۱۲۳۴۳۲۱ «بینندگان گرامی سمپوزیوم مطبوعاتی MWGFD ما با موضوع: «پزشکی پس از کرونا، بازبینی و چشم‌انداز»».
دوستان و حامیان گرامی، در مقاله‌ام که آن را «بحران به‌اصطلاح کروناویروس به‌عنوان کاتالیزوری برای دارویی
نوین» نامیده‌ام، می‌خواهم به این پرسش بپردازم که دارویی معقول پس از کروناویروس چه شکلی خواهد بود.
شکلی از پزشکی که انسان را دوباره در مرکز قرار می‌دهد و سیستمی از مراقبت‌های بهداشتی که امیدواریم به‌زودی
از وابستگی‌ها و محدودیت‌های یک نظام استثمارگر رها شود.
من همچنین می‌خواهم دربارهٔ آنچه باید در دورهٔ گذار انجام دهیم بحث کنم؛ دوره‌ای که هنوز تحت دیکتاتوری سلامت این
دستورکار غیرانسانی هستیم و به‌ویژه دربارهٔ اینکه هر فرد چه کاری می‌تواند برای حفظ و نگهداری سلامت خود انجام دهد.
از سال ۲۰۲۰، در بحبوحه همه‌گیری به‌اصطلاح کرونا و سال‌های پس از آن، افراد بیشتری، عمدتاً از طریق تجربیات دردناک خود، متوجه
شده‌اند که اوضاع نظام مراقبت‌های بهداشتی و پزشکی ما تا چه حد دراماتیک و در واقع ویرانگر است، هرچقدر هم که وضعیت نظام
مراقبت‌های بهداشتی و پزشکی ما منحرف شده باشد، بحران به اصطلاح ویروس کرونا را می‌توان فرصتی، یک نقطه عطف دانست که در آن
می‌توانیم به سختی دریابیم که پزشکی در دهه‌های اخیر کاملاً از مسیر خود خارج شده و به شدت نیازمند بازگشت به ارزش واقعی خود و
نقشش به عنوان یک هنر شفابخش کل‌نگر است که بر کرامت، زندگی و سلامت انسان‌ها به‌عنوان وحدتی جدایی‌ناپذیر از جسم، ذهن و روح.
از دیدگاه من، بحران ویروس کرونا بنابراین می‌تواند به‌عنوان یک چشم‌گشا، یک زنگ بیدارباش و در
نتیجه به‌عنوان ماما برای یک پزشکی نوین نیز دیده شود.
قبل از آنکه پیشنهادهای مشخصی دربارهٔ اینکه چنین داروی جدیدی چگونه ممکن است باشد ارائه دهم—ایده‌ها و پیشنهادهایی که امیدوارم بسیاری
از افراد متعهد دیگر با خوش‌رویی آن‌ها را توسعه داده و تکمیل کنند—مایلم به‌طور مختصر اما روشن وضعیت فاجعه‌بار
کنونی نظام مراقبت‌های بهداشتی‌مان را به همه یادآوری کنم.
حتی در دوران تحصیلم، اما قطعاً از زمانی که در سال ۱۹۸۹ به‌عنوان پزشک مشغول به کار شدم، متوجه شده‌ام که نفوذ
صنعت داروسازی بر پزشکی سال به سال در حال افزایش است.
داروهای روزبه‌روز گران‌تر با نسبت‌های ریسک-فایده که گاهی بسیار قابل تردید هستند، توسط شرکت‌های داروسازی به بازار عرضه شده و به
شدت تبلیغ می‌شوند، مانند استاتین‌ها برای کاهش کلسترول یا مهارکننده‌های پمپ پروتون برای مسدود کردن اسید معده، و همچنین
واکسیناسیون‌های روزافزون، مانند واکسن به اصطلاح سرطان دهانه رحم یا واکسن HPV که اکنون توسط STIKO توصیه می‌شود، کمیته دائمی
واکسیناسیون، نه تنها برای دختران بلکه برای پسران از سن نه سالگی نیز، این واکسیناسیون را توصیه می‌کند، آن هم بدون نتایج
مطالعات علمی روشنی که اثربخشی واقعی این اقدام را اثبات کند.
با وجود شواهد علمی بسیار محدود موجود برای بسیاری از فرآورده‌های جدید، صندوق‌های بیمه درمانی قانونی
همیشه سریعاً موافقت می‌کردند که هزینه‌ها را پوشش دهند.
در عین حال، پوشش بیمه‌ای برای فیتوفارماسیوتیک‌های ارزان‌قیمت و تقریباً بدون عوارض جانبی، یعنی داروهای گیاهی مورد
استفاده در ناتوروپاتی، در سال ۲۰۰۴ به‌طور کامل حذف شد و بازپرداخت هزینه‌های خدمات پزشکی نیز به‌تدریج کاهش یافت.
