Alternatibong WEF – Ang diwa ng siyam na oras ng pormatibong kasaysayang kontemporaryo.
Maraming kilalang personalidad mula sa larangan ng edukasyon ang nagtipon sa alternatibong WEF sa Prague.
Ang Alternative WEF ay isang kontra-ideya sa Great Reset, isang alternatibong think tank para sa isang malayang mundo ng bukas.
Ipinapakita ng Kla.TV ang diwa ng mga makasaysayang talumpati, kapanapanabik na talakayan sa panel, at mga eksklusibong panayam.
Ang lahat ng nilalaman mula sa alternatibong WEF ay matatagpuan sa AUF1: www.auf1.tv/alternativ-wef
Ang pinakamahuhusay sa hanay ng mga ilaw na isipan at mga mandirigmang para sa kalayaan ay nagtitipon dito nitong mga
araw na ito upang ilunsad ang isang bagay na napaka-espesyal.
Nais naming tumindig laban sa globalismo at pang-aapi, at para sa kapayapaan at kalayaan.
Nabubuhay tayo sa mga hamong panahon, kaya mahalaga ang magkaugnay, bumuo ng mga alyansa at lumikha ng mga network.
At ngayon, nais naming imbitahan ang dalawang taong nasa likod ng ideya na sumali sa amin sa
entablado: Elsa Mittmannsgruber at Stefan Magnet.
Oo, naisip ko iyon dahil nabasa ko ang isang artikulo tungkol sa simula ng WEF ni Klaus Schwab.
At doon ko nakita at nabasa kung gaano kasimple ang lahat nang nagsimula.
At sa hindi ko maipaliwanag na paraan, humanga ako. Iyon ang mahalaga.
At hindi nakasulat sa bato na ang globalistang WEF ang dapat humawak ng kapangyarihan.
Maaaring ngayon itong makipagkumpetensya; kailangan na nitong makipagkumpetensya sa alternatibong WEF.
At sino ang makagagawa niyon nang mas mahusay kaysa sa mga nagpakita na ng tapang at tumindig laban sa sistema?
Ang mga taong lubos na magkaiba, kailangang sabihin, ay ngayon ay nakikipag-usap.
Sa pagbalik-tanaw, magiging isang makasaysayang sandali nang nagawa naming pagsamahin ang napakaraming dakilang personalidad
na maaaring hindi magkasundo sa lahat ng isyu, ngunit nagkakaisa sa isang karaniwang layunin, ito ay ang
pagnanais sa sariling pagpapasya, kasarinlan at kalayaan.
At ang lahat ng kasangkot dito ay determinado na ibuhos ang kanilang buong makakaya upang makamit ito, dahil kung
wala ang mga pagpapahalagang ito, ang hinaharap ay wala.
Salamat sa inyong oras, at muli, isang malakas na palakpakan para sa mga nagpasimula.
Nasa kabiserang lungsod ng Czech na Prague tayo, isang magandang lungsod, sa isang magandang sentro ng kumperensya.
Kaya't makatuwiran na ang malugod na talumpati ay dapat ihayag ng isang taong palaging
gumampan ng mahalagang papel sa bansang ito.
Noong isang panahon, siya ay isang regular na bisita sa World Economic Forum sa Davos.
Ngayon ay lumipat na siya ng panig at kasama na siya ng alternatibong WEF.
Ikinalulugod namin na narito siya, na pinararangalan niya kami ng kanyang presensya at, higit sa lahat, na
siya ang magbibigay ng opisyal na talumpati ng pagtanggap.
Ang dating pangulo, si Dr. Vaclav Klaus. Maligayang pagdating.
Para sa akin, isa sa mga simbolong ito ay ang hotel na ito at ang bulwagang ito.
Ang huling beses na narito ako ay noong 2008 para sa huling kongreso ng ODS.
Maaaring alam ng ilan sa inyo na ang ODS ay ang sibil na demokratikong partido na ako . . .
Ang pag-unlad ng partidong ito, katulad ng pag-unlad na pampulitika at ideolohikal sa buong Czech Republic at
sa buong Europa, ay unti-unting lumihis patungo sa kasalukuyang post-pampulitika at post-demokratikong mundo.
Dahil dito, iniwan ko ang aking pangkarangalang pagkapangulo rito sa silid na ito. Ayaw kong maging bahagi nito.
Kahit noon pa, malinaw kong nakita at, sana, naunawaan ang makapangyarihang mga uso sa Kanlurang mundo.
Binalaan nila na dadalhin nila tayo sa trahedyang mundo ngayon.
Sa aking pananaw, ang pinakamahalagang papel ngayon ay ginagampanan ng ideolohiyang multikulturalismo, na lumilikha,
pumupuri, at ipinagtatanggol ang malawakang migrasyon.
Hindi man lang kinikilala ng ideolohiyang ito ang salitang kalayaan.
Sa prinsipyo, ito ay agresibong tutol sa pangunahing institusyon ng demokrasya, ang estadong-bansa.
Gayunpaman, ang bansa ay walang dudang siyang pangunahing at hindi mapapalitan na sangkap ng lipunang pantao.
Ang makapangyarihang genderismo o radikal na feminizmo ngayon ay sumasalakay sa biyolohikal na substansiya ng mga tao at sa gayon
ay sa pangunahing batayan ng lipunang pantao, na siyang pamilya.
Bilang Punong Ministro at Pangulo ng Czech Republic, kinikilala kong ako ang nagdala sa Czech Republic sa EU.
Ang kilalang pagtatangka kong hilahin ang emergency brake sa huling sandali at hindi pirmahan
ang Kasunduan ng Lisbon bilang Pangulo ay nabigo.
Bilang resulta, ang integrasyon ng Europa ay tiyak na nagbago tungo sa pampulitikang
pagkakaisa sa mga nakaraang taon at dekada.
Ang ideya ng magiliw at kapwa kapaki-pakinabang na kooperasyon sa pagitan ng mga soberanong bansa
sa Europa ay ngayon isang bagay na nakalipas na.
Hindi ako nag-iisa sa pagsasabing ang buong Kanlurang mundo, lalo na ang Europa, ay nasa pag-urong.
Ang hamon ng ating panahon ay pigilan ang pagbagsak ngayon na magpatuloy bukas.
Ang mga kumperensya tulad ng sa araw na ito ay sana makatulong sa bagay na ito.
Nawa'y maging produktibo ang inyong pagpupulong. Maraming salamat.
Mga ginoo at ginang, mga minamahal na manonood sa bahay, mga kagalang-galang na kontribyutor, lubos akong
sumasang-ayon kay Prof. Dr. Vaclav Klaus nang sabihin niyang kailangan na nating makisalamuha sa mundo.
Pinapasalamatan ko siya sa malinaw at nakakapreskong mga salita mula sa bibig ng isang tunay na estadista na nauunawaan pa ang
responsibilidad, hindi tulad ng mga umakyat na ngayon sa kapangyarihan at tunay na
inaakay ang ating mundo patungo sa bangin.
At kilala mo ako. Tagahanga ako ng tuwirang pagsasalita, at inilalarawan ko rin ang
kasalukuyang sitwasyon nang walang paligoy-ligoy.
Ang ginagawa rito sa harap ng ating mga mata ay isang tuwirang landas patungo sa kapahamakan.
At ito ay lubos na sinadya, dahil ang ilang mga grupo ay nagpasya nang isakatuparan ang tinatawag nilang Great Reset, isang ganap
na muling pagsasaayos, isang pagbabago, at kasabay nito ang pagkawasak ng gitnang uri at ng mayayamang lipunang Europeo.
At hindi lang ito tungkol sa mga interes pang-ekonomiya, hindi lang tungkol sa pagsipsip ng kapital at sa
pinakamalaking pag-aagaw sa kasaysayan ng sangkatauhan.
Ang punto ay nais ng mga grupong ito na tiyakin ang kapangyarihan para sa kanilang sarili
magpakailanman: makabagong teknolohiya, digitalisasyon.
Pinapahintulutan nito silang gawin ang mga bagay na tanging mga paraon at mga emperador lamang ang nangangarap.
Nais na nilang isara ang bag upang hindi na muling magkaroon ng kalayaan para sa atin, para sa karamihan, para sa 99 porsyento,
upang ang 0.001 porsyento ng mga super-mayaman, ng mga globalista, ng mga bilyonaryo,
ay magamit ang kapangyarihan magpakailanman.
Tinutulan namin ito, at ngayon gusto kong, at gusto mo ring, huwag ituon ang aming enerhiya sa
lahat ng mali ngayon at sa mga kaganapang darating.
Oo, kailangan natin ito bilang isang tiyak na punto upang malaman kung paano natin nais magbuti.
Ngunit sa alternatibong WEF na ito, nais naming sadyang ituon ang pansin sa kung ano ang maaaring hitsura ng
mas magandang kinabukasan, talakayin ang mga solusyon at, higit sa lahat, magsama-sama.
Kapag tayo'y nagsasama-sama at nag-uusap, nagsisimula na ang hinaharap.
Dahil ginagawa ng mga makapangyarihang elite ang lahat ng kanilang makakaya upang gawing katotohanan ang kanilang Great
Reset at ang bagong kaayusang pandaigdig ng mga globalista, at sinumang tutol dito ay maaaring gawing target,
idineklara bilang miyembro ng mababang kasta, isang pariah (= dayuhan), gaya ng sabi, at saka nilalabanan nang naaayon.
At sa kabila ng lahat, sa kabila ng kabuuang klima ng pagtatakot sa mga opinyon at paniniwala ng mga tao, mayroon pa ring
mga taong may tapang, mayroon pa ring mga taong tumatalon laban sa agos at may tapang na magsabi ng katotohanan.
At sino pa ang mas angkop kaysa sa mga matatapang na indibidwal na nagpakitang-gilas sa nakalipas na apat na taon ng
pambihirang kalagayan, na lumabas mula sa pagtatago, nagpahayag ng kanilang paninindigan at nanindigan?
Sino ang mas angkop na mag-isip tungkol sa mundo ng bukas ngayon?
At iyon ang dahilan kung bakit ang bawat isa na nakikilahok sa kaganapang ito ngayon ay maingat na pinili, dahil ang bawat isa
sa kanila ay nakapag-ambag na nang mahalaga sa kanilang larangan.
At ginawa kong misyon ang pagtitipon ng mga tao, ang pagsisikap na higit pang paunlarin ang mga bagay, o ang
pagsuporta sa mga bagay na nasa tamang landas na ng pag-unlad.
Sa totoo lang, wala namang idealismo sa kabilang panig.
Alisin ang kanilang bilyon-bilyong subsidiya. Sa tingin mo ba magpapatuloy pa rin ang ARD sa pag-broadcast kinabukasan?
O sa tingin mo ba ay may kahit isang propesyonal na politiko pa na pupunta sa Bundestag?
Walang idealismo para sa rehimen na ito.
Sa aming panig, may idealismo, may kakayahang magdusa, at may kagustuhang magsakripisyo.
At pagkatapos, kailangan mong pagdugtong-dugtongin ang mga pahiwatig para malaman kung sino ang mananalo sa huli.
Inorganisa namin ang kaganapang ito nang may tiwala sa mga tao, tiwala sa mga kalahok, ngunit higit sa lahat nang may tiwala na
may pangangailangan para rito, na maraming tao ang manonood nito, na sila ay maiinspire, na bubuuin nila ang sarili nilang
mga proyekto mula rito, at siyempre, susuportahan nila ito.
Kumbinsido ako na hindi mabibigo ang tiwalang ito. At ang tiwalang ito ang siyang nagpapatingkad sa ating lahat.
At ang motto ng kumperensya ngayong taon, ang motto ng kauna-unahang Alternative WEF,
ay: Mga larawan ng isang malayang mundo bukas.
Nais naming ilahad kung paano namin iniisip ang mundo ng bukas, anuman ang mga realidad sa pulitika. Ano ang gusto namin?
Minsan kailangan nating baguhin ang direksyon. Ngunit nananatili kaming tapat sa aming layunin, ang linya ng pagtatapos.
Nagmula ang Prague sa pragmatismo, gusto ko lang itong banggitin. Magsisimula ako kay Carl Schmitt.
Minsan niyang sinabi: "Ang soberanya ay pag-aari ng sinumang nagpapasya tungkol sa estado ng emerhensiya."
At kapag inilapat natin ito sa mga taon ng coronavirus sa Europa, isang bagay ang hindi maikakaila: ang
Europa ay malinaw na hindi soberanya noon at ngayon.
Sa panahon ng pandemya ng coronavirus, tinanggap ng Europa ang isang salaysay na hindi nagmula sa Europa, kundi sadyang
nilikha sa mga think tank at pundasyon ng Estados Unidos.
Ang European state of emergency ay ipinataw sa Europa ng WHO at hindi pinagpasyahan ng populasyon.
Sa katotohanan, walang boses ang mga indibidwal na estado sa WHO.
Ang mga desisyong may bisa ay ginagawa ng malalaking pera, at ang malalaking perang ito ay
pangunahing nagmumula sa Bill & Melinda Gates Foundation.
Hindi ito isang European foundation, kundi isang US foundation na ginagamit bilang
kasangkapan ng patakarang panlabas ng Estados Unidos.
Ang papel na ito ng mga NGO ng Estados Unidos sa dayuhang patakaran sa pamamahala ng mga krisis na artipisyal na nilikha
ay naisip pa noong 2010, nang ilahad ng Rockefeller Foundation ang kanilang Lockstep coronavirus simulation exercise.
Pagkatapos noon, itinatag ang mga angkop na estruktura sa loob ng ilang taon.
Noong Oktubre 2019, sinundan ito ng simulation game na Event 201, na sa isang diwa ay ang paunang ensayo, ang huling pagsubok, kung
saan pagkatapos nito ay inilabas sa Wuhan ang isang biyolohikal na sandata na kilala bilang Covid-19 gamit ang pondong
mula sa Estados Unidos upang ganap na muling ayusin ang mundo.
Sa Great Reset na ito, ang mga soberanong indibidwal na estado o ang isang pederasyon ng mga estado sa
labas ng Estados Unidos ay wala nang anumang papel.
Ang pamahalaan ay pinalitan ng pamamahala. Dahil dito, ang kapangyarihan ay ganap nang
isinasentralisa at dinidijitalisa sa lahat ng sektor.
Sa likod ng ID2020, halimbawa, ay ang mapanlinlang na plano na guluhin ang bawat tao sa lahat ng kanilang pangangailangan.
Sinumang walang kasalukuyang katayuan sa pagbabakuna, na lumalampas sa pabigla-biglang itinakdang bakas ng karbon, o hindi
sumusunod sa tamang naratibo sa mga pampublikong lugar, ay parurusahan sa pamamagitan ng pag-alis at
pagkatapos ay sa nag-iisang balidong digital na pera, o pabigla-biglang aalisin sa lahat ng karapatang sibil.
Sinumang nagnanais mabuhay nang hindi naaabala bilang isang soberanong mamamayan ng hinaharap ay dapat ibunyag ang kanilang
buong pribadong buhay sa iilang kumpanyang IT sa Estados Unidos.
Nananahan tayo sa isang ilusoryong mundo na pinangungunahan ng dolyar.
Ganap nang kinopya ng Europa ang mga taktika ng USA bilang bully sa bakuran ng paaralan.
Tumango ka upang maiwasan ang karagdagang mga suntok sa ibaba ng sinturon o mga tama sa linya ng tubig.
Alam nating lahat na ang tinatawag na kalayaan, lalo na ang kalayaan sa pagpapahayag,
ay ngayon napaka-napaka-higpit sa Europa.
At ang internet ay naging isang lugar kung saan isinasagawa ang arbitraryong sensura.
Hindi nakatuon ang Europa sa diyalogo, kundi muling lalo nitong inaasa ang mga sandata.
Pinapayagan naming magsalita ang mga sandata pagdating sa mga tunggalian sa loob ng Europa.
At ang tanong ay, sino ang nagsimula nito? Ang mga Ruso ba sa Ukraine? Hindi. Ang NATO ba sa Yugoslavia noong 1999?
Isang digmaan na pinasyahan ng Estados Unidos upang hatiin ang Europa.
Hatiin at manungkulan – palaging pareho ang prinsipyo.
Sa kasalukuyan, inihahanda ang Europa para sa isang malaking digmaan laban sa Russia, pangunahin
upang ipagtanggol ang mga interes ng Estados Unidos.
Palagi kong inakala na lahat ay tutol sa digmaan hanggang sa nalaman kong may ilan pala na
pabor dito, lalo na yaong hindi kailangang lumaban.
Ang pagsabog na ito ay mula kay Remarque at ito ay totoo.
Dapat tukuyin ang Europa bilang isang Europa ng mga bansang-ama.
Isang Europa na walang interes sa mga nasasakupan, ngunit nakatuon sa mga responsableng mamamayan.
Isang Europa na kinikilala kung sino ang nagpapatakbo ng mga base militar at naglalagay ng mga sundalo sa lupain
ng Europa upang makipagdigma sa loob at labas ng Europa.
Hindi magalang na tinatanong ng ganitong Europa ang mga kaaway ng pagkakaisa kung maaari nilang itigil ang kanilang
mga mapag-away na gawain; sa halip, tinatapos na lang nito ang mga ito at iginiit ang naturang pagtatapos.
Ang ikalawang hakbang ay itigil na ang patuloy na pag-uusap tungkol sa demokrasya at sa wakas ay ipakilala ito.
Dahil walang estadong Europeo ang tunay na demokratiko.
Kahit saan tayo tumingin, ang demokrasya ay pawang peke lamang.
Kailangan ko na lamang ipaalala sa iyo ang Romania. Ang mga nagkamali sa kanilang pagpili ay pinapayagang magsimulang muli.
Tayong lahat ay naninirahan sa mga bansang sinakop ng isang oligarkiyang partidaryo.
Ang ating mga parlamento ay may mas kaunting mga kinatawan ng bayan kaysa sa mga traidor sa bayan.
Sapagkat kinakatawan nila ang interes ng mga nagtaas sa kanila sa posisyong ito, kaya't tinataksilan
nila ang interes ng kanilang sariling mga mamamayan.
Pinamumunuan tayo ng mga hangal na hindi maaaring tawaging ganoon, dahil itinuturing na panlilibak
sa kataas-taasang kapangyarihan ang paggawa nito.
Bilang mga soberanong mamamayan, mag-ingat tayo laban sa isang ganap na mapang-api na estado na pansamantalang
ikukulong ang ating kalayaan sa dahilan ng seguridad.
Upang mapigilan itong magpatuloy, kailangan nating magdagdag ng isang mahalagang salita sa ating pang-araw-araw na wika.
At ang salitang iyon ay HINDI! Hindi sa paternalisme! Hindi sa sensura! Hindi sa estadong
nagmamanman! At higit sa lahat, hindi sa digmaan!
Para sa mga hindi makapagpasya para sa kanilang sarili kung mamamatay sila nang natural o sa pamamagitan ng lethal injection,
o kung ipapadala sila sa isang harapan upang makipaglaban at mamatay para sa interes ng mga ikatlong partido na
hindi nila kilala, hindi sila maaaring maging soberanya.
Nag-uugali siya na parang tupa. At ang mga tupa ay natatakot sa lobo habang buhay.
Ngunit pinapatay sila ng pastol.
Ang kalayaan na nami-miss nating lahat sa Europa ay dapat munang gisingin sa bawat isa sa atin at saka isabuhay.
Iyon mismo ang siyang nagpapatao sa atin.
Ngunit tayo, ang mga mamamayan, ang soberanya, ang nagpapasya kung saan tayo magtitipon. Kung saan talaga
nakalagay ang kapangyarihan. Halimbawa, ngayon sa Prague.
Pinakamainam na isagawa ang ating kapangyarihan sa isang desentralisadong paraan, ibig sabihin ay anumang oras
at kahit saan, ngunit pinangangasiwaan nang sama-sama.
