Muqobil WEF – zamonaviy tarixning shakllanuvchi 9 soatining mohiyati.
Ta'lim sohasining ko'plab yorqin vakillari Pragadagi muqobil Jahon Iqtisodiy Forumi (WEF)da yig'ildi.
Alternativ WEF – bu Buyuk Qayta Tiklashga qarshi g'oya, erkin ertangi dunyo uchun muqobil fikr markazidir.
Kla.TV tarixiy nutqlarning mohiyatini, hayajonli munozara panellari va eksklyuziv intervyularni taqdim etadi.
Alternativ WEFning barcha kontenti AUF1da topilishi mumkin: www.auf1.tv/alternativ-wef
Ma'rifatli faylasuflar va ozodlik kurashchilarining eng sara vakillari hozirda bu yerda juda
o'zgacha bir narsani ishga tushirish uchun to'planmoqda.
Biz globalizm va zulmga qarshi, tinchlik va erkinlik uchun turishni xohlaymiz.
Biz qiyin davrda yashayapmiz, shuning uchun bog'lanish, ittifoqlar tuzish va tarmoqlar yaratish muhimdir.
Endi biz bu g'oyaning mualliflari bo'lgan ikki kishini sahnaga taklif qilmoqchimiz: Elsa Mittmannsgruber va Stefan Magnet.
Ha, men bu g'oyani Klaus Schwabning Jahon Iqtisodiy Forumi boshlanishi haqidagi maqolasini o'qiganim uchun o'ylab topdim.
Va o'sha yerda men hammasining qanday kichikdan boshlanganini ko'rdim va o'qidim.
Va bu menga qandaydir ta'sir qildi. Muhimi shu.
Va globalist Jahon Iqtisodiy Forumi hokimiyatni qo'lida ushlab turishi shart emas.
Endi u raqobatga duch kelishi mumkin; endi u muqobil WEFdan keladigan raqobatga duch kelishi kerak.
Va kim bunga tizimga qarshi turib, jasorat ko'rsatganlardan yaxshiroq qila oladi?
Aslida tubdan farq qiladigan bu odamlar, aytish kerakki, hozir muloqotga kirishmoqda.
Orqaga nazar tashlasak, barcha masalalarda fikri bir bo'lmasligi mumkin bo'lgan shuncha buyuk shaxslarni o'z-o'zini
belgilash, suverenitet va erkinlik istagi kabi umumiy maqsad atrofida birlashtira olganimiz tarixiy lahza bo'ladi.
Va bu yerda ishtirok etgan har bir kishi bunga erishish uchun bor kuchini sarflashga qat'iy qaror
qilgan, chunki bu qadriyatlarsiz kelajak hech narsa emas.
Vaqtingiz uchun rahmat, va yana bir bor tashabbuskorlarga katta qarsaklar.
Biz Chexiya poytaxti Pragada, go'zal shaharda, go'zal konferensiya markazidamiz.
Shunday ekan, qarshi olish nutqini bu mamlakatda har doim nufuzli rol o'ynagan kishi so'zlashi mantiqqa to'g'ri keladi.
U bir paytlar Davosdagi Jahon Iqtisodiy Forumi doimiy mehmonlaridan biri edi.
Endi u tomonini o'zgartirdi va muqobil WEF bilan birga.
Biz u bu yerda bo'lganidan, o'z huzuri bilan bizni sharaflayotganidan va eng muhimi, rasmiy
kutib olish nutqini so'zlaydiganidan xursandmiz.
Sobiq prezident, doktor Vaclav Klaus. Xush kelibsiz.
Men uchun bu ramzlardan biri aynan shu mehmonxona va shu zal.
Oxirgi marta men bu yerga 2008 yilda, oxirgi ODS konferensiyam uchun kelgandim.
Ba'zilaringiz bilasizki, ODS men a'zo bo'lgan fuqarolik demokratik partiyasi . . .
Ushbu partiyaning rivojlanishi, butun Chexiya Respublikasi va Yevropadagi siyosiy hamda mafkuraviy
rivojlanishga o'xshash tarzda, asta-sekin bugungi post-siyosiy, post-demokratik dunyoga intildi.
Shu sababli men bu palatadagi faxriy raislik lavozimimdan voz kechdim. Men aralashishni istamagandim.
Hatto o'sha paytda ham men G'arbiy dunyoning kuchli tendentsiyalarini aniq ko'rdim va, umid qilamanki, tushundim.
Ular bizni bugungi fojiali dunyoga olib kirish bilan tahdid qilishdi.
Mening nazarimda, bugungi kunda eng muhim rolni ko'p madaniyatlilik mafkurasi o'ynaydi, u ommaviy
migratsiyani yuzaga keltiradi, maqtaydi va himoya qiladi.
Bu mafkura hattoki "erkinlik" so'zini ham tan olmaydi.
Prinsip jihatdan, u demokratiyaning asosiy instituti – milliy davlatga qarshi keskin turadi.
Biroq, millat shubhasiz inson jamiyatining asosiy va almashtib bo'lmaydigan elementidir.
Bugungi kuchli genderizm yoki radikal feminizm insonlarning biologik mohiyatiga va shu bilan birga
jamiyatning asosiy poydevori bo'lgan oilaga hujum qiladi.
Chex Respublikasi bosh vaziri va prezidenti sifatida tan olishim kerakki, men Chex Respublikasini Yevropa Ittifoqiga kiritdim.
Oxirgi lahzada favqulodda tormozni tortib, Respublika Prezidenti sifatida Lizbon shartnomasini imzolamaslik
bo'yicha mening yaxshi ma'lum urinishim behuda ketdi.
Natijada, so'nggi yillar va o'n yilliklarda Yevropa integratsiyasi aniq siyosiy birlashuvga aylandi.
Mustaqil Yevropa davlatlari o'rtasidagi do'stona va o'zaro foydali hamkorlik g'oyasi endi o'tmishga aylandi.
Men albatta butun G'arb, xususan Yevropa inqirozda degan yagona kishi emasman.
Bizning davrimizning eng katta sinovi shuki, bugungi pasayishning ertaga davom etishining oldini olishdir.
Bugungi kabi konferensiyalar umid qilamanki, bu borada yordam berishi mumkin.
Sizga samarali yig'ilish tilayman. Juda katta rahmat.
Xonimlar va janoblar, aziz uyda tomosha qiluvchilar, hurmatli hissa qo'shuvchilar, men hozir biz dunyo
bilan aloqada bo'lishimiz kerak, degan Prof. Dr. Vaclav Klaus bilan to'liq rozi bo'laman.
Men unga haqiqiy davlat arbobining og'zidan chiqqan bu ravshan, tetiklantiruvchi so'zlar uchun minnatdorchilik bildiraman; u
hanuzgacha mas'uliyatni tushunadi, hozirgi kunda hokimiyatga chiqqan va aslida
dunyomizni tubga yetaklayotganlardan farqli o'laroq.
Va sen meni bilasan. Men sodda, ravon gapirishni yoqtiraman va hozirgi vaziyatni aniq, shubhasiz so'zlar bilan tasvirlayman.
Bu yerda, ko'z o'ngimizda qilinayotgan ish bevosita vayronagarchilikka olib boruvchi yo'ldir.
Va bu mutlaqo ataylab qilingan, chunki ayrim doiralar o'zlarining "Buyuk qayta tiklash" deb ataydigan, to'liq qayta tuzish va
o'zgartirishni amalga oshirishga, shu bilan o'rta sinfni va Yevropadagi farovon jamiyatni vayron etishga qaror qilgan.
Va bu faqat iqtisodiy manfaatlar haqida emas, balki kapitalni o'g'irlash va insoniyat
tarixidagi eng yirik tortib olish haqida ham emas.
Gap shundaki, bu doiralar zamonaviy texnologiya va raqamlashtirish orqali kelajakda ham
o'z hokimiyatlarini abadiy mustahkamlamoqchi.
Bu ularga fir'avnlar va imperatorlar faqat orzu qilgan ishlarni amalga oshirish imkonini beradi.
Ular endi biz, oddiy xalq, 99 foiz uchun hech qachon ozodlik bo'lmasligi uchun sumkani yopmoqchi, shunda
superboylarning, globalistlarning, milliardyerlarning 0,001 foizi abadiy hokimiyatni qo'llab-quvvatlay oladi.
Biz bunga qarshimiz, va bugun men xohlayman, va siz ham xohlayapsiz, energiyamizni bugungi va kelajakdagi
voqealardagi barcha noto'g'ri narsalarga qaratmaslikni.
Ha, bizga bu takomillashishni qanday istashimizni aniqlash uchun tayanch nuqta sifatida kerak.
Ammo bu muqobil Jahon Iqtisodiy Forumi doirasida biz ongli ravishda yaxshiroq kelajak qanday ko'rinishga ega
bo'lishi mumkinligiga e'tibor qaratmoqchimiz, yechimlarni muhokama qilmoqchimiz va eng muhimi, birlashmoqchimiz.
Biz birga yig'ilib suhbatlashganimizda, kelajak allaqachon boshlanadi.
Chunki hokimiyat elitalari o'zlarining Buyuk Qayta Tiklash va globalistlarning yangi jahon tartibini haqiqatga aylantirish
uchun qo'ldan kelganicha harakat qilmoqda, va bunga qarshi chiqqan har kim ochiq nishonga aylanadi, past kasta a'zosi deb
e'lon qilinadi, bir so'z bilan aytganda pariya (chetlanuvchi)ga aylanadi va keyin shunga muvofiq kurash olib boriladi.
Va barcha narsalarga qaramay, odamlarning fikr va e'tiqodlarini qo'rqitishga qaratilgan bu butun muhitga qaramay,
hanuzgacha jasoratli odamlar bor, hanuzgacha oqimga qarshi turib, haqiqatni aytishga jur'at etadiganlar bor.
Va kimlar oxirgi to'rt yillik noodatiy sharoitlarda o'zlarini alohida ko'rsatgan, yashirinishdan chiqqan,
pozitsiya tutgan va o'z pozitsiyasida qat'iy turgan bu jasur insonlardan ko'ra munosib bo'lardi?
Hozirda ertangi dunyo haqida o'ylashga kim eng munosib bo'lardi?
Shu sababli bugun ushbu tadbirda ishtirok etayotgan har bir kishi diqqat bilan tanlangan, chunki
ularning har biri o'z sohasida allaqachon obro' qozongan.
Va men odamlarni birlashtirishni, narsalarni yanada rivojlantirishga harakat qilishni yoki allaqachon rivojlanayotgan
narsalarni qo'llab-quvvatlashni o'z missiyamga aylantirdim.
Aytgancha, qarama-qarshi tomonda umuman idealizm yo'q.
Ularga berilayotgan milliardlab subsidiyalarni olib tashlang. Siz ARD ertasi kuni ham efirda bo'lar edi deb o'ylaysizmi?
Yoki siz professional siyosatchilardan hech biri hanuzgacha Bundestagga kelishini o'ylaysizmi?
Bu rejim uchun idealizm yo'q.
Bizning tomonimizda idealizm, azob-uqubatlarga bardosh bera olish qobiliyati va qurbonlik qilishga tayyorlik mavjud.
Va keyin oxir-oqibat kim g'alaba qozonishini aniqlash uchun ikki va ikkini birlashtirishingiz kerak.
Biz bu tadbirni odamlarga bo'lgan ishonch, ishtirokchilarga bo'lgan ishonch, lekin eng muhimi uning zarurligiga, ko'plab
odamlar uni tomosha qilishiga, ular ilhomlanishiga, undan o'z loyihalarini rivojlantirishiga va, albatta, uni
qo'llab-quvvatlashiga bo'lgan ishonch bilan tashkil etdik.
Men bu ishonch xafa bo'lmasligiga qat'iy ishonaman. Va aynan shu ishonch bizni barchamizdan ajratib turadi.
Va bu yilgi konferensiya shiori, birinchi Alternative WEF shiori: Erkin dunyoning ertangi tasvirlari.
Biz siyosiy haqiqatlardan qat'i nazar ertangi kun dunyosini qanday tasavvur qilishimizni bayon qilmoqchimiz. Nima xohlaymiz?
Ba'zan yo'nalishni o'zgartirishga to'g'ri keladi. Ammo biz yakuniy chiziq bo'lgan maqsadimizga sodiq qolamiz.
Pragmatizmdan keladi, shuni aytmoqchi edim. Men Karl Shmittdan boshlayman.
U bir paytlar shunday degandi: "Huqumdorlik favqulodda holatni e'lon qiladiganlarga tegishlidir."
Va buni Yevropadagi koronavirus yillariga qo'llaganimizda, bir narsani inkor etib bo'lmaydi: Yevropa aniqki,
hech qachon suveren bo'lmagan va hozir ham suveren emas.
Koronavirus pandemiyasi davomida Yevropa o'zida paydo bo'lmagan, balki AQSh fikr markazlari va fondlari
tomonidan ataylab yaratilgan bir rivoyatga obuna bo'ldi.
Yevropada favqulodda holat aholi tomonidan emas, JSST tomonidan joriy etildi.
Aslida, alohida shtatlarning JSSTda hech qanday ovozi yo'q.
Majburiy qarorlar katta pullar evaziga qabul qilinadi, va bu katta pullar asosan Bill va Melinda Gates jamg'armasidan keladi.
Bu Yevropa jamg'armasi emas, balki AQSh tashqi siyosati vositasi sifatida ishlatiladigan AQSh jamg'armasidir.
AQSh nodavlat notijorat tashkilotlarining sun'iy ravishda yaratilgan inqirozlarni boshqarishdagi bu tashqi siyosat roli
2010 yilda, Rockefeller jamg'armasi o'zining Lockstep koronavirus simulyatsiya mashg'ulotini bayon qilganida paydo bo'lgan.
Keyinchalik, yillar davomida munosib tuzilmalar tashkil etildi.
2019 yil oktyabr oyida Event 201 simulyatsiya o'yini bo'lib o'tdi, bu ma'lum ma'noda so'nggi repetitsiya, yakuniy sinov
bo'lib, undan so'ng AQSh mablag'lari evaziga yaratilgan Covid-19 nomli biologik qurol dunyoni butunlay
qayta tashkil etish maqsadida Uhan shahrida qo'llanildi.
Ushbu Buyuk Qayta Tiklash jarayonida suveren yakka shaxsiy davlatlar yoki Qo'shma Shtatlardan tashqaridagi davlatlar
konfederatsiyasi endi umuman hech qanday rol o'ynamaydi.
Hukumat boshqaruv bilan almashtirilmoqda. Shunday qilib, hokimiyat barcha sohalarda
to'liq markazlashtirilib, raqamlashtirilmoqda.
Masalan, ID2020 ortida har bir kishini barcha ehtiyojlarida qiynash imkonini beruvchi hiylakor reja yotadi.
Joriy emlash holatiga ega bo'lmagan, ixtiroiy belgilangan karbon izi chegarasidan oshgan yoki jamoat joylarida tegishli narrativga
rioya qilmaydigan har bir kishi yagona haqiqiy raqamli valyutadan mahrum etilib, keyin esa barcha
fuqarolik huquqlaridan ixtiroiy ravishda mahrum qilinadi.
Kelajakning mustaqil fuqarosi bo'lib, hech kimning aralashuvisiz yashamoqchi bo'lgan har kim o'zining butun shaxsiy hayotini
AQShning bir nechta IT kompaniyalariga oshkor qilishi kerak.
Biz dollar hukmronligidagi illuzor dunyoda yashaymiz.
Yevropa AQShning maktab hovlisidagi zo'ravonlik taktikasini to'liq nusxa ko'chirdi.
Bel ostiga yana zarba yoki suv chizig'iga zarba tegmasligi uchun egilasiz.
Biz hammamiz bilamizki, shunday deb ataladigan erkinlik, xususan fikr erkinligi, hozirda Yevropada juda, juda cheklangan.
Va internet endi ixtiyoriy senzura amalda bo'lgan joyga aylandi.
Yevropa muloqotga e'tibor qaratmayapti, balki yana bir bor qurollarga ko'proq tayanmoqda.
Yevropa ichidagi mojarolarda gapni qurollar o'zi qiladi.
Savol shuki, buni kim boshladi? Ukrainadagi ruslarmi? Yo'q. 1999 yilda Yugoslaviyada NATO.
Yevropani bo'lish maqsadida AQSh tomonidan qaror qilingan urush.
Bo'ling va hukmronlik qiling – har doim bir xil tamoyil.
Hozirda Yevropa Rossiyaga qarshi yirik urushga tayyorlanmoqda, asosan AQSh manfaatlarini himoya qilish maqsadida.
Men har doim hamma urushga qarshi deb o'ylardim, to urushni qo'llab-quvvatlaydiganlar, xususan, unga
borishga majbur bo'lmaganlar ham borligini bilmagunimcha.
Bu portlash Remarque'dan keladi va bu rost.
Yevropa ota-vatanlar Yevropasi deb ta'riflanishi kerak.
Fanlarga qiziqmaydigan, balki mas'uliyatli fuqarolarga e'tibor qaratadigan Yevropa.
Yevropada kim harbiy bazalarni boshqarishini va Yevropa tuprog'ida askarlarni joylashtirishini, ularni Yevropa ichida
va tashqarisida urush olib borish uchun tan oladigan Yevropa.
Bunday Yevropa bu birdamlik dushmanlaridan ularning jangovar faoliyatini to'xtatishni xohlashlarini
muloyimlik bilan so'ramaydi, balki ularni to'xtatadi va keyin shu to'xtatishni talab qiladi.
Ikkinchi qadam doimiy ravishda demokratiya haqida gapirishni to'xtatib, nihoyat uni joriy etish bo'ladi.
Chunki hech bir Yevropa davlati haqiqatan ham demokratik emas.
Qayerga qaramaylik, demokratiya faqat taqlid qilinadi.
Men sizga faqat Ruminiyani eslatishim kifoya. Tanlovda xato qilganlarga boshidan boshlashga ruxsat beriladi.
Biz hammamiz bir partiya oligarxiyasi tomonidan bosib olingan davlatlarda yashaymiz.
Bizning parlamentlarimiz xalq vakillaridan ko'ra xalqiga xiyonat qilganlar bilan to'la.
Chunki ularni shu lavozimga ko'targanlarning manfaatlarini himoya qilishadi, shu bilan o'z
fuqarolarining manfaatlariga xiyonat qilishadi.
Bizni ahmoqlar boshqaradi, ularni ahmoq deb atash mumkin emas, chunki bu endi podshohga qarshi haqorat hisoblanadi.
Mustaqil fuqarolar sifatida, xavfsizlik sabablari bilan davlatning vaqtincha erkinligimizni to'liq cheklashiga qarshi turaylik.
Buning davom etishining oldini olish uchun biz kundalik tilimizga muhim bir so'zni qo'shishimiz kerak.
Va bu so'z – YO'Q! Paternalizmga yo'q! Senzuraga yo'q! Kuzatuv davlatiga yo'q! Va eng muhimi, urushga yo'q!
O'zlari uchun tabiiy o'limmi yoki o'limli inyeksiya orqali o'limmi, yoki tanimagan uchinchi shaxslarning
manfaatlari uchun urushga yuborilib o'lishmi – bularni o'zlari hal qila olmaydiganlar hech qachon suveren bo'la olmaydi.
U qo'y kabi xulq qiladi. Va qo'ylar butun umr bo'riдан qo'rqishadi.
Ammo ular cho'pon tomonidan o'ldiriladi.
Yevropada hammamiz sog'inayotgan erkinlik avvalo har birimizda uyg'otilishi, keyin esa yashab chiqilishi kerak.
Aynan shu bizni inson qiladi.
Ammo biz, fuqarolar, suveren, qayerda yig'ilishimizni belgilaymiz. Qudrat aslida qayerda ekanini. Masalan, hozir Praga shahrida.
Bizning qudratimizni eng yaxshi tarzda markazlashmagan holda, ya'ni istalgan vaqtda va istalgan joyda, ammo
jamoaviy ravishda tashkil etilgan holda amalga oshirish mumkin.
Yevropa bo'ylab suveren fuqarolar so'ralmagan holda dumaloq stol atrofida yig'ilib, o'z mamlakatlari uchun yangi konstitutsiyalar
va qonunlar loyihasini ishlab chiqishlaridan ko'ra o'zini-o'zi tayinlagan elitalarni hech narsa shunchalik zaiflashtirmaydi.