نسبت بودجه‌های بهداشت و درمان که بخش داروسازی برای خود اختصاص می‌دهد، سال به سال در حال افزایش است.
این همچنین به معنای درآمد کمتر برای ارائه‌دهندگان خدمات در بخش پزشکی است.
در نتیجه، درآمد حاصل از حق‌بیمه به پزشکان، کارکنان بیمارستان، فیزیوتراپیست‌ها یا پرستاران نمی‌رسد.
این پول در تجهیزات بیمارستانی یا تعمیرات و نوسازی‌های جاری سرمایه‌گذاری نمی‌شود، بلکه مستقیماً به
خزانه‌های شرکت‌های دارویی متعلق به نخبگان قدرت سرازیر می‌شود.
آنها سال‌هاست جیب‌های خود را پر کرده‌اند، در حالی که مهم‌ترین موضوع در نظام مراقبت‌های بهداشتی
ما، یعنی سلامت و رفاه مردم، نادیده گرفته شده است.
بحران موسوم به ویروس کرونا اکنون به وضوح برای ما روشن کرده است که این سلطه گسترده مجتمع دارویی-صنعتی تا چه حد پیش رفته است.
شرکت‌های بزرگ داروسازی مانند فایزر، مدرنا، بایون‌تک و آسترازنکا، بدون کوچک‌ترین تردیدی، واکسن‌های آزمایشی موسوم به کروناویروس را
که کاملاً به‌طور ناکافی آزمایش شده و مبتنی بر ژن بودند، وارد بازار کردند، آن‌ها را از طریق قراردادهای پرسود میلیارد پوندی
به کشورهای مختلف تحویل دادند و اکثریت پزشکان بدون هیچ‌گونه سؤال یا انتقادی، آن‌ها را به بیش از ۷۰ درصد جمعیت جهان تزریق کردند.
علم که مدت‌هاست فاسد شده است، همان‌طور که در دانشگاه‌ها به کار گرفته می‌شود و در مجلات
تخصصی منتشر می‌گردد، نیز در این نقش داشته است.
حتی سرسخت‌ترین حامیان واکسیناسیون نیز دیگر نمی‌توانند وسعت بی‌اندازه خسارات جدی ناشی از
آن، از جمله مرگ میلیون‌ها نفر، را انکار کنند.
متخصصان پزشکی و وکلا هر دو برای دهه‌ها با پیامدهای آن دست و پنجه نرم خواهند کرد.
بینش‌هایی که ما از پشت‌صحنه به دست آوردیم به همان اندازه تکان‌دهنده و باورنکردنی است؛ یعنی اینکه هم همه‌گیری به‌اصطلاح
ویروس کرونا و هم کمپین واکسیناسیون همراه آن، به عنوان بخشی از دستورکار کسانی که در پشت‌صحنه زمام امور را در
دست دارند، به شنیع‌ترین شکل ممکن طراحی و اجرا شده است.
با کمک سازمان جهانی بهداشت، سازمان ملل متحد و اتحادیه اروپا که به نمایندگی از نخبگان بالا دست، کل ماجرا را طراحی
کردند، و با همکاری دولت‌های اکثر کشورهای جهان که آن‌ها نیز توسط مافیای قدرت نفوذ و فاسد شده‌اند.
این یک رسوایی فاحش است که با وجود پتانسیل آسیب‌رسانی عظیم این واکسن‌های مبتنی بر ژن، فناوری موسوم به mRNA بنا به دستور
سازمان بهداشت جهانی (WHO) قرار است در بسیاری از واکسیناسیون‌های حفاظتی دیگر برای انسان‌ها و حیوانات نیز به کار گرفته شود.
دستور کار این موضوع اکنون به اوج خود رسیده و دیگر صرفاً درباره سود مالی نیست، بلکه درباره آسیب
رساندن عمدی و تضعیف، و حتی نابودسازی بشریت است.
خوب می‌شد اگر می‌توانستم بگویم که همه‌ی این‌ها فقط یک نظریه‌ی توطئه است.
برای آماده شدن، ما به‌طور طبیعی به اطلاعاتی دربارهٔ سایر برنامه‌های پیش‌بینی‌شده در چارچوب این دستور کار نیاز داریم.
و بیایید نگاهی به برلین بیندازیم.
همان‌طور که برخی از شما ممکن است متوجه شده باشید، اجلاس جهانی بهداشت چند روز پیش، از ۱۳ تا ۱۵
اکتبر، برای پانزدهمین بار در برلین برگزار شد.
در این – همان‌طور که در وب‌سایت برگزارکنندگان آمده و نقل به مضمون می‌کنم – «مجمع منحصربه‌فرد، بین‌المللی و راهبردی برای سلامت
جهانی»، شرکت‌های بزرگ داروسازی با فعالان، تصمیم‌گیرندگان و قدرتمندان عرصه سلامت جهانی گرد هم می‌آیند و
برنامه‌های جدیدی را برای طرح‌های جهانی سلامت ما نهایی می‌کنند.