Walang mas epektibong nagpapahina sa mga sariling hinirang na elitista kaysa sa kapag ang mga soberanong mamamayan sa buong
Europa ay nagkakatipon nang hindi hinihiling sa mga bilog na mesa upang bumuo ng mga bagong
konstitusyon at mga bagong batas para sa kanilang mga bansa.
Iyon ang sukdulang pagpapahayag ng demokratikong kasarinlan. Basta magpasya ka lang dito at mamuhay ka ayon dito.
Bawat isa para sa kanilang sarili at tayo bilang mga mamamayan ng Europa.
Tatapusin ko na sa mga salitang: Kaya natin ito.
Lubos kong nais na malugod na tanggapin ang aking mga panauhin sa aming panel tungkol sa Kalusugan at Medisina ng Kinabukasan.
Alam nating lahat na may sakit ang ating sistema ng pangangalagang pangkalusugan, na lalong nagiging halata.
May matagal nang kakulangan sa mga kawani, labis na siksikan ang mga klinika ng doktor, at ngayon ay halos wala
nang oras ang mga doktor para asikasuhin ang mga pasyente.
Patuloy na lumalala ang kakulangan ng mga gamot, at malinaw na ang medisina ngayon ay pangunahing
pinapatnubayan ng interes sa kita ng industriya ng parmasyutiko at malalaking grupo ng mga ospital.
At sa ikalawang yugtong ito, nais naming tuklasin kung ano ang maaaring maging hitsura ng mas mahusay na gamot sa hinaharap
upang mapanatiling malusog ang mga tao nang mas matagal.
Dr. Hubmer-Mogg, paano ninyo inaakala ang mas mahusay na medisina sa hinaharap?
Oo, pagdating sa mas mahusay na medisina sa hinaharap, kailangang sabihin na bilang mga medikal na estudyante, wala
kaming natututunan maliban sa nakasulat sa mga libro. Iyon ang itinuturo sa amin ng aming mga guro sa MedUni.
At sa esensya, at palagi kong binibigyang-diin ito, ang katotohanan ay sa kasalukuyang kalagayan ng mga
pag-aaral medikal, ang mga bagay na tunay na mahalaga ay binibigyan ng napakaliit na pansin.
Sinisimulan namin ang aming pag-aaral at mayroon kaming mikrobiyolohiya, ibig sabihin ay
kalinisan at mikrobiyolohiya, sa unang seksyon.
At doon mo malalaman na may mga bakuna at kung anong uri ang mga ito. At iyon lang iyon.
Hindi natin naririnig kahit ano tungkol sa mga adjuvant, mga additive sa ganitong mga produkto, o mga side effect.
At sa pag-usad ng iyong pag-aaral, kapag kumuha ka na ng mga pagsusulit sa kaugnay na asignatura, maging
pediatrics man o dermatology, magiging madali na para sa iyo ang makuha ang tamang sagot, gaya ng sinasabi.
Oo, ano ang magagawa mo para protektahan ang sarili mo? Oo, ang bakunang ito, ang bakunang iyon, at iba pa.
Ngunit hindi tinuturuan ang mga estudyante na maaari ring magkaroon ng mga side effect, maging mula sa karaniwang
pagbabakuna o mula sa mga bagong binagong produktong mRNA.
Ibig sabihin nito, ang medisina ng hinaharap ay mangangailangan ng pagsisimula sa pagsasanay, kung saan mas isasakatuparan ang
ideya na ang taong nakaupo sa tapat mo—nakaupo sa tapat ng isang doktor, nakaupo sa tapat ng isang
doktor na nagsasanay—ay isang kahanga-hangang indibidwal.
Palagi kong sinasabi na may isip, kaluluwa, at katawan tayo. At narito tayo upang mag-isip, makaramdam, at kumilos.
Sa unibersidad mo lang talaga matutunan na may isang tao na ngayon ay parang makina.
Palagi sinasabi iyon ni Propesor Christian Schubert.
Medisinang makina: may sira at kailangang ayusin. At kailangan nating lumayo rito.
Kailangan nating iparating na may iba't ibang salik kung bakit hindi na malusog ang taong ito.
Bakit nagbago ang kanyang sistema, bakit siya may mga sintomas, bakit siya nagkasakit o maging malubha ang karamdaman.
Propesor Bhakdi, nais kong ipasa nang direkta sa iyo ang bola.
Alam mo, nakaupo ka rito bilang isa sa mga bayani ko, talagang kailangan kong sabihin, at sigurado
akong marami pang iba ang nakakaramdam ng ganoon din.
Ang iyong mga babala tungkol sa mga iniksyon ng coronavirus mula pa noong simula ay tiyak na naging dahilan upang maraming
tao ang tumanggi sa mga iniksyong henetiko na ito, at malamang na nakapagligtas ka ng maraming buhay dahil dito.
Nais kong talakayin ang papel ng pagbabakuna.
Maaari mo bang buodin nang maigsi ang papel na maaaring gampanan ng pangkalahatang
pagbabakuna sa pagpapabuti ng medisina sa hinaharap?
Ang mga pagbabakuna ay gaganap ng mahalagang papel sa medisinang bukas dahil magiging monumento ang mga ito
na nakaluklok sa bato laban sa panlilinlang at ilusyon.
Ako ay isang karaniwang doktor.
Nag-aral ako ng medisina, nag-aral ako ng mikrobiyolohiya, at nagturo ako nang 25 taon. At naniwala ako sa pagbabakuna.
Naituro ko na ang lahat ng nasa mga aklat-aralin.
Sa nakalipas na tatlong taon lamang, dahil sa pandemya, nagsimula akong basahin ang mga hindi ko nabasa sa aking pag-aaral
at buhay propesyonal. Maraming mahusay na mga libro diyan.
Ang isang aklat na nais kong ipakita sa publiko ay ang aklat ni Suzanne Humphries. Ang pamagat nito ay The Vaccine Illusion.
Naglalaman ito ng lahat ng kailangan malaman ng isang doktor ngayon. May mga sanggunian, siyentipiko.
Hindi ito aklat na laban sa pagbabakuna. At napakalaking benepisyo ang nakuha ko rito.
Sa tingin ko, naiintindihan ko na ngayon na ang buong usapin ng pagbabakuna ay talagang naging
pinakamalaking negosyo sa kasaysayan ng sangkatauhan.
Napakaraming pera na ang nagastos at napakaraming pera pa rin ang nagagastos.
At iyan ang dahilan kung bakit pinili ang pagbabakuna bilang pangunahing sandata ng mga globalista.
Sa paggawa nito, nakikipagdigma sila laban sa kanilang sariling mga tao.
Kapag nananampalataya ang mga tao sa kanilang sarili at nalalampasan ang doktrinang ang mga tao ay binuo na parang
makina, hindi sapat, may kapintasan, at na nakasalalay lamang sa tadhana kung mamamatay ang isang tao
dahil sa Alzheimer's, kanser, o isang nakakahawang sakit.
Ang katotohanang lubos na hindi kayang maging malusog ng tao nang mag-isa ay nangangailangan ng ganap na muling
pag-iisip ng medisina at, higit sa lahat, ng kung paano tinitingnan ng tao ang kanilang sarili.
At ang tiwala sa sarili ay nagsisimula kapag muling nagkaroon ang mga tao ng mas malusog na utak, dahil doon
nagsisimula ang pag-iisip, pakiramdam, at pananagutan.
At ang pagiging malusog ay nangangahulugang nauunawaan din natin ang tinatawag kong mental na immune system, na
nakikilala at tumutugon sa mga panlabas na banta, kapwa bilang mga indibidwal at bilang isang lipunan.
Dahil ang sistemang pang-mental na pang-imyunidad ay nagbubunga rin ng sistemang panlipunang pang-imyunidad, na
ginagamit natin upang ipagtanggol ang ating sarili laban sa iba na nagnanais na saktan tayo.
At pagdating sa mga pangunahing bagay na ito sa krisis ng coronavirus, halimbawa, alam
natin na ang bitamina D ay lubos na mahalaga.
Daang-daang pag-aaral ang nagpapakita na ang kakulangan sa bitamina D ay nagpapataas ng posibilidad na mamatay mula sa
anumang nakakahawang sakit – kahit na ito ay tinawag na coronavirus dahil isinagawa ang isang PCR
test – dahil anumang virus ang maaaring nasa likod ng PCR test na ito para sa coronavirus.
O anumang sanhi na humahantong sa pneumonia.
Ngunit maaari itong maging nakamamatay kung kulang ang ilang pangunahing bagay.
At ang huling pangunahing bloke ng pundasyon, o isa sa mga huli sa isang bagong pundasyon o sa isang bagong
estruktura ng medisina – para sa akin, parang keystone muna ito sa ngayon, na may ilan pang susunod.
At ang keystone, ang bato ay tinatawag na lithos sa Griyego, ay lithium.
Marahil ang lithium ay isa sa pinakamahalagang bakas na elemento.
At mapatutunayan ko ito sa aking susunod na aklat na pinamagatang The Lithium Conspiracy, na ilalathala sa susunod na tagsibol.
Ngunit sa aklat na ito, pinatutunayan ko na ang lithium ay mahalaga, at higit sa lahat, ito ay mahalaga sa
lahat ng pangunahing sistema, o sa loob ng lahat ng pangunahing sistema, na nagpapanatili sa atin sa balanse.
Higit sa lahat, panatilihin nating balanse ang ating mental na immune system.
Tinitiyak ng lithium na nabubuo tayo ng mga bagong selula sa utak na nagpapanatili sa atin ng kabataan at kuryosidad.
Tinitiyak ng lithium na nananatiling buo ang ating mga kromosoma sa buong buhay natin, na hindi tayo mamamatay dahil sa katandaan,
gaya ng sinasabi – sa diwa ng maagang pagkamatay, isang taon o dekada nang mas maaga – at na
hindi tayo magkakaroon ng Alzheimer's o depresyon.
Ang lithium ay may pangunahing papel sa lahat ng mahahalaga at pundamental na mga proseso ng buhay, at ito ang panlaban,
halimbawa, sa neuroinflammation na sanhi ng pag-iniksyon ng mRNA.
Ayon sa European Food Safety Authority, pinapayagan kaming kumonsumo ng hanggang sampung miligramo ng aluminyo araw-araw.
Kahit alam natin na nakalalason ang aluminyo sa utak at responsable, halimbawa, sa mga antas ng autism
na nakikita natin dahil bahagi rin ito ng mga bakuna.
Kaya 50 porsyento ng mga bakuna ay naglalaman ng aluminyo, na sa katunayan ay nakalalason sa utak.
Dr. Strasser, nais ko rin kayong anyayahan na makilahok sa talakayan. Bilang
tagapagtaguyod ng medisinang nakabatay sa ebidensya.
Gaano kahalaga ang mga pasyenteng may kapangyarihan para sa mas mahusay na medisina?
Mahalaga ang mga pasyenteng may kapangyarihan. Sa kasalukuyan, nakikita natin ang isang pag-unlad na lubos na salungat dito.
Sa loob ng libu-libong taon, naging ganap na natural sa ating sistemang medikal na ang datos medikal ay
alam lamang ng dalawang tao: ang pasyente at ang doktor.
Iyon ay mahigpit na kumpidensyal. Ito ay kahit na regulado ng batas.
Hindi ko nga pinapayagang pag-usapan ang isang pasyente sa aking asawa.
Talagang pinaparusahan ito ng batas. At maaari pa akong makulong dahil dito. Pero ano ang nangyayari sa ngayon?
Ang lahat ng datos medikal ay kasalukuyang nakarehistro nang digital.
Sa kasalukuyan, nangunguna pa nga ang Austria sa larangang ito.
Ngayon ay ipinakilala na namin ang isang digital na sertipiko ng pagbabakuna: ang elektronikong tala ng kalusugan.
At ang lahat ng datos na ito ay kinokolekta at gagawing magagamit sa isang malawak na bilog ng
mga institusyon at indibidwal nang sabay-sabay.
Ang datos na ito ay kinokolekta at sa kalaunan ay magiging magagamit sa pederal na pamahalaan, mga pamahalaang panlalawigan,
mga ahensiya ng segurong panlipunan, mga doktor sa emerhensiya, mga ospital, mga
rehistradong doktor, at iba't ibang uri ng ibang tao.
Ibig sabihin nito ay ang pagiging kumpidensiyal sa pagitan ng doktor at pasyente – na napakahalaga – na ang
pasyente ay pumupunta sa doktor na kanilang pinagkakatiwalaan at alam nilang aalagaan sila.
At ang datos ko ay hindi na nakakalat sa kahit saan, sinusuri at ginagamit sa anumang paraan – nawala na ito. Lubos na nawala.
At sa aking palagay, ito ay unang humahantong sa pagkawala ng ugnayan ng doktor at pasyente.
Kung babasahin mo ang mga papel na kasalukuyang inilalathala ng World Economic Forum, ng WHO, o ng mga batas,
wala nang binabanggit tungkol sa mga doktor at pasyente.
Pagkatapos ay puro tungkol lang sa mga tagapagbigay ng pangangalagang pangkalusugan ang
pinag-uusapan nila. Iyon ang bagong buzzword.
Tayo lahat ay mga tagapagbigay ng pangangalagang pangkalusugan.
Bilang isang doktor, hindi na ako nababanggit sa marami sa mga papel na ito.
At dahil dito, nagiging napaka-impersonal at hindi makatao ang lahat, sa aking palagay, at
nawawala ang pinagkakatiwalaan ng medisina: ang tiwala.
Kung babasahin mo ang mga papel mula sa World Economic Forum, umaabot na ito ngayon sa
artipisyal na intelihensiya, na pinaplano at darating.
Literal na nakasaad sa isang dokumento: Plano, literal, na gumamit ng mga sistema ng
triage na nilikha ng artipisyal na intelihensiya.
Iyan ang aktwal nilang isinusulat: na nakaplano para sa hinaharap na ang isang anyo ng artipisyal na intelihensiya,
isang kompyuter, ang magpapasya kung sino ang makakatanggap ng aling paggamot, kailan at saan, at sino ang hindi.
Kaya hindi ito imbensyon – hindi ko sinasabing ako ang may imbento nito – nakasaad ito sa isang papel ng World Economic Forum.
Iyan ang pananaw ng mga taong ito. At iyon ay isang pag-unlad na mapaminsala, na patuloy na papunta sa maling direksyon.
At sa aking palagay, ito ay isang bagay na dapat mariing tanggihan at agarang tugunan.
Hindi natin kailangan ng anumang kompyuter o numero ng telepono para magamot ang mga tao.
Ang lubos na kulang sa kasalukuyan ay ang pag-iwas.
Bilang mga doktor, halos wala kaming natututuhan sa pangangalagang pangkalusugan, sa panahon ng aming pagsasanay,
tungkol sa kung paano panatilihing malusog ang isang tao.
At iyan ang pinakamahalagang punto. Dahil kung panatilihin nating malusog at matatag ang mga tao, kakailanganin natin ng mas
kaunting gamot para sa karamdaman, mas kaunting ospital, atbp.
At ang dalawa rito ay hindi kanais-nais na mga pag-unlad.
At kapag isinaalang-alang mo na mayroon din tayong tradisyong ito dito, sa bahagi ng Europa na kinabibilangan natin.
Ngunit pagkatapos ay dumating ang Rockefeller Foundation, at pagkatapos ay dumating ang malalaking
kampanyang inorganisa noong dekada 1960, 1970, at 1980.
Maaari mong basahin ang lahat tungkol sa kung paano sinadya na hindi mabigyan ng karapatan ang mga tao, hindi
na pinayagang managot sa kanilang sariling kalusugan, kundi pinilit na umasa sa mga awtoridad.
At iyon ay noon ding isinama sa pagsasanay ng mga propesyonal sa medisina.
At hindi iyon may katuturan. Kung gusto kong umunlad ang halaman sa aking hardin, hindi ko ito nilalapitan
kapag may problema at nagbubuhos ng anumang likido rito.
Sa halip, tinitingnan ko kung ano ang kinakain niya, ano ang iniinom niya, at kung gaano siya katagal nasa sikat ng araw.
Kaya sa katunayan, kung ilalayo natin iyon nang kaunti sa sistema, malalaman natin na isa nga ito sa mga
pangunahing prinsipyo ng isang sistemang pangkalusugan.
At dati, mayroon tayong iba't ibang opinyon – palagi kong ikinagagalak basahin ang mga lumang aklat tungkol sa
mga medikal na pamamaraan – bago pa man itatag ang Rockefeller Foundation, may sining ng pagpapagaling.
Bawat isa ay may kanya-kanyang gamot. Ang ginawa ng isang tao sa isang nayon kasama ang mga tao roon ay hindi
nangangahulugang ginawa rin nila ang parehong bagay ilang kalye lang ang layo sa ibang nayon.
Pero ganoon ang naging daloy ng buong pangyayari.
Paano nangyari ang pag-unlad na ito, na ang Rockefeller Foundation, gaya ng ilang beses mong
nabanggit, ay nakamit ang napakalaking impluwensya sa mga nakaraang dekada, sa nakalipas na 100 taon.
Bakit ito lumayo sa mga aspeto ng paggaling na dati nating taglay tungo sa ganap na
medisinang nakabatay sa aparato at paghahanda?
Pera. Simple lang naman: noon, sa simula ng ika-19 at ika-20 siglo, kinikilala ang homeopathy, osteopathy,
chiropractic therapy, at naturopathy bilang mga medikal na disiplina na magkakapantay at may pantay na karapatan.
At saka napagtanto ng mga tao na, aba, mas malaki ang kitang makukuha sa petrochemicals.
At saka, sa medisina, lumitaw ang sumusunod na sitwasyon: isa lang ang sintomas ko at isa lang ang gamot ko –
at ang lahat ng iba pang bumubuo sa isang tao ay naiwan.
Oo, gaya ng sinabi ko, wala silang interes na pagalingin ang mga tao; ang layunin ay
panatilihin silang umiinom ng gamot habang buhay.
At sa sakit sa puso at mga daluyan ng dugo, marahil ang pinaka-halatang bagay ay alam natin ang sanhi.
Alam namin ang mga epektibong paggamot, ngunit sa sistemang meron tayo ngayon, walang
reimbursement at hindi makakabuhay ang sinumang doktor.
At mayroon na kaming iba pang mga modelo sa Scandinavia kung saan ang bawat doktor ay may itinakdang halaga, isang nakapirming
bayad, isang flat rate bawat buwan – at hindi mahalaga kung ilan ang pasyente o ano man ang kanyang gawin sa pasyente.
Maaari rin itong maging isang posibilidad para sa isang sistema sa hinaharap.
Dapat din nating maging maingat na huwag lumikha ng isa pang sentralisadong istruktura na makikita saanman, dahil
kailangan nating lisanin ang WHO, at alam natin kung sino ang mga pinansyal na tagasuporta sa likod nito.
Ngunit sa tingin ko ay napaka-nakapagpapasigla ng mga desentralisadong kilusang ito sa labas ng sistema.
Paano mababago ang kurikulum na ito?
Sino ang magkakaroon ng kapangyarihan sa paggawa ng desisyon? At ano ang kailangang mangyari upang mabigyan
ang mga kabataang estudyante ngayon ng gamot ng bukas?
Ang hinaharap ng medisina ay kailangang baguhin ang maraming bagay. Kailangan nitong
baguhin ang impluwensya ng industriya sa kurikulum.
Iyon ang unang bagay na kailangang mangyari.
Ang pangalawang bagay na kailangang mangyari ay muling ipakilala natin ang terminong 'angkop sa uri' para sa mga tao.
May isang bagay na pangunahing kailangan ng bawat tao; bahagi ito ng ating kalikasan.
At ito ay naaangkop sa lahat ng tao. Ito ay angkop sa uri. Ang pagiging angkop sa uri ang dapat
maging pangunahing prinsipyo ng bagong kurikulum.
