Папярэджанне: некаторыя выявы могуць не падыходзіць для людзей са слабым страўнікам.
Як ужо згадвалася ў праграме пра ўцечку дакументаў WPATH , цэлыя медыцынскія асацыяцыі займаюцца аперацыямі на геніталіях
людзей, якія пакутуюць на так званую гендарную дысфарыю.
Гэтыя людзі адчуваюць сябе няёмка ў сваіх целах і часта пакутуюць ад псіхалагічных праблем — так апісваюць гэта ўрачы
і тэрапеўты WPATH на падставе свайго практычнага досведу.
І неадкладна яны «падтрымліваюць» сваіх пацыентаў у праходжанні розных аперацый па змене полу, уключаючы штучнае
стварэнне палавых органаў , выдаленне маткі і «верхнюю аперацыю», г.зн. выдаленне жаночых грудзей .
Але ці сапраўды такія літаральна радыкальныя ўмяшанні карысныя і эфектыўныя для людзей, якія пакутуюць на псіхічныя захворванні?
Ці ёсць падставы для сур'ёзнай заклапочанасці? Давайце павучымся на прыкладах мінулага:
Пра гісторыю лабатаміі
У сярэдзіне XX стагоддзя ў медыцынскім свеце шырока лічылася, што лабатамія з'яўляецца самым эфектыўным
і гуманным метадам лячэння псіхічных захворванняў.
Традыцыйным метадам у галаве прасвідроўваюцца дзве дзіркі з абодвух бакоў, затым уводзіцца тупы
інструмент, якім выконваецца дугападобнае кручэнне, што разбурае значную колькасць галаўнога мозгу.
Іншы метад прадугледжвае ўвядзенне хірургічнага інструмента праз вачніцу ў мозг праз тонкую структуру, якая
аддзяляе вока ад мозгу, а таксама яго аркавае рухаўленне.
Хайка Шонінг цытуе Дэвісана і Ніла ў сваёй кнізе «Game Over».
У 1941 годзе газета «New York Times» апісвала, як у пацыентаў пасля лабатаміі «(...) турботы, комплексы пераследу, суіцыдальныя
схільнасці, апантанасці, няўпэўненасць і нервовае напружанне літаральна выразаюцца нажом
з галавы дзякуючы новай аперацыі на мозгу».
Аб жорсткасці хірургічнага знявечвання не згадвалася.
«За тое, што "(...) лабатамія спачатку рабіла людзей у псіхіятрычных установах больш спакойнымі (...)", —
працягвае Шёнінг, цытуючы тое, што першапачаткова надало гэтай жорсткай аперацыі выгляд цудатворнага леку».
Нягледзячы на відавочныя небяспекі і разбуральныя пабочныя эфекты, медыцынская супольнасць хутка прыняла практыку лабатаміі
як метад лячэння розных псіхічных расстройстваў, у тым ліку дэпрэсіі, абумоўленых расстройстваў, эпілепсіі і шызафрэніі.
Лабатамісты, г.зн. урачы, якія выконвалі гэтую аперацыю, не падвяргаліся знявазе, а
карысталіся высокай рэпутацыяй сярод многіх.
Антоніу Маніш, вынаходнік лабатаміі, атрымаў Нобелеўскую прэмію ў 1949 годзе за свой уклад у медыцыну.
Уолтэр Фрыман і Джэймс Уотс, якія папулярызавалі гэтую працэдуру ў Злучаных Штатах, былі цёпла прынятыя на штогадовых
сходах Амерыканскай медыцынскай асацыяцыі (AMA) , дзе яны праз выставы інфармавалі пра свае працэдуры, якія ўшчужалі мозг.
Паводле Пітэра Брэгіна, Фрыман, як паведамляецца, сказаў:
"Псіхічная хірургія дасягае свайго поспеху, разбураючы ўяўленне, прытупляючы эмоцыі, знішчаючы абстрактнае
мысленне і ствараючы робатападобнага, кіраванага чалавека."
Паколькі ў той час лічылася неэтычным крытыкаваць калег-урачоў, прэстыжны «Нью-Інглэндскі часопіс
медыцыны» надаў працэдуры навуковую абгрунтаванасць:
Быў апублікаваны артыкул, у якім сцвярджалася, што аперацыя была заснавана "(...) на трывалых фізіялагічных назіраннях".
Таблоідная прэса таксама адыграла вырашальную ролю.
