Προσοχή: Ορισμένες εικόνες μπορεί να μην είναι για λιπόψυχους.
Όπως αναφέρθηκε στην εκπομπή σχετικά με τα έγγραφα της WPATH που διέρρευσαν, ολόκληρες ιατρικές ενώσεις ασχολούνται με
την εκτέλεση χειρουργικών επεμβάσεων στα γεννητικά όργανα σε άτομα που πάσχουν από τη λεγόμενη δυσφορία φύλου.
Αυτοί οι άνθρωποι θα αισθάνονται άβολα στο σώμα τους και συχνά θα υποφέρουν από ψυχολογικά προβλήματα - έτσι
το περιγράφουν οι γιατροί και οι θεραπευτές της WPATH από την πρακτική τους εμπειρία.
Και αμέσως "υποστηρίζουν" τους ασθενείς τους με διάφορες επεμβάσεις επαναπροσδιορισμού φύλου, συμπεριλαμβανομένης της
τεχνητής διαμόρφωσης σεξουαλικών οργάνων , της αφαίρεσης της μήτρας και της "χειρουργικής
κορυφής", δηλαδή της αφαίρεσης των γυναικείων μαστών .
Είναι όμως τέτοιες κυριολεκτικά δραστικές παρεμβάσεις πραγματικά ευεργετικές και
αποτελεσματικές για τους πάσχοντες από ψυχική υγεία;
Ή μήπως υπάρχει σοβαρός λόγος ανησυχίας; Ας μάθουμε από παραδείγματα του παρελθόντος:
Για την ιστορία της λοβοτομής
Στα μέσα του 20ού αιώνα, υπήρχε μια ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση στον ιατρικό κόσμο ότι η πιο αποτελεσματική και
ανθρώπινη θεραπεία για τις ψυχικές ασθένειες ήταν η λοβοτομή.
"Κατά την καθιερωμένη μέθοδο, ανοίγεται μια τρύπα και στις δύο πλευρές του κεφαλιού, στη συνέχεια εισάγεται ένα αμβλύ
όργανο και εκτελείται μια περιστροφική κίνηση σε σχήμα τόξου, η οποία καταστρέφει σημαντική ποσότητα εγκεφαλικής ύλης.
Μια άλλη επέμβαση συνίσταται στην εισαγωγή μιας χειρουργικής συσκευής μέσω της λεπτής δομής που χωρίζει το
μάτι και τον εγκέφαλο στον εγκέφαλο μέσω της οφθαλμικής κόγχης και επίσης στη μετακίνησή της σε τόξο".
Έτσι αναφέρει τους Davison και Neale ο Heiko Schöning στο βιβλίο του "Game Over".
Το 1941, οι New York Times περιέγραψαν ότι στους ασθενείς με λοβοτομή "(...) οι ανησυχίες, τα σύνδρομα καταδίωξης, οι τάσεις
αυτοκτονίας, οι εμμονές, η αναποφασιστικότητα και η νευρική ένταση κόβονται κυριολεκτικά με μαχαίρι
από το κεφάλι με μια νέα επέμβαση στον εγκέφαλο".
Η βιαιότητα του χειρουργικού ακρωτηριασμού δεν αναφέρθηκε.
Διότι "(...) η λοβοτομή αρχικά έκανε τους ανθρώπους στα ψυχιατρικά ιδρύματα πιο ήρεμους (...)", συνεχίζει
ο Schöning, γεγονός που έδωσε αρχικά στη βάναυση επέμβαση την εμφάνιση μιας θαυματουργής θεραπείας.
Παρά τους προφανείς κινδύνους και τις καταστροφικές παρενέργειες, η ιατρική κοινότητα αγκάλιασε γρήγορα την πρακτική της λοβοτομής
ως θεραπεία για μια ποικιλία ψυχικών διαταραχών, συμπεριλαμβανομένης της κατάθλιψης, της ιδεοψυχαναγκαστικής
διαταραχής, της επιληψίας και της σχιζοφρένειας.
Οι λοβοτομικοί, δηλαδή οι γιατροί που έκαναν αυτή την επέμβαση, δεν διασύρθηκαν, αλλά χαίρουν μεγάλης εκτίμησης από πολλούς.
Ο Antonio Moniz, ο εφευρέτης της λοβοτομής, τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ το 1949 για τη συμβολή του στην ιατρική.
