"Муҳтарам тамошобинони симпозиуми матбуотии MWGFD мо оид ба мавзӯи: 'Тиб пас аз Корона: баррасӣ ва дурнамо'."
Дӯстони азиз ва ҷонибдорон, дар мақолаи худ, ки онро «Бӯҳрони ба ном вируси коронавӣ ҳамчун катализатор барои тибби нав»
номидаам, мехоҳам ба саволи он посух диҳам, ки пас аз вируси коронавӣ тибби оқилона чӣ гуна метавонад бошад.
Як шакли тиб, ки мардумро боз ба марказ мегузорад, ва як низоми тандурустӣ, ки, умедворем, ба зудӣ аз
вобастагӣ ва маҳдудиятҳои низоми истисморӣ озод хоҳад шуд.
Ман инчунин мехоҳам муҳокима кунам, ки дар давраи гузариш, ки мо ҳанӯз зери диктатураи тандурустии ин барномаи ғайриинсонӣ қарор
дорем, чӣ корҳоро бояд анҷом диҳем ва, махсусан, ҳар як шахс чӣ кор карда метавонад, то саломатии худро ҳифз ва нигоҳ дорад.
Аз соли 2020, дар миёнаи он чи гӯё пандемияи коронавирус меноманд ва солҳои баъдӣ, одамони бештар ва бештар, асосан тавассути
таҷрибаҳои дардноки худ, дарк карданд, ки чӣ гуна ба таври драматикӣ, ҳатто валангоркунанда, то чӣ андоза вазъи низоми
тандурустӣ ва тибби мо хароб шудааст, ин бӯҳрони ба ном «коронавирус» метавонад ҳамчун як имконият, як нуқтаи гардиш дида
шавад, ки дар он мо бо дард дарк мекунем, ки тиб дар чанд даҳсолаи охир комилан аз роҳи худ дур шудааст ва фавран бояд ба
арзиши аслии худ ва нақши худ ҳамчун санъати ҳамаҷонибаи шифобахш, ки ба қадрдонии шаъну шараф, ҳаёт ва
саломатии инсон ҳамчун воҳиди ҷудонашавандаи бадан, зеҳн ва рӯҳ.
Аз назари ман, бинобар ин буҳрони коронавирусро низ метавон ҳамчун чашмкушоӣ, даъвати бедоркунанда ва
ҳамчунин ҳамчун ҳамшираи таваллуди тибби нав дид.
Пеш аз он ки ман чанд пешниҳоди мушаххас дар бораи он, ки чунин доруи нав чӣ гуна метавонад бошад, ироа кунам — ғояҳо ва
пешниҳодҳое, ки умедворам бисёре аз дигар шахсони содиқ бо хушнудӣ онҳоро боз ҳам рушд дода, муфассал хоҳанд кард —
мехоҳам ба таври кӯтоҳ, вале возеҳ ба ҳамаи мо ҳолати фоҷеабори кунунии низоми тандурустии моро хотиррасон кунам.
Ҳатто дар давраи таҳсилам, вале бешубҳа аз замоне, ки соли 1989 ҳамчун духтур ба кор шурӯъ кардам, ман мушоҳида
кардам, ки таъсири саноати дорусозӣ ба тиб сол ба сол меафзояд.
Доруҳои ҳарчӣ гаронтар бо нисбати баъзан хеле шубҳаноки хавф-ва-фоида ба бозор бароварда шуда, аз ҷониби ширкатҳои
дорусозӣ бо таблиғи шадид таблиғ мешаванд, ба монанди статитинҳо барои паст кардани холестерин ё ингибиторҳои насоси протон барои
манъ кардани кислотаи меъда, инчунин эмгузарониҳои бештар ва бештар, ба монанди эми зидди саратани гардани бачадон ё эми HPV,
ки ҳоло аз ҷониби STIKO тавсия мешавад, Кумитаи доимии эмкунӣ, на танҳо барои духтарон, балки барои писарон аз синни
нӯҳсола низ, бе натиҷаҳои возеҳи таҳқиқоти илмӣ, ки самаранокии воқеии ин чораро исбот кунанд, тавсия медиҳад.
Бо вуҷуди он ки барои бисёре аз омодагии нави тиббӣ далелҳои илмӣ хеле маҳдуд буданд, фондҳои суғуртаи тиббии
давлатӣ ҳамеша зуд розӣ мешуданд, ки хароҷотро пӯшонанд.
Дар ҳамин вақт, дар соли 2004 пурра аз байн бурда шуд пардохти фитофармацевтикаҳои арзон, яъне тайёрҳои гиёҳӣ, ки дар
натуропатия истифода мешаванд ва қариб ҳеҷ таъсири тарафе надоранд, ва ҷуброни хароҷоти
хизматрасониҳои тиббӣ низ пайваста коҳиш дода шуд.
Нисбати маблағҳои тандурустӣ, ки бахши дорусозӣ соҳиб мешавад, сол ба сол меафзояд.
Ин инчунин маънои онро дорад, ки барои онҳое, ки дар соҳаи тиб хизмат мерасонанд, маблағ камтар мешавад.
Аз ин рӯ, даромад аз саҳмгузориҳои шахсони суғурташуда ба духтурон, кормандони беморхона,
физиотерапевтҳо ё ҳамшираҳои шафқат намерасад.
