуногун кор мекунанд:
Stimme&Gegenstimme барои паҳнкунии офлайн пешбинӣ шудааст.
Мо мегӯем, ки ин танҳо як варақаи A4 аст, пеш ва пас, ва ман онро ба ду нафар медиҳам ва онҳоро ташвиқ мекунам, ки онро ба ду
нафари дигар диҳанд, ки сипас онро ба ду нафари дигар медиҳанд.
Мо ҳоло ин шабакаро месозем. Инчунин, барои ман ин як консепсия аст, ки хусусияти он хоси расонаҳои нави имрӯза мебошад.
Аммо он ҳамеша бар одамон асос меёбад. Он бар тағйири худатон, бар худатон ва бар амал кардани худатон асос меёбад.
Системаи нав бар асоси одамони нав сохта шудааст.
Ва пас мо инчунин метавонем мутмаин бошем, ки ҳеҷ гуна вобастагии корпоративӣ вуҷуд
надорад, ки дар кори ихтиёрӣ боз ҳам беҳтар аст.
Шумо умуман аз ҷиҳати молиявӣ вобаста нестед, аммо воқеан метавонед он чизеро, ки бояд гуфта шавад, бигӯед.
Ҳамчунин хеле таъсирбахш буд, ки он замон чӣ гуна рӯҳияи ҷомеа дар миёни шумо рушд ёфт.
Пас аз 90 дақиқа толор комилан тоза буд. Ин мисли соат кор мекард.
Ин воқеан таъсирбахш буд. Салом ба ҳама дар ватан.
Бо саломҳои гарм аз падари ман ва тамоми оила.
Бале, бисёр ташаккур.
Ман инчунин аз таҷрибаи худ дар ГДР медонам, ки рӯзноманигорӣ ва ВАО-ро наметавон ҷудо аз низоми сиёсӣ баррасӣ кард.
Дар Ҷумҳурии Демократии Олмон роҳбарияти SED аввал бояд истеъфо медод. Ҳонеккер, Миттаг ва Ҳеррманн аввал бояд истеъфо медоданд,
яъне раҳбари ҳизб, раҳбари иқтисод ва раҳбари пропаганда.
Ва сипас, дар рӯзи дигар, рӯзноманигорӣ тавонист дақиқ ҳамон чизеро расонад, ки мардум аз он мехостанд.
Имрӯз мо манзараи расонаӣ, манзараи расонаҳои асосиро дорем, ки комилан дар дасти давлат, сиёсат ва корпоратсияҳо қарор дорад.
Албатта, ин ба радиову телевизиони давлатӣ ва платформаҳо дахл дорад, аммо инчунин ба нашрияҳои асосӣ, ки
ба чанд хонаводаи бениҳоят сарватманд – Моҳн, Бурда Бауэр, Холцбринк – тааллуқ доранд.
Пас ман бояд диди худро бо ҷомеае оғоз кунам, ки дар он ҳамаи мо, аз ҷумла онҳое, ки дар ин подиум истодаанд, онҳое, ки дар ин
ҳуҷра ҳастанд ва онҳое, ки тавассути экранҳоямон тамошо мекунанд, метавонанд назари худро баён кунанд ва дар қабули
қарорҳое, ки ба ҳаёти мо таъсир мерасонанд, иштирок кунанд.
Барои ноил шудан ба ин, мо на танҳо ба маълумот, чунон ки шумо дар муқаддимаатон зикр кардед, балки пеш аз
ҳама ба шаффофият ниёз дорем. Маълумот абзори қудрат аст.
Дар солҳои охир мо дар ин соҳа, яъне дар соҳаи зидди таблиғот, як ҷаҳиши квантӣ доштаем.
Ман ҳанӯз ҳам мехоҳам донам, ки вазъи молиявӣ чӣ гуна аст ҳар вақте ки барои хайрияҳо даъват мешавад, ҳатто агар ин ба
ӯҳдадории тамоми умр ё шавқу рағбат, мисли ҳолати шумо, Элиас, вобаста бошад. Ҳар вақте ки барои хайрияҳо даъват
мешавад, ман ҳанӯз ҳам мехоҳам донам, ки вазъи молиявӣ чӣ гуна аст. Оё пахшкунанда ба даҳ еврои ман вобаста аст ё не?
Ин як ҷузъи диди ман аст: шаффофият. Қисми дуюм, сутуни дуюм, гуногунӣ аст: гуногунии мавзӯъҳо, гуногунии нуқтаи
назарҳо, гуногунии афкор. Гуногунӣ дар заминаи муаллифон.
Пас на танҳо академикҳои маъмулӣ аз шаҳрҳои калон бо ҳама гуна ранги пӯст ва ҳар гуна тамоюли ҷинсӣ, балки
писари синфи коргар, духтари деҳқон ва кӯдакони деҳот низ.
Шояд инчунин гуногунӣ дар шаклҳои ташкилотӣ. Чаро бо иштироки ҷамъиятӣ ва суханрониҳои ҷамъиятӣ таҷриба накунем?
Бе тағйир додани сохторҳои сиёсӣ, мо манзараи дигари расонаӣ нахоҳем дошт.
Мо дар асл дар ин конфронс ояндаро дидем.
Пас мо бояд танҳо идома диҳем, инро дар рӯҳияи як утопияи воқеӣ таблиғ кунем, чизҳоро санҷем ва ба ҳамин тариқ фишорро то
дараҷае афзоиш диҳем, ки сохторҳои сиёсӣ воқеан тағйир ёбанд.
Мо аз ҳолате меоем, ки расонаҳои асосӣ бар афкор ҳукмронии мутлақ доштанд.
Пас, агар шумо 20 сол пеш ВАО-ро истеъмол мекардед, шумо танҳо ВАО-и асосиро ҳамчун алтернатива доштед. Ва
бо пайдоиши интернет ин ба таври назаррас тағйир ёфт.
Дар ниҳоят, рафтори истеъмоли ВАО низ ба сатҳи саводи медиаии тамошобин вобаста аст.
Аз ҳама муҳим, ман мехоҳам дар оянда дар ин соҳа каме пешрафти бештарро бубинам.
Зеро агар тамошобинон аз усулҳои манипулятсионӣ, ки ҳар рӯз нисбат ба онҳо истифода мешаванд, огоҳ мешуданд,
муқовимати онҳо нисбат ба ин усулҳо хеле зиёдтар мешуд.
Ва пас пропаганда низ камтар самаранок мешуд.
Ва ҳа, ман танҳо васоити ахбори оммаро мехоҳам, ки ба мардум маълумот диҳанд, то онҳо тавонанд ҳаёти худро беҳтар созанд.
Ва на баръакс, чунки мо ҳоло инро эҳсос мекунем.
Мо барои манфиати худ ВАО истеҳсол намекунем, зеро метавонистем кори дигареро ҳам анҷом диҳем.
Мо боварӣ ҳосил мекунем, ки ҷомеа, сиёсат, шароити доирӣ ва оянда тағйир меёбанд.
Азбаски ман фарзанд дорам, бисёре аз шумо низ фарзанд доред. Мо намехоҳем, ки онҳо дар ҷаҳоне ба воя расанд, ки дар он онҳо чизе
ҷуз ғулом нестанд, ё ки дар он трансгуманизм маънои онро дорад, ки онҳо дигар ҳуқуқи
зинда мондан надоранд ва бояд нест карда шаванд.
Пас мо мехоҳем, ки чизе амиқан тағйир ёбад.
Ва ҳамин аст, ки вақте сухан дар бораи ВАО-и алтернативӣ ё мавзӯи нороҳати цензура меравад, мардум ҳамеша
мегӯянд, ки ин танҳо мушкили мост. Ин мушкили ҳама аст.
Агар цензура вуҷуд дошта бошад ва расонаҳои алтернативӣ набошанд, мардум наметавонанд иттилоот гиранд.
Ва пас онҳо наметавонанд назари худро ташаккул диҳанд.
Агар мо ВАО-и озод хоҳем, ба шаҳрвандони озод ниёз дорем, ба сиёсати озод ва озодшуда ниёз дорем.
Онҳо зарфҳои ҳампайванд ҳастанд. Ва бидуни якеаш дигаре имконнопазир аст.
Ва бо пешрафт дар ВАО мо низ дар ҷомеа пешрафт мекунем.
Ҳамон қадаре ки ҷомеа пеш меравад, муносибатҳои сиёсии қудрат низ тағйир меёбанд.
Зеро вақте дурӯғҳо бо ҳақиқат бархӯрд мекунанд, мо медонем, ки дар ниҳоят кӣ ғолиб мешавад.
Ва дар ибтидо, албатта, шумо танҳо мехоҳед мавзӯъҳоро омӯзонед ё баррасӣ кунед, ки дар гузашта маро шахсан
ҷалб карда буданд ё ҳанӯз ҳам имрӯз маро ҷалб мекунанд.
Ман инро зикр мекунам ва дарҳол аз YouTube ва ин платформаҳо вокуниши манфӣ ва фишор мебинам.
Аммо идома додан ва таслим нашудан калидӣ аст.
Ва ин хеле, хеле душвор аст. Аммо ман имрӯз дар ин конфронс мебинам, ки ин имконпазир аст.
Албатта, беҳтар мешуд, агар ҷавонони бештар ин қадамро бардошта, ба муҳокимаи ҷамъиятӣ мебаромаданд ё ҳадди
ақал ҷуръат мекарданд, ки назари худро иброз кунанд.
Одамоне, ки ҳанӯз дар ин, ҳа, ман барои он калимаи олӣ ёфтам, дар зиндони андешаи ВАО-и асосӣ маҳбус
мондаанд. Ҳа, мо чӣ гуна метавонем ба онҳо расем?
Ман бовар дорам, ки ба ҷуз аз зиндони андеша, одамон зиндони дуюм доранд — зиндони
фаровонӣ. Ин низ имрӯз чанд маротиба зикр шудааст.
Дар таҳқиқоти ман ман омӯхтам, ки чӣ чиз мардумро водор мекунад, ки дидани хабарҳои ҳаррӯзаро қатъ карда,
масалан, ба AUF1 гузаранд. Ҷавоб нисбатан сода аст.
Ҳамеша бояд байни таҷрибаи шахсӣ ва нақли расмӣ фосила вуҷуд дошта бошад.
Вақте ки нақли расмӣ дигар бо таҷрибаи шахсӣ мувофиқат намекунад, мардум дар Голан ё дар дигар
ҷоҳо ба ҷустуҷӯи маълумоти дигар шурӯъ мекунанд.
Рӯз то рӯз бештари одамон ин халалҳоро дар ҳаёти ҳаррӯзаи худ эҳсос хоҳанд кард.
Ва сипас хуб аст, ки пешниҳодҳое мисли пешниҳоди шумо, пешниҳоди шумо, ҳама чизе, ки мо дар ин саҳна дорем,
вуҷуд доранд, зеро ҳамин ҷо мардум ҷавобҳоро хоҳанд ёфт.
Пас дар ин ҷо низ танҳо масъалаи идома додан ва бовар кардан аст, ки воқеият ва, бинобар ин, вақт дар тарафи мост.
Маълумоти иқтисодӣ нишон медиҳад, ки дар соли оянда, 2025, мавҷи беназири нокомии пардохтпазирӣ фаро
хоҳад гирифт, ки бо худ бекории оммавӣ ва ғайраро меорад.
Чанд рӯйдоди хеле ҳайратангез дар пеш аст, ва мо бояд худро омода созем, устувор истода, ҳамеша омода бошем ва
ҳамчун маякҳо барои онҳое, ки дар торикӣ ба таври ногаҳонӣ ба берун меоянд, шинохта шавем.
Ва ҳамин аст сабаби аслӣ. Мо бояд воқеан расонаҳои GEZ-ро водор кунем, ки дар шомҳо ба таври ихтиёрӣ бо истифода аз захираҳои худ
ва пайгирии манфиатҳои худ кор кунанд. Он гоҳ мо дар шароити баробар хоҳем буд ва метавонем
бубинем, ки мардум воқеан ба чӣ чизҳо шавқманданд.
Аз аввали кор мо ба серверҳо ва инфрасохтори худ такя кардем, аммо ба дигарон иҷозат надодем, ки ҳамин корро кунанд, ва ман
бовар дорам, ки ҳамин санг аст, ки метавонад Голиафро сарнагун созад, агар ҳар кас камони сангпартояшро
ёфта, системаҳои децентрализатсияшудаи худро ташкил кунад.
Ва баъд аз он шумо бо ҳам шабака месозед ва иттиҳод мекунед, ҳамдигарро меёбед, децентрализатсияшуда.
Аммо бигзор бигӯям, чӣ гуна метавонед оғоз кунед: ин ҷо шабакасозии маҳаллӣ аст, албатта ҳамин калидист, воқеан ба мардум
муроҷиат кардан ва гуфтан: «Дӯстони азиз, шумо дар саҳро ҳастед, ба мо маълумот расонед, мо ба беҳтарин
коршиносон ниёз дорем, мо бояд беҳтарин маълумотро дошта бошем.»
Ман низ мегӯям, ки касбӣ будан ва ғайра комилан зарур ва муҳим аст.
Аз тарафи дигар, агар шумо воқеан беҳтарин маълумот ва беҳтарин коршиносонро дошта бошед, мо ҳамеша ҳайрон мешудем, ки чӣ гуна
барномаҳои бениҳоят ғайрикасбӣ миллионҳо тамошобинро ҷалб мекарданд, дар ҳоле ки мо дар
дигар истеҳсолот сармоягузорӣ мекардем ва ғайра.
Мо инчунин филмҳои пурраметраж ва филмҳои синамоиро ҳама дар асоси ихтиёрӣ месохтем ва моро пайваста аз кинотеатрҳо
ва дигар ҷойҳо ронда мебароварданд; ин кори хеле бузург буд.
Ва шумо дар паҳлӯ чизҳои дигар ҳам истеҳсол мекардед, аммо он чизе дошт, ки дигарон
надоштанд, ва мардум онро мехостанд, ба он ниёз доштанд.
Пеш аз он ки мо дар ин ҷо ба мувозина ва адолати бештар ноил шавем, мо бояд ҳамаи воситаҳоро истифода барем ва шабакаҳои
маҳаллӣ дар ин ҷо як афзалияти бебаҳс аст, ки мо онро ҳамчун стратегияи марказӣ барои оянда мебинем. Мо бояд
ҳама чизро — серверҳои децентрализатсияшуда, шабакаҳои иҷтимоӣ — то ҳадди имкон истифода барем.
Мо ҳамеша стратегияҳои нав, равишҳои нав ва усулҳои навро қабул мекунем, гурӯҳҳои корӣ ташкил мекунем, ки дар онҳо муҳокима
мекунем, ки кадом васоити ахбори иҷтимоӣ ба кадом намуди цензура чӣ гуна вокуниш нишон медиҳад ва дар куҷо ҳанӯз чӣ кор мекунад?
Мо бояд дар ҳама ҷабҳаҳо фаъол бошем, аммо шабакасозии маҳаллӣ, даъват кардани мардум ба шабака, берун овардани онҳо аз
анонимӣ ва гуфтан: «Эй, ту дар онҷо ва онҷо зиндагӣ мекунӣ, ба чорабинӣ меравӣ, акс мегирӣ ва онҳоро инҷо мефиристӣ?»
