هشدار: برخی تصاویر ممکن است برای افراد با معده حساس مناسب نباشند.
همان‌طور که قبلاً در برنامه درباره اسناد فاش‌شده WPATH گفته شد، انجمن‌های پزشکی سراسر جهان مشغول انجام جراحی
اندام تناسلی بر روی افرادی هستند که از آنچه «نارسایی جنسیتی» نامیده می‌شود رنج می‌برند.
این افراد در بدن خود احساس ناراحتی می‌کنند و اغلب از مشکلات روانی رنج می‌برند – این توصیفی است که پزشکان و
درمانگران WPATH بر اساس تجربه عملی خود ارائه می‌دهند.
و بلافاصله بیماران خود را در طی انواع جراحی‌های تغییر جنسیت، از جمله ساخت مصنوعی اندام‌های جنسی ، برداشتن رحم و
«جراحی بالا» یعنی برداشتن سینه‌های زنانه ، «حمایت» می‌کنند.
اما آیا چنین مداخلات به‌اصطلاح «دراستیک» واقعاً برای افرادی که از بیماری روانی رنج می‌برند مفید و مؤثر هستند؟
یا آیا دلیلی برای نگرانی جدی وجود دارد؟ بیایید از نمونه‌های گذشته بیاموزیم:
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ دربارهٔ تاریخچهٔ لوبوتومی
در اواسط قرن بیستم، دنیای پزشکی به‌طور گسترده معتقد بود که لوبوتومی مؤثرترین و انسانی‌ترین درمان برای بیماری‌های روانی است.
با روش متداول، سوراخی در سر از هر دو طرف حفر می‌شود، سپس ابزار کندی وارد شده و برای انجام یک حرکت پیچشی قوسی‌شکل به
کار می‌رود که مقدار قابل توجهی از بافت مغز را تخریب می‌کند.
روش دیگر شامل وارد کردن یک ابزار جراحی از طریق حفره چشم به داخل مغز از طریق ساختار نازکی است که چشم را
از مغز جدا می‌کند، و همچنین حرکت دادن آن به شکل قوس.
دیویسون و نیل در کتاب «گیم اوور» اثر هایکو شنینگ نقل شده‌اند.
در سال ۱۹۴۱، نیویورک تایمز شرح داد که چگونه در بیماران لوبوتومی «(...) نگرانی‌ها، توهم‌های تعقیب، گرایش‌های خودکشی،
وسواس‌ها، مردد بودن و تنش عصبی عملاً با چاقو از سر جدا می‌شوند، و این همه مرهون یک عمل جراحی جدید بر روی مغز است.»
وحشی‌گری قطع عضو جراحی ذکر نشد.
«برای "(…) لوبوتومی در ابتدا افراد در مؤسسات روان‌پزشکی را آرام‌تر می‌کرد (…)"، شنینگ ادامه می‌دهد و آنچه در ابتدا این عمل
وحشیانه را شبیه معجزه‌ای درمان‌بخش نشان می‌داد، نقل می‌کند.»
۱۲۳۴۳۲۱ با وجود خطرات آشکار و عوارض جانبی ویرانگر، جامعهٔ پزشکی به‌سرعت عمل لوبوتومی را به‌عنوان درمانی برای
انواع اختلالات روانی از جمله افسردگی، اختلال وسواس فکری–عملی، صرع و اسکیزوفرنی پذیرفت.
۱۲۳۴۳۲۱ لوبوتومیست‌ها، یعنی پزشکانی که این عمل را انجام می‌دادند، تحقیر نمی‌شدند، بلکه در میان
بسیاری از افراد از شهرت بالایی برخوردار بودند.
آنتونیو مونیز، مخترع لوبوتومی، در سال ۱۹۴۹ به‌خاطر سهمش در پزشکی جایزه نوبل را دریافت کرد.