Ин пулҳо ба таҷҳизоти беморхона, таъмири доимӣ ё муосирсозӣ сармоягузорӣ намешаванд, балки бевосита ба хазинаҳои ширкатҳои
дорусозе, ки ба элитаҳои ҳоким тааллуқ доранд, мерезанд.
Онҳо солҳо боз ҷайбҳояшонро пур мекунанд, дар ҳоле ки муҳимтарин ҷузъи низоми тандурустии мо —
саломатӣ ва некуаҳволии мардум — нодида гирифта шудааст.
Бӯҳрони ба ном «коронавирусӣ» ҳоло ба мо комилан равшан кард, ки ҳукмронии ин комплекси
фармасевтӣ-саноатӣ то чӣ андоза васеъ шудааст.
Бе ягон шак-шубҳа ширкатҳои калон фармасевтӣ, монанди Pfizer, Moderna, BioNTech ва AstraZeneca, воксинҳои пурра нокифоя
санҷидашуда, генӣ, таҷрибавӣ ва ба ном зидди коронавирусро ба бозор ворид карданд, онҳоро тавассути созишномаҳои сердаромади
миллиардпулӣ ба кишварҳои алоҳида расонданд ва аксари духтурон онҳоро бе ягон савол ё
интиқод ба беш аз 70% аҳолии ҷаҳон тазриқ карданд.
Илм, ки низ муддати тӯлонӣ фасодзада (порагирӣ) шудааст, тавре ки дар донишгоҳҳо амалӣ мешавад ва дар
маҷаллаҳои ихтисосӣ нашр мегардад, низ дар ин кор саҳм доштааст.
Ҳатто тарафдорони сарсахти эмгузаронӣ дигар наметавонанд андозаи беандозаи зарари ҷиддие, ки аз ин
расидааст, аз ҷумла марги миллионҳо одамонро рад кунанд.
Мутахассисони тиб ва ҳуқуқшиносон дар даҳсолаҳои оянда бо оқибатҳои он рӯ ба рӯ хоҳанд шуд.
Дарки мо аз он чӣ дар паси саҳна рух дода истодааст, ҳам ҳайратангез ва ҳам ғайримумкин аст, яъне ҳам он чи пандемияи гӯё
вируси коронавӣ номида мешавад ва ҳам маъракаи эмгузаронӣ, ки бо он алоқаманд аст, дар беинсофтарин ва пасттарин
шакл ҳамчун ҷузъи барномаи онҳое, ки аз паси саҳна риштаҳоро мекашанд, омода ва амалӣ шудаанд.
Бо кӯмаки Созмони ҷаҳонии тандурустӣ (СҶТ), Созмони Милали Муттаҳид (СММ) ва Иттиҳоди Аврупо (ИА), ки тамоми ин ҳодисаро ба
манфиати онҳое, ки дар қулла қарор доранд, ташкил карданд, ва бо ҳамкории ҳукуматҳои аксари кишварҳои ҷаҳон, ки онҳо
низ аз ҷониби мафияи қудратӣ сироят ва фасодзада шудаанд.
Ин як скандали даҳшатовар аст, ки, бо вуҷуди хатари бузурги эҳтимолии зарар аз ин ваксинҳои асосёфта бар генҳо, технологияи
ба ном mRNA ҳоло низ бо дастури Созмони Умумиҷаҳонии Тандурустӣ дар бисёр ваксинҳои дигари ба ном
муҳофизатӣ барои инсонҳо ва ҳайвонот истифода хоҳад шуд.
Ин барнома пуршиддат ҷараён дорад ва дигар танҳо дар бораи фоидаи молиявӣ нест, балки дар бораи ҳадафмандона зарар
расонидан, заиф кардан ва ҳатто нест кардани башарият аст.
Хуб мешуд, агар метавонистам бигӯям, ки ин ҳама танҳо назарияи табаддулот аст.
Барои омода шудан, мо албатта ба маълумот ниёз дорем, ки дар доираи ин барнома чӣ чизҳои дигар пешбинӣ шудаанд.
Ва биёед ба Берлин назар андозем.
Чуноне ки баъзе аз шумо шояд мушоҳида карда бошед, Саммити ҷаҳонии тандурустӣ чанд рӯз пеш, аз 13
то 15 октябр, бори 15-ум дар Берлин баргузор шуд.
Дар ин – чуноне дар вебсайти ташкилкунанда омадааст ва ман иқтибос мекунам – «форуми беназир, байналмилалӣ ва стратегӣ барои
тандурустии ҷаҳонӣ», ширкатҳои асосии дорусозӣ бо бозигарони калидӣ, қароргирандагон ва шахсони бонуфуз дар
соҳаи тандурустии ҷаҳонӣ вохӯрда, нақшаҳои барномаҳои нави ҷаҳонӣ барои саломатии моро таҳия мекунанд.
Ман фикр мекунам, ки бояд бигӯям, ки ин ба саломатии мо зараровар аст.
