Orain 78 urte ditu, Serbiatik jatorrizkoa den Marina Abramović gure garaiko artistarik eztabaidagarrienetako bat da.
Bere lanek, indarkeriaren gorazarrea eta tortura fisikoaren eragitea edo jasatearekin lotutako
gaiak jorratzen dituztenak, kezkagarriak dira.
Hau ere Suitzako arte-museo handienak trigger warning batean aitortzen du.
Han, Zuricheko Kunsthaus-en, Abramovićen bizitza-lanaren erretrospektiba bat 2025eko otsailera arte egongo da ikusgai.
Suitzako Irrati eta Telebistako (SRF) titularrak: "Azal hutsa eta gorputz odoldunak – Marina Abramovićek
muga guztiak gainditzen ditu Zuricheko Kunsthaus-ean".
Abramovićen artea, "performance artearen dama handia" gisa deskribatzen dena, bizitzarako
mehatxuzkoa eta mingarria izango litzateke.
Hau irakurrita, pentsa liteke SRFk perbertsioei eta indarkeriari benetan diren bezala deitzen diela.
Baina adiago begiratuz gero, ikusiko duzu SRFk ez duela Abramović eta bere odol-gosez beteriko eta indarkeria goratzen duten
emanaldiak gaitzesten, baizik eta haiei modu kritikorik gabeko eta faktuetan oinarritutako moduan erreportatzen diela.
Honek ematen du arte mota hau nolabait muturrekoa dela, baina hala ere onargarri diren mugen barruan dagoela.
Ondoren, SRF-k trebe lotzen du bere erreportajea adierazpen honekin: Abramović orain denek berarekin lan egin
nahi duten izarretako bat dela, eta horrela ikusleei iradokitzen die Abramovićen ustezko artea baliozkoa dela.
Baina nola liteke telebista eta irrati publikoek, beren ikusle eta entzuleengandik derrigorrezko tasak biltzen
dituztenek, egiaz "nahasgarria", "bizitza-arriskutsua eta mingarria" den zerbait "arte" gisa sustatzea?
SRFk ere ez du aipatzen Abramovićek bere artean satanismoaren sinbolismo osoa ospatzen duela:
Haurrenganako indarkeria, kanibalismoa eta odol-kultuak – indarkeria eta heriotza goratzen dituzten perversiozko krimena.
Bere espezialitateetako bat "spirit cooking" ekitaldi gisa ezagutzen direnak dira:
Janaria giza gorputz-atalen itxuraz zerbitzatu eta jaten den ekitaldiak.
Hau sataniko erritualetako sakrifizioei egiten zaien aluzioa al da?
Baina ez, SRFk beste artikulu batean idazten duenez: Abramović ez da satanista – eta kritikariak SRFk
konspirazio-teoriko eta eskuineko troll gisa irudikatzen ditu.
Hala ere, Kla.TVk agerian utzi du SRFk, bereziki, mundu osoan gertatzen ari den satanismozko erritual-abusua ukatzen
zuela eta biktimen salaketak "satanismozko panikoa", hau da, "panika irudimentsua" deituta txantxaz hartu zituela.
SRFko kazetari berbera, ikerketa-saio deituriko batean satanismo-erritualeko abusuak "albiste faltsu"
gisa deklaratu nahi izan zuena, satanismoa praktikatzen duten taldeekin loturak zituela frogatu zen.
Ikusi zeure begiekin txertatutako emisioan, eta bideoaren azpian ere esteka jarri dugu. Eta orain, Abramovićekin, beste
satanista nabarmen bati SRFk plataforma bat ematen ari zaio!
Eta orain, Abramovićekin, SRFk beste satanista nabarmen bati plataforma bat ematen ari zaio!
Herri-hedabide publikoak, herritarrok ordaintzera behartuta gaudenak, guk halako zerbait egiteko agindurik eman al diegu?
Gure tasak erabili beharko lirateke publikoan erakusten den satanismo hau txantxaratzeko?
Lehenago gure poltsikoetatik atera zuten diruarekin?
Ez al litzateke egokiago hedabide objektibo eta neutroen lana iritzi kritikoak adieraztea eta ekintza horien atzean dauden
egoera krudelak ikertzea eta agerian uztea? Eskatu dezagun!