فروریختن دیوار برلین در نهم نوامبر ۱۹۸۹ به‌عنوان نتیجهٔ اعتراضات مدنی مسالمت‌آمیز و طولانی‌مدت در تاریخ ثبت شد.
با این حال، شاهد معاصر مایکل ولسکی سقوط دیوار را حرکتی استراتژیک و از پیش
برنامه‌ریزی‌شده توسط نیروهایی پشت «دودستانه» توصیف می‌کند.
مایکل ولسکی با اتکا بر تجربیات شخصی و پژوهش‌های عمیق خود، دگرگونی عمدی جامعه را از آغاز
انقلاب اکتبر در سال ۱۹۱۷ تا به امروز توصیف می‌کند.
او در دههٔ ۱۹۸۰ در تجارت خارجی جمهوری دموکراتیک آلمان کار می‌کرد که این امر به او ارتباطات
بین‌المللی در سطح مدیریت در هر دو آلمان شرقی و غربی داد.
او این‌گونه بود که به تناقضات پیرامون داستان سقوط دیوار برلین پی برد.
در جریان تحقیقاتش، ولسکی از کشف این موضوع شگفت‌زده شد که رهبران منتخب، چه در غرب و چه در شرق، از پیش از سقوط دیوار خبر داشتند.
تحقیقات او تصویری کاملاً متفاوت از آنچه کتاب‌های تاریخ به ما می‌آموزند را آشکار کرد.
مایکل ولسکی به چندین رویداد اشاره می‌کند که اقدام هماهنگ رهبران بلوک شرق و بلوک غرب را در آستانه سقوط دیوار برلین آشکار می‌سازد.
رویداد ۱: در پایان ماه مه ۱۹۸۷، میخائیل گورباچف، رئیس‌جمهور شوروی، و ادوارد شواردنادزه، وزیر امور خارجهٔ او،
از اریش هونکر، رئیس‌جمهور جمهوری دموکراتیک آلمان، خواستند که دیوار برلین را باز کند. هونکر امتناع کرد.
رویداد ۲: چهارده روز بعد، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده، رونالد ریگان، در سمت غربی دروازه
براندنبورگ سخنرانی کرد و همچنین خواستار فروپاشی دیوار شد.
آقای گورباچف، این دیوار را فرو بریزید!
رویداد ۳: در سال ۱۹۸۹، استحکامات مرزی در مجارستان از هم باز شدند که باعث شد فرار شهروندان جمهوری
دموکراتیک آلمان به سمت غرب از طریق اتریش آسان‌تر شود.
رویداد ۴: در ۹ ژانویهٔ ۱۹۹۰، یک شرکت آمریکایی که نزد وزارت بازرگانی خارجی برلین شرقی معتبر بود، سفارشی
را که در دسامبر ۱۹۸۹ از وولسکی ثبت کرده بود، لغو کرد.
این مأموریت در راستای تأسیس یک شرکت فرعی برای توزیع محصولات گروه در جمهوری دموکراتیک آلمان بود.
دلیل: دیگر GDR وجود نخواهد داشت.
در مصاحبه‌ای مفصل ، مایکل ولسکی با جزئیات بسیار بیشتری به «پرونده سقوط دیوار» می‌پردازد و رویکردی برنامه‌ریزی‌شده
با منافع پنهان از سوی رهبران شرق و غرب را فاش می‌کند.
ولسکی همچنین توضیح می‌دهد که چگونه تظاهرات مسالمت‌آمیز توسط سرویس‌های مخفی شوروی و غربی ترویج و سوءاستفاده شدند.
دلیل: جمهوری دموکراتیک آلمان به نقطه‌ای رسیده بود که دیگر قابل حکومت نبود و دچار فروپاشی اقتصادی شده بود.
واضح بود که اقتصاد برنامه‌ریزی‌شده سوسیالیستی کار نمی‌کرد.
به دلیل سقوط سریع جمهوری دموکراتیک آلمان، نیروهای پشت صحنه مجبور شدند استراتژی خود را تغییر دهند. اما این نیروها چه کسانی هستند؟
به مایکل ولسکی گوش دهید:
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ «انقلاب اکتبر در سال ۱۹۱۷ رخ داد و چندین کتاب، به‌ویژه از ایالات متحده، وجود دارد که
به‌تفصیل ارتباط بین وال‌استریت و انقلاب بلشویکی را توصیف می‌کنند، برای مثال اثر آنتونی ساتن.»
همچنین شرح داده شد که چگونه تروتسکی و لنین، که یکی از سوی یکی از بنیان‌گذاران فدرال رزرو و دیگری از سوی ادارهٔ اطلاعات
نظامی آلمان (آبهور) با منابع مالی مجهز شده بودند، به پتروگراد سفر کردند تا انقلاب را در آنجا دامن بزنند.