فکر می‌کنم باید بگویم، به زیان سلامتی‌مان.
علاوه بر شرکت‌های بزرگ داروسازی، بنیاد داروسازی ولکام تراست و بنیاد راکفلر، این رویداد مشکوک همچنین توسط مظنونان همیشگی، مانند
بنیاد بیل و ملیندا گیتس و CEPI، ائتلاف نوآوری‌های آمادگی برای همه‌گیری، تأمین مالی می‌شود، یعنی ائتلاف نوآوری در پیشگیری از
اپیدمی، یک اتحاد جهانی واکسن در قالب مشارکت دولتی-خصوصی برای تحقیق و توسعه واکسن‌های جدید، برای – همان‌طور که در
ویکی‌پدیا آمده است، و نقل به مضمون می‌کنم – «واکنش بهتر و مستقیم‌تر به هرگونه شیوع قریب‌الوقوع عفونت‌های ویروسی جدید».
در میان سخنرانان متعدد این رویداد، صدراعظم فدرال، اولاف شولتس، حضور داشت که با تشویق پرشور بار دیگر وعده داد بسته‌ای
سه‌رقمی میلیون یورویی، دقیقاً ۳۶۰ میلیون یورو، از خزانه مالیات‌دهندگان آلمانی به سازمان جهانی بهداشت اختصاص یابد.
این امر جایگاه پیشروی آلمان را در تأمین مالی بزرگ‌ترین سازمان لابی دارویی بیش از پیش مستحکم کرده است.
سخنرانان شامل کارشناسان بهداشت و خیرخواهانی مانند بیل گیتس و مدیرکل سازمان جهانی بهداشت، تادروس، بودند که احتمالاً هنوز از
موفقیت خود در ژنو در اول ژوئن امسال خوشحال بود، یعنی تغییر مقررات بهداشت جهانی که به‌طور کاملاً غیردموکراتیک و در عملیاتی مخفیانه و
پنهانی به تصویب رسید و اکنون به او این فرصت را می‌دهد که به‌سرعت بر اساس گمانه‌زنی همه‌گیری‌ها را
اعلام کند و بلافاصله واکسن‌های مناسب را سفارش دهد.
و این مقررات بهداشتی جدید برای همه کشورها الزام‌آور خواهد شد، مگر آنکه دولت‌های کشورهای
عضو تا آوریل سال آینده صراحتاً اعتراض کنند.
زیرا این موضوع تهدیدی عظیم برای همه ما محسوب می‌شود اگر دیگر نتوانیم از آن جلوگیری کنیم، و همچنین می‌خواهیم تا حد امکان
نمایندگان پارلمان را از میزان خطری که حاکمیت ملی را تهدید می‌کند مطلع کنیم، ما این موضوع را به‌طور ویژه در سمپوزیوم
مطبوعاتی بعدی MWGFD در ۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵ مطرح خواهیم کرد – می‌توانید همین حالا این تاریخ را یادداشت کنید.
اما بیایید به موضوعات اجلاس جهانی بهداشت بازگردیم.
علاوه بر هشدارهای فزاینده و صریح بسیاری از کمیته‌های دیگر دربارهٔ بیماری‌ها و پاتوژن‌های خطرناک جدید مانند آنفولانزای
پرندگان و ویروس ماربورگ، نکات زیر نیز در این رویداد در برلین مطرح شد که باید ما را هوشیار و متوجّه سازد.
من نقل می‌کنم: «تهدید همه‌گیری به دلیل تغییرات اقلیمی یا وضعیت سلامت در جنگ و درگیری».
این به ما ایده‌ای می‌دهد که این دستورکار به کجا می‌رود.
شاید تنها تسلی، شعار رویداد امسال باشد که چنین است: «ساختن اعتماد برای جهانی سالم‌تر».
این نشان می‌دهد که این حلقهٔ انسان‌ستیز ظاهراً نگران شده‌اند که افراد بیشتری روزبه‌روز نقشه‌های فریبکارانهٔ آن‌ها را می‌بینند.
و به نظر می‌رسد قهرمانان مجمع جهانی اقتصاد به رهبری کلاوس شواب نیز همین احساس را دارند و شعار «بازسازی اعتماد» را برگزیده‌اند.
کمی ساده‌لوحانه است که از این بتوان نتیجه گرفت که مافیای قدرت در آستانهٔ تغییر قریب‌الوقوعِ موضع یا حتی تغییر مسیر است.
تا زمانی که این وضعیت شوم و بسیار تهدیدآمیز ادامه دارد یا حتی ممکن است بدتر شود، و ما همچنان زیر شمشیر دموکلس این توطئه شیطانی
باقی بمانیم، وظیفه اصلی ما پزشکان، اما وظیفه اصلی ما پزشکان، و نیز درمانگران جایگزین و در واقع همه کسانی که در پزشکی فعالیت
می‌کنند، این خواهد بود که تا حد توان از مردمی که به ما اعتماد کرده‌اند در برابر حملات این باند انسان‌ستیز محافظت کنیم.