والتر فریمن و جیمز واتس، که این روش را در ایالات متحده رواج دادند، در نشست‌های سالانه انجمن پزشکی آمریکا (AMA) با
استقبال گرمی مواجه شدند، جایی که از طریق نمایشگاه‌ها اطلاعاتی درباره روش‌های ناقص‌کننده مغزی خود ارائه کردند.
به گفته پیتر بریگین، از فریمن نقل شده است که:
۱۲۳۴۳۲۱ «جراحی روانی موفقیت خود را با در هم شکستن تخیل، کاستن از شدت احساسات، نابود کردن تفکر انتزاعی و خلق
فردی شبیه ربات و قابل کنترل به‌دست می‌آورد.» ۱۲۳۴۳۲۱
از آنجا که در آن زمان انتقاد از همکاران پزشک غیراخلاقی محسوب می‌شد، مجله معتبر نیوانگلند پزشکی اعتبار علمی به این روش بخشید:
آن مقاله‌ای منتشر کرد که در آن آمده بود این عمل «(...) بر اساس مشاهدات فیزیولوژیکی مستحکم» بود.
مطبوعات زرد نیز نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کردند.
در طول پنج سال آینده، لوبوتومی اغلب در نشریات محبوب آمریکایی مانند ری‌درز دایجست، تایم و نیوزویک پوشش داده می‌شد.
گزارش‌ها عموماً مثبت بودند و واقعیت بربرانهٔ این عمل را کم‌اهمیت جلوه می‌دادند.
هیچ‌یک از انجمن‌های اصلی پزشکی آمریکا، از جمله انجمن روان‌پزشکی آمریکا (APA) و انجمن پزشکی آمریکا
(AMA) ، رسماً علیه این روش موضع‌گیری نکرده بودند.
بیماران ناامید و خانواده‌هایشان پس از خواندن این مقالات درخواست لوبوتومی کردند.
شرایط در مؤسسات روان‌پزشکی در آن زمان اسفناک بود و روش‌های درمانی جایگزین مانند کما درمانی با انسولین و
درمان تشنج الکتریکی نیز خشن و اغلب همراه با خشونت بود.
این امر منجر به کوری عمدی و شدید نسبت به ماهیت وحشیانه لوبوتومی و عوارض جانبی مرتبط با آن شد.
این روش اغلب بیماران را در وضعیتی به نام «کودکی جراحی‌شده» قرار می‌داد.
۱۲۳۴۳۲۱ فریمن «لوبوتومی ترانس‌اوربیتال» را اختراع کرد، که در آن ابزاری جراحی شبیه چاقوی
یخ‌شکن از طریق حفره چشم به مغز بیمار کوبیده می‌شد.
او درمانش را موفق می‌دانست اگر بیمارانش می‌توانستند مؤسسه را ترک کنند و در خانه «در سطح یک
معلول خانگی یا یک حیوان خانگی» از آن‌ها مراقبت شود.
او همچنین معتقد بود هرچه این روش زودتر انجام شود، نتیجه بهتری خواهد داشت و از این عمل به‌عنوان اولین گزینه درمانی برای
افرادی که تنها دچار بیماری‌های روانی خفیف هستند، حمایت می‌کرد.
با این حال، معیار مشکوک موفقیت محقق نشد: برخی بیماران به‌طور دائم معلول باقی ماندند و حدود ۱۵ درصد جان باختند.
خوش‌شانس‌ترین بیماران فریمن توانستند زندگی نسبتاً مستقلی داشته باشند و مشاغل کم‌مهارت را بر عهده
بگیرند، اما بیشترشان چنین خوش‌شانسی را نداشتند.
بسیاری دچار آسیب حافظه بلندمدت شدند و حتی در ساده‌ترین کارها نیز به مشکل خوردند. تعداد قابل‌توجهی برای همیشه معلول ماندند.
جرم فجیع‌ترین فریمن این بود که او لوبوتومی ترانس‌اوربیتال را روی کودکان انجام داد؛ در مجموع ۱۹ کودک که ۱۱ مورد از آن‌ها
در ویرایش ۱۹۵۰ کتابش با عنوان «رویش‌جراحی» شرح داده شده بود.
