Предупредување: Некои слики може да не се погодни за лица со слабо срце.
Како што веќе беше споменато во програмата за протечените документи на WPATH , цели медицински здруженија се
зафатени со изведување на генитални операции кај лица кои страдаат од таканаречена родова дисфорија.
Овие луѓе би се чувствувале непријатно во своите тела и често страдаат од психолошки проблеми – така ги опишуваат лекарите и
терапевтите од WPATH врз основа на своето практично искуство.
И веднаш ги "поддржуваат" своите пациенти преку разни операции за промена на полот, вклучувајќи вештачко создавање на
сексуални органи , отстранување на матката и "горна операција", односно отстранување на женски гради .
Но дали таквите буквално драстични интервенции навистина се корисни и ефикасни за луѓето кои страдаат од ментални болести?
Или има ли причина за сериозна загриженост? Да научиме од минатите примери:
За историјата на лоботомијата
Во средината на 20 век, медицинскиот свет широко веруваше дека лоботомијата е
најефективниот и најхуманиот третман за ментални болести.
Со конвенционалниот метод, во главата се дупчат дупки од двете страни, потоа се вметнува затупен инструмент и
со него се изведува луковиден вртежен движење, уништувајќи значително количество мозочна материја.
Друг метод вклучува вметнување хируршки инструмент низ орбитата во мозокот преку тенката структура што го одделува
окото од мозокот, како и негово движење во облик на лак.
Дејвисон и Нил се цитирани од Хајко Шонинг во неговата книга "Game Over".
Во 1941 година, "Њујорк Тајмс" опиша како кај пациентите со лоботомија "(...) грижите, комплексите на прогон, самоубиствените
тенденции, опсесиите, неодлучноста и нервната напнатост буквално им се исечени од главите со
нож благодарение на нова операција на мозокот."
Бруталноста на хируршката мутилација не беше спомената.
"За (…) лоботомијата првично ги направи луѓето во психијатриските институции поспокојни (…)", продолжува Шенинг,
цитирајќи го она што првично ѝ даде на бруталната операција изглед на чудотворно лекување.
И покрај очигледните опасности и разорните несакани ефекти, медицинската заедница брзо ја прифати практиката на лоботомија
како третман за различни ментални нарушувања, вклучувајќи депресија,
опсесивно-компулсивно нарушување, епилепсија и шизофренија.
Лоботомистите, односно лекарите кои ја изведуваа оваа операција, не беа омаловажувани, туку уживаа висок углед меѓу многумина.
Антонио Мониз, пронаоѓачот на лоботомијата, ја доби Нобеловата награда во 1949 година за својот придонес во медицината.
Валтер Фримен и Џејмс Вотс, кои ја популаризираа процедурата во Соединетите Американски Држави, беа топло пречекани на годишните
состаноци на Американската медицинска асоцијација (AMA) , каде што преку изложби даваа
информации за своите процедури за осакатување на мозокот.
Според Питер Брегин, Фримен е цитиран како вели:
"Психохирургијата го постигнува својот успех со кршење на имагинацијата, пригушување на емоциите, уништување на апстрактното
размислување и создавање на роботски контролирана личност."
Бидејќи во тоа време се сметаше за неетично да се критикуваат колегите лекари, престижниот "Њу Ингленд џорнал
оф медисин" ѝ даде научна веродостојност на постапката:
Објави статија во која се тврди дека операцијата била заснована "(...) на цврсти физиолошки набљудувања".
Таблоидната преса исто така одигра одлучувачка улога.
Во текот на следните пет години, лоботомијата често беше опфатена во популарни американски публикации
како што се "Reader's Digest", "Time" и "Newsweek".
Извештавањето беше генерално позитивно и ја прикажуваше банално бруталната реалност на процедурата.
Ниту една од главните американски медицински здруженија, вклучувајќи ја Американската психијатриска
асоцијација (APA) и Американската медицинска асоцијација (AMA), официјално не се изјасни против постапката.
Очајни пациенти и нивните семејства побараа лоботомии откако ги прочитаа овие статии.
Условите во психијатриските установи во тоа време беа жални, а алтернативните методи на лекување како што се
терапијата со инсулинска кома и електроконвулзивна терапија беа исто така сурови и често насилни.
Ова доведе до силно, намерно заслепување пред варварската природа на лоботомијата и нејзините поврзани несакани ефекти.
Процедурата често ги ставаше пациентите во состојба на "хируршки индуцирано детство".
Фримен ја измисли "трансортикалната лоботомија", при која хируршки инструмент што личи на ледосек
беше забиен во мозокот на пациентот преку орбитата.