Οι Walter Freeman και James Watts, οι οποίοι διέδωσαν τη διαδικασία στις Ηνωμένες Πολιτείες, έτυχαν θερμής υποδοχής στις
ετήσιες συναντήσεις της Αμερικανικής Ιατρικής Ένωσης (AMA) , όπου διοργάνωσαν εκθέσεις για
τις εγκεφαλοακρωτηριαστικές τους διαδικασίες.
Σύμφωνα με τον Peter Breggin, ο Freeman αναφέρεται ως εξής:
"Η ψυχοχειρουργική επιτυγχάνει την επιτυχία της συντρίβοντας τη φαντασία, αμβλύνοντας τα συναισθήματα,
καταστρέφοντας την αφηρημένη σκέψη και δημιουργώντας ένα ρομποτικό, ελεγχόμενο άτομο."
Καθώς την εποχή εκείνη θεωρούνταν ανήθικο να επικρίνουν τους συναδέλφους γιατρούς, το έγκριτο "New England Journal
of Medicine" έδωσε στη διαδικασία επιστημονική εγκυρότητα:
Δημοσίευσε ένα άρθρο στο οποίο αναφερόταν ότι η επέμβαση "(...) βασιζόταν σε σωστές φυσιολογικές παρατηρήσεις".
Ο ταμπλόιντ τύπος έπαιξε επίσης καθοριστικό ρόλο.
Τα επόμενα πέντε χρόνια, η λοβοτομή παρουσιάστηκε συχνά σε δημοφιλή αμερικανικά έντυπα όπως
το Reader's Digest, το Time και το Newsweek.
Οι αναφορές ήταν γενικά θετικές και υποβάθμισαν τη βάρβαρη πραγματικότητα της επέμβασης.
Καμία από τις μεγαλύτερες αμερικανικές ιατρικές ενώσεις, συμπεριλαμβανομένης της Αμερικανικής Ψυχιατρικής
Ένωσης (APA) και της Αμερικανικής Ιατρικής Ένωσης (AMA), δεν είχε αντιταχθεί επίσημα στη διαδικασία.
Απελπισμένοι ασθενείς και οι οικογένειές τους ζήτησαν λοβοτομή μετά την ανάγνωση αυτών των άρθρων.
Οι συνθήκες που επικρατούσαν τότε στα ψυχιατρεία ήταν άθλιες και οι εναλλακτικές θεραπείες, όπως η θεραπεία
ινσουλινικού κώματος και η θεραπεία με ηλεκτροσόκ ήταν επίσης σκληρές και συχνά βίαιες.
Αυτό οδήγησε σε μια έντονη, εσκεμμένη τύφλωση απέναντι στη βάρβαρη φύση της λοβοτομής και των σχετικών παρενεργειών.
Η διαδικασία συχνά έφερνε τους ασθενείς σε κατάσταση "χειρουργικά επαγόμενης παιδικής ηλικίας".
Ο Freeman εφηύρε τη "διατροχιακή λοβοτομή", κατά την οποία ένα χειρουργικό όργανο που έμοιαζε με παγοκόφτη σφυρηλατήθηκε
μέσω της οφθαλμικής κόγχης του ασθενούς στον εγκέφαλο.
Θεωρούσε τη μέθοδό του επιτυχημένη εάν οι ασθενείς του μπορούσαν να εγκαταλείψουν το ίδρυμα και να τους φροντίζει στο σπίτι
"στο επίπεδο ενός οικιακού ανάπηρου ή ενός κατοικίδιου ζώου".
Ήταν επίσης πεπεισμένος ότι όσο νωρίτερα γινόταν η επέμβαση, τόσο καλύτερη ήταν και έκανε εκστρατεία για να είναι η πρώτη
θεραπευτική επιλογή για άτομα με μόνο ήπια ψυχική ασθένεια.
Ωστόσο, το αμφίβολο μέτρο της επιτυχίας απέτυχε να υλοποιηθεί: Ορισμένοι ασθενείς
παρέμειναν μόνιμα ανάπηροι και περίπου το 15 % πέθανε.
Οι πιο τυχεροί από τους ασθενείς του Φρίμαν κατάφεραν να ζήσουν μια ημιαυτόνομη ζωή και να κάνουν δουλειές
χαμηλής ειδίκευσης, αλλά οι περισσότεροι δεν ήταν τόσο τυχεροί.
Πολλοί είχαν καταστρέψει τη μακροπρόθεσμη μνήμη τους και δυσκολεύονταν ακόμη και με τις πιο απλές
εργασίες. Ορισμένοι παρέμειναν ανάπηροι για όλη τους τη ζωή.
