Let op: sommige beelden zijn misschien niet geschikt voor mensen met zwakke zenuwen.
Zoals vermeld in de uitzending over de gelekte WPATH-documenten (In het Nederlands: Wereld Vakvereniging
voor Transgender Gezondheid), houden hele artsenverenigingen zich bezig met het uitvoeren van genitale chirurgie
bij mensen die lijden aan de zogenaamde genderdysforie.
Deze mensen zouden zich ongemakkelijk voelen in hun lichaam en lijden vaak aan psychische problemen -
zo beschrijven de artsen en therapeuten van WPATH het vanuit hun praktijkervaring.
En ze "ondersteunen" hun patiënten prompt met verschillende geslacht aanpassende operaties, waaronder de kunstmatige
vorming van geslachtsorganen , verwijdering van de baarmoeder en "topchirurgie",
d.w.z. verwijdering van de vrouwelijke borsten .
Maar zijn zulke letterlijk ingrijpende ingrepen echt nuttig en effectief voor psychisch lijdenden?
Of is er grote reden tot bezorgdheid? Laten we leren van voorbeelden uit het verleden:
Over de geschiedenis van lobotomie
In het midden van de 20e eeuw was er een wijdverbreid geloof in de medische wereld dat de meest effectieve en
humane behandeling voor geestelijke ziekten lobotomie was.
"Bij de standaardmethode wordt er aan beide kanten van het hoofd een gat geboord, vervolgens wordt er een stomp
instrument ingebracht en verricht dan een boogvormige roterende beweging, waardoor een
aanzienlijke hoeveelheid hersenmaterie wordt vernietigd.
Een andere procedure bestaat uit het inbrengen in de hersenen van een chirurgisch apparaat door de
dunne structuur die het oog en de hersenen scheidt via de oogkas en dat ook in een boog te bewegen."
Zo worden Davison en Neale geciteerd door Heiko Schöning in zijn boek "Game Over".
In 1941 beschreef de New York Times dat bij lobotomiepatiënten "(...) zorgen, vervolgingscomplexen,
zelfmoordneigingen, obsessies, besluiteloosheid en nerveuze spanning letterlijk in de waarste zin van het
woord met een mes uit het hoofd worden gesneden door een nieuwe operatie aan de hersenen."
De bruutheid van de chirurgische verminking werd niet genoemd.
Want "(...) de lobotomie maakte bijvoorbeeld mensen in psychiatrische inrichtingen aanvankelijk rustiger
(...)", vervolgt Schöning, waardoor de wrede operatie aanvankelijk de schijn wekte van een wondermiddel.
Ondanks de duidelijke gevaren en verwoestende bijwerkingen maakte de medische gemeenschap zich al snel de praktijk
eigen van de lobotomie als behandeling voor verschillende geestelijke stoornissen, waaronder depressie,
obsessieve dwangstoornis, epilepsie en schizofrenie.
Lobotomisten, d.w.z. artsen die deze operatie uitvoerden, werden niet zwart
gemaakt, maar stonden bij velen in hoog aanzien.
Antonio Moniz, de uitvinder van de lobotomie, werd in 1949 geëerd met de
Nobelprijs voor zijn bijdrage aan de geneeskunde.
Walter Freeman en James Watts, die de procedure in de Verenigde Staten populair maakten, werden hartelijk
ontvangen op de jaarlijkse bijeenkomsten van de American Medical Association (AMA) , waar ze tentoonstellingen
informeerden over hun hersenverminkende ingrepen.
Volgens Peter Breggin wordt Freeman als volgt geciteerd:
"Psychochirurgie bereikt haar succes door het verbrijzelen van de verbeelding, het afstompen van emoties,
het vernietigen van abstract denken en het creëren van een robotachtig, controleerbaar individu."
Omdat het in die tijd als onethisch werd beschouwd om collega-artsen te bekritiseren, gaf het
prestigieuze "New England Journal of Medicine" de procedure wetenschappelijke geldigheid:
Het publiceerde een artikel waarin stond dat de operatie "(...) gebaseerd was
op degelijke fysiologische observaties".
