Հիմա 78 տարեկան Մարինա Աբրամովիչը, ով ծագումով Սերբիայից է, մեր ժամանակի ամենավիճահարույց «արվեստագետներից» մեկն է։
Նրա ստեղծագործությունները, որոնք անդրադառնում են բռնության փառաբանմանը և ֆիզիկական տանջանքների
պատճառմանը կամ դրանց կրելուն , անհանգստացուցիչ են։
Սա նաև ճանաչվում է Շվեյցարիայի ամենամեծ արվեստի թանգարանի կողմից՝ որպես նախազգուշացում:
Այնտեղ՝ Ցյուրիխի Քունստհաուսում, Աբրամովիչի կյանքի աշխատանքների ռետրոսպեկտիվ ցուցադրվելու է մինչև 2025 թվականի փետրվար։
Շվեյցարիայի ռադիո և հեռուստատեսություն (SRF) վերնագրեր՝ «Բաց մաշկ և արյունոտ մարմիններ – Մարինա Աբրամովիչը
խախտում է բոլոր սահմանները Ցյուրիխի Քունստհաուսում»։
Աբրամովիչի արվեստը, որին բնութագրում են որպես «պերֆորմանս-արվեստի մեծ տիկին», կլիներ «կյանքի համար վտանգավոր և ցավոտ»։
Սա կարդալով կարող է թվալ, որ SRF-ը պերվերսիան և բռնությունը անվանում է այն, ինչ դրանք իրականում են։
Բայց եթե ավելի ուշադիր նայեք, կտեսնեք, որ SRF-ը չի դատապարտում Աբրամովիչին և նրա արյունարբու և
բռնությունը փառաբանող պերֆորմանսները, այլ անկողմնակալ և փաստական ձևով դրանց մասին հաղորդում է։
Սա տպավորություն է ստեղծում, որ այս տեսակի արվեստը որոշ չափով ծայրահեղ է, սակայն դեռևս ընդունելի սահմանների մեջ է։
SRF-ը խելացիորեն կապում է իր հաղորդումը այն հայտարարության հետ, որ Աբրամովիչը այժմ այն աստղերից մեկն է, որոնց հետ
բոլորը ցանկանում են աշխատել, այդպիսով դիտողներին հուշելով, որ Աբրամովիչի ենթադրյալ արվեստը արժեքավոր է։
Բայց ինչպե՞ս է ստացվում, որ հանրային հեռուստատեսությունն ու ռադիոկայանները, որոնք իրենց դիտողներից ու լսողներից գանձում են
պարտադիր վճարներ, հենց նրանք են որպես «արվեստ» խթանում այն, ինչը իրականում «խիստ
անհանգստացնող», «կյանքին վտանգ սպառնացող և ցավոտ» է։
SRF-ը նաև չի նշում, որ Աբրամովիչը իր արվեստում տոնում է սատանայության ամբողջ խորհրդանիշությունը։
Երեխաների նկատմամբ բռնություն, մարդակերություն և արյունալի կուլտներ – բռնությունն ու մահը փառաբանող պերվերս դաժանություններ։
Նրա մասնագիտություններից մեկը այն է, ինչը հայտնի է որպես «հոգևոր խոհարարության» միջոցառումներ։
Միջոցառումներ, որոնց ժամանակ սնունդը մատուցվում և ուտվում է մարդու մարմնի մասերի տեսքով։
Սա սատանայական ծիսական զոհաբերությունների հղո՞ւմ է։
Բայց ոչ, գրում է SRF-ը մեկ այլ հոդվածում՝ Աբրամովիչը սատանիստ չէ, իսկ քննադատները SRF-ի կողմից անգամ ներկայացվում
են որպես կոնսպիրոլոգիական տեսաբաններ և աջակողմյան տրոլներ։
Այնուամենայնիվ, Kla.TV-ն պարզել է, որ հատկապես SRF-ը հերքել է աշխարհով մեկ տեղի ունեցող սատանայական ծիսական
բռնությունների գոյությունը և զոհերի հաղորդումները ծաղրել որպես «սատանայական պանիկա», այսինքն՝ «երևակայական պանիկա»:
Նույն SRF-ի թղթակիցը, որը մի շարք ենթադրյալ բացահայտումներում փորձել էր սատանայական ծիսական բռնությունները
«կեղծ լուրեր» համարել, պարզվել է, որ կապեր ունի սատանիզմի պրակտիկայով զբաղվող խմբերի հետ։
Տեսեք ինքներդ ներդրված հեռարձակման մեջ, որի հղումը տեղադրել ենք տեսանյութի տակ։ Իսկ հիմա SRF-ը Աբրամովիչի
միջոցով մեկ այլ ակնհայտ սատանիստի հարթակ է տրամադրում։
Եվ հիմա, Աբրամովիչի հետ, SRF-ը մեկ այլ ակնհայտ սատանիստին հարթակ է տրամադրում։
Արդյո՞ք հանրային լրատվամիջոցները, որոնց համար մենք՝ քաղաքացիներս, ստիպված ենք վճարել, մեզնից
երբևէ հանձնարարություն են ստացել նման բան անելու։
Պետք է արդյոք մեր վճարները օգտագործվեն այս հանրայնորեն ցուցադրվող սատանայականության աննշանակացնելու համար՞
Ավելի վաղ մեր գրպաններից հանած փողո՞վ։
Արդյո՞ք օբյեկտիվ և չեզոք լրատվամիջոցների գործը չէ քննադատական կարծիքներ արտահայտելը և նման գործողությունների ետևում թաքնված
դաժան պայմանները հետազոտելն ու բացահայտելը։ Եկեք պահանջենք դա։