Pagkatapos, siyempre, kailangan nating baguhin ang mga patnubay.
Ang mga patnubay lamang, ang mismong salita ay parang nangungunang media, ay isang malaking problema na nilikha ng industriya.
At naniniwala ang mga doktor na kailangan nilang kumilos alinsunod sa mga patnubay na ito, at
anumang nasa kaliwa o kanan nito ay ipinagbabawal.
At natatakot silang gamitin ang sarili nilang isip dahil hindi sila sanay na gawin ito.
Propesor Bhakdi, kapag iniisip mo ang iyong mga kasamahan na nananatili pa rin sa lumang pag-iisip na
tama ang patakaran sa coronavirus at mas mahalaga ang pagbabakuna, paano natin sila maaabot?
Mayroon ka bang mga ideya kung paano natin sila mapapalapit sa katotohanan?
Hindi naman tanga ang mga doktor. Hindi sila tanga. Karamihan sa kanila ay napakatalino.
Hindi naman nila gusto ang masasamang bagay. Karamihan sa kanila ay gusto ang mabubuting bagay.
Ngunit sila ay na-indoktrina, Michael. Sila ay na-indoktrina.
Iilan lamang ang nakatakas at nakapagtanto na may mali sa mga alituntunin at mga rekomendasyon.
Ngayon na naranasan na natin ang sakunang ito dahil sa coronavirus, maaaring mas madali na silang maabot.
Ang mga salaysay tungkol sa pagbabakuna ay nabuo dahil sa huli ay imbento lamang ang mga
ito. At napakaliit ng katotohanan sa mga ito.
At ang totoo ay kadalasan ay may kakila-kilabot na mga side effect ang mga bakunang
ito. Ngunit sino ang nangahas na magsabi niyan?
Ang karaniwang pananaw at lahat ng mga pinapakinggang tao ay nagsasabi: ang aluminyo ang
pinaka-karaniwang mabigat na metal sa mundo.
At hinihinga at kinakain ito ng lahat araw-araw. Wala itong ginagawa.
At ang maliliit na dami na ini-inject ng mga inaktibong bakunang ito ay naroroon sa lahat ng inaktibong bakuna, sa
mataas na konsentrasyon, kung ikukumpara. Mas kaunti iyon kaysa sa kinakain mo, kaya kalimutan mo na lang.
Ngunit ang hindi sinasabi ng mga tao sa iyo ay malaking kaibahan ang pagitan ng pagkain ng isang bagay at ng
pagpasok nito sa iyong katawan sa pamamagitan ng pag-iniksyon.
Dahil ang ini-inject ay eksaktong iyon ang sinabi ko tungkol sa coronavirus.
Hindi nananatili sa lugar ang mga bakunang ito; pumapasok ang mga ito sa daluyan ng dugo.
At ang aluminyo sa daluyan ng dugo ay agad na pumapasok sa lahat ng mga organo, kabilang ang utak.
Isa sa mga taong pinaka-nakakaalam tungkol dito ay nakaupo sa tabi ko.
At ang aluminyo ay nakasasama sa utak. Wala itong anumang mabuting ginagawa sa utak, puro pinsala lamang.
At naaapektuhan din nito ang lahat ng iba pang mga organo. At wala namang mabuti na nagagawa ng aluminyo. Hindi ba?
Kaya iminumungkahi kong muling isaalang-alang natin ito.
Gusto ba nating mag-iniksyon ng bakunang naglalaman ng aluminyo sa kalamnan ng tatlong buwang gulang na mga sanggol –
ngayon gusto pa nilang magsimula nang mas maaga – upang makamit ang nakalalasong konsentrasyon sa dugo ng bata?
Palagi. Nakakalason sila.
At habang mas maliit ang bata, mas mataas ang konsentrasyon, dahil natural na nakakalat ito sa maliit na dami.
Oo, at napakabihira na talagang makapasok ang mga virus sa daluyan ng dugo at kumalat nang malalaking dami.
Oo, kung mangyari iyon, maaari kang magkasakit nang malubha. Ngunit napakabihira nitong mangyari, dahil –
at ito rin ay isang problema sa aking mga kasamahan –
Ang mga numero ay walang kahulugan sa medisina. Hindi mo nauunawaan ang mga numero.
Hindi nila naiintindihan na kung ang isang tao ay may trangkaso o coronavirus talaga, at paminsan-minsan ay napapasok ang isang
virus sa daluyan ng dugo, o sampung virus, o daan-daang virus, o milyong-milyong virus, hindi mamamatay ang mga tao dahil dito.
Sa kabaligtaran, kung ipapakete mo ang bilyon-bilyong gene, hindi milyon-milyon, paketehin mo nang maayos upang
hindi sila masira, at itutok mo sa katawan, mapupuno ang daluyan ng dugo ng maraming protektadong virus.
At kung mayroon silang mga antibodies, hindi makapagtatake ang mga ito dahil pinoprotektahan
ng lipid packaging ang mga virus at mga gene.
At iyan ang dakilang krimen na nagawa.
Ah. Tiniyak ng mga taong ito, ang mga nakaraang Nobel laureate, na ang mga hindi masisirang gene ay naiturok sa
katawan ng milyun-milyong tao sa hindi kapani-paniwalang dami; sa tingin ko, isang bilyon na ngayon, oo.
At ang nakakagulat ay alam nila na hindi pa alam ang mga epekto.
Ang kaugnay na datos ay kokolektahin lamang pagkatapos ng pagmemerkado, ayon sa Robert Koch Institute.
Sa gayon, ipinapahayag mong dapat isagawa ang isang pagsubok sa tao.
Wala akong masabi. At ngayon ay nananawagan ako sa buong mundo na gumawa ng aksyon tungkol dito. Talaga
namang kailangan kong sabihin, sila ang mga sabwatan.
Kapag pinagmamasdan ko ang medisina, at miyembro rin ako ng Asosasyon Medikal at nakikipag-usap sa mga
kasamahan, napapansin ko kung gaano naapektuhan ang ilan sa mga doktor ng mga nangyari.
Hindi nila gustong pag-usapan ito, pero alam ng lahat, o ng karamihan sa mga doktor, na may nangyaring napakasamang mali.
Kung titingnan mo, may mga survey sa Alemanya na nagpapakita na halos kalahati ng populasyon ng Alemanya ay nakakaalam ng isang
tao o sila mismo ang apektado ng mga side effect ng bakuna.
Sa aking palagay, ang coronavirus ay nagdulot ng isang pangunahing krisis sa makabagong
Kanluraning medisina nitong mga nakaraang taon.
At makikita ng mga tao na, sa kaunting pagbabalik-tanaw, puro kalokohan lang iyon.
Ilan sa tingin mo ang dumarating sa aking klinika na may mga problemang pangkalusugan matapos magpabakuna, kung saan namatay
ang lolo dahil sa bakuna, kung saan malubha ang karamdaman ng kapatid na babae matapos magpabakuna, o mga kamag-anak, kakilala?
Dumarating sa akin sa klinika ang mga tao at sinasabi, "Doktor, hindi pa ako nababakunahan, pero palagi
nang nagkakasakit ang mga nabakunahan kong kasamahan."
Palagi silang nabibigo. Naranasan nating lahat ito araw-araw. At nararanasan din namin, mga doktor, ito araw-araw.
Hindi gusto ng mga doktor na pag-usapan ito dahil marami sa kanila, siyempre, ang nagsulong ng pagbabakuna.
Ngunit kasalukuyan nating nasasaksihan ang pagbagsak ng mga ebidensya.
Sasabihin ko sa'yo nang tuwiran: Naglathala si John Ioannidis ng isang papel mahigit 20 taon na ang nakalipas na
nagsasabing 90 porsyento ng mga pag-aaral ay hindi totoo – isa ito sa pinakabinabasang publikasyong pang-agham.
At ngayon ay napagtatanto na ito ng mga tao. Araw-araw, napagtatanto ng mga tao na hindi
totoo ang sinabi sa kanila tungkol sa pagbabakuna.
Ito ang sumusunod na hakbang sa sistemang ito, na nagpapaliwanag kung bakit nasa krisis ang medisina.
At alam namin kung ano ang nakasasama sa amin at kung ano ang nakabubuti sa amin.
Naipaliwanag na ang mga pamantayan para sa pagpapagaling sa pamamagitan ng pagbabakuna
laban sa autism. Alam natin na ito ay mapanganib.
Maaari na nating sabihing, sige, gagawa tayo ng sampung taon pang pananaliksik.
Ngunit sa susunod na sampung taon, ipapanganak araw-araw ang mga sanggol na may panganib ng autism na 1:32 o
mas mataas pa. Bakit hindi na lang natin ito wakasan?
Bakit hindi na lang natin itigil muna ito hanggang sa matiyak nating ma-alis natin ito sa posibilidad?
Ang tanong ay hindi kung kaya ba nating patunayan na hindi ganoon ang kaso, kundi kung kailangan nating wakasan ito upang walang
sinumang ipapanganak na may potensyal na magkasakit dahil sa isang bagay na binago natin, isang bagay na hindi pa umiiral noon.
Ang mga kumokontrol sa kaalaman ay kumokontrol din sa mga opinyon.
At siyempre, lubos na alam ito ng mga globalistang aktor at mga network.
Bilyon-bilyong pounds ang dumadaloy sa buong mundo papunta sa mga network ng mamamahayag at mga kumpanyang pangmidya, na
pinananatili ang karapatang magpaliwanag sa bawat makabuluhang pangyayari at pag-unlad sa mundo at, higit sa
lahat, malinaw na ipinapaalam sa publiko kung ano mismo ang dapat nilang isipin tungkol dito.
Ang monopolyo sa impormasyon na ito ay siyang pangunahing haligi ng isang globalistang transformasyon.
At iyon ang pangunahing sandigan sa labanan sa pagitan ng mga elitista at ng mga tao.
Ang pinakamahalagang kasangkapan para makamit ang kawalan ng kalayaan ay malinaw sa lahat.
Kaya kahit sino ay puwedeng kunin ang kanilang mobile phone ngayon, mag-record ng video at
i-upload ito sa TikTok, Instagram o YouTube.
Simple lang ang pagbabahagi ng iyong mga iniisip at bisyon. Iyon ang unang hakbang.
At kung gusto mong maging publiko upang maging bahagi ng alternatibong midyum na ito, kahit sino ay maaaring gawin ito.
At iyan ang positibong bagay tungkol sa kasalukuyang panahon.
Maaari nating gamitin ang media para sa isang positibong bagay at ipalaganap ang isang positibong mensahe.
O kaya nagpapalipas lang kami ng oras sa kama buong araw, nag-scroll sa TikTok o nanonood ng serye.
At palagi itong nagsisimula sa iyong sariling desisyon: ano ang pipiliin ko?
Kung gusto kong baguhin ang isang bagay sa mundong ito, kailangan kong kumilos.
Masusing sinaliksik ng aking ama ang ika-apat na estado at napagtanto niyang ang ika-apat na estado ay
hindi nga ika-apat na estado, kundi ang unang estado.
Walang sapilitang bayarin para sa propaganda ng digmaan na ito, para sa mga tinatawag na nangungunang pahayagan na nag-aaksaya ng
bilyon-bilyon dito, para sa mga kilalang kasinungalingan. Sa halip, ang ika-apat na kapangyarihan ay naging unang
kapangyarihan, at ito ay muling pag-aari ng bayan, kaya nagsikap siyang mabuti para sa isang network ng bayan.
At nakikita ko rin ang susi sa bagong midya sa bagong tao, kung saan niya ito tunay na nakamit.
Sinabi niya nga ito sa isang mapanghamong pangungusap. Sinabi niya: Ang bagong mundo ay walang pera.
At pagkatapos, oo, kailangan nito ng pera. Siyempre kailangan nito ng pera, pero hindi iyon ang pokus.
Sa halip, ito ay kusang-loob na paglilingkod, pagbibigay, at buong pusong paglalaan ng sarili sa matibay na
paniniwala na babalik ang lahat, sapagkat ang mga nakakakita ng aking mga pagsisikap ay susuporta sa akin.
At dito nakikita ko ang pagkuha ko mismo ng pamumuno bilang isang matinding modelo para sa hinaharap.
Sa ngayon, gusto rin niyang putulin ang pondo ng malayang media mula sa lahat ng panig.
Narinig ko ito sa AUF1, sampung account ang na-cancel. Lahat ay gustong makapasok.
Dito, may matibay na pundasyon sa malayang media, kung saan nagboboluntaryo ang mga tao ng kanilang oras at
nagsasabing: ito ang aking adhikain, ito ang aking bagay.
Pagkatapos ng trabaho, iniaalay ko ang aking oras, ang aking kasanayan, ang aking kaalaman.
Sa tingin ko, iyon ay isang saligan na nagbibigay sa bagong midya ng napakalaking seguridad, at
tinitiyak din na mananatiling isang popular na kilusan ito.
Iyon ang labis na kinahihiligan ko sa aming trabaho. Ganyan kung paano ito nangyari.
Ngayon, mayroon kaming mahigit 2,000 boluntaryo na nagtatrabaho sa iba't ibang proyekto: ang
Stimme&Gegenstimme ay idinisenyo para sa offline na pamamahagi.
Sinasabi namin na isang A4 na pahina lang ito, harap at likod, at ipinapasa ko ito sa dalawang tao at hinihikayat
silang ipasa ito sa dalawang tao pa, na pagkatapos ay ipinapasa naman nila ito sa dalawang tao pa.
Pinapalitan namin ngayon ang network na ito. Isa rin itong konsepto na, para sa akin, ay may
katangiang karaniwan sa bagong midya sa panahon ngayon.
Ngunit palagi itong nakabatay sa mga tao. Nakabatay ito sa iyong sariling pagbabago, sa
iyong sarili, at sa iyong sariling pagkilos.
Ang bagong sistema ay nakabatay sa mga bagong tao.
At saka maaari rin tayong maging tiyak na walang pag-asa sa korporasyon, na mas mabuti pa sa boluntaryong gawain.
Hindi ka talaga umaasa sa pananalapi, ngunit tunay na masasabi mo ang kailangang sabihin.
Napakahanga rin na makita kung paano umunlad ang diwa ng komunidad sa inyo noon.
Pagkalipas ng 90 minuto, malinis na malinis ang bulwagan. Parang orasan.
Talagang kahanga-hanga ito. Pagbati sa lahat sa bahay.
Mainit na pagbati mula sa aking ama at sa buong pamilya.
Oo, maraming salamat.
Alam ko rin mula sa aking karanasan sa GDR na hindi maaaring ituring nang hiwalay ang
pamamahayag at media sa sistemang pampulitika.
Sa GDR, kailangang magbitiw muna ang pamunuan ng SED. Kailangang magbitiw muna sina Honecker, Mittag, at Herrmann, ibig sabihin,
ang pinuno ng partido, ang pang-ekonomiya, at ang propaganda.
At pagkatapos, sa susunod na araw mismo, nagawa ng pamamahayag na maibigay nang eksakto ang gusto ng mga tao rito.
Ngayon, mayroon tayong isang nangungunang tanawin ng media na matibay na nasa kamay ng estado, pulitika, at mga korporasyon.
Kasama rito, siyempre, ang pampublikong pagsasahimpapawid at mga plataporma, ngunit pati na rin ang mga
pangunahing pahayagan na pag-aari ng iilang napakayamang pamilya: Mohn, Burda Bauer, Holzbrink.
Kaya't dapat kong simulan ang aking bisyon sa isang lipunang kung saan tayong lahat, kasama na ang mga nasa podium, ang mga nasa
silid na ito, at ang mga nanonood sa kanilang mga screen, ay may boses at makilahok sa mga desisyong nakakaapekto sa ating buhay.
Upang makamit ito, kailangan natin ng higit pa sa impormasyon lamang, gaya ng nabanggit mo sa iyong pagpapakilala;
higit sa lahat, kailangan natin ng transparency. Ang impormasyon ay isang kasangkapan ng kapangyarihan.
Nakaranas tayo ng isang quantum leap sa larangang ito, sa larangan ng kontra-pampublikidad, nitong mga nakaraang taon.
Gusto ko pa ring malaman ang kalagayang pinansyal sa tuwing may panawagan para sa donasyon, kahit pa ito'y nangangailangan ng
iyong buhay o ng iyong puso at kaluluwa, gaya ng sa iyo, Elias. Gusto ko pa ring malaman ang kalagayang pinansyal
sa tuwing may panawagan para sa donasyon. Umaasa ba ang tagapagpalabas sa aking 10 euro o hindi?
Iyon ang isang bahagi ng aking bisyon: pagiging bukas. Ang ikalawang bahagi, ang ikalawang haligi, ay pagkakaiba-iba:
pagkakaiba-iba ng mga paksa, pagkakaiba-iba ng mga pananaw, pagkakaiba-iba ng mga opinyon.
Pagkakaiba-iba sa pinagmulan ng mga may-akda.
Hindi lang ang karaniwang mga akademiko sa malalaking lungsod na may iba't ibang kulay ng balat at anumang maiisip na oryentasyong
sekswal, kundi pati na rin ang anak na manggagawa, ang anak na babae ng magsasaka, at ang mga batang nasa probinsya.
Marahil pati na rin ang pagkakaiba-iba sa mga anyo ng organisasyon. Bakit hindi subukan ang
pakikilahok ng publiko, ang mga pampublikong talumpati?
Kung hindi mababago ang mga estrukturang pampulitika, hindi tayo magkakaroon ng ibang tanawin ng media.
Talagang nakita namin ang hinaharap dito sa kumperensiyang ito.
Kaya dapat tayong magpatuloy lamang, ipagpatuloy ang pagsusulong nito sa diwa ng isang tunay na utopiya, subukan ang iba't ibang
paraan, at sa ganitong paraan ay pataasin ang presyon hanggang sa ang mga estrukturang pampulitika ay tunay na magbago.
Nanggaling tayo sa isang sitwasyon kung saan ang karaniwang opinyon ay may ganap na awtoridad sa mga pananaw.
Kaya kung kumonsumo ka ng media 20 taon na ang nakalipas, ang mainstream media lang ang iyong tanging
alternatibo. At malaki ang pagbabago nito dahil sa internet.
Sa huli, nakadepende rin ang pag-uugali sa pagkonsumo ng media sa literasiya sa media ng manonood.
Kaya, higit sa lahat, nais kong makita pa ang kaunting pag-unlad sa larangang ito sa hinaharap.
Dahil kung malalaman ng mga manonood ang mga teknik ng manipulasyon na patuloy na ginagamit sa kanila
araw-araw, magkakaroon ng mas matinding pagtutol laban dito.
At saka hindi gaanong epektibo ang propaganda.
At oo, gusto ko lang ng media na nagbibigay sa mga tao ng impormasyon na
nagpapahintulot sa kanila na mapabuti ang kanilang buhay.
At hindi ang kabaligtaran, gaya ng kasalukuyan nating nararanasan.
Hindi namin ginagawa ang media para sa aming sarili, dahil maaari rin kaming gumawa ng iba pa.
Tinitiyak namin na nagbabago ang lipunan, pulitika, ang mga kondisyong balangkas, at ang hinaharap.
Dahil may mga anak ako, marami rin sa inyo ang may mga anak. Ayaw naming lumaki sila sa isang mundong kung saan sila ay hindi
hihigit sa mga alipin, o kung saan ang transhumanismo ay nangangahulugang wala na
silang karapatang mabuhay at dapat silang alisin.
Kaya gusto namin na magbago nang lubusan.
At iyan ang dahilan kung bakit kapag pinag-uusapan ang alternatibong media o ang hindi kanais-nais na
paksa ng sensura, palagi sinasabi ng mga tao na problema lang namin ito. Problema ito ng lahat.
