Sigurisht, kishim ngjarje të njohura si përpjekja për atentat ndaj Trumpit.
Sigurisht, unë hyra në detaje të hollësishme për atë.
Të gjithë notuan jashtëzakonisht mirë, pra çfarë ndodhi vërtet? Kush e orkestroi dhe pse?
Dhe a ishte Shteti i Thellë apo ishte një kryerës i vetëm?
Nëse atentati do të kishte qenë i suksesshëm, çfarë do të kishte ndodhur më pas?
Ceremonia e hapjes së Lojërave Olimpike në Paris ishte një festë krejtësisht bizare, dhe krijonte përshtypjen se dekadenca
dhe kaosi ishin të vetmet gjëra që vërtet mbizotëronin atje.
Por kjo është vetëm sipërfaqësore; në të vërtetë, ishte një prodhim i planifikuar me kujdes.
Unë jam këtu me gazetarin investigativ të pavarur Gerhard Wisnewski. Kam privilegjin ta intervistoj.
Ju falenderoj shumë për kohën tuaj, zoti Wisnewski.
Faleminderit shumë për kohën tuaj, faleminderit.
Do të ishim shumë të interesuar të dëgjonim për librin tuaj, të cilin e botuat disa vjet më parë, me titullin "Fshehur,
mbuluar, harruar – Ajo që nuk ishte në gazetat," dhe sapo keni publikuar një libër tjetër për vitin e kaluar.
Shikuesit tanë dhe ne vetë jemi natyrisht shumë të interesuar të dëgjojmë nëse mund të na jepni disa pika
kryesore, disa vështrime të asaj që do të ndodhë atje.
Po, sigurisht, ky botim vjetor po publikohet tashmë për herë të 18-të, dhe së shpejti do të kemi arritur 20 vjet!
Dhe, si gjithmonë, trajton çështje të njohura dhe të panjohura nga viti i kaluar.
Dhe gjërat e njohura, natyrisht, trajtohen në një mënyrë që nuk janë trajtuar nga rrjedha kryesore.
Dhe për këtë arsye e shoh librin si një korrigjim të nevojshëm, për të treguar këtë histori ndryshe, për ta
vazhduar tregimin e saj, ose për të sjellë gjëra që deri tani nuk janë trajtuar nga mediat.
Dhe, natyrisht, kishim ngjarje të njohura si përpjekja për atentat ndaj Trumpit.
Sigurisht, unë hyra në detaje të hollësishme për atë.
Të gjithë notuan jashtëzakonisht mirë, pra çfarë ndodhi vërtet? Kush e orkestroi dhe pse?
Dhe a ishte Shteti i Thellë apo ishte një kryerës i vetëm?
Ose disa shumë ekstreme: "Trump e inskenoi vetë këtë për të përmirësuar shanset e tij në zgjedhje" — dhe unë në fakt arrita
të bëja një hap të madh përpara dhe arrita në një përfundim.
Dhe mbi të gjitha, ajo që bëra për herë të parë: të gjithë gjithmonë shikonin në të kaluarën, analizonin
atentatin me retrospektivë, gjë që është shumë e lavdërueshme, dhe nuk dua ta nënvlerësoj aspak!
E kam bërë tashmë, është edhe aty.
Duhet të shikosh çdo detaj dhe të pyesësh veten çfarë ka ndodhur vërtet këtu, por unë shkova edhe një hap më tej dhe
pyeta: "Nëse atentati do të kishte qenë i suksesshëm, çfarë do të kishte ndodhur më pas?" Pyetje e mirë, po!
Çfarë do të kishte ndodhur atëherë? Dhe pastaj papritmas shohim se si një sistem i tërë përbëhet nga
elementë individualë që padyshim do të kishin siguruar pushtetin për qeverinë demokratike.
Trump do të ishte larguar gjithsesi, por nuk do të kishte pasur asnjë mundësi për të
propozuar ndonjë tjetër nga Partia Republikane.
Pyetja do të ishte, ose gjëja më e përshtatshme do të ishte, thjesht të pezullonim zgjedhjet. Fund i historisë!
Ajo grua atje, ajo e paaftë Kamala Harris, nuk duhej kurrë të përballej me një fushatë zgjedhore.
