1989 թվականի նոյեմբերի 9-ին Բեռլինի պատի անկումը պատմության մեջ մտավ որպես երկարատև խաղաղ քաղաքացիական բողոքների արդյունք։
Այնուամենայնիվ, ժամանակակից վկա Մայքլ Վոլսկին պատի անկումը նկարագրում է որպես «ծխածածկույթի» ետևում
գործող ուժերի կողմից պլանավորված ռազմավարական քայլ։
Հենվելով իր սեփական փորձերի և մանրակրկիտ հետազոտությունների վրա, Մայքլ Վոլսկին նկարագրում է հասարակության դիտավորյալ վերափոխումը
1917 թվականի Հոկտեմբերյան հեղափոխության սկզբից մինչև մեր օրերը։
Նա 1980-ականներին աշխատել է Գերմանիայի Դեմոկրատական Հանրապետության արտաքին առևտրի ոլորտում, ինչը նրան
հնարավորություն է տվել ձեռք բերել միջազգային կապեր ինչպես Արևելքում, այնպես էլ Արևմուտքում՝ ղեկավարական մակարդակում։
Այսպես նա հայտնաբերեց Բեռլինի պատի անկման պատմության շուրջ առկա անհամապատասխանությունները։
Իր հետաքննությունների ընթացքում Վոլսկին զարմացավ, երբ պարզեց, որ Արևմուտքի և Արևելքի ընտրված
առաջնորդները նախապես գիտեին պատի անկման մասին։
Նրա հետազոտությունը բացահայտեց պատմության դասագրքերում մեզ սովորեցվողից լրիվ այլ պատկեր։
Մայքլ Վոլսկին նշում է մի շարք դեպքեր, որոնք բացահայտում են Արևելյան և Արևմտյան բլոկների առաջնորդների
համակարգված գործողությունները Բեռլինի պատի անկումից առաջ։
Միջադեպ 1: 1987 թվականի մայիսի վերջին ԽՍՀՄ նախագահ Միխայիլ Գորբաչովը և արտգործնախարար Էդուարդ
Շևարդնաձեն պահանջեցին, որ ԳԴՌ պետության ղեկավար Էրիխ Հոնեկերը բացի Բեռլինի պատը։ Հոնեկերը մերժեց։
Իրադարձություն 2: Տասնչորս օր անց ԱՄՆ նախագահ Ռոնալդ Ռեյգանը Բրանդենբուրգյան դարպասի արևմտյան
կողմում ելույթ ունեցավ և կոչ արեց, որ պատը քանդվի։
Պարոն Գորբաչով, քանդեք այս պատը։
Դեպք 3: 1989 թվականին Հունգարիայում սահմանային ամրաշինությունները քանդվեցին, ինչը ԳԴՌ քաղաքացիներին ավելի
հեշտ դարձրեց Ավստրիայի միջոցով դեպի Արևմուտք փախչելը։
Իրադարձություն 4: 1990 թ. հունվարի 9-ին Արևելյան Բեռլինի արտաքին առևտրի նախարարությանը հավատարմագրված ամերիկյան կորպորացիան
չեղարկեց 1989 թ. դեկտեմբերին Վոլսկիին ներկայացված պատվերը։
Այս հանձնարարությունը նախապատրաստական բնույթ էր կրում՝ ԳԴՌ-ում խմբի արտադրանքների բաշխման
համար դուստր ձեռնարկություն հիմնելու նպատակով։
Պատճառը՝ այլևս չի լինի ԳԴՌ։
Մանրամասն հարցազրույցում Մայքլ Վոլսկին ավելի շատ մանրամասներ է ներկայացնում «Պատի անկման» մասին, որոնք
բացահայտում են Արևելքի և Արևմուտքի ղեկավարության կողմից ծրագրված մոտեցումն ու թաքնված շահերը։
Վոլսկին նաև բացատրում է, թե ինչպես խաղաղ ցույցերը խթանվել և շահարկվել են Խորհրդային
և Արևմտյան գաղտնի ծառայությունների կողմից։
Պատճառը՝ ԳԴՌ-ն հասել էր անկառավարելիության և տնտեսական փլուզման կետին։
Պարզ էր, որ սոցիալիստական պլանավորված տնտեսությունը չէր գործում։
ԳԴՌ-ի արագ անկման պատճառով ետնաբեմում գործող ուժերը ստիպված եղան փոխել իրենց ռազմավարությունը։ Բայց ինչ ուժեր են դրանք?