Илова бар ширкатҳои бузурги дорусозӣ, Бунёди фармасевтии Уэлком Траст ва Бунёди Рокфеллер, ин чорабинии шубҳанок инчунин аз
ҷониби гумонбарони маъмулӣ, ба монанди Бунёди Билл ва Мелинда Гейтс ва CEPI, Коалиция барои Навовариҳои Омодагӣ ба Эпидемия,
маблағгузорӣ мешавад, яъне Коалисия барои навовариҳо дар пешгирии эпидемия, як иттиҳоди глобалии ваксинӣ дар шарикии давлатӣ-хусусӣ
барои таҳқиқ ва таҳияи ваксинаҳои нав, барои – чунон ки дар Википедиа хонда мешавад, ва ман иқтибос мекунам –
«ҷавоби беҳтар ва мустақимтар ба эҳтимолан наздик будани хуруҷҳои нави сироятҳои вирусии эҳтимолӣ».
Дар миёни суханронҳои зиёде, ки дар ин чорабинӣ суханронӣ карданд, канцлери федералӣ Шольц буд, ки бо дастгирии пуршӯр бори
дигар ваъда дод, ки аз ҳисоби андозсупорандагони олмонӣ ба Созмони ҷаҳонии тандурустӣ бастаи се рақами
миллион евро, яъне дақиқан 360 миллион евро, ҷудо хоҳад кард.
Ин боз ҳам мавқеи пешсафии Олмонро дар маблағгузории бузургтарин созмони лоббиии дорусозӣ мустаҳкамтар кард.
Суханронҳо коршиносони соҳаи тандурустӣ ва хайрхоҳоне, аз ҷумла Билл Гейтс ва директори генералии Созмони ҷаҳонии тандурустӣ
Тедросро дар бар мегирифт, ки эҳтимолан ҳанӯз аз пирӯзии худ дар Женева 1 июни имсол хушҳол буд, яъне тағйирот ба қоидаҳои
байналмилалии тандурустӣ, ки бо як амалиёти махфӣ ва пурра ғайридемократӣ қабул шуд ва ҳоло ба ӯ имкон
медиҳад, ки бо шубҳа зуд пандемияҳоро эълон кунад ва фавран ваксинаҳои заруриро фармоиш диҳад.
Ва ин танзимоти нави тандурустӣ барои ҳамаи кишварҳо ҳатмӣ хоҳанд шуд, агар ҳукуматҳои давлатҳои узв то
апрели соли оянда ба таври возеҳ эътироз накунанд.
Зеро агар мо натавонем онро пешгирӣ кунем, ин барои ҳамаи мо таҳдиди бузург эҷод мекунад, ва мо инчунин мехоҳем ҳарчӣ бештар
вакилони парламонро дар бораи он, ки то чӣ андоза суверенитети миллӣ дар хатар қарор дорад, огоҳ созем, мо ин масъаларо махсусан
дар симпозиуми матбуотии навбатии MWGFD, ки 22 феврали соли 2025 баргузор мешавад, баррасӣ хоҳем
кард – шумо аллакай метавонед ин санаро қайд кунед.
Аммо биёед ба мавзӯъҳои Саммити ҷаҳонии тандурустӣ баргардем.
Илова бар ҳушдорҳои рӯз ба рӯз ошкортар аз ҷониби бисёр кумитаҳо дар бораи бемориҳои нави хатарнок ва патогенҳо, ба монанди гриппи
парранда ва вируси Марбург, дар ин чорабинӣ дар Берлин ин нуқтаҳо низ баррасӣ шуданд, ки
бояд моро ҳушёр сохта, ба онҳо диққат диҳем.
Ман иқтибос мекунам: «Хатари пандемия бинобар тағйирёбии иқлим ё вазъи саломатӣ дар ҷанг ва низоъ».
Ин ба мо тасаввур медиҳад, ки ин барнома ба куҷо меравад.
Шояд ягона тасаллӣ шиори чорабинии имсола бошад, ки чунин аст: «Сохтани эътимод барои ҷаҳони солимтар».
Ин нишон медиҳад, ки ин гурӯҳи мизонафрӯстӣ ҳоло, ба назар мерасад, нигарон аст, ки рӯз то рӯз
бештари одамон фиребкоронаии найрангҳои онҳоро мефаҳманд.
Ва қаҳрамонҳои Форуми иқтисодии ҷаҳонӣ (WEF) бо роҳбарии Клаус Шваб низ ҳамин тавр эҳсос мекунанд, зеро
шиори худро «Барқарорсозии эътимод» интихоб кардаанд.
Камтаҷрибагӣ мебуд, агар аз ин хулоса бароварда шавад, ки мафияи қудратӣ наздик аст дилашро
тағйир диҳад ё ҳатто самти сиёсати худро иваз кунад.
То даме ки ин вазъияти таҳдидомез ва ниҳоят хатарнок идома дорад ё ҳатто бадтар мешавад ва мо зери шамшери Дамокл-и ин фитнаи
шайтонӣ мемонем, вазифаи асосии мо, табибон, аммо низ вазифаи аслии табибони алтернативӣ ва, дар асл, ҳамаи онҳое, ки дар соҳаи
тиб хизмат мекунанд, ин аст, ки то ҳадди имкон мардумеро, ки ба мо эътимод мекунанд, аз
ҳамлаҳои ин гурӯҳи бадбинонаи инсонбадбин ҳифз намоем.