Πιθανότατα, το πιο κατάφωρο έγκλημα του Freeman ήταν ότι πραγματοποίησε διατροχιακές λοβοτομές σε παιδιά,
19 συνολικά, 11 από τις οποίες περιγράφονται στην έκδοση του βιβλίου του "Psychosurgery" το 1950.
Το μικρότερο παιδί ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Δύο από τα 11 παιδιά πέθαναν από εγκεφαλική αιμορραγία.
Μόνο όταν οι New York Times δήλωσαν στο ρεπορτάζ τους ότι "οι χειρουργοί έχουν πλέον τόσο λίγους ενδοιασμούς για τη χειρουργική
του εγκεφάλου όσο και για την αφαίρεση της σκωληκοειδούς απόφυσης", άρχισε να
διαμορφώνεται σοβαρά η αντίθεση στη διαδικασία.
Για τους ασθενείς στα ψυχιατρικά ιδρύματα, οι οποίοι αρχικά έγιναν πιο ήρεμοι, "(...) στη
συνέχεια έγιναν πιο ανιαροί, απαθείς και πέθαναν" .
Οι επικριτές επεσήμαναν, τέλος, τις σοβαρές παρενέργειες που εμφανίστηκαν σε πολλούς ασθενείς, εξέφρασαν ανησυχίες σχετικά με
τα κριτήρια που χρησιμοποιήθηκαν για τη μέτρηση της επιτυχίας και κατηγόρησαν τους χειρουργούς ότι εκτελούσαν
τις επεμβάσεις χωρίς προηγούμενη ψυχιατρική αξιολόγηση.
Ωστόσο, η έλλειψη ανθρώπινων εναλλακτικών λύσεων θεραπείας -ή μάλλον η τυφλή αδιαφορία για τη βιαιότητα της
μεθόδου- ώθησε τους ψυχιάτρους και τις οικογένειες να καταφύγουν σε τέτοια απελπισμένα μέτρα.
Ήταν η εφεύρεση του φαρμάκου χλωροπρομαζίνη τη δεκαετία του 1950 που προκάλεσε την απότομη μείωση της λοβοτομής.
Στο βιβλίο του, ο Heiko Schöning έφτασε στο σημείο να μιλήσει για καταστροφή της προσωπικότητας με παγοκόφτη.
Σύμφωνα με τον Schöning, περίπου 35.000 άνθρωποι ακρωτηριάστηκαν με λοβοτομή στις ΗΠΑ μεταξύ 1936 και 1978.
Ο αριθμός των θυμάτων παγκοσμίως εκτιμάται σε περίπου ένα εκατομμύριο.
Και δεν ήταν ασυνήθιστο να χρησιμοποιούνται τέτοιες μέθοδοι για την κάμψη της αντίστασης, είτε στις φυλακές είτε στους πολιτικούς
ανυπότακτους, δηλαδή στους επικριτές του κυρίαρχου συστήματος.
"Εκτός από τη χρήση της σε ψυχιατρικούς ασθενείς, από την αρχή υπήρξαν προσπάθειες επίλυσης
κοινωνικών προβλημάτων μέσω της χειρουργικής του εγκεφάλου.
Εδώ αρχίζει η πραγματική χρήση της ψυχοχειρουργικής για το οργανωμένο έγκλημα.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ένας Βρετανός γιατρός είχε ήδη προτείνει την αφαίρεση της θέλησης των ανθρακωρύχων
για απεργία με χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλο (...).
Εκτός από τη μέθοδο του παγοκόφτη (...) υπάρχουν πλέον ορισμένες πιο εξελιγμένες ψυχοχειρουργικές παρεμβάσεις.
(...) Οι εξελίξεις αυτές συνεχίζονται ακόμη και σήμερα σε όλο τον κόσμο.
Όλες οι μέθοδοι έχουν ένα κοινό: καταστρέφουν μόνιμα τμήματα του εγκεφάλου.
Η ψυχοχειρουργική εξακολουθεί να είναι πολύ δημοφιλής, παρά την αποδεδειγμένη πλέον
αχρηστία της για σκοπούς κοινωνικής θεραπείας".
Παρουσία χειρουργικής επέμβασης στα γεννητικά όργανα
Το γεγονός και μόνο ότι οι ιατρικοί σύλλογοι δήλωσαν ότι η βάρβαρη μέθοδος του Freeman είναι επιστημονικά
έγκυρη, καταδεικνύει τον υψηλότερο βαθμό εγκληματικής έλλειψης συνείδησης και εγκληματικής ενέργειας.