Pra, gjithçka do të kishte shkuar mrekullisht nëse atentati do të kishte qenë i suksesshëm, dhe mund ta shihni që padyshim
ka më shumë se kaq. Ende nuk po zbuloj gjithçka! Çfarë turpi!
Por mund ta shihni se si do të ishte zhvilluar i gjithë ky sistem, sistemi i planifikuar. Kjo
është thjesht një temë e detyrueshme, duhej të bëhej.
Sigurisht, sepse ka rëndësi politike globale, por ka edhe shumë çështje të tjera.
Po, ne gjithashtu patëm vdekjen, vdekjen misterioze të këtij kritikuesi të regjimit rus, Navalny. Dhe çfarë ndodhi atje?
Pra, natyrisht, ai u vra nga Putini, thonë mediat kryesore, natyrisht, kjo është e qartë.
Sigurisht. Në burg, siç ndoshta të gjithë kanë dëgjuar në njëfarë mënyre.
Ishte e qartë se vetë Putin do të shfaqej me një thikë kasapi. Kjo dihet mirë.
Dhe po, ishte gjithashtu shumë interesante për t'u vëzhguar, sepse problemi ishte se Navalny ishte një aleat perëndimor.
E gjithë fondacioni i tij kundër korrupsionit drejtohet, le të themi, nga manipulues të fijeve perëndimore.
Pra, në fund të fundit, kjo fondacion kundër korrupsionit është elementi i vetëm rus.
Pra, Navalny ishte një operacion provokimi perëndimor, fare thjesht.
Dhe tani ata kishin një problem: ai ishte dënuar me 19 vjet burg. Pra, çfarë do të bëjmë me këtë burrë tani?
Ai nuk mund më të udhëheqë demonstrata, nuk mund më të arrestohet në një mënyrë që të tërheqë
vëmendjen e publikut, dhe nuk ka më procese sensacionale.
Si e përdorim këtë tani për propagandë?
Dhe nga këndvështrimi im, ata tani kanë bërë një lëvizje shumë të zgjuar, sepse e eliminuan atë nga jashtë, por pastaj ai
u ngjall përsëri, miti Navalny, në formën e vejusës së tij.
E cila tani papritmas po tërheq vëmendjen e publikut, më shumë se kurrë më parë.
Pra, praktikisht në çastin e saktë të vdekjes së tij, u shfaq në Konferencën e Sigurisë në Mynih, ajo konferencë
nxitëse e luftës, dhe praktikisht i bëri thirrje Perëndimit të marrë armët kundër Rusisë, kundër Putinit!
Pra, është sikur tani të ishte ushtria e tyre private, NATO apo diçka e tillë.
Në të vërtetë, është e kundërta: është thjesht një pasuri private e NATO-s dhe fuqive perëndimore. Një instrument, një mjet.
Por ata arritën të çlirojnë mitin Navalny nga burgu duke e transferuar atë tek vejusja e tij.
Dhe vejusja tani duhet të vazhdojë me propagandën. Për shembull, tema të tilla si këto.
Kjo do të thotë se me arrestimin e 19-vjeçarit mund të lindin shqetësime se ai mund të
fillojë të flasë pa masë ose të zbulojë vetveten.
Do të thotë, kjo është një kohë e gjatë. Të lodh!
Dhe në rastin e Eppsteinit, pamë se ai papritmas kreu vetëvrasje.
Kjo gjithashtu mund të jetë një mënyrë për t'u çliruar nga kritikët e regjimit.
Absolutisht, është shumë e mundur. Ne të gjithë e dimë që njerëzit mund të ndryshojnë brenda 19 vjetësh.
Dhe pastaj, natyrisht, ai do të kishte pasur mjaft kohë për të menduar se çfarë lloj kukulle
ishte në të vërtetë, çfarë lloj mjeti po përdorej!
Dhe është mirë që e përmend, mund të ketë qenë një masë paraprake, dhe nuk është aq absurde sa tingëllon, sepse në burg,
madje edhe në Rusi, mund të sigurosh çdo gjë: drogë, armë, helm.
Ka edhe agjentë, ose mund të blesh të burgosur për ta helmuar atë, pa problem! Me të vërtetë, pa problem.