De roddelpers speelde ook een beslissende rol.
In de daaropvolgende vijf jaar werd lobotomie vaak behandeld in populaire Amerikaanse
publicaties zoals “Reader's Digest”, “Time” en “Newsweek”.
De berichtgeving was over het algemeen positief en bagatelliseerde de barbaarse realiteit van de interventie.
Geen van de grote Amerikaanse medische verenigingen, waaronder de American Psychiatric Association (APA)
(Amerikaans Psychiatrische genootschap – belangrijkste psychiatrische vereniging in de USA) en de American Medical
Association (AMA) (Amerikaanse Beroepsvereniging en lobbygroep van artsen en medische studenten),
hadden zich officieel tegen de ingreep uitgesproken.
Wanhopige patiënten en hun families vroegen om een lobotomie na het lezen van deze artikelen.
De omstandigheden in psychiatrische inrichtingen waren in die tijd beklagenswaardig en alternatieve
behandelingen zoals insuline coma therapie en elektroshocktherapie waren ook hard en vaak gewelddadig.
Dit leidde tot een sterke, moedwillige blindheid voor de barbaarse aard van
lobotomie en de daarmee verbonden bijwerkingen.
De procedure bracht patiënten vaak in een staat van "chirurgisch veroorzaakte kindsheid".
Freeman vond de "transorbitale lobotomie" uit, waarbij een chirurgisch instrument dat op een ijspriem lijkt
door de oogkas van de patiënt in de hersenen werd geslagen.
Hij beschouwde zijn methode als succesvol als zijn patiënten de instelling konden verlaten en thuis verzorgd konden worden
"op het niveau van een huiselijke invalide of huisdier".
Hij was er ook van overtuigd dat hoe eerder de operatie werd uitgevoerd, hoe beter, en hij voerde campagne om
het de eerste behandelingsoptie te laten zijn voor mensen met slechts lichte geestelijke stoornissen.
De twijfelachtige maatstaf voor succes bleef uit: Sommige patiënten bleven
permanent gehandicapt en ongeveer 15% stierf.
De gelukkigste patiënten van Freeman slaagden erin om een semi-zelfstandig leven te leiden en laaggeschoold
werk te doen, maar de meesten hadden niet zoveel geluk.
Bij velen was het langetermijngeheugen vernietigd en ze hadden moeite met zelfs de eenvoudigste
taken. Velen bleven de rest van hun leven gehandicapt.
Waarschijnlijk Freeman's meest flagrante misdaad was dat hij transorbitale lobotomieën uitvoerde op kinderen,
19 in totaal, waarvan er 11 werden beschreven in de editie van 1950 van zijn boek "Psychosurgery" .
Het jongste kind was pas vier jaar oud. Twee van de 11 kinderen stierven aan hersenbloedingen.
Pas toen de New York Times in zijn verslag verklaarde dat "chirurgen nu net zo weinig moeite hebben met hersenchirurgie
als met het verwijderen van een blindedarm", begon de oppositie tegen de procedure zich serieus te vormen.
De patiënten in psychiatrische inrichtingen, die aanvankelijk rustiger werden, "(...) werden
daarna stompzinniger, apathischer en stierven" .
Critici wezen uiteindelijk op de ernstige bijwerkingen die bij veel patiënten optraden, uitten hun bezorgdheid over de
criteria die gebruikt werden om succes te meten en beschuldigden chirurgen ervan de procedures uit te
voeren zonder voorafgaande psychiatrische evaluatie.
Echter, het gebrek aan humane behandelingsalternatieven - of beter gezegd, de blinde veronachtzaming van de wreedheid van
de methode - bracht psychiaters en families er desondanks toe om hun toevlucht te
nemen tot dergelijke wanhopige maatregelen.
Het was de uitvinding van het medicijn chloorpromazine in de jaren 1950 die de
plotselinge afname van lobotomie in gang zette.