Bu demokratik suverenitetning eng oliy ifodasidir. Siz shunchaki shuni hal qilasiz va shunga ko'ra yashaysiz.
Har biri o'z manfaatlari uchun, biz esa Yevropa xalqlari sifatida.
Men quyidagi so'zlar bilan yakunlayman: Biz bunga qodirmiz.
Men mehmonlarimni "Ertangi sog'liqni saqlash va tibbiyot" mavzusidagi panelimizga iliq kutib olishni istardim.
Biz hammamiz sog'liqni saqlash tizimimiz og'riyotganini bilamiz, bu esa tobora aniqroq bo'lib bormoqda.
Xodimlar doimiy yetishmovchiligi mavjud, shifokorlar qabulxonalari gavjum va bugungi kunda
shifokorlar bemorlariga ajratadigan vaqtlari juda kam.
Dori-darmon tanqisligi tobora ortib bormoqda va bugungi tibbiyot asosan farmatsevtika sanoati hamda yirik kasalxona
guruhlarining foyda manfaatlari bilan boshqarilayotgani aniq.
Va bu raundda biz odamlarni uzoqroq sog'lom saqlash uchun kelajakda yaxshiroq tibbiyot qanday
ko'rinishga ega bo'lishi mumkinligini o'rganmoqchimiz.
Dr Hubmer-Mogg, kelajakda tibbiyotni qanday yaxshiroq tasavvur qilasiz?
Ha, ertangi kun uchun yaxshiroq tibbiyot haqida gap ketganda, shuni aytish kerakki, tibbiyot talabalari sifatida biz aslida
kitoblardagi ma'lumotlardan boshqa hech narsa o'rganmaymiz. Bu MedUni'da o'qituvchilarimiz bizga o'rgatadigan narsa.
Va asosan, va bu men uchun har doim juda muhimki aytishim kerak, haqiqat shundaki, hozirgi tibbiy tadqiqotlarda so'zning haqiqiy
ma'nosida zarur bo'lgan narsalarga juda kam e'tibor qaratiladi.
Biz o'qishimizni mikrobiologiya, ya'ni gigiyena va mikrobiologiya bilan birinchi bo'limda boshlaymiz.
Va shunda siz emlashlar mavjudligini va ularning qanday turlari borligini bilib olasiz. Va shu xolos.
Biz bunday mahsulotlardagi adjuvantlar, qo'shimchalar yoki yon ta'sirlar haqida umuman hech narsa eshitmaymiz.
Va keyinchalik o'qishingiz davomida, tegishli fan imtihonlarini topshirganingizda, pediatriya bo'lsin yoki dermatologiya,
aytish mumkinki, to'g'ri javob barmoqlaringiz ostida bo'ladi.
Ha, o'zingizni qanday himoya qilishingiz mumkin? Ha, bu emlash, o'sha emlash va hokazo.
Ammo talabalarga an'anaviy emlashlardan yoki yangi o'zgartirilgan mRNA mahsulotlaridan bo'lishidan qat'i
nazar, yon ta'sirlar ham bo'lishi mumkinligi o'rgatilmaydi.
Bu shuni anglatadiki, kelajak tibbiyoti tayyorgarlikdan boshlashni talab qiladi, bunda qarshisida o'tirgan odam –
shifokor yoki amaliyotdagi shifokor – ajoyib shaxs ekanligi g'oyasini ancha ko'proq amalga oshirish kerak bo'ladi.
Men har doim aytaman: bizda aql, ruh va tanamiz. Va biz bu yerda o'ylash, his qilish va harakat qilish uchun keldik.
Faqat universitetda haqiqatan ham hozir qandaydir mashina kabi bo'lgan bir kishi borligini bilasan.
Professor Kristian Shubert har doim shunday deydi.
Mashina tibbiyoti: nimadir buzilgan va endi uni tuzatish kerak. Va biz bundan uzoqlashishimiz kerak.
Biz bu odamning sog'ligi nega yomonlashganining turli omillari borligini yetkazishimiz kerak.
Nega uning organizmida nimadir o'zgardi, u simptomlarga ega bo'ldi, kasal bo'lib qoldi yoki hatto jiddiy kasal bo'lib qoldi.
Professor Bhakdi, men to'pni to'g'ridan-to'g'ri sizga uzatmoqchiman.
Ko'ryapsizmi, siz bu yerda mening qahramonlarimdan biri sifatida o'tiribsiz, rostini aytsam, men buni aytishim kerak, va
ishonchim komilki, boshqalar ham xuddi shunday his qilishadi.
Boshidanoq koronavirus sanjishlari haqidagi ogohlantirishlaringiz shubhasiz ko'plab odamlarni bu genetik
inyeksiyalarga qarshi turishga undadi va natijada siz ehtimol ko'plab hayotlarni saqlab qoldingiz.
Men emlashlarning roliga murojaat qilmoqchiman.
Umuman olganda emlashlar kelajakda tibbiyotni takomillashtirishda qanday rol o'ynashi
mumkinligini qisqacha bayon qilib bera olasizmi?
Emlashlar ertangi tibbiyotda muhim rol o'ynaydi, chunki emlashlar aldamchilik va
illuziyaga qarshi toshga o'yilgan yodgorlik bo'ladi.
Men an'anaviy shifokorman.
Men tibbiyotni o'rgandim, mikrobiologiyani o'rgandim, 25 yil dars berdim. Va men emlashlarga ishonardim.
Men darsliklardagi barcha narsalarni o'rgatganman.
Pandemiya tufayli faqat oxirgi uch yil ichida o'qish va kasbiy hayotim davomida o'tkazib yuborgan
narsalarni o'qishni boshladim. Ajoyib kitoblar juda ko'p.
Men ommaga taqdim etmoqchi bo'lgan bitta kitob Suzanne Humphriesning "Vaksina illuziyasi" nomli kitobidir.
Bu bugungi kunda shifokor bilishi kerak bo'lgan barcha narsalarni o'z ichiga oladi. Manbalar bilan, ilmiy jihatdan.
Bu emlashga qarshi kitob emas. Va men undan nihoyatda katta foyda oldim.
Men hozir tushundimki, butun emlash biznesi aslida insoniyat tarixidagi eng katta biznes bo'lgan.
Shunchalik ko'p pul sarflangan va hanuzgacha sarflanmoqda.
Va shuning uchun vaksinalash globalistlarning o'q bo'lib tanlandi.
Shuni qilib, ular o'z xalqiga qarshi urush olib bormoqda.
Odamlar o'zlariga ishonib, insonlar mashinalar kabi, yetarli emas va nuqsonli qilib yaratilgan, Alzheimer,
saraton yoki yuqumli kasallikdan vafot etish asosan taqdir masalasi degan dogmadan xalos bo'lganda.
Insonlarning o'zlari sog'lom bo'lishga mutlaqo qodir emasligi haqiqati tibbiyotni va, eng muhimi, insonlarning o'zlarini qanday
idrok etishlarini butunlay qayta o'ylab chiqishni talab etadi.
Va o'ziga bo'lgan ishonch odamlarning miyalari yana sog'lomroq bo'lganda boshlanadi, chunki aynan o'sha
yerda fikrlash, his-tuyg'u va mas'uliyat boshlanadi.
Va sog'lom bo'lish shuni anglatadiki, biz men "ruhiy immunitet tizimi" deb ataydigan, tashqi tahdidlarni ham shaxs, ham jamiyat
sifatida tanib, ularga javob beradigan tizimni ham tushunamiz.
Aqliy immunitet tizimi ijtimoiy immunitet tizimini ham yuzaga keltiradi, biz esa uni bizga zarar yetkazmoqchi
bo'lgan boshqalardan o'zimizni himoya qilish uchun ishlatamiz.
Va masalan, koronavirus inqirozidagi bunday asosiy masalalarga kelsak, D vitamini mutlaqo zarur bo'lganini bilamiz.
Yuzlab tadqiqotlar shuni ko'rsatadiki, D vitamini yetishmovchiligi har qanday yuqumli kasallikdan vafot etish
ehtimolini oshiradi – PCR testi o'tkazilgani uchun uni hozir koronavirus deb atashidan qat'i nazar – chunki bu
koronavirus PCR testining ortida istalgan virus bo'lishi mumkin.
Yoki keyinchalik pnevmoniyaga olib keladigan har qanday sabab.
Ammo ba'zi asosiy narsalar yetishmasa, bu halokatli bo'lishi mumkin.
Va oxirgi fundamental qurilish bloki, yoki tibbiyotning yangi poydevori yoki yangi binosidagi oxirgilardan
biri – hozircha men uchun bu biroz tayanch toshi kabi, ammo hali yana bir nechta bo'ladi.
Va kalit tosh, yunon tilida lithos deb ataladi, lityumdir.
Litsiy ehtimol eng muhim mikroelementlardan biridir.
Va men buni keyingi kitobimda, "Litsiy fitnasi" deb nomlangan kitobimda isbotlay olaman, u kelasi bahorda nashr etiladi.
Ammo bu kitobda men litiyning zarur ekanligini isbotlayman va eng muhimi, u bizni muvozanatda ushlab turadigan barcha
fundamental tizimlar uchun yoki ularning ichida zarurdir.
Eng muhimi, aqliy immunitet tizimimizni muvozanatda saqlaylik.
Lityum bizda bizni yosh va qiziquvchan saqlaydigan yangi miya hujayralarini shakllanishini ta'minlaydi.
Lityum umrimiz bo'yi xromosomalarimizning butunligini saqlab qoladi, shu bilan biz qarishdan – ya'ni bir yil
yoki o'n yillar oldin – Alzheimer yoki depressiya kasalligiga chalinib vafot etmasligimizni ta'minlaydi.
Lityum barcha zarur va asosiy biologik jarayonlarda muhim rol o'ynaydi va, masalan, mRNA in'ektsiyasi natijasida
yuzaga kelgan neyroinflamatsiyaga qarshi antitoksin hisoblanadi.
Yevropa Oziq-ovqat Xavfsizligi Agentligiga ko'ra, bizga kuniga o'n milligramgacha alyuminiy iste'mol qilishga ruxsat berilgan.
Garchi biz alyuminiyning miya uchun zaharli ekanini bilsak ham, u, masalan, emlashlarda ham mavjud bo'lgani
uchun hozirgi autizm darajalariga ham sabab bo'ladi.
Shunday qilib, vaksinalarning 50 foizi miyaga zaharli bo'lgan alyuminiyni o'z ichiga oladi.
Doktor Strasser, men ham sizni savol bilan ishtirok etishga taklif qilmoqchiman. Ya'ni,
dalillarga asoslangan tibbiyot tarafdori sifatida.
Tibbiyotni yaxshilashda bemorlarning huquq va imkoniyatlarga ega bo'lishi qanchalik muhim?
Huquqli bemorlar muhimdir. Hozirda biz buning to'liq aksiga ketayotgan rivojlanishni ko'ryapmiz.
Minglab yillar davomida tibbiyot tizimimizda tibbiy ma'lumotlar faqat ikki kishiga – bemor va
shifokorga – ma'lum bo'lishi mutlaqo tabiiy hisoblangan.
Bu qat'iy maxfiy edi. Bu hatto qonun bilan tartibga solinadi.
Men hatto xotinim bilan bemor haqida gaplashishga ham ruxsat berilmaydi.
Bu mutlaqo qonunda jazolanadi. Va buning uchun men hatto qamoq jazosiga hukm qilinishim mumkin. Ammo hozir nima bo'lyapti?
Hozirda barcha tibbiy ma'lumotlar raqamli tarzda qayd etiladi.
Avstriya hozirda bu sohada hatto peshqadamdir.
Endi biz raqamli emlash sertifikatini joriy qildik: elektron sog'liqni saqlash yozuvi.
Va barcha bu ma'lumotlar to'planib, bir vaqtning o'zida keng ko'lamli muassasalar va
shaxslar doirasiga taqdim etilishi ko'zda tutilgan.
Ushbu ma'lumotlar to'planmoqda va oxir-oqibat federal hukumatga, shtat hukumatlariga, ijtimoiy ta'minot idoralariga, tez
yordam shifokorlariga, shifoxonalarga, ro'yxatdan o'tgan shifokorlarga va boshqa turli odamlarga mavjud bo'ladi.
Bu shifokor va bemor o'rtasidagi maxfiylikni – bu juda muhim – anglatadi: bemor o'ziga ishonadigan va unga
g'amxo'rlik qilishini biladigan shifokorga murojaat qiladi.
Va mening ma'lumotlarim biror joyda aylanib yurmayapti, tahlil qilinmayapti va hech qanday tarzda
ishlatilmayapti – ular yo'qoldi. Ular butunlay yo'qoldi.
Va mening fikrimcha, bu birinchidan shifokor-bemor munosabatlarining yo'qolishiga olib keladi.
Agar siz Jahon Iqtisodiy Forumi, JSST yoki qonunlar tomonidan hozirda e'lon qilinayotgan hujjatlarni o'qisangiz, unda
shifokorlar va bemorlar haqida hech qanday eslatma qolmagan.
Keyin ular faqat sog'liqni saqlash xizmat ko'rsatuvchilari haqida gaplashadilar. Bu yangi moda so'zi.
Biz hammamiz sog'liqni saqlash xodimlarimiz.
Shifokor sifatida men endi bu maqolalarning ko'pchiligida tilga olinmayman.
Va bu, meningcha, hamma narsani nihoyatda shaxsiyatsiz, insoniylikdan mahrum qiladi va tibbiyot gullab-yashnashi
uchun zarur bo'lgan ishonchni yo'qotishga olib keladi.
Agar siz Jahon Iqtisodiy Forumi hujjatlarini o'qisangiz, endi bu sun'iy intellektni ham o'z
ichiga oladi, u rejalashtirilmoqda va keladi.
Hujjatda so'zma-so'z shunday deyilgan: sun'iy intellekt tomonidan yaratilgan triage tizimlaridan foydalanish rejalashtirilgan.
Ular aslida shuni yozishyaptiki, kelajakda sun'iy intellektning bir shakli, ya'ni kompyuter, kimga qaysi
davolanishni, qachon va qayerda berishni hamda kimga bermaslikni hal qilishi rejalashtirilgan.
Demak, bu ixtiro emas – men bunday da'vo qilmayman – bu Jahon Iqtisodiy Forumi maqolasida keltirilgan.
Bu odamlarning qarashidir. Va bu vayronkor rivojlanish, mutlaqo noto'g'ri yo'nalishga qarab ketmoqda.
Va mening fikrimcha, bu narsa qat'iyan rad etilishi va zudlik bilan hal qilinishi kerak.
Biz odamlarni davolash uchun hech qanday kompyuter yoki telefon raqamlariga muhtoj emasmiz.
Hozirgi kunda hali ham to'liq yetishmayotgan narsa – oldini olishdir.
Shifokorlar sifatida biz tibbiy tayyorgarlik jarayonida kimnidir sog'lom saqlashni deyarli o'rganmaymiz.
Va bu eng muhim nuqtadir. Chunki agar odamlarni sog'lom va kuchli saqlasak, kasalliklar uchun kamroq
dori-darmon, kamroq shifoxonalar va hokazolarga ehtiyoj bo'ladi.
Va bu ikkalasi ham istalmagan rivojlanishlardir.
Va siz shuni ham hisobga olsangiz, bu an'ana bizning Yevropadagi hududimizda ham mavjud edi.
Ammo keyin Rokfeller jamg'armasi paydo bo'ldi, so'ngra 1960-yillar, 1970-yillar va
1980-yillarda uyushtirilgan yirik kampaniyalar boshlandi.
Siz odamlar qanday qilib ataylab huquqlaridan mahrum etilgani, o'z sog'lig'ini boshqarishga ruxsat berilmay,
buning o'rniga hokimiyatga tayanishga majbur qilingani haqida hammasini o'qishingiz mumkin.
Va bu ham shunda tibbiyot mutaxassislari tayyorlash jarayoniga kiritildi.
Bu mantiqsiz. Agar bog'imdagi o'simlik gullab-yashnashini istasam, muammo paydo bo'lganda
uning ustiga nimadir quyib qo'yishga bormayman.
Buning o'rniga men uning nima yeyishini, nima ichishini va qancha quyosh nuri olishini kuzataman.
Xo'sh, aslida, agar biz buni tizimdan biroz chiqarib tashlasak, bu aslida sog'liqni saqlash
tizimining asosiy tamoyillaridan biri ekanini bilamiz.
Va bizda fikrlarning xilma-xilligi bo'lardi – men tibbiy yondashuvlar haqidagi eski kitoblarni o'qishni
har doim yoqtiraman – Rockefeller jamg'armasi paydo bo'lishidan oldin davolash san'ati mavjud edi.
Har bir kishining o'ziga xos davosi bor edi. Bir kishi bir qishloqda o'z aholisi bilan qilgan ishi, boshqa qishloqning bir
necha ko'cha narisida ham xuddi shunday qilganini anglatmaydi.
Ammo butun voqea shunday rivojlandi.
Bu rivojlanish qanday sodir bo'ldiki, Rockefeller jamg'armasi, siz bir necha marta aytganingizdek,
so'nggi bir necha o'n yillikda, oxirgi 100 yil ichida shunday ulkan ta'sirga ega bo'ldi?
Nega biz ilgari ega bo'lgan shifo beruvchi jihatlardan butunlay apparat va tayyorgarlikka asoslangan tibbiyotga o'tib qoldik?
Pul. Xo'sh, bu juda oddiy edi. O'sha paytlarda, o'n to'qqizinchi va yigirmanchi asrlar boshida, gomeopatiya, osteopatiya,
xiropraktika terapiyasi va naturopatiya bir-biriga parallel ravishda rivojlangan va teng
huquqlarga ega bo'lgan tan olingan tibbiyot sohalari edi.
Va keyin odamlar tushundiki, neft kimyosi sohasida ancha ko'proq pul ishlash mumkin.
Va shunda tibbiyotda quyidagicha holat yuzaga keldi: menda faqat bitta simptom bor va bitta dori-darmon bor – insonni
tashkil etuvchi boshqa barcha narsalar e'tibordan chetda qoladi.
Ha, aytganimdek, odamlarni davolashga hech qanday qiziqish yo'q; maqsad ularni umr bo'yi dori-darmonlarda ushlab turish.
Va yurak-qon tomir kasalligi bilan bog'liq eng aniq narsa, ehtimol, biz uning sababini bilamiz.
Biz samarali davolash usullarini bilamiz, lekin hozirgi tizimda hech qanday kompensatsiya
bo'lmaydi va hech bir shifokor o'zini boqib ketolmaydi.
Va bizda Skandinaviyada allaqachon boshqa modellar mavjud, u yerda har bir shifokorga oyiga ma'lum bir,
doimiy, yagona stavka to'lanadi – bemorlar soni yoki bemor bilan qanday ishlashi muhim emas.
Bu kelajakdagi tizim uchun ham imkoniyat bo'lardi.
Biz yana hamma joyda bo'ladigan boshqa markazlashgan tuzilma yaratmaslikka ehtiyot bo'lishimiz kerak, chunki
biz JSSTni tark etishimiz kerak, chunki uning ortidagi moliyaviy homiylar kimligini bilamiz.
Ammo menimcha, tizim tashqarisidagi bu markazlashmagan harakatlar juda ruhlantiruvchi.
Ushbu o'quv dasturini qanday o'zgartirish mumkin?
Qaror qabul qilish huquqiga kim ega bo'ladi? Va bugungi yosh o'quvchilarga ertangi kun
dori-darmonini berish uchun nima bo'lishi kerak?
Tibbiyotning kelajagi ko'plab narsalarni o'zgartirishi kerak. U sanoatning o'quv dasturlariga ta'sirini o'zgartirishi kerak.
Bu birinchi bo'lib sodir bo'lishi kerak bo'lgan narsa.
Ikkinchi bo'lib amalga oshirilishi kerak bo'lgan narsa shuki, biz insonlar uchun 'turga xos' atamasini qayta joriy qilamiz.
Har bir inson asosan nimagadir muhtoj; bu bizning tabiatimizning bir qismidir.
Va bu barcha odamlarga tegishli. Bu turga mos keladi. Turga moslik yangi o'quv dasturlarining asosiy tamoyili bo'lishi kerak.