Дар ин робита барои мо, духтуроне, ки ба меъёрҳои ахлоқии худ, Қасami Гиппократ ва Эъломияи Женеваи Ассотсиатсияи Ҷаҳонии
Тиббӣ пойбандем, муҳим аст, ки қисмати дар он ҷо таҳияшударо, ки чунин аст, дар хотир дошта бошем, ва ман иқтибос мекунам:
Ҳатто дар зери таҳдид ман дониши тиббиамро барои нақзи ҳуқуқи башар ва озодиҳои шаҳрвандӣ истифода нахоҳам кард.
Ин маънои онро дорад, ки мо, табибон, ки фаъолияти худро ба саломатӣ ва некуаҳволии онҳое равона мекунем, ки ба кӯмаки
мо муроҷиат мекунанд, набояд иҷозат диҳем, ки ҳангоми ҳифзи саломатӣ ва ҳаёти беморон аз таъқиб ва ҷазо тарс бихӯрем.
Агар мо, чанд нафар мутахассисони тиббӣ ва олимоне, ки бо ин нақшаи фиребомез розӣ нашудаанд, ҳамроҳ бо боқимондаи
башарият, ки ҳанӯз зери таъсири пропаганда қарор нагирифтаанд, зуд чора наандешем, бо таҳдиди як дӯзахи воқеӣ рӯбарӯ мешавем.
Аз ин рӯ, мо фавран ба духтурон ва мутахассисони тиббӣ ниёз дорем.
Ва ҳар касе, ки маро мешунавад, худро ба мо даъватшуда эҳсос кунад.
Мо ба духтуроне ниёз дорем, ки нагузоранд манфиатҳои картелҳои фармасевтӣ онҳоро фасодзада созанд ва ҳангоми
ҳифзи саломатии бемороне, ки ба онҳо эътимод мекунанд, бо шуҷоат ва қатъият амал кунанд.
Табибоне, ки возеҳан идеологияҳо ва нақшаҳои аслии пушти пардаро, ки таҳти ниқоби гуманитаризм фурӯхта мешаванд, рад мекунанд:
Агендаи 2030, Барқарорсозии Бузург, Созишномаи пандемия ва тағйири қоидаҳои байналмилалии тандурустӣ, Созмони Умумиҷаҳонии
Тандурустӣ, инчунин он чизеро, ки «Пакти ояндаи СММ» ном дорад.
Ва, албатта, шаҳодатномаи рақамии эмгузаронӣ ва сабтҳои электронӣ оид ба беморон, ки онҳо низ
танҳо бо мақсади назорати комил таҳия шуда буданд.
Ва, албатта, ҳар як шаҳрванди алоҳида бояд ба таври қатъӣ бо онҳо розӣ нашавад, ман танҳо метавонам маслиҳат диҳам.
Масъулияти саломатии мо ҳамеша, пеш аз ҳама, дар дасти худи мост.
Ин низ як нуқтаи ҳалкунанда дар ин тибби нав аст, ки ман кӯшиш мекунам онро дар ин ҷо мухтасаран шарҳ диҳам.
Ҳар кас бояд масъулияти худро ва, албатта, масъулияти фарзандони ноболиғаш бар ӯҳда гирад ва аз аввали кор
бо тарзи ҳаёти солим саломатии бебаҳояшро ҳифз кунад.
Духтурон, табибони алтернативӣ ва дигар провайдерҳои хизматрасонии тиббӣ метавонанд дар ин ҷо ҳамчун
машваратчиён ва ҳамроҳон дар пешгирӣ, нигоҳдории саломатӣ ва пешгирӣ ё пешгирӣ кардани беморӣ нақши муҳими дастгириро бозанд.
Ин масъулияти шахсӣ барои саломатии мо аз парҳези солим оғоз меёбад.
Чуноне ки Гиппократ, табиб ва омӯзгори юнонӣ, беш аз 2400 сол пеш гуфтааст: «Хӯрокро ҳамчун доруи худ қабул кун.»
Хӯроки воқеӣ дар маънои аслии калима аз сабзавот, меваҳо, чормағзҳо ва донаҳое, ки ба таври органикӣ парвариш шудаанд,
инчунин гиёҳҳо, ҳанутҳо, равғанҳои хунукфишурда, намаки табии баҳрӣ ё намаксанги бе иловаҳо ва оби
чашма, ки то ҳадди имкон беолоиш аст, иборат аст.
Ба назари ман, вазъияти идеалӣ он аст, ки ҳар шахс порчаи замини худро дошта бошад, ки дар он сабзавот, мева ва гиёҳҳои хушбӯй
парвариш кунад, беҳтараш навъҳои қадимӣ ва устувори тухмӣ, ва сипас захираи ғизоии худро бо мубодилаи
тухмҳо ва ҳосилҳо бо ҳамсоягон ва дӯстон васеъ гардонад.
Ин ба мо имкон медиҳад, ки бо найрангҳои пинҳонии ширкатҳои бузурги тухм, монанди Monsanto ва монанди он, ки мехоҳанд бо
растаниҳои генетикӣ тағйирёфта, ки бо истифода аз хатарноктарин пестицидҳо истеҳсол мешаванд,
бозорҳои саросари ҷаҳонро забт кунанд, муқобила кунем.
