Peringatan: Sawetara gambar bisa uga ora cocog kanggo wong sing wetengé ringkih.
Kaya sing wis kasebut ing program babagan bocoran dokumen WPATH , asosiasi medis sakabehe padha sibuk nindakake operasi genital
marang wong-wong sing nandhang sing diarani disforia gender.
Wong-wong iki bakal krasa ora nyaman ing awaké dhéwé lan asring ngalami masalah psikologis – iki carané dhokter lan
terapis WPATH njlèntrèhaké adhedhasar pengalaman praktisé.
Lan kanthi cepet, padha "ndhukung" pasien-pasiené liwat macem-macem operasi pangowahan jinis kelamin, kalebu
pambentukan organ seksual buatan , pambuangan rahim , lan "operasi ndhuwur", yaiku pambuangan payudara wanita .
Nanging apa intervensi sing pancen drastis kaya ngono pancen migunani lan efektif kanggo wong sing nandhang lara jiwa?
Utawa apa ana alesan kanggo kuwatir tenan? Ayo padha sinau saka conto-conto kepungkur:
Bab sajarah lobotomi
Ing pertengahan abad kaping 20, donya medis sacara wiyar pracaya manawa lobotomi iku perawatan
paling efektif lan paling manungsawi kanggo lara jiwa.
Kanthi cara konvensional, bolongan dibor ing sirah ing loro-lorone, banjur piranti tumpul
dilebokake lan digunakake kanggo nindakake gerakan muter melengkung, ngrusak akèh jaringan otak.
Metode liyane kalebu nyelupake piranti bedah liwat rongga mata menyang otak liwat struktur tipis sing misahake mata saka
otak, lan uga nggerakake piranti kasebut kanthi bentuk busur.
Davison lan Neale dikutip déning Heiko Schöning ing bukuné Game Over.
Ing taun 1941, New York Times nerangake carane pasien lobotomi "(…) kuwatir, kompleks penganiayaan, kecenderungan bunuh
diri, obsesi, ragu-ragu lan ketegangan saraf sacara harfiah dipotong saka sirah nganggo piso amarga operasi otak anyar."
Kekejeman mutilasi bedah kuwi ora kasebut.
Kanggo "(...) lobotomi ing wiwitan ndadekake wong-wong ing lembaga psikiatri luwih tentrem (...)",
Schöning nerusake, nyitir apa sing ing wiwitan maringi operasi kasar kuwi kesan minangka obat mujarab.
Sanadyan bebaya sing cetha lan efek samping sing nggegirisi, komunitas medis kanthi cepet nampa praktik lobotomi
minangka perawatan kanggo macem-macem gangguan mental, kalebu depresi, gangguan obsesif-kompulsif, epilepsi, lan skizofrenia.
Lobotomist, yaiku dhokter sing nindakake operasi iki, ora diremehake, nanging
nduweni reputasi dhuwur ing kalangan akeh wong.
Antonio Moniz, panemu lobotomi, diparingi Hadiah Nobel ing taun 1949 amarga kontribusine ing babagan kedokteran.
Walter Freeman lan James Watts, sing misuwurake prosedur kasebut ing Amerika Serikat, ditampa kanthi anget ing rapat taunan
American Medical Association (AMA) , ing ngendi padha nyedhiyakake informasi babagan prosedur mutilasi otak liwat pameran.
Miturut Peter Breggin, Freeman dikutip ngendika:
"Psikokirurgi nggayuh kasuksesan kanthi mecah imajinasi, ngendhekaké emosi, ngrusak pamikiran abstrak,
lan nggawe individu kaya robot sing bisa dikontrol."
Amarga ing wektu kuwi dianggep ora etis kanggo ngkritik kanca-kanca dhokter, New England Journal of Medicine sing
bergengsi maringi validitas ilmiah marang prosedur kasebut:
Iku nerbitake artikel sing nyatakake yèn operasi kasebut adhedhasar "(...) panemuan fisiologis sing kokoh".
Pers tabloid uga nduwèni peran sing mutusaké.