Keyin, albatta, biz ko'rsatmalarni o'zgartirishimizga to'g'ri keladi.
Faqatgina ko'rsatmalar, bu so'z o'zi ommaviy axborot vositalarini boshqarishni
anglatadi, sanoat tomonidan yaratilgan katta muammo.
Va shifokorlar shu yo'riqnomalar doirasida ishlashlari kerak, deb hisoblashadi va
ulardan tashqaridagi har qanday narsa taqiqlanadi.
Va ular o'z aqlidan foydalanishdan qo'rqishadi, chunki bunga o'qitilmagan.
Professor Bhakdi, koronavirus siyosati to'g'ri bo'lgan va emlash muhimroq, degan eski fikrda hanuz qotib qolgan hamkasblaringizni
o'ylaganingizda, ularga qanday yetib borishimiz mumkin?
Ularni haqiqatga qanday yaqinlashtirish bo'yicha biror g'oyangiz bormi?
Shifokorlar ahmoq emas. Ular ahmoq emas. Ularning aksariyati juda aqlli.
Ular yomon narsalarni xohlamaydi. Ularning aksariyati yaxshi narsalarni xohlaydi.
Ammo ular g'oyaviy jihatdan singdirilgan, Maykl. Ular g'oyaviy jihatdan singdirilgan.
Faqat ozchilik qochib qutulib, yo'riqnomalar, tavsiyalar bilan bog'liq nimadir noto'g'ri ekanini anglab yetdi.
Endi koronavirus bilan bu falokatni boshdan kechirganimiz sababli, ularga yetib borish osonroq bo'lishi mumkin.
Ushbu emlash haqidagi hikoyalar oxir-oqibat ixtiro qilinganligi sababli paydo bo'ldi. Va ularning haqiqatga yaqinligi juda kam.
Va haqiqat shundaki, bu emlashlarning aksariyati dahshatli yon ta'sirlarga ega. Lekin buni kim aytishga jur'at etadi?
Asosiy oqim va tinglanadigan barcha odamlar aytishicha: alyuminiy dunyodagi eng keng tarqalgan og'ir metall hisoblanadi.
Va hamma uni har kuni nafas oladi va iste'mol qiladi. U hech narsa qilmaydi.
Va ushbu inaktivatsiyalangan vaksinalar bilan kiritiladigan kichik miqdorlardagi moddalar barcha inaktivatsiyalangan
vaksinalarda nisbatan yuqori konsentratsiyada mavjud. Ular siz iste'mol qiladigan miqdordan
ancha kam, shuning uchun bu haqda unutib qo'ying.
Ammo odamlar sizga aytmaydiki, nimadir yeyish bilan uni tanangizga in'ektsiya qilish o'rtasida katta farq bor.
Chunki in'ektsiya qilinayotgan narsa aynan men Korona haqida aytgan narsa.
Ushbu vaksinalar joyida qolmaydi; ular qon oqimiga kiradi.
Va qon oqimida alyuminiy darhol barcha a'zolarga, jumladan miyaga kiradi.
U haqida eng ko'p biladigan odamlardan biri yonimda o'tiribdi.
Va bu alyuminiy miyaga zararli. Alyuminiy miyada hech qanday foyda qilmaydi, faqat zarar yetkazadi.
Va u boshqa barcha a'zolarga ham ta'sir qiladi. Va alyuminiy hech qanday foyda keltirmaydi. To'g'rimi?
Shuning uchun men buni qayta ko'rib chiqishni taklif qilaman.
Biz uch oylik chaqaloqlarning mushaklariga alyuminiy saqlovchi vaksina kiritishni xohlaymizmi – endi ular buni
yanada erta boshlashni xohlashmoqda – bolaning qonida toksik konsentratsiyalarga erishish uchun?
Har doim. Ular zaharli.
Va bola qancha kichik bo'lsa, konsentratsiya shuncha yuqori bo'ladi, chunki u tabiiy
ravishda bu kichik hajm bo'ylab taqsimlanadi.
Ha, va viruslarning qon oqimiga kirib, katta miqdorda tarqalishi juda kam uchraydi.
Ha, agar bunday bo'lsa, siz juda og'riy olasiz. Ammo bu nihoyatda kam uchraydi, chunki – va bu
mening hamkasblarim bilan bog'liq muammo hamdir –
raqamlari tibbiyotda hech narsani anglatmaydi. Siz raqamlarni tushunmaysiz.
Ular tushunmaydiki, agar kimdadir haqiqatan ham gripp yoki koronavirus bo'lsa va virus vaqti-vaqti bilan qon oqimiga
tushsa, yoki 10 ta virus, 100 ta virus yoki millionlab viruslar bo'lsa ham, odamlar buning natijasida vafot etmaydi.
Aksincha, agar siz genlarni millionlab emas, balki milliardlab qadoqlasangiz, ularni yo'q qilib bo'lmaydigan darajada
yaxshi qadoqlasangiz va tanaga kiritib qo'ysangiz, qon oqimi bir qator himoyalangan viruslar bilan to'lib toshadi.
Agar ularning antitanachalari bo'lsa ham, antitanachalar hujum qila olmaydi, chunki bu lipid
qadoqlash viruslar va genlarni himoya qiladi.
Va bu sodir etilgan buyuk jinoyatdir.
Ah. Bu odamlar, o'tgan yilgi Nobel mukofoti sovrindorlari, buzilmas genlarning ajoyib miqdorda millionlab
odamlarning tanalariga, menimcha hozirga kelib bir milliardga yetgan, in'ektsiya qilinishini ta'minlashdi, ha.
Va eng g'alati tomoni shundaki, ular ta'sirlar noma'lum ekanini bilishgan.
Robert Koch instituti ma'lumotlariga ko'ra, tegishli ma'lumotlar faqat marketingdan keyin to'planadi.
Shu bilan siz inson ustida sinov o'tkazilishi kerakligini e'lon qilasiz.
Men so'zsizman. Endi men butun dunyoni buning uchun biror chora ko'rishga chaqiryapman. Rostini aytsam, bu fitnachilar.
Tibbiyotni kuzatar ekanman, men ham Tibbiyot Assotsiatsiyasi a'zosi bo'lib, hamkasblar bilan
suhbatlashganimda, ba'zi shifokorlarning sodir bo'lgan voqealardan qanchalik ta'sirlanganini payqayman.
Ular bu haqda gapirishni yoqtirmaydi, lekin hamma, yoki hech bo'lmaganda ko'pchilik shifokorlar,
nimadir dahshatli darajada noto'g'ri ketganini biladi.
Agar e'tibor bersangiz, Germaniyada o'tkazilgan so'rovlar shuni ko'rsatadiki, nemis aholisining taxminan yarmi kimnidir
biladi yoki o'zi vaksina nojo'ya ta'sirlaridan aziyat chekmoqda.
Meningcha, so'nggi yillarda koronavirus zamonaviy G'arb tibbiyotida tub inqirozga olib keldi.
Va odamlar biroz vaqt o'tgach, bularning barchasi oddiy ahmoqlik ekanini ko'rishlari mumkin.
Sizningcha, emlashdan so'ng sog'liq muammolari bilan mening qabulxonamga qancha odam murojaat qiladi: bu yerda
bobosi emlash tufayli vafot etgan, singlisi emlashdan keyin jiddiy kasallangan yoki qarindoshlari, tanishlari?
Odamlar menga qabulxonada kelib: "Doktor, men emlanmaganman, lekin emlangan hamkasblarim doim kasal bo'lib turishadi", deyishadi.
Ular doimiy ravishda muvaffaqiyatsizlikka uchraydi. Biz buni har kuni boshdan kechiramiz. Va biz
shifokorlar ham buni har kuni boshdan kechiramiz.
Shifokorlar bu haqda gapirishni yoqtirmaydi, chunki ko'plab shifokorlar, albatta, emlashni targ'ib qilgan.
Ammo hozir biz dalillarning qulashiga guvoh bo'lyapmiz.
To'g'ridan-to'g'ri aytaman: Jon Ioannidis 20 yildan ortiq vaqt oldin e'lon qilgan maqolasida tadqiqotlarning
90 foizi noto'g'ri ekanligini ta'kidlagan – bu eng ko'p o'qilgan ilmiy nashrlardan biridir.
Va endi odamlar buni anglamoqda. Har kuni odamlar emlash haqida ularga aytilganlar rost emasligini anglamoqda.
Bu tizimda navbatdagi qadamni belgilaydi, bu esa tibbiyotning inqirozda bo'lishini tushuntiradi.
Va bizga nima zararli, nima foydali ekanini bilardik.
Vaksinatsiyani davolash va autizm bo'yicha mezonlar aniqlashtirildi. Biz bilamizki, bu xavfli.
Endi aytishimiz mumkin: yaxshi, yana o'n yil tadqiqot o'tkazamiz.
Ammo keyingi o'n yil ichida har kuni 32 nafar boladan birida yoki undan ham yuqori xavf bilan autizmli chaqaloqlar
tug'iladi. Nega biz shunchaki buning oldini olmaymiz?
Nega biz uni to'xtatib qo'ymaymiz, uni inkor etishimiz mumkinligiga to'liq amin bo'lgunimizcha?
Savol shundaki, bu holat yo'qligini isbotlay olamizmi-yo'qmi emas, balki hech kim ilgari mavjud bo'lmagan, biz
o'zgartirgan biror narsadan kasallanish xavfi bilan dunyoga kelmasligi uchun bunga barham berishimiz kerak.
Bilimni nazorat qiladiganlar fikrlarni ham nazorat qiladi.
Va, albatta, globalist aktyorlar va tarmoqlar buni juda yaxshi bilishadi.
Dunyo bo'ylab jurnalistlar tarmoqlari va ommaviy axborot vositalari kompaniyalariga milliardlab funt oqib kelmoqda; ular
dunyodagi har bir muhim voqea va rivojlanishga talqin huquqini saqlab qoladi va eng muhimi, aholiga aynan
nima haqida o'ylashlari kerakligini aniq yetkazadi.
Ushbu axborot ustidan monopoliya ham globalistik o'zgarishning markaziy ustunidir.
Va bu elita va xalq o'rtasidagi kurashning markaziy tayanchidir.
Erkinlik yo'qligiga erishish uchun eng muhim vosita hammaga ravshan.
Shunday qilib, hozirgi kunda har kim mobil telefonini olib, video yozib, uni TikTok, Instagram yoki YouTube'ga yuklashi mumkin.
Faqat o'z fikr va tasavvurlaringizni baham ko'rish. Bu birinchi qadam.
Agar siz bu muqobil ommaviy axborot vositasining bir qismi bo'lish uchun ommaga
chiqmoqchi bo'lsangiz, unda har kim buni qila oladi.
Va aynan shu bugungi kunga oid ijobiy jihatdir.
Biz ommaviy axborot vositalarini ijobiy maqsadlar uchun ishlatib, ijobiy xabarni tarqatishimiz mumkin.
Yoki biz kun bo'yi yotoqda TikTokni aylantirib yoki serial tomosha qilib o'tirib qolamiz.
Va bu har doim o'zingizning qaroringizdan boshlanadi: men nima tanlayman?
Agar men bu dunyoda nimadir o'zgartirmoqchi bo'lsam, unda men nimadir qilishim kerak.
Otam bu to'rtinchi tabaqani puxta o'rganib chiqdi va tushundi-ki, bu aslida to'rtinchi tabaqa emas, balki birinchi tabaqa ekan.
Endi bu urush propagandasi, bu yerda milliardlab pulni isrof qilayotgan, shunday deyiladigan yetakchi ommaviy axborot
vositalari va mashhur yolg'onlar uchun majburiy to'lovlar bo'lmaydi. Buning o'rniga, bu to'rtinchi hokimiyat
birinchi hokimiyatga aylandi va u xalqqa tegishli, shuning uchun u xalq tarmog'ini yaratish ustida juda ko'p mehnat qildi.
Va men yangi media kalitini yangi insonda ham ko'raman, u yerda u buni haqiqatan ham erishgan.
U aslida buni provokatsion jumlada aytdi. U dedi: Yangi dunyo pulsiz.
Va keyin, ha, buning uchun pul kerak bo'ladi. Albatta, buning uchun pul kerak, lekin bu asosiy masala emas.
Aksincha, bu ixtiyoriy xizmat, ehson, o'zini to'liq bag'ishlash – hamma narsa qaytib kelishiga bo'lgan qat'iy
e'tiqodga asoslangan, chunki mening sa'y-harakatlarimni ko'rganlar menga yordam beradi.
Va bu yerda men o'zim yetakchilik qilishni kelajak uchun ekstremal model deb ko'ryapman.
Hozir u shuningdek, erkin ommaviy axborot vositalarining moliyalashtirishini hamma joydan kesishni ham xohlaydi.
Men buni AUF1da eshitdim, o'nta hisob bekor qilindi. Hamma kirishni xohlaydi.
Bu yerda erkin ommaviy axborot vositalarida mustahkam poydevor mavjud, u yerda odamlar o'z vaqtlarini ko'ngilli ravishda
ajratib, "Bu mening maqsadim, bu mening ishim" deydilar.
Ishdan keyin men o'z vaqtimni, ko'nikmalarimni va bilimimni ehson qilaman.
Menimcha, bu yangi mediaga ulkan xavfsizlikni ta'minlaydigan va uning ommabop harakat
bo'lib qolishini ham kafolatlaydigan poydevor.
Mana shu narsa menga ishimizda eng ko'p hayrat bag'ishlaydi. Mana shunday paydo bo'ldi.
Bugun turli loyihalarda 2 000 dan ortiq ko'ngillilar ishlamoqda: Stimme&Gegenstimme oflayn tarqatish uchun mo'ljallangan.
Biz shunchaki oldi-ortti A4 varaqasi ekanligini aytamiz, uni ikki kishiga uzataman va ularni uni yana ikki kishiga
uzatishga undayman, ular esa uni yana ikki kishiga uzatadilar.
Biz ham hozirda ushbu tarmoqni qurmoqdamiz. Bu, menimcha, bugungi kunda yangi ommaviy axborot
vositalariga xos xarakterga ega tushunchadir.
Ammo u har doim odamlarga tayangan. U o'zgarishingizga, o'zingizga va o'zingiz harakat qilishingizga tayangan.
Yangi tizim yangi odamlarga asoslangan.
Va shunda biz korporativ bog'liqlik yo'qligiga ham amin bo'lishimiz mumkin, bu esa ko'ngilli ishda yanada yaxshi.
Siz moliyaviy jihatdan umuman bog'liq emassiz, lekin aytish kerak bo'lgan gapni chin dildan ayta olasiz.
O'sha paytda sizlarda jamoaviy ruhning qanday rivojlanishini ko'rish ham juda ta'sirli edi.
90 daqiqa o'tgach, zal mutlaqo toza edi. Bu soat mexanizmi kabi edi.
Bu haqiqatan ham ta'sirli bo'ldi. Vatanimizdagilarga salomlar.
Otam va butun oilamiz iliq salomlar.
Ha, juda katta rahmat.
Men GDRdagi tajribamdan shuni bilamanki, jurnalistika va ommaviy axborot vositalarini siyosiy tizimdan alohida ko'rib bo'lmaydi.
GDRda SED rahbariyati birinchi bo'lib iste'fo berishga majbur bo'ldi. Honecker, Mittag va Herrmann birinchi
bo'lib iste'fo berishga majbur bo'ldilar, ya'ni partiya rahbari, iqtisodiyot va propaganda.
Va keyin, ertasi kuni jurnalistika odamlar undan xohlagan narsani darhol yetkazib bera oldi.
Bugun bizda media manzarasi, asosiy ommaviy axborot vositalari manzarasi, qat'iy davlat, siyosat va korporatsiyalar nazoratida.
Bu, albatta, davlat teleradioeshitirishlari va platformalariga ham, shuningdek, bir nechta nihoyatda boy oilalarga tegishli
yirik gazetalariga ham tegishli: Mohn, Burda Bauer, Holzbrink.
Shunday qilib, men o'z vizionimni shunday jamiyat bilan boshlashim kerakki, unda bizning barchamiz – podyumda
turganlarimiz, bu xonada yig'ilganlarimiz, ekranlarda tomosha qilayotganlarimiz – hayotimizga ta'sir qiluvchi qarorlarda
ovozimizni bildirish va ishtirok etish imkoniga ega bo'laylik.
Buni amalga oshirish uchun, kirishingizda aytganingizdek, faqat ma'lumot emas, balki avvalo
oshkoralik kerak. Ma'lumot – hokimiyat vositasidir.
So'nggi yillarda biz bu sohada, ya'ni qarshi targ'ibot sohasida kvant sakrashini boshdan kechirdik.
Men har bir xayriya so'rovida moliyaviy vaziyatni bilishni xohlayman, hatto bu sizning hayotingiz yoki yuragingiz va
jon-jahongiz bilan bog'liq bo'lsa ham, Elias. Har bir xayriya so'rovida men moliyaviy vaziyatni bilishni xohlayman.
Translyator mening o'n yevroimga bog'liqmi yoki yo'qmi?
Bu mening vizionimning bir qismi: oshkoralik. Ikkinchi qismi, ikkinchi ustuni – xilma-xillik: mavzular xilma-xilligi,
nuqtai nazarlar xilma-xilligi, fikrlar xilma-xilligi. Mualliflarning kelib chiqishi bo'yicha xilma-xillik.
Shunday qilib, nafaqat odatdagi yirik shahar akademiklari – turli teri ranglari va har qanday tasavvur qilinadigan
jinsiy orientatsiyaga ega, balki ishchi sinf vakili o'g'il, fermerning qizi va qishloq bolalari ham.
Ehtimol, tashkiliy shakllarda ham xilma-xillik bo'lsin. Nega jamoatchilik ishtiroki va
ommaviy nutqlar bilan tajriba o'tkazmasak?
Siyosiy tuzilmalarni o'zgartirmay turib, biz media manzarasini o'zgartira olmaymiz.
Biz aslida bu konferentsiyada kelajakni ko'rdik.
Shunday ekan, biz shunchaki davom ettirishimiz, buni haqiqiy utopiya ruhida targ'ib qilishni davom ettirishimiz, turli
narsalarni sinab ko'rishimiz va shu tariqa bosimni shunchalik oshirishimiz kerakki, siyosiy tuzilmalar haqiqatan ham o'zgarsin.
Biz asosiy oqim fikr ustidan mutlaq vakolatga ega bo'lgan bir vaziyatdan kelamiz.
Agar siz 20 yil oldin media iste'mol qilgan bo'lsangiz, sizda faqat ommaviy axborot vositalari
mavjud edi. Internet esa buni keskin o'zgartirdi.
Oxir-oqibat, media iste'mol qilish xulq-atvori ham tomoshabinning media savodxonligiga bog'liq.
Shunday qilib, eng avvalo, kelajakda bu sohada biroz ko'proq taraqqiyotni ko'rishni istardim.
Chunki agar tomoshabinlar ularga har kuni doimiy ravishda qo'llanilayotgan manipulyatsiya
usullaridan xabardor bo'lishganida, ularga nisbatan ancha kuchliroq qarshilik ko'rsatishardi.
Va shunda propaganda ham kamroq samarali bo'lardi.
Va ha, men shunchaki odamlarga hayotlarini yaxshilashga imkon beradigan ma'lumotni taqdim
etadigan ommaviy axborot vositalarini xohlayman.
Va hozirgi kunda boshdan kechirayotganimiz kabi aksincha emas.
Biz o'zimiz uchun media mahsulotlari yaratmaymiz, chunki biz boshqa narsa ham qilishimiz mumkin.
Biz jamiyat, siyosat, shart-sharoitlar va kelajak o'zgarishini ta'minlayapmiz.
Chunki menda bolalar bor, ko'pchiligingizda ham bolalar bor. Biz ularning qullardan boshqa narsa bo'lmagan dunyoda, yoki
transgumanizm ularning mavjud bo'lish huquqini bekor qilib, ularni yo'q qilinishi kerak bo'lgan dunyoda ulg'ayishini istamaymiz.
Shunday ekan, biz nimadir tubdan o'zgarishini xohlaymiz.
Shu bois muqobil ommaviy axborot vositalari yoki senzura haqidagi yoqimsiz mavzu haqida gap ketganda, odamlar har doim bu
faqat bizning muammomiz, deyishadi. Bu esa hamma muammosidir.