На працягу наступных пяці гадоў лабатамія часта асвятлялася ў папулярных амерыканскіх выданнях,
такіх як «Рыдэрс Дайджэст», «Тайм» і «Ньюсвік».
Рэпартажы ў цэлым былі станоўчымі і прыменшвалі варварскую рэальнасць працэдуры.
Ніводная з буйных амерыканскіх медыцынскіх асацыяцый, у тым ліку Амерыканская псіхіятрычная асацыяцыя (АПА) і
Амерыканская медыцынская асацыяцыя (АМА), афіцыйна не выступіла супраць гэтай працэдуры.
Адчайныя пацыенты і іх сем'і папрасілі зрабіць ім лабатаміі пасля чытання гэтых артыкулаў.
Умовы ў псіхіятрычных установах у той час былі жахлівымі, і альтэрнатыўныя метады лячэння, такія як
інсулінавая кама-тэрапія і электрасутаргавая тэрапія былі таксама жорсткімі і часта гвалтоўнымі.
Гэта прывяло да моцнага, умыснага слепаты да варварскай сутнасці лабатаміі і яе звязаных з ёй пабочных эфектаў.
Працэдура часта прыводзіла пацыентаў у стан «хірургічна выкліканага дзяцінства».
Фрыман вынайшоў «трансаарбітальную лабатамію», пры якой хірургічны інструмент, падобны на
ледакол, забіваўся ў мозг пацыента праз вачніцу.
Ён лічыў сваё лячэнне паспяховым, калі яго пацыенты маглі пакінуць установу і знаходзіцца пад
апекай дома «на ўзроўні хатняга інваліда ці гадаванца».
Ён таксама быў перакананы, што чым раней праводзіцца працэдура, тым лепшым будзе вынік, і выступаў за тое, каб
аперацыя разглядалася ў якасці першага варыянта лячэння для людзей з лёгкімі псіхічнымі захворваннямі.
Аднак сумнеўны паказчык поспеху не спраўдзіўся: некаторыя пацыенты засталіся інвалідамі назаўжды, а каля 15% памерлі.
Самыя шчаслівыя з пацыентаў Фрымана здолелі весці даволі незалежнае жыццё і ўладкавацца на працу з нізкай
кваліфікацыяй, але большасць не мела такога шчасця.
Многія пацярпелі ад пашкоджанняў доўгатэрміновай памяці і з цяжкасцю спраўляліся нават з самымі простымі
задачамі. Даволі шматлікія засталіся інвалідамі на ўсё жыццё.
Самае жахлівае злачынства Фрымана заключалася ў тым, што ён праводзіў трансарбітальныя лабатаміі на
дзецях, усяго на 19, 11 з якіх былі апісаны ў выданні яго кнігі «Псіхахірургія» за 1950 год.
Самае малое дзіця было ўсяго чатырох гадоў. Двое з адзінаццаці дзяцей памерлі ад мазгавых крывацёкаў.
Толькі калі The New York Times у сваім рэпартажы заявіў, што «хірургі цяпер так жа мала турбуюцца пра аперацыю
на мозгу, як і пра выдаленне сляпой кішкі», пачало фармавацца сур'ёзнае супраціўленне гэтай працэдуры.
Што да пацыентаў у псіхіятрычных установах, якія спачатку супакоіліся, «(...) потым
сталі больш тупаватымі, апатычнымі і памерлі» .
Крытыкі нарэшце адзначылі сур'ёзныя пабочныя эфекты, якія перажылі многія пацыенты, выказалі занепакоенасць
наконт крытэрыяў ацэнкі поспеху і абвінавацілі хірургаў у правядзенні працэдур без папярэдняй псіхіятрычнай ацэнкі.
Аднак адсутнасць альтэрнатыў гуманнаму абыходжанню — ці, хутчэй, слепае ігнараванне жорсткасці гэтага метаду — усё ж
прымусіла псіхіятраў і сем'і звярнуцца да такіх адчайных мер.
Толькі вынаходніцтва прэпарату халоперыдалу у 1950-х гадах прывяло да рэзкага зніжэння колькасці лабатамій.
У сваёй кнізе Хайка Шёнінг нават зайшоў да таго, што загаварыў пра знішчэнне асобы з дапамогай ігольца.
Паводле Шонінга, у Злучаных Штатах у перыяд з 1936 па 1978 год лабатаміяй было знявечана каля 35 000 чалавек.
