Averto: Iuj bildoj eble ne taŭgas por tiuj kun malforta stomako.
Kiel jam menciite en la programo pri la likitaj dokumentoj de WPATH , tutaj medicinaj asocioj okupiĝas pri genitala
kirurgio ĉe homoj suferantaj pro tiel nomata genra disforio.
Tiuj homoj sentus sin malkomfortaj en siaj korpoj kaj ofte suferus pro psikologiaj problemoj – tiel priskribas tion kuracistoj
kaj terapiistoj de WPATH surbaze de sia praktika sperto.
Kaj tuj ili "subtenas" siajn pacientojn per diversaj kirurgioj de seksa reasignado, inkluzive de la artefarita
kreado de seksorganoj , forigo de la utero , kaj "supra kirurgio", t.e. forigo de inaj mamoj .
Sed ĉu tiaj literale drastaj intervenoj vere estas utilaj kaj efikaj por homoj suferantaj pro mensa malsano?
Aŭ ĉu estas kialo por serioza zorgo? Ni lernu el pasintaj ekzemploj:
Pri la historio de lobotomio
Meze de la 20-a jarcento la medicina mondo vaste kredis, ke lobotomio estis la plej
efika kaj humana traktado de mensa malsano.
Per la konvencia metodo oni boras truon en la kapo ambaŭflanke, poste oni enigas malakutilan instrumenton kaj
uzas ĝin por fari arkonforman tordan movon, detruante konsiderindan kvanton da cerba materio.
Alia metodo implikas enmeti kirurgian aparaton tra la okulsoketo en la cerbon tra la maldika strukturo, kiu apartigas
la okulo de la cerbo, kaj ankaŭ movi ĝin en arka formo.
Davison kaj Neale estas cititaj de Heiko Schöning en sia libro Game Over.
En 1941, la New York Times priskribis kiel ĉe lobotomipacientoj "(...) zorgoj, persekutaj kompleksoj, suicidaj tendencoj,
obsedoj, nedecidemo kaj nerva streĉo estas laŭvorte eltranĉitaj el la kapo per tranĉilo danke al nova cerba operacio."
La brutaleco de la kirurgia mutilado ne estis menciita.
Pri "(...) lobotomio komence igis homojn en psikiatriaj institucioj pli trankvilaj (...)", daŭrigas
Schöning, citante tion, kio komence donis al la brutala operacio la aspekton de mirakla kuracilo.
Malgraŭ la evidentaj danĝeroj kaj detruaj kromefikoj, la medicina komunumo rapide adoptis la lobotomion kiel traktadon
por diversaj mensaj malordoj, inkluzive de depresio, obses-kompulsia malordo, epilepsio kaj skizofrenio.
Lobotomiistoj, t.e. kuracistoj kiuj faris ĉi tiun operacion, ne estis malestimataj, sed ĝuis altan reputacion inter multaj.
Antonio Moniz, la inventinto de lobotomio, ricevis la Nobel-premion en 1949 pro sia kontribuo al medicino.
Walter Freeman kaj James Watts, kiuj popularigis la proceduron en Usono, estis varme bonvenigitaj ĉe la ĉiujaraj kunvenoj
de la Amerika Medicina Asocio (AMA) , kie ili per ekspozicioj provizis informojn pri siaj cerbo-mutilaj proceduroj.
Laŭ Peter Breggin, Freeman estas citita jene:
"Psikokirurgio atingas sian sukceson per frakasado de la imagino, malklarigado de emocioj, detruado de
abstrakta pensado, kaj kreado de robota, kontrolebla individuo."
Ĉar tiam oni konsideris neetika kritiki kolegojn kuracistojn, la prestiĝa New England Journal of
Medicine donis sciencan validecon al la proceduro:
Ĝi publikigis artikolon, kiu asertis, ke la operacio baziĝis "(...) sur solidaj fiziologiaj observoj".
La tabloida gazetaro ankaŭ ludis decidan rolon.