Agar senzura bo'lsa va muqobil ommaviy axborot vositalari bo'lmasa, odamlar axborot ololmaydi.
Va keyin ular o'z fikrini shakllantira olmaydilar.
Agar biz erkin ommaviy axborot vositalarini xohlasak, bizga erkin fuqarolar, erkin, ozod siyosat kerak.
Ular o'zaro bog'langan idishlardir. Va ulardan biri bo'lmasa, ikkinchisi mumkin emas.
Va ommaviy axborot vositalarida yutuqlarga erishgan sari jamiyatda ham rivojlanamiz.
Jamiyat rivojlanar ekan, siyosiy hokimiyat munosabatlari ham o'zgaradi.
Chunki yolg'onlar haqiqat bilan to'qnashganda, oxir-oqibat kim g'alaba qozonishini bilamiz.
Va albatta, boshida siz shunchaki ilgari meni shaxsan qiziqtirgan yoki hozir ham qiziqtirayotgan
mavzularni o'rgatish yoki muhokama qilishni xohlaysiz.
Men buni ko'taraman, va darhol YouTube va boshqa platformalardan qarshi reaksiya va bosimni his qilaman.
Ammo davom etish va taslim bo'lmaslik eng muhimidir.
Va bu juda, juda qiyin. Ammo men bugun bu konferentsiyada buning mumkinligini ko'ryapman.
Albatta, agar ko'proq yoshlar bu qadamni qo'yib, ochiqchasiga gapirishsa yoki hech bo'lmaganda
fikrlarini bildirishga jur'at etishsa, yaxshiroq bo'lardi.
Hali ham bunga mahkam qamalib qolgan odamlar, ha, men bunga ajoyib atama topdim – ommaviy axborot vositalarining
fikr qamoqxonasi. Ha, ularga qanday yetib boramiz?
Menimcha, fikr qamoqxonasiga qo'shimcha ravishda odamlarda ikkinchi qamoqxona – farovonlik qamoqxonasi
ham mavjud. Bu ham bugun bir necha marta tilga olindi.
Tadqiqotlarimda, masalan, odamlar kunlik yangiliklarni tomosha qilishni to'xtatib, AUF1 ga o'tishlariga
nima sabab bo'lishini o'rgandim. Javob nisbatan oddiy.
Shaxsiy tajriba bilan rasmiy bayonot o'rtasida har doim bo'shliq bo'lishi kerak.
Rasmiy bayonot shaxsiy tajriba bilan mos kelmay qolganda, odamlar Golan yoki boshqa
joylarda boshqa ma'lumotlarni izlashni boshlaydilar.
Kundan kunga tobora ko'proq odamlar bu buzilishlarni kundalik hayotlarida boshdan kechiradilar.
Va shunda siznikiga o'xshash takliflar, bu yerda sahnada bor bo'lgan barcha takliflarning mavjudligi yaxshi,
chunki aynan o'sha joyda odamlar javoblarni topadilar.
Shu yerda ham bu shunchaki davom etish va haqiqat, shuningdek vaqt ham bizning foydamizga ishlashiga ishonish masalasi.
Iqtisodiy ma'lumotlar boshqa hech narsani ko'rsatmaydi, balki kelasi yil, 2025 yilda, ajoyib darajadagi bankrotlik to'lqini
keladi, u bilan ommaviy ishsizlik va hokazo yuzaga keladi.
Yaqin orada juda hayratlanarli voqealar sodir bo'ladi, shuning uchun biz o'zimizni tayyorlashimiz, qat'iyat bilan turishimiz,
doimo tayyor bo'lishimiz va zulmatga adashib chiqqan izlovchilar uchun yo'lchi yulduzlari sifatida tanilib turishimiz kerak.
Va aynan shuning uchun. GEZ ommaviy axborot vositalarini kechqurun o'z resurslaridan foydalangan holda va o'z
manfaatlarini ko'zlab ixtiyoriy ravishda ishlashga undashimiz kerak. Shunda biz teng sharoitda bo'lamiz va
odamlar aslida nimaga qiziqishini ko'rishimiz mumkin bo'ladi.
Dastlabdan boshlab biz o'z serverlarimiz va infratuzilmamizga tayanib keldik, lekin boshqalarga ham shunday qilishga yo'l
qo'ymadik, va men ishonamanki, agar har bir kishi o'z kamonini topsa va markazlashmagan tizimlarini
o'rnatib chiqsa, aynan shu tosh Goliatni yiqita oladi.
Va keyin siz bir-biringiz bilan tarmoqlashingiz, federatsiyaga kirishingiz, bir-biringizni topishingiz, markazlashmagan holda.
Lekin aytayki, qanday boshlash mumkin, va mana mahalliy tarmoqlar – albatta, aynan shu kalit so'z: odamlarga murojaat qilib,
"do'stlar, siz yerda bo'lasiz, bizga ma'lumot yetkazib bering, eng yaxshi mutaxassislarga
va eng yaxshi ma'lumotlarga muhtojmiz" deyish.
Men shuningdek, professionallik va hokazolar mutlaqo zarur va muhim deb hisoblayman.
Boshqa tomondan, agar sizda haqiqatan ham eng yaxshi ma'lumot va eng yaxshi mutaxassislar bo'lsa, biz boshqa loyihalarga
sarmoya kiritganimizda eng noprofessional dasturlar millionlab tomoshabinlarni qanday jalb qilganiga har doim hayron bo'lardik.
Biz shuningdek badiiy filmlar, kinoteatr filmlarini ham faqat ko'ngilli asosda yaratdik, kinoteatrlardan
doim haydab chiqarishardi va hokazo, bu katta mehnat edi.
Va siz yonida boshqa narsalarni ham ishlab chiqardingiz, lekin unda o'sha ma'lum bir narsa bor
edi, va odamlar uni xohlashdi, ularga u kerak edi.
Bu yerda yanada muvozanatli va adolatli holatga erishishimizdan oldin, biz barcha vositalarni to'liq ishga solishimiz kerak,
mahalliy tarmoqlanish esa bu yerda mutlaqo afzallik bo'lib, biz uni kelajak uchun markaziy strategiya deb bilamiz.
Imkon qadar uzoq vaqt davomida dezentralizatsiyalashgan serverlar va ijtimoiy tarmoqlardan foydalanishimiz kerak.
Biz doimiy ravishda yangi strategiyalar, yangi yondashuvlar va yangi usullarni qabul qilamiz, qaysi ijtimoiy tarmoq qaysi
senzuraga qanday javob berishi va qayerda hali ham nima ishlashini muhokama qiladigan ishchi guruhlarni tashkil etamiz.
Biz barcha jabhalarda faol bo'lib qolishimiz kerak, lekin mahalliy tarmoqlanish, odamlarni tarmoqqa jalb qilish, ularni
noma'lumlikdan chiqarib, shunday deyish: "Ey, sen shu yerda va o'sha yerda yashaysan, tadbirga
borasanmi, suratga olayapsanmi, ularni bu yerga yuborasanmi?"
Biz oldinga chiqishimiz kerak, shunda kasbiylik ortishi mumkin.
Ammo takror-takror, qo'lingizdagi vositalardan foydalanib, to'liq quvvat bilan oldinga intiling.
Men bu tezisni boshidan beri himoya qilib kelmoqdaman, ya'ni 2005, 2006 yillarda, YouTube paydo bo'lgan paytda.
Biz boshidan beri shu yerda edik, shuning uchun, rostini aytsam, bu masalada men biroz qattiqqo'lman.
Men o'zimni bu katta bozoridan haydab yuborilishiga yo'l qo'ymayman.
U yerda shunchaki shunday: agar mahsulot sotmoqchi bo'lsang, bozorga borib baland ovozda baqirasanki, shunda uni sotasiz.
Ammo kimdir kelib, "Yo'q, yo'q, sen faqat u yerdagi eng oxirgi burchakda, orqa tor ko'chada narsalaringni sotishing mumkin",
desa, men bunga rozi bo'lmayman, chunki bu adolatsiz raqobat. Va men shartlar hammaga bir xil bo'lishini talab qilaman.
Ammo aytganimdek, men qaysarman. Bu biz bilan bir necha marta bo'lib o'tdi.
Biz 2024-yil boshida YouTube'da yana boshidan boshladik.
Va men shuningdek, buni mutlaqo bajarishimiz kerakligiga ishonaman, chunki aynan o'sha yerda biz erishmoqchi
bo'lgan odamlar bor, shunda nimadir o'zgariши mumkin.
Agar biz har doim bir xil balonda o'ynasak, bu yordam bermaydi.
Keyin esa soyabon taqiqlar bor, bizning -raqamli eng katta kanalimiz, 280 000 nafar obunachisi bor.
U yerga video yuklaganimda, mazmuni to'g'ri bo'lishi yoki bo'lmasligi muhim emas, siz
aytganingizdek, u 2000–3000 marta bosiladi va shu bilan tamom.
Agar YouTube bir payt kelib radikal choralar ko'rib, sun'iy intellekt yordamida barcha foydalanuvchilarni platformadan doimiy
ravishda bloklasa, unda iste'molchilar ham yangi alternativalarni izlashga majbur bo'ladigan nuqtaga yetib kelgan bo'lardik.
Odamlar ko'ngil ochmoqchi, non va sirklar. Afsuski, shunday.
Biz bu muqobil pufakchada buni to'liq e'tiborsiz qoldirmasligimiz kerak.
Men ijtimoiy va siyosiy o'zgarishlar uchun bu ommaviy axborot vositalarini ham buzib tashlash mutlaqo zarur deb hisoblayman.
Bu botqoqlik. Uni isloh qilib bo'lmaydi. Ikkinchisi esa senzura.
Agar biz qonunlar haqida gapirayotgan bo'lsak, senzura qonun bilan taqiqlanishi kerak.
Cenzura nima? Cenzura faqat bizni raqobatdan ajratish emas. Yo'q, biz buni koronavirusda ko'rdik. Cenzura o'ldiradi.
Senzura o'ldiradi. Chunki so'nggi ikki yil ichida biz bilan bog'langan ko'plab tomoshabinlar shunday
deyishdi: "Agar men dasturingizni ko'rganimda, o'zimga bu axlatni yedirishga yo'l qo'ymas edim."
Va endi men shuning tufayli kasal bo'lib qoldim yoki menga yaqin insonimni yo'qotdim. Menga hech qanday tushuntirish berilmadi.
Men buni Google'ga yozdim: emlash xavfli.
Men faqat Germaniya hukumati veb-saytini va Wikipediyani topdim, ularda xavfsizligi ta'kidlangan va vaksina sizni
himoya qilishi aytilgan. Va ming marta Lauterbach videosi.
Demak, senzura mavjud. Kelajakda bu yordam ko'rsatishni rad etish deb hisoblanadi.
Agar men avtohalokat yonidan o'tib, shunchaki kulib qo'ysam, yordam bermaganim uchun sudga tortilishim mumkin.
Va ommaviy axborot vositalari yoki Silikon vodiysi korporatsiyalari senzura qilganda, ular
odamlarni muhim ma'lumotlardan mahrum qilishi mumkin.
Bu qat'iyan taqiqlanishi kerak, aks holda erkin bozor uni tartibga soladi va biz ularni baribir
haydab yuboramiz. Ammo aynan shunda muammo yotadi.
Inqilobni alohida bosqichlarda belgilash mumkin emas, lekin uzoq kelajakda senzura bo'lmasligi va davlat
mablag'lari faqat bitta tomonga ajratilmasligi kerak.
Bu ertangi demokratiya haqida.
Kundan kunga ko'proq odamlar Yevropa Ittifoqining hozirgi holatini demokratiyaning simulyatsiyasi deb
bilishmoqda: demokratiya yuqori baholanadi va hurmat qilinadi, ammo amalda hayotga tatbiq etilmaydi.
G'arbdagi woke elitalar va ularning ommaviy axborot vositalari o'zlarini yagona demokratiya vakillari deb da'vo qilishadi. Va
ularning demokratiyasi har doim himoya qilinishi kerak, deydi.
Shu bilan birga, tobora ko'proq odamlar erkinlik yetishmasligini, davlat ta'qib va zulmini boshdan kechirmoqda.
Davlat ko'pincha qudratlilarning aralashuvchi vositasi sifatida qabul qilinadi.
Endi barcha hokimiyat kelishi kerak bo'lgan xalq haqida hech qanday eslatma yo'q.
Men qat'iy ishonamanki, joriy vaziyatni tasvirlash uchun biz ko'p karra davlat to'ntarishi va hokimiyat
ajratilishining keng tarqalgan qulashiga duch kelyapmiz.
Va biz yovuz niyatli rejimga duch kelmoqdamiz, uning yovuzligi, mening fikrimcha, aholining ko'pchiligiga ko'rinmaydi.
Va shuning uchun men bizning so'nggi nashrimiz – Gegendruck –dan iqtibos keltiraman:
Yovuz hukmron klik ochiq-oydin yolg'on, keng ko'lamli korrupsiya va senzura, har joyda tarqalgan propaganda, qonunni doimiy
buzish, urushni qo'zg'ash hamda istalgan qarshi chiqishga qarshi davlat hujumlari orqali hokimiyatni saqlab qoladi.
Natijada hukumatlar, korporativ iqtisodiyotlar va anonim byurokratik tuzilmalar tobora
tarmoqlangan jinoyatchi siyosiy tashkilotlarga aylanmoqda.
"Kriminokratiya" atamasi postmodernizmning dahshatli hukmron sindikatini nisbatan munosib
darajada tasvirlash uchun ishlatilishi mumkin.
Va biz avvalo demokratiyani o'rganishimiz kerak, chunki biz uni ilgari hech qachon bo'lmaganmiz.
Menga ko'ra, bugungi kunda demokratiya qisqacha aytganda mavjud bo'lgan barcha munosabatlarni teskari tomonga
o'girishni anglatadi. Bu esa hamma narsani yangidan o'rganish va hamma narsani yangidan mashq qilishni talab qiladi.
Va dastlabki fikrlarimni yakunlash uchun aytmoqchimanki, biz so'nggi yillardagi jinoyatlarni hujjatlashtirishimiz kerak.
Chunki tizim qulaganida, va men shunday bo'lishini umid qilaman, bizga rejim
jinoyatlari bo'yicha hujjatlar markazi kerak bo'ladi.
Agar siz yangi jamiyatga o'tmoqchi bo'lsangiz, bu zarur, chunki eski gangsterlar va jinoyatchilar, ya'ni tashkil
etilgan jinoyatchilar qonun ustuvorligi doirasida qandaydir tarzda javobgarlikka tortilishi kerak.
Aslida, Germaniya yoki Avstriyada mavjud bo'lgan qoidalar va tartib-qoidalar, ya'ni 1923 va
1928-yillardagi konstitutsiyalarimiz yoki 1949-yildagi Germaniyaning Asosiy Qonuni, juda yaxshi.
Shuning uchun ular puxta o'ylab chiqilgan va demokratiya uchun oqilona qoidalarni belgilaydi.
Ammo so'nggi yillarda, balki o'n yilliklarda ham ko'rib turganimizdek, bu chora-tadbirlar bu yerda allaqachon
tilga olingan eroziyaga qarshi kurashish uchun yetarli emas.
Va bu qoidalar to'plamini zaiflashtirishning turli usullari mavjud; aslida esa biz ko'rolmaydigan,
tanlamaydigan va nazorat qila olmaydigan kuchlar bizga chet el irodasini majburan yuklash uchun ishlatilmoqda.
Va bu yerda men ertangi demokratiyaning ayniqsa ikkita muhim jihatini ko'raman.
Birinchisi shuki, siyosatchilar yana xalqning haqiqiy vakillari bo'lib qolishdi. Bu hozir juda ravshan eshitilyapti.
Ammo bugungi siyosatchilar barcha manfaatlarni ifodalaydi, farmatsevtika sanoati, turli maxfiy xizmatlar va
chet el maxfiy xizmatlari manfaatlarini afzal ko'radi.
Va bu tugashi kerak. Va u xalq vakili bo'lgach, faqat xalq, ya'ni suveren oldida mas'ul bo'ladi.
Va odamlar o'z qudratlarini anglab yetishlari kerak.
Ikkinchi komponentning ma'nosi shu: . Bizga yana nomiga munosib fuqarolar kerak, oddiy eski oxirgi iste'molchilar emas.
Va bu fuqarolar ham o'zlarini xabardor qilishlari kerak. Va bu daraxtlar orasidagi
lagerdagi ko'ngilochar dasturdan ham oshib ketadi.
Horst Seehofer qo'shimcha qilgan edi: "Qarorlarni qabul qiladiganlar saylanmaydi, saylanganlarning esa
qaror qabul qiladigan hech narsasi yo'q", dedi u o'sha paytda kameralar oldida ajoyib tarzda.
Nobel tinchlik mukofoti hozirda Rossiyaga qarshi urushga tayyorlanayotgan Yevropa
Ittifoqiga yoki dron qotili Barak Obamaga berildi.
Biz mutlaq simulyatsiyada yashaymiz.
Men bunga erishish mumkinligiga ishonaman va shu bilan o'z missiya bayonotimni yakunlayman: mas'uliyat
yuklanganda siyosatchilar xalq vakillari bo'lib qolishadi.
Bugungi kunda primitiv xalqlar orasida, agar boshliq xalqiga noto'g'ri narsani, masalan, noto'g'ri boshlangan urush yoki
shunga o'xshash narsani majburlab, ularni qurbon qilsa, uni boshidan ayiradilar, masalan,
Amerika tub aholisi orasida ham shunday bo'ladi.
Mavjud mas'uliyat. Va siyosatchi jamoatchilik uchun yomon ish qilganda, javobgarlik bo'lishi kerak.
Biz madaniy odamlarmiz va hech kimni boshini kesmaymiz yoki kranlardan osmaymiz. Ammo u jazolanishi kerak.
U o'z mol-mulki bilan javobgar bo'lishi kerak. Bu to'g'ri bo'la olmaydi.
Sud hokimiyatining mustaqilligi, davlat manfaatlaridan xoli. Bu nima degani?
Menga ko'ra, bu adliya tizimi davlat tomonidan qonun va konstitutsiya buzilishlari hamda ehtimol
jinoyat kodeksi buzilishlarini haqiqatan ham sudga tortib, jazolashi kerakligini anglatadi.
Faqat shunda biz mustaqil sud hokimiyatiga ega ekanligimizga ishonch hosil qilamiz, agar u haqiqatan ham davlatni yaqindan
nazorat qilib, hokimiyatni suiiste'mol qilishi yoki konstitutsiyaga xiyonat qilib, shu bilan
fuqarolarning manfaatlariga ziyon yetkazishi mumkin bo'lgan holatlarni oldini olsa.
Va shunday bo'ladi. Sizning ishingiz buni ko'rsatadi. Ko'plab ishlar buni ko'rsatadi.
Deyarli barchamiz bunga qandaydir tarzda ta'sirlanamiz.
Albatta, eng avvalo, o'zining ta'sirli miqyosi bilan koronavirus pandemiyasi aynan shunday bo'lib o'tmayotganini ko'rsatadi.
Ha, savolni Michael Ballwegga uzataylik.
Ha, men bunga biror narsa qo'shmoqchi edim, chunki bu juda muhim. Xohishcha muomala faqat qorong'ulikda sodir bo'lishi mumkin.
Va menimcha, ko'pchilik odamlar jinoyat sud jarayoni qanday kechishini bilishmaydi.
Jinoyat sud jarayonlari ommaviy, lekin ular na yozib olinadi, na bayonnoma tuziladi.
Demak, bu butun jarayonda umuman hech narsa hujjatlashtirilmaydi. Va bu ixtiyoriylik uchun eshiklarni keng ochadi.
Shunday ekan, agar biz haqiqatan mustaqil sud hokimiyatiga egamiz desa, uni ham nazorat qilish kerak.
Va buni eng yaxshi nazorat qilish odamlarning o'ziga tegishli.
Va masalan, mening kabi sud ishni ommaga e'lon qilmaslik uchun hech qanday sabab yo'q.
Avvalo, albatta, aslida nima bo'lganini qayd etish kerak, shunda keyin uni qayta ko'rib chiqish
mumkin. Bu odamlarga nazorat funksiyasini ham beradi.