In zijn boek gaat Heiko Schöning zelfs zo ver dat hij spreekt over de
vernietiging van de persoonlijkheid door ijspriemen.
Volgens Schöning werden tussen 1936 en 1978 in de VS ongeveer 35.000 mensen verminkt door lobotomie.
Het aantal slachtoffers wereldwijd wordt geschat op ongeveer een miljoen.
En het was niet ongewoon dat dergelijke methoden werden gebruikt om verzet te breken, of dat nu in
strafinrichtingen was of onder burgerlijke ongehoorzamen, d.w.z. critici van het heersende systeem.
"Naast het gebruik bij psychiatrische patiënten is er vanaf het begin geprobeerd om sociale
problemen op te lossen door middel van hersenchirurgie.
Hier begint het eigenlijke gebruik van psychochirurgie voor de georganiseerde misdaad.
Aan het begin van de 20e eeuw stelde een Britse arts al voor om de stakingswil van de mijnwerkers weg
te nemen door middel van een hersenoperatie (...).
Naast de ijspriemmethode (...) zijn er nu een groot aantal meer verfijnde psychochirurgische interventies.
(...) Aan deze ontwikkelingen wordt vandaag de dag wereldwijd nog steeds gewerkt.
Alle methoden hebben één ding gemeen: ze vernietigen permanent delen van de hersenen.
Psychochirurgie is nog steeds erg populair, ondanks de bewezen onbruikbaarheid ervan voor sociale therapie". .
Het actueel beschikbaar zijn van genitale chirurgie
Het feit alleen al dat de medische verenigingen Freeman's barbaarse methode wetenschappelijk geldig
verklaarden, toont de hoogste graad van criminele gewetenloosheid en criminele energie.
De geschiedenis van deze wrede, chirurgische lobotomie-ingrepen had moeten dienen als
afschrikwekkend, als onmenselijk voorbeeld voor de medische wereld. Maar niets daarvan!
Nog maar zo'n 70 jaar later staat de volgende ramp voor de deur.
Een Californische therapeute rapporteert aan haar collega's op het WPATH-forum over de "opmerkelijke genezende kracht"
van chirurgische castratie voor haar psychisch zieke patiënten, die zo "op weg naar emotionele genezing" werden
gebracht en vermoedelijk voor altijd gelukkig leefden.
WPATH genderchirurgen omzeilen, net als de lobotomisten voor hen, de ethische vereisten dat een chirurgische
ingreep aantoonbaar veilig en heilzaam moet zijn voordat deze in de algemene medische praktijk wordt ingevoerd.
De weinige langetermijnstudies naar genitale chirurgie die er zijn, tonen aanzienlijke beperkingen in het sociaal
functioneren, hoge percentages psychische aandoeningen in de nasleep en een verhoogd risico op zelfmoord.
Desondanks steunen dezelfde organisaties als toen, d.w.z. verenigingen zoals de APA en de AMA , de
genitale amputatie van minderjarigen en psychisch zieke volwassenen door chirurgen van WPATH.
In beide historische schandalen zijn de meeste slachtoffers minderjarig of psychisch ziek of beide, en de uitgevoerde
operaties leiden tot blijvende misvormingen en handicaps.
In het beste geval blijven mannelijke patiënten na een operatief ingebouwde vagina (vaginoplastiek) achter met
een holte die voor de rest van hun leven verbreed moet worden evenals een drastisch verminderde seksuele functie.
De minder gelukkigen lijden aan ernstige complicaties zoals met bloed gevulde
bekkens, problemen met plassen en fistels.
Ritchie Herron, een gedetransformeerde man (Omkering van de seksuele transformatie), die tijdens een psychische
crisis een vaginoplastiek onderging, beschrijft zijn leven na de operatie als een levende nachtmerrie.
"Zo kun je niet waardig leven," zei het 32-jarige slachtoffer van de huidige medische misdaad, die lijdt aan constante
pijn, gevoelloosheid en problemen aan de urinewegen.