Dum la sekvaj kvin jaroj, lobotomio ofte estis traktata en popularaj usonaj
publikaĵoj kiel Reader's Digest, Time kaj Newsweek.
La raportado estis ĝenerale pozitiva kaj bagateligis la barbaran realecon de la proceduro.
Neniu el la ĉefaj usonaj medicinaj asocioj, inkluzive de la Usona Psikiatria Asocio (APA) kaj la Usona Medicina
Asocio (AMA), oficiale esprimis sin kontraŭ la proceduro.
Desperaj pacientoj kaj iliaj familioj petis lobotomiojn post legado de ĉi tiuj artikoloj.
Kondiĉoj en psikiatriaj institucioj tiutempe estis lamentindaj, kaj alternativaj traktadmetodoj kiel insulin-komaterapio kaj
elektrokonvulsia terapio ankaŭ estis severaj kaj ofte perfortaj.
Tio kondukis al forta, intenca blindiĝo pri la barbara naturo de lobotomio kaj ĝiaj asociitaj kromefikoj.
La proceduro ofte metis pacientojn en staton de "kirurgie induktita infanaĝo".
Freeman inventis la "transorbitalan lobotomion", en kiu kirurgia instrumento simila al glacipikilo estis
martelita en la cerbon de la paciento tra la okulkavo.
Li konsideris sian traktadon sukcesa, se liaj pacientoj povis forlasi la institucio­n kaj esti prizorgataj
hejme "je la nivelo de hejma invalido aŭ dorlotbesto".
Li ankaŭ estis konvinkita, ke ju pli frue oni faris la proceduron, des pli bona estis la rezulto, kaj li
rekomendis, ke la operacio estu konsiderata la unua kuracopcio por homoj kun nur mildaj mensmalsanoj.
Tamen la pridubinda mezuro de sukceso ne realiĝis: iuj pacientoj restis permanente handikapitaj kaj ĉirkaŭ 15% mortis.
La plej bonŝancaj pacientoj de Freeman sukcesis vivi sufiĉe sendepende kaj okupiĝi pri malaltkvalifikaj
laboroj, sed la plej multaj ne estis tiel bonŝancaj.
Multaj suferis damaĝon al sia longtempa memoro kaj luktis eĉ kun la plej simplaj
taskoj. Sufiĉe multaj restis dumvive handikapitaj.
La plej abomena krimo de Freeman estis, ke li faris transorbitalajn lobotomiojn sur infanoj,
entute 19, el kiuj 11 estis priskribitaj en la 1950-a eldono de lia libro Psikokirurgio.
La plej juna infano estis nur kvarjara. Du el la dek unu infanoj mortis pro cerbaj hemoragioj.
Nur kiam la New York Times en sia raportado deklaris, ke "kirurgoj nun tiel malmulte zorgas pri cerbo-kirurgio, kiel pri forigo
de apendico", serioza opozicio al la proceduro komencis formiĝi.
Por la pacientoj en psikiatriaj institucioj, kiuj komence trankviliĝis, "(...) poste
iĝis pli malinteligentaj, apatiaj kaj mortis" .
Kritikistoj finfine atentigis pri la seriozaj kromefikoj spertitaj de multaj pacientoj, esprimis zorgojn pri la
kriterioj uzataj por mezuri sukceson, kaj akuzis kirurgojn pri plenumi la procedurojn sen antaŭa psikiatria taksado.
Tamen la manko de alternativoj por humana traktado – aŭ pli ĝuste la blinda ignorado de la brutaleco de la metodo – tamen devigis
psikiatrojn kaj familiojn resorti al tiaj senesperaj rimedoj.
Nur la invento de la medikamento klorpromazino en la 1950-aj jaroj kaŭzis la subitan malkreskon de lobotomio.
En sia libro, Heiko Schöning eĉ iris tiel malproksimen, ke li parolis pri detruo de personeco per glacipikilo.
Laŭ Schöning, ĉirkaŭ 35 000 homoj estis mutilitaj per lobotomio en Usono inter 1936 kaj 1978.