Тој го сметаше своето лекување за успешно ако неговите пациенти можеа да ја напуштат установата и да бидат
згрижени дома "на ниво на домашен инвалид или миленик".
Тој исто така беше убеден дека колку порано ќе се изврши процедурата, толку подобар ќе биде исходот, и се
залагаше операцијата да се смета за прва опција за третман за лица со само благи ментални заболувања.
Сепак, сомнителниот показател за успех не се оствари: некои пациенти останаа трајно онеспособени, а околу 15% починаа.
Најсреќните пациенти на Фримен успеаја да водат прилично независни животи и да се вработат на нискоквалификувани
работни места, но повеќето не беа толку среќни.
Многумина претрпеа оштетување на долгорочната меморија и се мачеа дури и со најосновните
задачи. Достамина останаа трајно онеспособени.
Најгрозоморното злосторство на Фриман беше тоа што тој изврши трансортални лоботомии врз деца, вкупно 19, од кои 11 беа опишани
во изданието од 1950 година на неговата книга "Психохирургија".
Најмладото дете имаше само четири години. Двајца од 11-те деца починаа од церебрални крварења.
Само кога "Њујорк Тајмс" во своето известување наведе дека "хирурзите сега имаат подеднакво малку резерви во врска со
операција на мозокот колку и со отстранување на слепо црево", почна да се формира сериозна опозиција кон процедурата.
За пациентите во психијатриските институции, кои првично се смирија, "(...) потоа станаа поспори, апатични и умреа" .
Критичарите конечно укажаа на сериозните несакани ефекти што ги доживеаја многу пациенти, изразија загриженост за критериумите
што се користат за мерење на успехот и ги обвинија хирурзите дека ги изведуваат процедурите без претходна психијатриска проценка.
Сепак, недостатокот на хумани алтернативи за третман – или, поточно, слепата рамнодушност кон бруталноста
на методот – ги натера психијатрите и семејствата сепак да прибегнат кон такви очајни мерки.
Само измислувањето на лекот хлорпромазин во 1950-тите го предизвика наглиот пад на лоботомијата.
Во својата книга, Хајко Шонинг дури отиде толку далеку што зборуваше за уништување на личноста со ледоломец.
Според Шенинг, околу 35.000 луѓе биле осакатени со лоботомија во САД помеѓу 1936 и 1978 година.
Во светот, бројот на жртви се проценува на околу еден милион.
И не беше невообичаено таквите методи да се користат за кршење на отпорот, било во затворите или против граѓанскиот
непослух, односно против критичарите на доминантниот систем.
Покрај употребата за лекување на лица со психијатриски нарушувања, уште од самиот почеток постоеле напори да се
решат социјалните проблеми со помош на операција на мозокот.
Тука започнува вистинската примена на психохирургијата за организираниот криминал.
На почетокот на 20-тиот век, еден британски лекар веќе предложил да се отстрани волјата за штрајк
кај рударите со помош на операција на мозокот (...).
Покрај методот со ледоломец (...), сега постојат различни понапредни психохируршки процедури.
(…) Овие развои сè уште се развиваат и се користат ширум светот и денес.
Сите методи имаат една заедничка карактеристика: тие трајно ги уништуваат деловите на мозокот.
Психохирургијата останува многу популарна, и покрај тоа што сега е докажано дека е бескорисна за цели на социјална терапија.
Сегашната состојба на гениталната хирургија
Самиот факт што медицинските здруженија го прогласија варварскиот метод на Фримен за научно валиден ја демонстрира
највисоката мера на криминална небрежност и криминална енергија.
Историјата на овие брутални хируршки процедури познати како лоботомија требаше да послужи како предупредувачки,
нехуман пример за медицинскиот свет. Но далеку од тоа!
Само околу 70 години подоцна, се наѕира уште една катастрофа.
Калифорниска терапевтка им раскажува на своите колеги на форумот на WPATH за "исклучителната исцелителна моќ" на хируршката
кастрација кај нејзините ментално болни пациенти, кои така биле ставени "на патот кон емоционално
закрепнување" и, веројатно, живееле среќно до крајот на животот.
Како и лоботомистите пред нив, WPATH хирурзите за родов премин го заобиколуваат етичкото барање дека хируршката
процедура мора да се докаже безбедна и корисна пред да се воведе во општата медицинска пракса.
Неколку долгорочни студии за генитална хирургија што постојат покажуваат значителни нарушувања во
социјалното функционирање, високи стапки на ментални заболувања потоа и зголемен ризик од самоубиство.