کوچک‌ترین فرزند تنها چهار سال داشت. دو نفر از یازده فرزند بر اثر خونریزی مغزی جان باختند.
تنها زمانی که نیویورک تایمز در گزارش خود اعلام کرد «جراحان اکنون به اندازهٔ برداشتن آپاندیس، نگران
جراحی مغز نیستند»، مخالفت جدی با این روش شکل گرفت.
برای بیمارانی که در مؤسسات روان‌پزشکی بستری بودند و در ابتدا آرام‌تر شدند، «(...) سپس کندذهن‌تر و بی‌علاقه شدند و مردند» .
منتقدان سرانجام به عوارض جانبی جدی که بسیاری از بیماران تجربه کرده بودند اشاره کردند، نگرانی‌های خود را درباره
معیارهای سنجش موفقیت ابراز کردند و جراحان را به انجام این روش‌ها بدون ارزیابی روان‌پزشکی قبلی متهم کردند.
با این حال، نبود جایگزین‌های انسانی برای درمان – یا به عبارت بهتر، بی‌توجهی کور به خشونت این روش – روان‌پزشکان و خانواده‌ها را
وادار کرد که با این وجود به چنین اقدامات ناامیدانه‌ای متوسل شوند.
۱۲۳۴۳۲۱ تنها اختراع داروی کلروپرازین در دههٔ ۱۹۵۰ بود که باعث افول ناگهانی لوبوتومی شد.
در کتابش، هایکو شنینگ حتی تا آنجا پیش رفت که دربارهٔ تخریب شخصیت با چاقوی یخ‌شکن صحبت کرد.
به گفته شنینگ، حدود ۳۵٬۰۰۰ نفر بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۷۸ در ایالات متحده آمریکا با لوبوتومی معیوب شدند.
در سراسر جهان، تعداد قربانیان حدود یک میلیون نفر برآورد می‌شود.
و استفاده از چنین روش‌هایی برای شکستن مقاومت، چه در زندان‌ها و چه علیه نافرمانی مدنی،
یعنی منتقدان نظام حاکم، چندان غیرمعمول نبود.
علاوه بر استفاده از آن در درمان افرادی که دچار اختلالات روان‌پزشکی هستند، از همان ابتدا تلاش‌هایی برای
حل مشکلات اجتماعی از طریق جراحی مغز صورت گرفته است.
اینجا جایی است که کاربرد واقعی جراحی روانی برای جرایم سازمان‌یافته آغاز می‌شود.
در آغاز قرن بیستم، یک پزشک بریتانیایی پیش از آن پیشنهاد کرده بود که با عمل جراحی مغز،
تمایل معدن‌چیان به اعتصاب را از بین ببرند (...).
علاوه بر روش یخ‌زن (...), اکنون انواع روش‌های روان‌جراحی پیشرفته‌تری وجود دارد.
(…) این تحولات هنوز در حال توسعه و استفاده در سراسر جهان هستند.
تمام روش‌ها یک وجه مشترک دارند: آن‌ها به‌طور دائم بخش‌هایی از مغز را نابود می‌کنند.
جراحی روانی با وجود اثبات بی‌فایدگی آن برای اهداف درمان اجتماعی، همچنان بسیار محبوب است.
وضعیت کنونی جراحی دستگاه تناسلی
صرف این واقعیت که انجمن‌های پزشکی روش بربرانه فریمن را از نظر علمی معتبر اعلام کردند، بالاترین
درجه بی‌احتیاطی جنایی و انرژی جنایی را نشان می‌دهد.
تاریخ این روش‌های جراحی بی‌رحمانه که به نام لوبوتومی شناخته می‌شوند، باید به‌عنوان نمونه‌ای هشداردهنده و
غیرانسانی برای دنیای پزشکی عمل می‌کرد. اما بسیار دور از آن!
تنها حدود ۷۰ سال بعد، فاجعه‌ای دیگر در شُرف وقوع است.