Tutmonde, la nombro de viktimoj estas taksata je ĉirkaŭ unu miliono.
Kaj ne estis malofte, ke oni uzis tiajn metodojn por rompi reziston, ĉu en malliberejoj, ĉu kontraŭ
civila malobeo, t.e. kritikantoj de la reganta sistemo.
Krom ĝia uzo por trakti homojn kun psikiatriaj malordoj, ekde la komenco estis klopodoj
solvi sociajn problemojn per cerba kirurgio.
Jen kie komenciĝas la efektiva uzo de psikiatria kirurgio por organizita krimo.
Komence de la 20-a jarcento, brita kuracisto jam proponis forigi la strikemon de la ministoj per cerba kirurgio (...).
Krom la glacipikuma metodo (...), nun ekzistas diversaj pli sofistikaj psikosurgiaj proceduroj.
(…) Tiuj evoluoj ankoraŭ estas prilaborataj kaj uzataj tutmonde hodiaŭ.
Ĉiuj metodoj havas unu komunan trajton: ili daŭre detruas partojn de la cerbo.
Psikiatria kirurgio restas tre populara, malgraŭ ĝia nun pruvita senutileco por sociterapiaj celoj.
La nuna stato de genitala kirurgio
La nura fakto, ke medicinaj asocioj deklaris la barbaran metodon de Freeman sciencece valida, montras la
plej altan gradon de krima senzorgemo kaj krima energio.
La historio de ĉi tiuj brutalaj kirurgiaj proceduroj konataj kiel lobotomio devus esti servinta kiel averta,
nehumana ekzemplo por la medicina mondo. Sed tute male!
Nur ĉirkaŭ 70 jarojn poste, alia katastrofo minacas.
Kalifornia terapiistino rakontas al siaj kolegoj en la WPATH-forumo pri la "remarkinda resaniga potenco" de kirurgia
kastrado por siaj mense malsanaj pacientoj, kiuj tiel estis metitaj "sur la vojon al emocia
resaniĝo" kaj supozeble vivis feliĉe por ĉiam.
Kiel la lobotomistoj antaŭ ili, la seksŝanĝaj kirurgoj de WPATH evitas la etikan postulon, ke kirurgia proceduro
devas esti pruvita sekura kaj utila antaŭ ol ĝi estas enkondukita en ĝeneralan medicinan praktikon.
La malmultaj longdaŭraj studoj pri genitala kirurgio, kiuj ekzistas, montras signifajn malfacilaĵojn en
socia funkciado, altajn postajn indicojn de mensa malsano, kaj pliigitan riskon de memmortigo.
Tamen la samaj organizoj kiel antaŭe, t.e. asocioj kiel la APA kaj la AMA , rekomendas genitalan mutiladon de neplenaĝuloj
kaj mensmalsanaj plenkreskuloj fare de kirurgoj de WPATH.
En ambaŭ historiaj skandaloj la plimulto de viktimoj estas aŭ malplenaĝuloj aŭ mensmalsanuloj, aŭ ambaŭ, kaj la faritaj
operacioj rezultigas permanentan misformiĝon kaj handikapon.
En la plej bona kazo, masklaj pacientoj, kiuj spertis kirurgian rekonstruon de la vagino (vaginoplastio), restas
kun kavumo, kiun ili devas dilati dum la resto de sia vivo, kaj kun draste reduktita seksa funkcio.
La malpli bonŝancaj suferas seriozajn komplikaĵojn, kiel pelvoj plenaj je sango, problemoj urini kaj fistuloj.
Ritchie Herron, viro kiu maltransiĝis kaj kiu spertis vaginoplastion dum mensa krizo, priskribas
sian vivon post la operacio kiel vivan koŝmaron.
"Vi ne povas vivi tiel kun digno," diris la 32-jara viktimo de la hodiaŭa medicina krimo, kiu suferas pro
konstanta doloro, entumeco kaj malordoj de la urina vojo.