Мо бояд пеш равем ва пас метавонад касбият афзоиш ёбад.
Аммо такрор ба такрор воситаҳои мавҷударо истифода бурда, пурра бо тамоми қувват пеш равед.
Ман аз аввалин лаҳза ин ривояро ҳимоят мекардам, ва бо «аввалин лаҳза» ман соли 2005, 2006-ро дар назар дорам, вақте
YouTube ба вуҷуд омад. Мо аз аввалин лаҳза онҷо будем, ва ба ростӣ, дар ин масъала ман каме саркаш ҳастам.
Ман намегузорам, ки маро аз ин бозори калон дур кунанд.
Дар он ҷо ҳамин тавр аст: агар хоҳед маҳсулотеро фурӯшед, ба бозор меравед ва баланд фарёд мезанед, пас онро мефурӯшед.
Аммо агар касе биёяд ва бигӯяд: «Не, не, шумо метавонед молҳои худро танҳо дар кунҷи дуртарини паси кӯча, дар паскӯча фурӯшед»,
ман бо ин розӣ намешавам, зеро ин рақобати ноодилона аст. Ва ман таъкид мекунам, ки шароит барои ҳама бояд якхела бошад.
Аммо, чунон ки гуфтам, ман саркаш ҳастам. Ин чанд бор бо мо рӯй додааст.
Мо дар оғози соли 2024 дар YouTube дубора оғоз кардем.
Ва ман низ бовар дорам, ки мо ҳатман бояд ин корро анҷом диҳем, зеро маҳз ҳамон ҷоест, ки одамоне ҳастанд, ки мо
бояд ба онҳо расем, то ки ба таври ягон чиз тағйир ёбад.
Агар мо ҳамеша як хел пуфакро бозӣ кунем, ин ҳеҷ кумак намекунад.
Сипас боз манъкуниҳои пинҳонӣ ҳастанд, канали мо бо рақами , 280 000 обуначӣ.
Вақте ки ман дар он ҷо видео бор мекунам, фарқ надорад, ки мундариҷа дуруст аст ё не; тавре ки
шумо гуфтед, он 2000 ё 3000 клик мегирад ва ҳамин.
Агар YouTube дар як лаҳза қарор мегирифт, ки чораҳои радикалӣ андешида, ҳамаи корбаронро ба таври доимӣ аз платформа манъ
кунад, ки бо ёрии зеҳни сунъӣ бешубҳа имконпазир аст, пас мо ба он нуқта мерасидем, ки истеъмолкунандагон
низ маҷбур мешуданд, алтернативаҳои нав ҷустуҷӯ кунанд.
Одамон мехоҳанд фароғат кунанд, нон ва бозиҳо. Мутаассифона, ҳамин тавр аст.
Мо набояд инро дар ин ҳавопайкаи алтернативӣ пурра нодида гирем.
Ман бовар дорам, ки барои тағйироти иҷтимоӣ ва сиёсӣ комилан зарур аст, ки ин васоити ахбори омма низ барҳам дода шаванд.
Ин як ботлоқ аст. Шумо наметавонед онро ислоҳ кунед. Дуюм чиз сензура аст.
Агар мо дар бораи қонунҳо сӯҳбат кунем, цензура бояд бо қонун манъ карда шавад.
Сансорӣ чист? Сансорӣ танҳо маҳдуд кардани мо аз рақобат нест. Не, мо онро бо вируси коронавӣ дидем. Сансорӣ мекушад.
Сансорӣ мекушад. Зеро дар ду соли охир бисёре аз тамошобинон бо мо тамос гирифта, гуфтанд: «Агар ман барномаи шуморо
мебинам, ба худ иҷоза намедодам, ки ин ахмақӣро бихӯрам.»
Ва ҳоло аз ин сабаб ман бемор шудаам ё касеро, ки барои ман азиз буд, аз даст додаам. Ман ҳеҷ гуна шарҳ нагирифтаам.
Ман инро дар Google навиштам: «Ваксинагузорӣ хатарнок».
Ва ман танҳо вебсайти ҳукумати Олмон ва Википедиаро ёфтам, ки дар он навишта шуда буд, ки бехатар аст ва эмгузаронӣ
шуморо муҳофизат мекунад. Ва ҳазор бор видеои Лаутербах.
Пас цензура вуҷуд дорад. Дар оянда ин бояд ҳамчун нокомӣ дар расонидани кӯмак баррасӣ шавад.
Агар ман аз назди садамаи мошин гузашта, танҳо хандида гузарам, метавонанд маро барои кӯмак накардан айбдор кунанд.
Ва вақте ки ВАО ё ширкатҳои Силикон-Валлей маълумотро сензура мекунанд, онҳо метавонанд
мардумро аз маълумоти ҳаётан муҳим ҷудо кунанд.
Ин бояд қатъиян манъ карда шавад, вагарна бозори озод онро танзим мекунад ва мо онҳоро ба
ҳар ҳол дур хоҳем ронд. Аммо ҳамин аст мушкилот.
Инқилобро наметавон дар қадамҳои алоҳида муайян кард, аммо дар ояндаи дур набояд ягон цензура бошад ва
маблағҳои давлатӣ набояд танҳо ба як тараф ҷудо шаванд.
Ин дар бораи демократияи фардо аст.
Рӯз то рӯз бештари мардум ҳолати кунунии Иттиҳоди Аврупоро ҳамчун симулятсияи демократия мешуморанд, ки дар он демократия
бисёр ситоиш ва эҳтиром мешавад, аммо дар асл амалӣ намешавад.
Элитаҳои воке дар Ғарб ва ВАО-и оммавӣ даъво доранд, ки танҳо онҳо демократияро намояндагӣ
мекунанд ва демократияи онҳо бояд ҳамеша ҳимоят шавад.
Дар ҳамин замон, теъдоди афзояндаи одамон маҳрумият аз озодӣ, таъқиби давлатӣ ва зулмро эҳсос мекунанд.
Давлат аксаран ҳамчун абзори дахолаткунандаи қудратмандон дарк мешавад.
Дигар ҳеҷ ишорае ба он мардум нест, ки гӯё тамоми ҳокимият аз онҳо сарчашма мегирифт.
Ман қатъиян бовар дорам, ки барои тавсифи вазъи кунунӣ мо бо якчанд табаддулоти давлатӣ рӯ ба рӯ ҳастем, ки
бо фурӯпошии густурдаи ҷудошавии қудратҳо ҳамроҳ аст.
Ва мо бо як режими бадхоҳ рӯбарӯ ҳастем, ки бадхоҳии он, ба назари ман, барои аксарияти аҳолӣ намоён нест.
Ва ҳамин аст сабаби он, ки ман аз нашри охирини мо, «Gegen­dru­ck», иқтибос меорам:
Як гурӯҳи ҳокими бадхоҳ бо дурӯғҳои ошкор, фасоди густурда ва сензура, таблиғи ҳамаҷониба, нақзи доимии
қонун, ҷангҷӯӣ ва ҳамлаҳои доимии давлатӣ ба ҳар шакли мухолифат ҳокимияти худро нигоҳ медорад.
Дар натиҷа, ҳукуматҳо, иқтисодҳои корпоративӣ ва бюрократияҳои беном рӯз ба рӯз бештар ба
созмонҳои сиёсии ҷиноии шабакавӣ табдил меёбанд.
Истилоҳи «криминакратия» метавонад синдикати даҳшатноки ҳокимияти постмодернизмро ба таври нисбатан муносиб тавсиф кунад.
Ва мо бояд аввал демократияро омӯзем, зеро мо ҳеҷ гоҳ онро надоштем.
Барои ман демократия имрӯз дар як ҷумла маънои баръакс кардани ҳамаи шароити мавҷударо дорад. Ин маънои онро дорад, ки ҳама чизро
аз нав омӯхтан ва ҳама чизро аз нав тамрин кардан лозим аст.
Ва барои анҷом додани суханони ибтидоии худ мехоҳам бигӯям, ки мо бояд ҷиноятҳои солҳои гузаштаро ҳуҷҷатгузорӣ кунем.
Зеро вақте ки система меафтад, ва ман умедворам, ки меафтад, мо ба маркази ҳуҷҷатгузории ҷиноятҳои режим ниёз хоҳем дошт.
Ин зарур аст, агар шумо хоҳед ба ҷомеаи нав пеш равед, зеро гангстерҳо ва ҷинояткорони қадим, ҷинояткорони
созмонёфта, бояд дар доираи қонун ба ҷавобгарӣ кашида шаванд.
Аз ҷиҳати назария, қоидаҳо ва меъёрҳое, ки мо дар Олмон ё Австрия дорем, яъне Конститутсияи соли 1923,
1928 ё Қонуни асосии Олмон соли 1949, хеле хубанд.
Пас онҳо хуб андешида шудаанд ва барои демократия қоидаҳои оқилона муқаррар мекунанд.
Аммо, чунон ки дар солҳои охир — на танҳо солҳо, балки даҳсолаҳо — дидаем, ин чораҳо барои муқобила бо
эрозияе, ки аллакай дар ин ҷо зикр шудааст, кофӣ нестанд.
Ва равишҳои гуногуне ҳастанд, ки ин маҷмӯи қоидаҳоро зери по мекунанд, ё дақиқтараш, қувваҳое, ки мо намебинем, ки
мо интихоб намекунем ва наметавонем назорат кунем, барои таҳмили иродаи бегонагон ба мо истифода мешаванд.
Ва дар ин ҷо ман ду ҷанбаи махсусан муҳими демократияи фардоро мебинам.
Яке ин аст, ки сиёсатмадорон боз намояндагони ҳақиқии мардум ҳастанд. Ҳоло ин хеле возеҳ ба назар мерасад.
Аммо сиёсатмадорони имрӯза ҳамаи манфиатҳоро намояндагӣ мекунанд ва манфиатҳои саноати дорусозӣ, хадамоти
махсуси гуногун ва хадамоти махсуси хориҷиро афзал медонанд.
Ва ин бояд хотима ёбад. Ва вақте ки ӯ намояндаи мардум мешавад, ӯ танҳо дар назди мардум, ҳокими олӣ, ҷавобгӯ аст.
Ва мардум бояд аз қудрати худ огоҳ шаванд.
Ин маънои ҷузъи дуюмро дорад: Мо боз ба шаҳрвандоне ниёз дорем, ки сазовори ин ном ҳастанд ва на танҳо истеъмолкунандагони ниҳоӣ.
Ва ин шаҳрвандон низ бояд худро огоҳ созанд. Ва ин аз барномаи фароғатии лагери ҷангал фаротар меравад.
Ҳорст Зеехофер илова кард: «Касоне, ки қарорҳо қабул мекунанд, интихобшуда нестанд, ва онҳое, ки
интихобшудаанд, қарорҳое надоранд, ки қабул кунанд», ӯ дар он замон ба камераҳо аҷоибона гуфт.
Ҷоизаи сулҳи Нобел ба Иттиҳоди Аврупо, ки ҳоло барои ҷанг бо Русия омодагӣ мебинад, ё
ба қатлкунандаи дронҳо Барак Обама дода шуд.
Мо дар як симулятсияи мутлақ зиндагӣ мекунем.
Ман бовар дорам, ки ин имконпазир аст ва бо ҳамин изҳороти миссиямро ба анҷом мерасонам, ки сиёсатмадороне,
ки масъулият бар ӯҳда доранд, вақте ба онҳо масъулият вогузор мешавад, намояндагони мардум хоҳанд шуд.
Дар байни халқҳои ибтидоӣ имрӯз, агар сарвари онҳо мардумашро қурбон кунад, зеро ки ӯ онҳоро ба кори нодуруст, масалан
оғоз кардани ҷанги ғайриқонунӣ ё кори монанди он, фармудааст, пас ӯро сар мебуранд, мисли, масалан, дар байни ҳиндуҳо.
Масъулият вуҷуд дорад. Ва вақте сиёсатмадор кореро анҷом медиҳад, ки барои ҷомеа зараровар аст, бояд ҷавобгарӣ вуҷуд дошта бошад.
Мо фарҳангӣ ҳастем ва касеро сар намебурем ва касеро аз кранҳо овезон намекунем. Аммо ӯ бояд ҷазо бинад.
Ӯ бояд бо дороиҳояш масъул бошад. Ин дуруст нест.
Мустақилияти суд, озод аз манфиатҳои давлат. Ин чӣ маъно дорад?
Барои ман ин маъно дорад, ки низоми адолат бояд воқеан барои нақзи ҳуқуқ аз ҷониби давлат, нақзи қонун, нақзи
Конститутсия ва эҳтимолан нақзи Кодекси ҷиноятӣ парванда боз кунад ва гунаҳкоронро ҷазо диҳад.
Танҳо дар он сурат мо метавонем итминон дошта бошем, ки додгоҳи мустақил дорем, агар он воқеан давлат, ки метавонад аз
салоҳиятҳояш сӯистифода кунад ё шояд ба Конститутсия ва манфиатҳои шаҳрвандонаш хиёнат кунад, бодиққат назорат кунад.
Ва ҳамин тавр аст. Ва ҳолати шумо инро нишон медиҳад. Бисёр ҳолатҳо инро нишон медиҳанд.
Қариб ҳамаи мо дар як шакл ё дигар аз ин таъсир меёбем.
Аввалан, албатта, пандемияи коронавирус бо миқёси назаррасаш нишон медиҳад, ки маҳз ҳамин чиз рӯй намедиҳад.
Бале, биёед саволро ба Майкл Баллвег ирсол кунем.
Бале, ман мехостам ба он чизе илова кунам, зеро ин хеле муҳим аст. Ҳарҷоӣ танҳо дар торикӣ рух дода метавонад.
Ва ман фикр мекунам, ки бисёре аз мардум намедонанд, ки мурофиаи ҷиноятӣ чӣ гуна сурат мегирад.
Мурофиаҳои ҷиноятӣ оммавӣ ҳастанд, аммо онҳо на сабт мешаванд ва на ба протокол гирифта мешаванд.
Пас дар тамоми ин раванд ҳеҷ чиз сабт намешавад. Ва ин дарҳои ихтилофкории ихтиёриро мекушояд.
Пас, агар мо воқеан бигӯем, ки додгоҳи мустақил дорем, он бояд низ назорат шавад.
Ва ин беҳтарин аст, ки аз ҷониби мардуми оддӣ назорат карда шавад.
Ва, масалан, ҳеҷ сабабе нест, ки парвандаи додгоҳии мисли манро ба таври оммавӣ пахш накунанд.
Аввалан, албатта, барои сабт кардани он чи рӯй дод, то баъдтар онро баррасӣ кардан мумкин бошад.
Инчунин ин ба одамон функсияи назоратиро медиҳад.
Мо низ дар Олмон ҳеҷ гоҳ додгоҳи мустақил надоштем.
Масалан, мақомоти судӣ ҳамеша як сохтори омехта будааст, чунон ки ҳамаи мо медонем.
Ҳамаи прокурорҳои давлатӣ зери дастурҳо қарор доранд ва ҳамин ҷо мушкили аввал аст.