در این رابطه، برای ما پزشکان که به موازین اخلاقی خود، سوگندنامه بقراط و اعلامیه ژنو انجمن پزشکی جهان
پایبندیم، مهم است که بند مندرج در آن را که به شرح زیر است، مدنظر داشته باشیم و من نقل می‌کنم:
حتی در شرایط تهدید، از دانش پزشکی خود برای نقض حقوق بشر و آزادی‌های مدنی استفاده نخواهم کرد.
این بدان معناست که ما پزشکان، که اقدامات‌مان را بر سلامت و رفاه افرادی که برای کمک به ما مراجعه می‌کنند متمرکز
می‌کنیم، نباید اجازه دهیم که در هنگام حفاظت از سلامت و جان بیماران‌مان، با انتقام‌جویی و آزار و اذیت مرعوب شویم.
اگر ما، این چند پزشک و دانشمند باقی‌مانده که از همراهی با این دستورکار شوم امتناع کرده‌ایم، همراه با سایر انسان‌هایی که
هنوز تحت سلطهٔ تبلیغات قرار نگرفته‌اند، نتوانیم به‌سرعت اقدامی علیه آن انجام دهیم، با تهدید یک جهنم واقعی روبه‌رو خواهیم شد.
بنابراین ما به‌طور فوری به پزشکان و متخصصان پزشکی نیاز داریم.
و باشد که هر کسی که مرا می‌شنود، دعوت‌شده به پیوستن به ما احساس کند.
ما به پزشکانی نیاز داریم که خود را در برابر منافع کارتل‌های دارویی فاسد نکنند و در حفاظت از سلامت بیمارانی که
به آن‌ها اعتماد کرده‌اند، با شجاعت و قاطعیت عمل کنند.
پزشکانی که آشکارا ایدئولوژی‌ها و دستورکارهای عروسک‌گردانان در پس‌صحنه را که تحت پوشش انسان‌دوستی فروخته می‌شوند، رد می‌کنند:
دستورکار ۲۰۳۰، بازنشانی بزرگ، توافق‌نامه همه‌گیری و اصلاح مقررات بهداشتی بین‌المللی، سازمان بهداشت جهانی، و
همچنین آنچه «پیمان آینده» نام‌گذاری شده در سازمان ملل.
و البته گواهی واکسیناسیون دیجیتال و سوابق الکترونیکی بیمار که آن‌ها نیز صرفاً با هدف نظارت کامل توسعه یافته‌اند.
و البته، هر شهروند باید به‌شدت با آن‌ها مخالف باشد؛ من فقط می‌توانم توصیه کنم.
مسئولیت سلامت ما همواره، در وهلهٔ اول، بر عهدهٔ خودمان بوده است.
این همچنین یک نکتهٔ حیاتی در این داروی جدید است که سعی خواهم کرد به‌طور مختصر آن را تشریح کنم.
هر کس باید مسئولیت خود و البته مسئولیت فرزندان صغیرش را بر عهده بگیرد و از همان ابتدا با داشتن
سبک زندگی سالم، سلامت گرانبهای خود را حفظ کند.
پزشکان، درمانگران جایگزین و سایر ارائه‌دهندگان خدمات پزشکی می‌توانند در اینجا به‌عنوان مشاوران و
همراهان در زمینه پیشگیری، حفظ سلامت و جلوگیری یا اجتناب از بیماری نقش حمایتی مهمی ایفا کنند.
این مسئولیت شخصی در قبال سلامت ما با یک رژیم غذایی سالم آغاز می‌شود.
همان‌طور که بقراط، پزشک و استاد یونانی، بیش از ۲۴۰۰ سال پیش گفت: «بگذار غذا داروی تو باشد.»
غذاهای واقعی در معنای اصیل کلمه شامل سبزیجات و میوه‌های ارگانیک، خشکبار و آجیل، گیاهان دارویی و ادویه‌ها،
روغن‌های سردپرس، نمک طبیعی دریا یا نمک سنگی بدون افزودنی و آب چشمه که تا حد امکان عاری از آلودگی باشد.
به نظر من، وضعیت ایده‌آل این است که هر فرد قطعه زمینی داشته باشد تا بتواند در آن سبزیجات، میوه‌ها و گیاهان دارویی را، ترجیحاً
از انواع قدیمی و مقاوم در برابر بذر، پرورش دهد و سپس با تبادل بذر و محصول با همسایگان و دوستان، تأمین غذای خود را گسترش دهد.