Bizda ham Germaniyada hech qachon mustaqil sud tizimi bo'lmagan.
Masalan, sud hokimiyati har doim gibrid tuzilma bo'lib kelgan, hammamiz bilamiz.
Barcha jamoat prokurorlari ko'rsatmalarga bo'ysunadi va aynan shunda birinchi muammo yotadi.
Va bu shuni anglatadiki, faqatgina ushbu tuzilma ularga mustaqil sud hokimiyatiga erishishga imkon bermaydi.
Keyin reaksioner sud hokimiyatidan mustaqil bo'ldi.
Meni ilgari aldaganlar; men yuristlar oilasidanman.
Men bu odamlar qanday ekanini bilaman, va otam aytgan yagona mantiqiy gap shuki, sud
adolat haqida emas, balki hukm olish haqida.
Nuqtaviy vergul. Ajoyib gap, to'g'ri.
Inqilob, xususan zo'ravon inqilob, aniq rad etilishi kerak. Hayot hurmat qilinishi kerak.
AQSh hech narsa emas, zo'ravon urushchi davlat va qurollanish davlatidan boshqa.
Va Mike Lofgren, u butun joyni ichidan tashqarigacha biladi, chunki u ko'p yillar
davomida parlament yordamchisi bo'lib ishlagan.
U "The Deep State" nomli kitobni yozgan. Kitobda u o'rtacha parlament a'zosi vaqtining kamida 40–50
foizini mablag' yig'ishga sarflashini ko'rsatgan.
Va bu deyarli butunlay qurol kompaniyalari orqali sodir bo'ladi. Keyin esa AQSh nima uchun shunday urushni
qo'zg'atuvchi davlat ekaniga hayron bo'lishingiz mumkin.
Faqat o'z mafkuramiz tufayli emas, "Biz birinchi bo'lishimiz kerak."
Buni barcha tashqi va xavfsizlik siyosati hamda razvedka hujjatlarida, mavjud bo'lsa, o'qishingiz mumkin.
Milliy xavfsizlik dasturlari va bayonotlaridan qayta-qayta, biz birinchi bo'lishimiz kerak.
Dunyo bizga qarab yo'naltirilishi kerak va hokazo. Shunday fikrlaydigan har kimning kun tartibida allaqachon urush bor.
Va shuning uchun bizga bunday demokratiya umuman kerak emas, chunki bu demokratiya emas.
Bizga mutlaqo yangi tartib-taomillar kerak.
Axir, aytish mumkinki, kim aslida qaror qabul qilishi, balki boshqarishi yoki yo'l-yo'riq ko'rsatishi kerak?
Agar u bizning manfaatlarimiz yo'lida harakat qiladigan eng yaxshi odamlardan iborat bo'lsa, men jahon
tartibiga, kengashga yoki oliy kengashga qarshi emasman.
Agar ular aybsiz, dono, tajribali bo'lsalar va hayotlari davomida haqiqatan ham sharafli, aqlli, tajribali,
gumanitar insonlar ekanliklarini isbotlagan bo'lsalar.
Eng yaxshilari, haqiqatan ham eng yaxshilari, albatta, erkinlik, tinchlik va farovonlik
manfaatlariga doir muhim qarorlarni qabul qiladilar.
Ammo bu eng yaxshi odamlar ham buni qilishadi.
Shunday qilib, men albatta kengash, ya'ni jahon kengashi g'oyasini himoya qilishni xohlayman, agar – va
bu shart – ular haqiqatan ham eng yaxshilari bo'lsa.
Va bu u yerga borishning eng uzoq yo'li.
Chunki bizga aslida yana o'rganishimiz kerak bo'lgan narsa – va bu mening oxirgi argumentim –
hurmat, odob-axloq, muloyimlik va yaxshi tarbiyadir.
Bu yerda joy yo'q, men baribir kelaman, nemis avtomagistrallarida bo'lsin yoki boshqa har qanday yo'l bilan bo'lsin, bu so'z
bilan ifodalab bo'lmaydigan odob-axloqning pasayishi, aslida eng yaxshilar tomonidan boshqarilmayotganimizning ifodasidir.
Agar ular eng yaxshilari bo'lsa, men o'zimni ularning malakali qo'llariga topshirishdan juda xursand
bo'lardim, chunki hammamizda qiladigan yetarli ish bor.
Va bizning kichik doiralarimizda, kichik jamiyatlarimizda, kichik va eng kichik bo'linmalarimizda – oila, kasb, jamoa,
shahar, mamlakat, millat – baribir qiladigan ishlari yetarli.
Davlat va jamiyat qanday qilib haqiqatan mas'uliyatli fuqarolarni tarbiyalashi mumkin?
Keling, qanotdagi janob Shoningdan boshlaymiz.
Ha, avvalo shuni aytish kerakki, tibbiy tashxis nuqtai nazaridan bizda umuman demokratiya yo'q; bizda
oligarxiya bor. Ayniqsa Germaniya Federativ Respublikasida.
Agar ularni aslida kim asoslaganiga qarasangiz – Adenauer va McCloy oilalari. Qanday qilib yaxshiroq qilishimiz mumkin?
Saylovlar va lotereyalarni birlashtirib, shuningdek nima ekanligini ham aytib, biz yaxshiroq qila olamiz.
Va men shuningdek, buni aniq bayon qilgani va biz bu yerda tashkil etilgan jinoyatchilik
ekanligimizni aytgani uchun Ulrich Miesga juda minnatdorman.
Va masalan, Beate Bahner ham buni sudga berib, qonun ustuvorligini o'rnatishga harakat qilmoqda. Bizda esa bunday narsa yo'q.
Ammo saylovlar va lotereyalar o'rtasida muvozanatni ta'minlab, lotereya tizimini
takomillashtirib, uni amaliy qilishimiz mumkinligiga ishonaman.
Va biz bu maqsadga erishish yo'lida ishlashimiz kerak.
Agar biz soxta fiat pulning murakkab foizi muammosini ham hal qilsak, qo'shimcha qiymat ancha, ancha ko'proq qoladi.
Va keyin odamlar – bu, albatta, faqat bir tasavvur – haqiqatga, yaxshilikka va go'zallikka bag'ishlash uchun
aql bovar qilmaydigan darajada ko'proq vaqtlari bo'lardi.
Va aynan shu maqsad sari harakat qilmoqdamiz, chunki shunda bizda mas'uliyatli fuqarolar bo'ladi va biz qadimiy Afinaga
o'xshaymiz, u yerda haqiqatan ham mas'uliyatli odamlar lotereya orqali ham mas'uliyatni o'z zimmalariga olishlari mumkin.
Va men ishonamanki, biz shu yo'nalishga yo'naltira olamiz, ajoyib rivojlanishlar bor;
biz shunchaki shu bilan davom etishimiz kerak.
Germaniyaning davlat qarzi hozirda 2,5 trillion yevrodan oshmoqda.
Yuqori energiya narxlari Yevropa kompaniyalarining raqobatbardoshligiga va
sanoat ishlab chiqarishiga tahdid solmoqda.
Rejalashtirilgan raqamli yevro fuqarolarning moliyaviy erkinligiga tahdid soladi.
Erkin va mustaqil bo'lishni ta'minlaydigan kelajakdagi pul-kredit va iqtisodiy tizim qanday ko'rinishga ega bo'lishi mumkin?
Men bugun bu haqda quyidagi mehmonlar bilan muhokama qilaman.
Ertangi moliyaviy va iqtisodiy tizim qanday bo'lishi kerak? Vaqt tugamoqda.
Shunday qilib, avvalo, ertangi kunning pul-kredit va iqtisodiy tizimi kamroq hukumat aralashuvi bilan bo'lishi
va bir nechta juda oddiy ustunlarga asoslanishi kerak.
Ya'ni, insonlar erkin va erkin harakat qilishlari mumkin.
Bu yalpi milliy mahsulotning 10% dan ortig'ini iste'mol qilmaydigan kam xarajatli holatni o'z ichiga oladi.
Oddiylashtirilgan qonunchilik, uning yordamida biz amaldagi qonunlarning 99 foizini bekor qilishimiz mumkin.
Davlat pulni turli yo'llar bilan, xususan inflyatsiya orqali bizni talon-toroj qilish uchun ishlata olmaydigan pul tizimi.
Aslida faqat bitta oltin bilan ta'minlangan tizim mavjud; Bitcoinni hisobga olmaganda, boshqasini ko'rmayapman.
Va asosan odamlarga o'zlari uchun to'g'ri deb bilgan ishni qilishga imkon berish.
Siyosatchilar biz uchun nima yaxshi ekanini bizdan yaxshiroq bilishadi, degan g'oyaga yakun. Shu.
Men qo'shimcha qilardimki, menimcha moliyaviy o'z-o'zini belgilash yangi pul tizimining eng muhim xususiyati bo'lishi kerak.
Biz moliyaviy mustaqilligimizni hech kimga bermasligimiz kerak.
Va aynan shu narsa hozirda biz duch kelayotgan narsa.
Shunday qilib, biz raqamli markaziy bank pulini joriy etishga duch kelmoqdamiz.
Va bu shuni anglatadiki, boshqa biror kishi bizga nima qilishga ruxsat berilishini va nima qilishimiz mumkinligini hal qiladi.
Bu bizning o'z-o'zini belgilash huquqimizni yo'qotishimizni anglatadi. Mening uchun bu
keyingi bosqichda muhim bo'ladigan asosiy nuqtadir.
- Va keyingi pul tizimi yoki turli tizimlar hukmron valyuta yaratolmasligi kerak, shunda sanksiyalar
nihoyat tugashi, hamma tinchlik va osoyishtalikda ishlab, mahsulot ishlab chiqarishi mumkin bo'ladi.
Bu hozir men uchun global nuqtai nazardan eng muhim narsa.
Meningcha, hamma narsani o'z holicha qoldirish maqsadga muvofiq emas – garchi davlat aralashuvi kamroq bo'lsa ham –
lekin biz barchamiz faqat erkin bozorlarga asoslangan, shafqatsiz raqobat jamiyatida yashashda davom etamiz.
Ammo men asosan hamkorlik kapitalizmi turiga oid gapiryapman, unda hamkorlik komponenti ancha yaqqolroq bo'lishi kerak.
Ko'plab olimlar allaqachon tadqiqot o'tkazib, aniq isbotlashdiki, hamkorlik orqali bir xil mehnat evaziga
umumiy hosildorlikni oshirish mumkin – boshqacha qilib aytganda, barchaga ko'proq farovonlik.
Yoki bugungi natija bilan deyarli bir xil natija, ammo ancha kam kuch sarflash bilan.
Va keyin o'zingizdan shunchaki so'rashingiz kerak: bizga to'liq zahira bank tizimi kerakmi? U
qandaydir shaklda kafolatlangan bo'lishi kerakmi?
Pul massasi haqidagi bu gap rostmi?
Foizlar uchun pul aslida qayerdan keladi?
Demak, asosiy xulosa shuki, bu ko'plab darajalarda paradigmaning o'zgarishi.
Iqtisodiyot va moliya butun manzaraning faqat juda kichik qismi bo'lsa-da, juda muhimdir.
Agar men Iqtisodiyot yoki Moliya vaziri bo'lganimda, o'z choralari bilan chiqmasdim, balki keng
ko'lamli xabardorlik kampaniyasini boshlardim.
Men Genri Fordning bir iqtibosiga murojaat qilmoqchiman: "Agar odamlar pul-kredit tizimini
tushunsalar, ertaga ertalabgacha inqilob bo'lardi."
Menimcha, ko'pchilik odamlar bunday pul tizimi qanday ishlashini umuman bilishmaydi va men ikki asosiy yo'nalishga
qaratilgan keng ko'lamli xabardorlik kampaniyasini boshlardim.
Men odamlarga tushuntirardimki, Ikkinchi jahon urushidan beri amal qilayotgan hozirgi pul tizimi bitta valyuta – AQSh dollariga –
hukmronlik qiladi, va ko'pchilik bunga hatto xabardor ham emas.
Va ikkinchidan, hozirgi kunda ushbu pul-kredit tizimini saqlab turgan markaziy banklar orqa fonda xususiy tashkilot –
ya'ni Federal Rezerv va Yevropa Markaziy Bankiga asosiy maslahatchi sifatida xizmat qilayotgan BlackRock – nazoratida.
Menimcha, shu yo'l bilan avvalo odamlar butun masalani tushunib, qaror qabul qilish jarayonida
haqiqatan ham o'z fikrini bildirish imkoniga ega bo'ladilar.
Men pul jismoniy qiymatga bog'langanida bu juda foydali ekaniga ishonaman.
Biz raqamlashtirish davrida yashayapmiz va barcha bu kriptovalyutalar bizga tobora tanish bo'lib bormoqda.
Men buni katta xavf deb hisoblayman, chunki oxir-oqibat kriptovalyutalar faqat ma'lumot yozuvi
bo'lib, ya'ni ularning hech qanday jismoniy qiymati yo'q.
Va ma'lumot yozuvi faqat odamlar uni pul deb tan olganda qimmatga ega bo'ladi.
Men Bitcoin haqida gap ketganda shubhachiman – keng tarqalganidek – chunki men har doim Bitcoinni oldida
o'tirgan kimdir uni ochishga urinayotgan seyf deb o'ylayman.
Ko'p mehnat qilgach, u muvaffaqiyatga erishadi. U eshikni ochadi va ichkarida nima topadi? Hech narsa. Mutlaqo hech narsa.
Va men shuningdek, Dirk Müller bir necha yil oldin Bitcoin hech narsa emas, balki Troya otidir, deb
aytganida u butunlay xato qilmaganiga ishonaman.
Menimcha, Bitcoin qachon dunyoga kelganini ko'rib chiqsangiz, albatta ba'zi shubhalarga ega bo'lasiz.
Bitcoin 2007/2008 yillardagi global moliyaviy inqirozdan so'ng, 2009 yilda paydo bo'ldi.
O'sha paytda biror vaqtda yangi pul tizimini, ya'ni raqamli markaziy bank pulini joriy etishga katta qiziqish bo'lgan.
O'sha paytda bu asta-sekin ayon bo'ldi.
Va bunga erishish uchun yoshlarni raqamli pulni iloji boricha qabul qilishga tayyorlash ayniqsa muhim edi.
Va aynan shu rolni Bitcoin o'sha paytda bajargan. Juda ko'p odamlar, xususan yoshlar, Bitcoin trendiga qo'shildilar.
Va biz yaqinda Bitcoin bo'yicha ko'p taxminlar bo'lganini ko'rdik.
Ko'pchilik tushunmaydiki, Bitcoin hech qachon demokratik valyuta emas.
Chunki Bitcoinning 91 foizi yirik investorlar qo'lida. Faqat 9 foizi o'rtacha daromad oluvchilar qo'lida.
Bu o'zi ko'rsatadiki, bu valyuta, albatta, yirik investorlar tomonidan bir yo'nalishga
yoki boshqa yo'nalishga siljitilishi mumkin.
Men Ernst Wolff bilan rozi bo'lamanki, agar bu bitcoinlarning 91 foizi ozchilikning qo'lida yoki yirik investorlarga
tegishli bo'lsa, ishonchni o'rnatish juda, juda qiyin bo'ladi.
Ikkinchi narsa esa shundaki, Bitcoin faqat kod buzilmasa, bahs-munozarasiz yoki yagona bo'lib qoladi.
Ammo kodni buzish uchun zarur hisoblash quvvati paydo bo'lishi faqat vaqt masalasi.
Agar Bitcoin kodini dekript qilish bo'yicha patentlar allaqachon topshirilgan bo'lsa, demak kimdir uni
haqiqatan ham dekript qilishiga faqat vaqt masalasi.
Va shunda Bitcoin haqiqiy narsa ekanligini o'ylash aslida eskiradi. Chunki shunda men uni ham ko'paytira olaman.
Demak, men hammaga va'da qilgan bu cheklov shunchaki bo'sh va'da ekan. Avvalo aynan shu va'dani bajarish kerak.
Bugun bu keng tarqalgan biznes-modeldir. Odamlar fiat pulda qarz olishadi, pulning qiymati pasayishini yaxshi bilishadi.
Pul qiymatining pasayishi qarzdorlikni to'lashning hal qiluvchi omili bo'lib, shu orqali
aktivlar sotib olinadi va boylik to'planadi.
Va shunday qilib odamlar qon-ter to'kib qiynaldi, chunki oddiy buxgalteriya yozuvi bilan
sichqoncha tugmasini bosish orqali pul yaratish mumkin.
Va bu 1970 yildan beri shunday bo'lib kelmoqda. Oltin bilan rasmiy qoplama 1971 yilda bekor qilindi va shundan beri pul hech
qanday qoplama va oldingi jamg'arma bo'lmasdan chiqarilmoqda.
Bu shuni anglatadiki, u ishlab chiqariladi va keyin avvalo qayta ishlanishi kerak.
1970 yilda Germaniyadagi o'rtacha ishchi taxminan 5 000 yevroga teng miqdorga ega edi.
Hozir biz taxminan 30 000 da turibmiz, ya'ni bu taxminan 475 foizga teng. Biroq, bugun siz
faqat oltin miqdorining o'ndan bir qismini olasiz.
Bu oltin hisobida hisoblanganda pul bosish natijasida mehnat kuchi 90 foizga kamayganini anglatadi.
Dunyodagi eng muhim ikki hokimiyat vositasi, bir tomondan, puldir – biz bir necha yuz yoki ming yillik jamiyatdan kelib chiqamiz,
unda "pul dunyoni boshqaradi" degan so'z haqiqat bo'lib kelgan.
Buni inkor etib bo'lmaydi. Pul dunyoni boshqargan.
Bizning davrimizda qudratning ikkinchi manbai ham mavjud, u esa ma'lumotdir.
Shunday qilib, bizning davrimizda cheksiz miqdordagi pul va ma'lumotga ega bo'lgan har kim, masalan, Elon Musk kabi odam,
natijada ajoyib darajadagi qudratga ega bo'lib, ko'p narsalarni belgilashi, boshqalardan ustun turishi va
ularning taqdirini ham belgilashda yordam berishi mumkin.
Shu sababli men konstitutsiyani qayta ko'rib chiqish va pul hamda ma'lumotlarga oid
vakolatlarni cheklashni kiritishni qo'llab-quvvatlayman.
Xo'sh, men har qanday yondashuvga juda, juda shubha bilan qarayman, agar u har qanday davlatga – hattoki u davlatda
ko'pchilik bo'lsa ham – zolimona harakat qilishga imkon bersa.
Va qozonilgan pulni tortib olish har doim zolimlikdir.
Men kimdandir nimadir olaman, keyin esa uni bilan nima qilaman?
Unda men uni siyosatchilarga beraman. Yoki siyosatchilar uni olib, shu bilan urush olib boradimi?
Yana-da yomonroq sotsialistik tushuncha.
Shuning uchun menimcha, bu yerda shaxsning ijodkorligini va erisha oladigan yutuqlarini cheklaydigan markaziy
hokimiyat bo'lishi kerak, degan g'oyadan voz kechishimiz kerak.
Va menimcha, patentlar va litsenziyalar hozirgi davrda, ayniqsa IT sohasida, juda zararli, chunki bugun startap
tashkil etayotgan ko'plab yoshlar tezda devorga uriladi, chunki ular shu patentlar va litsenziyalarni buzadi.
Agar ularning yaxshi g'oyalari bo'lsa, ularni yirik kompaniyalar tezda egallab oladi.
Shunday qilib, mening taklifim – aniq bir narsa aytish maqsadida – butun dunyo bo'ylab IT sohasida
patentlar va litsenziyalardan voz kechish bo'lardi.
Men nima qilishingiz mumkin va nima qilolmaysizligingizni belgilab beradigan davlatni xohlamayman.
Bu shuni anglatadiki, men Markus Krall bilan to'liq rozi bo'laman va davlat aralashuvdan butunlay tiyilishi kerak, deb aytaman.
Bozor o'zi qaysi tur bu uchun eng maqbul ekanligini hal qilishi kerak.
Agar narsalar ko'pchilik yoki ma'lum bir kritik massa odamlar tomonidan istaladigan bo'lsa, u
yerda xayriya muassasalari tashkil etilishi mumkin.