Een confrontatie tussen lobotomie en genitale chirurgie
Hoewel veel patiënten geplaagd worden door complicaties en onder aanzienlijke psychische en relatie-technische
problemen lijden, wordt in het openbaar gelogen en wordt ermee geadverteerd dat ze tevreden
zijn met het resultaat van hun genitale chirurgie.
Ter vergelijking: veel families waren Dr. Freeman vroeger oprecht dankbaar dat hij hun dierbaren
had geholpen, ondanks de enorme verwoestende gevolgen die de operatie had aangericht.
Toen en nu wijst het op een zekere mate van zelfbedrog of, zoals Nederlandse onderzoekers
vrezen, op een "geluk vervormd door wensdenken".
Families die hebben ingestemd met de lobotomie van een geliefde hebben natuurlijk de drijfveer om zich vast te
klampen aan de overtuiging dat het de juiste beslissing was.
De duidelijke tekenen dat dit niet het geval was, worden opzettelijk genegeerd.
Veel adolescenten of hun ouders en betrokken volwassenen kunnen vandaag de dag te maken
hebben met een soortgelijke interne strijd.
Al het beschikbare bewijs uit de tijd voordat de "genderhype" sterk gepolitiseerd werd, geeft
aan dat de meerderheid van alle minderjarigen zich na de puberteit verzoent met hun geslacht.
Helaas is de natuurlijke ontwikkeling van jonge mensen gebaseerd op een verwoest sociaal fundament.
De volkomen natuurlijke zoektocht naar de eigen identiteit, die gepaard gaat met ontevredenheid en
twijfels over zichzelf, wordt opzettelijk onderworpen aan een genderbeschikkingsrecht.
De kinderen van onze tijd zijn geïnfiltreerd. Vanaf de kleuterschool worden ze
aangemoedigd om hun geslacht in twijfel te trekken.
In de lessen op school wordt het volkomen natuurlijke ontwikkelingsproces van de puberteit opzettelijk verkeerd
geïnterpreteerd. Namelijk dat je misschien in het verkeerde lichaam geboren bent en dat het geen
probleem is om voor een ander geslacht te kiezen.
Dit is precies wat de genderideologie en WPATH in de kaart speelt.
De scheiding en vernietiging van gezinnen zijn vaak een extra bron van lijden.
In plaats van evenwichtig en geduldig met de jonge generatie het einde van de ontwikkeling af te wachten, pleiten de
leden van WPATH onverantwoordelijk voor chirurgische ingrepen als enige behandelingsmogelijkheid,
zelfs voor minderjarigen en ernstig psychische zieken.
Net zoals Freeman en zijn collega's destijds beweerden dat lobotomie de enige hoop was voor de arme,
ongelukkige zielen in psychiatrische instellingen.
Toen net als nu: een onherstelbare verminking!
Conclusie Nadat zijn laatste patiënt in 1967 stierf aan een hersenbloeding, werd de ziekenhuislicentie van
Walter Freeman, die in ongenade was gevallen, ingetrokken.
Hij bracht de rest van zijn dagen door met reizen door de VS, het opsporen van zijn patiënten en hun
families, op zoek naar bewijs dat zijn geliefde procedure had geholpen in plaats van geschaad.
Freeman zag zichzelf als de "redder" van de ernstig psychisch zieken en geloofde
dat hij hoop kon geven aan de hopelozen.
Op het hoogtepunt van zijn carrière had hij zich nooit kunnen voorstellen dat zijn
wonderbaarlijke genezing op een dag zou worden verguisd en als een gruweldaad zou worden beschouwd.
Hetzelfde geldt voor WPATH en haar leden.
Geïnspireerd door het idee dat ze helden van de burgerrechten zijn, die vechten voor de onderdrukten,
zien ze zichzelf als pioniers in de geneeskunde die de noodzakelijke medische zorg bieden aan behoeftige patiënten.
Wij zijn echter van mening dat de chirurgische vernietiging van gezonde genitaliën de geschiedenis zal ingaan als
een even grote of zelfs grotere misdaad dan lobotomie. En de slagers mogen hun terechte straf niet ontlopen!