Ва ин маънои онро дорад, ки танҳо ин сохтор ба онҳо имкон намедиҳад, ки ба низоми мустақили додгоҳӣ ноил шаванд.
Сипас мустақил аз судҳои реаксионӣ.
Ман қаблан аз сӯхтагиҳо дидаам; ман аз оилаи ҳуқуқшиносон ҳастам.
Ман медонам, ки ин одамон чӣ гунаанд, ва ягона сухани оқилонае, ки падари пири ман гуфта буд, ин буд, ки додгоҳ
на барои адолат аст, балки барои ба даст овардани ҳукм.
Нуқта. Ҷумлаи олӣ, дуруст аст.
Инқилоб, ва махсусан инқилоби хушунатомез, бешубҳа бояд рад карда шавад. Ҳаёт бояд эҳтиром карда шавад.
ИМА чизе ҷуз як давлати хушунатомез ва ҷангҷӯ ва як давлати мусаллаҳсоз нест.
Ва Майк Лофгрен, ки пас аз солҳои зиёд кор кардан ҳамчун ёвари парлумонӣ тамоми ин маконро аз рӯи дарун мешиносад.
Ӯ китоби «Давлати амиқ»-ро навиштааст. Дар он китоб ӯ нишон дод, ки вакили миёнаи парлумон ҳадди ақал
40–50 % вақти худро ба ҷамъоварии маблағҳо сарф мекунад.
Ва ин қариб ба таври истисноӣ тавассути ширкатҳои силоҳсозӣ рӯй медиҳад. Ва пас шумо метавонед
ҳайрон шавед, ки чаро ИМА чунин як кишвари ҷангҷӯст.
На танҳо аз рӯи идеологияи худ: «Мо бояд аввалин бошем.»
Шумо метавонед дар бораи ин дар ҳамаи ҳуҷҷатҳои сиёсати хориҷӣ ва амниятӣ ва иттилоотӣ, дар ҷойҳое ки дастрасанд, хонед.
Ва аз барномаҳо ва изҳороти амнияти миллӣ борҳо ва борҳо мо бояд аввалин бошем.
Ҷаҳон бояд худро ба сӯи мо равона кунад ва ғайра. Ҳар касе, ки чунин фикр мекунад, аллакай ҷанг дар барномаи ӯ қарор дорад.
Ва аз ҳамин сабаб мо ба ин гуна демократия ҳеҷ ниёз надорем, зеро он демократия нест. Мо ба равандҳои комилан нав ниёз дорем.
Кӣ, ба ибораи дигар, воқеан бояд қарор қабул кунад, шояд инчунин роҳбарӣ ё роҳнамоӣ ё идора кунад?
Ман бо тартиби ҷаҳонӣ, шӯро ё шӯрои олӣ ҳеҷ мухолифат надорам, агар онҳо аз беҳтарин одамон
иборат бошанд, ки ба манфиатҳои мо амал мекунанд.
Агар онҳо беайб бошанд, агар онҳо доно бошанд, агар онҳо ботаҷриба бошанд, агар онҳо дар тӯли умр воқеан нишон дода бошанд, ки
онҳо мардону занони бошараф, зирак, ботаҷриба ва инсондӯстанд.
Беҳтаринҳо, воқеан беҳтаринҳо, ки, албатта, қарорҳои муҳимро дар манфиати озодӣ, сулҳ ва қаноатмандӣ қабул мекунанд.
Аммо ин беҳтарин одамон низ ин корро хоҳанд кард.
Пас ман албатта мехоҳам барои идеяи шӯро, шӯрои ҷаҳонӣ, ҳимоят кунам, агар – ва ин шарти
пешакӣ аст – агар онҳо воқеан беҳтарин бошанд.
Ва ин дарозтарин роҳ барои расидан ба он ҷост.
Зеро он чизе, ки мо воқеан бояд боз омӯзем, ва ин далели ниҳоии ман аст, эҳтиром, одоб, муомилаи хуб ва рафтори нек аст.
Дар ин ҷо ҷойе нест, ман ба ҳар ҳол меоям, хоҳ дар шоҳроҳҳои Олмон бошад, хоҳ бо ҳар роҳи дигар, ин пастшавии беандозаи одоб,
ки воқеан ифодаи он аст, ки моро беҳтаринҳо идора намекунанд.
Ва агар онҳо беҳтарин бошанд, ман хеле хушҳол мешудам, ки худро ба дасти қобили онҳо супорам, зеро мо ҳама кори кофӣ дорем.
Ва дар доираҳои хурди мо, дар ҷомеаҳои хурди мо, дар воҳидҳои хурд ва хурдтарин – оила, касб, ҷомеа,
шаҳр, кишвар, миллат – мо ба ҳар ҳол корҳои кофӣ дорем.
Чӣ гуна давлат ва ҷомеа метавонанд шаҳрвандони воқеан масъулро ба воя расонанд?
Биёед танҳо бо ҷаноби Шёнинг дар канор оғоз кунем.
Бале, пеш аз ҳама бояд гуфт, ки ҳамчун ташхиси тиббӣ мо умуман демократия надорем, балки
олигархия дорем. Хусусан дар Ҷумҳурии Федеративии Олмон.
Агар шумо бубинед, ки онҳоро воқеан кӣ таъсис додааст – оилаҳои Аденауэр ва Макклой. Чӣ гуна метавонем беҳтар кор кунем?
Мо метавонем бо якҷоя кардани интихобот ва лотереяҳо беҳтар кор кунем. Ҳамчунин бо гуфтани он чи ҳаст.
Ва ман низ ба Улрих Мис хеле миннатдорам, ки инро возеҳ баён кард ва гуфт, ки мо дар ин ҷо ҷинояти ташкилёфта ҳастем.
Ва, масалан, Биате Бахнер, ки инро низ ба додгоҳ мебарад, кӯшиш дорад қонуният ва
тартиботи ҳуқуқиро таъсис диҳад. Мо онро надорем.
Аммо бо мувозинат байни интихобот ва лотереяҳо, яъне системаи лотерея, ман мутмаинам, ки
мо метавонем онро такмил дода, амалӣ созем.
Ва мо бояд барои ин кор кунем.
Агар мо пас аз ин мушкили фоизи мураккаби пули фиатии қаллобонаи инро низ ҳал кунем,
арзиши иловагӣ хеле, хеле зиёдтар боқӣ хоҳад монд.
Ва он гоҳ одамон – албатта, ин танҳо як тасаввур аст – вақти хеле бештар хоҳанд дошт, то он чи ҳақиқӣ, нек ва зебо аст, бахшанд.
Ва ҳамин чизест, ки мо ба он расидан мекӯшем, зеро он гоҳ мо шаҳрвандони масъул хоҳем дошт ва мисли Афинаи қадим
хоҳем шуд, ки дар он ҷо одамони воқеан масъул метавонанд тавассути қуръакашӣ масъулият бар дӯш гиранд.
Ва ман бовар дорам, ки мо метавонем ба он самт равона шавем ва чанд пешравии аҷоиб
вуҷуд дорад; мо бояд танҳо ба кӯшиш идома диҳем.
Ҳозир қарзи миллии Олмон беш аз 2,5 триллион евроро ташкил медиҳад.
Нархҳои баланди энергия рақобатпазирии ширкатҳои аврупоӣ ва истеҳсоли саноатиро таҳдид мекунанд.
Еврои рақамии дар назардошташуда озодии молиявии шаҳрвандонро таҳдид мекунад.
Низоми пулӣ ва иқтисодии фардо, ки мардумро озод ва мустақил нигоҳ медорад, чӣ гуна метавонад бошад?
Ман имрӯз ин мавзӯъро бо меҳмонони зерин муҳокима мекунам.
Системаи пулӣ ва иқтисодии фардо бояд чӣ гуна бошад? Вақт тамом мешавад.
Пас, пеш аз ҳама, низоми пулӣ ва иқтисодии фардо бояд камтар дахолати давлатӣ дошта
бошад ва бар чанд сутуни хеле оддӣ асос ёбад.
Яъне, ки инсонҳо озоданд ва метавонанд озодона амал кунанд.
Ин ҳолати сарфакоронаеро дар бар мегирад, ки на бештар аз 10% маҷмӯи маҳсулоти миллиро истеъмол мекунад.
Қонунгузории соддашуда, ки бо он мо метавонистем 99%-и қонунҳои ҳозираро бекор кунем.
Низоми пулӣ, ки дар он давлат дигар наметавонад бо истифода аз пул моро ба роҳҳои
гуногун, махсусан тавассути инфлясия, ғорат кунад.
Дар асл танҳо як системаи пуштибонӣ бо тилло вуҷуд дорад; ман, новобаста аз Биткоин, ягон дигар системаро намебинам.
Ва аслан ба мардум иҷозат додан, ки он кореро анҷом диҳанд, ки онҳо барои худ дуруст мешуморанд.
Поён ба ин ақида, ки сиёсатмадорон аз мо беҳтар медонанд, ки барои мо чӣ хуб аст. Ҳамин.
Ман илова мекардам, ки бовар дорам, худмуайянкунии молиявӣ бояд муҳимтарин хусусияти низоми нави пулӣ бошад.
Мо набояд истиқлолияти молиявии худро ба касе дигар супорем.
Ва ҳамин дақиқ он чизест, ки мо дар ҳоли ҳозир бо он рӯ ба рӯ ҳастем.
Пас мо бо воридшавии пули рақамии бонки марказӣ рӯбарӯ ҳастем.
Ва ин маънои онро дорад, ки каси дигар қарор медиҳад, ки мо чӣ кор карданро иҷозат дорем ва чӣ кор карда метавонем.
Ин маънои онро дорад, ки мо худидоракуниамонро аз даст медиҳем. Барои ман ин нуқтаи
калидӣ аст, ки дар марҳилаи оянда муҳим хоҳад буд.
- Ва системаи нави пулӣ, ё системаҳои гуногун, набояд тавонанд як асъори доминант эҷод кунанд, то ки таҳримҳо ниҳоят хотима
ёбанд – то ки ҳар кас дар сулҳ ва оромӣ истеҳсол ва кор кунад.
Ин дар ҳоли ҳозир аз назари ҷаҳонӣ барои ман муҳимтарин чиз аст.
Ба назари ман, дуруст нест, ки ҳама чизро ҳамон тавр, ҳарчанд бо камтар дахолати давлатӣ ва монанди он, гузорем, зеро
мо ҳама ҳанӯз ҳам дар як ҷомеаи рақобатии бераҳмона, ки танҳо бо бозорҳои озод идора мешавад, зиндагӣ мекунем.
Аммо ман бештар дар бораи як навъи капитализми ҳамкорона гап мезанам, ки дар он ҷузъи
ҳамкорона бояд хеле бештар ба назар расад.
Бисёре аз олимон аллакай таҳқиқ кардаанд ва возеҳ собит намудаанд, ки тавассути ҳамкорӣ мо метавонем бо
ҳамон миқдори кӯшиш ҳосили умумиро зиёд кунем – ба ибораи дигар, фаровонии бештар барои ҳама.
Ё ҳамон натиҷаеро, ки имрӯз ба даст меояд, бо кӯшиши хеле камтар.
Ва сипас шумо бояд танҳо аз худ бипурсед: оё мо ба бонкдории пурраи резервӣ ниёз
дорем? Оё он бояд пуштибонӣ шавад? Дар ҳар шакл?
Оё ин дар бораи ҳаҷми пул воқеан дуруст аст?
Дар асл пул барои фоиз аз куҷо меояд?
Пас, хулоса ин аст, ки дар бисёр сатҳҳо як тағйири парадигма рух медиҳад.
Ва иқтисод ва молия танҳо як қисми хеле хурди тамоми манзара мебошанд, ҳарчанд хеле муҳим.
Агар ман вазири иқтисод ё молия мебудам, ман чораҳои худро пешниҳод намекардам, балки
як маъракаи бузурги огоҳсозиро оғоз мекардам.
Ман мехоҳам ба иқтибосе аз Генри Форд ишора кунам, ки як бор гуфтааст: «Агар мардум низоми
пулиро мефаҳмиданд, то субҳи фардо инқилоб мешуд.»
Ман бовар дорам, ки аксари мардум намедонанд, ки чунин низоми пулӣ чӣ гуна кор мекунад, ва ман як
маъракаи бузурги огоҳсозиро бо ду самти асосӣ оғоз мекардам.
Ман ба мардум шарҳ медодам, ки низоми пулие, ки мо ҳоло дорем ва аз замони Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ амал мекунад, аз
ҷониби як асъор – доллари ИМА – ҳукмронӣ мешавад, ки аксари мардум ҳатто аз ин огоҳ нестанд.
Ва дуюм, ки бонкҳои марказӣ, ки ҳоло ин низоми пулиро нигоҳ медоранд, дар пасманзара аз ҷониби як созмони хусусӣ — BlackRock
— назорат мешаванд, ки ҳоло ҳамчун маслиҳатгари асосӣ ба Федерол Резерв ва Бонки Марказии Аврупо (ECB) фаъолият мекунад.
Ман фикр мекунам, ки бо ин роҳ аввал метавонам ба мардум имкон диҳам, ки тамоми масъаларо дарк кунанд ва
воқеан дар раванди қабули қарорҳо саҳм дошта бошанд.
Ман бовар дорам, ки вақте пул ба арзиши ҷисмонӣ пайваст мешавад, ин хеле муфид аст.
Мо дар асри рақамисозӣ зиндагӣ мекунем ва дар замоне ҳастем, ки ҳамаи ин криптовалютаҳо рӯз ба рӯз барои мо бештар ошност.
Ман инро хатарнок мешуморам, зеро дар ниҳоят криптовалютаҳо чизе ҷуз сабти маълумот
нестанд, яъне онҳо ҳеҷ арзиши ҷисмонӣ надоранд.
Ва сабти маълумот танҳо дар он сурат арзиш дорад, ки одамон онро ҳамчун пул эътироф кунанд.
Ман нисбати Биткоин шубҳанок ҳастам – чун маълум аст – танҳо аз он сабаб, ки ҳамеша Биткоинро мисли сейф мешуморам,
ки касе дар назди он нишаста, кӯшиш мекунад онро боз кунад.
Ва пас аз кӯшиши зиёд ӯ муваффақ мешавад. Ӯ дарро мекушояд ва дар он чи мебинад? Ҳеҷ чиз. Ҳеҷ чиз.
Ва ман низ бовар дорам, ки Дирк Мюллер чанд сол пеш пурра хато накард, вақте ки гуфт, ки Биткоин чизе ҷуз аспи Троя нест.
Ман бовар дорам, ки вақте шумо ба замони пайдоиши Биткоин назар мекунед, бояд баъзе шубҳаҳо дошта бошед.
Биткоин дар соли 2009 ба вуҷуд омад, каме пас аз буҳрони молиявии ҷаҳонии 2007/2008.
Дар он замон таваҷҷӯҳи зиёд ба ҷорӣ кардани низоми нави пулӣ, яъне пули рақамии Бонки марказӣ, дар як лаҳза вуҷуд дошт.
Он замон ин оҳиста-оҳиста равшан мешуд.