Kung may sensura at walang alternatibong midya, hindi makakuha ng impormasyon ang mga tao.
At saka hindi nila mabuo ang sarili nilang opinyon.
Kung nais natin ng malayang media, kailangan natin ng malayang mamamayan, kailangan natin ng malaya at napalayaang pulitika.
Magkakaugnay ang mga sisidlan. At kung wala ang isa, hindi posible ang isa pa.
At sa pamamagitan ng pag-unlad sa media, nakakausad din tayo sa lipunan.
Habang umuunlad ang lipunan, nagbabago rin ang mga ugnayang pampulitika.
Dahil kapag nagbanggaan ang mga kasinungalingan at katotohanan, alam natin kung sino ang mananalo sa huli.
At sa simula, siyempre, gusto mo lang talakayin o harapin ang mga paksang personal na naka-interes sa akin noon o
hanggang ngayon ay patuloy pa ring naka-interes sa akin.
Binanggit ko iyon, at agad kang nakakatanggap ng matinding batikos at presyur mula sa YouTube at sa iba pang mga platform.
Ngunit ang patuloy na pagsusumikap at hindi pagsuko ang susi.
At napakahirap talaga niyan. Ngunit nakikita ko ngayon dito sa kumperensyang ito na posible ito.
Siyempre, mas magiging mabuti kung mas maraming kabataan ang gagawa ng hakbang na ito at magpapahayag sa publiko, o kahit
man lang maglakas-loob na ipahayag ang kanilang mga opinyon.
Mga taong nakakulong pa rin dito, oo, nakahanap ako ng isang mahusay na salita para dito, sa kulungan ng
kaisipan ng pangunahing midya. Oo, paano natin sila maaabot?
Naniniwala ako na, bukod sa bilangguan ng pag-iisip, may pangalawang bilangguan ang mga tao, ang bilangguan ng
kasaganaan. Nabanggit na rin ito nang ilang beses ngayong araw.
Sa aking pananaliksik, siniyasat ko kung bakit tumitigil ang mga tao sa panonood ng pang-araw-araw na balita at
lumilipat sa AUF1, halimbawa. Ang sagot ay medyo simple.
Palaging kailangang may pagitan sa pagitan ng personal na karanasan at ng opisyal na salaysay.
Kapag hindi na tumutugma ang opisyal na salaysay sa personal na karanasan, nagsisimulang maghanap ang mga tao
ng ibang impormasyon, tungkol sa Golan o sa ibang lugar.
Lalo pang maraming tao ang makakaranas ng mga ganitong pagkagambala sa kanilang pang-araw-araw na buhay.
At mabuti na may mga alok tulad ng sa iyo, ang iyong alok, lahat ng meron tayo rito sa entablado, na umiiral ang mga
alok na ito, dahil doon makakahanap ng mga sagot ang mga tao.
Kaya dito rin, simpleng magpatuloy lang at magtiwala na ang katotohanan, at sa gayon ang oras, ay nasa panig natin.
Ipinapakita ng datos pang-ekonomiya na sa susunod na taon, 2025, darating ang isang kamangha-manghang alon
ng mga kabiguan sa pananalapi, na magdudulot ng malawakang kawalan ng trabaho at iba pa.
Magkakaroon ng ilang lubhang nakakagulat na pangyayari, at kailangan nating maghanda, manatiling matatag, maging
handa, at maging kilala bilang mga tanglaw para sa mga naghahanap kapag sila'y natitisod palabas sa kadiliman.
At iyan nga ang dahilan. Dapat talagang hikayatin ang GEZ media na magtrabaho nang kusang-loob tuwing gabi, gamit ang sarili
nilang mga mapagkukunan at itaguyod ang sarili nilang mga interes. Pagkatapos ay magiging patas ang kalagayan at
makikita natin kung ano talaga ang kinahihiligan ng mga tao.
Mula pa sa simula, umasa kami sa sarili naming mga server at imprastruktura, ngunit hindi namin iniwan ang iba, at naniniwala
ako na ito ang batong makakapagpabagsak kay Goliath kung matagpuan ng bawat isa ang kanilang palaso
at itatag ang kanilang mga desentralisadong sistema.
At pagkatapos, kayo'y nagkakabit-kabit at nagbubuo ng pederasyon sa isa't isa, naghahanap sa isa't isa, desentralisado.
Ngunit hayaan ninyo akong sabihin, paano kayo makakapagsimula, at narito ang lokal na pakikipag-ugnayan—iyan nga ang susi: talagang
lumalapit sa mga tao at sinasabi, mga kaibigan, kayo ang nasa lupa, ibigay ninyo sa amin ang impormasyon;
kailangan namin ang pinakamahusay na mga eksperto, kailangan naming magkaroon ng pinakamahusay na impormasyon.
Sinasabi ko rin na ang propesyonalismo at iba pa ay lubos na mahalaga at kinakailangan.
Sa kabilang banda, kung talagang mayroon kang pinakamahusay na impormasyon at mga nangungunang eksperto, lagi kaming namamangha
kung paano nakakaakit ng milyong-milyong manonood ang pinaka-di-propesyonal na mga programa habang
nag-iinvest kami sa iba pang mga produksyon at iba pa.
Gumawa rin kami ng mga tampok na pelikula, mga pelikulang pang-sinehan, lahat ay boluntaryo, at palagi kaming pinapalayas
sa mga sinehan at kung ano-ano pa, napakalaking pagsisikap iyon.
At gumawa ka rin ng iba pang mga bagay sa gilid, pero mayroon itong kakaibang katangian,
at gusto ito ng mga tao, kailangan nila ito.
Bago natin makamit ang mas balanseng at makatarungang kalagayan dito, kailangan nating ubusin ang lahat ng paraan, at ang lokal
na networking ay isang malaking kalamangan dito, na nakikita natin bilang pangunahing estratehiya para sa
hinaharap. Kailangan nating gamitin ang lahat, mga desentralisadong server, social media, hangga't maaari.
Patuloy kaming nag-aampon ng mga bagong estratehiya, bagong lapit, bagong pamamaraan, at nagtatatag ng mga task force kung
saan pinag-uusapan namin kung paano tumutugon ang bawat social media sa iba't ibang uri
ng sensura, at kung ano pa ang epektibo saan.
Kailangan nating manatiling aktibo sa lahat ng larangan, ngunit sa lokal na pakikipag-ugnayan—ang pagtawag sa mga tao sa network,
ang paglabas sa kanila mula sa kawalang-kilala—at pagsasabing: "Uy, nakatira ka roon at roon, pupunta ka ba sa kaganapan,
kumukuha ka ba ng mga larawan, ipapadala mo ba ang mga ito rito?"
Kailangan nating manguna at pagkatapos ay maaaring tumaas ang propesyonalismo ng .
Ngunit paulit-ulit, gamitin mo ang mga paraan na mayroon ka at ituloy mo nang buong lakas.
Ipinagtanggol ko na ang tesis na ito mula pa sa simula, at ang tinutukoy kong simula ay noong 2005, 2006, nang
ipinanganak ang YouTube. Nandoon kami mula pa sa umpisa, kaya medyo matigas ang ulo ko sa isyung ito, sa totoo lang.
Hindi ko papayagan ang sarili kong mataboy mula sa malaking pamilihang ito.
Ganun talaga roon: kung gusto mong magbenta ng produkto, pupunta ka sa palengke at sisigaw tungkol dito, saka mo ito ibebenta.
Pero kung may darating na magsasabing, "Hindi, hindi, maaari mo lang ibenta ang mga gamit mo doon sa pinakahuling sulok, sa
eskinita sa likod," hindi ako sasang-ayon diyan, dahil hindi patas na kompetisyon iyon. At
igigiit ko na pantay ang kondisyon para sa lahat.
Pero gaya ng sinabi ko, matigas ang ulo ko. Nangyari na ito sa amin nang ilang beses.
Kakatapos lang kaming magsimula muli mula sa simula sa YouTube sa simula ng 2024.
Naniniwala rin ako na talagang kailangan nating gawin ito, dahil doon mismo naroroon ang mga
taong kailangang maabot natin, upang may magbago.
Hindi nakakatulong kung palagi tayong naglalaro ng parehong bubble.
Pagkatapos ay may mga shadow ban, ang aming pinakamalaking channel na , na may 280,000 na mga subscriber.
Kapag nag-upload ako ng video doon, hindi mahalaga kung tama ang nilalaman o hindi; gaya ng inilarawan mo,
nakakakuha lang ito ng 2,000 o 3,000 na clicks at iyon na iyon.
Kung sakaling magpasya ang YouTube sa isang punto na magsagawa ng radikal na hakbang at permanenteng ipagbawal ang lahat sa
plataporma, na tiyak na magagawa gamit ang artipisyal na intelihensiya, makakarating tayo sa puntong mapipilitan
ding maghanap ng mga bagong alternatibo ang mga konsyumer.
Gusto ng mga tao na aliwin, tinapay at sirko. Sa kasamaang palad, ganoon talaga.
Hindi natin dapat ganap na balewalain ito sa alternatibong bula na ito.
Naniniwala ako na lubos na mahalaga para sa panlipunang at pampulitikang pagbabago na buwagin din ang mga midyang ito.
Isang patibong iyan. Hindi mo ito maaayos. Ang pangalawa ay sensura.
Dapat ipagbawal ng batas ang sensura kung pinag-uusapan natin ang mga batas.
Ano ang sensura? Ang sensura ay hindi lang tungkol sa pagpigil sa atin na makipagkumpetensya. Hindi, nakita
na natin ito sa coronavirus. Nakamamatay ang sensura.
Nakapapatay ang sensura. Dahil maraming manonood ang nakipag-ugnayan sa amin sa nakalipas na dalawang taon at
nagsabing, kung nakita ko lang ang inyong programa, hindi ko sana hinayaan ang sarili kong pakainin ng kalokohan.
At ngayon ay may sakit ako dahil dito, o nawalan ako ng isang taong mahal ko. Hindi pa ako binigyan ng anumang paliwanag.
Ipinakita ko ito sa Google: Delikado ang pagbabakuna.
At natagpuan ko lang ang website ng pamahalaang Britanya at ang Wikipedia, na nagsasabing ligtas ang at pinoprotektahan
ka ng bakuna. At isang libong beses ang video ni Lauterbach.
Kaya may sensura. Sa hinaharap, dapat itong ituring na pagkabigong magbigay ng tulong.
Kung dumaan ako sa isang aksidente sa sasakyan at tatawa lang ako tungkol dito, maaari akong kasuhan dahil hindi ako tumulong.
At kapag sinensor ng media o ng mga korporasyong nasa Silicon Valley, maaaring putulin
nila ang mga tao sa mahahalagang impormasyon.
Dapat itong mahigpit na ipagbawal, o rereglahin ito ng malayang pamilihan at mapipilitan
tayong paalisin sila. Ngunit iyan nga ang problema.
Hindi maaaring ilahad ang isang rebolusyon sa mga indibidwal na hakbang, ngunit sa malayong hinaharap ay
hindi dapat magkaroon ng sensura at walang pampublikong pondo para sa iisang panig lamang.
Ito ay tungkol sa demokrasya ng bukas.
Lalo pang maraming tao ang nakikita ang kasalukuyang kalagayan ng EU bilang isang simulasyon ng demokrasya, kung
saan labis na pinupuri at iginagalang ang demokrasya, ngunit sa katotohanan ay hindi ito nabubuhay.
Ang mga woke na elitista sa Kanluran at ang kanilang malawakang midya ay nagsasabing sila lamang ang kumakatawan sa demokrasya.
At dapat ipagtanggol ang kanilang demokrasya sa lahat ng oras.
Kasabay nito, dumarami ang mga taong nakararanas ng kawalan ng kalayaan, pag-uusig ng estado, at panunupil.
Ang estado ay madalas na itinuturing na isang mapanghimasok na kasangkapan ng mga makapangyarihan.
Wala nang anumang pagbanggit sa mga tao, na dapat ay nagmumula sa kanila ang lahat ng kapangyarihan.
Lubos akong kumbinsido na, upang ilarawan ang kasalukuyang sitwasyon, humaharap tayo sa isang maramihang kudeta, na may
malawakang pagbagsak ng paghihiwalay ng mga kapangyarihan.
At tayo ay hinaharap ng isang malisyosong rehimen na ang kasamaan, sa aking pananaw, ay hindi halata sa nakararami sa populasyon.
At iyan ang dahilan kung bakit ako nagkukutya mula sa aming pinakabagong publikasyon, Gegendruck:
Isang malisyosong grupong naghaharing-sapilitan ang pinananatili ang kanilang kontrol sa kapangyarihan sa pamamagitan ng hayagang
kasinungalingan, malawakang korapsyon at sensura, laganap na propaganda, patuloy na paglabag sa batas,
pagpapalaganap ng digmaan, at tuloy-tuloy na pag-atake ng estado sa anumang uri ng oposisyon.
Bilang resulta, ang mga pamahalaan, mga korporatibong ekonomiya, at mga hindi kilalang burukrasya ay lalong nagiging
mga naka-network na kriminal na politikal na organisasyon.
Maaaring gamitin ang salitang "kriminokrasya" upang ilarawan nang makatwirang angkop ang
nakakatakot na sindikatong namumuno ng postmodernismo.
At kailangan muna nating matutunan ang demokrasya, dahil hindi pa natin ito naranasan dati.
Para sa akin, ang demokrasya sa madaling sabi ngayon ay ang pagbabaliktad ng lahat ng umiiral na na relasyon. Ibig sabihin,
matutong muli ng lahat ng bagay, sanayin muli ang lahat ng bagay.
At upang tapusin ang aking paunang pahayag, nais kong sabihin na kailangan nating
idokumento ang mga krimen ng mga nakaraang taon.
Dahil kapag bumagsak ang sistema, at sana nga, kakailanganin natin ang isang sentro ng
dokumentasyon para sa mga krimen ng rehimen.
Mahalaga ito kung nais mong sumulong tungo sa isang bagong lipunan, dahil ang mga lumang gangster at kriminal, pati na ang
mga organisadong kriminal, ay dapat managot sa ilalim ng batas.
Sa prinsipyo, ang mga patakaran at regulasyon na mayroon tayo sa Alemanya o Austria, ibig sabihin ang ating
konstitusyon noong 1923, 1928 o ang Batas Pundamental ng Alemanya noong 1949, ay napakabuti.
Kaya't maingat silang pinag-isipan at nagtatag ng makatuwirang mga patakaran para sa demokrasya.
Ngunit tulad ng nakita natin sa mga nakaraang taon, hindi lamang taon kundi dekada, hindi sapat ang mga hakbang
na ito upang labanan ang pagguho na nabanggit na dito.
At may iba't ibang paraan upang pahinain ang hanay ng mga patakarang ito, o mas tiyak, ang mga puwersang hindi natin
nakikita, hindi natin pinipili, at hindi natin makokontrol, ay ginagamit upang ipataw sa atin ang kagustuhan ng iba.
At dito nakikita ko ang dalawang partikular na mahahalagang aspeto ng demokrasya ng bukas.
Isa na rito na ang mga pulitiko ay muling tunay na kinatawan ng bayan. Mukhang napaka-halata na ngayon.
Gayunpaman, ang mga pulitiko ngayon ay kumakatawan sa lahat ng interes, pinapaboran ang mga interes ng
industriya ng parmasyutiko, iba't ibang lihim na serbisyo, at mga dayuhang lihim na serbisyo.
At dapat itong magwakas. At kapag siya ay naging kinatawan ng bayan, siya ay mananagot lamang sa bayan, ang soberanya.
At dapat malaman ng mga tao ang kanilang kapangyarihan.
Iyan ang ibig sabihin ng ikalawang bahagi: . Kailangan natin muli ng mga mamamayan na karapat-dapat sa
pangalang iyon at hindi basta mga huling mamimili.
At kailangang mag-imporma rin ang mga mamamayang ito sa kanilang sarili. At lampas pa iyon
sa programang panglibangan sa kampo sa gubat.
Idinagdag pa ni Horst Seehofer: "Ang mga gumagawa ng mga desisyon ay hindi inihalal, at ang mga inihalal ay walang desisyon
na gagawin," sabi niya nang kahanga-hanga sa mga kamera noon.
Ang Nobel Peace Prize ay iginawad sa EU, na ngayon ay naghahanda para sa digmaan laban sa
Russia, o sa mamamatay-drone na si Barack Obama.
Nananahan tayo sa isang ganap na simulasyon.
Naniniwala ako na posible ito, at dito ko tinatapos ang aking pahayag ng misyon: na ang mga pulitikong
may pananagutan ay magiging kinatawan ng bayan kapag sila ay pinahiranan ng pananagutan.
Sa mga primitibong lipunan ngayon, kung isasakripisyo ng pinuno ang kanyang mga nasasakupan dahil inutusan niya silang gumawa ng
mali, gaya ng paglulunsad ng di-makatarungang digmaan o katulad nito, siya ay pinuputulan ng
ulo, gaya ng kaso sa mga Indiyano, halimbawa.
May pananagutan. At kapag ang isang politiko ay gumawa ng bagay na masama para sa komunidad, dapat may pananagutan.
Mabuting lipunan tayo at hindi natin pinuputol ang ulo ng sinuman o binibitin sa mga crane. Ngunit dapat siyang parusahan.
Dapat siyang managot gamit ang kanyang mga ari-arian. Hindi iyon maaaring tama.
Kalayaan ng hudikatura, malaya mula sa interes ng estado. Ano ang ibig sabihin noon?
Para sa akin, nangangahulugan ito na dapat talagang magsampa ng kaso at parusahan ng sistema ng hustisya ang mga
paglabag ng estado, paglabag sa batas, paglabag sa konstitusyon, at posibleng paglabag sa kodigo penal.
Doon lamang natin masisiguro na mayroon tayong malaya at patas na hudikatura kapag aktibo itong nagbabantay sa estado, na
maaaring abusuhin ang kapangyarihan nito o baka ipagkanulo ang konstitusyon at sa gayon ay ang interes ng mga mamamayan.
At ganoon nga. Ipinapakita iyon ng iyong kaso. Ipinapakita iyon ng maraming kaso.
Halos lahat tayo ay naaapektuhan nito sa ilang paraan.
Higit sa lahat, siyempre, ipinapakita ng pandemya ng coronavirus, sa napakalawak nitong saklaw, na ito nga ang hindi nangyayari.
Oo, ipasa natin ang tanong kay Michael Ballweg.
Oo, gusto kong magdagdag ng isang bagay doon, dahil napakahalaga nito. Ang pagiging
arbitraryo ay maaari lamang mangyari sa kadiliman.
At sa tingin ko, maraming tao ang hindi alam kung paano gumagana ang paglilitis sa krimen.
Pampubliko ang mga paglilitis sa kriminal, ngunit hindi ito nire-record o minini-minuta.
Kaya wala talagang naidodokumento sa buong prosesong ito. At binubuksan nito ang mga pintuan para sa pagiging pabigla-bigla.
Kaya kung talagang sinasabi nating mayroon tayong malayang hudikatura, dapat din itong subaybayan.
At ito ay pinakamahusay na kinokontrol ng pangkalahatang publiko.
At walang dahilan para hindi ipalabas sa publiko ang isang kaso sa hukuman tulad ng sa akin, halimbawa.
Una sa lahat, siyempre, upang mairekord ang aktwal na nangyari at masuri ito pagkatapos.
Nagbibigay din ito sa mga tao ng tungkuling pangkontrol.
Hindi rin namin kailanman nagkaroon ng isang independiyenteng hudikatura sa Alemanya.
Halimbawa, ang hudikatura ay palaging naging isang pinaghalong entidad, gaya ng ating lahat ay alam.
Lahat ng mga pampublikong tagausig ay napapailalim sa mga tagubilin, at doon nagmumula ang unang problema.
At nangangahulugan iyon na hindi magiging posible para sa kanila na makamit ang isang malayang
hudikatura sa pamamagitan lamang ng estrukturang ito.
