Waarskuwing: Sommige beelde mag nie geskik wees vir mense met 'n swak maag nie.
Soos reeds in die program oor die gelekte WPATH-dokumente genoem is, is hele mediese verenigings besig om genitale chirurgie
uit te voer op mense wat aan sogenaamde geslagsdysforie ly.
Hierdie mense sou ongemaklik in hul liggame voel en ly dikwels aan sielkundige probleme – so beskryf WPATH-dokters
en -terapeute dit op grond van hul praktiese ervaring.
En dadelik "ondersteun" hulle hul pasiënte deur verskeie geslagsherbevestigingsoperasies, insluitend die kunsmatige
skepping van geslagsorgane , verwydering van die baarmoeder , en "topoperasie", d.w.s. verwydering van vroulike borste .
Maar is sulke letterlik drastiese ingrypings regtig voordelig en doeltreffend vir mense wat aan geestesiekte ly?
Of is daar rede tot ernstige kommer? Kom ons leer uit vorige voorbeelde:
Oor die geskiedenis van lobotomie
In die middel van die 20ste eeu het die mediese wêreld wyd geglo dat lobotomie die doeltreffendste
en mees humane behandeling vir geestesiekte was.
Met die konvensionele metode word 'n gat in die kop aan beide kante geboor, waarna 'n stomp instrument ingevoeg en
gebruik word om 'n boogvormige draaiende beweging uit te voer, wat 'n aansienlike hoeveelheid breinmateriaal vernietig.
Nog 'n metode behels die invoeging van 'n chirurgiese toestel deur die oogkas in die brein deur die dun struktuur wat die
oog van die brein skei, en dit ook in 'n boogvorm te beweeg.
Davison en Neale word deur Heiko Schöning in sy boek "Game Over" aangehaal.
In 1941 het die New York Times beskryf hoe by lobotomie-pasiënte "(...) bekommernisse, vervolgkomplekse, selfmoordneigings,
obsessies, besluiteloosheid en senuweespanning letterlik met 'n mes uit die kop uitgesny word danksy 'n nuwe breinoperasie."
Die wreedheid van die chirurgiese verminking is nie genoem nie.
Vir "(...) lobotomie het mense in psigiatriese instellings aanvanklik kalmer gemaak (...)", gaan Schöning
voort en haal aan wat aanvanklik die brutale operasie die voorkoms van 'n wonderkuur gegee het.
Ten spyte van die voor die hand liggende gevare en verwoestende newe-effekte, het die mediese gemeenskap vinnig die praktyk van
lobotomie as 'n behandeling vir 'n verskeidenheid geestesongesteldhede omhels, insluitend depressie,
obsessief-kompulsiewe versteuring, epilepsie en skizofrenie.
Lobotomiste, dit wil sê dokters wat hierdie operasie uitgevoer het, is nie verag nie, maar het by baie 'n hoë reputasie geniet.
Antonio Moniz, die uitvinder van lobotomie, is in 1949 met die Nobelprys bekroon vir sy bydrae tot die medisyne.
Walter Freeman en James Watts, wat die prosedure in die Verenigde State gewild gemaak het, is hartlik verwelkom by die jaarlikse
vergaderings van die American Medical Association (AMA) , waar hulle deur uitstallings inligting
oor hul breinverminkende prosedures verskaf het.
Volgens Peter Breggin word Freeman aangehaal wat sê:
"Psykiurgie behaal sy sukses deur die verbeelding te verpletter, emosies te verdoof, abstrakte denke te
vernietig en 'n robotagtige, beheersbare individu te skep."
Aangesien dit destyds as oneties beskou is om mede-dokters te kritiseer, het die gesiene New England Journal of
Medicine wetenskaplike geldigheid aan die prosedure verleen:
Dit het 'n artikel gepubliseer waarin verklaar is dat die operasie gebaseer was "(...) op stewige fisiologiese waarnemings".
Die skinderpers het ook 'n beslissende rol gespeel.