Ва барои ноил шудан ба ин, махсусан муҳим буд, ки ҷавононро омода созанд, то ҳадди имкон пули рақамиро қабул кунанд.
Ва ҳамин нақшро дар он замон Биткоин иҷро кард. Бисёр одамон, бахусус ҷавонон, ба қатори тарафдорони Биткоин ҳамроҳ шуданд.
Ва мо дар охирҳо дидаем, ки дар бораи Биткоин тахминҳои зиёде буданд.
Он чизе, ки бисёриҳо намефаҳманд, ин аст, ки Биткоин баръакс аз як асъори демократӣ дур аст.
Зеро 91 фоизи Биткоин дар дасти сармоягузорони калон аст. Танҳо 9 фоизи он дар дасти даромадкунандагони миёна аст.
Ин танҳо нишон медиҳад, ки, албатта, ин асъорро сармоягузорони калон метавонанд дар як самт ё самти дигар ҳаракат диҳанд.
Ва ман бо Эрнст Вольф розӣ ҳастам, ки агар 91% ин биткойнҳо дар дасти чанд нафар бошанд ё ба сармоягузорони калон тааллуқ дошта
бошанд, пас ба даст овардани эътимод хеле, хеле душвор аст.
Аммо чизи дуюм ин аст, ки Биткоин танҳо то он даме бебаҳс ё ҳатто беназир мемонад, ки кодаш шикаста нашавад.
Аммо ин танҳо масъалаи вақт аст, то қудрати ҳисоббарорӣ барои шикастани рамз кофӣ шавад.
Ва агар ҳақиқат бошад, ки аллакай патентҳо барои кушодани рамзи Bitcoin пешниҳод шудаанд, пас ин танҳо
масъалаи вақт аст, то касе воқеан тавонад онро кушояд.
Ва пас воқеан нобуд мешавад, ки дар бораи он фикр кунем, ки оё Биткоин воқеист ё не.
Зеро он гоҳ ман метавонам онро низ зарб кунам.
Пас ин маҳдудият, ки ман ба ҳама ваъда дода будам, танҳо як ваъдаи холӣ аст. Аввал бояд ҳамин ваъдаро иҷро кард.
Имрӯз ин як модели маъмулӣ дар тиҷорат аст. Шумо дар пули фиат қарз мегиред, хуб медонед, ки ин пул арзишашро аз даст медиҳад.
Коҳиши арзиши пул омиле ҳалкунанда дар баргардонӣ мебошад, ки ба хариди дороиҳо ва ҷамъоварии сарват мусоидат мекунад.
Ва ҳамин тавр шуд, ки мардум то хушкӣ ситонида шуданд, зеро бо як клик кардани муш ва бо як
сабти оддии муҳосибӣ эҷоди пул имконпазир аст.
Ва ин ҳолат аз соли 1970 то кунун идома дорад. Дастгирии расмии тилло дар соли 1971 барҳам дода шуд ва аз он вақт пул бидуни
ҳеҷ гуна дастгирӣ ва бидуни пасандозҳои пешакӣ истеҳсол мешавад.
Ин маънои онро дорад, ки он истеҳсол мешавад ва баъдтар аввал бояд коркард шавад.
Дар соли 1970, музди миёнаи як коргар дар Олмон тақрибан 5 000 евроро ташкил медод.
Ҳоло мо тақрибан 30 000 дорем, ё тақрибан 475 фоиз. Аммо имрӯз шумо танҳо як даҳуми он тиллоро мегиред.
Ин маънои онро дорад, ки агар дар тилло ҳисоб карда шавад, меҳнат тавассути чопи пул 90 фоиз кам карда шуд.
Ду асбоби муҳимтарини қудрат дар ҷаҳон ҳастанд: аз як тараф пул – мо аз ҷомеае меоем, ки чандсад ё ҳатто
чандҳазор сол вуҷуд доштааст ва дар он мақоли «пул ҷаҳонро идора мекунад» амал мекард.
Аз ин гурез нест. Пул ҷаҳонро идора кардааст.
Дар замони мо инчунин як воситаи дуюми қудрат вуҷуд дорад, ва он маълумот аст.
Ҳар касе, ки дар замони мо миқдори беандозаи пул ва миқдори беандозаи маълумот дорад, мисли шахсе мисли Илон Маск, дар натиҷа
қудрати бениҳоят калон дорад, метавонад бисёр чизҳоро муайян кунад, аз дигарон боло барояд ва
ба муайян кардани тақдири онҳо кӯмак расонад.
Ва ҳамин аст сабаби он, ки ман ҷонибдори бознигарии Конститутсия ва ворид кардани
маҳдудияти қудрат дар мавриди пул ва маълумот ҳастам.
Хуб, ман нисбат ба ҳар гуна равише, ки ба ягон давлат – ҳатто агар он аксарияти аҳолии он давлат бошад – имкон
медиҳад, ки зӯроварона амал кунад, хеле-хеле шубҳанок ҳастам.
Ва аз шахс гирифтани пуле, ки ӯ ба даст овардааст, ҳамеша зулм аст.
Ман чизеро аз касе мегирам, ва пас бо он чӣ кор мекунам?
Пас ман онро ба сиёсатмадорон медиҳам. Ё сиёсатмадорон онро мегиранд, то бо он ҷанг кунанд?
Як консепсияи социалистии боз ҳам бадтар.
Ман фикр мекунам, ки мо бояд аз ин ақида даст кашем, ки дар ин ҷо бояд як қудрати марказӣ вуҷуд дошта бошад, ки шахсро
дар эҷодкорӣ ва дар он чи метавонад ба даст орад, маҳдуд кунад.
Ва ман фикр мекунам, ки патентҳо ва иҷозатномаҳо дар замони мо, бахусус дар соҳаи IT, хеле зарароваранд, зеро бисёре аз ҷавононе,
ки имрӯз стартапҳо таъсис медиҳанд, хеле зуд ба девор мебархӯранд, зеро онҳо ин патентҳо ва иҷозатномаҳоро вайрон мекунанд.
Агар онҳо идеяҳои хуб дошта бошанд, онҳоро зуд ширкатҳои калон тасарруф мекунанд.
Пас пешниҳоди ман – барои он ки чизе мушаххас пешниҳод кунам – ин аст, ки дар саросари ҷаҳон
патентҳо ва иҷозатномаҳоро дар соҳаи IT бекор кунанд.
Ман намехоҳам давлате дошта бошам, ки бар дӯши худ мегирад, то муайян кунад, ки шумо чӣ кор
карда метавонед ва чӣ кор карда наметавонед.
Ин маънои онро дорад, ки ман пурра бо Маркус Кралл розӣ ҳастам ва мегӯям, ки давлат бояд комилан аз дахолат худдорӣ кунад.
Бозор худаш бояд қарор гирад, ки кадом навъ барои ин беҳтарин аст.
Агар чизҳо аз ҷониби аксарият ё аз ҷониби массаи муайяни интиқодии одамон хоҳиш карда шаванд, пас
дар он ҷо метавон муассисаҳои хайриявиро таъсис дод.
Ин ба таври худкор рӯй хоҳад дод, агар тақдир ҳамин бошад. Аммо давлат бояд дар ин соҳа ҳадди аксари худдорӣ нишон диҳад.
Ва он гоҳ ин гуна аз ҳад гузарониҳои калон низ рух намедиҳанд.
Мо бояд қарзро ба осонӣ барҳам диҳем. Он бояд манъ карда шавад.
Аммо агар ба вазъи имрӯза назар кунем, тибқи Институти молияи байналмилалӣ, қарзи ҷаҳонӣ ба тақрибан
400 фоизи маҷмӯи маҳсулоти миллии ҷаҳонӣ баробар аст.
Пас тақрибан 400 фоиз мешавад, вобаста ба он ки мо ба кадом сол менигарем. Ҳатто бо
фоизҳои паст ин ҳеҷ гоҳ пардохт карда намешавад.
Дар ин ҷиҳат қарз идеяи хуб нест. Мо воқеан бояд бо он хайрбод гӯем.
ФЕД як бонки хусусӣ аст, ки ба бонкҳои хусусӣ тааллуқ дорад, ба он давлат бе ягон ҷуброн ҳуқуқи монополии
чопи пулро додааст ва ҳамчунин назорати бонкҳоро ҳамчун монополия ба онҳо вогузор кардааст.
Ин чизе ҷуз як шабакаи олигархӣ нест, ки тавонистааст бо роҳи табдил шудан ба як корхонаи
давлатӣ-монополӣ иқтисоди бозориро зери по кунад.
Аз нуқтаи назари иқтисоди бозорӣ, ман мегӯям, ки чизе монанди ин бояд барҳам дода шавад.
Дар ИМА беҳтарин мисол Бонки Силикон Валлей буд, ки иҷозат доданд банкрот шавад, то яке аз аъзои он, яъне бонке, ки таҳти моликияти
Федерол Резерв — JP Morgan — қарор дорад, онро ба даст гирад.
Пас аз он гуфтанд, ки шумо набояд дар бораи қарзҳои бади дар он ҷо буда — ҳамаи он облигацияҳои давлатӣ, ки
арзиши онҳо поин оварда шудааст — хавотир шавед, зеро шумо пуштибонии беохир аз Федеролӣ Резерв доред.
Ин маънои онро дорад, ки ман фасоди ҳукуматиро ҳамчун фасод дар ин низом мешуморам.
Ва ин имкон дод, ки ислоҳи зарурӣ амалӣ шавад – ва он чизе, ки Шумпетер аслан бо ин мехост бигӯяд, ин буд,
ки мо бояд аз замон ба замон ба варшикастагӣ иҷозат диҳем, то як тӯфони поксозӣ рух диҳад.
Дар соҳаи молиявӣ ин иҷозат дода намешуд, зеро он ҳамеша ҳамчун систематан муҳим ё чизи дигар тамғагузорӣ мешуд, дар
ҳоле ки дар иқтисоди воқеӣ – махсусан дар байни корхонаҳои хурду миёна – он ҳамеша иҷозат дода мешавад.
Ва ин дуруст нест. Ман бовар дорам, ки ин беадолатӣ яке аз масъалаҳои асосиест, ки бояд баррасӣ шавад.
Ва сипас ман мехоҳам таъкид кунам, ки мо набояд иқтисоди бозориро аз ҳад зиёд ситоиш кунем.
Вақте ки ман дар бораи низоми тандурустӣ фикр мекунам ва онро ҳамчун иқтисоддони бозорӣ мебинам, ба худ мегӯям, ки
бояд дар ин ҷо як корпоратсияро роҳбарӣ кунам. Ман бояд бо ин корпоратсия маблағи зиёдеро ба даст орам.
Ман бояд ба саҳмдорон дивидендҳои хуб пешниҳод кунам. Ва чӣ гуна метавонам инро дар низоми тандурустӣ амалӣ кунам?
Беҳтарин роҳ ин аст, ки одамонро ҳарчӣ дароз бемор нигоҳ доранд, то дар ҳоли беморӣ онҳо давраҳои кӯтоҳи
беҳбудиро эҳсос кунанд, аммо дар маҷмӯъ бо ҳамин роҳ онҳоро ҳамчун муштариён нигоҳ доранд.
Хуб, ман фикр мекунам, ки соҳаи тандурустӣ, масалан, соҳаест, ки дар он иқтисоди бозорӣ ҳеҷ ҷойе надорад.
Ва сипас мо инчунин ба қонунияти воқеӣ ниёз дорем, ки ин нуқтаи дуюм аст ва ман мехоҳам онро ҳадди ақал қисман зери шубҳа барам.
Зеро мо додгоҳи пурра мустақил надорем.
Агар мақомоти судӣ ба дастурҳо вобаста бошад ё таҳти таъсири муайяни ҳукумат қарор гирад, ки, мутаассифона, ҳоло мо чандин
намунаи онро на танҳо дар парвандаи ҷаноби Баллвег ё дигарон, балки дар скандалҳои калонтар низ мебинем, пас мо дар ин ҷо бо
вазъияте рӯбарӯ ҳастем, ки он комилан нопазир аст ва ба мо ваъда дода буданд, ки тибқи Қонуни асосӣ чунин ҳолат рух нахоҳад дод.
Ва мо бояд танҳо ба он ҷо баргардем.
Инҳо тағйиротҳое ҳастанд, ки мо метавонем ба осонӣ ворид кунем, ва ман комилан мутмаинам, ки онҳо дар чанд соли
оянда амалӣ хоҳанд шуд, зеро мардум рӯз ба рӯз камтар ва камтар ҳолати кунуниро қабул мекунанд.
Пас дар Силикон-Валлей мо бо Ҳафтгонаи афсонавӣ сарукор дорем.
Инҳо Alphabet, Amazon, Apple, Meta, Nvidia, Tesla ва боз як ширкат мебошанд, ки дар маҷмӯъ ҳафтто мешаванд ва онҳо қариб
ҳамаи патентҳо ва иҷозатномаҳоро дар ин соҳа дар ихтиёр доранд.
Онҳо он корро мекунанд, ки ба манфиати онҳо аст, на он чи ба манфиати боқимондаи башарият аст.
Ва ин ҳоло ба марҳилаи хеле хатарнок расидааст, зеро онҳо дар соҳаи зеҳни сунъӣ дониш доранд, ва вақте сухан
дар бораи зеҳни сунъӣ меравад, бояд гуфт, ки чанд нишонаи воқеан ҷиддии ҳушдордиҳӣ вуҷуд доранд.
Танҳо хотиррасон мекунам, Ҷеффри Ҳинтон, сарвари рушдгарони Google, соли гузашта бо сабаби он
ки ҳама чиз хеле хатарнок шуда буд, истеъфо дод.
Ҳамин ба Mo Goddard низ дахл дорад, ки сардори маркетинг дар Google X буд. Имрӯз ӯ дар саросари Англия сафар карда,
толорҳои пурраро бо паёми худ пур мекунад, ки башарият дар соҳаи зеҳни сунъӣ ба лаҳзаи Франкенштейн расидааст.
Пас, танҳо барои хотиррасон кардан, доктор Франкенштейн як персонажи бадеӣ аст, табибе, ки аз узвҳои ҷисм
инсонро дӯзад ва ба он ҳаёт мебахшад, аммо мефаҳмад, ки ин инсон ногаҳон қавитар, донотар ва бадхоҳтар аз ӯ аст.
Пас мо дар марҳилаи хеле хатарнок қарор дорем.
Ва мушкили асосие, ки ман дар ин мебинам, ин аст, ки рушди ин технология дар дасти чанд нафари хеле каме аст, ки
танҳо ба манфиатҳои шахсии худ ва бартарии худ таваҷҷӯҳ доранд.
Соҳибкорон барои баргардонидани иқтисод ба роҳ кадом қадамҳои мушаххасро метавонанд биандешанд?
Соҳибкорон бояд ҳоло арзиши кори таълимиро, ки AUF1 анҷом додааст, эътироф карда, онро ба тавре
дастгирӣ кунанд, ки он идома ёфта, васеъ гардад.
Пас дар ин ҷиҳат ин худдорӣ, ки онҳо кори худро мекунанд ва мо кори худро мекунем, бояд қатъ шавад.