Noon, independente pa ito sa reaksyunaryong hudikatura.
Nasaktan na ako dati; galing ako sa pamilyang puno ng mga abogado.
Alam ko kung ano ang mga taong ito, at ang tanging makatuwirang sinabi ng tatay ko ay hindi tungkol sa katarungan
ang hukuman, kundi tungkol sa pagkuha ng hatol.
Tuldok. Magandang pangungusap, tama iyon.
Ang rebolusyon, at lalo na ang marahas na rebolusyon, ay malinaw na dapat tanggihan. Ang buhay ay dapat igalang.
Ang USA ay hindi hihigit sa isang marahas na estadong mandirigma at estadong pang-armamento.
At si Mike Lofgren, na lubos na nakakakilala sa buong lugar, matapos maging katulong
sa parlyamento sa loob ng napakaraming taon.
Isinulat niya ang aklat na The Deep State. Sa aklat, ipinakita niya na ang karaniwang Miyembro ng Parlamento
ay gumugugol ng hindi bababa sa 40 hanggang 50% ng kanilang oras sa pangangalap ng pondo.
At nangyayari iyon halos eksklusibo sa pamamagitan ng mga kumpanya ng armas. At saka mo maaaring tanungin kung bakit ang
Estados Unidos ay isang bansang palaging nag-uudyok ng digmaan.
Hindi lang dahil sa sarili naming ideolohiya, "Kailangan kaming maging una."
Maaari mong basahin ito sa lahat ng mga dokumento tungkol sa panlabas at seguridad na
patakaran at intelihensiya, kung saan ito magagamit.
At mula sa mga pambansang programang pangseguridad at mga pahayag, paulit-ulit, kailangan tayong maging una.
Ang mundo ay dapat magtuon sa atin at iba pa. Sinumang nag-iisip nang ganyan ay may digmaan na sa kanilang agenda.
At iyan ang dahilan kung bakit hindi natin kailangan ang ganitong uri ng demokrasya, dahil hindi ito
demokrasya. Kailangan natin ng ganap na bagong mga pamamaraan.
Sino nga ba, sa ganitong pagsasabi, ang talagang dapat magpasya, marahil pati na rin mamuno, gumabay, o magmaneho?
Wala akong problema sa isang pandaigdigang kaayusan, isang konseho, o isang mataas na konseho, basta
binubuo ito ng pinakamahusay na mga tao na kumikilos para sa aming pinakamabuting interes.
Kung sila ay walang kapintasan, kung sila ay matalino, kung sila ay may karanasan, kung tunay nilang ipinamalas sa
kanilang buhay na sila ay mga marangal, matalino, may karanasan, at makataong kalalakihan at kababaihan.
Ang pinakamahusay, tunay ngang ang pinakamahusay, na gumagawa ng mahahalagang desisyon para sa
kapakanan ng kalayaan, kapayapaan at kasiyahan, siyempre.
Ngunit gagawin din iyon ng mga pinakamahusay na tao.
Kaya tiyak na nais kong ipagtanggol ang ideya ng isang konseho, isang pandaigdigang konseho, kung – at ito ang
paunang kinakailangan – kung talagang sila ang pinakamahusay.
At iyon ang pinakamahabang paraan para makarating doon.
Dahil ang talagang kailangan nating muling matutunan, at ito ang aking pangwakas na argumento, ay ang
paggalang, kahinhinan, pagiging magalang, at mabuting asal.
Walang puwang dito, darating ako, sa anumang paraan man, sa mga motorway sa Alemanya o sa iba pa, ang hindi mailarawang
pagbagsak ng magandang asal, na sa totoo lang ay pagpapakita rin na hindi tayo pinamumunuan ng pinakamahusay.
At kung sila ang pinakamahusay, ikalulugod kong ilagay ang aking sarili sa kanilang may kakayahang mga
kamay, dahil tayong lahat ay may sapat nang gagawin.
At sa ating maliliit na bilog, sa ating maliliit na lipunan, sa ating maliliit at pinakamaliit na yunit—pamilya, propesyon,
komunidad, lungsod, bansa, nasyon—may sapat na tayong gagawin.
Paano maaaring makabuo ang isang estado at lipunan ng mga tunay na responsableng mamamayan?
Simulan na lang natin kay Ginoong Schöning sa pakpak.
Oo, una sa lahat, kailangang sabihin na, bilang isang medikal na diagnosis, wala talaga tayong demokrasya, oligarkiya
ang meron tayo. Lalo na sa Pederal na Republika ng Alemanya.
Kung titingnan mo kung sino talaga ang nagtatag sa kanila – ang mga pamilyang Adenauer at
McCloy. Paano natin magagawa nang mas mabuti?
Mas magagawa nating mabuti kung pagsasamahin natin ang mga halalan at loterya. Sa
pamamagitan din ng pagsasabi kung ano ang mayroon.
At lubos din akong nagpapasalamat kay Ulrich Mies sa malinaw niyang paglalahad nito at sa
pagsasabing tayo rito ay organisadong krimen.
At si Beate Bahner, halimbawa, na dinadala rin ito sa korte, ay sinusubukang itatag ang pamamahala ng batas. Wala tayo niyan.
Ngunit sa pamamagitan ng pagbabalansi sa pagitan ng mga halalan at loterya, isang sistema ng loterya,
sigurado akong mapapabuti natin ito at magiging praktikal.
At dapat nating pagtrabahuhan ito.
Kung tutugunan din natin ang problema ng mapanlinlang na pinagsamang interes ng fiat na pera, magkakaroon ng
napakaraming natitirang halaga ng karagdagang halaga.
At saka magkakaroon ang mga tao – siyempre, ito ay isang pangitain lamang – ng napakalaking karagdagang oras
upang itaguyod ang katotohanan, kabutihan, at kagandahan.
At iyan ang aming pinagsusumikapang makamtan, dahil magkakaroon tayo ng mga responsableng mamamayan, at magiging tulad tayo
ng sinaunang Athens, kung saan ang mga tunay na responsableng tao ay maaari ring maglingkod sa pamamagitan ng loterya.
At naniniwala ako na kaya nating patnubayan ito patungo sa ganoong direksyon, at may ilang
kahanga-hangang pag-unlad; kailangan lang nating magpatuloy.
Ang pambansang utang ng Alemanya ay ngayon higit sa 2.5 trilyong euro.
Ang mataas na presyo ng enerhiya ay nagbabanta sa kakayahang makipagkumpetensya ng mga
kumpanyang Europeo at sa produksyong industriyal.
Ang planadong digital euro ay nagbabanta sa kalayaan sa pananalapi ng mga mamamayan.
Ano kaya ang magiging anyo ng isang sistemang salapi at pang-ekonomiya sa hinaharap na
nagpapanatili sa mga tao na malaya at malaya sa sarili?
Pag-uusapan ko ito ngayon kasama ang mga sumusunod na panauhin.
Ano ang dapat maging anyo ng sistemang pananalapi at pang-ekonomiya bukas? Nauubos na ang oras.
Kaya, higit sa lahat, ang sistemang pananalapi at pang-ekonomiya ng hinaharap ay dapat magkaroon ng mas kaunting pakikialam
ng estado at dapat nakabatay sa ilang napakasimpleng haligi.
Ibig sabihin, malaya ang mga tao at maaaring kumilos nang malaya.
Kasama rito ang isang payat na estado na hindi kumokonsumo ng higit sa 10% ng kabuuang pambansang produkto.
Pinadali at pinasimpleng batas, kung saan maaari nating bawiin ang 99% ng mga umiiral na batas.
Isang sistemang pananalapi kung saan hindi na maaaring samantalahin ng estado ang pera upang agawin tayo sa
iba't ibang paraan, lalo na sa pamamagitan ng implasyon.
Talagang iisa lamang ang sistema na sinusuportahan ng ginto; wala akong nakikitang iba pa, kahit na may Bitcoin.
At sa esensya, pinapayagan ang mga tao na gawin ang sa tingin nila ay tama para sa kanilang sarili.
Isang wakas sa ideya na mas alam ng mga pulitiko kaysa sa atin kung ano ang mabuti para sa atin. Iyon lang.
Idaragdag ko na naniniwala ako na ang pinansyal na sariling pagpapasya ang
pinakamahalagang katangian ng bagong sistemang pananalapi.
Hindi natin dapat isuko ang ating pinansyal na kalayaan sa sinuman.
At iyan mismo ang kinahaharap natin sa kasalukuyan.
Kaya't hinaharap natin ang pagpapakilala ng digital na pera ng bangko sentral.
At nangangahulugan iyon na may ibang tao na nagpapasya kung ano ang pinapayagan sa atin
na gawin at kung ano ang kaya nating gawin.
Ibig sabihin nito ay nawawala ang ating sariling pagpapasya. Para sa akin, ito ang pangunahing
punto na magiging mahalaga sa susunod na yugto.
- At ang susunod na sistemang pananalapi, o ang iba't ibang sistema, ay hindi dapat makabuo ng isang nangingibabaw na salapi,
upang sa wakas ay magwakas na ang mga sanksyon – upang ang lahat ay makapagdulot at makapagtrabaho nang payapa at tahimik.
Iyon ang pinakamahalagang bagay para sa akin ngayon mula sa pandaigdigang pananaw.
Sa aking pananaw, hindi makabubuti na iwanang ganoon ang lahat – kahit na may mas kaunting pakikialam ng estado at iba pa – ngunit
patuloy tayong lahat na nabubuhay sa isang lipunang kompetitibo na parang aso-kumain-ng-aso, na may malayang pamilihan lamang.
Ngunit mas tinutukoy ko ang isang uri ng kooperatibong kapitalismo, kung saan dapat mas
binibigyang-diin ang sangkap na kooperatibo.
Maraming siyentipiko na ang nagsaliksik at malinaw na napatunayan na sa pamamagitan ng kooperasyon, maaari nating makamit ang
mas mataas na kabuuang ani gamit ang parehong pagsisikap – sa madaling salita, mas malaking kasaganaan para sa lahat.
O ang parehong resulta tulad ng ngayon na may makabuluhang mas kaunting pagsisikap.
At saka kailangan mo lang tanungin ang sarili mo: kailangan ba talaga natin ng full reserve
banking? Kailangan ba itong suportahan? Sa anumang anyo?
Totoo nga ba iyon tungkol sa suplay ng pera?
Saan talaga nanggagaling ang pera para sa interes?
Kaya, ang pinakabuod ay isang pagbabago ng paradigma sa napakaraming antas.
At ang ekonomiks at pananalapi ay maliit na bahagi lamang ng kabuuang larawan, bagaman napakahalaga nito.
Kung ako ang Ministro ng Ekonomiya o Pananalapi, hindi ako magpapataw ng sarili kong mga hakbang, kundi
maglunsad ng malawakang kampanya para sa kamalayan.
Nais kong banggitin ang isang sipi ni Henry Ford, na minsang nagsabi: "Kung mauunawaan ng mga tao ang sistemang pananalapi,
magkakaroon tayo ng rebolusyon bago sumapit ang bukas ng umaga."
Naniniwala ako na karamihan sa mga tao ay walang ideya kung paano gumagana ang ganitong sistemang pananalapi, at
maglunsad ako ng isang malawakang kampanya para sa kamalayan na may dalawang pangunahing pokus.
Ipapaliwanag ko sa mga tao na ang sistemang pananalapi na meron tayo ngayon, na umiiral mula pa noong Ikalawang
Digmaang Pandaigdig, ay pinangungunahan ng isang salapi, ang dolyar ng Estados Unidos, na hindi alam ng karamihan.
At pangalawa, ang mga bangko sentral na kasalukuyang nagpapanatili ng sistemang pampinansyal na ito ay kontrolado ng
isang pribadong organisasyon sa likod ng eksena, ang BlackRock, na kasalukuyang nagsisilbing
pangunahing tagapayo sa parehong Federal Reserve at ECB.
Sa tingin ko, sa ganitong paraan, una kong mabibigyan ang mga tao ng kakayahang maunawaan ang kabuuan at aktwal na
makapagbigay ng opinyon sa proseso ng paggawa ng desisyon.
Naniniwala ako na napakabuti kapag ang pera ay nakaugnay sa isang pisikal na halaga.
Nananahan tayo sa isang panahon ng digitalisasyon at sa isang panahon kung kailan ang lahat ng mga
cryptocurrency na ito ay nagiging lalong pamilyar sa atin.
Itinuturing ko itong malaking panganib dahil, sa huli, ang mga cryptocurrency ay walang iba kundi tala ng
datos, ibig sabihin, wala silang pisikal na halaga.
At ang talaan ng datos ay may halaga lamang hangga't kinikilala ito ng mga tao bilang pera.
Ako ay isang skeptiko pagdating sa Bitcoin – gaya ng malawakang alam – dahil palagi kong iniisip ang Bitcoin
bilang isang vault na may isang taong nakaupo sa harap nito na sinusubukang buksan ito.
At matapos ang matinding pagsisikap, nagtagumpay siya. Binuksan niya ang pinto at ano
ang nakita niya sa loob? Wala. Talagang wala.
At naniniwala rin ako na hindi naman lubos na mali si Dirk Müller nang sabihin niya ilang taon na ang nakalipas
na ang Bitcoin ay hindi hihigit sa isang kabayong Troyano.
Naniniwala ako na kapag tiningnan mo kung kailan unang lumitaw ang Bitcoin sa mundo, hindi
maiiwasan na magkaroon ka ng ilang pagdududa.
Ang Bitcoin ay lumitaw noong 2009, hindi nagtagal matapos ang pandaigdigang krisis pinansyal noong 2007/2008.
Noong panahong iyon, malaki ang interes na ipakilala sa isang punto ang isang bagong
sistemang pananalapi, ang digital na perang sentral.
Dahan-dahan itong naging malinaw noon.
At upang makamit ito, partikular na mahalaga na ihanda ang mga kabataan na yakapin ang digital na pera hangga't maaari.
At iyan nga ang eksaktong papel na ginampanan ng Bitcoin noon. Maraming tao, lalo na ang
mga kabataan, ang sumali sa uso ng Bitcoin.
At kamakailan lamang ay nakita natin na maraming haka-haka tungkol sa Bitcoin.
Ang hindi napagtatanto ng maraming tao ay ang Bitcoin ay hindi talaga isang demokratikong salapi.
Dahil 91 porsyento ng Bitcoin ay nasa kamay ng malalaking mamumuhunan. 9 porsyento
lamang ang nasa kamay ng mga karaniwang kumikita.
Iyon lamang ay nagpapakita na ang salaping ito ay, siyempre, maaaring ilipat sa isang direksyon o
sa kabilang direksyon ng malalaking mamumuhunan.
At sang-ayon ako kay Ernst Wolff na kung 91% ng mga bitcoin na ito ay nasa kamay ng iilan o pag-aari ng
malalaking mamumuhunan, napakahirap talagang magtatag ng tiwala.
Ang ikalawang bagay, gayunpaman, ay mananatiling walang katunggali o maging natatangi ang
Bitcoin hangga't hindi nabubuksan ang code.
Ngunit usapin na lamang ng panahon bago maging sapat ang kapangyarihan sa pag-compute upang mabuksan ang kodigo.
At kung totoo na may mga patent na naisumite na kung paano i-decrypt ang code ng Bitcoin, isa na lamang itong
usapin ng oras bago talagang may makapag-decrypt nito.
At saka talagang lipas na ang mag-isip kung tunay nga ba ang Bitcoin. Dahil maaari ko rin itong paramiin.
Kaya ang limitasyong ipinangako ko sa lahat ay isang hungkag na pangako lamang. Kailangan itong tuparin muna.
Ngayon, karaniwan na itong modelo ng negosyo. Nagkakautang ka sa fiat na pera, na lubos mong alam na bababa ang halaga nito.
Ang pagkasira ng halaga ng pera ang nagpasiyang sangkap sa pagbabayad, kaya't bumibili
ng mga ari-arian at nagtitipon ng kayamanan.
At ganoon nga nangyari na pinatuyo ang dugo ng mga tao, dahil posible lamang lumikha ng pera sa isang pag-click ng
mouse, sa pamamagitan ng isang simpleng tala sa accounting.
At ganito na ito mula pa noong 1970. Ipinahinto ang pormal na pagsuporta ng ginto noong 1971, at mula noon ay ginagawa ang
pera nang walang anumang suporta at nang walang naunang ipon.
Ibig sabihin nito ay ito ay ginawa, at pagkatapos ay kailangang munang iproseso.
Noong 1970, ang karaniwang manggagawa sa Alemanya ay may humigit-kumulang 5,000 euro, kapag na-convert.
Ngayon nasa humigit-kumulang 30,000 na tayo, o tinatayang 475 porsyento. Gayunpaman, ngayon
makakakuha ka lamang ng isang-sampu ng ginto.
Ibig sabihin nito ay nabawasan ng 90 porsyento ang paggawa sa pamamagitan ng pag-imprenta ng pera, kung susukatin sa ginto.
Ang dalawang pinakamahalagang instrumento ng kapangyarihan sa mundo ay, sa isang banda, ang pera – nagmula tayo sa isang
lipunang umabot ng ilang daang o ilang libong taon kung saan umiral ang kasabihang "ang pera ang namamahal sa mundo".
Walang takas dito. Namayani ang pera sa buong mundo.
Sa ating panahon, mayroon ding pangalawang pinagkukunan ng kapangyarihan, at iyon ay ang datos.
Kaya sinumang may walang katapusang pera at walang katapusang datos sa ating panahon, tulad ni Elon Musk, ay may napakalaking
kapangyarihan bilang resulta at maaaring magpasya ng maraming bagay, mangibabaw sa ibang tao,
at makatulong na tukuyin ang kanilang kapalaran.
At iyon ang dahilan kung bakit pabor ako sa pagrebisa ng konstitusyon at pagsasama ng
limitasyon sa kapangyarihan kaugnay ng pera at datos.
Aba, labis akong nag-aalinlangan sa anumang pamamaraan na nagpapahintulot sa anumang estado – kahit pa ito
ay mayorya sa isang estado – na kumilos nang tiraniko.
At ang pagkuha ng kinita ay laging tiraniya.
Kinuha ko ang isang bagay mula sa isang tao, at ano ang gagawin ko rito?
Pagkatapos, ibibigay ko ito sa mga pulitiko. O makukuha ba ito ng mga pulitiko para makipagdigma gamit ito?
Isang mas masamang konseptong sosyalista.
Sa tingin ko, dapat na talikuran na natin ang ideya na dapat may sentral na kapangyarihan dito na naglilimita sa
indibidwal sa kanyang pagkamalikhain at sa kanyang mga nagagawa.
At sa tingin ko, ang mga patente at lisensya ay napakasamang bagay sa ating panahon, lalo na sa sektor ng IT, dahil maraming
kabataang nagtatatag ng mga start-up ngayon ang mabilis na nabibigo dahil nilalabag
nila ang mga patenteng at lisensyang ito.
Kung may magagandang ideya sila, agad silang sinasakop ng malalaking kumpanya.
Kaya ang mungkahi ko – para maglabas ng isang konkretong ideya – ay iwanan ang mga
patente at lisensya sa sektor ng IT sa buong mundo.
Ayaw ko ng estadong kumukuha sa sarili nitong tungkulin na ipag-utos kung ano ang maaari at hindi mo maaaring gawin.
Ibig sabihin nito ay lubos akong sumasang-ayon kay Markus Krall at sinasabi kong dapat ganap na huwag manghimasok ang estado.
Ang merkado mismo ang dapat magpasya kung aling uri ang pinakaangkop para dito.
Kung hinahangad ng nakararami o ng isang tiyak na kritikal na masa ng mga tao ang mga bagay,
maaari doon itatag ang mga kawanggawang institusyon.
