W jaki sposób organy ds. skarg szwajcarskiego radia i telewizji pomagają w przypadku
zniesławienia w mediach i fałszywych oświadczeń?
Zbadamy tę kwestię na przykładzie z życia wziętym.
Wyobraź sobie, że kontaktuje się z Tobą organizacja mediów publicznych, taka jak szwajcarskie radio i telewizja SRF.
Następnie w ciągu jednego dnia musiałbyś zdecydować, czy chcesz odpowiedzieć na pytania
do wywiadu telewizyjnego w programie 10vor10.
Temat programu: Złośliwi ludzie rzucają na ciebie poważne oskarżenia, kłamią przez zęby i zarzucają
ci dezinformację oraz szerzenie teorii spiskowych.
To, że cały program jest dla ciebie kłamstwem od A do Z, a w wywiadzie możesz wypowiedzieć się tylko w
niewielkim stopniu, widać już w pytaniu dziennikarza.
To naprawdę nie zwiększa motywacji do akceptacji.
Być może jesteś na wakacjach lub masz za sobą pracowity dzień w pracy.
Czasami się to zdarza.
A teraz pozostało ci tylko kilka godzin, aby zgodzić się na rozmowę kwalifikacyjną lub napisać
oświadczenie, od którego zależy twoja reputacja wśród populacji.
Należy również pamiętać, że wszystkie poprzednie oświadczenia i kontroświadczenia tego medium zawsze były
poważnie ograniczane, publikowane w niewłaściwym kontekście lub po prostu w ogóle nie publikowane.
Ostatecznie i tak decydujesz się napisać oświadczenie.
Nie można jednak oprzeć się zwróceniu uwagi nadawcy, że do tej pory nie opublikowano ani jednego nieocenzurowanego oświadczenia.
A ludzie powinni najpierw posprzątać po sobie, zanim zaczną narzekać na innych
Teraz, dwa tygodnie później, reklamowany program pojawia się w najlepszym czasie antenowym.
Zawiera rażące dezinformacje, zniekształcenia i jawne kłamstwa.
Zostaniesz również oznaczony zniesławiającymi i dyskredytującymi terminami.
Jak można się było spodziewać, twoje oświadczenie zostało odtworzone tylko w bardzo okrojony i zniekształcony sposób.
Cały program jest skonstruowany w taki sposób, że twoja obrona jest całkowicie
zagłuszana przez wszystkie oskarżenia i pomówienia.
To tak nie działa!
Postanawiasz złożyć tak zwaną "skargę" do biura rzecznika SRG, w której domagasz się również
sprostowania nieprawdziwych informacji od SRF.
W odpowiedzi otrzymasz odrzucające wyjaśnienie:
Biuro rzecznika praw obywatelskich nie ma uprawnień do wydawania instrukcji zespołowi redakcyjnemu kanału.
Korektę można było wyegzekwować jedynie na drodze cywilnoprawnej.
Jeśli użytkownik uważa swoją krytykę za skargę, powinien o tym poinformować, podając powody, dla których program
narusza zasadę uczciwości wynikającą z prawa nadawczego.
W porządku.
Dziwne, właśnie złożyłeś czterostronicowe uzasadnienie za pomocą oficjalnego formularza skargi.
Tak więc po wypełnieniu oficjalnego formularza po raz drugi i dodaniu banalnego zdania, otrzymujesz następującą odpowiedź:
Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich utrzymuje, że bohater programu, o którym mowa, jest osobą wiarygodną,
mimo że właśnie udowodniłeś garść hermetycznych kłamstw.
Wszystkie oskarżenia zostały odrzucone.
Kolejną opcją byłoby odwołanie się do Niezależnego Urzędu ds. Skarg dla Radia i Telewizji (UBI).
Po wyruszeniu w podróż z odrobiną nadziei i wysłaniu dwóch listów do UBI, najpierw otrzymujesz odpowiedź, że
Twoja skarga została przekazana do Służby Prawnej SRG.
Chwileczkę - Biuro Rzecznika SRG otrzymało już od Ciebie tę skargę!