این امکان را به ما می‌دهد تا در برابر توطئه‌های شوم شرکت‌های بزرگ بذر مانند مونسانتو و امثال آن مقابله کنیم، شرکت‌هایی
که می‌خواهند بازارهای سراسر جهان را با گیاهان تراریخته‌ای که با خطرناک‌ترین آفت‌کش‌ها تولید شده‌اند، فتح کنند.
هر کسی که می‌خواهد ماهی یا گوشت را در رژیم غذایی خود بگنجاند باید اطمینان حاصل کند که حیوان مورد استفاده به شیوه‌ای مناسب با
گونهٔ خود نگهداری شده یا از شکار یا صید وحشی به‌دست آمده باشد.
و در این زمینه می‌خواهم یادآوری کنم که چقدر مهم است کشاورزان را تشویق کنیم تا با استفاده از روش‌های طبیعی کشت، به کشاورزی ارگانیک
بازگردند؛ روشی که سه نسل پیش رایج بود، بدون کودهای شیمیایی و سموم تولیدشده صنعتی و بدون بذرهای دستکاری‌شده ژنتیکی که عامل
بیماری‌زا هستند و هزینه‌های بالای مجوز را نیز به همراه دارند.
این امر همچنین به کشاورزان امکان می‌دهد تا خود را از چنگال شرکت‌های تولیدکننده مواد
شیمیایی کشاورزی و فناوری‌های کشاورزی رها سازند.
من معتقدم که باید هنگام انتخاب غذای خود بسیار بیشتر دقت کنیم.
ما معمولاً می‌توانیم ۸۰ درصد از محصولات یک سوپرمارکت را بلافاصله دور بریزیم، که در واقع وظیفهٔ آنچه
به اصطلاح «حفاظت از مصرف‌کننده» نامیده می‌شود، است.
این غذاها، غذاهای به‌اصطلاح، شایستهٔ نام غذا نیستند.
و آنها به رفاه بلندمدت ما کمک نمی‌کنند.
برعکس، این موضوع کاملاً درست است. در درازمدت، آن‌ها آسیب‌های ماندگاری به سلامتی ما وارد می‌کنند.
طیف گستردهٔ غذاهای ناسالم موجود، عامل عمده‌ای در افزایش مداوم شیوع بیماری‌های موسوم به سبک زندگی، مانند پوسیدگی
دندان، چاقی، دیابت نوع ۲، فشار خون بالا، آرتروز با سایش مفاصل، آلزایمر و سایر اشکال زوال عقل است.
برای سالم ماندن، مهم است از غذاهایی استفاده کنید که تا حد امکان طبیعی باشند و وعده‌های غذایی خوشمزه و قابل هضم را
به گونه‌ای آماده کنید که تا حد امکان ویتامین‌ها حفظ شوند.
در اینجا نیز قطعاً مطالب زیادی برای یادگیری بسیاری از افراد وجود دارد. به‌طور ایده‌آل، این باید از کودکان در مدارس آغاز شود.
و در اینجا نیز، دامنه وسیعی از وظایف برای ارائه‌دهندگان خدمات پزشکی وجود دارد.
رژیم غذایی سالم باید از دوران بارداری و شیردهی آغاز شود و در نوزادی و اوایل کودکی ادامه یابد.
برای سالم ماندن، البته لازم است که به اندازه کافی ورزش و فعالیت بدنی یا ورزش، ترجیحاً در فضای باز و با قرار گرفتن کافی در معرض
نور خورشید، پیاده‌روی‌ها و کوهنوردی‌ها، ایده‌آل در مناطق طبیعی دست‌نخورده، در جنگل‌های غنی از گونه‌های گیاهی و جانوری،
در کوه‌ها یا در امتداد رودخانه‌ها یا دریاچه‌ها داشته باشید.
راه رفتن با پاهای برهنه نیز به‌عنوان روشی برای زمین‌گیری توصیه می‌شود، زیرا به بدن شما اجازه می‌دهد
الکترون‌ها را از طریق کف پاهایتان از زمین جذب کند.
این زمین‌گیری را می‌توان با شنا یا حمام کردن در آب‌های طبیعی مانند دریا، دریاچه‌ها، رودخانه‌ها یا جویبارها نیز به دست آورد.
ثابت شده است که توازن بار حاصل در بدن به بهبود زخم و بازسازی کمک کرده و اثرات منفی الکترومغناطیس را کاهش می‌دهد.
حفظ روابط اجتماعی خوب، مانند درون خانواده، میان دوستان و آشنایان یا حتی در محل کار، برای سلامتی ما نیز مهم است، و در
نهایت، یک رابطه خوب با خدا، آفریننده‌مان، نیز اهمیت دارد.
اگر مردم بار دیگر با رعایت اقدامات ساده‌ای که در بالا توضیح داده شد، مسئولیت بیشتری را برای خود بپذیرند، دیگر لازم
نیست برای هر چیز کوچکی به دکتر مراجعه کنند یا دارو مصرف کنند.