Мо ҳама дар як киштӣ ҳастем ва мо хеле кам ҳастем, то иҷозат диҳем, ки бароҳатнишинон танҳо ба дигарон кор кунанд.
Ман бовар дорам, ки корхонаҳои хурду миёна бояд бо эътимод нишон диҳанд, ки воқеан пояи ҷомеаро ташкил медиҳанд ва бояд таъмин
кунанд, ки мардум воқеан аз онҳо харидорӣ кунанд ва онҳоро дастгирӣ намоянд, на иқтисоди
имрӯзаи платформавӣ, ки баръакс амал мекунад.
Ки он камтар ва камтар ҷойҳои корӣ эҷод мекунад ва, дар асл, қариб дигар ҳеҷ ҷавонеро таълим намедиҳад.
Тасвирҳои ҷаҳони озод дар фардо – таҳти ин шиори аҷоиб мо пахши худро аз Форуми иқтисодии алтернативии Прага идома медиҳем.
Муҳоҷирон бар зидди маҳаллӣ, чап бар зидди рост, боло бар зидди поён.
Аксарият аҳолӣ маҳдудиятҳои тоталитарии коронавирусро бе интиқод таҳаммул кардааст.
Мутобиқат муҳимтар аз фикри мустақил буд.
Умуман, фишори бениҳоят барои мутобиқ шудан вуҷуд дорад, махсусан дар Олмон.
Демонизатсияи истилоҳи «фикркунандаи паҳлӯӣ» нишон медиҳад, ки рӯҳҳои озод бояд бо қувваи сангин нест карда шаванд.
Шумораи академикон меафзояд, аммо шумораи андешамандони мустақил кам мешавад.
Таҳсилоти калонсолон берун аз меъёрҳо барои омма комилан номаълум аст.
Ин мушкили таълимӣ аст, ки дар мактаб оғоз ёфта, дар ҷомеаи пурфишори мо ба поён мерасад.
Бориши зиёди корӣ, стресс, хатари хастагии касбӣ ва қариб касе вақт ё фурсат барои таҳсилоти иловагӣ,
андешаи мустақил ё ҳатто масъулияти шахсӣ надорад.
Натидҳо иддао мекунанд, ки ҳамаи ин бо ният сурат гирифтааст, то ки гуруҳи итоаткор ба осонӣ назорат карда шавад.
Кор кунед, истеъмол кунед, андоз пардохт кунед ва шикоят накунед. Аммо оё ҳамин чизест, ки мо мехоҳем?
Ва арзишҳо ва ҷомеаи фардо бояд ё метавонанд чӣ гуна бошанд?
Масъулияти шахсӣ калимаи калон аст, ки дар ҷомеаи озод зарур аст, аммо он хеле кам таълим дода мешавад ва амалан татбиқ мегардад.
Шумо танҳо эҳсос мекунед, ки барои дигарон масъул ҳастед, барои хушбахтӣ ва саломатии худ масъул ҳастед ва мо ҳама як ҳастем,
ва вақте ба дигарон зарар мерасонем, ба худ низ зарар мерасонем.
Дар тӯли чор соли охир ва дар асл солҳои зиёд пеш аз ин ман ин тибби материалистӣ, яъне тибби анъанавиро, ки одамонро мисли
мошинҳо мебинад, бадан, рӯҳ ва ҷонро ҷудо мекунад ва асоси саломатӣ ва бемориро дар хурдтарин унсурҳои
бунёдии ҳастии моддии мо меҷӯяд ва меёбад, интиқод кардаам.
Ва ман ҳамеша аз худ мепурсам, ки чӣ гуна ин имконпазир аст, ки тиб тағйир наёфтааст, дар ҳоле ки мо аллакай муддате боз,
масалан, аз психонормология ва тадқиқоти психосоматикӣ медонем, ки саломатӣ ва бемориро дигар наметавон танҳо бо омилҳои моддӣ
фаҳмид, балки бояд омилҳои ғайримоддиро низ ба назар гирифт, ки ҳангоми муайян кардани он, ки чӣ моро солим нигоҳ медорад
ва чӣ моро бемор месозад, метавонанд ҳатто пурқудраттар бошанд.
Ман ба рӯзноманигорӣ дар шакли соддаи он такя мекардам, ҳамеша ҳамаи ВАО-и асосиро истеъмол мекардам ва дарк
кардам, ки 50 сол тамоми инро қабул карда будам ва ба роҳи фикрии бардурӯғ гумроҳ шуда будам.
Ва саволи он, ки чаро чизе тағйир намеёбад, бо ақл ҳал карда намешавад.
Ва барои ман муҳим аст, ки ин ҷанбаро ба ин муҳокимаи панелӣ ворид кунам. Ин дар бораи фаҳмидан нест.
Масъала дар он нест, ки бо ақли пок фаҳмем, чӣ рӯй додааст.
Аввалин давраи Равшании Аврупо, ки беш аз 300 сол пеш, дар асри XVIII рух дод, ба мо имконият дод, ки аз ашрофия ва
рӯҳониён дур шавем ва худро ҳамчун шаҳрвандон дарк кунем.
Мо ба неъмати ақл мушарраф шудем ва бо он шояд бисёр зарар карда бошем.
Зеро он чи пас аз он рӯй дод, ки мо танҳо аз ақли худ истифода кардем ва ҷанбаҳои мантиқӣ, эҳсосӣ ва рӯҳониамонро аз даст додем,
ин буд, ки мо ба сӯи саноатикунонӣ, технология, капитализм ва неолиберализм ҳаракат кардем ва ҳоло ба трансгуманизм расидаем.
Ин маънои онро дорад, ки инсонҳо рӯз ба рӯз бештар ба мошинҳо табдил меёбанд.
Ва ман бо тамоми қатъият ҷонибдорӣ мекунам, ки, бахусус бо дарназардошти солҳои охир, мо равиши худро бозбинӣ
кунем ва ба ҷои мантиқӣ ба ғайримантиқӣ тамаркуз намоем.
Агар шумо аз ман пурсед, ки ман чӣ гуна тасвир дорам, пас ман бояд ба шумо бигӯям, ки ман бовар дорам, ки
дар ҷаҳон касе нест, ки қобилияти махсус надошта бошад.
Ва агар ман ба ин бовар кунам, пас воқеан масъулияти иҷтимоии мост, ки ба онҳо кӯмак кунем, онҳоро ҳавасманд
созем, дастгирӣ намоем ва омӯзонем, то онҳо ин истеъдодро инкишоф дода, ба ҷомеа саҳм гузоранд.
Агар мо дар ин кор муваффақ шавем, байни ин шахсон, ки қобилиятҳои беназир доранд, синергия ба вуҷуд меояд.
Агар мо дар ин кор муваффақ шавем, пас дар ҷомеа ва арзишҳои иҷтимоӣ болоравии чунин хоҳем дошт, ки бо шарофати технологияе,
ки дар солҳои охир таҳия кардаем, ҳеҷ мушкиле дар қонеъ кардани ниёзҳои асосии моддӣ, аз ҷумла ниёзҳои шахсии
люкс, нахоҳад буд. Аммо он гоҳ ин як синергетика ва, дар асл, ҳолати ба мисли биҳишт хоҳад буд.
Ва ҳамин тасвир маро водор мекунад ва ҳамин чизест, ки ба ман қувват медиҳад, то ҳама чизро паси сар кунам, ҳатто
агар ҳангоми пешниҳоди ғояҳои гуногун ё талаб кардани як дараҷа шаффофият бо каме душманонагӣ рӯ ба рӯ шавам.
Хуб, ман бояд дар бораи тиб, соҳаи ихтисоси худ, сухан гӯям.
Ман мехоҳам ин тибби беҷонро инқилоб кунам.
Шумо наметавонед онро ислоҳ кунед; он воқеан бояд аз поён ба боло шурӯъ шавад, шумо бояд онро беҳтар созед.
Дар гузашта, вақте ки ман ба Созмони ҷаҳонии тандурустӣ гӯш мекардам, дар даруни худ ба таври пурра диққат мекардам.
Ман фикр мекардам, ки онҳо беҳтар медонанд, ва ба ман вақти зиёд лозим шуд, то дарк кунам,
ки ин воқеан охирин чизест, ки ба мо лозим аст.
Ман як ҳазл дорам, ки вақте дар донишгоҳ будам, ҳамеша ба ҳамдигар мегуфтем: ба донишҷӯи физика маҷмӯаи формулаҳои
физикаро диҳед ва ба ӯ бигӯед, ки онҳоро аз бар кунад.
Пас ӯ мепурсад: «Чаро?» Агар ба он ниёз дорам, медонам, ки он куҷост.
Ба донишҷӯи тиббӣ рӯйхати телефонҳои шаҳри зодгоҳашро диҳед ва ба ӯ бигӯед, ки онро аз бар кунад. Ӯ мепурсад: «То кай?»
Дар давраи пандемия онҳо гуфтанд: «Лутфан эм гиред». Онҳо напурсиданд, ки чаро, балки чанд бор. Онҳо хеле итоаткор,
хеле ростқавл буданд ва ҳеҷ гоҳ чизеро савол намекарданд.
Ва ман байни мутахассисони тиббӣ ва духтурон фарқи хеле возеҳ мегузорам.
Духтурон бисёранд. Беморхонаҳои донишгоҳӣ пур аз духтурон ҳастанд.
Онҳо ҳар як тадқиқотро мехонанд ва бо навтарин тасаввуроти нодуруст ошно ҳастанд.
Вақте ки шумо дар ин соҳа мисли ман муддати тӯлонӣ кор карда бошед, бешубҳа медонед, ки тағйироти парадигма вуҷуд
доранд, ки ба онҳо бо эътиқоди комилан устувор бовар мекунанд.
Ва сипас касе меояд ва мегӯяд, ки ин дуруст нест.
Вақте ки шумо чанд бор мебинед, ки ин рӯй медиҳад, мефаҳмед, ки ҳеҷ чиз ҳеҷ гоҳ қатъӣ нест.
Мо ҳама медонем, ки инсонҳо фардҳо ҳастанд – ки маънояш дугонагии тақсимнопазир аст.
Ва ман мехостам инро васеътар шарҳ диҳам: мегӯям, ки инсонҳо «индививитриум» меноманд –
сегонаи ҷудонашаванда байни бадан, зеҳн ва рӯҳ.
Ва аксар вақт метавонанд мушкилоти равонӣ вуҷуд дошта бошанд, ки худро ба таври ҷисмонӣ нишон медиҳанд.
Агар онҳо баданро табобат кунанд, онҳо комилан ба дарахти нодуруст мезананд.
Духтур бояд шахсро ҳамчун як воҳиди комил бубинад, на ҳамчун ҷамъбасти узвҳояш, балки ҳамчун ҷамъбасти бадан, зеҳн ва рӯҳаш.
Ман бовар дорам, ки вазъи вайроншудаи маориф дар Олмон комилан бо ният аст.
Тақсими инфлятсионии унвонҳои псевдо-академӣ барои ҷорӣ кардани гендер дар ҳама ҷо. Шумо
метавонед ба он ҳар теъдоди калимаҳои мӯдро илова кунед.
Ман бовар дорам, ки мо ҷуръат надорем инро эътироф кунем.
Ва ман инро натиҷаи ниҳоии заволи маънавию ахлоқӣ ва беэътиноӣ дар ҷомеаи мо, ки аз фаровонии сарват сарчашма мегирад, медонам;
ин беэътиноӣ ба паника ва хоҳиши нигоҳ доштани он каме аз ҳаловати боқимонда меанҷомад, то ин ҳисси
бардурӯғи амниятро нигоҳ дорем ва ба ҳама он чизҳое, ки ҳамчун тақдир пеши роҳамон меоянд, тобеъ шавем.
Не, балки масъулияти шахсӣ, ки дар он мо мегӯем, ки аз иҷрои фармони Нэнси Фаезер ё дастури Карл
Лаутербах дар мавриди эмгузаронӣ саркашӣ мекунем.
Мо аз иҷрои дастури афсари пулис оид ба пӯшидани ниқобҳоямон саркашӣ мекунем.
Не, мо бояд ҳамчун калонсолон омӯзем, ки бигӯем: «Не, ман ин корро намекунам ва оқибатҳои онро бар дӯш мегирам.»
Ба назари ман, ин низ осоиштатарин роҳи иҷрои он аст.
Зеро ин як роҳи ғайримустақим аст барои гуфтан: «Ман чизеро рад мекунам, ин таслимшавиро рад мекунам ва ҳоло
дасти муштиамро ё ягон чизи дигарро бардошта намекунам, то шуморо аз мақом дур созам.»
Дар тӯли даҳсолаҳо сиёсатмадорон ва афкори ҷамъиятӣ танҳо ба нобуд кардани ҳама чиз, барҳам додани ҳама марзҳо ва озод кардани
мардум аз ҳама коллективҳо ва ҳама маҳдудиятҳо тамаркуз кардаанд.
Ҳеҷ кас дигар дар назди касе ҷавобгар нест. Акнун дигар ҳеҷ сутуни муайян ва устувор боқӣ намондааст, ҳатто ҷинси мо низ.
Ҳеҷ чиз дигар устувор нест, ҳеҷ ҷое барои такя кардан нест. Ту метавонӣ ҳар чизе ё ҳеҷ чиз бошӣ.
Бисёриҳо ҳис мекунанд, ки онҳо ҳеҷ чиз нестанд ва сипас дар истеъмолгароӣ, дар брендҳо, аз ҷумла брендҳои либос, ҳувиятҳои
ивазиро меҷӯянд. «Ман корбари Apple ҳастам» ё ҳатто дар шабакаҳои иҷтимоӣ, ки дар он ҷо
шумо метавонед гурӯҳҳои ивазиро пайдо кунед.
Ҳамааш ивазкунанда аст, аммо воқеӣ нест. Инҳо шахсиятҳои сохтаанд.
Ва чунин одамон низ хеле осон манипулятсия мешаванд. Онҳо хеле осон таҳти таъсири пропаганда ва манипулятсия қарор мегиранд.
Онҳо реша надоранд. Онҳо устуворӣ, пояи арзишҳо, анъанаҳо ва ҷомеаҳои устувор надоранд.
Корхонаҳои хурду миёна тақрибан 80% даромадро маблағгузорӣ мекунанд.
Ин синфи миёна то ҳадде дар хатар қарор дорад, ки ман фикр намекунам ҳеҷ кас дар ин гурӯҳ ҳатто аз ин огоҳ бошад.
Мо дар ҳолате қарор дорем, ки дар Аврупо аз ҳад зиёд муваффақ шудаем, ки ин боис шудааст
рақибони мо дар саросари ҷаҳон алайҳи мо шаванд.
Ҳоло мо амрикоиҳоро калонсолон меномем ё шояд наврас, ва мо ҳанӯз дар боғчаи кӯдакон ҳастем, ин комилан
мумкин аст. Мо метавонем баҳс кунем, ки дар куҷо истодаем.
Вазъият чунин аст, ки Аврупо тавассути муваффақияти молиявӣ ва тавассути муваффақияти иқтисодӣ истиқлолият ба даст овардааст.
Ҳаракатҳои озодӣ буданд, бинобар ин имкониятҳое ба вуҷуд омаданд, ки ҳама аз онҳо хушҳол нестанд.