Dhe më tepër, siç kam shkruar edhe unë, është shkruar shumë për trajtimin e tmerrshëm në këto burgje dhe kampe dhe
për mënyrën se si ai po ngacmohet atje e kështu me radhë.
Por ka video, pak para vdekjes së tij, ku ai duket mjaft i gëzuar.
Ai pati një seancë tjetër, një gjykim në një gjykatë pranë këtij kampi penal.
Por ai po bënte shaka me kryetarin, po, shaka përpara e mbrapa, diçka si: "Po më mbaron ngadalë paratë, ndoshta
mund të më transferosh pak nga paga jote si gjykatës?"
Ai tha po! Dhe të dy qeshën e gjëra të tjera.
Mund ta lexoni me të vërtetë për këtë në disa burime, madje edhe në burime perëndimore, me të cilat, natyrisht, jo të
gjithë janë të njohur, se ai në të vërtetë ishte në humor të mirë, i gëzuar dhe nuk kishte asnjë problem.
Mirë, ai duhej ta priste, ai e kishte krijuar këtë të ardhme për vete. Nuk ishte çudi që ai po rrinte aty!
Ai ishte shumë provokues, kaloi të gjitha vijat e kuqe, pa asnjë dyshim!
Ishte thuajse sikur të ishte me qëllim. Me të vërtetë pyesje vetes: a është kjo ajo që ai dëshiron?
Do të thoja se ai ishte praktikisht i mbaruar për tërë operacionin e propagandës, 19 vjet në burg, kaq ishte.
Dhe siç e përmende tashmë, rreziku që ai mund të thyhet më në fund dhe të zbulojë gjithçka.
Ndoshta pas 10 vjetësh, pas 15 vjetësh, po, por natyrisht që nuk mund të përdorje diçka të tillë.
Me fjalë të tjera, burri duhej të eliminohej. Shumë qartë.
Dhe ai u bë një hero, për të thënë kështu. Dhe shpirti i tij, miti i tij dhe gjithçka tjetër jetojnë përmes vejusës së tij.
Po, ishte e pabesueshme. Vetëm imagjino, ai vdiq pikërisht në ditën e Konferencës së Sigurisë në Mynih, dhe
disa orë më vonë vejusha e tij u shfaq në konferencë për të mbajtur një fjalim. Rreth vdekjes së tij.
Kjo të bën të pyesësh veten... Unë nuk jam vërtet i njohur me fjalimet e papërgatitura në këtë Konferencë të Sigurisë në Mynih.
A ishte ndoshta planifikuar më parë? Domethënë, kjo paraqitje, gjithçka e kohëzuar, apo çfarë? Ngazëlluese!
Epo, është mjaft e çuditshme, apo jo?
Absolutisht, po, kështu që sjellja e kësaj lidhjeje është shumë interesante. Ti e trajton këtë më në detaje në libër, apo jo?
Po, përshkruhet në detaje, së bashku me shumë tema të tjera, natyrisht. Oh po, kam një teori anti-konspiracioni.
Oh po, interesante, duam ta dëgjojmë këtë!
Diçka krejtësisht e re. Presidenti iranian Raisi u rrëzua me helikopter.
Dhe në fakt specialiteti im është hetimi i atentateve, dhe të gjithë menjëherë filluan të bërtisnin, madje edhe në
skenën e mediave alternative: "Atentat, atentat nga Izraeli" e kështu me radhë, dhe "armët e motit" apo çfarëdo tjetër.
Pa asnjë provë, natyrisht, dhe pastaj e shqyrtova me shumë kujdes këtë aksident me helikopter dhe kam pak,
fare pak ekspertizë, sepse më parë shoqëroja ekspertët në hetimin e aksidenteve të avionëve.
Më parë quhej Zyra Federale e Hetimit të Aksidenteve Ajrore ose diçka e tillë. Dhe po, ka disa faktorë interesantë atje.
Për shembull, njerëzit thonë: "Pse u rrëzua atje? Mot i mirë ishte dhe gjithçka."
Por kur e shikon nga afër, procesi është pak i ndryshëm.