Oor die volgende vyf jaar is lobotomie gereeld in gewilde Amerikaanse publikasies soos
Reader's Digest, Time en Newsweek behandel.
Die verslaggewing was oor die algemeen positief en het die barbaarse werklikheid van die prosedure bagatelliseer.
Geen van die groot Amerikaanse mediese verenigings, insluitend die American Psychiatric Association (APA) en die American Medical
Association (AMA), het amptelik teen die prosedure geprotesteer.
Ontredderde pasiënte en hul families het na die lees van hierdie artikels lobotomieë versoek.
Die toestande in psigiatriese instellings destyds was erbarmelik, en alternatiewe behandelingsmetodes soos insulienkomaterapie en
elektrokonvulsiewe terapie was ook hard en dikwels gewelddadig.
Dit het gelei tot 'n sterk, doelbewuste blindheid vir die barbaarse aard van lobotomie en die gepaardgaande newe-effekte.
Die prosedure het pasiënte dikwels in 'n toestand van chirurgies geïnduseerde kinderjare geplaas.
Freeman het die "transorbitaal lobotomie" uitgevind, waarin 'n chirurgiese instrument wat soos 'n ysbeitel gelyk
het, deur die oogkas in die pasiënt se brein ingeslaan is.
Hy het sy behandeling as suksesvol beskou as sy pasiënte die instelling kon verlaat en tuis versorg kon word "op
die vlak van 'n huishoudelike invalide of 'n troeteldier".
Hy was ook oortuig dat hoe vroeër die prosedure uitgevoer is, hoe beter die uitkoms, en het aangevoer dat die
operasie as die eerste behandelingsopsie vir mense met slegs ligte geestesongesteldhede beskou moet word.
Die twyfelagtige maatstaf vir sukses het egter nie gerealiseer nie: sommige pasiënte het
permanent gestremd gebly en ongeveer 15% het gesterf.
Die gelukkigste van Freeman se pasiënte het daarin geslaag om redelik onafhanklike lewens te lei en laaggeskoolde
werk op te neem, maar die meeste was nie so bevoorreg nie.
Baie het skade aan hul langtermyngeheue gely en het selfs met die eenvoudigste take gesukkel.
Ganske 'n paar het lewenslank gestremd gebly.
Freeman se mees skandalige misdaad was dat hy transorbitale lobotomieë op kinders uitgevoer het, in totaal 19, waarvan
11 in die 1950-uitgawe van sy boek Psychosurgery beskryf is.
Die jongste kind was net vier jaar oud. Twee van die 11 kinders het aan breinbloedinge gesterf.
Dit was eers toe die New York Times in sy beriggewing verklaar het dat "chirurge nou net soveel kommer oor
breinoperasies het as oor die verwydering van 'n blindederm" dat ernstige teenstand teen die prosedure begin vorm het.
Vir die pasiënte in psigiatriese instellings, wat aanvanklik kalmer geword het, "(...) toe meer
traag van verstand, apaties geword en gesterf het" .
Kritici het uiteindelik die ernstige newe-effekte wat baie pasiënte ervaar het, uitgewys, kommer uitgespreek oor die
kriteria wat gebruik is om sukses te meet, en chirurge daarvan beskuldig dat hulle die prosedures sonder
voorafgaande psigiatriese beoordeling uitgevoer het.
Die gebrek aan alternatiewe vir menswaardige behandeling – of eerder die blinde minagting vir die wreedheid van
die metode – het psigiaters en families egter daartoe gedwing om tog tot sulke desperaat maatreëls te gryp.
Dit was eers die uitvinding van die dwelm chlorpromazine in die 1950's wat die skielike afname in lobotomie veroorsaak het.
In sy boek het Heiko Schöning selfs so ver gegaan om oor ysbeitelpersoonlikheidsvernietiging te praat.
Volgens Schöning is tussen 1936 en 1978 ongeveer 35 000 mense in die Verenigde State deur lobotomie vermink.