Ва вазъият дар Аврупои Марказӣ чунин аст, ки аз 3 500 чемпиони пинҳонӣ нимашон дар кишварҳои немисзабон қарор доранд.
Пас, як чемпиони пинҳонӣ, яке аз пешсафон дар соҳаи худ, шумо наметавонед онро нодида гиред. Он аз ҷиҳати технология
пешсаф аст, аз ҷиҳати фурӯш низ пешсаф – як чемпиони пинҳонӣ.
Равшан аст, ки рақибони ҷаҳонии мо аз ин хушҳол нестанд, зеро онҳо 8 миллиард нафар ҳастанд ва шояд мо 120 миллион нафар.
Ин аз ҷиҳати иҷроиш каме нобаробарӣ аст. Чӣ тавр метавонам ин рақибро зери назорат гирам?
Ман метавонам таваррумро ба вуҷуд орам, ки табиатан 0,1/0,2 плюс ё минус аст, аммо на 10, 20 ё 30.
Пас ман бояд дар Бонки Миллӣ миқдори зиёди пулро чоп кунам ва онро бо нархи нисбатан арзон тақсим кунам.
Пас ман метавонам 100% кафолат диҳам, ки рақобатпазириро таъмин мекунам, зеро маошҳо боло мераванд, маводҳо боло
мераванд ва мо дигар дар сатҳи ҷаҳонӣ рақобатпазир нестем.
Мо дар содирот қаҳрамони ҷаҳон ҳастем, яъне дар минтақаи немисзабон.
Аммо ин кофӣ нест, ман инчунин бояд асосро нобуд кунам, ва асос энергия аст.
Пас ман зуд хати қубури Nord Stream-ро таркондам. Барои ҷуброни ин миқдори энергия ман бояд 120
нерӯгоҳи ҳастаӣ насб кунам, то ин пайвандро эътироф кунам.
Ман нерӯгоҳҳои ҳастаиро дар як лаҳза хомӯш мекунам, ба энергияи алтернативӣ мегузарам –
долдрумҳои торик, ё ҳар чи мехоҳед номбар кунед.
Ва агар ин ҳанӯз ҳам кофӣ набошад, ман як андози бефоидаи CO2-ро ҷорӣ мекунам.
Ва агар ин ҳанӯз ҳам кофӣ набошад, ман рӯҳияро вайрон мекунам.
Аммо бо ин панҷ чора ман ҳатто пурқудраттарин иқтисодро ба зону меорам.
Ва он чи дар соли 2025 меояд, баъзе одамон тамошо хоҳанд кард.
Дар тӯли се соли охир рақобатпазирии байналмилалӣ комилан нобуд шудааст.
Ман муштариён дорам, ки то лаҳзаи охирин дар Аврупо сармоягузорӣ карданро нақша карда буданд,
аммо дар ниҳоят гуфтанд: «Ист, мо ба Дубай меравем.»
Чӣ гуна имконпазир аст, ки як кишвар бо чашмони пурра кушод борҳо ва борҳо қатлкунандагони худро интихоб кунад?
Чӣ гуна имконпазир аст, ки як миллат такрор ба такрор шахсонеро интихоб кунад, ки ҳамчун канцлер, вазири корҳои
иқтисодии «Сабз» ва вазири тандурустӣ онҳоро дар кӯча фавран дастгир намекунанд, бе он ки ба худ нафрат кунанд?
Ту бояд аз худ нафрат кунӣ, агар барои барҳам додани худ кор кунӣ ва сипас онро табрик гӯӣ, ба телевизион бароӣ ва
иддао кунӣ, ки ниҳоят дар конфронси Ҳизби Сабз мо боз таъйид кардем, ки Олмон бояд ба ҷаҳон хизмат кунад.
Не, ба хотири Худо, ман ин корро накардам.
Он бояд хомӯш бошад ва мисли як кишвари хуб дар миёни ҳамсояҳояш рафтор кунад.
Аммо он набояд ба касе хизмат кунад ва набояд ягон қарзро пардохт кунад. Ҳамин ба дигарон низ дахл мекунад.
Худнафратӣ калид аст, ва ҷавоб ба он, дақиқ ҳамон тавре ки шумо гуфтед, омӯхтани худмуҳаббат аст. Ман ҳамеша дар ин бора каме
эҳтиёткор ҳастам, зеро ба назар мерасад, ки дӯст доштани худ, ҳамдардӣ кардан бо худ ва раҳо кардани
шубҳаҳои патологӣ нисбати худ хеле нарциссистӣ аст. Ин мушкили бузург аст, ман комилан розӣ ҳастам.
Шояд мо бояд фарҳанги гуноҳро низ баррасӣ кунем. Ин чизест, ки ҳамеша аз он канор мераванд, аммо ҳоло он ба кишвар ва ин гуноҳ
ва шарме, ки бо олмонӣ будан алоқаманд аст, низ дахл дорад.
Оё ман хеле ғайримустақим будам?
Бале, шумо хеле ғайримустақим будед, то воқеан ба ин масъала рӯ ба рӯ шавед, ки агар касе бигӯяд «Ман
ифтихор дорам, ки бритониёӣ ҳастам», пас бояд шарм кунад ё ҳатто як экстремисти ростгаро бошад.
Ман ба қаҳрамонӣ ва эҷодкории олмонӣ ифтихор дорам.
Оҳ, чароғҳои ҳушдор дар бораи экстремизми ростгаро дар зеҳни мо медурахшанд ва мероси фарҳангӣ ва ниёгони моро таҳдид мекунанд.
Пас ҳамин тавр аст, аз ҳамин ҷо худмуҳаббат ё худбадбинӣ сар мешавад, зеро ман ҳамеша рад мекунам ва шарм медорам.
Аз ин рӯ, хеле муҳим аст, ки мо ин масъаларо ҳал кунем, аммо агар мо ҳамеша ба он замон баргардем, синаҳоямонро
мезанем ва барои он узр мехоҳем, ҳеҷ гоҳ аз он берун намеоем.
Мо бояд аз кӯдакон омӯзем. Ва мо инчунин бояд аз пиронсолон омӯзем, ки дар кати марг ба худ мегӯянд: «Хуб, дар асл он
чизе, ки ман натавонистам ба даст орам, муносибатҳо буданд.»
Ман бо ҳама чизҳои дигар муваффақ шудаам.
Ман Феррариҳоямро харидам ва намедонам, ки чаро ҳама ин қадар баҳс мекунанд.
Аммо он чизе, ки ман воқеан аз он азоб мекашам ва он чизеро, ки боз такрор мекардам, ин доштани муносибати солим аст.
Ва ман бовар дорам, ки агар инро ба ҷомеа татбиқ кунед, ин функсияи намунаи ибрат чизест, ки ман онро хеле муҳим мешуморам.
Ин имрӯз гуфта нашуд, на ҳамчун мураббӣ, балки ҳар кас барои худ: онҳо чӣ метавонанд ба ҷомеаи беҳтар саҳм гузоранд, то
беҳтарин нусхаи худро эҷод кунанд ва сипас намунаи ибрат шаванд?
Агар ба мактабҳои миёна, махсусан дар Берлин назар кунед — ман аз Берлин ҳастам — воқеан ин амиқтарин сӯрохии
охирин дар Олмон аст, як давлати пешқадам дар ҳама ҷиҳат.
Зеро дар Олмон касе ба хандидан ниёз надорад, зеро шумо ҳама дар ин кишвар дар роҳи монанди Берлин шудан ҳастед.
Ва агар ба мактабе дар Берлин назар андозед, мебинед, ки дар бомҳо сӯрохӣ ҳаст, дар синфҳо он қадар кӯдакон зиёданд, ки ҳатто
муаллими пур аз масъулият, ки дар назди синф истодааст, имкони назорат кардани онҳоро надорад, Сипас синфҳо ҳатто забони
миллиро, ки муаллим ҳарф мезанад, намефаҳманд, ва волидон фарзандонашонро ба он ҷо мефиристанд, бо
умеди он ки онҳо худашон ҳама чизро ҳал хоҳанд кард.
Не, ҳамин тавр бояд бошад. Мо ба мактабҳо одамонеро ҷалб мекунем, ки мехоҳанд ба хизматчиёни давлатӣ табдил ёбанд.
Одамон пас аз хатми мактаб қариб бе ягон монеа ба он ҷо мераванд, сипас ба ин мактабҳо дохил шуда,
хурсанданд, ки ниҳоят ба хизматчиёни давлатӣ табдил ёфтаанд.
Ин боварнопазир аст.
Пас, низоми мактабӣ як хулосаи мухтасар ва зуд аз тамоми низоми давлатӣ аст.
Ва агар мо ин мактабҳоро хароб карда, низоми мактабиро аз нав сохтмон накунем, пас
беҳтараш боқимондаро ҳатто кӯшиш ҳам накунем.
Пас он чизе, ки маро водор мекунад, ва ин шояд сахт ба назар расад, марг аст.
Оё марг, вақте ки ман танҳо дар бораи он фикр мекунам, чӣ аст? Ман мехоҳам дар тахти марг ба
худ чӣ бигӯям ва аз чӣ намехоҳам пушаймон шавам?
Ва ин чизест, ки ман хеле зуд-зуд ба худ хотиррасон мекунам.
Ман танҳо мехоҳам ҳар рӯз беҳтарин нусхаи худро бошам, зеро ҳеҷ гоҳ намехоҳам ба худ айбдор шавам, ки ин зиндагиро
пурра нагузаронидаам ва тамоми қувваамро сарф накардаам.
Ҳеҷ сабабе нест, ки ҳар рӯз тамоми қувваатонро сарф накунед.
Бисёре аз одамон ҳамеша аз ман мепурсанд, ки чӣ гуна ман тавони иҷрои ҳамаи ин корҳоро дорам?
Аммо воқеан ҳамин хоҳиши зиндагӣ кардан аст барои ҳаёте, ки ман барои он хеле шукргузорам – ин маслиҳати дуюм
аст: шукргузорӣ – ман барои ин ҳаёт бениҳоят шукргузорам ва мехоҳам аз он пурра лаззат барам.
Ва ин ба ман нерӯи зиёд мебахшад: маҳдудият аз як тараф ва шукргузорӣ, ки ман ба осонӣ нерӯи
зиёдеро ҷалб мекунам, то бисёр чизҳоро ба даст орам.
Ман метавонам инро ба дигарон расонам.
Шумо, тамошобинони азиз, бешубҳа як чизро мушоҳида кардаед: интизори Наҷотдиҳанда
беҳуда аст, зеро Наҷотдиҳанда аллакай инҷост.
Ту наҷотбахши худи худ ҳастӣ.
Мавзӯъ ҳалли низоъҳои ҷаҳонии фардо аст ва мо, албатта, бо мушкилоти ҷаҳонӣ сарукор дорем.
Яке аз сабабҳои асосии ҳаракатҳои бузурги паноҳҷӯён бешубҳа ҷанг аст, новобаста аз он ки он ҷанги иқтисодӣ бошад ё низои низомӣ.
Равшан аст, ки манфиатдорони ин рушдҳо корпоратсияҳо ва лоббиҳо мебошанд, ва ин занҷираи вокуниши низоъ бояд шикаста шавад.
Хуб, албатта ба назар мерасад, ки вазъ рӯз аз рӯз бадтар мешавад.
Ҳоло мо воқеан дар канори сангини Гранд Ҳотел истодаем.
Ҳақиқат ин аст, ки мо ҳоло метавонем бевосита дар як ҷанги хеле гарм иштирок кунем.
Сохтмонҳои ғайринизомӣ дар ҳама ҷо пурра хароб карда мешаванд. Ин, албатта, дар саросари
ҷаҳон мавҷи бузурги паноҳҷӯёнро ба вуҷуд меорад.
Ва ҳукуматҳои кишварҳои сарватманд ба ҳеҷ ваҷҳ омода ё хоҳишманд нестанд, ки ба таври муносиб посух гӯянд.
Балки тамоми буҳрони паноҳҷӯён тиҷоратӣ карда мешавад.
Хуб, масалан, дар Олмон як ширкати бо номи Serco вуҷуд дорад.
Ин як конгломерати Бритониё аст, ки 30%-и маҳсулоташро дар соҳаи дифоъ мефурӯшад ё ба бозор мебарорад ва дар
Олмон зиёда аз 120 маркази паноҳандагӣ идора мекунад.
Як тиҷорати хеле сердаромад, ки ҳамзамон дар пасманзара барои баста шудани хонаҳои пиронсолон,
махсусан дар давраи пандемияи коронавирус, масъул аст.
Ин масъала хеле ҷиддӣ аст. Хонаҳои нафақахӯрон бо ҳадафи вируси коронавӣ қасдан ба варшикастагӣ тела дода шуданд.
Ва мо танҳо мебинем, ки то даме ки ин тамоми фоидаҷӯии бемаҳдуд аз азоби мардум маҳдуд нашавад.
Ин маънои онро дорад, ки воқеан бояд тахфифи спекулясияҳои молиявӣ сурат гирад.
Чизе, ки ҷаҳонро ба бадбахтӣ мекашад, масалан, ҳукмронии доллар аст.
Чӣ чиз бисёр кишварҳоро ба фалокат мекашад? Ин таҳримҳоянд.
Ин спекулясия дар бозорҳои молиявӣ дар бораи поёнравии кишварҳо ва иқтисодҳои тамоми аст.
Онҳо ба ин такя мекунанд ва матбуоте, ки харидаанд, мувофиқи ҳадаф барои хароб кардани ин кишвар истифода мешавад.
Ва дар асл кӣ масъул аст?
Инҷо дар Олмон стратегиҳои бонкҳои сармоягузорӣ аслан ба сиёсатмадорон танҳо нуқтаҳои гуфтугӯӣ медиҳанд.
Сиёсат танҳо PR аст ва масъалаи он аст, ки чӣ гуна стратегияҳои муайянро фурӯшанд.
Мо мебинем, ки дар ҳамаи ин кишварҳо низ танишҳои иҷтимоӣ метарканд.
Ва ман метавонам танҳо ба ҳама муроҷиат кунам, ки ором бошанд ва воқеан дар бораи як мафҳум андеша кунанд.
Пас одамоне, ки дар поён қарор доранд, ҳоло бояд ба марказҳои тафаккурӣ табдил ёбанд, яъне, ба
ибораи дигар, марказҳои тафаккурӣ аз поён ба боло.
Ин табиатан ба мо силоҳи нави муҳоҷират медиҳад. Зеро муҳоҷират силоҳ аст.
Он инчунин бо ҳадафи ноором кардани кишварҳои дигар, дар ин ҳолат Олмон ё Австрия, қасдан истифода мешавад.
Мо ҳоло дар вазъияте қарор дорем, ки ба ҳолати пеш аз Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ монанд аст, ки дар он низоъҳои маҳаллӣ, ки
ба назар ба ҳамдигар рабте надоранд, такрор ба такрор сар мезананд, вале дар асл бо ҳам алоқаманданд.
Пас он вақт ҷангҳои Балкан буданд.
Имрӯз ҷангҳо дар Украина ва Шарқи Миёна ба як ҷанги бузург муттаҳид мешаванд, ки ҳеҷ кас намехоҳад.