Komparo de lobotomio kaj genitala kirurgio
Kvankam multaj pacientoj estas turmentataj de komplikaĵoj kaj suferas konsiderindajn psikologiajn kaj interrilatajn
malfacilaĵojn, oni publike mensogas al ili kaj diras, ke ili estas kontentaj pri la rezultoj de sia genitala kirurgio.
Male, multaj familioj antaŭe sincere dankis d-ro Freeman pro helpi siajn karulojn, malgraŭ la
enormaj detruaj konsekvencoj kaŭzitaj de la kirurgio.
Tiam, kiel nun, ĝi sugestas certan gradon da mem-trompo aŭ, kiel timas nederlandaj
esploristoj, "feliĉo distordita de dezirpensado".
Familioj, kiuj konsentis pri la lobotomio de amata persono, nature havas instigon teni
sin al la kredo, ke ĝi estis la ĝusta decido.
Farante tion, oni intence ignoras la evidentajn signojn, ke tio ne estis la kazo.
Multaj adoleskantoj aŭ iliaj gepatroj, same kiel tuŝitaj plenkreskuloj, eble hodiaŭ alfrontas similan internan lukton.
Ĉiuj disponeblaj pruvoj antaŭ ol la "genra hipo" fariĝis tre politikigita sugestas, ke la plimulto de
malplenaĝuloj post pubereco akordas kun sia genro.
Bedaŭrinde tamen la natura evoluo de junuloj estas subtenata de rompita socia fundamento.
Ĉar la tute natura serĉo de sia propra identeco, akompanata de malkontento kaj memdubo, estas
intence submetita al aŭtoritato de genra interpreto.
La infanoj de nia tempo estas infiltrataj. Ekde la infanĝardeno pluen, oni kuraĝigas ilin pridubi sian genron.
En lernejaj lecionoj oni intence misinterpretas la tute naturan evoluan procezon de pubereco. Nome, ke oni eble naskiĝis en
malĝusta korpo kaj ke elekti alian sekson ne estas problemo.
Ĉi tio rekte utilas al la celoj de genra ideologio kaj WPATH.
La disfalo kaj detruo de familioj ofte kaŭzas plian suferon.
Anstataŭ pacience kaj trankvile atendi, ke la juna generacio atingos la finon de sia evoluo, la membroj de WPATH nerespondece
rekomendas kirurgian intervenon kiel la solan kuracopcion, eĉ por malplenaĝuloj kaj tiuj kun severaj mensmalsanoj.
Simile al tio, kion Freeman kaj liaj kolegoj tiam asertis, ke lobotomio estis la sola espero por la
malriĉaj, malfeliĉaj animoj en mensaj institucioj.
Tiam kiel nun: nereparebla mutilo!
Konkludo Post kiam lia lasta paciento mortis pro cerba hemoragio en 1967, Walter Freeman, kiu falis en
malhonoron, havis sian hospitalan licencon revokitan.
Li pasigis la reston de siaj tagoj vojaĝante tra Usono, serĉante siajn pacientojn kaj iliajn familiojn kaj serĉante pruvojn,
ke lia amata proceduro helpis ilin anstataŭ damaĝi ilin.
Freeman vidis sin kiel la "savanton" de la severe mensmalsanuloj kaj kredis, ke li donas esperon al la senesperuloj.
En la kulmino de sia kariero, li neniam povus imagi, ke lia mirakla resaniĝo iam estos
malestimata kaj konsiderata kiel abomenaĵo.
La sama validas por WPATH kaj ĝiaj membroj.
Inspiritaj de la ideo esti herooj de civitanrajtoj batalantaj por la subprematoj, ili vidas sin kiel pioniroj en medicino,
provizante necesan medicinan prizorgon al pacientoj en bezono.
Tamen ni kredas, ke la kirurgia detruo de sanaj genitaloj eniros en la historion kiel krimo de egala aŭ eĉ pli granda amplekso
ol lobotomio. Kaj la buĉistoj ne devas eskapi sian justan punon!