Mangyayari iyon nang kusa kung nakatakda talaga. Ngunit dapat magpakita ng sukdulang pagpipigil ang estado sa larangang ito.
At saka hindi rin nagaganap ang mga malalaking labis na ito.
Dapat nating ipawalang-bisa ang utang. Dapat itong ipagbawal.
Ngunit kung titingnan natin ang sitwasyon ngayon, ayon sa Institute of International Finance, ang
pandaigdigang utang ay umabot sa humigit-kumulang 400 porsyento ng pandaigdigang kabuuang pambansang produkto.
Kaya't mga 400 porsyento, depende sa taong tinitingnan natin. Kahit sa mababang interest rate, hindi ito kailanman mababayaran.
Sa ganitong paraan, hindi magandang ideya ang utang. Dapat talaga tayong lumayo rito.
Ang FED ay isang pribadong bangko na pag-aari ng mga pribadong bangko, na pinagkalooban ng estado ng ligal na monopolyo sa
pagpi-print ng pera – nang walang kabayaran – at ipinasa rin ng estado sa kanila ang monopolyo sa pangangasiwa sa mga bangko.
Ito ay wala nang iba kundi isang oligarkikong network na nagawang pahinain ang ekonomiyang pamilihan
sa diwa ng isang monopolistikong pag-aari ng estado.
Mula sa pananaw ng ekonomiyang pamilihan, masasabi kong dapat alisin ang ganitong bagay.
Sa USA, ang pinakamahusay na halimbawa ay ang Silicon Valley Bank, na pinayagang mag-bankrupt upang ang isang
miyembrong bangko, ibig sabihin ay ang bangkong pag-aari ng Federal Reserve, ang JP Morgan, ay makapagsalo sa bangko.
Pagkatapos noon, sinabi na hindi mo na kailangang mag-alala tungkol sa mga masamang pautang na naroon – lahat ng
mga bono ng pamahalaan na na-devalue, dahil mayroon kang walang katapusang suporta mula sa Federal Reserve.
Ibig sabihin, ang korapsyon sa pamahalaan ang itinuturing kong korapsyon sa sistemang ito.
At dahil dito, naging posible ang pagpapatupad ng kinakailangang pagwawasto – at ang ibig sabihin ni Schumpeter dito
ay dapat nating payagan paminsan-minsan ang pagkabangkarote upang magkaroon ng isang bagyong naglilinis.
Hindi ito pinapayagan sa industriya ng pananalapi dahil palaging tinuturing itong sistemikong mahalaga o iba pa,
samantalang sa tunay na ekonomiya – lalo na sa mga maliliit at katamtamang negosyo – palagi itong pinapayagan.
At hindi iyon tama. Naniniwala ako na ang kawalang-katarungang ito ay isa sa mga pangunahing isyung kailangang tugunan.
At saka gusto kong ituro na hindi natin dapat masyadong luwalhatiin ang ekonomiyang pamilihan.
Kapag iniisip ko ang sistema ng pangangalagang pangkalusugan at tinitingnan ko ito bilang isang market economist, sinasabi
ko sa sarili ko na kailangan kong magpatakbo ng korporasyon dito. Kailangan kong kumita ng maraming pera sa korporasyon.
Kailangan kong magbigay sa aking mga shareholder ng magagandang dibidendo. At paano ko ito makakamit sa sistemang pangkalusugan?
Ang pinakamainam na paraan ay panatilihin ang mga tao na may sakit hangga't maaari, pahintulutan silang makaranas ng maikling
pagbuti kapag sila'y may sakit, ngunit sa pangkalahatan ay panatilihin silang mga customer sa pamamagitan
ng pagpapanatili sa kanila sa sakit hangga't maaari.
Sa tingin ko, ang pangangalagang pangkalusugan, halimbawa, ay isang larangan kung saan walang lugar ang ekonomiyang pamilihan.
At saka kailangan din natin, at ito ang ikalawang punto, ang tunay na pamamahala ng
batas, na nais kong kuwestiyunin, kahit bahagya.
Dahil wala pa tayong ganap na independiyenteng hudikatura.
Kung ang hudikatura ay nakatali sa mga tagubilin o maaaring maimpluwensyahan ng ilang pwersa ng pamahalaan, na sa
kasamaang-palad ay mayroon na tayong ilang halimbawa, hindi lamang kina G. Ballweg o iba pa, kundi pati na rin sa mas
malalaking iskandalo, kung gayon ay mayroon tayong sitwasyong hindi katanggap-tanggap at iba ang
ipinangako sa atin sa ilalim ng Batas Pundamental.
At kailangan lang talaga nating bumalik doon.
Ito ay mga pagbabagong madali nating magawa, at tiyak akong ipatutupad ang mga ito sa mga darating na taon, dahil unti-unti
nang hindi tinatanggap ng mga tao ang kasalukuyang sitwasyon.
Kaya sa Silicon Valley, haharapin natin ang Magnificent Seven.
Ang mga ito ay ang Alphabet, Amazon, Apple, Meta, Nvidia, Tesla at isang iba pang kumpanya, na may kabuuang pito, at hawak nila
ang halos lahat ng mga patente at lisensya sa larangang ito.
Ginagawa nila ang nakabubuti sa kanila, hindi ang nakabubuti sa buong sangkatauhan.
At ngayon ay umabot na ito sa isang napakadelikadong hangganan, dahil may kaalaman sila sa larangan ng artipisyal na
intelihensiya, at pagdating sa artipisyal na intelihensiya, kailangang sabihin na may ilang talagang seryosong babala.
Bilang paalala lang, nagbitiw si Jeffrey Hinton, ang punong tagapagpaunlad ng Google, noong nakaraang taon,
at sinabi niyang naging masyadong mapanganib na lahat.
Ganoon din kay Mo Goddard, na siyang pinuno ng marketing sa Google X. Ngayon, naglalakbay siya sa buong Inglatera at pinupuno
ang mga buong auditorium ng kanyang mensahe na ang sangkatauhan ay nakarating na sa
isang sandaling Frankenstein sa larangan ng AI.
Para lang maipaalala sa iyo, si Dr. Frankenstein ay isang kathang-isip na tauhan, isang doktor na tinatahi ang isang tao
mula sa mga bahagi ng katawan at binibigyan ito ng buhay, ngunit natuklasan niyang ang taong ito ay biglang naging
mas malakas, mas matalino, at mas masama kaysa sa kanya.
Kaya tayo ay nasa isang napakadelikadong hangganan.
At ang malaking problema na nakikita ko rito ay nasa kamay lamang ng iilang tao ang pag-unlad ng teknolohiyang ito na
interesado lamang sa kanilang sariling interes at pakinabang.
Anong mga konkretong hakbang ang maaaring gawin ng mga negosyante upang maibalik sa tamang landas ang ekonomiya?
Dapat nang kilalanin ng mga negosyante ang halaga ng gawaing pang-edukasyon tulad ng isinagawa ng AUF1 at suportahan
ito sa paraang magpapahintulot na magpatuloy at mapalawak pa.
Kaya sa aspetong ito, ang pag-aatubili at ang saloobing "gagawin nila iyon at gagawin natin ang sa atin" ay kailangang itigil.
Nasa parehong bangka tayo rito, at kakaunti tayo para ipagpatuloy na hayaang hayaan ng mga
libreng pasahero ang iba na gawin ang trabaho.
Naniniwala ako na dapat buong kumpiyansang ipakita ng maliliit at katamtamang-laking mga negosyo na sila nga ang tunay na pundasyon
ng lipunan at tiyakin na talagang bumibili at sumusuporta ang mga tao sa maliliit at katamtamang-laking mga
negosyo sa halip na sa kasalukuyang ekonomiyang nakabatay sa mga plataporma, na kabaligtaran nito.
Na lumilikha ng mas kakaunti at kakaunti pang trabaho at, sa katunayan, halos hindi na nagsasanay ng mga kabataan.
Mga larawan ng isang malayang mundo bukas – sa ilalim ng kahanga-hangang motibong ito, ipinagpapatuloy
namin ang aming pag-uulat sa Alternatibong WEF sa Prague.
Mga kaliwa laban sa mga kanan, mga itaas laban sa mga ibaba, mga migrante laban sa mga lokal.
Ang nakararami sa populasyon ay hindi kritikal na tinanggap ang mga totalitaryong paghihigpit dahil sa coronavirus.
Mas mahalaga ang pagsunod kaysa sa malayang pag-iisip.
Sa pangkalahatan, may napakalakas na presyur na sumunod, lalo na sa Alemanya.
Ang demonisasyon ng terminong 'lateral thinker' ay simboliko ng kung paano lilipulin ang mga
malayang diwa sa pamamagitan ng marahas na puwersa.
Ang bilang ng mga akademiko ay tumataas, ngunit ang bilang ng mga malayang tagapag-isip ay bumababa.
Ang edukasyon ng matatanda na hindi sumusunod sa karaniwang pamantayan ay lubos na hindi kilala ng nakararami.
Ito ay isang suliraning pang-edukasyon na nagsisimula sa paaralan at nagtatapos sa ating magulong lipunan.
Indibidwal na sobrang pasanin, stress, panganib ng burnout, at halos walang sinuman ang may oras o pahinga
para sa karagdagang edukasyon, malayang pag-iisip, o kahit personal na responsibilidad.
Ayon sa mga kritiko, sinadya ang lahat ng ito upang madaling makontrol ang masunuring kawan.
Magtrabaho, magkonsumo, magbayad ng buwis at huwag magreklamo. Pero iyan ba ang gusto natin?
At ano ang dapat o maaaring maging anyo ng mga pagpapahalaga at lipunan sa hinaharap?
Ang personal na pananagutan ay isang malaking salita na kinakailangan sa isang malayang lipunan, ngunit isa
na masyadong kakaunti ang natututo at nagsasanay nito.
Na mayroon kang pakiramdam na ikaw ay may pananagutan sa iba, na ikaw ang may pananagutan sa iyong sariling
kaligayahan at kalusugan, at na tayo ay iisa; kapag sinasaktan natin ang iba, sinasaktan din natin ang ating sarili.
Sa nakalipas na apat na taon, at sa katunayan sa napakaraming taon bago pa noon, kritikal ako sa medisinang materyalistiko, sa
karaniwang medisina, na tinatrato ang mga tao na parang makina, na pinaghiwalay ang katawan, kaluluwa, at espiritu, na
hinahanap at natatagpuan ang batayan ng kalusugan at karamdaman sa pinakamaliit na sangkap ng ating materyal na pag-iral.
At patuloy kong tinatanong sa sarili kung paano ito naging posible, na hindi nagbago ang medisina, gayong matagal na nating
alam, mula sa psychonormology halimbawa, at pati na rin sa pananaliksik sa psychosomatic, na ang kalusugan at karamdaman ay
hindi na maaaring isipin sa anumang ibang paraan kundi sa pamamagitan ng pagdagdag ng mga imateryal na salik, na maaaring
mas makapangyarihan pa pagdating sa tanong kung ano ang nagpapanatili sa atin ng
malusog at kung ano ang nagpapasakit sa atin.
Umaasa ako sa pamamahayag sa payak nitong anyo, palagi kong kinukunsumo ang lahat ng pangunahing midya, at
napagtanto kong naloko ako ng buong bagay na iyon sa loob ng 50 taon at nawala ako sa isang maling paraan ng pag-iisip.
At ang tanong kung bakit hindi nagbabago ang isang bagay ay hindi malulutas ng isip.
At mahalaga para sa akin na isama ang aspektong ito sa talakayang panel na ito. Hindi ito tungkol sa pag-unawa.
Hindi ito tanong ng paggamit ng dalisay na rason upang maunawaan kung ano ang nangyari.
Ang unang Kaliwanagan mahigit 300 taon na ang nakalipas, noong ika-18 siglo, ay nagbigay sa atin ng
pagkakataon na lumayo sa mga maharlika at klero at makita ang ating mga sarili bilang mga mamamayan.
Binigyan tayo ng kaloob ng katwiran, at dito marahil ay nakagawa tayo ng maraming kapahamakan.
Dahil ang nangyari matapos nating gamitin lamang ang ating katwiran at mawalan ng ating makatuwiran, emosyonal, at
espirituwal na mga bahagi ay lumipat tayo patungo sa industriyalisasyon, teknolohiya, kapitalismo, at neoliberalismo,
at ngayon ay narating na natin ang transhumanismo.
Ibig sabihin nito ay ang mga tao ay unti-unting nagiging mga makina.
At mariin kong ipinapayo na, lalo na sa liwanag ng mga nakaraang taon, muling pag-isipan natin ang ating pamamaraan
at ituon ang pansin sa hindi makatwiran kaysa sa makatwiran.
Kung tatanungin mo ako kung anong uri ng imahe ang mayroon ako, kailangan kong sabihin sa iyo na naniniwala ako na
walang sinuman sa mundo ang walang natatanging kakayahan.
At kung maniniwala ako rito, magiging panlipunang responsibilidad natin na tulungan, hikayatin, suportahan, at gabayan sila upang
mapaunlad nila ang talentong ito at maibahagi ito sa lipunan.
Kung magtatagumpay tayo rito, magkakaroon ng sinerhiya sa pagitan ng mga indibidwal na ito na may kamangha-manghang kakayahan.
Kung magtatagumpay tayo rito, magkakaroon tayo ng napakalaking pag-angat sa lipunan at sa mga pagpapahalaga nito na, salamat sa
teknolohiyang naunlad natin sa mga nakaraang taon, hindi na tayo magkakaroon ng anumang problema sa pagtugon sa mga pangunahing
materyal na pangangailangan, pati na rin sa mga indibidwal na luho. Ngunit magiging isang sinerhiya
ito at, sa katunayan, isang paraisong kalagayan.
At ang larawang ito ang nagbibigay-hikayat sa akin, at ito ang nagbibigay sa akin ng lakas na malampasan ang lahat, kahit pa
makaranas ka ng kaunting pagkamuhi kapag may iba kang ideya o kapag hinihiling mo ang isang tiyak na antas ng pagiging bukas.
Sa totoo lang, kailangan kong magsalita para sa medisina, ang aking larangan ng kadalubhasaan.
Nais kong baguhin nang lubusan ang medisinang walang kaluluwa.
Hindi mo 'yan maaayos; kailangang magmula talaga ito sa ibaba pataas, kailangan mo itong pagbutihin.
Noong nakaraan, kapag nakikinig ako sa WHO, kusang tumitindig ako nang tuwid.
Akala ko alam nila ang pinakamainam, at inabot ako ng matagal bago ko napagtanto na ito nga ang huling bagay na kailangan natin.
May isang biro kami noon na lagi naming sinasabi sa isa't isa noong nasa unibersidad ako: Bigyan ng koleksyon
ng mga pormula sa pisika ang isang estudyante sa pisika at sabihin sa kaniya na memorisin ito.
Pagkatapos ay tinatanong niya kung bakit? Kung kailangan ko ito, alam ko kung nasaan ito.
Bigyan mo ng direktoryo ng telepono ng kanyang bayan ang isang estudyanteng medikal at
sabihin mong memorisin ito. Tatanungin niya, kailan?
Sa panahon ng pandemya, sabi nila, magpabakuna kayo. Hindi nila tinanong kung bakit, kundi kung gaano kadalas. Napakasunurin,
napakatapat at hindi kailanman nagtatanong ng kahit ano.
At malinaw kong pinagkakaiba ang mga propesyonal sa medisina at ang mga doktor.
Maraming doktor na madaling makuha. Puno ng doktor ang mga ospital ng unibersidad.
Binabasa nila ang bawat pag-aaral at napapanahon sila sa pinakabagong mga maling akala.
Kapag matagal ka nang nasa negosyo tulad ko, tiyak mong may mga pagbabagong-paradigma na inakala mong nakasulat na sa bato.
At pagkatapos ay may dumarating na isang tao at nagsasabing hindi iyon totoo.
Kapag nakita mo nang nangyari ito nang ilang beses, malalaman mong walang nakapirming bagay.
Alam nating lahat na ang mga tao ay mga indibidwal – na nangangahulugang hindi mapaghihiwalay na dalawahang yunit.
At palalawakin ko pa iyon; sasabihin kong ang mga tao ay nagsasabi ng indivitrium – isang hindi mapaghihiwalay
na Trinidad sa pagitan ng katawan, isip, at kaluluwa.
At madalas ay maaaring may mga sikolohikal na problema na nagpapakita ng kanilang sarili sa pisikal na anyo.
Kung ginagamot nila ang katawan, talagang mali ang kanilang tinututukan.
Dapat tingnan ng doktor ang tao bilang isang buo, hindi bilang kabuuan ng kanilang mga organo, kundi
bilang kabuuan ng kanilang katawan, isipan, at kaluluwa.
Naniniwala ako na ang wasak na kalagayan ng edukasyon sa Alemanya ay lubos na sinadya.
Ang sobra-sobrang pagbibigay ng mga pekeng akademikong titulo para sa pag-iintegrate ng kasarian sa kahit
ano. Maaari mong idagdag rito ang kahit ilang buzzwords.
Naniniwala ako na kulang tayo sa lakas ng loob na aminin ito.
At nakikita ko ito bilang panghuling bunga ng dekadensya, ng pagpapabaya sa kasaganaan na mayroon tayo sa ating lipunan, na
humahantong sa pagkapanik at sa pagnanais na mahigpit na hawakan ang kaunting luho na natitira pa, ang maling
pakiramdam ng seguridad na ito, kung saan sumusuko ang tao sa lahat ng itinuturing na multo.
Hindi, kundi isang personal na responsibilidad kung saan sinasabi namin na tumatanggi kaming sumunod sa utos ni Nancy Faeser
o sa direktiba ni Karl Lauterbach pagdating sa pagbabakuna.
Tinatanggihan naming sumunod sa utos ng pulis na magsuot ng aming mga maskara.
Hindi, kailangan nating matutong magsabi bilang mga matatanda: "Hindi, hindi ko gagawin
iyon, at ako ang haharap sa mga kahihinatnan."
Sa tingin ko, ito rin ang pinaka-mapayapang paraan para gawin ito.
Dahil ito ay isang pasibong paraan ng pagsasabi na tinatanggihan ko ang isang bagay, tinatanggihan ko ang
pagsupil na ito, at hindi ko itinaas ang aking kamao o anumang iba pa para paalisin ka sa pwesto ngayon.
Sa loob ng mga dekada, nakatuon lamang ang mga pulitiko at mga tagapagbuo ng opinyon sa pagwasak ng lahat,
pagtanggal ng lahat ng hangganan, at pagpapalaya sa mga tao mula sa lahat ng kolektibo at lahat ng mga hadlang.
Walang sinuman ang pananagutan sa iba pa. Wala nang matatag at hindi nagbabagong haligi, kahit ang ating kasarian.
Kaya wala nang nakatakda, wala nang mahahawakan. Maaari kang maging kahit ano o wala.
Marami ang pakiramdam na wala silang halaga, kaya naghahanap sila ng mga pamalit na pagkakakilanlan sa konsumerismo, sa mga tatak
ng damit. 'Ako ay isang gumagamit ng Apple' o kahit sa social media, kung saan maaari kang makahanap ng mga pamalit na grupo.
Puro pamalit lang ito, pero hindi ito totoo. Mga pekeng pagkakakilanlan ito.
At ang mga taong ganito ay napakadaling manipulahin. Napakadali silang maimpluwensyahan ng propaganda at manipulasyon.
Wala silang ugat. Wala silang katatagan, isang pundasyon ng mga pagpapahalaga, tradisyon, at matatag na mga komunidad.
Ang maliliit at katamtamang-laking mga negosyo ay nagpopondo ng humigit-kumulang 80% ng kita.
Ang gitnang uri na ito ay lubhang nanganganib, na sa tingin ko ay wala namang nakakaalam sa grupo.
Mayroon kaming sitwasyon kung saan masyado kaming naging matagumpay sa Europa, na naging dahilan upang
tutukan kami ng aming mga kakumpitensya sa buong mundo.