Sajrone limang taun sabanjure, lobotomi kerep dibahas ing publikasi populer ing Amerika
Serikat kaya Reader's Digest, Time, lan Newsweek.
Laporané umume positif lan ngremehake kasunyatan barbarik saka prosedur kasebut.
Ora ana siji wae saka asosiasi medis utama Amerika, kalebu American Psychiatric Association (APA) lan
American Medical Association (AMA), sing kanthi resmi wis nglawan prosedur kasebut.
Pasien sing putus asa lan keluargané njaluk lobotomi sawisé maca artikel-artikel iki.
Kahanan ing lembaga psikiatri nalika semana pancen nggegirisi, lan cara perawatan alternatif kaya terapi koma
insulin lan terapi konvulsif listrik uga kasar lan asring kasar.
Iki nyebabake wong-wong buta kanthi sengaja lan kuwat marang sipat barbar saka lobotomi lan efek samping sing ana gandhengane.
Prosedur iki asring ndadekake pasien ing kahanan "kanak-kanakan sing diinduksi sacara bedah".
Freeman nemokaké "lobotomi transorbital," ing ngendi piranti bedah sing mirip palu es
dipalu mlebu otak pasien liwat rongga mripat.
Dheweke nganggep perawatane kasil yen pasien-pasiené bisa ninggalake lembaga lan dirawat ing
omah "kaya cacad ing omah utawa kéwan piaraan".
Dheweke uga yakin manawa luwih awal prosedur kasebut ditindakake, luwih apik asilé, lan nyengkuyung supaya operasi
dianggep minangka pilihan perawatan pisanan kanggo wong sing mung ngalami gangguan jiwa ringan.
Nanging ukuran kasuksesan sing diraguhi ora kasil kawujud: sawetara pasien tetep cacat permanen lan watara 15% tilar donya.
Pasien-pasiené Freeman sing paling begja bisa urip lumayan mandiri lan nyambut gawe ing pakaryan sing
mbutuhake katrampilan sithik, nanging akèh sing ora pati begja.
Akeh sing ngalami karusakan memori jangka panjang lan kesulitan sanajan nindakake tugas sing
paling prasaja. Sawetara tetep cacat saklawasé.
Kekejeman paling parah sing ditindakake Freeman yaiku nindakake lobotomi transorbital marang bocah-bocah, total 19, sing 11
diantarané diterangake ing edisi 1950 saka bukuné Psychosurgery.
Anak paling enom umuré mung patang taun. Loro saka 11 anak iku seda amarga pendarahan otak.
Mung nalika New York Times nyatakake ing laporané yèn "para ahli bedah saiki ora luwih kuwatir nindakake
operasi ing otak tinimbang mbusak lampung", panentangan serius marang prosedur kuwi wiwit kabentuk.
Kanggo para pasien ing lembaga psikiatri, sing wiwitane dadi luwih tentrem, "(...) banjur
dadi luwih kaku pikirane, apatis lan seda" .
Para kritikus pungkasane nunjukake efek samping serius sing dialami akèh pasien, ngungkapake keprihatinan babagan kriteria
sing digunakake kanggo ngukur kasuksesan, lan nuduh para ahli bedah nindakake prosedur
kasebut tanpa penilaian psikiatri sadurunge.
Nanging, amarga ora ana alternatif perawatan sing manungsawi – utawa luwih tepaté nglirwaké kanthi wuta kekejeman
cara kasebut – para psikiater lan kulawarga kepeksa ngetokake langkah-langkah putus asa kaya ngono.
Mung panemuan obat chlorpromazine ing taun 1950-an sing nyebabake penurunan drastis ing lobotomi.
Ing bukune, Heiko Schöning malah nganti ngomong babagan karusakan kepribadian nganggo pisau es.
Miturut Schöning, watara 35.000 wong dimutilasi nganggo lobotomi ing Amerika Serikat antara taun 1936 lan 1978.
Sak donya, cacah korban diperkirakaké watara siji yuta.
Lan ora arang cara kaya ngono digunakake kanggo mecahake perlawanan, apa ing penjara utawa marang pembangkangan
sipil, yaiku para kritikus sistem sing lagi berlaku.