Па ўсім свеце колькасць ахвяр ацэньваецца прыкладна ў адзін мільён.
І не было рэдкасцю, што такія метады выкарыстоўваліся для зламання супраціву, як у турмах, так і супраць грамадзянскага
непадпарадкавання, г.зн. крытыкаў пануючай сістэмы.
Акрамя выкарыстання ў лячэнні людзей з псіхіятрычнымі расстройствамі, з самага пачатку прыкладаліся намаганні па
вырашэнні сацыяльных праблем з дапамогай аперацый на мозгу.
Вось тут пачынаецца сапраўднае выкарыстанне псіхахірургіі для арганізаванай злачыннасці.
На пачатку XX стагоддзя брытанскі доктар ужо прапанаваў пазбавіць шахцёраў схільнасці да
страйкаў з дапамогай аперацыі на мозгу (...).
У дадатак да метаду лядораза (...), цяпер існуе мноства больш складаных псіхахірургічных працэдур.
(…) Гэтыя распрацоўкі па-ранейшаму распрацоўваюцца і выкарыстоўваюцца ва ўсім свеце.
Усіх метадаў аб'ядноўвае адно: яны назаўжды знішчаюць часткі мозгу.
Псіхіхірургія застаецца вельмі папулярнай, нягледзячы на яе цяпер ужо даказаную бескарыснасць у мэтах сацыяльнай тэрапіі.
Цяперашні стан генітальнай хірургіі
Сам факт таго, што медыцынскія асацыяцыі прызналі варварскі метад Фрымана навукова абгрунтаваным, дэманструе найвышэйшую
ступень злачыннай бестурботнасці і злачыннай энергіі.
Гісторыя гэтых жорсткіх хірургічных працэдур, вядомых як лабатамія, павінна была стаць для медыцынскага
свету нечалавечным папярэджаннем. Але далёка не так!
Усяго праз каля 70 гадоў зноў пагражае новая катастрофа.
Каліфарнійская тэрапеўтка распавядае сваім калегам на форуме WPATH пра «выдатную вылячвальную сілу» хірургічнай кастрацыі для
сваіх псіхічна хворых пацыентаў, якія такім чынам былі пастаўлены «на шлях да эмацыйнага
выздараўлення» і, як мяркуецца, жылі шчасліва да канца дзён.
Гендарныя хірургі WPATH, як і лабатомісты да іх, абыходзяць этычнае патрабаванне аб тым, што хірургічная
працэдура павінна быць даказана бяспечнай і карыснай, перш чым яе ўводзіць у агульную медыцынскую практыку.
Некалькі даўгатэрміновых даследаванняў па генітальнай хірургіі, якія існуюць, паказваюць на значныя парушэнні
сацыяльнага функцыянавання, высокія паказчыкі псіхічных захворванняў пасля аперацыі і павышаную рызыку самагубства.
Тым не менш, тыя ж самыя арганізацыі, што і раней, г.зн. асацыяцыі, такія як АПА і АМА , выступаюць у
падтрымку генітальнай мутацыі непаўналетніх і дарослых з псіхічнымі захворваннямі, якую праводзяць хірургі WPATH.
У абодвух гістарычных скандалах большасць ахвяр — непаўналетнія або псіхічна хворыя, ці адначасова тое і другое, а праведзеныя
аперацыі прыводзяць да незваротнай знявечанасці і інваліднасці.
У найлепшым выпадку ў мужчын-пацыентаў, якія перанеслі хірургічную рэканструкцыю похвы (вагінапластыку),
застаецца поласць, якую неабходна пашыраць на працягу ўсяго жыцця, а таксама значна зніжаная сэксуальная функцыя.
Тыя, хто мае менш шанцаў, пакутуюць ад сур'ёзных ускладненняў, такіх як запаўненне тазавых
пакостак крывёю, праблемы з мачавыпусканнем і фістулы.
Рычы Херан, мужчына, які вярнуўся да сваёй гендарнай ідэнтычнасці і перажыў вагінапластыку падчас псіхічнага
крызісу, апісвае сваё жыццё пасля аперацыі як жывы кашмар.
«З такім не пражывеш з годнасцю», — сказала 32-гадовая ахвяра сённяшняга медыцынскага злачынства, якая пакутуе ад пастаяннага
болю, здранцвення і парушэнняў мачавыдзяляльнай сістэмы.