ممکن است این حرف از زبان یک پزشک کمی عجیب به نظر برسد – بالاخره ممکن است کسی فکر کند که
پزشکان با هر مراجعهی از بیمارانشان پول درمی‌آورند.
اما هدف ایجاد وابستگی و در نتیجه شرطی کردن بیماران برای مراجعه منظم به پزشک نیست، بلکه کمک به همه است
تا تا حد امکان مسئولیت سلامت خود را بر عهده بگیرند.
و برای این کار همیشه نیازی به دکتر نیست.
حتی از نظر آماری ثابت شده است که هرچه تراکم پزشکان در یک منطقه بیشتر باشد و مردم بیشتر به
پزشک مراجعه کنند، امید به زندگی‌شان کمتر است.
این ممکن است به این دلیل باشد که بیماران معمولاً پس از هر مراجعه به پزشک، یک داروی جدید دیگر دریافت می‌کنند.
و می‌دانیم که پنج برابر بیشتر افراد در آلمان به‌دلیل عوارض جانبی قرص‌ها می‌میرند تا در تصادفات رانندگی.
و این حتی شامل مرگ‌هایی که ناشی از تداخل بین داروهای مختلف است، نمی‌شود.
پس باید این را دوباره بیاموزیم و در مدارس آموزش دهیم: چه فرصت‌های شگفت‌انگیزی طبیعت هنوز به ما عرضه می‌کند و چه
قدرت‌های عظیم خوددرمانی و تنظیم‌کننده‌ای در بدن انسان نهفته است.
ما به‌شدت نیاز داریم رویکرد خود را بازاندیشی کنیم و شکلی نوین از پزشکی را پایه‌گذاری کنیم که مردم را دوباره در مرکز قرار دهد.
مهم‌ترین وظیفه‌ی ما در این رویکرد جدید به طب، رهایی خود از کنترل و وابستگی به شرکت‌های داروسازی و نهادهایی است که با آن‌ها
همکاری می‌کنند، از جمله سازمان جهانی بهداشت و مراجع ملی بهداشت.
برای مثال، ما باید فرزندان‌مان را از واکسیناسیون‌ها – آنچه به اصطلاح واکسن‌های محافظتی نامیده می‌شوند – که از اوایل نوزادی آغاز
می‌شوند، محافظت کنیم. با بررسی دقیق‌تر مطالعات، هیچ مدرک علمی برای این واکسیناسیون‌ها وجود ندارد، اما ثابت شده است که
این واکسن‌ها به سیستم ایمنی در حال رشد آسیب می‌رسانند و در نتیجه افراد را به‌جای تقویت، مستعد ابتلا به بیماری می‌کنند.
من واکسیناسیون نوزادان، یا حتی واکسن شش‌گانه را بسیار قابل‌تردید می‌دانم.
نوزادان و کودکان شیرده از محافظت آشیانه برخوردارند، به این معنی که مادرشان آن‌ها را محافظت می‌کند و از طریق جفت
و سپس از طریق شیر مادر، پادتن‌های مهمی را در برابر طیف وسیعی از پاتوژن‌ها به آن‌ها منتقل می‌کند.
بعداً، آن‌ها با میکروب‌ها در محیط اطراف خود تماس پیدا می‌کنند و به طور طبیعی طیف گسترده‌ای از عفونت‌ها را تجربه
می‌کنند، و بدین ترتیب سیستم ایمنی بدن خود را که به طرز عالی طراحی شده است، بیش از پیش توسعه داده و تقویت می‌کنند.
ما باید اینجا بسیار بیشتر به طبیعت اعتماد کنیم و آن را با بی‌شمار تأثیرات خارجی مزاحم نکنیم.
در سال‌های اخیر و دهه‌های گذشته، تعداد زیادی از آنچه واکسیناسیون‌های محافظتی برای کودکان و
نوجوانان نامیده می‌شود، معرفی شده و در توصیه‌های کمیته دائمی واکسیناسیون (STIKO) گنجانده شده‌اند.
شواهد فراوانی، از جمله نتایج مطالعات، نشان می‌دهد که این کار کودکان را سالم‌تر نمی‌کند؛ در واقع، آنها را مستعد انواع آلرژی‌ها،
بیماری‌های خودایمنی مانند دیابت یا تیروئیدیت هاشیموتو، اختلالات عصبی مانند اوتیسم یا اختلال
کم‌توجهی–بیش‌فعالی و عفونت‌های مزمن دستگاه تنفسی می‌کند.
با بررسی دقیق‌تر، مشخص می‌شود که شواهد علمی پزشکی در مورد واکسیناسیون بسیار اندک است.
بسیاری از مطالعاتی که به‌عنوان مبنای توصیه‌های واکسیناسیون استفاده می‌شوند، تنها تعداد ناچیزی شرکت‌کننده دارند، گروه کنترل
مناسبی ندارند و اغلب با تعارض منافع گسترده همراه هستند، زیرا در اغلب موارد شرکت‌های دارویی یا خود تولیدکنندگان واکسن حامی مالی
این مطالعات هستند، یا کارکنان شرکت یا نویسندگانی که توسط شرکت‌های دارویی پرداخت دریافت کرده‌اند در انتشارات مشارکت داشته‌اند.