Agar bo'lishi kerak bo'lsa, bu avtomatik ravishda sodir bo'ladi. Ammo davlat bu sohada
maksimal o'zini tiyishni namoyon etishi kerak.
Va shunda bu katta ortiqchaliklar ham sodir bo'lmaydi.
Biz qarzdorlikni oddiygina bekor qilishimiz kerak. U taqiqlanishi shart.
Ammo bugungi vaziyatga qarasa, Xalqaro Moliya Instituti ma'lumotlariga ko'ra, global qarzdorlik jahon
yalpi milliy mahsulotining taxminan 400 foiziga teng.
Shunday qilib, qaysi yilga qarayotganimizga qarab, bu taxminan 400 foizni tashkil etadi. Hatto past foiz
stavkalarida ham buni hech qachon qaytarib bo'lmaydi.
Bu nuqtai nazardan qarzdorlik yaxshi g'oya emas. Biz unga chin dildan xayrlashishimiz kerak.
FED – bu xususiy banklarga tegishli bo'lgan xususiy bank bo'lib, davlat unga pul bosish bo'yicha qonuniy monopoliyani – hech
qanday kompensatsiya to'lamasdan – bergan va banklarni nazorat qilish huquqini ham monopoliya sifatida ularga o'tkazgan.
Bu davlat monopolistik korxona ma'nosida bozor iqtisodiyotini zaiflashtirishga muvaffaq
bo'lgan oliqarxik tarmoqdan boshqa narsa emas.
Bozor iqtisodiyoti nuqtai nazaridan, menimcha, bunday narsani yo'q qilish kerak.
AQShda eng yaxshi misol Silicon Valley Bank bo'ldi, u bankrot bo'lishiga ruxsat berildi, shunda a'zo bank, ya'ni Federal
Rezervga tegishli JP Morgan bankni egallashi mumkin bo'ldi.
Shundan so'ng, u yerda yomon kreditlar haqida xavotirlanishingiz shart emasligi aytildi – devalvatsiyaga
uchragan barcha davlat obligatsiyalari, chunki sizda Federal Rezervdan cheksiz kafolat mavjud.
Bu shuni anglatadiki, men bu tizimda hukumat korrupsiyasini korrupsiya deb hisoblayman.
Va bu zarur tuzatishni amalga oshirishga imkon berdi – Shumpeter asosan shuni nazarda tutgan ediki, tozalanish bo'roni bo'lishi
uchun vaqti-vaqti bilan bankrotlikka ham yo'l qo'yishimiz kerak.
Bu moliyaviy sohada ruxsat etilmagan edi, chunki u har doim tizimli jihatdan muhim yoki boshqa biror narsa deb
belgilangan, holbuki real iqtisodiyotda – ayniqsa kichik va o'rta korxonalar orasida – u har doim ruxsat etilgan.
Va bu noto'g'ri. Menimcha, bu adolatsizlik hal qilinishi kerak bo'lgan asosiy muammolardan biridir.
Va keyin men bozor iqtisodiyotini ortiqcha ulug'lamasligimiz kerakligini ta'kidlamoqchiman.
Sog'liqni saqlash tizimini bozor iqtisodchisi nuqtai nazaridan ko'rib chiqsam, o'zimga: "Bu yerda
korporatsiya boshqarishim kerak", deyman. Korporatsiya orqali ko'p pul ishlab topishim kerak.
Men aktsiyadorlarimga yaxshi dividendlar taklif qilishim kerak. Va sog'liqni saqlash
tizimida buni qanday amalga oshirishim mumkin?
Eng yaxshi usul – odamlarni iloji boricha uzoq vaqt kasal holda saqlash, kasal bo'lganlarida ularga qisqa muddatli yaxshilanishni
boshdan kechirishga ruxsat berish, lekin umuman olganda ularni iloji boricha uzoq vaqt kasal
holda saqlab, mijoz sifatida ushlab turishdir.
Xo'sh, menimcha, masalan, sog'liqni saqlash sohasida bozor iqtisodiyotiga umuman joy yo'q.
Va keyin bizga, bu ikkinchi nuqta, haqiqiy huquq ustuvorligi ham kerak, uni men kamida qisman shubha ostiga olmoqchiman.
Chunki bizda to'liq mustaqil sud tizimi yo'q.
Agar sud hokimiyati ko'rsatmalarga bo'ysunsa yoki ma'lum hukumat ta'sirlariga bo'ysunsa, afsuski, bizda buning bir nechta
misollari mavjud – nafaqat janob Ballveg yoki boshqalar bilan, balki yirikroq mojaro-skandallarda ham – unda biz shunday
vaziyatga duch kelamizki, bu mutlaqo qabul qilib bo'lmaydi va Asosiy qonun ostida bunday bo'lmasligi va'da qilingan edi.
Va biz shunchaki u yerga qaytishimiz kerak.
Bu biz osonlik bilan amalga oshirishimiz mumkin bo'lgan o'zgartirishlar, va men ularning kelgusi yillarda
joriy etilishiga qat'iy ishonaman, chunki odamlar hozirgi vaziyatni tobora kamroq qabul qilmoqda.
Shunday qilib, Silikon vodiysida biz Buyuk Yettilik bilan shug'ullanmoqdamiz.
Bu Alphabet, Amazon, Apple, Meta, Nvidia, Tesla va yana bir kompaniya bo'lib, jami yettita kompaniya ushbu
sohada deyarli barcha patentlar va litsenziyalarga ega.
Ular o'zlariga foyda keltiradigan ishni qiladilar, insoniyatning qolgan qismiga foyda keltiradiganini emas.
Va bu hozir juda xavfli chegaraga yetib keldi, chunki ular sun'iy intellekt sohasida bilimga ega, va sun'iy
intellekt masalasiga kelsak, aytish kerakki, juda jiddiy ogohlantiruvchi belgilar mavjud.
Eslatib o'tmoqchimanki, Google'ning bosh ishlab chiquvchisi Jeffrey Hinton o'tgan yili hammasi
juda xavfli bo'lib ketgani sababli iste'fo berdi.
Xuddi shu Mo Goddardga ham tegishli, u Google X'da marketing bo'limi rahbari bo'lgan. Bugun u Angliya bo'ylab sayohat qilib,
butun auditoriyalarni insoniyat sun'iy intellekt sohasida Frankenstein lahzasiga
yetganligi haqidagi xabari bilan to'ldirmoqda.
Shuni eslatib o'tmoqchimanki, doktor Frankenshteyn badiiy qahramondir: u tana bo'laklaridan insonni tikib,
unga hayot bag'ishlaydi, ammo birdaniga bu inson undan ham kuchliroq, aqlliroq va yovuzroq ekanini anglaydi.
Shunday qilib, biz juda xavfli chegaradamiz.
Va men bu borada ko'rayotgan eng katta muammo shundaki, bu texnologiyani rivojlantirish faqat o'z manfaatlari va
foydalarini o'ylaydigan juda ozchilik odamlarning qo'lida.
Tadbirkorlar iqtisodiyotni qayta yo'lga qo'yish uchun qanday aniq choralar ko'rishlari mumkin?
Tadbirkorlar endi AUF1 tomonidan olib borilgan kabi ta'limiy ishlarning qadrini anglab, uni davom
ettirish va kengaytirish uchun qo'llab-quvvatlashlari kerak.
Shu nuqtai nazardan qaraganda, ular o'z ishlarini qilaversin, biz esa o'z ishimizni
qilaylik, degan bu istaksizlik to'xtashi kerak.
Biz hammamiz bir kemadamiz va biz juda kammiz, shuning uchun boshqalarning ishini bepul foydalanuvchilarga
qilishga ruxsat berishni davom ettira olmaymiz.
Men kichik va o'rta korxonalar jamiyatning haqiqiy poydevori ekanliklarini ishonch bilan namoyish etishlari va odamlar bugungi
platforma iqtisodiyotiga emas, balki kichik va o'rta korxonalardan xarid qilishlari hamda ularni
qo'llab-quvvatlashlarini ta'minlashlari kerak, deb hisoblayman.
Bu tobora kamroq ish o'rinlari yaratmoqda va, aslida, deyarli hech qanday yoshlarni tayyorlamayapti.
Erkin dunyoning ertangi tasvirlari – shu ajoyib shior ostida biz Pragadagi Alternativ Jahon
Iqtisodiy Forumi yoritishimizni davom ettiramiz.
Chap o'ngga qarshi, yuqori pastga qarshi, muhojirlar mahalliy aholiga qarshi.
Aholining ko'pchiligi totalitar koronavirus cheklovlarini tanqidiy fikrsiz qabul qilgan.
Moslik mustaqil fikrlashdan muhimroq edi.
Umuman olganda, ayniqsa Germaniyada, moslashishga juda katta bosim mavjud.
'Lateral thinker' atamasini demonlashtirish erkin ruhli insonlarni qattiq kuch va uslub bilan yo'q qilish ramzidir.
Akademiklar soni ortib bormoqda, ammo mustaqil fikrlovchilar soni kamayib bormoqda.
An'anaviy bo'lmagan kattalar ta'limi omma uchun mutlaqo noma'lum.
Bu maktabda boshlanib, shoshilinch jamiyatimizda yakunlanadigan ta'limiy muammo.
Shaxsiy ortiqcha yuk, stress, charchab qolish xavfi, va deyarli hech kimda qo'shimcha ta'lim, mustaqil fikrlash yoki
hatto shaxsiy mas'uliyat uchun vaqt yoki bo'sh vaqt yo'q.
Tanqidchilar bularning barchasi ataylab qilinganini, shunda itoatkor qo'ylar guruhini osongina
nazorat qilish mumkin bo'lishini iddao qilishadi.
Ishla, iste'mol qil, soliqlarni to'la va shikoyat qilma. Lekin aynan shuni xohlaymizmi?
Va ertangi qadriyatlar va jamiyat qanday bo'lishi kerak yoki qanday bo'lishi mumkin?
Shaxsiy mas'uliyat – bu erkin jamiyatda zarur bo'lgan katta tushuncha, ammo uni juda kam o'rgatishadi va amalda qo'llashadi.
Sizda shunchaki boshqalarga mas'ul ekanligingizni, o'zingizning baxt va sog'lig'ingiz uchun ham mas'ul ekanligingizni, hammalimiz
bitta ekanligimizni va boshqalarga zarar yetkazganimizda o'zimizga ham zarar yetkazayotganimizni his qilish.
So'nggi to'rt yil davomida, va aslida undan ham ko'plab yillar oldin, men bu materialistik tibbiyotga, odamlarni mashinalar kabi
ko'rib, tanani, jonni va ruhni ajratadigan, sog'lik va kasallik asosini moddiy mavjudligimizning eng kichik bo'laklarida
izlab topadigan an'anaviy tibbiyotga tanqidiy qarab kelganman.
Va men o'zimdan doim so'rayman: bu qanday mumkin, tibbiyot o'zgarmagan bo'lsa, holbuki biz uzoq vaqtdan beri, masalan
psixonormologiya va psixosomatik tadqiqotlar orqali sog'lik va kasallikni endi faqat nomoddiy omillarni hisobga olgan holda
tushunish mumkinligini bilamiz, va aynan shu omillar bizni sog'lom saqlaydigan hamda kasal qiladigan
omillar sifatida yanada kuchliroq bo'lishi mumkin.
Men sodda jurnalistikaga tayanardim, doimo barcha ommaviy axborot vositalarini iste'mol qilardim va 50 yil davomida butunlay
aldanib, noto'g'ri fikrlashga olib borilganimni angladim.
Va nima uchun nimadir o'zgarmayotgani savoliga aql bilan javob topib bo'lmaydi.
Va bu jihatni ushbu panel muhokamasiga kiritish men uchun muhimdir. Bu tushunish haqida emas.
Bu sodir bo'lgan voqeani tushunish uchun sof aqlni ishlatish masalasi emas.
Birinchi Yangi davr 300 yildan ortiq vaqt oldin, XVIII asrda, bizga nobillik va ruhoniylar qatlamidan
uzoqlashish va o'zimizni fuqarolar deb hisoblash imkonini berdi.
Bizga aql ne'mati berildi, va shu bilan biz ko'p zarar yetkazgan bo'lishimiz mumkin.
Chunki faqat aqlga tayanib, mantiqiy, hissiy va ma'naviy tomonlarimizni yo'qotgach, sanoatlashuv,
texnologiya, kapitalizm va neoliberalizm sari harakat qildik, va hozir esa transgumanizm davriga keldik.
Bu shuni anglatadiki, insonlar tobora mashinalarga aylanib bormoqda.
Va men, ayniqsa so'nggi yillarni inobatga olgan holda, yondashuvimizni qayta ko'rib chiqib,
mantiqiy emas, balki mantiqsiz narsalarga e'tibor qaratishimizni qat'iy tavsiya qilaman.
Agar siz mendan qanday tasavvurga ega ekanligimni so'rasangiz, men sizga aytishim kerakki, dunyoda
hech kim yo'qki, u maxsus qobiliyatga ega bo'lmasin.
Agar men bunga ishonadigan bo'lsam, unda bu iste'dodni rivojlantirishlari va uni jamiyatga taqdim etishlari uchun
ularga yordam berish, rag'batlantirish, qo'llab-quvvatlash va murabbiylik qilish bizning ijtimoiy mas'uliyatimiz bo'ladi.
Agar biz bunga erisha olsak, ajoyib qobiliyatlarga ega bo'lgan bu shaxslar o'rtasida sinergiya yuzaga keladi.
Agar biz bunga erisha olsak, jamiyat va ijtimoiy qadriyatlarda shunday ko'tarilish bo'ladiki, so'nggi yillarda rivojlantirgan
texnologiyamiz tufayli asosiy moddiy ehtiyojlarni, jumladan shaxsiy hashamatli ehtiyojlarni ham qondirishda
hech qanday muammo bo'lmaydi. Lekin bu sinergiya bo'lib, aslida jannatga o'xshash holat bo'ladi.
Va bu tasvir meni harakatga keltiradi, va aynan shu menga hammasidan o'tish uchun kuch beradi, hatto siz turli
g'oyalarga ega bo'lsangiz yoki ma'lum darajada oshkoralikni talab qilsangiz biroz dushmanlikka duch kelsangiz ham.
Xo'sh, men tibbiyot, mening mutaxassislik soham bo'yicha gapirishim kerak.
Men bu jonisiz tibbiyotni inqilob qilmoqchiman.
Buni isloh qilib bo'lmaydi, bu haqiqatan ham pastdan yuqoriga qarab kelishi kerak, uni yaxshilashingiz kerak.
O'tmishda, JSSTga quloq solganimda, ich-ichimdan e'tiborli bo'lib turardim.
Men ular eng yaxshisini bilishlarini o'ylagandim, va bu aslida bizga eng keraksiz narsa
ekanligini anglashim uchun ko'p vaqt ketdi.
Universitetda o'qiyotgan paytlarimizda biz bir-birimizga doim aytadigan hazilim bor edi: fizika formulaslari to'plamini
fizika talabasiga berib, ularni yodlab olishni ayting.
Keyin u nega deb so'raydi? Agar menga kerak bo'lsa, men uning qaerda ekanini bilaman.
Tibbiyot talabasiga uning uy shahri telefon katalogini bering va uni yodlab olishini ayting. U so'raydi: "Qachongacha?"
Pandemiya davrida ular: "Iltimos, emlaning", deyishdi. Ular nega emas, balki qancha marta emlanishingizni so'rashdi.
Juda itoatkor, juda sodda va hech narsani so'ramaydigan edilar.
Va men tibbiyot mutaxassislari bilan shifokorlar o'rtasida aniq farq qilaman.
Shifokorlar juda ko'p. Universitet kasalxonalari shifokorlar bilan gavjum.
Ular har bir tadqiqotni o'qiydilar va so'nggi noto'g'ri tushunchalardan xabardor.
Mening kabi uzoq vaqtdan beri biznesda bo'lsangiz, toshga o'yilgandek qabul qilinadigan
paradigmalar o'zgarishi mavjudligiga amin bo'lasiz.
Va keyin kimdir kelib, bu rost emas, deydi.
Bir necha marta buni sodir bo'layotganini ko'rgach, hech narsa qat'iy belgilangan emasligini anglaysiz.
Biz hammamiz insonlar shaxs ekanligini bilamiz – bu ajralmas ikkilik degan ma'noni anglatadi.
Va men buni kengaytirib aytardim: insonlar indivivitrium – tan, ong va ruh o'rtasidagi bo'linmas uchlikni – deydilar.
Va ko'pincha o'zini jismonan namoyon etadigan psixologik muammolar bo'lishi mumkin.
Agar ular tanani davolashsa, ular mutlaqo noto'g'ri yo'lni tutishyapti.
Shifokor odamni butun holda ko'rishi kerak, uning a'zolarining yig'indisi emas, balki
tanasi, ong va ruhining yig'indisi sifatida.
Menimcha, Germaniyadagi ta'limning vayron holati butunlay ataylab qilingan.
Nima bo'lmasin, genderni asosiy oqimga kiritish uchun soxta akademik unvonlarni inflyatsion tarzda berish.
Unga istalgancha moda so'zlarni qo'shishingiz mumkin.
Menimcha, biz bunga iqror bo'lishga jur'atimiz yetishmayapti.
Men buni jamiyatimizdagi farovonlikni e'tiborsiz qoldirish, axloqiy tanazzulning yakuniy natijasi deb bilaman; bu esa
vahimaga va hali ham mavjud bo'lgan ozgina hashamatni, bu soxta xavfsizlik tuyg'usini saqlab qolish istagiga olib
keladi, odam esa har qanday qo'rqinchli tasvirga bo'ysunadi.
Yo'q, lekin bu shaxsiy mas'uliyat bo'lib, biz emlash masalasida Nensi Fezerning buyrug'iga yoki Karl
Lauterbaxning ko'rsatmasiga bo'ysunishni rad etamiz.
Biz politsiya xodimining niqob taqish bo'yicha ko'rsatmasiga bo'ysunmaymiz.
Yo'q, biz kattalar sifatida "yo'q, men buni qilmayman va buning oqibatlarini o'z
zimmamga olaman" deb aytishni o'rganishimiz kerak.
Meningcha, bu ishni qilishning eng tinch usuli ham shu.
Chunki bu passiv ifoda orqali men nimadirni rad etayotganimni, bu bo'ysundirishni rad etayotganimni bildiraman
va hozirda sizni lavozimingizdan chetlatish uchun qo'limni ko'tarib norozilik bildirmayapman.
O'n yilliklar davomida siyosatchilar va fikr yetakchilari faqat hamma narsani vayron qilishga, barcha chegaralarni
olib tashlashga, odamlarni barcha jamoalardan va barcha cheklovlardan ozod qilishga e'tibor qaratishdi.
Endi hech kim hech kimga javobgar emas. Endi hech qanday doimiy, barqaror ustunlar yo'q, hattoki jinsimiz ham.
Endi hech narsa barqaror emas, tutinib turadigan joy ham yo'q. Sen hamma narsa yoki hech narsa bo'lishing mumkin.
Ko'pchilik o'zini hech narsa deb his qiladi va iste'molchilikda, turli brendlarda, kiyim brendlarida o'rnini bosuvchi
shaxsiyatlarni izlaydi. "Men Apple foydalanuvchiman" yoki hatto ijtimoiy tarmoqlarda o'rnini bosuvchi guruhlarni topish mumkin.
Bu hammasi o'rnini bosuvchi, lekin haqiqiy emas. Ular soxta shaxsiyatlar.
Va bunday odamlar ham juda oson manipulyatsiya qilinadi. Ular propagandaning va
manipulyatsiyaning ta'siriga juda oson beriladi.
Ular ildizsiz. Ular barqarorlikdan, qadriyatlar, an'analar va mustahkam jamoalarga asoslangan poydevordan mahrum.
Kichik va o'rta korxonalar daromadning taxminan 80 foizini moliyalashtiradi.
Bu o'rta sinf shunchalik xavf ostida, lekin menimcha, bu guruhdagi hech kim bunga hattoki xabardor emas.
Yevropada biz juda muvaffaqiyatli bo'lib qoldik, bu esa butun dunyo bo'ylab raqobatchilarimizni bizga qarshi chiqishga undadi.