Pra, ishte një grup me tre helikoptera, me presidentin Raisi në helikopterin e mesëm dhe helikopteri i parë po fluturonte mbi
malet e një vargmal tre mijë metra të lartë, kur papritmas piloti i helikopterit të parë
tha: "Duhet të ngjitemë, ka re përpara nesh."
Pra, ajo që ne e shohim si mot të mirë, për shembull i përzier, blu dhe i bardhë e
kështu me radhë, shihet pak ndryshe nga pilotët.
Nuk duhet të fluturoni në re. Është e rrezikshme.
Dhe po, kështu ai dha urdhrin për të ngritur, dhe jo, helikopteri i mesëm, më falni, e ngatërrova, ai
dha urdhrin për të ngritur, së bashku me Presidentin.
Ai ishte helikopteri i komandës, natyrisht, dhe të gjithë u ngjitën në dy helikopterët e tjerë, por jo në atë.
Ai u ngrit në re, dhe kjo, natyrisht, është një shkak shumë i mundshëm i aksidentit, veçanërisht pasi ishim në male, dukshmëria
ishte e dobët, dhe pastaj është çështja e humbjes së ngritjes.
Sa më lart të ngjitet një helikopter, aq më pak mund të bartë, dhe unë e kam shqyrtuar
këtë më në detaje sesa mund të diskutojmë tani.
Dhe arrita në përfundimin se ishte qartë një aksident, një aksident i motit.
Sepse ajo që ne ende nuk e konsiderojmë si mot, ato re të bukura të bardha, është mot.
Dhe kjo nuk është pa rrezik për pilotët, sepse brenda reve ka turbulenca të pabesueshme.
Dhe për këtë ai dha urdhrin për t'u ngjitur. Vetëm ai vetë nuk ia doli.
Sipas kërkimeve të mia, kjo ishte sepse kishte arritur kufijtë e kapacitetit të tij.
Dhe vetë iranianët gjithashtu kanë thënë jo, nuk ishte një atentat.
E kuptova edhe unë: raportet dhe citimet, çfarë gjetën, dhe tragjikisht një i burgosur madje mbijetoi për
disa orë dhe ata arritën të flisnin me të në telefon.
Dhe ata e pyetën: çfarë ndodhi e kështu me radhë?
Kishte gjithashtu spekulime se helikopteri ishte rrëzuar, por ai thjesht tha se nuk dinte çfarë kishte ndodhur.
Ai nuk vuri re asgjë; ndodhi shumë papritmas.
Kjo mbetet një mister, por natyrisht që i shërben disa njerëzve, qoftë se ishte një rastësi apo një atentat.
Po, interesante, kështu që e shqyrtuat përsëri dhe e shpjeguat në librin tuaj, apo jo? Shumë mirë!
Pra, për një herë kam arritur praktikisht në përfundimin e kundërt me skenën e mediave alternative, sepse
zakonisht të gjithë jemi pothuajse në të njëjtën faqe.
Fakti që kjo nuk ishte një përpjekje për atentat është diçka që mund të ndodhë, dhe iranianët
gjithmonë kanë pasur probleme me helikopterët.
Në fakt, dy presidentë kanë qenë të detyruar të bëjnë ulje emergjente me helikopter në dekadat e fundit, dy
presidentë iranianë, sepse nuk e di çfarë problemesh kanë atje.
Iranianët kanë të njëjtat probleme me helikopterët si gjermanët me aeroplanët.
Po, saktësisht, me të ashtuquajturën Njësi e Veçantë e Misioneve Ajrore. Po, shkëlqyeshëm, faleminderit.
Po, siç mund ta shihni, ka një sasi të jashtëzakonshme materiali në çdo kapitull. Do të
përmend shkurtimisht edhe disa gjëra të tjera.
Pra, Princesha Kate papritmas u zhduk vitin e kaluar.
Dhe nuk shihej më, mbahej i kyçur me çelës dhe i fshehur nga publiku me justifikime gjithnjë të
reja, dhe pyetja tani ishte: çfarë kishte ndodhur?
Dhe pastaj ajo u shfaq përsëri si një feniks që ngrihet nga hiri disa muaj më vonë, sikur të mos kishte ndodhur asgjë, edhe pse
thuhej se ajo kishte pasur kancer dhe kishte kaluar kimioterapi.