Ҳар касе, ки мехоҳад дар парҳези худ моҳӣ ё гӯштро дохил кунад, бояд боварӣ ҳосил кунад, ки ҳайвоне, ки истифода
мешавад, ба тарзи мувофиқ ба намуди худ нигоҳдорӣ шудааст ё аз шикор ё гирифтани ваҳшӣ ба даст оварда шудааст.
Ва дар ин замина ман мехоҳам шуморо хотиррасон кунам, ки то чӣ андоза муҳим аст деҳқононро ташвиқ кардан, ки ба кишоварзии
органикӣ бо усулҳои табиии парвариш баргарданд, чун се насли пеш маъмул буд, бе истифодаи нуриҳои кимиёвии истеҳсолкардаи
саноатӣ ё пестицидҳо, бе тухмиҳои генетикӣ тағйирёфта ва беморизо, ки низ бо пардохти ҳаққи иҷозатномаи гарон ҳамроҳанд.
Инчунин ин ба деҳқонон имкон медиҳад, ки худро аз фишори сахти ширкатҳои агрохимиявӣ ва технологияҳои кишоварзӣ озод кунанд.
Ман бовар дорам, ки мо бояд ҳангоми интихоби ғизоямон хеле эҳтиёткортар бошем.
Мо одатан метавонем 80%-и маҳсулотро дар супермаркет фавран партоб кунем, ки дар асл ин
кори ба ном ҳифзи ҳуқуқи истеъмолкунандагон аст.
Ин хӯрокҳо, ки хӯрок номида мешаванд, сазовори номи «хӯрок» нестанд.
Ва онҳо ба некӯаҳволии дарозмуддати мо саҳм намегузоранд.
Баръакс, баръакс дуруст аст. Дар дарозмуддат онҳо ба саломатии мо зарари доимӣ мерасонанд.
Маҷмӯи васеи хӯрокҳои носолим, ки дастрасанд, яке аз омилҳои асосӣ дар афзоиши доимии ҳолатҳои бемориҳои ба ном «бемориҳои
тарзи ҳаёт», ба монанди кариеси дандон, фарбеҳӣ, диабети навъи 2, фишори баланди хун, остеоартрит бо фарсудашавии
буғумҳо, бемории Алцгеймер ва дигар шаклҳои деменсия мебошад.
Барои солим мондан муҳим аст, ки ғизоҳоро ҳарчӣ табиӣ истифода баред, аз онҳо хӯрокҳои болаззат ва ҳазмшаванда
омода созед, то ҳарчӣ бештар витаминҳоро нигоҳ доред.
Дар ин ҷо низ, бешубҳа, барои бисёриҳо бисёр чизҳо барои омӯхтан вуҷуд дорад. Идеалӣ, ин бояд аз кӯдакон дар мактабҳо оғоз шавад.
Ва дар ин ҷо низ доираи васеи вазифаҳо барои провайдерҳои хизматрасонии тиббӣ вуҷуд дорад.
Хӯрдани ғизои солим бояд ҳангоми ҳомиладорӣ ва ширдиҳӣ оғоз ёфта, дар давраи кӯдакии хурдсол ва аввали кӯдакӣ идома ёбад.
Барои солим мондан, албатта, инчунин зарур аст, ки ба андозаи кофӣ машқҳо ва фаъолияти ҷисмонӣ ё варзиш анҷом диҳед, беҳтараш
дар ҳавои кушод ва бо рӯшноии кофии офтоб, сайру гашт ва пиёдагарӣ, беҳтарин дар минтақаҳои табиии дастназада, дар
ҷангалҳои сернамуд, дар кӯҳҳо ё дар соҳили дарёҳо ва кӯлҳо.
Гаштан бе пойафзол низ тавсия дода мешавад, зеро ин роҳест барои пайваст шудан ба Замин ва имкон медиҳад, ки баданатон
электронҳоро аз Замин тавассути табақчаҳои пойҳоятон ҷабб кунад.
Ин заминӣ шуданро инчунин метавон бо шиноварӣ ё ғусл кардан дар манбаъҳои табиии об, ба
монанди баҳр, кӯлҳо, дарёҳо ё ҷӯйборҳо ба даст овард.
Исбот шудааст, ки баланси барқии ҳосилшуда дар бадан ба шифоёбии захмҳо ва барқарорсозӣ мусоидат
намуда, таъсири манфии электросмогро коҳиш медиҳад.
Нигоҳ доштани робитаҳои хуби иҷтимоӣ, масалан дар оила, миёни дӯстон ва шиносоҳо ё ҳатто дар ҷои кор, низ
барои саломатии мо муҳим аст, ва ниҳоят, муносибати хуб бо Худо, Офаридгори мо, низ муҳим аст.
Агар мардум боз масъулияти бештарро барои худ бар дӯш гиранд ва чораҳои оддии дар боло зикршударо риоя кунанд, дигар зарур нест,
ки барои ҳар чизи ночиз ба духтур давида ё дору истеъмол кунанд.
Ин шояд аз забони як табиб каме аҷиб садо диҳад – ба ҳар ҳол, касе метавонад фикр кунад, ки
табибон бо ҳар боздид аз беморон пул мегиранд.