این موضوع همچنین در مورد واکسیناسیون موسوم به HPV یا واکسیناسیون سرطان دهانه رحم نیز صدق می‌کند که من به‌عنوان یک
متخصص زنان از همان ابتدا همواره در برابر آن هشدار داده‌ام.
بنابراین ما باید با هرگونه واکسیناسیون اجباری به‌شدت مخالفت کنیم.
واکسیناسیون اجباری نیز خلاف قانون اساسی خواهد بود، اگرچه دادگاه قانون اساسی فدرال در برخی مؤسسات به نفع واکسیناسیون اجباری
رأی داده است؛ تصمیمی که احتمالاً تحت فشار سیاسی اتخاذ شده بود.
با این حال، می‌توان امیدوار بود که این موضوع به‌زودی در پی تصمیم پیشگامانه دادگاه اداری
اسنابروک در سوم سپتامبر امسال بازنگری شود.
داروی جدید مورد علاقه‌ام باید رویکردی کل‌نگر داشته باشد و انسان را به‌عنوان یگانگی جدایی‌ناپذیر جسم، ذهن و روح ببیند.
بازگشت به درمان‌ها و روش‌های سنتی، برای مثال استفاده از گیاهان خودروی محلی، همان‌طور که دهه‌ها پیش در اغلب خانواده‌ها
مرسوم بود، همچنین باید به حفظ سلامت و پیشگیری از بیماری کمک کند.
به نظر من، یک اصل مهم در طبابت پزشکی، به‌ویژه در زمینه درمان و مداخلات – استفاده از داروهای شیمیایی و روش‌های جراحی – باید
این باشد: «به اندازه ضرورت، به حداقل ممکن» و «کمتر، بیشتر است.»
و همچنین «primum non nocere» که به معنای این است که هیچ کاری برای بیمار انجام ندهیم که
علاوه بر بیماری موجود، آسیب بیشتری به او وارد کند.
برای مثال، طب سنتی و ناتوروپاتی با این اصول راهنما کاملاً سازگار هستند.
در هر کشور روی زمین، سنتی از طبّ عامیانه وجود داشته و در برخی موارد هنوز هم هست که از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است.
این شامل استفاده از گیاهان منطقه‌ای به شکل دمنوش‌ها، آب‌میوه‌ها، عصاره‌های الکلی یا حتی مخلوط‌های پمادی است که می‌توانید خودتان در
خانه تهیه کنید، و همچنین ماساژ، حمام، کلیستیر، پیچاندن و پاشیدن آب گرم یا سرد یا سایر روش‌های
فیزیکی مانند قدم‌زدن روی شبنم یا آفتاب‌گرفتن می‌شود.
این شامل اکثر شکایات و بیماری‌های رایج می‌شود، بدون اینکه لزوماً نیاز به مراجعه به پزشک باشد.
در عین حال، خودمختاری و مسئولیت‌پذیری فردی در امور سلامت تقویت می‌شود و مردم به زندگی طبیعی تشویق می‌شوند.
این داروی سنتی معقول که قرن‌ها اثربخش بودنش اثبات شده بود، با ظهور شرکت‌های بزرگ داروسازی و فرآورده‌هایی که به بازار آوردند،
مانند آنتی‌بیوتیک‌ها، تب‌برها و مسکن‌ها، به‌تدریج جایگزین شد. این دارو عمداً فراموش یا حتی مسخره شد و آن را
ساده‌لوحانه خواندند، به‌طوری‌که تقریباً هیچ‌کس متوجه نشد چه گنجینه‌ای بزرگ از او غصب شده است.
به‌عنوان بخشی از تأسیس این طب نوین و جامع، قطعاً باید هر کاری که می‌توانیم انجام دهیم تا این روش‌های سنتی را
به یاد بیاوریم و دوباره در خانواده‌هایمان به کار گیریم.
در اینجا نیز منطقی است که افراد را در دوره‌ها یا از طریق کتاب‌های مناسب، با اصول و دانش لازم برای این کار آشنا کنیم.
طب علمی – یا همان طب متعارف – نیز البته جایگاه مهمی دارد، به شرط آنکه مطابق با معیارهای فوق به کار گرفته شود.
البته، ما می‌توانیم برای نعمت‌های پزشکی مدرن نیز شکرگزار باشیم، زیرا در شرایطی که واقعاً ضروری است، داروهای پزشکی مرسوم مانند
کورتیکواستروئیدها، آنتی‌هیستامین‌ها و محلول‌های تزریقی را در اختیار داریم؛ برای مثال در مورد شوک
آنافیلاکتیکی در فردی که به زنبورها حساسیت دارد.