یک درمانگر کالیفرنیایی در انجمن WPATH به همکارانش دربارهٔ «قدرت شفابخش شگفت‌انگیز» خنثی‌سازی جراحی برای بیماران
روان‌پزشکی‌اش می‌گوید، بیمارانی که بدین ترتیب «در مسیر بهبودی عاطفی» قرار گرفتند و احتمالاً تا ابد خوشبخت زندگی کردند.
جراحان جنسی WPATH، مانند لوبوتومیست‌های پیش از خود، از الزام اخلاقی مبنی بر اینکه یک روش جراحی باید پیش از به‌کارگیری
در طبابت عمومی، ایمنی و سودمندی آن اثبات شود، فرار می‌کنند.
چند مطالعهٔ بلندمدت موجود دربارهٔ جراحی اندام‌های تناسلی نشان می‌دهند که اختلالات قابل‌توجهی در عملکرد اجتماعی، نرخ بالای
بیماری‌های روانی پس از آن و خطر افزایش‌یافتهٔ خودکشی وجود دارد.
با این حال، همان سازمان‌های پیشین، یعنی انجمن‌هایی مانند APA (انجمن روان‌پزشکی آمریکا – مهم‌ترین انجمن روان‌پزشکی در ایالات
متحده) و AMA (انجمن پزشکی آمریکا و گروه لابی برای پزشکان و دانشجویان پزشکی)، همچنان از ختنهٔ جنسی خردسالان و
بزرگسالان مبتلا به بیماری روانی توسط جراحان WPATH حمایت می‌کنند.
در هر دو رسوایی تاریخی، اکثریت قربانیان یا کم‌سن‌وسال هستند یا دچار بیماری روانی، یا هر دو، و عمل‌های
انجام‌شده منجر به بدشکلی و ناتوانی دائمی می‌شوند.
در بهترین حالت، بیماران مردی که تحت عمل جراحی بازسازی واژن (واژینوپلاستی) قرار گرفته‌اند، با حفره‌ای باقی
می‌مانند که باید تا پایان عمر گشاد نگه داشته شود و همچنین عملکرد جنسی‌شان به‌طور چشمگیری کاهش می‌یابد.
مبتلایان کم‌بضاعت دچار عوارض جدی مانند حفره‌های لگنی پر از خون، مشکلات ادراری و فیستول‌ها می‌شوند.
ریچی هرون، مردی که از تغییر جنسیت بازگشته و در بحبوحه یک بحران سلامت روان تحت عمل واژینوپلاستی قرار گرفته
است، زندگی پس از جراحی خود را یک کابوس زنده توصیف می‌کند.
«با این وضع نمی‌توان با کرامت زندگی کرد»، گفت قربانی ۳۲ ساله جنایت پزشکی امروز که از درد
مداوم، بی‌حسی و اختلالات دستگاه ادراری رنج می‌برد.
مقایسه‌ای میان لوبوتومی و جراحی دستگاه تناسلی
۱۲۳۴۳۲۱ اگرچه بسیاری از بیماران از عوارض رنج می‌برند و با مشکلات روانی و رابطه‌ای قابل‌توجهی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اما
به‌طور عمومی به آن‌ها دروغ گفته می‌شود و به آن‌ها گفته می‌شود که از نتایج جراحی ناحیه تناسلی خود راضی هستند.
در مقایسه، بسیاری از خانواده‌ها پیش‌تر صمیمانه از دکتر فریمن سپاسگزار بودند که به عزیزانشان کمک
کرد، با وجود پیامدهای ویرانگر و عظیم ناشی از جراحی.
آن زمان و اکنون، این امر نشان‌دهندهٔ درجه‌ای از خودفریبی است یا، چنان‌که پژوهشگران
هلندی نگرانند، «شادی تحریف‌شده توسط خوش‌خیالی».
خانواده‌هایی که با لوبوتومی عزیزشان موافقت کرده‌اند، به‌طور طبیعی انگیزه‌ای دارند که به
این باور بچسبند که این تصمیم درست بوده است.