Endi amerikaliklarni voyaga yetganlar deb ataymizmi yoki o'spirinlar deb, va biz hali bog'chadamizmi, bu to'g'ri bo'lishi
mumkin. Qayerda turganimiz haqida bahslashishimiz mumkin.
Vaziyat shundayki, Yevropa moliyaviy va iqtisodiy muvaffaqiyatlar orqali mustaqillikka erishdi.
Erkinlik harakatlari bo'lib o'tdi, ya'ni hamma ham undan mamnun bo'lmagan imkoniyatlar.
Markaziy Yevropadagi vaziyat shundan iboratki, 3 500 ta yashirin chempionning yarmi nemis
tilida so'zlashadigan mamlakatlarda joylashgan.
Demak, yashirin chempion, o'z sanoatida yetakchilardan biri; uni e'tiborsiz qoldirib bo'lmaydi. U texnologiya bo'yicha
oldinda, savdo bo'yicha ham oldinda – yashirin chempion.
Bu aniqki, global raqobatchilarimiz bundan mamnun emas, chunki ularning soni 8 milliard, biznikisi esa ehtimol 120 million.
Bu ijro nuqtai nazaridan biroz nomuvofiqlik. Men bu raqibni qanday nazorat ostiga olaman?
Men inflyatsiyani hosil qila olaman, u tabiiy ravishda 0,1/0,2 ga kam yoki ko'p bo'ladi, lekin 10, 20 yoki 30 emas.
Shunday qilib, men Milliy bankda ancha ko'p pul bosishim va uni nisbatan arzon chiqarishim kerak.
Shunda men raqobatbardoshlikni ta'minlashni 100% kafolatlay olaman, chunki maoshlar oshib bormoqda, materiallar narxi oshib
bormoqda va biz endi butun dunyo bo'ylab raqobatbardosh emasmiz.
Biz eksport bo'yicha jahon chempionlarimiz, ya'ni nemis tilida so'zlashadigan mintaqada.
Ammo bu yetarli emas, men asosni ham yo'q qilishim kerak, va asos energiya.
Undan keyin men Nord Stream quvurini tezda portlataman. Ushbu energiya yo'qotilishini qoplash uchun
bog'liqlikni tushunish maqsadida 120 ta atom elektr stansiyasini o'rnatishim kerak bo'lardi.
Men yadro elektr stansiyalarini bir zumda o'chirib tashlayman, men alternativ energiyaga – qorong'i
turg'unlikka yoki uni qanday atamasangiz – o'taman.
Agar bu hali ham yetarli bo'lmasa, men ma'nosiz CO2 solig'ini joriy qilaman.
Agar bu ham yetarli bo'lmasa, men ruhiyatni vayron qilaman.
Ammo bu beshta choralar bilan men eng kuchli iqtisodiyotni ham tiz cho'ktirishim mumkin.
Va 2025-yilda nima bo'lishini ba'zi odamlar kuzatib borishadi.
Xalqaro raqobatbardoshlik oxirgi uch yil ichida butunlay yo'q qilindi.
Menda oxirgi daqiqagacha Yevropaga sarmoya kiritishni rejalashtirgan, ammo oxir-oqibat "To'xtang,
biz Dubayga boramiz" deb aytgan mijozlarim bor.
Qanday qilib bir mamlakat ko'zlari keng ochiq holda o'z qotillarini takror-takror saylashi mumkin?
Qanday qilib bir millat takror-takror shunday odamlarni – kansler, Yashil iqtisodiy ishlar vaziri va sog'liqni saqlash
vaziri lavozimlariga kelib, o'z-o'zidan nafratlanmay, ularni ko'chada darhol hibsga olmaslikka
o'zini undaydiganlarni – saylashga muvaffaq bo'ladi?
Agar o'zingni bekor qilishga intilsang va keyin bunga qarshi olqishlasang, televideniyaga chiqib, nihoyat Yashillar partiyasi
konferensiyasida Germaniya dunyoga xizmat qilishi kerakligini yana bir bor
tasdiqlaganimizni aytsang, o'zingni nafrat qilishing kerak.
Yo'q, xudo uchun, men qilmadim.
U qo'shnilariga nisbatan jim turishi va yaxshi davlatdek xulq-atvor qilishi kerak.
Ammo u hech kimga xizmat qilishi yoki hech qanday qarzlarni to'lashi shart emas. Xuddi shu boshqalarga ham tegishli.
O'z-o'zidan nafratlanish asosiy kalitdir, va uning yechimi, aynan siz aytganingizdek, o'z-o'zini sevishni o'rganishdir. Men bu
borada har doim biroz ehtiyot bo'laman, chunki o'zingni yoqtirish, o'zingga hamdardlik qilish va
patologik o'z-shubhalardan voz kechish juda narsissistik tuyuladi. Bu katta sinov, men to'liq qo'shilaman.
Ehtimol, biz ayb tuyg'usi madaniyatiga ham e'tibor qaratishimiz kerak. Bu odamlar doim gapirishdan qochadigan
mavzu, lekin hozir bu mamlakat va nemis bo'lishning aybi hamda uyalishi haqida ham gap ketmoqda.
Men juda bilvosita bo'ldimmi?
Ha, siz juda bilvosita edingiz; "Men nemis ekanligimdan faxrlanaman" deb aytganda, aslida uyalish kerakligi yoki
hatto o'ng qanot ekstremizmi masalasini ko'tarish zarur.
Men nemis qahramonligi va ijodkorligidan faxrlanaman.
Voy, o'ng qanot ekstremizmi bo'yicha ogohlantirish chiroqlari ongimizda yonib-o'chib turibdi,
madaniy merosimiz va ajdodlarimizga tahdid solmoqda.
Demak, ish shunday ekan, o'zini sevish yoki o'zidan nafratlanish aynan shu yerda
boshlanadi, chunki men doim inkorga boraman va uyalaman.
Shuning uchun buni hal qilishimiz nihoyatda muhim, lekin agar biz o'sha davrni doim eslab, ko'kragimizni urib, uzr
so'rashni davom ettirsak, hech qachon undan chiqib ketolmaymiz.
Biz bolalardan o'rganishimiz kerak. Va o'lim to'shagida yotgan keksa odamlardan ham o'rganishimiz kerak, ular o'z-o'ziga:
"Aslida men munosabatlarni o'rnatishga erisha olmadim", deydilar.
Men boshqa hamma narsani uddaladim.
Men Ferrarilarimni sotib oldim va bu shov-shuv nima haqida ekanini bilmayman.
Ammo men aslida aynan nimadan aziyat chekayotganim va nima qilishga tayyor ekanligim – bu sog'lom munosabatda bo'lish.
Va men ishonamanki, agar buni jamiyatga qo'llasangiz, bu namunaviy rol funksiyasi, menimcha, bu juda, juda, juda muhim narsa.
Bu hali sodir bo'lmagan, murabbiy sifatida emas, balki har bir kishi o'ziga qarab: ular yaxshiroq jamiyatga
nimani qo'shishi, o'zlarining eng yaxshi versiyasiga aylanishi va keyin namuna bo'lishi mumkin.
Agar o'rtacha maktablarga, xususan Berlin maktablariga nazar solsangiz — men Berlindanman — bu Germaniyadagi eng
oxirgi, eng chuqur teshik, har jihatdan avangard davlat.
Chunki Germaniyada hech kimga kulish kerak emas, chunki sizlarning barchangiz bu mamlakatda Berlin kabi bo'lish yo'lidasiz.
Agar Berlin maktabiga qarasangiz, tomlarda teshiklar borligini, sinfda shunchalik ko'p bolalar borligini ko'rasizki, oldinda
turgan eng fidoyi o'qituvchi ham ularni nazorat qila olmaydi, Keyin sinflar hattoki o'qituvchining gapirayotgan milliy tilini
ham tushunmaydi, ota-onalar esa bolalarini shu yerga yuborib, hammasi o'qituvchi tomonidan tartibga solinadi, deb o'ylashadi.
Yo'q, aynan shunday bo'lishi kerak. Biz maktablarga davlat xizmatchisi bo'lishni istagan odamlarni jalb qilmoqdamiz.
Odamlar maktabni o'zlari tamomlagach, deyarli uzluksiz ravishda o'sha maktablarga borishadi va nihoyat
davlat xizmatchisi bo'lganlaridan xursand bo'ladilar.
Bu ishonib bo'lmas.
Shunday qilib, maktab tizimi butun davlat tizimimizning qisqa, tezkor takroridir.
Agar biz bu maktablarni buzib tashlashni va maktab tizimini qayta qurishni boshlamasak, qolganini sinab ko'rishga ham arzimaydi.
Meni nima harakatga keltiradi, va bu qattiq eshitilishi mumkin, o'lim.
O'limni oddiygina o'ylaganimda, o'lim to'shagimda o'zimga nima deyishni xohlayman yoki nimadan afsuslanmaslikni xohlayman?
Va bu narsani men o'zimga juda tez-tez eslataman.
Men har kuni o'zimning eng yaxshi versiyasi bo'lishni xohlayman, chunki hayotimni to'la-to'kis yashamaganim
va unga barcha kuchimni bag'ishlamaganim uchun o'zimni ayblashni hech qachon istamayman.
Har kuni o'zingizni to'liq bag'ishlamaslik uchun hech qanday sabab yo'q.
Ko'pchilik odamlar mendan doim so'raydi: bularning barchasini qanday uddalaysan?
Ammo aslida bu men juda minnatdor bo'lgan hayotni yashash istagi – bu ikkinchi maslahat: minnatdorchilik –
men bu hayot uchun nihoyatda minnatdorman va undan to'liq bahramand bo'lishni xohlayman.
Va bu menga nihoyatda kuch bag'ishlaydi: bir tomondan cheklanganligim, boshqa tomondan shunchalik ko'p narsaga erishish
uchun shunchalik ko'p energiya olishimga bo'lgan minnatdorchilik.
Men buni uzatib bera olaman.
Aziz tomoshabinlar, albatta bir narsani payqadingiz: Najotkordni kutish befoyda, chunki Najotkor allaqachon bu yerda.
Sen o'zingning najotkoring.
Mavzu ertangi kungi global mojaro hal qilish bo'lib, albatta, biz global muammolar bilan shug'ullanmoqdamiz.
Katta qochqinlar harakatlarining asosiy sabablaridan biri, iqtisodiy urush bo'lsin yoki
harbiy mojarolar bo'lsin, shubhasiz urushdir.
Bu rivojlanishlardan foyda ko'rayotganlar korporatsiyalar va lobbilardir, va bu mojaro zanjirini buzish kerak.
Xo'sh, bu albatta tobora yomonlashayotgandek ko'rinadi.
Biz hozir haqiqatan ham Grand Hotelning qirrasida turibmiz.
Haqiqat shundaki, biz hozir bevosita juda qizg'in urushga aralashib qolishimiz mumkin.
Fuqarolik inshootlari hamma joyda vayron qilinmoqda. Bu esa tabiiy ravishda butun dunyo bo'ylab
qochqinlarning ulkan to'lqini paydo bo'lishiga sabab bo'lmoqda.
Va boy mamlakatlardagi hukumatlar munosib javob berishga hech qanday tayyor emas va xohlamaydi.
Aksincha, butun qochqinlar inqirozi tijoratlashtirilmoqda.
Xo'sh, masalan, Germaniyada Serco nomli kompaniya mavjud.
Bu Britaniya konglomerati bo'lib, o'z mahsulotlarining 30 foizini mudofaa sohasida sotadi yoki bozorga chiqaradi va
Germaniyada 120 dan ortiq boshpana markazlarini boshqaradi.
Juda foydali biznes, va u, ayniqsa koronavirus pandemiyasi paytida, nafaqaxonalar yopilishiga ham sababchi bo'lgan.
Bu juda jiddiy masala. Pensiya uylarini koronavirus bahonasida ataylab bankrotlikka olib kelishdi.
Va biz shunchaki shuni ko'ramizki, odamlarning azob-uqubatlaridan cheksiz foyda olish to'xtatilmagunicha.
Bu shuni anglatadiki, aslida moliyaviy spekulyatsiyalarni cheklash zarur.
Dunyoning azob-uqubatga botishiga sabab bo'layotgan narsa, masalan, dollar hukmronligidir.
Ko'plab mamlakatlarni azob-uqubatga solayotgan narsa nima? Bu sanksiyalar.
Bu moliyaviy bozorlarda butun davlatlar va iqtisodiyotlarning inqiroziga oid taxmindir.
Ular shunga tayanishmoqda va sotib olgan matbuotni mamlakatni vayron qilish uchun mos ravishda ishlatishmoqda.
Va aslida kim mas'ul?
Bu yerda Germaniyada asosan siyosatchilarga gapirish nuqtalari berayotgan investitsiya banklari strateglari.
Siyosat faqat PR va ma'lum strategiyalarni qanday sotish masalasidir.
Biz bu mamlakatlarning barchasida ijtimoiy tarangliklar ham portlayotganini ko'ramiz.
Va men hammaga faqat tinchlanishni va haqiqatan ham bir tushunchani o'ylab ko'rishni iltimos qilaman.
Shunday qilib, pastki qatlamdagilar endi fikr markazlariga aylanishlari kerak bo'ladi, deyish
mumkinki, pastdan yuqoriga qarab fikr markazlari.
Bu tabiiy ravishda bizga migratsiya uchun yangi qurol beradi. Chunki migratsiya qurol.
Bu, shuningdek, boshqa davlatlarni, bu holda Germaniya yoki Avstriyani beqarorlashtirish uchun ataylab ishlatiladi.
Biz hozirda Birinchi jahon urushi oldidagi holatga o'xshash vaziyatni boshdan kechirmoqdamiz: bir-biriga
aloqasi yo'qdek ko'rinadigan mahalliy mojarolar takror-takror yuzaga keladi, ammo ular o'zaro bog'langan.
Shunday qilib, o'sha paytda Balkan urushlari bo'lib o'tgan edi.
Bugun Ukrainadagi va Yaqin Sharqdagi urushlar hech kim istamaydigan bitta katta jangga aylanmoqda.
Menimcha, bu qisman qarama-qarshiliklar, manfaatlar va inson tabiatining eng yomoni tufayli yuzaga kelgani uchun, uni to'liq
do'stlik va tinchlik davrini boshlash ma'nosida oldini olish mumkin emas; buning
o'rniga urush tarafdorlariga barham berish kerak.
Ya'ni, siyosiy sharoit yaratish orqali, o'z manfaatlari uchun boshqalarni urushga undaydigan, undan foyda ko'radigan
va manfaat oladigan odamlar buni amalga oshira olmasin.
Bu siyosatning vazifasidir. Shuningdek, ommaviy axborot vositalari va jurnalistlarning vazifasi ham shunday vaziyat yaratishdir.
Va odamlarga aniq tushunarli bo'lsin: hech narsa tasodifan sodir bo'lmaydi – hech narsa kutilmaganda
boshlanadigan urushdan ko'ra puxta tayyorlanmaydi.
Ammo urush boshlangan kontekstda nimadir yo'qoladi: adolat.
Biz bunga yaqinda Suriyada guvoh bo'ldik. Suriya qulashiga ulgurmasdan, uni Isroil samolyotlari
hujum qilib, 250 ta havo zarbalari amalga oshirildi.
Bu muhim nuqta.
Biz it-itni yeyadigan jamiyatda yashaymiz. Biz raqobatli jamiyatda yashaymiz.
Va oxir-oqibat, urush – bu biz ishda qiladigan yagona narsa.
Siz uni pastdan ham ko'rishingiz kerak.
Insonlar aslida qanday qilib ijtimoiylashtirilib, ta'lim berilib va mashq qilinib, buni
normal narsa deb qabul qilishga o'rgatiladi?
Bir kishi shunchaki chetda qolib ketadi. Men bunga qo'shilmayman.
Men shunchaki insoniyatni belgilovchi narsa shundaki, insonlar mo'ljallanganidek ijtimoiy mavjudotlardir, deb hisoblayman.
Ammo bizni haqiqatan ham kichik bo'linmalarda raqobatlashishga chuqur o'rgatishadi va mashq qilishadi. Keyin esa
pastdagilarga zarba berib o'zingiz uchun karyera qurasiz.
Va shu odamlardan siz globalistlarni va hamma narsani qabul qiladigan odamlarni yaratishingiz mumkin.
Menimcha, panelda muhokama qilayotgan mavzularimiz bilan biz tashqaridagi odamlarning 90 foizi bilan
gaplashayotgan bo'lardik, chunki ular biz nimani muhokama qilayotganimizni umuman bilishmaydi.
Ular bizdagidek buyruqni o'zing topadigan, senga yetkazib beriladigan va sen faqat
imzolashga majbur bo'ladigan narsa deb hisoblashadi.
Ammo demokratiya umuman shunday ishlamaydi.
Demokratiya faqat ovoz berish huquqiga ega bo'lish emas, balki ovoz berish majburiyatiga ega bo'lishni ham anglatadi.
Va men ishonamanki, biz hamma joyda turib, buni xohlamasligimizni aytishimiz kerak.
Chunki migratsiya va qaytib kelish masalasiga kelsak, bir narsani aytish kerak: albatta, har bir xalqning
o'ziga xosligini saqlash huquqi bor, bu mutlaqo ravshan.
Ammo bizga kelganlarning ham uyga bo'lgan huquqi bor.
Ular u yerdan umuman ketishni xohlamaydilar.
Ular ham bombardimon qilinmoqda, haydab yuborilmoqda. Ularga o'z madaniyatida yashashni imkonsiz qiladigan
takliflar berilmoqda. Biz buni ham tan olishimiz kerak.
Keyin biz bu ikki guruhni birlashtiramiz. Ular keyin janjallashishni boshlaydilar.
Va biz iplarni tortayotganlarni ko'rmaymiz.
Remigratsiya albatta zarur, chunki men ishonamanki, faqat xalqlar dunyoni globalistlardan qutqara oladi, va
faqat remigratsiya bizning xalqimizni qutqara oladi.
Chunki mening savolim, shu birinchi nutqni yakunlash uchun bermoqchi bo'lgan savolim shuki: nima uchun
hech kim hozir Saudiya Arabistoniga yangi migratsiya to'lqinlari boshlanadimi, deb so'ramayapti?
Nega hech kim hozirda Ozarbayjonga ko'chib kelish to'lqinlari bo'ladimi, deb so'ramayapti?
57 ta islomiy davlat bor, Saudiya Arabistoni nihoyatda boy. Ular Neom deb nomlangan yangi shahar qurishyapti,
ularning ulkan chodir lagerlari bor, ularga yiliga faqat bir marta, Haj uchun kerak bo'ladi.
Ular minglab-minglab narsalarni qabul qila olishardi.
Ular shuningdek hozirda Suriyada sodir bo'layotgan voqealarga qisman aybdor, chunki ular bu
jihodchi militsiyalarni moliyalashtirishga yordam bergan.
Nega Yevropa har doim azob chekishi kerak?
Shunday qilib, Yevropadagi aholi almashinuvi, bu migratsiya quroli, ko'p millatli davlatlarni ixtiroiy ravishda yaratish
— unda biz mahalliy aholi tez orada ozchilikka aylanamiz — bu geosiyosiy masalalardan alohida ko'rib chiqilishi kerak.
Va chaplar, yoki aniqrog'i psevdochaplar, endigina uddalagan bu ajoyib hiyla – ommaviy harakat va ommaviy
ko'chishni ijobiy va gumanitar narsa sifatida tasvirlash.
Va u shunday emas. Na biz uchun, na kelayotgan iqtisodiy muhojirlar hamda boshqa muhojirlar uchun.
Oilalar parchalanyapti; biz demografik vampirizmni amalda qo'llayapmiz. Malakali ishchilarni jalb
qilishimiz kerakligini eshitsam, men o'ylayman:
Biz eng zarur bo'lgan mamlakatlarni talon-toroj qilmoqdamiz.
Mozambikda mamlakatda tayyorlangan shifokorlarning 70 foizi emigratsiya qilgan.
Unda u yerda yashaydigan odamlar qayerga borishadi? Ular Yevropaga ergashadi.
Bu juda muhim nuqta.
Va biz bilan bu yerda tozalash, boshqalarga g'amxo'rlik qilish yoki o'zini fohishalikka berish bilan shug'ullanayotgan
millionlab ayollar ham bo'linib ketgan oilalardir.
Bu ommaviy ko'chish har jihatdan gumaniyaga zid.