Το ιστορικό αυτών των βίαιων, χειρουργικών επεμβάσεων λοβοτομής θα έπρεπε να έχει χρησιμεύσει ως αποτρεπτικό,
απάνθρωπο παράδειγμα για τον ιατρικό κόσμο. Αλλά κάθε άλλο!
Μόλις 70 χρόνια μετά, η επόμενη καταστροφή είναι στον ορίζοντα.
Μια θεραπεύτρια από την Καλιφόρνια αναφέρει στους συναδέλφους της στο φόρουμ της WPATH την "αξιοσημείωτη θεραπευτική δύναμη" του
χειρουργικού ευνουχισμού για τους ψυχικά ασθενείς της, οι οποίοι έτσι "μπήκαν στο δρόμο της συναισθηματικής
ανάκαμψης" και πιθανώς έζησαν ευτυχισμένοι για πάντα.
Οι χειρουργοί φύλου της WPATH, όπως και οι λοβοτομικοί πριν από αυτούς, παρακάμπτουν τις ηθικές απαιτήσεις ότι μια
χειρουργική διαδικασία πρέπει να είναι αποδεδειγμένα ασφαλής και ωφέλιμη πριν εισαχθεί στη γενική ιατρική πρακτική.
Οι λίγες μακροχρόνιες μελέτες που υπάρχουν σχετικά με τη χειρουργική επέμβαση των γεννητικών οργάνων δείχνουν σημαντική
έκπτωση της κοινωνικής λειτουργικότητας, υψηλά ποσοστά ψυχικών ασθενειών μετά την επέμβαση και αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονίας.
Παρ' όλα αυτά, οι ίδιες οργανώσεις με τότε, δηλαδή ενώσεις όπως η APA και η AMA , υποστηρίζουν τον ακρωτηριασμό
των γεννητικών οργάνων ανηλίκων και ψυχικά ασθενών ενηλίκων από τους χειρουργούς της WPATH.
Και στα δύο ιστορικά σκάνδαλα, η πλειονότητα των θυμάτων είναι είτε ανήλικα είτε ψυχικά άρρωστα είτε και τα δύο,
και οι επεμβάσεις που πραγματοποιούνται έχουν ως αποτέλεσμα μόνιμες παραμορφώσεις και αναπηρίες.
Στην καλύτερη περίπτωση, οι άνδρες ασθενείς μένουν με μια κοιλότητα μετά την κολποπλαστική που πρέπει να
διευρύνεται για το υπόλοιπο της ζωής τους, καθώς και με δραστικά μειωμένη σεξουαλική λειτουργία.
Οι λιγότερο τυχεροί υποφέρουν από σοβαρές επιπλοκές, όπως λίμνες γεμάτες αίμα, προβλήματα ούρησης και συρίγγια.
Ο Ritchie Herron, ένας άντρας με απομεταβατική διαταραχή που υποβλήθηκε σε κολποπλαστική κατά τη διάρκεια
μιας κρίσης ψυχικής υγείας, περιγράφει τη ζωή του μετά την επέμβαση ως έναν ζωντανό εφιάλτη.
"Δεν μπορείς να ζεις με αξιοπρέπεια έτσι", δήλωσε το 32χρονο θύμα του σημερινού ιατρικού εγκλήματος, το οποίο
υποφέρει από συνεχή πόνο, μούδιασμα και διαταραχές της ούρησης.
Σύγκριση της λοβοτομής και της χειρουργικής των γεννητικών οργάνων
Παρόλο που πολλοί ασθενείς ταλαιπωρούνται από επιπλοκές και υποφέρουν από σημαντικές ψυχολογικές δυσκολίες και δυσκολίες στις
σχέσεις τους, λένε δημοσίως ψέματα και διαφημίζουν ότι είναι ικανοποιημένοι με το
αποτέλεσμα της επέμβασης στα γεννητικά τους όργανα.
Συγκριτικά, πολλές οικογένειες ήταν ειλικρινά ευγνώμονες στον Δρ Φρίμαν για τη βοήθεια που παρείχε στους αγαπημένους τους, παρά
την τεράστια καταστροφή που προκάλεσε η χειρουργική επέμβαση.
Τότε όπως και τώρα, αυτό δείχνει έναν ορισμένο βαθμό αυταπάτης ή, όπως φοβούνται οι Ολλανδοί ερευνητές,
"ευτυχία που διαστρεβλώνεται από ευσεβείς πόθους".
Οι οικογένειες που έχουν συναινέσει στη λοβοτομή ενός αγαπημένου τους προσώπου έχουν φυσικά το κίνητρο
να εμμένουν στην πεποίθηση ότι ήταν η σωστή απόφαση.
