"Bill para sa Europa" – sa ilalim ng pamagat na ito, inilathala ni Thomas Fuchs, dating Mambabatas ng Pambansang Konseho ng
Switzerland at Dakilang Konsehal ng Berna, ang isang satirikal na artikulo tungkol sa
kalagayang pinansyal ng Europa sa pahayagang DIE IDEE.
Sampung lalaki – isang Griyego, isang Italyano, isang Pranses, isang Portuges, isang Espanyol, isang Sipriyoto,
isang Finlandes, isang Austriyano, isang Olandes at isang Aleman – ay regular na nagkikita para sa hapunan.
Ganun uli noong nakaraang linggo.
Ang kabuuang singil para sa lahat ay eksaktong €500, dahil talagang nag-enjoy sila sa pagkain sa mataas na antas.
Binayaran ng mga bisita ang kanilang bayarin – tulad ng pagbabayad natin ng buwis – at ganito ang itsura nito:
Apat na bisita (ang Griyego, ang Portuges, ang Espanyol at ang Italyano) ay hindi nagbayad.
Ang taga-Cyprus ay nagbayad ng €1. Ang Pranses ay nagbayad ng €5. Ang Austriyano ay nagbayad ng €50. Ang
Finlandes ay nagbayad ng €80. Ang Olandes ay nagbayad ng €100.
Ang ikapu (ang Aleman) ay nagbayad ng €264.
Matagal na itong nangyayari nang ganito.
Paulit-ulit silang nagkita para kumain.
Lahat ay nasisiyahan hanggang sa nagdulot ng kaguluhan sa kasunduan ang may-ari nang
iminungkahi niyang bawasan ng €50 ang presyo ng pagkain.
"Dahil kayong lahat ay napakabuting bisita!"
Ang bait naman niya! Ngayon, ang pagkain para sa sampu nila ay nagkakahalaga lamang ng €450.
Determinado ang grupo na ipagpatuloy ang pagbabayad gaya ng dati.
Walang nagbago sa unang apat; patuloy silang kumain nang libre.
Pero paano naman ang natitirang anim?
Paano nila mahahati ang €50 na natipid upang makinabang ang lahat?
Agad na napagtanto ng anim na tao na ang €50 na hinati sa anim na nagbabayad ay katumbas ng €8.33.
Ngunit kung ibabawas nila iyon mula sa indibidwal na bahagi, makakatanggap pa nga ng pera ang
ikalimang at ikaanim na bisita para lumabas at kumain.
Kaya iminungkahi ng may-ari ng bahay sa mga bisita na magbayad ang bawat isa nang proporsyonal na
mas mababa kaysa sa kabuuang kontribusyon nila.
Kaya umupo siya at sinimulang kalkulahin ito para sa kanyang na mga bisita.
Ang resulta ay ganito: Ang Cypriot, tulad ng unang apat, ay hindi na nagbayad pa mula noon (100% na pagtitipid).
Nagbayad ang Pranses ng €3 sa halip na €5 (40% na tipid).
Nagbayad ang Austrian ng €45 sa halip na €50 (10% na tipid).
Nagbayad ang Finlandes ng €72 sa halip na €80 (10% na tipid).
Nagbayad ang Olandes ng €90 sa halip na €100 (10% na tipid).
Nagbayad ang Aleman ng €239 sa halip na €264 (11% na tipid).
Bawat isa sa anim ay naging mas mabuti ang kalagayan sa solusyong ito kaysa dati, at ang unang apat ay kumain pa rin nang libre.
Ngunit nang muli nilang binalangkas ang mga numero sa harap ng pub, hindi ito kasing-ideyal ng inaakala nila.
"Dalawang pound lang ang nakuha ko sa limampung pound!" sabi ng Pranses, itinuro ang Aleman, "pero
siya ay nakakakuha ng dalawampu't limang pound!"
"Tama!" sigaw ng Cypriot, "Isang euro lang ang naipon ko, at siya ay nakapag-ipon ng higit sa dalawampung beses kaysa sa akin."
"Tunay nga!" wika ng Austriano, "bakit nakakakuha siya ng €25 pabalik at ako'y nakakakuha lang ng €5?"
Muli, nakukuha ng mayayamang Aleman ang lahat!
"Sandali," sabay na sigaw ng Griyego, ng Portuges, ng Espanyol at ng Italyano, "hindi kami nakatanggap ng kahit ano man lang."
Pinagsasamantalahan ng sistema ang pinakamahihirap!
Bigla na lang, sinalakay siya ng siyam na tao at binugbog siya.
Kinagabihan, hindi dumating ang Aleman para sa hapunan.
Kaya ang natitirang siyam ay naupo at kumain nang wala siya.
Ngunit nang dumating na ang oras para bayaran ang bill, napansin nila ang isang pambihirang bagay:
Hindi sapat ang pera nila lahat para mabayaran kahit kalahati ng bayarin!
At kung hindi pa sila namatay sa gutom, iniisip pa rin nila ito hanggang ngayon.
EUROPE ay ganoon kasimple!