Uwaga: niektóre zdjęcia mogą być nieodpowiednie dla osób o słabych nerwach.
Jak wspomniano w programie o wycieku dokumentów WPATH, całe stowarzyszenia medyczne są zaangażowane w
przeprowadzanie operacji narządów płciowych u osób cierpiących na tak zwaną dysforię płciową.
Osoby te czują się niekomfortowo w swoich ciałach i często cierpią z powodu problemów psychologicznych - tak opisują to lekarze
i terapeuci WPATH na podstawie swoich praktycznych doświadczeń.
I natychmiast "wspierają" swoich pacjentów różnymi operacjami zmiany płci, w tym sztucznym tworzeniem
narządów płciowych , usuwaniem macicy i "chirurgią górną", tj. usuwaniem kobiecych piersi .
Ale czy takie dosłownie drastyczne interwencje są naprawdę korzystne i skuteczne dla osób cierpiących na choroby psychiczne?
A może są powody do niepokoju? Uczmy się na przykładach z przeszłości:
O historii lobotomii
W połowie XX wieku w świecie medycznym panowało powszechne przekonanie, że najskuteczniejszym i najbardziej humanitarnym
sposobem leczenia chorób psychicznych jest lobotomia.
"W standardowej metodzie wierci się otwór po obu stronach głowy, a następnie wprowadza się tępy instrument i
wykonuje ruch obrotowy w kształcie łuku, który niszczy znaczną ilość materii mózgowej.
Inna procedura polega na wprowadzeniu urządzenia chirurgicznego przez cienką strukturę oddzielającą oko i mózg
do mózgu przez oczodół, a także przesunięciu go po łuku".
W ten sposób Davison i Neale są cytowani przez Heiko Schöninga w jego książce "Game Over". .
W 1941 r. New York Times opisał, że u pacjentów po lobotomii "(...) zmartwienia, kompleksy prześladowcze, tendencje
samobójcze, obsesje, niezdecydowanie i napięcie nerwowe są dosłownie wycinane z głowy nożem dzięki nowej operacji na mózgu".
Brutalność chirurgicznego okaleczenia nie została wspomniana.
Ponieważ "(...) lobotomia początkowo sprawiała, że ludzie w zakładach psychiatrycznych byli spokojniejsi
(...)", kontynuuje Schöning, co początkowo nadawało brutalnej operacji wygląd cudownego lekarstwa.
Pomimo oczywistych niebezpieczeństw i niszczycielskich skutków ubocznych, społeczność medyczna szybko przyjęła praktykę lobotomii
jako leczenia różnych zaburzeń psychicznych, w tym depresji, zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, epilepsji i schizofrenii.
Lobotomicy, czyli lekarze, którzy przeprowadzili tę operację, nie byli oczerniani, ale przez wielu cieszyli się dużym szacunkiem.
Antonio Moniz, wynalazca lobotomii, został uhonorowany Nagrodą Nobla w 1949 roku za swój wkład w medycynę.
Walter Freeman i James Watts, którzy spopularyzowali procedurę w Stanach Zjednoczonych, zostali ciepło przyjęci na corocznych
spotkaniach Amerykańskiego Stowarzyszenia Medycznego (AMA) , gdzie organizowali wystawy
na temat swoich procedur okaleczania mózgu.
Według Petera Breggina, Freeman jest cytowany w następujący sposób:
"Psychochirurgia osiąga swój sukces, niszcząc wyobraźnię, przytępiając emocje, niszcząc abstrakcyjne
myślenie i tworząc kontrolowaną jednostkę podobną do robota".
Ponieważ w tamtym czasie krytykowanie innych lekarzy było uważane za nieetyczne, prestiżowy "New England
Journal of Medicine" nadał procedurze naukową ważność:
Opublikował on artykuł stwierdzający, że operacja była "(...) oparta na solidnych obserwacjach fizjologicznych".
Prasa tabloidowa również odegrała decydującą rolę.
W ciągu następnych pięciu lat lobotomia była często opisywana w popularnych amerykańskich
publikacjach, takich jak Reader's Digest, Time i Newsweek.
Raporty były ogólnie pozytywne i bagatelizowały barbarzyńską rzeczywistość interwencji.
Żadne z głównych amerykańskich stowarzyszeń medycznych, w tym Amerykańskie Stowarzyszenie Psychiatryczne
(APA) i Amerykańskie Stowarzyszenie Medyczne (AMA), oficjalnie nie sprzeciwiło się tej procedurze.
Zdesperowani pacjenci i ich rodziny poprosili o lobotomię po przeczytaniu tych artykułów.