و البته، ما همچنین به یک سیستم داروخانه‌ای معقول و مبتنی بر نیازها نیاز داریم.
شرکت‌های دارویی که داروهای ضروری را با قیمت منصفانه یا درمان‌های طبیعی تولید می‌کنند، قطعاً نقش حمایتی مهمی دارند،
اما نباید اجازه داده شود که مانند آنچه در حال حاضر به طور گسترده رخ می‌دهد، بر عملکرد پزشکی تسلط یابند.
و البته، این امر همچنین نیازمند جراحان حساس و ماهری است که بتوانند در صورت لزوم پس از یک تصادف یا بیماری جدی،
اقدامات جراحی لازم را به گونه‌ای انجام دهند که بافت‌ها حفظ شوند.
یکی از وظایف اصلی ما پزشکان و همچنین درمانگران جایگزین در این طب نوین، راهنمایی مردم به سوی سبک زندگی
سالم از نظر پیشگیری و جلوگیری از بیماری خواهد بود.
به‌عنوان یک متخصص زنان، مشاوره و آموزش در زمینهٔ پیشگیری طبیعی از بارداری و تنظیم خانواده بدون استفاده از
هورمون‌های مصنوعی برای من موضوع مهمی است، برای مثال.
ما همچنین باید در نظر بگیریم که چگونه می‌توانیم پژوهش‌های علمی و آموزش را از فساد شرکت‌های بزرگ
داروسازی و البته عروسک‌گردان‌های پشت‌صحنه آزاد کنیم.
چگونه می‌توانیم مؤسسات آموزشی مستقل و دانشگاه‌ها را دوباره احیا کنیم و دسترسی عادلانه‌تری به ظرفیت‌های دانشکده‌های پزشکی فراهم
آوریم تا بار دیگر پزشکان واقعاً متعهد و همدل بیشتری داشته باشیم.
همچنین، چگونه می‌توان بیمارستان‌ها را برای بهره‌مندی بیماران و ارائه‌دهندگان خدمات در آنجا، بهتر سازماندهی و مدیریت کرد.
یا چگونه سیستم‌های بیمه درمانی معقول و مقرون‌به‌صرفه را ایجاد کنیم.
با این حال، به دلیل محدودیت زمانی، در اینجا به جزئیات بیشتری نمی‌پردازم.
یکی از مهم‌ترین الزامات این داروی جدید این است که باید جامع و انسانی باشد.
کل‌نگر به معنای درک انسان‌ها به‌عنوان یگانگی جدایی‌ناپذیر جسم، ذهن و روح است.
هر سه باید در حفظ سلامت و همچنین در تلاش‌ها برای بازگرداندن سلامت از طریق دارو در نظر گرفته شوند.
در اینجا بدن نمایانگر قدرت جسمانی است، در حالی که ذهن نمایانگر قدرت فکری ماست که شخصیت آگاه ما را تشکیل
می‌دهد و ما را از حیوانات و گیاهان متمایز می‌سازد.
در زبان امروزی، روح اغلب به‌عنوان جایگاه احساسات در نظر گرفته می‌شود و واژه یونانی «سایک» برای اشاره به آن به‌کار می‌رود.
در نهایت، روح شخصیت ما را تعریف می‌کند.
برای من، این همان بخش جاودان، الهی و غیرمادی ماست که در بدن‌مان زندگی می‌کند، آن را شکل می‌دهد و
پس از مرگ بدن فیزیکی نیز به زندگی ادامه می‌دهد.
همان‌طور که می‌دانیم، علائم جسمانی نیز نشان می‌دهند که روح چگونه است.
پزشکی روان‌تنی نمونه‌های زیادی از این را می‌شناسد.
به نظر من، حفظ سلامت روح ما همچنین مستلزم ارتباط با خداست که می‌توان آن را از طریق دعا و ایمان برقرار و تقویت کرد.
بنابراین یک پزشک یا درمانگر خوب باید همواره یک مشاور معنوی باشد که بیماران را تشویق کند تا دوباره با خدا، خالقشان، ارتباط برقرار
کنند تا به بازگرداندن بدن، ذهن و روح‌شان به نظم الهی کمک کند.
این وظیفه مهم بر عهده پزشکان متعهد و همدل، درمانگران جایگزین و سایر ارائه‌دهندگان خدمات پزشکی خواهد بود که این داروی
جدید را به مردم برسانند و نظام مراقبت‌های بهداشتی ما را به آنچه در اصل برای آن در نظر گرفته شده بود بازگردانند.
یک تلاش مشترک توسط ارائه‌دهندگان خدمات پزشکی و شفاگران متعهد به نفع مردم.
با این کار، ما همچنین سهم مهمی در آزادی نهایی بشریت از چنگال نخبگان قدرت ایفا می‌کنیم.
از توجه شما بسیار سپاسگزارم!