Wêreldwyd word die aantal slagoffers op ongeveer een miljoen geskat.
En dit was nie ongewoon dat sulke metodes gebruik is om weerstand te breek nie, hetsy in tronke of teen siviele
ongehoorsaamheid, d.w.s. kritici van die heersende stelsel.
Benewens die gebruik daarvan om mense met psigiatriese afwykings te behandel, is daar van meet af aan pogings aangewend
om maatskaplike probleme deur breinoperasies op te los.
Hier begin die werklike gebruik van psigiatriese chirurgie vir georganiseerde misdaad.
Aan die begin van die 20ste eeu het 'n Britse geneesheer reeds voorgestel om die mynwerkers se bereidwilligheid om
te staak deur middel van breinoperasie te verwyder (...).
Benewens die ijshaakmetode (...), is daar nou 'n verskeidenheid meer verfynde psigochirurgiese prosedures.
(…) Hierdie ontwikkelings word steeds wêreldwyd bewerkstellig en benut.
Alle metodes het een ding gemeen: hulle vernietig permanent dele van die brein.
Psykiurgie bly uiters gewild, ondanks dat dit nou as onbruikbaar vir sosiale terapie-doeleindes bewys is.
Die huidige toestand van genitale chirurgie
Die blote feit dat mediese verenigings Freeman se barbaarse metode as wetenskaplik geldig verklaar het, demonstreer die
hoogste mate van kriminele roekeloosheid en kriminele energie.
Die geskiedenis van hierdie brutale chirurgiese prosedures, bekend as lobotomie, moes as 'n waarskuwende, onmenslike voorbeeld
vir die mediese wêreld gedien het. Maar verre van dit af!
Eers sowat 70 jaar later dreig 'n ander ramp.
'n Kaliforniese terapeut vertel haar kollegas op die WPATH-forum oor die "merkwaardige genesende krag" van chirurgiese kastrasie
vir haar geestesiek pasiënte, wat sodoende "op die pad na emosionele herstel" geplaas is en
waarskynlik gelukkig tot in ewigheid geleef het.
Soos die lobotomiste voor hulle, omseil WPATH-geslagsurges die etiese vereiste dat 'n chirurgiese prosedure
bewys moet word as veilig en voordelig voordat dit in die algemene mediese praktyk ingevoer word.
Die paar langtermynstudies oor genitale chirurgie wat bestaan, toon beduidende verswakkings in sosiale
funksionering, hoë koerse van geestesongesteldhede daarna en 'n verhoogde risiko vir selfmoord.
Nietemin pleit dieselfde organisasies as voorheen, naamlik verenigings soos die APA en die AMA , steeds
vir genitale verminking van minderjariges en geestesiekes volwassenes deur WPATH-chirurge.
In albei historiese skandale is die meerderheid van die slagoffers óf minderjariges óf geestesiek, of albei, en die uitgevoerde
operasies lei tot permanente ontsiering en gestremdheid.
In die beste geval bly manspasiënte wat 'n chirurgiese rekonstruksie van die vagina (vaginoplastie) ondergaan het,
met 'n holte agter wat hulle die res van hul lewens moet verwyd, asook met 'n drasties verminderde seksuele funksie.
Die minderbevoorregtes ly aan ernstige komplikasies soos bloedgevulde bekkens, probleme met urinering en fistels.
Ritchie Herron, 'n man wat uit 'n transisie teruggekeer het en wat vaginoplastie ondergaan het tydens 'n
geestesgesondheidskrisis, beskryf sy lewe ná die operasie as 'n lewende nagmerrie.
"Jy kan nie so met waardigheid leef nie," het die 32-jarige slagoffer van vandag se mediese misdaad gesê, wat ly
aan konstante pyn, gevoelloosheid en urinêre afwykings.