Va men siz bilan to'liq rozi bo'laman, biz bu axloqiy ikkiyuzlamachilikni, bu soxta gumanizmni inkor etishimiz va
insoniyatning ommaviy harakati hamda ommaviy safarbarligidan faqat bitta guruh –
globalistlar foyda ko'rishini ko'rsatishimiz kerak.
Xalq bundan foyda ko'rmaydi.
Shunday qilib, agar koronavirusni butunlay ko'rib chiqsangiz, hamma narsa faqat alohida-alohida hisobga olinadi.
Faqat hozirgina odamlar foyda oluvchilar borligini, bu biznes modeli ekanligini va farmatsevtika sanoati
milliardlab milliard daromad qilganini bilib olishmoqda.
Paydo bo'lgan shifokorlar olimlar tomonidan o'tkazilgan, millionlab moliyalashtirish olingan tadqiqotlar evaziga
sotib olingan, bu haqda biz bugun bu yerda allaqachon eshitdik.
Buning evaziga foyda ko'radigan siyosatchilar va ommaviy axborot vositalari mavjud. Kadrlar almashinuvi bor.
Va biz buni har bir murakkab tizimda, migratsiya haqida gapirayotganimizdan qat'i nazar, ko'ramiz; bu,
shuningdek, yirik korporatsiyalar va xalqaro moliyaviy soha foyda ko'radigan biznes-modeli ham bo'lib qoldi.
Xuddi shu qoida, masalan, kelib chiqish mamlakatlariga pul o'tkazmalari uchun ham amal qiladi, ular ba'zan yuqori
komissiyalar va noqulay valyuta kurslariga duch keladi.
Va, albatta, urush eng mukammal biznes-modeldir.
Agar siz NATOning sharqqa kengayishiga nazar solsangiz, qabul qilinishi kerak yoki qabul qilinishni
istagan har bir davlat butun harbiy kuchini NATO standartlariga moslashtirishi kerak bo'ladi.
Bu, albatta, ularning aynan Amerika qurol sanoatiga e'tibor qaratishlari kerakligini
anglatadi. Biz buni allaqachon bugun boshdan kechirdik.
U o'q-dori, uskuna, dasturiy ta'minot va bulutni NATO standartlariga mos keltirishi kerak.
Shunday qilib, yirik texnologiya kompaniyalari – Microsoft va Amazon – Pentagon, CIA va NSA uchun bulutli
xizmatlar ko'rsatib yuzlab milliard dollar daromad qilishdi.
Katta ma'lumot ahtapotlari paydo bo'ldi. Katta biznes modeli paydo bo'ldi.
Va ayniqsa betakror jihati shundaki, asosiy foyda oluvchilardan biri – BlackRock, ko'plab qurol ishlab chiqaruvchilarda katta
manfaatdorlikka ega bo'lgan kompaniya – bir necha kun oldin ommaga ochiq bo'ldi va Ukrainaga qayta
tiklash jamg'armasini ko'rishni xohlashini bildirdi.
"Biz buning uchun hech qanday pul xohlamaymiz", deyishdi ular beparvo tarzda, "biz faqat ularni
boshqarishni xohlaymiz, shunda ularning BlackRock kompaniyalari ham undan foyda ko'rishi mumkin."
Demak, bu ancha kinik biznes-modeli.
AQShda hech qachon to'lanmaydigan ulkan qarz yuklamasi mavjud.
Va o'sha paytda urush tahdidi kuchayadi.
Siz buni bir marta qilishingiz kerak, avvalgi urushlarda har doim ko'rib kelganimizdek: moliyaviy dunyo, kafilliksiz akkreditivlar
yoki fiat pullar hech qanday qo'llab-quvvatlashsiz qolganda, keyin hammasini tozalab tashlashingizga to'g'ri keladi.
Keyin stolni bo'shatib, hamma narsani yuvib, urushdan so'ng Bretton Vuds kabi yangi
jahon tartibini noldan yaratishingiz kerak.
Odamlar Tramp osmondan tushadi va hammasi yaxshi bo'ladi, deb o'ylashadi. Bu sodir bo'lmaydi.
Bu bizni falaj qilmoqchi bo'lganlarning manfaatlariga ko'proq mos keladi. Ular bizni qutqarilamiz, deb
ishontirmoqchi, chunki shunda biz buni o'zimiz qilmaymiz.
AQShda bo'lib o'tgan hujumdan so'ng, Tramp deyarli muqaddas maqomga erishdi.
Bunday ilohiy taqdirdir, u harakatni keltirib chiqardi va to'pni o'tkazib yubordi.
Bu emas.
Ehtimol uni o'qqa tutish kerak edi, ehtimol u omadli bo'lgan, bilmayman. Lekin u ilohiy mavjudot emas.
Tramp "Buyuk Britaniyani yana buyuk qilaylik" shiori ostida saylov kampaniyasi olib bordi.
Va bu jiddiy qabul qilinishi kerak. Ammo nima anglatmasligini ham aniq tushunishimiz kerak.
Amerikani yana buyuk qilish Germaniyani suveren qilishni anglatmaydi. Yoki Yevropani buyuk qilishni ham.
Yoki dunyoni yaxshiroq joyga aylantiring, lekin Amerika manfaatlarini himoya qiling.
Bu uning Amerika Qo'shma Shtatlari prezidenti sifatidagi burchidir. Shu maqsadda u saylangan.
Ammo shubha paydo bo'lsa, u buni boshqa davlatlarning, boshqa manfaatlarning va boshqa suverenitetlarning hisobiga qiladi.
Biror mamlakat faqat hokimiyat bazasi yoki bir oila tomonidan boshqariladi, degan g'oyaga hech qachon
ishongan bo'lmaslik kerak; aksincha, har bir mamlakatda turli hukmdorlar yoki boy oilalar mavjud.
Arend Oetker, 2005 yilda Atlantikbrück rahbari bo'lgan, Amerikani 200 ta boy oila boshqarishini va biz ular
bilan yaxshi aloqalar o'rnatishni istashimizni aytgan.
Va hozir Donald Trampni qo'llab-quvvatlayotganlar ilgari boshqalar tomonidan haqiqatan ham
qo'llab-quvvatlanmaganliklarini his qilishgan.
Endi ular ovoz berishadi, ular otni poygaga yuborishni yoqtirishadi, lekin bu ham xuddi o'sha poyga.
Shuning uchun hech narsa o'zgarmaydi.
Ammo kimdir kelib buni yaxshiroq qilishini kutayotganimiz biz qanday tarbiyalanganimizni ko'rsatadi.
Demokratiyada, qarorlarni fuqarolar qabul qiladigan joyda, biz har to'rt-besh yilda saylay oladigan qutqaruvchini kutamiz.
Bu biz qabul qilishimiz kerak bo'lgan birinchi narsa. Bu rost bo'la olmasligi mumkin.
Bu shuni anglatadiki, keling, omadimizni sinab ko'raylik. Ammo agar hozirda Suriyada hokimiyatni o'zgartirishni
kim ilgari surayotganini so'rasangiz, kim deb aytardingiz?
Ular britaniyaliklar tomonidan tayyorlangan ukrainalik askarlar edilar.
Ular hozir Ukrainada kerak emasmi? Hozircha yo'q. Ular u yerda endi hech narsa qila olmaydilar.
Ammo Suriyada ular hali ham farq yaratishi mumkin. U yerda ular dunyodagi eng katta benzin quyish shoxobchasida.
Va shunda Trampdan keyin Ukrainada nima bo'lishi kerakligi borasida sizda biroz muzokara kuchi bo'ladi.
Aytgancha, britaniyaliklar bu borada ancha oldinda, bu esa ularni hech qayerda topib bo'lmasligidan ham ko'rinadi.
Britaniyaliklar bu ishni haqiqatan ham juda yaxshi uddalaydi.
Xo'p, aytishim kerakki, bu haqiqatan ham janobona. Bu After Eight uslubi.
Ular paydo bo'lmaydi. Mana shunchalik ular muhim.
Va shunday qilib, Suriya bilan biz bir vaqtning o'zida ikki o'yinchini doskadan olib tashlaymiz.
Ular shia yarimoyini, Ya'mandan, Livan va Suriyani vayron qilishyapti.
Har tomondan bombardimonlar bo'lyapti. Hech kim bu haqda gapirmaydi.
Va shu bilan bir vaqtda, agar ular ruslarni Suriyadan haydab chiqarsa, va aynan shu narsa bu harakatning
maqsadi bo'lsa, ular Tartusni o'yindan chiqarib tashlaydi.
Rossiyaliklar uchun u yerda eng muhim va yagona O'rta yer dengizi porti.
Shunday ekan, biz o'zimizni bitta inson oilasi deb ko'rib, o'zimizdan so'rashimiz
kerak: kelajakda qanday yo'l tanlamoqchimiz?
Chunki biz barchamiz uyga ega bo'lish huquqiga egamiz.
Va g'alati tomoni shundaki, hamma narsa yetarli emasdek emas. Hamma uchun yetarli.
Agar biz uni adolatli taqsimlaganimizda, ommaviy ko'chish bo'lmas edi.
Ammo bu yerda sodir bo'layotgan siyosiy intriga shundan iborat. Bu har sohada Makyavellidir.
Biz nemis tilida so'zlashadigan dunyo uchun milliy tuyg'u rivojlantirishimiz kerak. Bu boshqalar ahmoq degani emas.
Ammo bizda nemis tilida so'zlashadigan dunyoga, til hamda madaniy hududga bo'lgan huquq bor va biz buning bilan faxrlanamiz.
Biz shunchaki shuni aytishimiz mumkin.
Va bu biz dasturlashtira oladigan birinchi narsa, chunki shunda odamlarni o'zimiz bilan birga
olib yuramiz, chunki bu ular uchun aniq ko'rinadi.
Biz yana bir bor o'z tamoyillarimiz uchun milliy g'ururni uyg'otib, uni sahnaga olib chiqishimiz mumkin.
Biz nemis tafakkuri, nemis madaniyati va nemis muhandisligini qo'llab-quvvatlaymiz.
Va biz nemis savdosini ham qo'llab-quvvatlaymiz.
Chunki nemislar tarixdan nimadir o'rgangan bo'lsa, bu urush yaxshi g'oya emasligi va biz g'alaba qozonmaymiz.
Men kimdir biz Rossiyaga qarshi kampaniyada g'alaba qozonishimiz mumkin deb o'ylashini bilmayman.
Xo'sh, men o'rgangan hikoya oxirgi safar unchalik yaxshi chiqmadi.
Men buni qilmas edim.
Va menimcha, odamlar Konstitutsiyani himoya qilish idorasi, maxfiy xizmatlar va Federal jinoyat politsiyasi
idorasi qanchalik chuqur davlatlar tomonidan suiiste'mol qilinganini bilsalar, dahshatga tushishardi.
Va endi xavfsizlikni himoya qilmaydi, balki faqat jinoyatga, ayniqsa mavjud va juda yomon bo'lgan
uyushgan jinoyatchilikka qarshi, ammo o'z fuqarolariga, ommaviy axborot vositalariga qarshi.
Bu keyingi hiyla: demokratiyani hozir saqlab qolish, keyin esa bekor qilish uchun.
Bu sharqiy shtatlardagi saylov natijalarida ko'rinadi.
Turingiyada, saylovda 32 foiz ovoz bilan eng katta g'olib bo'lgan AfD hozirda to'rt partiyali
koalitsiya tuzdi, uni uch partiyali ittifoq deb atashadi.
Va siz chap qanot bilan, ya'ni SED bilan yana bir ittifoq tuzasiz.
CDU bularning barchasini faqat bir nechta vazirlik lavozimlari uchun hokimiyatni saqlab qolish maqsadida qo'llab-quvvatlaydi.
Barcha muassasalar, jumladan siyosat, ommaviy axborot vositalari va sudlar, koronavirus
misolida ko'rib turganimizdek, omadsiz bo'lib qolmoqda.
Va bu albatta sof shakldagi chuqur davlatdir>/i>
Odamlar hali ham qandaydir qilib qonuniy hukumatni saylay olishlari mumkinligi haqidagi soxta tasavvur,
aksariyat hollarda bu shunchaki o'xshash nomzodlar o'rtasidagi tanlov bo'lib qolgan, endi o'z nihoyasiga yetmoqda.
Ammo biz propagandaga va ta'limga shunchalik singdirilganmizki, agar hozir to'g'ri odam kelib
chiqsa, men unga pul tikardim, deb o'ylaymiz.
Va bu sodir bo'lmaydi. Bu yana markazlashgan bo'lardi.
Va eng muhim nuqta shuki, turib aytish kerak: "Men kutmayman, hoziroq boshlayman va buni o'zim qilaman."
Va odatdagi gumon qilinuvchilarni bezovta qilayotgan narsa shundaki, biz shunchalik o'zimizga ishonganmizki, shu
yerga kelib oddiygina: "Sizlar qanchalik kulgili qushlardirsiz, endi hech qanday tahdid solmaysizlar", deb aytamiz.
Qiziq, sen u yerda nima qilyapsan.
Men ko'pincha bir imperiyaning qanchalik barqaror ekanligini va bu aloqa vositasi bilan
bog'liq bo'lishi mumkinligini tahlil qilaman.
Bu murakkab tuyuladi, lekin u oddiy.
Dunyo hech qachon ko'rmagan eng barqaror imperiya qadimgi misrliklarnikisi edi.
Ular toshda muloqot qilishgan, buni siz hozir ham ko'rishingiz mumkin.
Bugun biz Marconi davridan beri eng tez rivojlanayotgan aloqa vositalari bilan ishlayapmiz. Va bugun
bizda raqamli tarzda ishlaydigan global imperiya mavjud.
Agar siz bu global imperiyaning quvvatini uzib qo'ysangiz, hammasi tugaydi. U mavjud bo'lishni to'xtatadi.
Bu shuni anglatadiki, ustimizdagi nazorat mobil qurilmalarimiz orqali ham amalga oshiriladi.
Ularni chetga qo'yganimizda, raqamli qurilmalarimizni o'chirganimizda, biz ko'rinmas bo'lamiz. Bu bizning qudratimiz.
Quvvat shundaki, biz uni endi yoqmaymiz va shunda bizga bog'lanib bo'lmaydi.
Bizga hech narsani oʻtkazib yubormasligimiz uchun doim tayyor boʻlishimiz aytildi.
Biz doim xabardor qilinamiz, aslida doim hushyor turishga majbur qilinamiz.
Quvvatlar muvozanati faqat men miyamga qanday turdagi ommaviy axborot vositalarini
kiritishga ruxsat berishimni hal qilganimda o'zgaradi.
Bu birinchi narsa. Men uni endi tomosha qilmayman.
Biz yiqitilganimizda, qarshi tomon buni qanday uddalagani ustida o'ylashimiz kerak.
Ken allaqachon aytib o'tganidek, ular bunga ushbu fikr yuritish markazlari, ya'ni
maxfiy transatlantik tarmoqlar orqali erishdilar.
Biror narsa har doim bizga, deyish mumkinki, hayratga soladigan tarzda taqdim etilar edi.
Biz hozir tarmoq o'rnatishni boshlashimiz kerak.
Biz o'z fikr yuritish markazlarimizni tashkil etishimiz kerak.
Germaniyada juda ko'p ajoyib tashabbuslarimiz bor, lekin ularning barchasi bir-biridan bexabar.
Jühnde'da energiya jihatdan o'z-o'zini ta'minlaydigan qishloq tashkil etilganda
g'ildirakni qaytadan ixtiro qilishga hojat yo'q.
Va boshqa joyda ham kimdir buni qilishni xohlaydi. Keyin u yerda tajriba to'plashingiz mumkin: odamlarga
buni juda yaxshi, tushunarli tilda yetkazadigan professional jurnalistlarni jalb qilasiz.
Buning uchun mutaxassislar kerak.
Men ishonamanki, universitetlarda, kurtkalarining cho'ntagiga yumruqlarini tiqib olgan, izolyatsiyaga tushgan
va o'z mutaxassisliklarini jamoatchilikka taqdim etishni istaydigan ko'plab professorlar bor.
Va biz buning uchun biror narsa qilishimiz kerak. Va menimcha, ha, biz o'zparastlikni
kamaytirishimiz kerak; berish olishdan ko'ra barakaliroqdir.
Bu juda mamnun qiladi. Biz buni koronavirus pandemiyasi paytida ham ko'rdik – qanday ichki kuch rivojlantirganimizni,
bir-birimizga yordam berishda qanday quvonch his qilganimizni.
Va menimcha, bu haqiqatan ham bir qudrat. Shu bilan biz, ha, chuqur davlatni eskirgan holga keltira olamiz.
Muammoni anglab yetgan va tushungan ko'pchilik odamlar orqaga qaytmaydi.
Bu olma daraxtidan mevalar tushgandek. Ba'zilari erta tushadi, ba'zilari kech tushadi.
Bu degani, biz uyg'otgan har bir kishi elitalarning deyarli abadiy yo'qotgan odamidir.
Siz bizni turishga majbur qildingiz.
Biz buni koronavirus pandemiyasi davrida payqadik, va ushbu AUF1 paneli ham bizning o'zimiz qanchalik kuchli,
qanchalik bog'langan va qanchalik ishonchli bo'lib qolganimizni tan olishimizning belgisi.
Men shuningdek, tomoshabinlar bu qiyin ahvolimizdan qanday chiqishimiz mumkinligi ustida asosiy kasbi
bo'lib, to'liq stavkada ishlayotgan odamlar borligini ko'rib, umid olishlarini istayman.
Va men ishonamanki, Korona aksariyat odamlarda bir tur siyosiy voyaga yetishni qo'zg'atdi.
Va endi bizni ko'chib chiqishga majbur qilishyapti va biz ko'chib chiqishimiz kerak.
Va bir marta uyimni tark etib, biroz vaqt uzoqda bo'lsang, otam yoki onam menga go'zal eski bolalik yotoqxonamga qaytib ko'chib
kelishim uchun nima taklif qilmasin, men baribir qaytmayman.
Birinchidan, otam vafot etgan, onam esa biroz es-hushidan ozgan.
Bu mamlakatlarga ham qo'llanishi mumkin: Taklif uchun katta rahmat. Ammo men ulg'ayib bo'ldim va hayotimni o'zim boshqaraman.
Va buni inkor etadigan har kim erkinlikka loyiq emas.
Bugun biz ushbu turli mavzular orqali kelajakga nazar tashlashga muvaffaq bo'ldik va zarur quvvatni
rivojlantira olsak, u qanday ko'rinishini ko'rishga erishdik.
Biz xalqga qaytarishni istagan narsa, bizdan tortib olingan edi.
Va aynan shu harakatlantiruvchi kuchdir. Va biz barchadan ustun bitta narsani isbotladik. Biz nimadirga erisha olamiz.
Bizga aniq maqsadlar va aniq kelajak tasavvuri kerak. Va biz ularga qat'iy iroda bilan intilib ishlashimiz kerak.
Va biz buni qila olishimizni isbotladik, hozir ham qilmoqdamiz va kelajakda ham qilishni davom ettiramiz. Rahmat.
Har bir kishi hozir nima qilishi mumkin?
Xabarni tarqating, xabarni tarqating, xabarni tarqating, va bu faqat onlayn ommaviy axborot
vositalari orqali emas, balki ataylab oflayn ham.
Xuddi otam Ivo Sasek S&G tarmog'i misolida 15 yildan beri qilayotgani kabi.
Siz odamlarni ilhomlantirib shunday deyishingiz mumkin: "Faqat buni ikki kishiga uzating, va har safar ikki
kishiga uzatganingizda, uni yana-yana uzatavering. Shunda yigirma bosqichda dunyoning oxiriga yetib borasiz."
Bu raqamli darvozalar yopilgach, odamlarni nimaga ishontirib yengib olish mumkinligiga bo'lgan haddan tashqari qiziqish.
Bu strategik tarmoqlarni, mahalliy darajada tashkil etilgan tarmoqlarni talab qiladi.
Xabarni tarqating, imkon qadar ko'p tarqating – raqamli yo'l bilan, va agar bu cheklovda
qolsa, oflayn tarzda ham imkon qadar ko'p tarqating.
Buni har kim qila oladi.
Ushbu videoni ikki kishiga yuboring.