Ман фикр мекунам, ки азбаски он қисман аз зиддиятҳо, манфиатҳо ва инчунин аз бадтарин хусусиятҳои табиати инсон сарчашма мегирад,
пешгирӣ кардани он дар маънои фаро расидани як давраи комили дӯстӣ ва сулҳ ғайриимкон
аст, балки бо боздошти ҷангҷӯён имконпазир аст.
Яъне, бо эҷоди шароити сиёсӣ, ки дар он шахсоне, ки дигаронро ба ҷанг тела медиҳанд, зеро ин ба манфиати онҳо аст,
ба хотири хидмат ба манфиатҳояшон ва аз он фоида мебинанд, дигар наметавонанд ин корро анҷом диҳанд.
Ин вазифаи сиёсат аст. Инчунин вазифаи васоити ахбори омма ва рӯзноманигорон аст, ки чунин вазъият эҷод кунанд.
Ва барои он ки ба мардум равшан шавад, ки ҳеҷ чиз тасодуфан рӯй намедиҳад – ҳеҷ чиз бодиққаттар
аз ҷанге, ки ногаҳон сар мезанад, омода намешавад.
Аммо дар ҳолате, ки ҷанг сар мезанад, чизе гум мешавад: қонун.
Мо инро дар Сурия ба наздикӣ мушоҳида кардем. Ҳамагӣ чанд лаҳза пас аз он ки Сурия ногаҳон фурӯ рафт, онро ҳавопаймоҳои
Исроил ҳадаф қарор доданд ва 250 зарбаи ҳавоӣ анҷом доданд.
Ин нуқтаи ҳалкунанда аст.
Мо дар ҷомеаи «саг сагро мехӯрад» зиндагӣ мекунем. Мо дар ҷомеаи рақобатӣ зиндагӣ мекунем.
Ва ниҳоят, ҷанг ҳамон корест, ки мо дар кор мекунем.
Шумо бояд онро аз поён ба боло нигоҳ кунед.
Одамон дар асл чӣ гуна иҷтимоӣ карда мешаванд, таълим мегиранд ва тарбия меёбанд, то инро ҳамчун чизе муқаррарӣ қабул кунанд?
Як нафар танҳо дар канор меафтад. Ман бо ин розӣ нестам.
Ман танҳо бовар дорам, ки он чизе, ки инсониятро муайян мекунад, ин аст, ки инсонҳо, чунон
ки мо фикр мекунем, мавҷудоти иҷтимоӣ ҳастанд.
Аммо моро воқеан машқ медиҳанд ва таълим медиҳанд, ки дар воҳидҳои хурд рақобат кунем. Сипас шумо бо зарба
задан ба онҳое, ки поёнтар ҳастанд, барои худ касб месозед.
Ва аз ин одамон шумо глобалистҳо ва онҳоеро меофаред, ки ҳама чизро қабул мекунанд.
Ман фикр мекунам, ки бо он чизе, ки мо дар панел муҳокима мекунем, 90 фоизи мардум дар он ҷо ҳеҷ
тасаввур надоранд, ки мо дар бораи чӣ гап мезанем.
Онҳо бовар доранд, ки фармоише мисли он, ки мо дорем, чизест, ки шумо онро меёбед, чизест, ки ба шумо
расонида мешавад ва шумо танҳо бояд онро имзо кунед.
Аммо демократия умуман ин тавр кор намекунад.
Демократия на танҳо маънои доштани ҳуқуқи овоз додан аст, балки инчунин маънои доштани масъулияти овоз додан аст.
Ва ман бовар дорам, ки мо бояд дар ҳама ҷо истода гӯем, ки мо инро намехоҳем.
Зеро вақте сухан дар бораи муҳоҷират ва бозгашт ба ватан меравад, як чизро бояд гуфт: албатта, ҳар
халқ ҳақ ба ҳувият дорад, ин комилан равшан аст.
Аммо онҳое, ки ба мо меоянд, низ ҳақ ба хона доранд.
Онҳо умуман намехоҳанд аз он ҷо рафтанд.
Онҳо низ бомбаборон мешаванд ва ронда мешаванд. Ба онҳо шартҳое пешниҳод мекунанд, ки зиндагӣ дар фарҳанги онҳо
ғайриимкон мегардонад. Мо низ бояд инро эътироф кунем.
Ва сипас мо ин ду гурӯҳро якҷоя мекунем. Онҳо сипас ба ҷанг шурӯъ мекунанд. Ва мо онҳое, ки
аз паси парда корро идора мекунанд, намебинем.
Ремиграция бешубҳа зарур аст, зеро ман бовар дорам, ки танҳо халқҳо метавонанд ҷаҳонро аз глобалистҳо наҷот
диҳанд ва танҳо ремиграция метавонад халқи моро наҷот диҳад.
Зеро саволи ман, ки бо он мехоҳам ин аввалин суханронии худро ҷамъбаст кунам, чунин аст: чаро ҳеҷ кас намепурсад, ки оё ҳоло
мавҷҳои нави муҳоҷират ба Арабистони Саудӣ ба вуҷуд хоҳанд омад?
Чаро ҳеҷ кас намепурсад, ки оё ҳоло ба Озарбойҷон мавҷҳои муҳоҷират хоҳанд буд?
57 кишвари исломӣ ҳастанд, Арабистони Саудӣ бениҳоят сарватманд аст. Онҳо шаҳри нави Неомро месозанд, онҳо
лагери бузурги хаймаҳо доранд, ки онро танҳо як бор дар сол барои Ҳаҷ истифода мебаранд.
Онҳо метавонистанд ҳазорҳо ва ҳазорҳоро қабул кунанд.
Онҳо низ қисман дар он чи ҳоло дар Сурия рӯй медиҳад, гунаҳгоранд, зеро онҳо дар
маблағгузории ин милисияҳои ҷиҳодӣ кумак кардаанд.
Чаро бояд ҳамеша Аврупо азият кашад?
Пас, ивазкунии аҳолӣ дар Аврупо, ин силоҳи муҳоҷират, эҷоди ихтиёрии давлатҳои бисёрмиллалӣ, ки дар онҳо мо,
маҳаллӣҳо, ба зудӣ дар ақаллият хоҳем буд, бояд ҷудогона аз ин масъалаҳои геополитикӣ баррасӣ шавад.
Ва ин ҳилаи ғайримумкинро, ки чапҳо, ё дақиқтараш псевдочапҳо, ба наздикӣ анҷом доданд, ҳаракати оммавӣ ва
муҳоҷирати оммавиро ҳамчун чизи мусбат ва инсонӣ нишон доданд.
Ва ин тавр нест. На барои мо ва на барои муҳоҷирон, аз ҷумла муҳоҷирони иқтисодӣ, ки меоянд.
Оилаҳо аз ҳам ҷудо мешаванд; мо вампиризми демографиро амалӣ мекунем. Вақте мешунавам, ки мардум мегӯянд, ки мо
бояд коргарони бомаҳорат ҷалб кунем, ман фикр мекунам:
Мо кишварҳоро ғорат мекунем, ки дар он ҷо бештар ниёз доранд.
Дар Мозамбик 70 фоизи табибоне, ки дар кишвар таълим гирифтаанд, муҳоҷир шудаанд.
Он гоҳ одамоне, ки дар он ҷо зиндагӣ мекунанд, ба куҷо хоҳанд рафт? Онҳо онҳоро то Аврупо пайравӣ хоҳанд кард.
Ин нуқта хеле муҳим аст.
Ва миллионҳо заноне, ки дар инҷо бо мо тозакорӣ мекунанд, ба дигарон ғамхорӣ мекунанд ё худро
ба фоҳишагӣ мефурӯшанд, низ оилаҳои ҷудошудаанд.
Ин муҳоҷирати оммавӣ дар ҳар ҷиҳат ғайриинсонӣ аст.
Ва ман комилан бо шумо розӣ ҳастам, мо бояд ин риёкории ахлоқӣ, ин псевдогуманизмро рад кунем ва нишон диҳем, ки
аз ҳаракати оммавӣ ва мобилизатсияи оммавии башарият танҳо як гурӯҳ манфиат мебарад, яъне глобалистҳо.
Мардум аз ин манфиат намебинанд.
Пас, агар шумо ба вируси коронавӣ дар маҷмӯъ назар кунед, ҳама чиз танҳо алоҳида баррасӣ мешавад.
Танҳо ҳоло мардум мефаҳманд, ки манфиатдорон ҳастанд, ки ин як модели тиҷоратӣ аст ва саноати дорусозӣ
миллиардҳо миллиардҳо доллар даромад ба даст овардааст.
Он ки табибоне, ки ҳозир шуданд, аз ҷониби олимоне харидорӣ шуда буданд, ки таҳқиқотҳояшон миллионҳо маблағ
гирифта буданд, чунон ки мо аллакай имрӯз дар инҷо шунидем.
Ки сиёсатмадорон ва васоити ахбори омма ҳастанд, ки аз ин фоида мебинанд. Мубодилаи кадрҳо сурат мегирад.
Ва мо воқеан инро дар ҳар маҷмаа мебинем, новобаста аз он ки оё ин муҳоҷират аст; он инчунин ба модели тиҷоратӣ
табдил ёфтааст, ки дар он корпоратсияҳои калон ва саноати молиявии байналмилалӣ фоида мебинанд.
Ҳамин ба интиқолҳои пулӣ низ дахл мекунад, масалан ба кишварҳои аслии онҳо, ки баъзан бо пардохтҳои
баланд ва қурби табдили номусоид рӯбарӯ мешаванд.
Ва, албатта, ҷанг беҳтарин модели тиҷоратӣ аст.
Агар шумо ба густариши НАТО ба самти шарқ назар кунед, ҳар кишваре, ки бояд ё мехоҳад пазируфта шавад, маҷбур аст
тамоми қувваҳои низомии худро ба меъёрҳои НАТО мутобиқ созад.
Ин, албатта, маънои онро дорад, ки онҳо бояд дақиқ ба саноати силоҳи Амрико тамаркуз кунанд. Мо аллакай имрӯз инро доштем.
Он бояд лавозимоти ҷангӣ, таҷҳизот, нармафзор ва абриро ба стандартҳои НАТО мутобиқ созад.
Пас ширкатҳои бузурги технологӣ, Microsoft ва Amazon бо хизматрасониҳои абрӣ барои Пентагон, ЦРУ ва
АНБ садҳо миллиард доллар даромад ба даст овардаанд.
Октопусҳои бузурги додаҳо пайдо шуданд. Як модели бузурги тиҷоратӣ пайдо шуд.
Ва он чизе, ки махсусан бешармона аст, ин аст, ки яке аз манфиатдорони асосӣ, BlackRock, ки дар бисёр-бисёр
истеҳсолкунандагони силоҳ саҳмҳои назаррас дорад, чанд рӯз пеш ба бозори саҳҳомӣ баромад ва гуфт, ки
мехоҳад барои Украина фонди барқарорсозӣ таъсис дода шавад.
«Мо барои ин ягон пул намехоҳем», онҳо бепарвоёна гуфтанд, «аммо мо танҳо мехоҳем онҳоро идора кунем, то
ширкатҳои BlackRock-и онҳо низ аз он фоида гиранд.»
Пас ин як модели тиҷоратии нисбатан циникӣ аст.
ИМА бори қарзии азим дорад, ки ҳеҷ гоҳ пардохт карданаш ғайриимкон аст.
Ва дар он лаҳза таҳдиди ҷанг меафзояд.
Шумо ин корро як бор мекунед, чун мо ҳамеша дар ҷангҳои гузашта дидаем: вақте ҷаҳони молиявӣ, вақте векселҳои
бе кафолат ё пули фиат дигар ҳеҷ пуштибонӣ надоранд, пас шумо бояд ҳама чизро тоза кунед.
Пас шумо бояд мизро тоза кунед, ҳама чизро бишӯед ва пас аз ҷанг аз сифр як тартиби нави
ҷаҳонӣ, ба монанди Бреттон-Вудс, эҷод кунед.
Одамон бовар доранд, ки Трамп аз осмон поён меояд ва ҳама чиз хуб мешавад. Ин рӯй нахоҳад дод.
Ин бештар ба манфиати онҳое аст, ки мехоҳанд моро фалаҷ кунанд. Онҳо мехоҳанд, ки мо бовар кунем, ки наҷот
хоҳем ёфт, зеро дар он сурат мо худамон ин корро намекунем.
Пас аз ҳамла дар ИМА, Трамп қариб мақоми муқаддасӣ ба даст овардааст.
Ҳамин аст тақдири илоҳӣ, ки ҳаракатро ба вуҷуд овард ва тӯбро гузаронд.
Не он.
Шояд ӯро бояд тирборон мекарданд, шояд хушбахт буд, ман намедонам. Аммо ӯ мавҷуди илоҳӣ нест.
Трамп бо шиори «Британияро боз бузург созем» маъракаи интихоботӣ бурд.
Ва ин бояд ҷиддӣ гирифта шавад. Аммо мо низ бояд равшан дошта бошем, ки он чӣ маъно надорад.
«Америкаро боз бузург созед» маънои онро надорад, ки Олмонро соҳибихтиёр созед. Ё Аврупоро бузург созед.
Ё ҷаҳонро беҳтар созед, аммо манфиатҳои Амрикоро таъкид кунед.
Ин вазифаи ӯ ҳамчун президенти Иёлоти Муттаҳида аст. Барои ҳамин ӯ интихоб шудааст.
Аммо дар ҳолати шубҳа, он ин корро ба зарари дигар давлатҳо, ба зарари дигар манфиатҳо ва ба
зарари дигар ҳокимиятҳои мустақил анҷом медиҳад.
Ҳеҷ гоҳ набояд ба ин ақида бовар кард, ки кишварро танҳо як пояи қудратӣ ё як оила идора мекунад; баръакс,
ҳар кишвар роҳбарони гуногун ё оилаҳои сарватманд дорад.
Аренд Оеткер, ки дар соли 2005 сарвари «Атлантикбрюк» буд, гуфт, ки Амрикоро 200 оилаи сарватманд идора
мекунанд ва мо мехоҳем бо онҳо робитаҳои хуб дошта бошем.
Ва онҳое, ки ҳоло Доналд Трампро дастгирӣ мекунанд, ҳис мекарданд, ки қаблан дигарон онҳоро воқеан дастгирӣ намекарданд.
Ҳоло онҳо раъй медиҳанд, онҳо дӯст доранд аспро ба мусобиқа фиристанд, аммо ин ҳамон мусобиқа аст.
Аз ин рӯ, ҳеҷ чиз тағйир нахоҳад ёфт.
Аммо он ки мо мунтазирем, то касе биёяд ва онро беҳтар анҷом диҳад, нишон медиҳад, ки мо чӣ гуна тарбия ёфтаем.
Дар демократия, ки шаҳрвандон қарор қабул мекунанд, мо мунтазири наҷотбахше мешавем, ки сипас
ҳар чор ё панҷ сол метавонем ӯро интихоб кунем.
Ин аввалин чизест, ки мо бояд қабул кунем. Ин наметавонад дуруст бошад.