Saliyane panggunaan kanggo nambani wong sing ngalami gangguan jiwa, wiwit wiwitan wis ana upaya kanggo
ngrampungake masalah sosial kanthi cara operasi otak.
Ing kéné miwiti panggunaan psikokirurgi sing sejati kanggo kejahatan terorganisir.
Ing wiwitan abad kaping 20, dhokter Inggris wis nyaranake mbusak kersané para penambang
kanggo mogok kerja kanthi cara operasi otak (...).
Saliyane metode ice pick (...), saiki ana macem-macem prosedur psikosurgikal sing luwih cermat.
(…) Pangembangan iki isih digarap lan digunakake ing saindenging jagad nganti saiki.
Kabeh cara nduwé siji bab sing padha: padha ngrusak bagean otak kanthi permanen.
Sanajan saiki wis kabukten ora migunani kanggo tujuan terapi sosial, psikosurgery isih dianggep dhuwur.
Kahanan saiki saka bedah genital
Kasunyatan yèn asosiasi medis nyatakake cara barbaré Freeman sah sacara ilmiah iku nuduhaké tingkat paling
dhuwur saka kecerobohan kriminal lan energi kriminal.
Sajarah prosedur bedah brutal sing dikenal minangka lobotomi kuduné wis dadi tuladha peringatan sing ora
manungsawi kanggo donya medis. Nanging adoh saka kuwi!
Mung watara 70 taun sawisé, bencana liyane lagi ngancam.
Sawijining terapis saka California nyritakaké marang kanca-kancané ing forum WPATH babagan "kakuwatan panyembuhan sing
nggumunaké" saka kastrasi bedah kanggo pasien-pasiené sing lara jiwa, sing kanthi mangkono diparingi dalan marang
pamulihan emosional lan mesthiné urip bagya salawas-lawase.
Kaya para lobotomist sadurunge, ahli bedah gender WPATH ngindhari syarat etika sing mbutuhake supaya prosedur bedah kabukten
aman lan migunani sadurunge dilebokake ing praktik medis umum.
Sawetara studi jangka panjang babagan operasi genital sing ana nuduhake gangguan signifikan ing fungsi
sosial, angka penyakit mental sing dhuwur sawisé, lan risiko bunuh diri sing luwih dhuwur.
Sanadyan mangkono, organisasi sing padha kaya sadurunge, yaiku asosiasi kaya APA lan AMA , nyengkuyung
amputasi genital marang bocah-bocah lan wong diwasa sing lara mental déning ahli bedah WPATH.
Ing loro skandal sajarah, mayoritas korban yaiku bocah sing durung diwasa utawa wong sing lara jiwa, utawa loro-lorone, lan operasi
sing ditindakake nyebabake cacat permanen lan disabilitas.
Ing kahanan paling apik, pasien lanang sing wis ngalami rekonstruksi vagina (vaginoplasty) bakal
nduwé rongga sing kudu dilatasi saklawasé uripé, uga fungsi seksualé sing drastis berkurang.
Wong-wong sing kurang bejo ngalami komplikasi serius kaya panggul kang kebak getih, kesulitan kencing, lan fistula.
Ritchie Herron, sawijining priya sing wis bali saka transisi lan nindakake vaginoplasti nalika krisis kesehatan mental,
njlèntrèhaké uripé sawisé operasi kaya ngimpi elek sing nyata.
"Kowe ora bisa urip kanthi ajining diri kaya ngene iki," ujare korban kejahatan medis dina iki umur 32 taun, sing
nandhang lara terus-terusan, kebas, lan gangguan saluran kemih.
Pambandingan lobotomi lan operasi genital
Sanajan akèh pasien ngalami komplikasi lan ngalami kesulitan psikologis lan hubungan sing cukup abot, dheweke dibohongi sacara
umum lan diomongake yèn padha wareg karo asil operasi genitalé.
Dibandhingake, akèh kulawarga biyèn pancèn matur nuwun sanget marang Dr. Freeman amarga wis mbantu seduluré,
sanadyan ana akibat sing nggegirisi lan ngrusak banget sing disebabaké déning operasi kasebut.