Լսեք Մայքլ Վոլսկուն։
«1917 թվականին տեղի ունեցավ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը, և դրանից հետո, հատկապես Միացյալ Նահանգներից, հրատարակվել են մի
շարք գրքեր, որոնք մանրամասն նկարագրում են Ուոլ Սթրիթի և բոլշևիկյան հեղափոխության կապը, օրինակ՝ Էնթոնի Սաթթոնի գրքերում։»
Այն նաև նկարագրում էր, թե ինչպես Տրոցկին և Լենինը, ֆինանսական միջոցներով ապահովված՝ մեկը՝ Ֆեդերալ պահուստային
համակարգի հիմնադիրներից, մյուսը՝ գերմանական Աբվերից, մեկնեցին Պետրոգրադ՝ այնտեղ հեղափոխություն բռնկելու համար։
Ոմանք, քանի որ երկիրը համարում էին հեշտությամբ գրավելի, մասնավորապես ԱՄՆ բանկիրները,
որպեսզի, կարելի է ասել, երկիրը իրենց թևի տակ բերեին։
«Եվ այդ ժամանակ ամերիկացիները նշանակեցին մի մարդու, որը արդեն ծանոթ էր Լենինին և նրա հետ կնքեց
առաջին համաձայնագրերը։ Այդ մարդը Առմոնդ Համերն էր։»
Եվ մինչև 1990 թվականին իր մահը, մահվանից քիչ առաջ, նա ԱՄՆ մայրաքաղաքի և Պոլիտբյուրոյի միջև կապավորն էր։
Եվ Խորհրդային Միության բոլոր այս խոշոր ներմուծման նախագծերը՝ գործարանների, հիդրոէլեկտրակայանների և, ինչպես նաև, Երկրորդ
համաշխարհային պատերազմի ընթացքում կնքված «Land and Lease» համաձայնագիրը, բոլորը, կարելի
է ասել, կնքվել են նրա հովանավորության ներքո։
Օ, և ի դեպ, Արմանդ Համերը տարիների ընթացքում միլիարդատեր էր։
Նրա հայրը Կոմունիստական կուսակցության հիմնադիրն էր, իսկ Միացյալ Նահանգների Կոմունիստական կուսակցության համահիմնադիրը։
Եվ, իհարկե, նա նույնպես Լենինի շքանշանի ասպետ էր։
br] Հարգելի դիտողներ՝ Դուք պետք է մի պահ թույլ տաք, որ դա ներծծվի։
1913 թվականին Ֆեդերալ պահուստային համակարգը հիմնած բանկիրները չորս տարի անց ֆինանսավորեցին Հոկտեմբերյան
հեղափոխությունը և 1922 թվականին՝ ԽՍՀՄ հիմնադրումը։
Արդյունքը ռուսական ակտիվների զանգվածային վերաբաշխման ալիք էր կասկածելի ամերիկյան բանկիրների ձեռքերում։
Առաջին հերթին սովետները ազգայնացրին ազնվականությանը, եկեղեցուն, բուրժուազիային և բարձր պաշտոնյաներին։
Այսպիսով նրանք ստեղծեցին այն, ինչը հայտնի է որպես հանրային սեփականություն, վճարեցին տոկոսներ ԱՄՆ բանկիրներին և այդ
բանկիրների հետ կնքեցին արդյունաբերականացման համաձայնագրեր։
Խորհրդային Պետական Բանկը պատկանել է Ռոտշիլդին այն ժամանակ, ինչպես և այսօր։
Վոլսկին հոկտեմբերյան հեղափոխությունից մինչև Բեռլինի պատի անկումը ընկած ժամանակաշրջանը ամփոփում է հետևյալ կերպ։
. «Ոչ ոք չէր մտածի, որ այս ռուսական կոմունիստները սկզբնական փուլում վերջիվերջո ֆինանսավորվել են Արևմուտքի
կողմից և հետագայում նրանց վերահսկողության տակ են եղել։»