Сепак, истите организации како и порано, односно здруженија како што се АПА и АМА , застапуваат генитално мутилирање на малолетници
и ментално болни возрасни лица од страна на хирурзи на WPATH.
Во двата историски скандали, мнозинството жртви се или малолетници или ментално болни, или и двете, а извршените
операции резултираат со трајно деформирање и инвалидитет.
Во најдобар случај, кај машките пациенти кои се подложени на хируршка реконструкција на вагината (вагинопластика),
останува шуплина која мора да се дилатира до крајот на животот, како и драстично намалена сексуална функција.
Помалку среќните страдаат од сериозни компликации како карлици полни со крв, проблеми со мокрењето и фистули.
Ричи Херон, маж кој се вратил од транзиција и кој подлегна на вагинопластика за време на криза на менталното
здравје, го опишува својот живот по операцијата како жив кошмар.
"Не можеш да живееш со достоинство вака", рече 32-годишната жртва на денешниот медицински злостор, која страда од
постојана болка, вкочанетост и нарушувања на уринарниот тракт.
Споредба на лоботомија и генитална хирургија
Иако многу пациенти се мачат со компликации и страдаат од значителни психолошки и меѓучовечки тешкотии,
јавно им се лаже и им се вели дека се задоволни со резултатите од нивната генитална операција.
За споредба, многубројни семејства претходно искрено му беа благодарни на д-р Фримен за помошта на своите роднини, и
покрај огромните разорни последици предизвикани од операцијата.
Тогаш, како и сега, тоа укажува на одреден степен на самоизмама или, како што стравуваат холандските
истражувачи, "среќа изобличена од мислење по желба".
Семејствата кои се согласиле на лоботомија на сакано лице, природно имаат поттик да се
држат до верувањето дека тоа била исправна одлука.
Со тоа, очигледните знаци дека тоа не беше така се намерно игнорирани.
Многу адолесценти или нивните родители, како и погодените возрасни лица, можеби денес се соочуваат со слична внатрешна борба.
Сите достапни докази од пред "родовата хистерија" да станат силно политизирани укажуваат дека мнозинството
малолетници се помируваат со својот пол по пубертетот.
За жал, сепак, природниот развој на младите се потпира на оштетени социјални темели.
Бидејќи сосема природната потрага по сопствениот идентитет, придружена со незадоволство и сомнеж во себе, е
намерно подложена на авторитет за толкување на родот.
Децата на нашето време се инфилтрираат. Од градинка наваму, тие се охрабруваат да го доведат во прашање својот пол.
Во училишните лекции, целосно природниот развоен процес на пубертетот е намерно погрешно толкуван. Имено,
дека некој можеби е роден во погрешно тело и дека изборот на поинаков пол не претставува проблем.
Ова е токму во рака на родовата идеологија и WPATH.
Распадњето и уништувањето на семејствата често предизвикуваат дополнителна болка.
Наместо да чекаат трпеливо и смирено младата генерација да го достигне крајот на својот развој, членовите на WPATH неодговорно
застапуваат хируршка интервенција како единствена опција за третман, дури и кај
малолетници и кај лица со тешки ментални заболувања.
Слично како што Фримен и неговите колеги тврдеа во тоа време дека лоботомијата е единствената надеж за
сиромашните, несреќни души во психијатриските установи.
Тогаш како и сега: непоправлива ампутација!
Заклучок Откако неговиот последен пациент почина од мозочен удар во 1967 година, Валтер Фримен, кој
падна во немилост, му беше одземена болничката лиценца.
Тој ги помина преостанатите денови патувајќи низ Соединетите Американски Држави, трагајќи по своите пациенти и
нивните семејства и барајќи докази дека неговата омилена процедура им помогнала, а не им наштетила.
Фриман се гледаше себеси како "спасител" на сериозно ментално болните и веруваше дека им дава надеж на безнадежните.
На врвот на својата кариера, тој никогаш не би можел да замисли дека неговото чудесно излекување
еден ден ќе биде оцрнето и сметано за зверство.
Истото важи и за WPATH и за нејзините членови.
Инспирирани од идејата да бидат херои на граѓанските права кои се борат за угнетените, тие себеси ги гледаат
како пионери во медицината, обезбедувајќи неопходна медицинска нега на пациентите во потреба.
Сепак, ние веруваме дека хируршкото уништување на здрави гениталии ќе остане запаметено во историјата како злосторство
со еднаква или дури поголема големина од лоботомијата. И касапите не смеат да избегаат од својата заслужена казна!