Τα προφανή σημάδια ότι αυτό δεν συνέβαινε σκόπιμα αγνοούνται.
Πολλοί έφηβοι ή οι γονείς τους και οι ενήλικες που επηρεάζονται μπορεί να αντιμετωπίζουν σήμερα μια παρόμοια εσωτερική πάλη.
Όλα τα διαθέσιμα στοιχεία από την εποχή πριν από την έντονη πολιτικοποίηση της "διαφημιστικής εκστρατείας για
το φύλο" δείχνουν ότι η πλειονότητα όλων των ανηλίκων συμφιλιώνεται με το φύλο τους μετά την εφηβεία.
Δυστυχώς, όμως, η φυσική ανάπτυξη των νέων βασίζεται σε ένα κατεστραμμένο κοινωνικό υπόβαθρο.
Η απολύτως φυσική αναζήτηση της ταυτότητας του ατόμου, η οποία συνοδεύεται από δυσαρέσκεια και αμφιβολίες για τον
εαυτό του, υποβάλλεται σκόπιμα σε μια ερμηνεία του φύλου.
Τα παιδιά της εποχής μας έχουν διεισδύσει. Από το νηπιαγωγείο και μετά, ενθαρρύνονται να αμφισβητούν το φύλο τους.
Στα σχολικά μαθήματα, η απολύτως φυσική αναπτυξιακή διαδικασία της εφηβείας παρερμηνεύεται σκόπιμα. Δηλαδή, ότι
μπορεί να έχετε γεννηθεί σε λάθος σώμα και ότι η επιλογή ενός διαφορετικού φύλου δεν αποτελεί πρόβλημα.
Αυτό ακριβώς είναι που παίζει στα χέρια της ιδεολογίας των φύλων και της WPATH.
Η διάσπαση και η καταστροφή των οικογενειών είναι συχνά μια πρόσθετη πηγή πόνου.
Αντί να περιμένουν το τέλος της ανάπτυξης με ισορροπία και υπομονή με τη νέα γενιά, τα μέλη της WPATH υποστηρίζουν ανεύθυνα
τις χειρουργικές επεμβάσεις ως τη μόνη θεραπευτική επιλογή, ακόμη και για τους ανήλικους και τους βαριά ψυχικά ασθενείς.
Όπως ο Φρίμαν και οι συνάδελφοί του υποστήριζαν τότε ότι η λοβοτομή ήταν η μόνη ελπίδα
για τις φτωχές, άτυχες ψυχές στα ψυχιατρεία.
Τότε όπως και τώρα: ένας ανεπανόρθωτος ακρωτηριασμός!
Συμπέρασμα Αφού ο τελευταίος ασθενής του πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία το 1967, ο Γουόλτερ Φρίμαν, που είχε πέσει σε
δυσμένεια, ανακάλεσε την άδεια λειτουργίας του νοσοκομείου του.
Πέρασε τις υπόλοιπες μέρες του ταξιδεύοντας σε όλες τις ΗΠΑ, εντοπίζοντας τους ασθενείς του και τις
οικογένειές τους, αναζητώντας αποδείξεις ότι η αγαπημένη του διαδικασία είχε βοηθήσει και όχι βλάψει.
Ο Freeman έβλεπε τον εαυτό του ως "σωτήρα" των βαριά ψυχικά ασθενών και πίστευε ότι
μπορούσε να δώσει ελπίδα στους απελπισμένους.
Στο αποκορύφωμα της καριέρας του, δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι η θαυματουργή θεραπεία του θα ήταν μια μέρα
που θα κατασυκοφαντούνταν και θα θεωρούνταν φρικαλεότητα.
Το ίδιο ισχύει και για την WPATH και τα μέλη της.
Εμπνευσμένοι από την ιδέα ότι είναι ήρωες των πολιτικών δικαιωμάτων που αγωνίζονται για τους καταπιεσμένους, βλέπουν
τους εαυτούς τους ως πρωτοπόρους στην ιατρική, παρέχοντας την απαραίτητη ιατρική φροντίδα στους ασθενείς που έχουν ανάγκη.
Ωστόσο, είμαστε της γνώμης ότι η χειρουργική καταστροφή υγιών γεννητικών οργάνων θα μείνει στην ιστορία ως έγκλημα
ίσου ή και μεγαλύτερου μεγέθους από τη λοβοτομή. Και οι σφαγείς δεν πρέπει να αποφύγουν τη δίκαιη τιμωρία τους!