Դա նույնպես պատճառն է, որ շատ մարդիկ չեն կարողանում հասկանալ, որ Խորհրդային Միությունը քանդեց իր սեփական համակարգը։
Երբ սոցիալիզմը, որը գլխավորում էին Խորհրդային Միությունը և Արևելյան բլոկի երկրները, ինչպիսիք են ԳԴՌ-ը, դարձավ
կոշտ և անշարժ, անհրաժեշտ դարձավ համակարգի փոփոխություն։
Եթե նրանք շատ երկար սպասեին, համակարգը անկառավարելիորեն կփլուզվեր։
Միայն վերահսկվող փլուզման և նոր դեմքերով համակրելի նոր սկիզբի շնորհիվ էին կուլիսների ետևում
գործող ուժերը կարողացել պահպանել վերահսկողությունը։
Բեռլինի պատի անկումից հետո Խորհրդային Միությունը լուծարվեց 1991 թվականին։
Այս վերահսկվող ռազմավարական փոփոխությունը, որը իրականացվում էր կուլիսների ետևում գտնվող ուժերի կողմից, նախապատրաստվել է Վիեննայի
Համակարգային վերլուծության ինստիտուտում, որտեղ Արևելքի և Արևմուտքի գաղտնի ծառայությունները 1972 թվականից համագործակցում են։
Այնտեղ էր, որ պլանավորվեց Խորհրդային Միության քայքայումը և, նրա հետ մեկտեղ, ամբողջ Արևելյան բլոկի քայքայումը։
Այս ինստիտուտը պատրաստեց ընտրված երիտասարդ կրտսեր մենեջերներին Բեռլինի պատի անկումից հետո ժամանակաշրջանի համար։
. «Մեկ այլ կետն այն է, որ Խորհրդային Միության հետ գործ ունենալու նպատակով Վիեննայի մոտ ամերիկացիների հետ համատեղ
ինստիտուտ ստեղծվեց, որտեղ 1982 թվականից սկսած քաղաքական կադրեր էին պատրաստվում պերեստրոյկայից հետո ժամանակաշրջանի համար։»
Դա նշանակում է, որ այնտեղ են պատրաստվել Չուբայսի, Վեխշելբերգի, Արվենի և այլնի նման անձինք, որոնք պերեստրոյկայի ավարտին
մասնակցել են հանրային, պետական սեփականության մասնավորեցմանը։
Եվ այսպես նրանք դարձան այն միլիարդատերերն ու օլիգարխները, որոնց մասին մենք խոսում ենք։
"Եվ Արևմուտքից օլիգարխները, ֆինանսական օլիգարխները, նույնպես ներգրավված էին։
Եվ նրանք արդեն ընտրել էին հումքի արդյունաբերության առաջնակարգ հատվածները։
Եվ Խոդորկովսկին մեկն է այդպիսի օրինակներից, Աբրամովիչը՝ մյուսը, որոնք Արևմուտքից վարկեր են ստանում և որոնց
1988 թվականից վարկային երաշխավորություններ էին տրամադրվել։
Այսպիսով, ետնաբեմի ուժերը օգտագործեցին Վիեննայի ինստիտուտում պատրաստված ընտրված երիտասարդ հավակնորդներին։
Արևմտյան ֆինանսիստների օգնությամբ նրանք կարողացան գրավել Խորհրդային Միության ազգային հարստությունը։
Ռուսաստանում ազգային հարստության վերաբաշխման շնորհիվ Ռոման Աբրամովիչի նման մարդիկ կարողացան 100 միլիոն
դոլարը վերածել ապշեցուցիչ 13,5 միլիարդ դոլարի շահույթի։
«Եվ այն, ինչ մենք ապրեցինք, այն էր, որ դրանից ի հայտ եկավ օլիգարխների կաստան, իսկ Պոլիտբյուրոն և
կուսակցությունը՝ իր բոլոր կառույցներով, հանկարծակի անհետացան։»