Dhe natyrisht zbulova shumë kontradikta; asgjë prej tyre nuk është e vërtetë, nuk mund të jetë e saktë.
Dhe gjithashtu citoja mjekë dhe profesorë që thanë se kjo histori rreth kancerit është krejtësisht e pavërtetë.
Ose, për ta thënë ndryshe, nuk është koherent; kjo është një mënyrë më e mirë për ta shprehur. Thjesht nuk është koherent.
Dhe deri më sot, ne ende nuk e dimë saktësisht se cili ishte shkaku i kësaj zhdukjeje.
Gruaja u fsheh për mua për rreth pesë muaj, dhe unë thjesht e ndoqa, kjo gjueti kërkimi për princeshën.
Shumë e fortë, po! Por ti ende nuk ke arritur në një përfundim se çfarë saktësisht ndodhi, apo jo?
Sigurisht, ekziston edhe një mundësi krejtësisht e çmendur.
Fatkeqësisht, me të vërtetë ndodh që gjërat që ndodhin prapa skenave, prapa versioneve zyrtare, janë ndonjëherë
jashtëzakonisht të çuditshme. Jashtëzakonisht të çuditshme.
Dhe pastaj guxova të hyja pak më brenda, çfarë tjetër mund të kishte ndodhur?
Pse e publikuan këtë histori të kancerit? Pse u mbajt nën vëmendje të kufizuar?
Pse papritmas i duhej paqe dhe qetësi absolute? Izolim nga publiku e kështu me radhë, dhe kjo të çon në një
rrugë krejtësisht tjetër, por nuk dua ta zbuloj tani.
Shumë emocionuese, padyshim ngre interesin e dikujt.
Dua ta lexoj, dhe jam patjetër i interesuar për mendimin tënd!
Ka një histori tjetër të çmendur, konkretisht mesazhet okulte në ceremoninë e hapjes së Lojërave Olimpike.
Oh po, ishin të çmendur. Të çmendur, po!
Absolutisht skandaloze. Nëse disa shikues ende e mbajnë mend, ishte një festë krejtësisht bizare, kjo ceremoni
hapjeje e Lojërave Olimpike në Paris, dhe krijonte përshtypjen se aty mbizotëronin dekadenca dhe kaosi.
Por kjo është vetëm sipërfaqësore; në të vërtetë, ishte një prodhim i planifikuar me kujdes, dhe gjithçka ishte e koduar.
Një prodhim enigmatik në të cilin e kaluara dhe e ardhmja e njerëzimit zbulohen.
Pra na thanë se ku po shkonim. Simbolikisht, ishte thjesht simbolike.
Pothuajse mund të thuhej se ishte si një ëndërr e çmendur.
Pra, kur e shikon, ishte thuajse si një ëndërr vërtet e çmendur, por ne dimë që ëndrrat mund të kenë edhe kuptime dhe që ëndrrat
funksionojnë me imazhe, dhe kjo gjithashtu funksiononte shumë me imazhe, me imazhe bizare, ashtu si në disa ëndrra
gjithçka duket bizare dhe megjithatë ka kuptim – dhe kjo gjithashtu ka kuptim, ka një domethënie pas saj.
Dhe gjëja më emocionuese është se ku do të na çojë udhëtimi më tej. Na e thanë edhe këtë, dhe po, është e pabesueshme!
Gjatë kërkimit tim, u magjepsa nga mënyra se si gjithçka u vendos në vendin e duhur. Mund ta rekomandoj fuqimisht këtë kapitull.
Shumë emocionuese! Ne e përjetuam në Tunelin Gotthard gjatë hapjes.
Kishte gjithashtu ceremoni që ishin krejtësisht të pakuptueshme.
Askush nuk e kupton, nuk ka më asgjë të përbashkët me artin, është e frikshme.
Tani po flisni për, le të themi, këto mesazhe okulte që po transmetohen atje.
A janë ata thjesht të çuditshëm, apo tashmë janë globalistë?
A është ky tashmë programi që aktualisht po funksionon në mbarë botën?
Epo, Parisi gjithmonë ka qenë kryeqyteti i masonerisë.