'n Vergelyking van lobotomie en genitale chirurgie
Alhoewel baie pasiënte aan komplikasies ly en aansienlike psigologiese en verhoudingsprobleme ervaar, word
hulle in die openbaar gelieg en vertel dat hulle tevrede is met die resultate van hul genitale chirurgie.
In vergelyking was baie gesinne voorheen opreg dankbaar teenoor Dr. Freeman omdat hy hul geliefdes gehelp het, ondanks die
enorme verwoestende gevolge wat deur die operasie veroorsaak is.
Toe sowel as nou dui dit op 'n sekere mate van selfbedrog of, soos Nederlandse navorsers
vrees, 'n geluk wat deur wensdenke vervorm is.
Families wat ingestem het tot die lobotomie van 'n geliefde, het natuurlik 'n aansporing om vas te
klou aan die oortuiging dat dit die regte besluit was.
Deur dit te doen, word die duidelike tekens dat dit nie die geval was nie, doelbewus geïgnoreer.
Baie adolessente of hul ouers, sowel as geraakte volwassenes, mag vandag 'n soortgelyke innerlike stryd ervaar.
Alle beskikbare bewyse van voor die "geslagshype" hoogs gepolitiseer geraak het, dui daarop dat die meerderheid
minderjariges ná puberteit met hul geslag versoen raak.
Ongelukkig word die natuurlike ontwikkeling van jongmense egter ondersteun deur 'n gebroke sosiale grondslag.
Want die heeltemal natuurlike soeke na 'n mens se eie identiteit, vergesel deur ontevredenheid en selftwyfel, word
doelbewus onderwerp aan 'n geslagsinterpretasie-owerheid.
Die kinders van ons tyd word geïnfiltreer. Vanaf die kleuterskool af word hulle aangemoedig om hul geslag te bevraagteken.
In skoollesse word die heeltemal natuurlike ontwikkelingsproses van puberteit doelbewus verkeerd geïnterpreteer. Namlik
dat 'n mens in die verkeerde liggaam gebore kan wees en dat dit geen probleem is om 'n ander geslag te kies nie.
Dit speel reg in die hande van genderideologie en WPATH.
Die ineenstorting en vernietiging van gesinne veroorsaak dikwels bykomende lyding.
In plaas daarvan om geduldig en kalm te wag totdat die jonger generasie die einde van hul ontwikkeling bereik, bepleit
WPATH-lede onverantwoordelik chirurgiese ingryping as die enigste behandelingsopsie, selfs vir
minderjariges en dié met ernstige geestesiekte.
Net soos Freeman en sy kollegas destyds beweer het dat lobotomie die enigste hoop was vir die
armes, ongelukkige siele in geestesinstellings.
Toe soos nou: 'n onherstelbare verminking!
Gevolgtrekking Nadat sy laaste pasiënt in 1967 aan 'n breinbloeding oorlede is, is Walter Freeman, wat
in diskrediet geval het, sy hospitaalpermit ingetrek.
Hy het die res van sy dae deur die Verenigde State gereis, sy pasiënte en hul families opgespoor en gesoek na bewyse
dat sy geliefde prosedure hulle eerder gehelp as benadeel het.
Freeman het homself as die "verlosser" van die ernstig geestelik siekes gesien en geglo hy gee hoop aan die hopeloses.
Op die hoogtepunt van sy loopbaan kon hy nooit voorgestel het dat sy wonderbaarlike genesing eendag
verfoei en as 'n gruweldaad beskou sou word nie.
Dieselfde geld vir WPATH en sy lede.
Geïnspireer deur die idee om burgerregtehelde te wees wat vir die onderdruktes veg, sien hulle hulself as pioniers in die
medisyne en bied noodsaaklike mediese sorg aan pasiënte in nood.
Ons glo egter dat die chirurgiese vernietiging van gesonde geslagsorgane in die geskiedenis sal ingaan as 'n
misdaad van gelyke of selfs groter omvang as lobotomie. En die slagters mag nie aan hul regverdige straf ontsnap nie!