برخی، از جمله بانکداران آمریکایی، کشور را برای تصاحب آماده می‌دیدند و می‌خواستند آن را تحت حمایت خود درآورند.
«و در آن زمان آمریکایی‌ها مردی را منصوب کردند که پیش از آن لنین را می‌شناخت و نخستین
توافق‌ها را با او انجام داد. آن مرد آرمند هامر بود.»
و تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۰، اندکی پیش از مرگش، او رابط میان پایتخت آمریکا و پولیتبورو بود.
و همه این پروژه‌های بزرگ وارداتی اتحاد جماهیر شوروی که شامل کارخانه‌ها، نیروگاه‌های آبی و همچنین
توافق‌نامه «زمین و اجاره» در جریان جنگ جهانی دوم می‌شد، تحت حمایت او، به اصطلاح، به انجام رسیدند.
اوه، راستی، آرمند هامر در طول سال‌ها یک میلیاردر بود.
پدر او بنیان‌گذار حزب کمونیست و یکی از بنیان‌گذاران حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا بود.
و البته او همچنین دریافت‌کنندهٔ نشان لنین بود.
بینندگان عزیز: باید بگذارید این موضوع برای لحظه‌ای در ذهنتان جا بیفتد.
بانکرهایی که در سال ۱۹۱۳ فدرال رزرو را تأسیس کردند، چهار سال بعد انقلاب اکتبر و در سال ۱۹۲۲
تأسیس اتحاد جماهیر شوروی را تأمین مالی کردند.
نتیجه، موجی عظیم از بازتوزیع دارایی‌های روسیه در دست بانکداران مشکوک آمریکایی بود!
ابتدا شوروی‌ها نجیب‌زادگان، کلیسا، بورژوازی و مقامات عالی‌رتبه را مصادره کردند.
با این کار، آنچه به نام مالکیت عمومی شناخته می‌شود را ایجاد کردند، به بانکداران آمریکایی بهره پرداخت کردند و
قراردادهایی با این بانکداران برای صنعتی‌سازی منعقد کردند.
بانک دولتی شوروی آن زمان متعلق به روتشیلد بود، همان‌طور که امروز هم هست.
ولسکی دورهٔ انقلاب اکتبر تا سقوط دیوار برلین را این‌گونه خلاصه می‌کند:
«هیچ‌کس فکر نمی‌کرد که این کمونیست‌های روسی در مرحلهٔ آغازین در نهایت توسط غرب تأمین مالی شده و بعداً تحت کنترل آن قرار گیرند.»
این همچنین دلیل آن است که بسیاری از مردم نمی‌توانند درک کنند که اتحاد جماهیر شوروی نظام خود را از هم گسیخت.
وقتی سوسیالیسم به رهبری اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای بلوک شرق مانند جمهوری دموکراتیک
آلمان دچار جمود و رکود شد، تغییر نظام ضروری بود.
اگر آنها خیلی طول می‌کشیدند، سیستم به‌طور غیرقابل‌کنترل فرو می‌پاشید.
فقط از طریق یک فروپاشی کنترل‌شده و یک شروع جدید همدلانه با چهره‌های تازه بود که نیروهای پشت صحنه توانستند کنترل را حفظ کنند.
پس از سقوط دیوار برلین، اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ منحل شد.
این تغییر کنترل‌شده‌ی استراتژی توسط قدرت‌های پشت‌صحنه در مؤسسه تحلیل سامانه‌ها در وین آماده شد، جایی که
سرویس‌های مخفی شرق و غرب از سال ۱۹۷۲ با یکدیگر همکاری داشته‌اند.
در آنجا بود که از هم پاشیدن اتحاد جماهیر شوروی و در پی آن کل بلوک شرق برنامه‌ریزی شد.
این مؤسسه مدیران جوان و رده‌پایین منتخب را برای دوره پس از سقوط دیوار برلین آموزش داد.
«و نکته‌ی دیگر این است که برای مقابله با اتحاد جماهیر شوروی، مؤسسه‌ای مشترک در نزدیکی وین با آمریکایی‌ها
تأسیس شد که از سال ۱۹۸۲ به بعد در آن پرسنل سیاسی برای دوران پسا‌پریسترویکا آموزش می‌دیدند.»
این بدان معناست که نام‌هایی مانند چوبایس، ویشلبرگ، آروون و غیره وجود دارند که در آنجا آموزش دیده‌اند و سپس در پایان
پرسترویکا در خصوصی‌سازی اموال عمومی و دولتی مشارکت داشته‌اند.
و این‌گونه بود که آن‌ها به میلیاردرها یا الیگارش‌هایی تبدیل شدند که ما درباره‌شان صحبت می‌کنیم.