Biyen kaya saiki, iki nuduhake tingkat tartamtu saka ngapusi dhiri, utawa kaya sing dikhawatirkan para panaliti Walanda,
"kabagyan sing kabengkokaké déning pamikiran sing ngarep-arep".
Kulawarga sing wis sarujuk marang lobotomi wong sing ditresnani mesthi nduwé alesan kanggo tetep
nyekel kapercayan yèn iku pancèn keputusan sing bener.
Kanthi nindakake kuwi, pratandha cetha manawa kahanan iki ora kaya ngono kanthi sengaja diabaikan.
Akeh remaja utawa wong tuwane, uga wong diwasa sing kena pengaruh, bisa uga saiki lagi ngadhepi perjuangan batin sing padha.
Kabeh bukti sing kasedhiya saka sadurunge 'gender hype' dadi banget politis nuduhake manawa mayoritas bocah
sing durung diwasa bisa rukun karo jenderé sawisé pubertas.
Sayangé, pangembangan alamiah para mudha adhedhasar dhasar sosial sing wis rusak.
Amarga upaya nggoleki jati diri kanthi cara sing sakabehe alamiah, sing digandhengake karo rasa ora puas
lan ragu marang awake dhewe, kanthi sengaja diwenehi interpretasi jinis kelamin dening panguwasa.
Bocah-bocah jaman saiki lagi diinfiltrasi. Wiwit saka TK, padha diajak kanggo mangu-mangu marang jenderé.
Ing pelajaran ing sekolah, proses perkembangan pubertas sing pancen alamiah kanthi sengaja disalahpahami.
Yaiku, yèn ana wong sing lair ing awak sing salah lan milih jinis kelamin sing beda ora dadi masalah.
Iki pas banget kanggo kapentingan ideologi gender lan WPATH.
Pecah lan karusakan kulawarga asring nyebabake sangsara tambahan.
Tinimbang ngenteni kanthi sabar lan tentrem nganti generasi enom tekan pungkasan pangrembakané, para anggota WPATH kanthi ora
tanggung jawab nyengkuyung intervensi bedah minangka siji-sijiné pilihan perawatan, malah kanggo
sing durung diwasa lan sing nandhang lara jiwa abot.
Kaya Freeman lan kanca-kancané nalika semana ngaku yèn lobotomi iku siji-sijiné pangarep-arep
kanggo jiwa-jiwa mlarat lan sedhih ing lembaga jiwa.
Biyen kaya saiki: cacad sing ora bisa didandani!
Kesimpulan Sawisé pasien pungkasané mati amarga pendarahan otak ing taun 1967, Walter Freeman,
sing wis kena aib, lisènsi rumah sakité dicabut.
Dheweke nglampahi sisa dina-dinane kanthi lelungan ngubengi Amerika Serikat, nggoleki pasien-pasiené lan
keluargané, lan nggoleki bukti manawa prosedur sing dikasihi iku wis mbantu tinimbang ngrusakké wong-wong mau.
Freeman nganggep awake dhewe minangka "penyelamat" wong sing lara jiwa parah lan pracaya yèn dhèwèké maringi
pangarep-arep marang wong sing wis ora duwe pangarep-arep.
Ing puncak kariré, dhèwèké ora tau mbayangaké yèn panyembuhan mujijat sing dialami bakal
sawijining dina dicela lan dianggep minangka kejeman.
Kajaba iku, WPATH lan para anggotané uga padha.
Kanthi kapengaruh gagasan dadi pahlawan hak-hak sipil sing berjuang kanggo wong-wong sing ditindhes, dheweke nganggep
awake dhewe minangka pelopor ing bidang kedokteran, nyedhiyakake perawatan medis sing dibutuhake marang pasien-pasien sing butuh.
Nanging kita pracaya yèn pambusakan organ kelamin sing séhat kanthi operasi bakal kèlingan ing sajarah minangka tindak
kejahatan sing padha utawa malah luwih gedhé tinimbang lobotomi. Lan para tukang daging
iku ora kena lolos saka paukuman sing adil!