Cierpliwość jest usłana różami.
Cztery tygodnie później otrzymasz do wiadomości oświadczenie SRG Legal Service skierowane do UBI.
Służby prawne również podtrzymują kłamliwe stwierdzenia zawarte w skarżonym programie.
Jako dowód przytacza wątpliwe zeznanie świadka bez podania adresu.
Ten tak zwany świadek nie jest do ciebie dobrze nastawiony i tylko czeka, aby cię pokonać.
Więc teraz myślisz, że musisz sam przejąć stery.
Przeprowadzają ankietę wśród swoich pracowników, którzy również zostali dotknięci fałszywymi oświadczeniami w programie SRF.
Pytanie do pracowników dotyczy tego, czy incydenty zarzucane w programie rzeczywiście miały miejsce.
Otrzymasz wtedy 45 odpowiedzi, tak jak ja tutaj, które obalą te stwierdzenia za pomocą niepodważalnych
argumentów i zdemaskują je jako solidne kłamstwa.
Wysyłasz je do UBI, który przekazuje je do SRG Legal Service.
I wreszcie, siedem miesięcy po emisji programu, UBI przeprowadzi publiczne konsultacje, do których zostaniesz zaproszony.
Oczywiście przyjmujesz zaproszenie.
Ale publiczne doradztwo to dla ciebie prawdziwa męka:
Nie będąc dopuszczonym do głosu, trzeba słuchać, jak rażąco fałszywe stwierdzenia w programie 10vor10 są
usprawiedliwiane wszelkiego rodzaju kruczkami prawnymi.
Prawnik odpowiedzialny za panel UBI przedstawia nawet nowe, samodzielnie zbadane, ale
całkowicie absurdalne argumenty przeciwko tobie.
Do tej pory wierzyli, że system prawny stanie w obronie strony, która doznała niesprawiedliwości.
Nigdy nie spodziewałbyś się, że doświadczysz czegoś zupełnie przeciwnego.
Nieliczne głosy popierające twoje uzasadnienie są ostatecznie odrzucane przez
przyjazną SRF "demokratyczną" większość panelu UBI.
Ale porażka boli tylko przez krótki czas.
Później dowiadujesz się bowiem, że nawet gdyby twoja skarga do UBI została rozpatrzona pozytywnie, prawdopodobnie
zaowocowałoby to jedynie niewielką notatką na stronie głównej UBI kilka miesięcy po emisji zniesławiającego programu.
Który z setek widzów, którzy oglądali ten program, pomyślałby o sprawdzeniu strony internetowej UBI
miesiące później, aby sprawdzić, czy program był prawdziwy?
Wyegzekwowanie korekty w tym samym formacie emisji i w tym samym czasie, co pierwotny program, było możliwe tylko
w drodze powództwa cywilnego, tj. w sądzie, na co trzeba było zainwestować dużo pieniędzy i czasu.
W międzyczasie twoja reputacja i tak jest już zrujnowana.
Jak możesz się domyślić, drogi widzu, ten przykład jest prawdziwy.
Kla.TV doświadczyła tego na własnej skórze.
Link do szczegółowego brzmienia pism Kla.TV ze skargami do biura rzecznika praw obywatelskich i UBI można znaleźć pod programem.
Poniżej programu znajduje się również 45 zeznań świadków, które potwierdzają fakty w sprawie.
I z pewnością nie jesteśmy jedynymi, którzy doświadczyli takiej niesprawiedliwości.
Długa droga reklamacji w celu korekty - w najlepszym przypadku - zaowocowałaby małym wpisem na
stronie UBI, którego prawdopodobnie nikt by nie zobaczył.
Podsumowując: Szwajcarskie biura skarg dla radia i telewizji, które są częścią szwajcarskiego systemu
prawnego, zawodzą, gdy tylko są poważnie potrzebne.
To jak powiedzenie "kot gryzie własny ogon".
Zawsze wracasz do punktu wyjścia, przez co tkwisz w błędnym kole.