Tani 78 vjeçe, Marina Abramović, me origjinë nga Serbia, është një nga artistët më kontroversë të kohës sonë.
Veprat e saj, që trajtojnë tema të tilla si glorifikimi i dhunës dhe shkaktimi ose vuajtja e torturës fizike , janë shqetësuese.
Kjo gjithashtu njihet nga muzeu më i madh i artit në Zvicër në një paralajmërim për përmbajtje të ndjeshme.
Atje, në Kunsthaus Zurich, do të jetë në ekspozitë një retrospektivë e veprës jetësore të Abramović deri në shkurt 2025.
Kryetitujt e Radio-Televizionit Zviceran (SRF): "Lëkurë e zhveshur dhe trupa të gjakosura – Marina
Abramović thyen të gjitha kufijtë në Kunsthaus Zurich".
Arti i Abramović, e cila përshkruhet si "grande dame e artit performativ", do të
ishte "i rrezikshëm për jetën dhe i dhimbshëm".
Duke lexuar këtë, dikush mund të mendojë se SRF po i quan perversionet dhe dhunën ashtu siç janë në të vërtetë.
Por nëse e shikoni më nga afër, do të shihni se SRF nuk e dënon Abramović dhe performancat e saj të etura
për gjak dhe që lavdërojnë dhunën, por raporton për to në mënyrë jo kritike dhe faktuale.
Kjo jep përshtypjen se ky lloj arti është disi ekstrem, por megjithatë brenda kufijve të pranueshëm.
SRF më pas lidh në mënyrë të zgjuar raportimin e saj me deklaratën se Abramović tani është një nga yjet me të cilët
të gjithë duan të punojnë, duke i sugjeruar kështu shikuesve se arti i supozuar i Abramovićit është diçka e vlefshme.
Por si mund të jetë që stacionet publike të televizionit dhe të radios, të cilat mbledhin tarifa të detyrueshme nga shikuesit dhe
dëgjuesit e tyre, janë pikërisht ato që promovojnë si "art" diçka që në fakt është
"tronditëse", "që rrezikon jetën dhe është e dhimbshme"?
Ajo që SRF gjithashtu nuk e përmend është se Abramović feston të gjithë simbolikën e satanizmit në artin e saj:
Keqtrajtimi i fëmijëve, kanibalizmi dhe kultet e gjakut – mizoritë perverse që lavdërojnë dhunën dhe vdekjen.
Një nga specialitetet e saj janë ato që njihen si ngjarje "spirit cooking":
Ngjarje në të cilat ushqimi shërbehet dhe konsumohet në formën e pjesëve të trupit të njeriut.
A është kjo një aludim për sakrificat rituale satanike?
Por jo, shkruan SRF në një artikull tjetër: Abramović nuk është satanist – dhe kritikët madje paraqiten nga SRF
si teoricienë të konspiracionit dhe trollë të së djathtës.
Megjithatë, Kla.TV ka zbuluar se SRF në veçanti ka mohuar ekzistencën e abuzimit ritual satanik që po
ndodh në mbarë botën dhe ka tallur raportet e viktimave si "panik satanik", dmth "panik imagjinar".
I njëjti reporter i SRF-së, i cili dëshironte të shpallte keqtrajtimin ritual satanik si "lajme të rreme" në
një seri të pretenduar investigative, u provua se kishte lidhje me grupe që praktikojnë satanizmin.
Shiko vetë në transmetimin e integruar, të cilin e kemi lidhur edhe nën videon. Dhe tani, me Abramović, një
tjetër satanist i dukshëm po i jepet një platformë nga SRF!
Dhe tani, me Abramović, një tjetër satanist i dukshëm po i jepet një platformë nga SRF!
A i kemi ngarkuar ne, qytetarët, mediat publike, për të cilat jemi të detyruar të paguajmë, që të bëjnë një gjë të tillë?
A duhet që tarifat tona të përdoren edhe për të banalizuar këtë satanizëm të shfaqur publikisht?
Me paratë që na morën më parë nga xhepat?
A nuk duhet që mediat objektive dhe neutrale të shprehin opinione kritike dhe gjithashtu të hetojnë e
të zbulojnë sfondin mizor të kësaj? Le ta kërkojmë!