Revolucioni Francez u organizua dhe u realizua nga masonët. Robespierre, Danton, Desmoulins – Guillotin, besoj, ishte
gjithashtu mason, shpikësi i giljotinës... kështu që vrasja masive njerëzore gjithmonë ka qenë, duket, nuk e
di, por më duket se është hobi i tyre, nuk kam asnjë ide.
Ky vendndodhje është e rëndësishme, kryeqyteti i masonerisë, dhe ajo që ata arritën këtu në Paris, por edhe për njerëzimin në
tërësi, sepse ishte lindja ose rilindja e demokracisë evropiane, pas Greqisë së Lashtë.
Liria, barazia, vëllazëria e kështu me radhë.
Dhe heqja e monarkive dhe zëvendësimi i tyre me demokraci, e cila është e korruptueshme dhe e blerëshme në çdo kohë.
Ne e shohim këtë çdo ditë me deputetët tanë, sa e lehtë është t'i blesh ata. Shumë prej tyre, jo të gjithë, natyrisht.
Po, tani kemi disa raporte mjaft shqetësuese. "Sektet e Gjakut" – nuk e di nëse jeni të njohur me të – tani është në tre pjesë dhe
trajton shumë viktima të dhunës rituale, të cilat nuk mund të përmbledhen më fare. Ka kaq shumë njerëz që po dalin në shesh.
Kjo do të thotë se e gjithë loja e tmerrshme duket se po zhvillohet diku në anën tjetër të globit.
Lojërat Olimpike nuk janë tipikisht franceze, por më tepër një ngjarje globale, dhe kështu besoj se fije të
përbashkëta bashkohen diku në një departament, duket.
Po, më vjen keq që nuk mund të shoh shumë nga kontributet tuaja për shkak të mungesës së kohës.
Gjej tregime emocionuese si trilogjia që përmende jashtëzakonisht të lavdërueshme, shumë, shumë të mira, mënyra se si shpesh
paraqiten. Shumë, shumë të shkëlqyera, vërtet të admirueshme!
Po, ishte shumë punë. Lois Sasek dhe një ekip me më shumë se 100 kontribues përpiluan këto të
dhëna sepse kishte kaq shumë dëshmi nga dëshmitarët.
Por për ta shkurtuar që të mund të transmetohej fare, me të vërtetë do të kishe ditë e
ditë me material. Shkëlqyeshëm, shkëlqyeshëm!
Faleminderit, do të na bëjë qejf ta përcjellim më tej. Z. Wisnewski, kemi një pyetje për ju. A kishte
diçka tjetër që dëshironit të përmendnit nga libri juaj?
Po, mirë, ishte fundosja e superjahteve pranë Sicilisë, në pronësi të këtij magnati britanik të softuerit, Lynch ishte emri
i tij, dhe duhet ta kuptoni se një vërtetë fole agjentësh të shërbimeve sekrete u fundos bashkë me të, dhe tani rrënojat duhet
të ruhen sepse gjithçka ka të bëjë me kasafortat e jahteve dhe me atë që mund të jetë ose jo brenda
tyre, dhe me rastësitë e çuditshme që ndodhën atje.
Me të vërtetë, deri më sot nuk ka asnjë shpjegim për këtë.
Të gjithë ekspertët thonë se është e pamundur që një jaht i tillë të rrëzohet nga një
fllad ere dhe pastaj të fundoset gjithashtu.
Sepse duhet ta imagjinosh që një jaht lundrues, kur e mbyll, është pothuajse po aq hermetik sa një nëndetëse.
Ai mund të përmbyset praktikisht, por nuk do të fundoset, të paktën jo për një kohë të gjatë.
Me siguri do të ketë pak depërtim uji, por që të fundoset brenda 10 minutash...
Ose ndoshta keni parë varka të përmbysura që qëndrojnë në anë, sepse ajri grumbullohet në trupin e anijes, duke
vepruar si një jastëk ajri, dhe anija nuk mund të fundoset në atë moment, të paktën jo shpejt.
Kjo zgjat pak, dhe ky ndjenjë rënduese si plumb është gjithashtu jashtëzakonisht e çuditshme.
Dhe ka shumë zëra, përfshirë edhe ata të ekspertëve, që thonë se ekziston ndonjë element
misterioz që na mungon, për të cilin nuk dimë.