Kung tatawagin na natin ngayon ang mga Amerikano na matatanda o marahil mga kabataan, at tayo ay nasa nursery school pa rin,
maaaring ganoon nga. Maaari nating pagdebatehan kung nasaan tayo.
Ang sitwasyon ay ganito: nakamit ng Europa ang kasarinlan sa pamamagitan ng tagumpay sa pananalapi at tagumpay sa ekonomiya.
Nagkaroon ng mga kilusang pangkalayaan, ibig sabihin mga pagkakataon na hindi lahat ay nasisiyahan.
At ang sitwasyon sa Gitnang Europa ay ang kalahati ng 3,500 na nakatagong kampeon ay
matatagpuan sa mga bansang nagsasalita ng Aleman.
Kaya, isang nakatagong kampeon, isa sa mga nangunguna sa industriya nito, hindi mo ito maaaring balewalain. Nauuna ito sa
teknolohiya, nauuna rin sa benta – isang nakatagong kampeon.
Malinaw na hindi nasisiyahan ang ating mga pandaigdigang kakumpitensya dito, dahil mayroon silang walong bilyon
at marahil ay isang daang dalawampung milyon naman tayo.
Medyo hindi pantay ang pagganap nila. Paano ko makokontrol ang kalaban na ito?
Maaari kong lumikha ng implasyon na karaniwang nasa 0.1/0.2, mas mataas o mas mababa, ngunit hindi 10, 20, o 30.
Kaya kailangan kong mag-imprenta ng maraming pera sa Bangko Sentral, at kailangan kong ipamigay ito nang mura.
Kung gayon, maaari kong garantiyahin nang 100% na aasikasuhin ko ang kakayahang makipagkumpitensya, dahil
tumataas ang mga sahod, tumataas ang mga materyales, at hindi na tayo kompetitibo sa buong mundo.
Kami ang mga kampeon ng mundo sa pag-export, ibig sabihin, sa rehiyong nagsasalita ng Aleman.
Ngunit hindi iyon sapat, kailangan ko ring sirain ang batayan, at ang batayan ay enerhiya.
Pagkatapos, papatalsikin ko na lang agad ang Nord Stream. Para mabawi ang output ng enerhiyang ito,
kakailanganin kong magtayo ng 120 planta ng kuryenteng nukleyar para maunawaan ang koneksyon.
Patayin ko agad ang mga planta ng kuryenteng nukleyar, lilipat ako sa alternatibong enerhiya,
madilim na doldrums o ano man ang tawag mo rito.
At kung hindi pa rin iyon sapat, ipapakilala ko ang isang walang saysay na buwis sa CO2.
At kung hindi pa rin iyon sapat, sisirain ko ang moral.
Ngunit sa limang hakbang na ito, kaya kong patumbahin kahit ang pinakamalakas na ekonomiya.
At kung ano ang darating sa 2025, may ilang tao na manonood.
Ang pandaigdigang kakayahang makipagkumpitensya ay tuluyang nasira sa nakalipas na tatlong taon.
May mga kliyente ako na nagplano nang mamuhunan sa Europa hanggang sa huling sandali, saka
lang nagsabi: "Tigil, pupunta kami sa Dubai."
Paano posible para sa isang bansa na paulit-ulit na mahalal ang sariling mga mamamatay-tao nang buong kamalayan?
Paano posible na paulit-ulit na pinipili ng isang bansa ang mga taong, bilang Chancellor, Ministro ng Pangkalahatang Usaping
Pang-ekonomiya ng Partido Green, at Ministro ng Kalusugan, ay hindi kaagad hinuhuli sa kalye
nang hindi sila nagkakaroon ng pagkamuhi sa sarili?
Kailangan mong kamuhian ang sarili mo kung nagsusumikap kang pawiin ang iyong sarili at saka pinapalakpakan ito, lumalabas sa
telebisyon at inaangkin na sa wakas ay muling pinagtibay namin sa kumperensya ng Green
Party na dapat maglingkod ang Alemanya sa mundo.
Hindi, sa ngalan ng langit, hindi ko ginawa.
Dapat itong manahimik at kumilos bilang isang mabuting bansa sa gitna ng mga kapitbahay nito.
Ngunit hindi nito kailangang maglingkod sa sinuman o magbayad ng anumang utang. Ganoon din sa iba.
Ang pagkamuhi sa sarili ang susi, at ang sagot dito, eksakto tulad ng sinabi mo, ay matutong mahalin ang sarili. Palagi akong
medyo maingat tungkol diyan, dahil parang napakasarili kung gusto mo ang sarili mo, kung nakikiramay ka sa sarili, at
kung pakakawalan mo ang patolohikal na pagdududa sa sarili. Iyon ang malaking hamon, lubos akong sumasang-ayon.
Marahil dapat din nating harapin ang kulto ng pagkakasala. Palagi itong iniiwasan ng mga tao, ngunit ngayon ay tungkol na
rin ito sa bansa at sa pagkakasala at hiya ng pagiging Aleman.
Naging masyado ba akong paikot?
Oo, masyado kang paikot-ikot para talagang harapin ang katotohanang dapat kang mahiya o maging ekstremistang kanan
kung sasabihin mong, 'Ipinagmamalaki kong maging Aleman'.
Ipinagmamalaki ko ang kabayanihan at pagkamalikhain ng mga Aleman.
Naku, kumikislap sa ating isipan ang mga babala tungkol sa ekstremismong kanan, na nagbabanta sa
ating pamanang kultural at sa ating mga ninuno.
Kaya ganoon pala, doon nagsisimula ang pagmamahal sa sarili o ang pagkamuhi sa sarili,
dahil palagi akong nasa pagtanggi at nahihiya.
Kaya napakahalaga na harapin natin ito, pero kung patuloy tayong mag-iisip-iisip tungkol sa nakaraan at
hampasin ang ating mga dibdib at humingi ng paumanhin dahil dito, hindi tayo makakalabas rito.
Kailangan nating matuto mula sa mga bata. At kailangan din nating matuto mula sa mga matatanda, na sa kanilang mga higaan
bago mamatay ay nagsasabi sa kanilang sarili, "Sa totoo lang, ang hindi ko nagawa ay ang makabuo ng mga relasyon."
Nakahawak ko na ang lahat ng iba pa.
Bumili ako ng mga Ferrari ko at hindi ko alam kung bakit napakalaki ng ingay tungkol dito.
Ngunit ang tunay kong pinagdadaanan at ang muling gagawin ko ay magkaroon ng malusog na relasyon.
At sa tingin ko, kung iaangkop mo ito sa lipunan, ang tungkuling ito bilang huwaran ay napakahalaga.
Hindi pa iyon nakakamit, hindi bilang isang coach, kundi ng bawat tao para sa kanilang sarili: kung ano ang kanilang maiaambag
para sa mas mabuting lipunan, upang maging pinakamahusay na bersyon ng kanilang sarili, at pagkatapos ay maging huwaran.
Kung titingnan mo ang mga karaniwang paaralan, lalo na sa Berlin—taga-Berlin ako, na talaga namang
pinakahuli, pinakamalalim na hukay sa Alemanya, isang estadong avant-garde sa lahat ng aspeto.
Dahil walang sinuman sa Alemanya ang kailangang tumawa, dahil kayong lahat ay nasa
daan na maging tulad ng Berlin sa bansang ito.
At kung titignan mo ang isang paaralan sa Berlin, makikita mong may mga butas sa bubong, at napakaraming bata sa klase kaya kahit
ang pinaka-dedikadong guro na nakatayo sa unahan ay wala nang pagkakataong makontrol sila, At hindi nga naiintindihan ng mga
estudyante ang pambansang wika na sinasalita ng guro, at pinapadala ng mga magulang ang kanilang mga anak
doon na inaakala nilang malulutas nila ang problema.
Hindi, ganoon nga talaga dapat. Nakaaakit kami ng mga taong gustong maging mga kawani ng pamahalaan sa mga paaralan.
Ang mga tao ay pumupunta doon nang halos walang patid pagkatapos nilang makatapos ng kanilang pag-aaral, pagkatapos
ay pumupunta sila sa mga paaralang ito at masaya silang sa wakas ay naging mga kawani ng pamahalaan.
Hindi kapanipaniwala.
Kaya ang sistema ng paaralan ay isang maikli at mabilis na pagbabalik-tanaw sa buong sistema ng estado natin.
At kung hindi natin sisimulang gibain ang mga paaralang ito at muling buuin ang sistema ng paaralan,
mas mabuti pang huwag na lang nating subukan ang iba.
Kaya ang nagtutulak sa akin, at maaaring magmukhang malupit ito, ay ang kamatayan.
Kapag iniisip ko lang ang kamatayan, ano ang gusto kong masabi sa sarili ko sa aking
huling hininga, o ano ang ayaw kong pagsisiyan?
At iyon ang madalas kong ipinaaalala sa sarili ko.
Nais ko lamang maging pinakamahusay na bersyon ng aking sarili araw-araw, dahil ayaw kong sisihin ang sarili
ko sa hindi ko lubusang nabuhay ang buhay na ito at hindi ko ibinigay ang lahat ng makakaya ko.
Walang dahilan para hindi ibigay ang iyong buong makakaya araw-araw.
Maraming tao ang paulit-ulit na nagtatanong sa akin, paano mo nagagawa ang lahat ng iyon?
Ngunit talagang ito lang ang pagnanais na mabuhay ng buhay na lubos kong pinapasalamatan – iyan ang pangalawang
tip: pasasalamat – labis akong nagpapasalamat sa buhay na ito at nais kong lubos itong masiyahan.
At nagbibigay iyon sa akin ng napakalakas; ang pagiging may hangganan sa isang banda, at ang pasasalamat
na kusang nagbibigay sa akin ng napakaraming enerhiya upang makamit ang napakaraming bagay.
Maaari kong ipasa iyon.
Tiyak na napansin ninyo ang isang bagay, mga minamahal na manonood: walang saysay ang paghihintay sa
Tagapagligtas, sapagkat narito na ang Tagapagligtas.
Ikaw ang iyong sariling tagapagligtas.
Ang paksa ay pandaigdigang paglutas ng alitan sa hinaharap, at siyempre, hinaharap namin ang mga pandaigdigang hamon.
Isa sa mga pangunahing sanhi ng malalaking paggalaw ng mga refugee ay walang duda ang digmaan, maging ito
man ay digmaang pang-ekonomiya o tunggalian militar.
Malinaw na ang mga benepisyaryo ng mga pag-unlad na ito ay mga korporasyon at mga lobby, at kailangang
putulin ang sunud-sunod na reaksyon ng tunggalian.
Mukhang lalo lang itong lumalala.
Tunay na tayo ay nakatayo ngayon sa bingit ng Grand Hotel.
Ang katotohanan ay maaari na tayong direktang makilahok sa isang napakainit na digmaan.
Ang mga estrukturang sibilyan ay winasak sa lahat ng dako. Ito ay likas na nagdudulot ng
malaking alon ng mga refugee sa buong mundo.
At ang mga pamahalaan sa mga mayayamang bansa ay hindi naman handa o gustong tumugon nang naaayon.
Sa halip, ang buong krisis ng mga refugee ay ginagawang pangkalakalan.
Halimbawa, sa Alemanya ay may isang kumpanya na tinatawag na Serco.
Ito ay isang British na konglomerado na nagbebenta o nagmemerkado ng 30% ng mga produkto nito sa sektor ng depensa
at nagpapatakbo ng mahigit 120 sentro ng asilo sa Alemanya.
Isang napakakumikitang negosyo, at isa ring may pananagutan sa likod ng mga eksena sa pagsasara ng mga tahanan
para sa mga retirado, lalo na noong pandemya ng coronavirus.
Ito ay isang napakaseryosong usapin. Sinasadyang pinabagsak sa pagkabangkarote ang mga tahanan ng retirado dahil sa coronavirus.
At nakikita lang namin na hangga't hindi napipigilan ang walang humpay na pagkuha ng tubo mula sa pagdurusa ng mga tao.
Ibig sabihin nito, ang talagang kailangang mangyari ay ang pagpigil sa pinansyal na spekulasyon.
Ang nagdudulot ng kasawian sa mundo ay, halimbawa, ang dominasyon ng dolyar.
Ano ang nagpapahirap sa maraming bansa? Ito ay ang mga parusa.
Ito ay haka-haka sa mga pamilihang pinansyal tungkol sa pagbagsak ng buong mga bansa at mga ekonomiya.
Umaasa sila rito, at ang pamamahayag na kanilang binili ay ginagamit nang naaayon upang gibain ang estadong ito.
At sino nga ba talaga ang namamahala?
Dito sa Alemanya, ang mga strategist mula sa mga bangko ng pamumuhunan ay sa esensya nagbibigay
lamang ng mga punto ng usapan sa mga politiko.
Ang pulitika ay puro PR lang at usapin kung paano ibebenta ang ilang estratehiya.
Nakikita natin na sumisiklab din ang mga tensiyong panlipunan sa lahat ng mga bansang ito.
At maaari ko lamang hilingin sa lahat na manatiling kalmado at talagang pag-isipan ang isang konsepto.
Kaya ang mga tao sa ibaba ay kailangang umunlad bilang mga think tank, mga think tank mula sa ibaba pataas, gaya ng sinasabi.
Ito ay natural na nagbibigay sa atin ng bagong sandata ng migrasyon. Dahil ang migrasyon ay isang sandata.
Sinadya rin itong gamitin upang guluhin ang ibang mga bansa, sa kasong ito ang Alemanya o Austria.
Sa kasalukuyan, nakararanas tayo ng sitwasyong katulad ng bago sumiklab ang Unang Digmaang Pandaigdig, kung saan paulit-ulit
na sumisiklab ang mga lokal na tunggalian na tila walang kaugnayan sa isa't isa, ngunit sa katotohanan ay magkakaugnay.
Noon, iyon ang mga Digmaang Balkan.
Ngayon, ang mga digmaan sa Ukraine at sa Gitnang Silangan ay nagsasanib sa isang malaking labanan na ayaw ng sinuman.
Sa tingin ko, dahil ito ay bahagyang nagmumula sa mga kontradiksyon, sa mga interes, at pati na rin sa pinakamasamang
anyo ng kalikasan ng tao, hindi ito mapipigilan sa diwa ng pagsisimula ng isang ganap na panahon ng
pagkakaibigan at kapayapaan, kundi sa pamamagitan ng pagpapatigil sa mga tagapaghasik ng digmaan.
Ibig sabihin, sa pamamagitan ng paglikha ng mga kondisyong pampulitika kung saan hindi na makakapagmaneho ang mga taong
nagtutulak sa iba sa digmaan dahil nakikinabang sila rito, nagsisilbi ito sa kanilang interes, at kumikita sila mula rito.
Iyan ang tungkulin ng pulitika. Tungkulin din ng media at ng mga mamamahayag na lumikha ng ganitong sitwasyon.
At upang maging malinaw sa mga tao na walang nangyayari nang aksidente – walang inihanda nang mas
masinsinan kaysa sa isang digmaan na biglang sumiklab.
Ngunit sa konteksto kung saan sumiklab ang digmaan, may nawala: ang katarungan.
Kakatapos lang nating masaksihan ito sa Syria. Hindi pa man tuluyang bumagsak ang Syria nang bigla itong inatake ng mga
eroplano ng Israel, na nagsagawa ng 250 pag-atake sa himpapawid.
Iyon ang pinakamahalagang punto.
Nabubuhay tayo sa isang lipunang dog-eat-dog. Nabubuhay tayo sa isang lipunang mapagkumpitensya.
At sa huli, ang digmaan ay simpleng ginagawa lang namin sa trabaho.
Kailangan mo rin itong tingnan mula sa ibaba.
Paano nga ba talaga nisosyalisahan, pinapagtuturuan, at pinagsasanay ang mga tao upang
tanggapin ito bilang isang normal na bagay?
Isang tao lang ang mapapabayaan. Hindi ako sumasang-ayon diyan.
Naniniwala lang ako na ang naglalarawan sa sangkatauhan ay ang katotohanang ang mga
tao, ayon sa layunin, ay panlipunang nilalang.
Ngunit literal kaming sinasanay at tinuturuan na makipagkumpetensya sa maliliit na yunit. Pagkatapos,
ginagawa mong karera ang pag-apak sa mga nasa ibaba.
At mula sa mga taong ito, lumilikha ka ng mga globalista at ng mga taong tumatanggap ng lahat.
Sa tingin ko, sa mga pinag-uusapan natin sa panel, 90 porsyento ng mga tao roon ay walang ideya kung ano ang pinag-uusapan namin.
Naniniwala sila na ang isang kautusan tulad ng sa atin ay isang bagay na hinahanap mo, isang bagay na
ihahatid sa iyo, isang bagay na kailangan mo lang pirmahan.
Ngunit hindi ganoon gumagana ang demokrasya.
Ang demokrasya ay hindi lamang nangangahulugang pagkakaroon ng boses, kundi pati na rin ng tungkulin na magsalita.
At naniniwala ako na dapat tayong tumindig saanman at sabihin na ayaw natin nito.
Dahil pagdating sa migrasyon at muling migrasyon, isang bagay ang dapat sabihin: siyempre, ang bawat tao ay
may karapatan sa pagkakakilanlan, na lubos na malinaw.
Ngunit ang mga pumupunta sa amin ay may karapatan din sa isang tahanan.
Hindi talaga nila gustong umalis doon.
Binobomba rin sila at pinapatakot palabas. Inaalok sila ng mga kasunduan na ginagawang imposible ang kanilang
pamumuhay sa kanilang kultura. Dapat din nating kilalanin ito.
At pagkatapos ay pinagsasama namin ang dalawang grupong ito. Nagsisimula silang maglaban. At
hindi natin nakikita ang mga nag-aagaw ng tali.
Kinakailangan talaga ang remigrasyon, dahil naniniwala ako na tanging ang mga tao lamang ang makakapagligtas sa
mundo mula sa mga globalista, at tanging ang remigrasyon lamang ang makakapagligtas sa ating mga tao.
Dahil ang tanong ko, na nais kong gamitin upang tapusin ang unang talumpating ito, ay: Bakit walang nagtatanong kung magsisimula na
ngayon ang mga bagong alon ng migrasyon patungong Saudi Arabia?
Bakit walang nagtatanong kung magkakaroon na ngayon ng mga alon ng migrasyon papuntang Azerbaijan?
Mayroong 57 na mga bansang Islamiko, at napakayaman ng Saudi Arabia. Nagtatayo sila ng bagong lungsod na tinatawag na
Neom, at mayroon silang napakalaking kampo ng tolda na kailangan lamang nila minsan sa isang taon para sa Hajj.
Maaari silang makakita ng libu-libo at libu-libo.
May bahagi rin silang kasalanan sa kasalukuyang nangyayari sa Syria dahil tumulong
sila sa pagpopondo ng mga jihadistang milisya.
Bakit palaging Europa ang dapat magdusa?
Kaya ang pagpapalitan ng populasyon sa Europa, ang sandatang ito ng migrasyon, ang arbitraryong paglikha ng mga estadong
multi-etniko kung saan tayo, mga lokal, ay malapit nang maging minorya, ay dapat ituring
nang hiwalay sa mga isyung geopolitikal na ito.
At ang kamangha-manghang patibong na ito na isinagawa ng kaliwa, o mas tama, ng pekeng kaliwa, na ipinapakita
ang malawakang kilusan at malawakang migrasyon bilang isang positibo at makataong bagay.
At hindi ito. Hindi para sa atin, ni para sa mga migrante, kabilang ang mga ekonomikong migrante na darating.
Ang mga pamilya ay pinaghiwalay; nagsasagawa tayo ng demograpikong bampirismo. Kapag naririnig kong sinasabi ng mga tao na
kailangan nating kumuha ng mga bihasang manggagawa, naiisip ko:
Kinukuha natin ang mga bansa kung saan ito ay pinakakinakailangan.