Եվ այն դասակարգային պայքարը, որը մենք ունեինք այն ժամանակ, վերածվեց կլիմայական պայքարի։
Եվ մինչև 1990 թվականը Արևելյան բլոկում մեզ վրա անընդհատ ռմբակոծում էին «աշխատավորական դասի կուսակցություն», «դասակարգային
պայքար», «բոլոր երկրների պրոլետարներ, միացեք» արտահայտություններով՝ բոլորը դատարկ բառեր,
որոնք այժմ փոխարինվել են այլ դատարկ բառերով։
Միջանկյալ եզրակացություն՝ Բեռլինի պատի անկումը և Խորհրդային Միության լուծարումը, հետևաբար, մանրակրկիտ
պլանավորվել և իրականացվել են թիրախային վերահսկողության միջոցով։
Վիեննայի ինստիտուտը տրամադրեց փորձագիտությունը, այսինքն՝ սուղ ռեսուրսների և կլիմայի պաշտպանության նոր
գաղափարախոսությունը, իսկ խոշոր բանկերը տրամադրեցին գումարները։
Հանրային ունեցվածքի մի քանիսի գրպաններում կուտակումը շարունակվում է մինչև այսօր։
Միայն կարգախոսներն են փոխվել։ Դասակարգային պայքարը դարձել է կլիմայի համար պայքար։
Ըստ Վոլսկու այս հարցազրույցում, նույն մարդկանց խմբերը կրկին շահում են կլիմայի պաշտպանության
նպատակով ձեռնարկված բազմաթիվ միջոցառումներից։
. «Այո, և դա մեզ բերում է Խորհրդային Միությունում 1966 թվականին դրված թիրախներին։»
Առաջին նպատակը Արևմուտքին թույլ տալն էր, որ այն դրան վերածվի։
Եվ երկրորդ նպատակը կլիմայից գումար վաստակելն էր։ Դա էլ տեղի ունեցավ։
«Այսպիսով հիմա նրանք խոսում են այս CO2 հարկերի, նոր ջեռուցման համակարգերի մասին – Գերմանիայում մարդկանց 40%-ը սեփական տներ
ունի, և ես չգիտեմ, թե նրանցից քանի՞ն կկարողանա թույլ տալ նոր ջեռուցման համակարգ գնել – և հետո հայտնի Black Rocks-ը և նմանատիպ
ընկերությունները, հավանաբար, կհայտնվեն այնտեղ ու կասեն՝ լավ, մենք կգնենք այն սնանկության զանգվածից, բռնագանձման աճուրդից։»
Եզրափակում: Ամփոփելով՝ կարելի է ասել, որ ծխի վարագույրի ետևում գտնվող բարձր ֆինանսների շրջանակները յուրաքանչյուր պատմական
հուզումով ընդլայնում են իրենց հարստությունն ու ազդեցությունը։
Օբյեկտիվորեն դիտարկելիս՝ նշանավոր իրադարձությունները, ինչպիսիք են Հոկտեմբերյան հեղափոխությունը, դասակարգային պայքարի համակարգի ի
հայտ գալը և Արևելյան բլոկի փլուզումը, ապացուցվում են որպես բիզնես մոդել և քայլեր
համաշխարհային տոտալիտար ռեժիմ ստեղծելու ուղղությամբ։
Այսօր, կոչված «կլիմայական պայքար կամ կլիմայական պաշտպանություն» անվամբ, նույն օրակարգն է առաջ մղվում։
Շրջակա միջավայրի պաշտպանությունը հրատապ անհրաժեշտություն է, սակայն չի կարելի դա
ակնկալել նրանցից, ովքեր շահում են այս ճգնաժամերից։
Անձնական ներգրավվածության պատճառով ավելի ու ավելի շատ մարդիկ տեղեկանում են նման խնդիրների մասին։
Մառախուղը բարձրանում է, և կշեռքի սանդղակները թեքվում են։