با این کار، نشانه‌های آشکاری که خلاف این موضوع را نشان می‌دهند، عمداً نادیده گرفته می‌شوند.
بسیاری از نوجوانان یا والدینشان، و همچنین بزرگسالان درگیر، ممکن است امروز با یک کشمکش درونی مشابه روبه‌رو باشند.
تمام شواهد موجود پیش از آنکه «هیاهوی جنسیتی» به‌شدت سیاسی شود، نشان می‌دهد که اکثریت افراد زیر
سن قانونی پس از بلوغ با جنسیت خود سازگار می‌شوند.
متأسفانه، رشد طبیعی جوانان بر پایهٔ بنیاد اجتماعی ویران‌شده‌ای استوار است.
زیرا جستجوی کاملاً طبیعی برای یافتن هویت خویش، که با نارضایتی و تردید نسبت به خود همراه است،
عمداً در معرض اقتدار تفسیر جنسیتی قرار می‌گیرد.
بچه‌های زمان ما در حال نفوذ هستند. از مهدکودک به بعد تشویق می‌شوند تا درباره جنسیت خود سؤال کنند.
در درس‌های مدرسه، روند کاملاً طبیعی رشد دوران بلوغ عمداً اشتباه تفسیر می‌شود. یعنی اینکه ممکن است فرد در بدنی
اشتباه متولد شده باشد و انتخاب جنسیتی متفاوت مشکلی ندارد.
این دقیقاً به نفع ایدئولوژی جنسیتی و WPATH است.
از هم پاشیدن و نابودی خانواده‌ها اغلب باعث رنج و عذاب بیشتری می‌شود.
۱۲۳۴۳۲۱ به‌جای صبر و آرامش تا زمانی که نسل جوان به پایان رشد خود برسد، اعضای WPATH به‌طور غیرمسئولانه مداخله جراحی را
به‌عنوان تنها گزینه درمانی، حتی برای افراد زیر سن قانونی و کسانی که به بیماری روانی شدید مبتلا هستند، توصیه می‌کنند.
بسیار شبیه ادعای فریمن و همکارانش در آن زمان که لوبوتومی تنها امید برای ارواح بیچاره و ناخوشایند در مؤسسات روانی بود.
آن زمان همچون اکنون: یک نقصان جبران‌ناپذیر!
نتیجه‌گیری پس از آنکه آخرین بیمار او در سال ۱۹۶۷ بر اثر خونریزی مغزی درگذشت، والتر فریمن که به
رسوایی افتاده بود، مجوز فعالیتش در بیمارستان لغو شد.
او باقی عمرش را به سفر در سراسر ایالات متحده گذراند، بیمارانش و خانواده‌هایشان را ردیابی می‌کرد و به دنبال
شواهدی می‌گشت که نشان دهد روش محبوبش به جای آسیب رساندن به آن‌ها، به آن‌ها کمک کرده است.
فریمن خود را «نجات‌دهنده» بیماران روانی شدید می‌دید و معتقد بود که به ناامیدان امید می‌بخشد.
در اوج دوران حرفه‌ای‌اش، هرگز نمی‌توانست تصور کند که شفای معجزه‌آسایش روزی مورد نفرین قرار گیرد و یک جنایت تلقی شود.
همین موضوع در مورد WPATH و اعضای آن نیز صدق می‌کند.
الهام‌گرفته از ایدهٔ قهرمانان حقوق مدنی بودن و مبارزه برای مظلومان، آن‌ها خود را پیشگامان پزشکی می‌دانند و
مراقبت‌های پزشکی لازم را به بیماران نیازمند ارائه می‌دهند.
با این حال، ما معتقدیم که نابودی جراحی اندام‌های تناسلی سالم در تاریخ به عنوان جرمی به وسعت لوبوتومی یا حتی بزرگ‌تر ثبت
خواهد شد. و این قصاب‌ها نباید از مجازات عادلانه خود فرار کنند!