Аммо масъала дар он нест, ки вобастагиҳо эҷод карда, беморонро маҷбур созем, ки мунтазам ба духтур муроҷиат кунанд,
балки дар он аст, ки ба ҳар кас кӯмак расонем, то ҳарчӣ бештар масъулияти саломатии худро бар дӯш гирад.
Ва барои ин ҳамеша ба духтур ниёз нест.
Ҳатто аз рӯи омор исбот шудааст, ки ҳар қадар зичии духтурон дар як минтақа зиёдтар бошад ва мардум бештар ба
духтур муроҷиат кунанд, ҳамон қадар умри онҳо кӯтоҳтар мешавад.
Инчунин ин метавонад ба он вобаста бошад, ки беморон одатан пас аз ҳар боздид аз духтур бо як доруи иловагӣ ба хона мераванд.
Ва мо медонем, ки дар Олмон аз таъсири тарафии ҳабҳо панҷ маротиба бештар одамон мефавтанд,
нисбат ба онҳое, ки дар садамаҳои нақлиётӣ мефавтанд.
Ва ин ҳатто маргу мирҳое, ки дар натиҷаи ҳамкории доруҳои гуногун ба вуҷуд меоянд, дар бар намегирад.
Пас мо бояд инро боз аз нав омӯзем ва дар мактабҳо таълим диҳем: табиат ҳанӯз ба мо чӣ имкониятҳои аҷоиб
пешкаш мекунад ва дар бадани инсон чӣ қувваҳои бузурги худшифоӣ ва танзимкунанда пинҳон аст.
Мо бояд фавран равиши худро бозбинӣ кунем ва шакли нави тиббиро таъсис диҳем, ки мардумро дубора дар маркази он қарор медиҳад.
Муҳимтарин вазифаи мо дар ин равиши нав ба тиб он аст, ки худро аз назорат ва вобастагӣ ба ширкатҳои фармасевтӣ ва
муассисаҳое, ки бо онҳо ҳамкорӣ мекунанд, аз ҷумла Созмони ҷаҳонии тандурустӣ ва мақомотҳои миллии тандурустӣ, озод созем.
Масалан, мо бояд кӯдаконамонро аз эмгузаронӣ – он чизе, ки онро «эмкунии муҳофизатӣ» меноманд – ки аз аввали кӯдакӣ оғоз меёбад,
ҳифз кунем. Дар таҳқиқоти амиқ ҳеҷ далели илмӣ барои ин эмгузаронӣ вуҷуд надорад, аммо собит шудааст, ки онҳо ба
низоми масунияти дар ҳоли рушд зарар мерасонанд ва ба ҷои тақвият додан, одамонро ба бемориҳо ҳассостар мегардонанд.
Ман эмгузариро барои навзодон, ҳатто эмгузарии шашкомппонентиро, хеле шубҳанок мешуморам.
Навзодон ва кӯдакони ширмакӣ ҳифзи «нест»-ро доранд, яъне онҳо аз ҷониби модарашон муҳофизат мешаванд, ки тавассути
плацента ва баъдтар тавассути шири модар антителоҳои муҳими зидди намудҳои гуногуни патогенҳоро интиқол медиҳад.
Баъдтар онҳо бо микробҳо дар муҳити атрофашон тамос мегиранд ва табиатан бо як қатор гуногуни сироятҳо рӯбарӯ мешаванд, ки
ин ба ташаккул ва тақвияти боз ҳам бештари низоми масуниятии онҳо, ки комилан оқилона тарҳрезӣ шудааст, мусоидат мекунад.
Мо бояд дар ин ҷо ба табиат бештар эътимод кунем ва онро бо бепоён таъсироти беруна халалдор накунем.
Дар солҳо ва даҳсолаҳои охир шумораи зиёди эмҳои ҳимоявӣ барои кӯдакон ва наврасон ҷорӣ шуда, дар
тавсияҳои STIKO, Кумитаи доимии эмкунӣ, дохил карда шудаанд.
Шоҳиди зиёде, аз ҷумла натиҷаҳои тадқиқотҳо, нишон медиҳанд, ки ин ба кӯдакон сиҳатмандтар намекунад; дар асл, онҳоро ба ҳама
гуна аллергияҳо, бемориҳои худмасунӣ монанди диабет ё тиреоидити Ҳашимото, ихтилолҳои неврологӣ монанди аутизм ё
ADHD ва сироятҳои музмини роҳи нафас осебпазиртар мегардонад.
Ҳангоми тафтишоти бодиққат маълум мешавад, ки далелҳои илмӣ-тиббӣ оид ба эмгузаронӣ хеле ночизанд.
Бисёре аз таҳқиқоте, ки ҳамчун асос барои тавсияҳои эмгузаронӣ истифода мешаванд, танҳо шумораи ночизи иштирокчиёнро доранд,
гурӯҳи назоратии дуруст надоранд ва аксар вақт бо муноқишаҳои бузурги манфиатҳо алоқаманданд, зеро дар аксар ҳолатҳо ширкатҳои
дорусозӣ, яъне истеҳсолкунандагони худи ваксинаҳо, ҳамчун сарпарастони таҳқиқот амал мекунанд ё кормандони
ширкат ё муаллифоне, ки аз ҷониби ширкатҳои дорусозӣ пардохт шудаанд, дар нашрияҳо саҳм гузоштаанд.