Pra nuk mund të ketë ndodhur kështu, nuk mund të ketë qenë shkaktuar nga një frymë e thjeshtë ere apo
një rëbë, dhe unë gjithashtu kam hetuar këtë numër.
Ngazëlluese, shumë bukur. Ka ende shumë për të ardhur.
Pra, edhe një herë, ky libër vjen shumë i rekomanduar. Le ta shikojmë dhe ta përfshijmë këtu gjithashtu.
Zoti Wisnewski, nëse mund të guxojmë të bëjmë një kërcim jashtë librit, por do të qëndrojmë në vitin 2024.
Siria, si një fjalë kyçe, tani na ka tronditur të gjithëve shumë. Atje kanë pasur shumë, shumë vite lufte.
Në fund të fundit, Asad, me të gjithë qeverinë dhe ushtrinë e tij, rivendosi rendin, ose kështu dukej.
Dhe tani, papritmas, një ushtri rebelësh shumë e motivuar po pushton të gjithë vendin, ushtria po
ikën me të vërtetë, dhe Asadi po largohet nga vendi.
Cili është vlerësimi yt për këtë? A ke tashmë një?
Është shumë e rrezikshme sepse është ende e freskët, e kuptoj këtë, por ne jemi natyrshëm të interesuar për
përshtypjen tuaj sepse ju njihni temat e përbashkëta.
Pra, nëse e shikon nga lart, duket sikur gjithçka është planifikuar.
Epo, thuajse nuk ka asnjë shpjegim tjetër, sepse ka dy gjëra që përshtaten me njëra-tjetrën si ingranazhet:
përparimi i këtyre të ashtuquajturve rebelë dhe tërheqja totale dhe kapitullimi i trupave qeveritare.
Në mënyrë që në njëfarë mënyre të plotësojnë njëri-tjetrin në një mënyrë domethënëse. Dhe pyetja është, pse?
Normalisht, njeriu do të priste natyrshëm që rebelët të duhej të luftonin jashtëzakonisht fort. Që do të kishte ende vija të
vërteta lufte e gjithçka, dhe pastaj ndoshta në një moment një arratisje ose dorëzim apo
diçka e tillë, por gjithçka shkoi si sahat.
Po ashtu edhe arratisja e Assadit e kështu me radhë. Pra ai ia doli, por padyshim që duhej
të ishte përgatitur diku, kjo është e qartë.
Gaddafi nuk pati sukses, as Sadam Huseini. Të dy u vranë, thjesht.
Dhe natyrisht, por fatkeqësisht është një hap në strategjinë globale të NATO-s, SHBA kundër Rusisë.
Kjo tani përfshin një bazë të re ushtarake të NATO-s në Rumani, një bazë të madhe që aktualisht po planifikohet.
Pra, operacioni i rrethimit po vazhdon në një shkallë të gjerë, dhe tani po bëhet vërtet i rrezikshëm, jo sepse e dua kaq
shumë Rusinë apo zotin Putin, por sepse më pëlqen ekuilibri.
Sepse ata e bëjnë botën më të sigurt. Dhe nëse në një moment përfundojmë me një diktaturë të plotë amerikane, atëherë
këtu nuk do të jetë më argëtuese. Tani nuk është më argëtuese.
Dhe pastaj nuk do të ketë më asnjë kontroll mbi pushtetin, asnjë kundërpeshë, dhe për këtë arsye ne duhet të mbështesim
që Rusia të mbetet një superfuqi – sipas mendimit tim.
Pra, Rusia do të kishte qenë pika ime e radhës.
Rusia qëndroi fort pranë Sirisë gjatë krizës së fundit, gjatë sulmeve të fundit, kur FSA etj. pushtuan Sirinë.
Ata i rezistuan fuqishëm ndikimit të huaj atje, ose, le ta them kështu, ata e mbështetën Asadin.
Mbështetja erdhi nga Irani, nga të gjitha drejtimet.
Si ndiheni për faktin që ky mbështetje e përgjithshme papritmas ka zhdukur?
Mund të jetë një shenjë për Ukrainën se lufta në Ukrainë tani ka angazhuar kaq shumë forca ruse, dhe se kjo madje mund të
ketë qenë pjesë e strategjisë së Ukrainës, për t'i angazhuar rusët atje në atë masë sa të detyrohen të neglizhojnë Sirinë.