«و اولیگارش‌های غربی، اولیگارش‌های مالی، نیز درگیر بودند.»
و آن‌ها برترین بخش‌ها را در صنعت مواد خام انتخاب کرده بودند.
و خودورکوفسکی یکی از این نمونه‌هاست و ابراموویچ نمونهٔ دیگری است که از غرب وام دریافت کرده‌اند
و از سال ۱۹۸۸ تعهدات وام به آن‌ها اعطا شده بود.
قدرت‌های پشت‌صحنه بدین ترتیب از جوانان نوظهور منتخب که در مؤسسه وین آموزش دیده بودند، استفاده کردند.
با کمک سرمایه‌گذاران غربی، آنها توانستند ثروت ملی اتحاد جماهیر شوروی را به تصرف خود درآورند.
مردانی مانند رومن آبراموویچ توانستند از طریق بازتوزیع ثروت ملی در روسیه، ۱۰۰ میلیون دلار را
به سود خیره‌کننده ۱۳.۵ میلیارد دلاری تبدیل کنند.
«و آنچه سپس تجربه کردیم این بود که از این میان قشری از الیگارش‌ها پدید آمد و پولیتبورو و
حزب، با تمام ساختارهایش، ناگهان ناپدید شدند.»
و مبارزه‌ی طبقاتی که آن زمان داشتیم، به مبارزه‌ی اقلیمی دگرگون شد.
و آنچه تا سال ۱۹۹۰ در بلوک شرق بر ما بمباران می‌شد، حزب طبقهٔ کارگر، مبارزهٔ طبقاتی، ای proletarianهای همهٔ
کشورها متحد شوید – همهٔ این عبارت‌های توخالی اکنون جای خود را به عبارت‌های توخالی دیگری داده‌اند.
نتیجه‌گیری موقت: سقوط دیوار برلین و انحلال اتحاد جماهیر شوروی به‌دقت برنامه‌ریزی و از طریق کنترل عمدی اجرا شدند.
مؤسسه وین تخصص لازم، یعنی ایدئولوژی جدید منابع کمیاب و حفاظت از اقلیم را فراهم کرد و بانک‌های بزرگ پول را تأمین کردند.
این مصادرهٔ دارایی‌های عمومی به جیب عده‌ای معدود تا به امروز ادامه دارد.
فقط شعارها تغییر کرده‌اند. مبارزه طبقاتی به مبارزه برای اقلیم تبدیل شده است.
به گفته وولسکی در این مصاحبه، همان گروه‌های مردم بار دیگر از اقدامات متعدد اتخاذشده به دلایل حفاظت از اقلیم منتفع می‌شوند.
«بله، و این ما را به اهدافی می‌رساند که در سال ۱۹۶۶ در اتحاد جماهیر شوروی تعیین شدند.»
هدف اول این بود که بگذاریم غرب به آن تبدیل شود.
و هدف دوم کسب درآمد از اقلیم بود. همین اتفاق افتاد.
خب حالا داریم درباره این مالیات‌های CO2، سیستم‌های گرمایشی جدید صحبت می‌کنیم – ۴۰٪ مردم آلمان صاحب‌خانه هستند و نمی‌دانم چند نفر
از آن‌ها توانایی خرید یک سیستم گرمایشی جدید را خواهند داشت – و بعد شرکت‌های معروف مثل بلک‌راک و امثال آن
احتمالاً آنجا خواهند بود و می‌گویند: «باشه، ما آن را از اموال ورشکستگی، از حراج املاک توقیفی می‌خریم.»
نتیجه‌گیری: در خلاصه می‌توان گفت که دایره‌های بزرگ مالی پشت پرده دود، با هر تلاطم تاریخی ثروت و نفوذ خود را گسترش می‌دهند.
از منظر عینی، رویدادهای برجسته‌ای مانند انقلاب اکتبر، ظهور نظام مبارزه‌ی طبقاتی و فروپاشی بلوک شرق، به‌عنوان یک مدل کسب‌وکار و
گام‌هایی در جهت برپایی یک رژیم توتالیتر جهانی به اثبات می‌رسند.
امروز، تحت پوشش آنچه به اصطلاح «مبارزه با تغییرات اقلیمی یا حفاظت از اقلیم» نامیده می‌شود، همان دستور کار دنبال می‌شود.
حفاظت از محیط زیست به‌شدت ضروری است، اما نمی‌توان از کسانی که از این بحران‌ها سود می‌برند، انتظار آن را داشت.
به دلیل درگیری شخصی، افراد بیشتری در حال آگاه شدن از چنین مسائلی هستند.
مه برمی‌خیزد و ترازو به یک سو متمایل می‌شود.