Инчунин ба он чизе, ки онро эмкунии HPV ё эмкунии зидди саратани гардани бачадон меноманд, дахл дорад, ки ман, ҳамчун
гинеколог, аз аввали кор ҳамеша бар зидди он ҳушдор додаам.
Аз ин рӯ, мо бояд бо шиддат бар зидди ҳар гуна эмгузаронии ҳатмӣ муқобилат кунем.
Ваксинацияи ҳатмӣ низ бар хилофи Конститутсия хоҳад буд, гарчанде Суди Федералии Конститутсионӣ ба нафъи он чи
«ваксинацияи ҳатмии дар муассисаҳо» номида мешавад, қарор қабул кардааст, ки эҳтимолан таҳти фишори сиёсӣ гирифта шудааст.
Аммо мо метавонем умедвор бошем, ки пас аз қарори бунёдкоронаи Додгоҳи маъмурии Оснабрюк 3 сентябри
соли ҷорӣ ин қарор ба зудӣ бояд бозбинӣ карда шавад.
Доруи нави афзалиятноки ман бояд муносибати ҳамаҷониба дошта бошад, инсонро ҳамчун воҳиди
ҷудонашавандаи бадан, зеҳн ва рӯҳ бингарад.
Баргашт ба табобат ва усулҳои анъанавӣ, масалан истифодаи гиёҳҳои ваҳшии маҳаллӣ, ки чанд даҳсола пеш дар
аксари оилаҳо маъмул буд, низ бояд барои нигоҳдории саломатӣ ва пешгирии бемориҳо хизмат кунад.
Ба назари ман, як принсипи муҳими амалияи тиббӣ, махсусан дар робита ба табобат ва дахолатҳо – истифодаи доруҳои
кимиёвӣ ва усулҳои ҷарроҳӣ – бояд чунин бошад: «Ҳамон қадар, ки зарур аст, ҳамон қадар камтар» ва «Камтар беҳтар».
Ва инчунин «primum non nocere», ки маънояш ин аст, ки ба бемор ҳеҷ коре накунед, ки метавонад
ба ҷуз бемории мавҷуда зарари бештар расонад.
Масалан, тибби халқӣ ва натуропатия хуб бо ин принсипҳои роҳнамо мувофиқанд.
Дар ҳар кишвари рӯи Замин анъанаи тибби мардумӣ вуҷуд доштааст ва дар баъзе ҳолатҳо ҳанӯз ҳам
вуҷуд дорад, ки аз насл ба насл интиқол ёфтааст.
Ин истифодаи растаниҳои маҳаллӣ дар шакли чойҳо, шарбатҳо, экстрактҳои спиртӣ ё ҳатто омехтаҳои малҳамро дар бар мегирад, ки
шумо метавонед онҳоро дар хона худатон омода кунед, инчунин массажҳо, ваннаҳо, клизмаҳо, печонданҳо ва
рехтани об бо оби гарм ё хунук ё дигар чораҳои физикӣ, ба монанди қадамзанӣ рӯи шӯба ё офтобгирӣ.
Ин аксари шикоятҳо ва бемориҳои маъмулиро фаро мегирад, бидуни он ки ҳатман ба духтур муроҷиат кардан лозим шавад.
Дар ҳамин вақт, мустақилият ва масъулияти шахсӣ дар масъалаҳои саломатӣ тақвият меёбанд ва
мардум ташвиқ мешаванд, ки ҳаёти табиӣ дошта бошанд.
Ин тибби анъанавии оқилона, ки дар тӯли асрҳо санҷида шуда буд, бо пайдоиши ширкатҳои бузурги дорусозӣ ва маҳсулоте, ки онҳо ба
бозор оварданд, мисли антибиотикҳо, доруҳои пасткунандаи ҳарорат ва дардкушҳо, рӯз ба рӯз аз байн рафт. Онро бо нияти пешакӣ
фаромӯш карданд ё ҳатто масхара карданд, гӯё ки содда аст, то касе таваҷҷӯҳ накунад, ки
онҳо аз кадом ганҷи бузург маҳрум мешаванд.
Дар доираи таъсиси ин тибби нави ҳамаҷониба, мо бояд ҳатман ҳама кореро, ки аз дастраст аст, анҷом диҳем, то ин усулҳои анъанавиро
ба ёд орем ва онҳоро дар оилаҳоямон дубора ба кор барем.
Дар ин ҷо низ мантиқӣ аст, ки ба мардум асосҳо ва донишҳои заруриро дар курсҳо ё тавассути китобҳои мувофиқ омӯзонанд.
Тибби илмӣ – яъне он чизе, ки онро тибби маъмулӣ меноманд – низ, албатта, ҷои муҳими худро дорад, вақте
ки он мувофиқи меъёрҳои зикршуда истифода мешавад.
Албатта, мо инчунин метавонем барои неъматҳои тибби муосир шукргузор бошем, зеро дар ҳолатҳое, ки воқеан зарур аст, мо
доруҳои маъмулан истифодашаванда, ба монанди кортикостероидҳо, антигистаминҳо ва маҳлулҳои инфузионӣ дорем, масалан дар ҳолати
шоки анафилактикӣ дар шахсе, ки ба осиёбчаҳо аллергия дорад.