Sa Mozambique, 70 porsyento ng mga doktor na sinanay sa bansa ay lumipat sa ibang bansa.
Saan na pupunta ang mga taong nakatira doon? Susundan nila sila hanggang Europa.
Iyon ay isang napakahalagang punto.
At ang mga milyong kababaihan na naglilinis, nag-aalaga sa iba, o nagpapabenta ng kanilang sarili
rito kasama natin ay mga pamilyang pinaghiwalay din.
Ang malawakang migrasyong ito ay hindi makatao sa bawat aspekto.
At lubos akong sumasang-ayon sa iyo, kailangan nating tutulan ang moral na pagpapanggap na ito, ang huwad na humanismo, at ipakita
na isang grupo lamang ang nakikinabang sa malawakang kilusan at malawakang mobilisasyon ng sangkatauhan, ang mga globalista.
Hindi nakikinabang ang mga tao rito.
Kaya, kung titingnan mo ang Corona sa isang komplikadong paraan, ang lahat ay itinuturing lamang nang paisa-isa.
Ngayon lang nalaman ng mga tao na may mga benepisyaryo, na ito ay isang modelo ng negosyo, at na kumita ang
industriya ng parmasyutiko ng bilyon-bilyong dolyar.
Na ang mga doktor na lumitaw ay binili ng mga siyentipiko na may mga pag-aaral na tumanggap ng milyun-milyong
pondo, gaya ng ating narinig na dito ngayong araw.
May mga pulitiko at mga pahayagan at istasyon ng radyo at telebisyon na kumikita rito. May palitan ng mga tauhan.
At nakikita natin ito sa bawat kompleks, hindi alintana kung ito ay migrasyon; naging modelo rin ito ng negosyo
kung saan kumikita ang malalaking korporasyon at ang pandaigdigang industriya ng pananalapi.
Ganoon din sa mga paglilipat, halimbawa pabalik sa mga bansang pinagmulan, na kung minsan ay napapailalim sa
mataas na bayarin at hindi magandang palitan ng pera.
At siyempre, ang digmaan ang pinakahuling modelo ng negosyo.
Kung titingnan mo ang pagpapalawak ng NATO patungong silangan, ang bawat bansang kailangang o gustong tanggapin ay kailangang
i-convert ang buong militar nito sa pamantayan ng NATO.
Ibig sabihin nito, siyempre, na kailangan nilang magpokus nang eksakto sa industriya ng armas
ng Amerika. Naranasan na natin iyon ngayong araw.
Dapat nitong itaas ang bala, ang kagamitan, ang software, at ang cloud sa pamantayan ng NATO.
Kaya ang Big Tech, ang Microsoft, at ang Amazon ay kumita ng daan-daang bilyong dolyar mula sa mga
serbisyong cloud para sa Pentagon, para sa CIA, at para sa NSA.
Lumitaw na ang malalaking pugita ng datos. Lumitaw na ang isang malaking modelo ng negosyo.
At ang lalong walang hiya ay ang isa sa mga pangunahing benepisyaryo, ang BlackRock, na may malalaking interes sa
napakaraming tagagawa ng armas, ay nagsabi sa publiko ilang araw lang ang nakalipas na nais nitong makita
ang isang pondo para sa muling pagtatayo ng Ukraine.
"Hindi namin hinihingi ang anumang pera para dito," sabi nila nang walang hiya, "pero gusto lang naming pamahalaan ang mga ito
para makikinabang din ang kanilang mga kumpanyang BlackRock."
Kaya medyo mapanlait ang modelong pangnegosyo na iyon.
Ang Estados Unidos ay may napakalaking pasanin ng utang na hindi kailanman mababayaran.
At sa sandaling iyon, tumitindi ang banta ng digmaan.
Gagawin mo ito nang isang beses, gaya ng lagi nating nakita sa mga nakaraang digmaan: kapag ang mundo ng pananalapi,
kapag ang mga walang kolateral na promisoryo o fiat na pera ay wala nang anumang suporta, kailangan mong maglinis.
Pagkatapos, kailangan mong linisin ang mesa, hugasan lahat, at pagkatapos ng digmaan, bumuo ng bagong
kaayusang pandaigdig mula sa simula, gaya ng Bretton Woods.
Naniniwala ang mga tao na bababa si Trump mula sa langit at magiging maayos ang lahat. Hindi iyon mangyayari.
Mas nakabubuti iyon sa interes ng mga gustong paralisahin tayo. Gusto nilang paniwalaan natin na tayo'y
maliligtas, dahil kung ganoon ay hindi na natin ito gagawin.
Pagkatapos ng pag-atake sa US, halos nakamit ni Trump ang katayuang banal.
Ganito ang banal na probidensiya, na nagdulot ng paggalaw at lumipas ang bola.
Hindi iyon.
Marahil ay dapat siyang pinutukan, marahil ay masuwerte siya, hindi ko alam. Ngunit hindi siya isang diyos.
Nagkampanya si Trump gamit ang slogan na "Gawing Muli ang Britanya na Dakila".
At dapat itong seryosohin. Ngunit dapat din nating linawin kung ano ang hindi nito ibig sabihin.
Ang "Make America Great Again" ay hindi nangangahulugang gawing soberanya ang Alemanya. O gawing dakila ang Europa.
O gawing mas mabuti ang mundo, ngunit ipagtanggol ang mga interes ng Amerika.
Iyon ang kanyang tungkulin bilang pangulo ng Estados Unidos. Iyon ang dahilan kung bakit siya inihalal.
Gayunpaman, kung magkakaroon ng pag-aalinlangan, gagawin nito ito sa kapinsalaan ng ibang mga
estado, ibang mga interes, at ibang mga kasarinlan.
Hindi kailanman dapat maniwala sa ideya na ang isang bansa ay pinamumunuan lamang ng isang makapangyarihang
grupo o ng isang pamilya; sa halip, ang bawat bansa ay may iba't ibang pinuno o mayayamang pamilya.
Sinabi ni Arend Oetker, na noo'y pinuno ng Atlantikbrück noong 2005, na pinamumunuan ng 200 mayayamang pamilya ang Amerika
at na nais naming magkaroon ng magagandang ugnayan sa kanila.
At ang mga taong ngayon ay sumusuporta kay Donald Trump ay naramdaman na hindi talaga sila sinuportahan ng iba noon.
Kaya ngayon bumoboto na sila; gusto nilang ipasok ang kabayo sa karera, pero iisa pa rin ang karera.
Kaya, wala nang magbabago.
Ngunit ang katotohanang naghihintay tayo na may darating na gumawa nito nang mas mahusay ay nagpapakita kung gaano tayo na-drill.
Sa isang demokrasya, kung saan ang mga mamamayan ang nagpapasya, hinihintay natin ang tagapagligtas
na maaari nating mahalal tuwing apat o limang taon.
Iyon ang unang bagay na kailangan nating tanggapin. Hindi iyon maaaring totoo.
Ibig sabihin, tingnan natin kung masuwerte tayo. Pero kung tatanungin mo kung sino ang kasalukuyang nagtutulak
ng pagbabago ng rehimen sa Syria, sino sa tingin mo iyon?
Sila ay mga sundalong Ukrainiano na sinanay ng mga Briton.
Hindi ba kailangan sila sa Ukraine ngayon? Hindi sa ngayon. Wala na silang magagawa doon.
Ngunit sa Syria, maaari pa rin silang makagawa ng pagbabago. Nasa pinakamalaking istasyon ng gasolina sa buong mundo sila.
At saka magkakaroon ka ng kaunting kapangyarihang makipagnegosasyon sa kung ano ang
dapat mangyari sa Ukraine pagkatapos ni Trump.
At saka, malayo nang nauuna ang mga Briton sa aspetong ito, na makikita rin sa katotohanang hindi sila lumalabas kahit saan.
Talagang magaling ang mga Briton doon.
Sa totoo lang, talagang maginoo iyon. Iyon ang istilong After Eight.
Hindi sila lumalabas. Ganyan sila ka-relevante.
At ganoon nga, sa Syria ay inaalis natin nang sabay ang dalawang manlalaro sa board.
Sinisira nila ang Shiite crescent, Yemen, Lebanon at Syria.
May pambobomba sa lahat ng direksyon. Walang nagsasalita tungkol dito.
At sa parehong oras, kung matutulak nila ang mga Ruso palabas ng Syria, at iyan ang
pinakapunto nito, mawawala sa laro ang Tartus.
Ang pinakamahalaga at nag-iisang pantalan sa Mediterranean para sa mga Ruso doon.
Kaya dapat nating tingnan ang ating sarili bilang isang pamilyang pantao at tanungin ang ating
sarili, paano natin nais magpatuloy sa hinaharap?
Dahil tayong lahat ay may karapatang magkaroon ng tahanan.
At ang nakakabaliw ay hindi naman dahil kulang ang lahat ng bagay. May sapat para sa lahat.
Kung ipamimigay natin ito nang patas, hindi magkakaroon ng malawakang paglilipat.
Ngunit iyan ang intriga sa pulitika na nagaganap dito. Iyan si Machiavelli sa lahat ng aspeto.
Dapat tayong magpalago ng pambansang damdamin para sa mundo ng nagsasalita ng Aleman. Hindi ibig sabihin nito na tanga ang iba.
Ngunit atin kami ng karapatan sa mundong nagsasalita ng Aleman, sa lingguwistikong rehiyon, sa
kultural na rehiyon, at ipinagmamalaki namin iyon.
Maaari na lang nating sabihin iyon.
At iyon ang unang bagay na maaari nating iprograma, dahil sasamahan tayo ng mga tao, dahil ito ay konkretong nakikita nila.
Na muli nating maipagbunyi ang ating pambansang pagmamalaki para sa ating pinaninindigan at mailahad ito sa entablado.
Ipinagtatanggol namin ang pag-iisip ng Aleman, ang kultura ng Aleman, at ang inhinyeriyang Aleman.
At sumusuporta rin kami sa kalakalan ng Alemanya.
Dahil kung may natutunan man ang mga Aleman mula sa kasaysayan, iyon ay hindi magandang ideya ang digmaan, at hindi tayo nanalo.
Hindi ko alam kung sino ang mag-iisip na maaari tayong manalo ng kampanya laban sa Russia.
Kaya, ang kuwento ayon sa pagkakabaluan ko ay hindi naging maganda noong nakaraan.
Hindi ko gagawin iyon.
At sa tingin ko, matatakot ang mga tao kung malalaman nila kung gaano kalalim na napagsamantalahan ng mga estado ang
Tanggapan para sa Proteksyon ng Konstitusyon, ang mga lihim na serbisyo, at ang Pederal na Tanggapan ng Kriminal na Pulisya.
At hindi na nito pinoprotektahan ang seguridad, kundi laban lamang sa krimen, sa organisadong krimen, na umiiral at sapat nang
masama, ngunit laban sa sariling mga mamamayan, laban sa media.
Iyon ang susunod na patibong: iligtas ang demokrasya ngayon upang pawalang-bisa ito sa huli.
Makikita ito sa mga resulta ng halalan sa mga silangang estado.
Sa Thuringia, kung saan ang AfD ang pinakamalaking nanalo na may 32 porsyento ng boto, ngayon ay may koalisyon ng
apat na partido na tinatawag na alyansang tatlong partido.
At bumubuo ka ng isa pang alyansa sa kaliwa, iyon ay sa SED.
Sinusuportahan ng CDU ang lahat ng ito upang mapanatili lamang ang kapangyarihan para sa ilang posisyon ng ministro.
Lahat ng mga institusyon ay nabibigo, kabilang ang pulitika, ang media, at ang mga hukuman, gaya ng nakita natin sa coronavirus.
At iyan nga ang deep state sa pinakapurong anyo nito.
Ang pagpapanggap na maaari pa ring makapili ang mga tao ng isang lehitimong pamahalaan, na sa karamihan ng mga
kaso ay pagpili lamang sa pagitan ng magkakatulad na mga kandidato, ay ngayo'y magwawakas na.
Ngunit mapapansin din natin na tayo ay lubos nang nahubog ng propaganda at edukasyon kaya iniisip natin na
kung darating ngayon ang tamang tao, tataya ako sa kanila.
At hindi iyon mangyayari. Muling magiging sentralisado iyon.
At ang pinakamahalagang punto ay tumayo at sabihing, hindi na ako maghihintay, sisimulan ko
na ito at gagawin ko na lang ito sa sarili ko.
At ang nakakainis sa mga karaniwang pinaghihinalaan ay sobrang kumpiyansa namin na lumalabas kami rito at basta na lang sinasabi,
"Kayo ay mga nakakatawang ibon, hindi na kayo nagbabanta."
Nakakatawa ang ginagawa mo roon.
Madalas kong sinusuri kung gaano katatag ang isang imperyo at kung may kinalaman ito sa midyum na ginagamit sa komunikasyon.
Mukhang kumplikado, pero simple lang.
Ang pinakatatag na imperyo na nakita kailanman ng mundo ay ang imperyo ng mga sinaunang Ehipsiyano.
Nagkomunika sila sa bato, na makikita mo pa rin hanggang ngayon.
Ngayon, nakikitungo tayo sa mga paraan ng komunikasyon na mas mabilis ang takbo, mula pa noong panahon ni Marconi. At ngayon,
mayroon tayong pandaigdigang imperyo na gumagana nang digital.
Kung hihingalin mo ang imperyong pandaigdigang ito, tapos na. Mawawala na ito.
Ibig sabihin nito, nakokontrol din tayo sa pamamagitan ng ating mga mobile device.
Kapag inilagay natin ang mga ito sa isang tabi, kapag pinatay natin ang ating mga digital na aparato,
tayo ay hindi nakikita. Iyan ang ating kapangyarihan.
Ang kapangyarihan ay nasa katotohanang hindi na natin ito pinapatay, at hindi na tayo maaabot.
Sinabihan kami na dapat kaming maging available para hindi kami makaligtaan ng anumang bagay.
Pinananatiling napapanahon kami, sa totoo lang ay pinananatiling abala kami.
Magbabago lamang ang balanse ng kapangyarihan kapag napagpasyahan ko kung anong uri ng media ang papapasukin ko sa isip ko.
Iyon ang unang bagay. Hindi ko na ito pinapanood.
Kapag tayo ay natumba, dapat nating isaalang-alang kung paano ito nagawa ng kabilang panig.
Tulad ng nabanggit na ni Ken, nakamit nila ito sa pamamagitan ng mga think tank na ito, ng
mga diskretong transatlantic na network na ito.
Palaging may ipinapakita sa amin sa isang nakagugulat na paraan, gaya ng pagsasabi.
Kailangan nating magsimulang makipag-network ngayon.
Dapat tayong magtatag ng sarili nating mga think tank.
Marami kaming napakahusay na mga inisyatiba sa Alemanya, ngunit hindi sila magkakaalam sa isa't isa.
Walang pangangailangan na imbentuhin muli ang gulong kapag naitatag na ang isang
nayon na sapat sa sarili sa enerhiya sa Jühnde.
At sa ibang lugar, may iba ring gustong gawin ito. Pagkatapos, maaari kang kumuha ng mga dalubhasa doon, mga
propesyonal na mamamahayag na kayang iparating ito sa mga tao sa napakagandang at madaling maunawaan na wika.
Kailangan namin ng mga eksperto para doon.
Sigurado akong maraming tao sa mga unibersidad, mga propesor na nakasiksik ang mga kamao sa bulsa ng kanilang dyaket,
na nakahiwalay at nais gumawa ng isang bagay upang gawing magagamit sa publiko ang kanilang kadalubhasaan.
At kailangan nating gumawa ng paraan tungkol diyan. At sa tingin ko, oo, kailangan nating bawasan ang
makasarili; mas pinagpapala ang pagbibigay kaysa pagtanggap.
Nakakatuwa talaga. Nakita rin natin ito noong pandemya ng coronavirus: ang panloob na lakas na ating
nabuo, ang tuwang naramdaman natin sa pagtutulungan.
At sa tingin ko, tunay ngang iyon ay isang kapangyarihan. Sa pamamagitan nito, maaari pa
nga nating gawing lipas sa uso ang Deep State.
Karamihan sa mga taong nagising at nakilala at naunawaan ang problema ay hindi na bumabalik.
Parang mga prutas na bumabagsak mula sa puno ng mansanas. May mga bumabagsak nang maaga, may mga bumabagsak nang huli.
Ibig sabihin, bawat taong nagigising natin ay isang taong halos magpakailanman nang nawala sa mga elitista.
Pinilit mo kaming tumayo.
Napansin namin ito noong pandemya ng coronavirus, at ang panel na AUF1 na ito ay isa ring palatandaan na kinikilala
natin sa ating sarili kung gaano tayo kalakas, kung gaano tayo pagkakaugnay-ugnay, at kung gaano na tayo katatag.
Umaasa rin ako na magkakaroon ng pag-asa ang mga manonood sa pagtingin na may mga taong dito na buong-panahon,
bilang kanilang pangunahing trabaho, na naghahanap ng mga paraan para mailabas tayo sa ganitong kaguluhan.
At naniniwala ako na nagpasimula ang Corona ng isang uri ng pampulitikang puberty sa karamihan ng mga tao.
At ngayon ay napipilitan kaming lumipat at dapat kaming lumipat.
At kapag lumipat ka na at matagal ka nang wala, wala nang maibibigay sa akin ang aking ama o ina na
magpapabalik sa akin sa aking magandang lumang silid noong pagkabata, kahit iyon pa ang kanilang iniaalok.
Una, patay na ang aking ama, at medyo malito ang aking ina.
Maaari rin itong ilapat sa mga bansa: Maraming salamat sa alok. Ngunit ako ay nasa hustong gulang na
at kakayanin kong pamahalaan ang sarili kong buhay.
At sinumang tumatanggi rito ay hindi karapat-dapat sa kalayaan.
Ngayon, nagawa naming silipin ang hinaharap sa pamamagitan ng iba't ibang paksang ito at makita kung ano ang magiging hitsura
nito kung mabubuo natin ang kinakailangang kapangyarihan.
Na nais naming ibalik sa mga tao, na kinuha sa amin.
At iyon ang nagpapatakbo. At ipinakita namin ang isang bagay higit sa lahat. Kaya naming makamit ang isang bagay.
Kailangan natin ng malinaw na mga layunin at malinaw na bisyon. At dapat nating pagtrabahuhin ang mga
ito nang walang pag-aalinlangan na determinasyon.
At ipinakita na namin na kaya naming gawin ito, ginagawa na namin ito, at ipagpapatuloy naming gawin ito. Salamat.
Ano ang maaaring gawin ng bawat indibidwal ngayon?
Ikalat ang balita, ikalat ang balita, ikalat ang balita, at hindi lamang sa online media, kundi pati na rin sadyang offline.
Tulad ng ginagawa ng aking ama, si Ivo Sasek, sa loob ng 15 taon sa pamamagitan ng halimbawa ng S&G Network.
Maaari mong hikayatin ang mga tao at sabihin: Ipadala mo lang ito sa dalawang tao, at kapag naipasa mo na ito sa dalawang
tao, ipasa mo muli nang paulit-ulit. Pagkatapos, sa loob ng dalawampung hakbang, makarating ka sa dulo ng mundo.
Iyon ay labis na pagkahumaling sa kung ano ang magagamit mo para makuha ang loob ng mga tao
kapag nagsara na ang mga digital na tarangkahan.
Kinakailangan nito ang mga estratehikong network, mga lokal na organisadong network.
Ikalat ang balita, ikalat ito nang husto hangga't maaari – digital, at kung ipagpapatuloy ang
paghihigpit dito, offline din hangga't kaya mo.
Sinuman ay maaaring gawin iyon.
Ipadala ang video na ito sa dalawang tao.