Ин маънои онро дорад, биёед бубинем, ки оё мо хушбахтем. Аммо агар шумо пурсед, ки дар айни замон кӣ
барои тағйири режими Сурия фишор меорад, шумо кӣ мегӯед?
Онҳо сарбозони украинӣ буданд, ки аз ҷониби англисҳо омӯзонида шуда буданд.
Оё онҳо ҳоло дар Украина лозим нестанд? Дар айни замон не. Онҳо дигар дар он ҷо ҳеҷ коре карда наметавонанд.
Аммо дар Сурия онҳо ҳанӯз метавонанд фарқ эҷод кунанд. Онҳо дар бузургтарин истгоҳи бензин дар ҷаҳон ҳастанд.
Ва сипас шумо каме қудрати музокира доред, ки пас аз Трамп дар Украина чӣ бояд рӯй диҳад.
Ва, ба ҳар ҳол, бритониёиҳо дар ин ҷиҳат хеле пешрафтанд, ки инро низ аз он возеҳ аст, ки онҳо дар ҳеҷ ҷойе пайдо намешаванд.
Бритониҳо дар ин кор воқеан хеле хубанд.
Хуб, бояд бигӯям, ки ин воқеан ҷавонмардона аст. Ин услуби After Eight аст.
Онҳо намоён намешаванд. Ин нишон медиҳад, ки онҳо то чӣ андоза аҳамият доранд.
Ва ҳамин тавр аст, бо Сурия мо якбора ду бозингарро аз тахта мебарорем.
Онҳо камарбанди шиъаро, Яман, Лубнон ва Сурияро шикаста истодаанд.
Дар ҳама самтҳо бомбаборон ҷараён дорад. Ҳеҷ кас дар ин бора гап намезанад.
Ва ҳамзамон, агар онҳо русҳоро аз Сурия ронд кунанд, ва ҳамин аст ҳадаф, онҳо Тартусро аз бозӣ хориҷ мекунанд.
Муҳимтарин ва ягона бандари Миёназамин барои русҳо дар он ҷо.
Пас мо бояд худро ҳамчун як оилаи ягонаи инсонӣ бубинем ва аз худ пурсем, ки дар оянда чӣ гуна мехоҳем пеш равем?
Зеро мо ҳама ҳуқуқ дорем, ки хона дошта бошем.
Ва абсурд он аст, ки гӯё аз ҳама чизҳо кофӣ нест. Дар асл барои ҳар кас кофӣ ҳаст.
Агар мо онро одилона тақсим мекардем, ҳеҷ гуна муҳоҷирати оммавӣ намешуд.
Аммо ҳамин аст интригаи сиёсие, ки дар ин ҷо ҷараён дорад. Ин дар ҳама соҳаҳо Макиавелли аст.
Мо бояд ҳиссиёти миллӣ нисбати ҷаҳони немисзабонро рушд диҳем. Ин маънои онро надорад, ки дигарон беақл ҳастанд.
Аммо мо ба ҷаҳони немисзабон, минтақаи забонӣ ва минтақаи фарҳангӣ ҳуқуқ дорем ва аз ин ифтихор мекунем.
Мо метавонем танҳо ҳаминро бигӯем.
Ва ин аввалин чизест, ки мо метавонем барномарезӣ кунем, зеро дар он сурат мо одамонро бо
худ мебарем, зеро он барои онҳо мушаххас аст.
Ки мо боз як бор метавонем ифтихори миллиро барои он чи моро муаррифӣ мекунад ҷамъ оварем ва онро ба саҳна барем.
Мо тарафдори андешаи олмонӣ, фарҳанги олмонӣ ва муҳандисии олмонӣ ҳастем.
Ва мо низ ҷонибдори тиҷорати олмонӣ ҳастем.
Зеро агар олмонҳо аз таърих чизе омӯхта бошанд, он ин аст, ки ҷанг идеяи хуб нест ва мо ғолиб намешавем.
Ман намедонам, ки кӣ метавонад фикр кунад, ки мо метавонем дар маърака бар зидди Русия пирӯз шавем.
Пас, ҳикояе, ки ман омӯхтам, дафъаи гузашта чандон хуб набаромад.
Ман ин корро намекунам.
Ва ман фикр мекунам, мардум даҳшатзада мешуданд, агар медонистанд, ки Дафтари ҳифзи Конститутсия,
хадамоти махсус ва Идораи федералии пулиси ҷиноятӣ то чӣ андоза аз ҷониби давлатҳо истифода шудаанд.
Ва дигар амниятро ҳифз намекунад, балки танҳо бар зидди ҷиноят, бар зидди ҷинояти ташкилёфта, ки воқеан вуҷуд дорад ва аллакай бад
аст, вале ҳоло бар зидди шаҳрвандони худ ва бар зидди ВАО низ.
Ин ҳилаи навбатӣ аст: ҳоло демократияро наҷот додан, то баъд онро барҳам додан.
Инро дар натиҷаҳои интихобот дар штатҳои шарқӣ дидан мумкин аст.
Дар Тюрингия, ки дар интихобот бо 32 фоиз AfD бузургтарин ғолиб шуд, ҳоло як коалицияи чорҳизбӣ
вуҷуд дорад, ки онро иттиҳоди сеҳизбӣ меноманд.
Ва шумо бо чап, яъне бо SED, иттиҳоди дигар ташкил мекунед.
CDU ҳамаи инро танҳо барои нигоҳ доштани қудрат дар чанд вазифаи вазирӣ дастгирӣ мекунад.
Ҳамаи ниҳодҳо, аз ҷумла сиёсат, ВАО ва судҳо, ноком мешаванд, чун мо бо коронавирус дидем.
Ва ин, бешубҳа, давлати амиқ дар шакли поки худ аст.
Ин таассурот, ки мардум ҳанӯз ҳам метавонанд ба таври қонуни ҳукумати қонуниро интихоб кунанд, ки дар аксар ҳолатҳо
танҳо интихоби байни номзадҳои шабеҳ аст, ҳоло ба поён мерасад.
Аммо он чизеро низ метавонем эътироф кунем, ки мо аз тариқи таблиғот ва таълим он қадар шуста шудаем, ки фикр мекунем,
агар ҳоло шахси мувофиқ пайдо мешуд, ман ба ӯ шарт мебастам.
Ва ин рӯй нахоҳад дод. Ин боз марказӣ хоҳад шуд.
Ва нуқтаи ҳалкунанда ин аст, ки бояд бархезем ва бигӯям: «Ман интизор намешавам, ман
ҳоло оғоз мекунам ва онро худам иҷро мекунам.»
Ва он чизе, ки барои гумонбарони маъмулӣ мисли хор дар паҳлӯ аст, ин аст, ки мо то ҳадде ба худ боварманд ҳастем, ки
дар ин ҷо ҳозир мешавем ва танҳо мегӯем: «Шумо паррандаҳои хандаоваред ва дигар ҳеҷ таҳдиде эҷод намекунед.»
Хандаовар аст, ки ту дар он ҷо чӣ кор мекунӣ.
Ман аксар вақт таҳлил мекунам, ки як империя то чӣ андоза устувор аст ва оё ин метавонад бо воситаи иртиботӣ алоқаманд бошад.
Он мураккаб менамояд, аммо он оддӣ аст.
Устувортарин империяе, ки ҷаҳон то ҳол дидааст, империяи мисриёни қадим буд.
Онҳо бар рӯи санг муошират мекарданд, ки онро то ҳол дидан мумкин аст.
Имрӯз мо бо воситаҳои иртиботӣ сарукор дорем, ки ҳадди ақал аз замони Маркони хеле босуръаттаранд. Ва имрӯз мо як
империяи ҷаҳонӣ дорем, ки ба таври рақамӣ фаъолият мекунад.
Агар шумо ин империяи ҷаҳониро қатъ кунед, ҳамааш тамом мешавад. Он дигар вуҷуд нахоҳад дошт.
Ин маънои онро дорад, ки назорат бар мо инчунин тавассути дастгоҳҳои мобилии мо сурат мегирад.
Вақте ки мо онҳоро дур мекунем, вақте ки мо дастгоҳҳои рақамии худро хомӯш мекунем, мо ноаён мешавем. Ин қудрати мост.
Қудрат дар он аст, ки мо дигар онро фаъол намекунем ва пас дигар дастрас нестем.
Ба мо гуфтанд, ки бояд дастрас бошем, то чизеро аз даст надиҳем.
Мо ҳамеша бо хабарҳои нав огоҳ нигоҳ дошта мешавем, дар асл ҳамеша ҳушёр нигоҳ дошта мешавем.
Мувозинати қудрат танҳо вақте тағйир меёбад, ки ман қарор диҳам, кадом намуди ВАО-ро ба сарам роҳ диҳам.
Ин аввалин чиз аст. Ман дигар онро тамошо намекунам.
Вақте ки моро ба замин мезананд, бояд баррасӣ кунем, ки тарафи дигар чӣ гуна тавонист ин корро анҷом диҳад.
Чуноне ки Кен аллакай зикр кардааст, онҳо инро тавассути ин марказҳои тадқиқотӣ ва ин
шабакаҳои махфии трансатлантикӣ ба даст овардаанд.
Ҳамеша чизе ба мо, ба таври ҳайратангез, пешкаш мешуд, гӯё.
Мо бояд ҳоло шабакасозиро оғоз кунем.
Мо бояд марказҳои таҳлилии худро таъсис диҳем.
Мо дар Олмон ташаббусҳои зиёди аъло дорем, аммо онҳо ҳама аз якдигар огоҳ нестанд.
Ҳеҷ зарурат нест чархро аз нав ихтироъ кардан, вақте ки дар Юнде деҳаи худтаъминот аз ҷиҳати энергия таъсис ёфтааст.
Ва дар ҷои дигар ҳам касе мехоҳад ин корро анҷом диҳад. Он гоҳ шумо метавонед дар он ҷо мутахассисонро ҷамъ
кунед — рӯзноманигорони касбӣ, ки метавонанд инро ба мардум бо забони хеле хуб ва фаҳмо расонанд.
Барои ин ба мо коршиносон лозим аст.
Ман мутмаинам, ки дар донишгоҳҳо чандин нафар ҳастанд, профессорҳое, ки муштҳояшонро дар ҷайбҳои куртаашон
фишурдаанд, онҳо ҷудо шудаанд ва мехоҳанд коре анҷом диҳанд, то таҷрибаи худро барои омма дастрас гардонанд.
Ва мо бояд дар ин бора чорае андешем. Ва ман фикр мекунам, ҳа, мо бояд худхоҳиро кам
кунем; додан аз гирифтан бештар баракат дорад.
Ин хеле хушҳолкунанда аст. Мо инро дар давраи пандемияи коронавирус низ дидем – кадом қувваи ботинӣ пайдо
кардем, кадом шодмонӣ ҳангоми кӯмак ба якдигар эҳсос кардем.
Ва ман фикр мекунам, ки ин воқеан як қудрат аст. Бо он мо ҳатто метавонем, ҳа, Давлати амиқро нолозим созем.
Аксари одамоне, ки бедор шудаанд ва мушкилотро шинохта ва фаҳмидаанд, дигар барнамегарданд.
Ин мисли меваҳост, ки аз дарахти себ меафтанд. Баъзеашон барвақт меафтанд, баъзеашон дер меафтанд.
Ин маънои онро дорад, ки ҳар шахсе, ки мо бедор мекунем, касест, ки элитаҳо қариб барои ҳамеша аз даст додаанд.
Шумо моро маҷбур кардед, ки истодаем.
Мо инро дар давраи пандемияи коронавирус мушоҳида кардем, ва ин панели AUF1 низ нишонаест, ки мо худамон
эътироф мекунем, ки то чӣ андоза қавӣ, то чӣ андоза ҳамдигарпайванд ва то чӣ андоза боэътимод шудаем.
Ман инчунин умедворам, ки тамошобинон бо дидани он, ки дар инҷо одамоне ҳастанд, ки ҳамчун кори асосӣ пурра
вақт кор мекунанд, то роҳҳои берун шудан аз ин вазъи душворро пайдо кунем, умед пайдо хоҳанд кард.
Ва ман бовар дорам, ки Корона дар аксари одамон як навъ пубертати сиёсиро ба вуҷуд овардааст.
Ва ҳоло мо маҷбур ҳастем, ки кӯч кунем ва бояд кӯч кунем.
Ва як бор ки ман аз хона баромадаму муддате дур будам, ҳеҷ чизе нест, ки падару модарам метавонистанд пешниҳод кунанд,
то маро водор созад, ки боз ба ҳуҷраи зебои кӯҳнаи кӯдакиам баргардам, ҳарчанд ҳаминро пешниҳод мекарданд.
Аввалан, падарам мурдааст ва модарам каме пир ва фаромӯшхӯр шудааст.
Инро инчунин ба кишварҳо татбиқ кардан мумкин аст: Барои пешниҳодатон бисёр ташаккур. Аммо ман
калон шудаам ва ҳаёти худро худам идора мекунам.
Ва ҳар касе, ки инро рад мекунад, сазовори озодӣ нест.
Имрӯз мо тавонистем бо ин мавзӯъҳои гуногун ба оянда назар андозем ва бубинем, ки он чӣ гуна
метавонад бошад, агар мо қудрати заруриро инкишоф диҳем.
Чизеро, ки мо мехоҳем ба мардум баргардонем, ки аз мо гирифта шуда буд.
Ва ҳамин нерӯи пешбаранда аст. Ва мо аз ҳама бештар як чизро нишон додем. Мо метавонем ба чизе ноил шавем.
Мо бояд ҳадафҳои возеҳ ва диди равшан дошта бошем. Ва бояд бо иродаи устувор ба сӯи онҳо кор кунем.
Ва мо нишон додем, ки метавонем ин корро анҷом диҳем, ҳоло онро анҷом медиҳем ва оянда низ онро идома хоҳем дод. Ташаккур.
Ҳар як шахс ҳоло чӣ кор карда метавонад?
Хабарро паҳн кунед, хабарро паҳн кунед, хабарро паҳн кунед, ва на танҳо тавассути васоити ахбори
интернетӣ, балки бо ният ва ба таври офлайнӣ низ.
Ҳамин тавр, падари ман, Иво Сасек, аллакай 15 сол боз бо намунаи шабакаи S&G ин корро анҷом медиҳад.
Шумо метавонед мардумро илҳом бахшед ва бигӯед: «Фақат инро ба ду нафар расонед; ҳар боре ки онро ба ду нафар мерасонед
ва боз такрор мекунед, дар 20 қадам ба охири ҷаҳон мерасед.»
Ин шавқи шадид аст ба он, ки вақте дарҳои рақамӣ баста мешаванд, шумо метавонед бо чӣ мардумро ба тарафи худ ҷалб кунед.
Барои ин шабакаҳои стратегӣ ва шабакаҳои маҳаллӣ ташкилёфта лозиманд.
Хабарро паҳн кунед, ҳарчӣ бештар паҳн кунед – рақамӣ, ва агар ин маҳдуд боқӣ монад, ғайрирақамӣ, ҳарчӣ метавонед.
Ҳар кас метавонад ин корро анҷом диҳад.
Ин видеоро ба ду нафар фиристед.