Ва, албатта, ба мо инчунин низоми дорухонае, ки оқилона ва бар асоси ниёзҳо сохта шудааст, лозим аст.
Ширкатҳои дорусозие, ки доруҳои заруриро бо нархи одилона ё воситаҳои табиӣ истеҳсол мекунанд, бешубҳа нақши муҳими
дастгириро доранд, аммо набояд иҷозат дод, ки онҳо, чун ҳоло дар миқёси васеъ, бар амалияи тиббӣ ҳукмронӣ кунанд.
Ва, албатта, инчунин ҷарроҳони ҳассос ва бомаҳорат лозим аст, ки дар сурати зарурат пас аз садама ё бемории
вазнин тавонанд амалиёти ҷарроҳии заруриро ба тавре анҷом диҳанд, ки бофтаҳо ҳифз шаванд.
Яке аз вазифаҳои асосӣ барои мо, духтурон, ва ҳамчунин барои табибони алтернативӣ дар ин тибби нав ин
аст, ки мардумро ба тарзи ҳаёти солим дар ҷиҳати пешгирӣ ва ҳифзи бемориҳо раҳнамоӣ кунем.
Масалан, барои ман ҳамчун гинеколог машварат додан ва омӯзиш дар бораи усулҳои табиии пешгирии ҳомиладорӣ ва банақшагирии
оила бидуни истифодаи гормонҳои сунъӣ масъалаи муҳим аст.
Мо инчунин бояд баррасӣ кунем, ки чӣ гуна метавонем таҳқиқоти илмӣ ва таълимотро аз фасоди ширкатҳои бузурги дорусозӣ
ва, албатта, аз назорати пинҳонии пушти парда озод созем.
Чӣ гуна мо метавонем муассисаҳои таълимии мустақил ва донишгоҳҳоро аз нав барқарор кунем ва дастрасии
адолатноктар ба ҷойҳои мактабҳои тиббиро таъмин намоем, то боз духтурони воқеан содиқ ва ҳамдард дошта бошем.
Ҳамчунин, чӣ гуна беморхонаҳоро метавон барои манфиати беморон ва хизматрасонеро, ки дар он
ҷо кор мекунанд, беҳтар ташкил ва идора кард.
Ё чӣ гуна низомҳои суғуртаи тиббии оқилона ва дастрасро таъсис додан.
Аммо бо сабаби маҳдудияти вақт, ман дар ин ҷо ба тафсилоти бештар намеравам.
Яке аз муҳимтарин талаботҳо барои ин доруи нав он аст, ки он бояд ҳамаҷониба ва инсонпарвар бошад.
Ҳолистик маънои дарк кардани инсонҳоро ҳамчун воҳиди ҷудонашавандаи бадан, зеҳн ва рӯҳ дорад.
Ҳамаи се омил бояд дар нигоҳдории саломатӣ ва инчунин дар кӯшишҳо барои барқарорсозии он тавассути тиб ба назар гирифта шаванд.
Дар ин ҷо бадан қувваи ҷисмониро ифода мекунад, дар ҳоле ки зеҳн қувваи зеҳнии мост, ки шахсияти огоҳи моро
ташкил дода, моро аз ҳайвонот ва растаниҳо фарқ медиҳад.
Дар истифодаи имрӯза рӯҳ аксаран ҳамчун макони эҳсосот баррасӣ мешавад ва калимаи юнонии
psyche низ дар ин замина бисёр истифода мешавад.
Дар ниҳоят, рӯҳ шахсияти моро муайян мекунад.
Барои ман, ин ҷузъи ҷовидонӣ, аз Худо додашуда ва ғайримоддӣ аст, ки дар бадани мо зиндагӣ мекунад, онро шакл
медиҳад ва пас аз маргаи бадани ҷисмонӣ низ зинда мемонад.
Чуноне ки медонем, нишонаҳои ҷисмонӣ низ нишон медиҳанд, ки рӯҳ чӣ гуна аст.
Психосоматикии тиб мисолҳои зиёде аз инро медонад.
Ба назари ман, барои солим нигоҳ доштани рӯҳи мо инчунин тамос бо Худо зарур аст, ки онро
метавон тавассути дуо ва имон барқарор ва тақвият дод.
Аз ин рӯ, духтури хуб ё терапевт бояд ҳамеша маслиҳатгари рӯҳонӣ бошад, ки беморонро ташвиқ мекунад, то бо Худо,
Офаридгори худ, дубора пайваст шаванд ва ба барқарорсозии бадан, зеҳн ва рӯҳашон дар тартиби илоҳӣ кӯмак расонад.
Вазифаи муҳим бар дӯши табибони содиқ ва ҳамдард, табибони алтернативӣ ва дигар провайдерҳои хизматрасонии тиббӣ
хоҳад буд, ки ин доруи навро ба мардум бирасонанд ва низоми тандурустии моро ба ҳолати аслии пешбинишудааш баргардонанд.
Кӯшиши муштарак аз ҷониби хизматрасонҳои тиббӣ ва шифокорони ҳавасманд ба манфиати мардум.
Бо ин амал мо низ саҳми муҳимеро дар озодии ниҳоии башарият аз панҷаҳои элитаҳои ҳоким мегузорем.
Аз таваҷҷӯҳи шумо бисёр сипосгузорам!