Kjo gjithashtu mund të jetë një arsye për këtë kthesë, e cila megjithatë nuk u zhvillua në mënyrë kaotike, por,
siç thashë, shumë rrjedhshëm, jashtëzakonisht rrjedhshëm.
Kjo është e vërtetë. Dhe duket se, që nga fillimi, nuk pati beteja të vërteta në Alepo, Hama, Homs, Damask apo diku tjetër.
Që nga fillimi thuhet se ka pasur urdhra nga komanda e lartë siriane që të mos luftojnë.
Kjo është ajo që sapo thatë, prandaj ishte e çuditshme që e gjithë ushtria dukej sikur po tërhiqej.
Supozoj se do të qëndroni gjithashtu të përditësuar për këtë histori të tërë.
Po, mirë, për vjetarin tim aktual ishte pak vonë, nuk mund të përfshija më çështjen e Sirisë.
Plotësisht e kuptueshme. E keni ruajtur ekskluzivisht për ne që ta transmetojmë drejtpërdrejt këtu në Kla.TV. Faleminderit.
Jo, por me të vërtetë është një pikë e rëndësishme, dhe besoj se është gjithashtu e rëndësishme nga një
perspektivë strategjike globale ta mbajmë nën kontroll.
Ne do të qëndrojmë me kënaqësi në kontakt me ju dhe vlerësojmë vlerësimin tuaj të gjithë situatës. Presim me
padurim të dëgjojmë nga ju me ide të reja. Faleminderit shumë!
Z. Wisnewski, një pyetje e fundit. Tani, në këto kohë të çuditshme që po përjetojmë në mbarë botën, dhe me të gjitha
krizat me të cilat po përballemi – për të cilat shkruani në librin tuaj – shumë njerëz që janë zgjuar ende
mbështeten te Telegram, mediat sociale, rrjetëzimi online, ose kanalet si transmetuesit online që i njohim.
Cili është mendimi juaj për rrjetëzimin e pavarur nga interneti në nivel rajonal? A e shihni të nevojshëm këtë?
Po, absolutisht, sepse mendoj se e gjithë rrjeti i internetit është i shkëlqyer, natyrisht.
Por është virtuale, dhe ti sheh imazhe video të njerëzve, kritikëve, aleatëve, miqve,
por mungon niveli njerëzor, i drejtpërdrejtë.
Sepse mund të nxjerrësh shumë forcë nga kjo, siç po e vërej këtu në këtë konferencë.
Kur i sheh të gjithë, takon me ta dhe i shtrëngon duart e kështu me radhë, kjo të jep
forcë, ndihesh shumë më i lidhur, nuk je vetëm.
Dhe, natyrisht, mund të ofrojë gjithashtu më shumë siguri, veçanërisht në nivel rajonal dhe lokal, nëse aty
keni aleatë që kujdesen pak për njëri-tjetrin, gjë që, fatkeqësisht, është absolutisht e nevojshme.
Prandaj, është shumë e rëndësishme, dhe ne gjithashtu nuk dimë se çfarë tjetër do të bëjnë
me internetin, me censurën dhe kështu me radhë.
Dhe kemi parë gjithashtu që ata kanë fshirë shumë kanale në YouTube dhe diku tjetër.
Donald Trump vetë ishte një viktimë e censurës dhe duhej të përballej me të.
Pra, edhe presidenti aktual i SHBA-së në atë kohë u bllokua nga Twitteri!
Është një ironi e këndshme, natyrisht, që tani shoku i tij, Elon Musk, e ka blerë atë gjë.
Por ne nuk mund ta bëjmë të gjithë tani, prandaj është shumë, shumë e rëndësishme.
Faleminderit shumë, zoti Wisnewski, edhe për këtë frymëzim për shikuesit tanë, për të gjithë ne,
për vlerësimin tuaj dhe punën tuaj të palodhur.
Po, puna juaj nuk duhet nënvlerësuar as, është e palodhshme. Me të vërtetë e admirueshme, e shkëlqyer, e shkëlqyer.
Faleminderit, të vazhdojmë së bashku.
Po, e bëjmë.