Параўнанне лабатаміі і аперацый на геніталіях
Хоць многія пацыенты пакутуюць ад ускладненняў і перажываюць значныя псіхалагічныя цяжкасці і праблемы ў
адносінах, ім публічна хлусяць і кажуць, што яны задаволеныя вынікамі сваёй генітальнай аперацыі.
Для параўнання, шматлікія сем'і раней шчыра дзякавалі доктару Фрымену за дапамогу сваім сваякам, нягледзячы на
велізарныя разбуральныя наступствы, выкліканыя аперацыяй.
Тады, як і цяпер, гэта сведчыць пра пэўны ступень самападману або, як асцерагаюцца нідэрландскія
даследчыкі, «шчасце, скажонае пажаданым мысленнем».
Сем'і, якія далі згоду на лабатамію блізкага чалавека, натуральна, маюць зацікаўленасць
прытрымлівацца пераканання, што гэта было правільнае рашэнне.
Пры гэтым наўмысна ігнаруюцца відавочныя прыкметы таго, што гэта не так.
Магчыма, сёння многія падлеткі ці іх бацькі, а таксама закранутыя дарослыя, сутыкаюцца з падобнай унутранай барацьбой.
Усе даступныя даныя, атрыманыя да таго, як «гендарны хайп» стаў моцна палітызаваным, сведчаць, што большасць непаўналетніх
пасля пубертату мірыцца са сваёй гендарнай ідэнтычнасцю.
На жаль, аднак, натуральны развіццё моладзі грунтуецца на разбураным сацыяльным падмурку.
Бо цалкам натуральнаму пошуку ўласнай ідэнтычнасці, які суправаджаецца незадаволенасцю і сумневамі ў
сабе, наўмысна падвяргаюць гендарнай інтэрпрэтацыі.
Дзеці нашага часу падвяргаюцца пранікненню. Пачынаючы з дзіцячага садка, іх заахвочваюць
ставіць пад сумнеў сваю гендарную ідэнтычнасць.
На школьных уроках цалкам натуральны працэс развіцця пубертату наўмысна скажаецца. А менавіта тое, што чалавек можа
нарадзіцца ў целе, якое яму не падыходзіць, і што выбар іншай гендарнай ідэнтычнасці не з'яўляецца праблемай.
Гэта цалкам ідзе на карысць гендарнай ідэалогіі і WPATH.
Разбурэнне сем'яў часта выклікае дадатковыя пакуты.
Замест таго, каб цярпліва і спакойна чакаць, пакуль маладое пакаленне дасягне завяршэння свайго развіцця, члены WPATH
неадказна выступаюць за хірургічнае ўмяшанне як адзіны варыянт лячэння, нават для
непаўналетніх і людзей з цяжкімі псіхічнымі захворваннямі.
Падобна таму, як Фрыман і яго калегі тады сцвярджалі, што лабатамія была адзінай надзеяй для
бедных, няшчасных душ у псіхіятрычных установах.
Тады, як і цяпер: непапраўная знявечанасць!
Выснова Пасля таго, як яго апошні пацыент памёр ад мозгавага крывацёку ў 1967 годзе, Уолтэр Фрыман, які
ўпаў у неласку, страціў ліцэнзію на працу ў бальніцы.
Ён правёў астатнія дні, падарожнічаючы па Злучаных Штатах, шукаючы сваіх пацыентаў і іх сем'і і шукаючы доказы
таго, што яго любімая працэдура дапамагла ім, а не нашкодзіла.
Фрыман бачыў у сабе «выратавальніка» цяжка хворых на псіхіку і верыў, што дае надзею безнадзейным.
На піку сваёй кар'еры ён ніколі б не мог уявіць, што яго цудатворнае вылячэнне аднойчы будзе абураць і лічыцца зверствам.
Тое ж самае датычыцца WPATH і яе членаў.
Натхнёныя ідэяй быць героямі грамадзянскіх правоў, якія змагаюцца за прыгнечаных, яны лічаць сябе піянерамі ў
медыцыне, забяспечваючы неабходную медыцынскую дапамогу пацыентам, якія маюць у ёй патрэбу.
Аднак мы лічым, што хірургічнае знішчэнне здаровых геніталій увойдзе ў гісторыю як злачынства роўнай ці нават
большай маштабнасці, чым лабатамія. І гэтыя мяснікі не павінны пазбегнуць справядлівага пакарання!