Warunki w szpitalach psychiatrycznych w tym czasie były opłakane, a alternatywne metody leczenia, takie jak
terapia śpiączką insulinową i terapia elektrowstrząsami były również surowe i często brutalne.
Doprowadziło to do silnej, umyślnej ślepoty na barbarzyński charakter lobotomii i związane z nią skutki uboczne.
Procedura ta często wprowadzała pacjentów w stan "chirurgicznie indukowanego dzieciństwa".
Freeman wynalazł "lobotomię przezoczodołową", w której narzędzie chirurgiczne przypominające szpikulec
do lodu było wbijane przez oczodół pacjenta do mózgu.
Uznał swoją metodę za skuteczną, jeśli jego pacjenci mogli opuścić instytucję i być pod opieką w domu "na
poziomie domowego inwalidy lub zwierzęcia domowego".
Był również przekonany, że im wcześniej operacja zostanie przeprowadzona, tym lepiej, i opowiadał się za
tym, aby była to pierwsza opcja leczenia dla osób z jedynie łagodnymi zaburzeniami psychicznymi.
Wątpliwy sukces nie został jednak osiągnięty: Niektórzy pacjenci pozostali trwale niepełnosprawni, a około 15% zmarło.
Najszczęśliwsi z pacjentów Freemana zdołali prowadzić częściowo niezależne życie i podjąć pracę wymagającą
niskich kwalifikacji, ale większość nie miała tyle szczęścia.
Wielu z nich miało zniszczoną pamięć długotrwałą i zmagało się nawet z najprostszymi zadaniami.
Niektórzy pozostali niepełnosprawni do końca życia.
Prawdopodobnie najbardziej rażącym przestępstwem Freemana było to, że wykonał lobotomię przezoczodołową na
dzieciach, w sumie 19, z których 11 zostało opisanych w wydaniu jego książki "Psychosurgery" z 1950 roku.
Najmłodsze dziecko miało zaledwie cztery lata. Dwoje z 11 dzieci zmarło z powodu wylewów krwi do mózgu.
Dopiero gdy New York Times oświadczył w swoim raporcie, że "chirurdzy mają teraz tak mało skrupułów przed operacją
mózgu, jak przed usunięciem wyrostka robaczkowego", sprzeciw wobec procedury zaczął się formować na poważnie.
W przypadku pacjentów przebywających w zakładach psychiatrycznych, którzy początkowo stali się spokojniejsi, "(...)
następnie stali się bardziej otępiali, apatyczni i umarli" .
Krytycy w końcu zwrócili uwagę na poważne skutki uboczne, które wystąpiły u wielu pacjentów, wyrazili obawy dotyczące
kryteriów stosowanych do pomiaru sukcesu i oskarżyli chirurgów o wykonywanie zabiegów bez wcześniejszej oceny psychiatrycznej.
Jednak brak humanitarnych alternatyw leczenia - a raczej ślepe lekceważenie brutalności metody - skłoniło psychiatrów
i rodziny do uciekania się do tak desperackich środków.
Wynalezienie chlorpromazyny w latach pięćdziesiątych XX wieku spowodowało nagły spadek lobotomii.
W swojej książce Heiko Schöning posunął się nawet do mówienia o niszczeniu osobowości za pomocą szpikulca do lodu.
Według Schöninga, około 35 000 osób zostało okaleczonych przez lobotomię w USA w latach 1936-1978.
Liczbę ofiar na całym świecie szacuje się na około milion.
Nierzadko stosowano takie metody do przełamywania oporu, czy to w więzieniach, czy wśród cywilnych
nieposłusznych, czyli krytyków panującego systemu.
"Oprócz zastosowania u pacjentów psychiatrycznych, od samego początku podejmowano próby rozwiązania
problemów społecznych za pomocą chirurgii mózgu.
W tym miejscu zaczyna się faktyczne wykorzystanie psychochirurgii w przestępczości zorganizowanej.
Na początku XX wieku brytyjski lekarz zasugerował już usunięcie woli strajku górników za pomocą operacji mózgu (...).
Oprócz metody szpikulca do lodu (...) istnieje obecnie szereg bardziej wyrafinowanych interwencji psychochirurgicznych.
(...) Prace nad tymi rozwiązaniami są nadal prowadzone na całym świecie.
Wszystkie metody mają jedną wspólną cechę: trwale niszczą części mózgu.
Psychochirurgia jest nadal bardzo popularna, pomimo jej obecnie udowodnionej bezużyteczności dla celów terapii społecznej". .
Obecność operacji narządów płciowych
Sam fakt, że stowarzyszenia medyczne uznały barbarzyńską metodę Freemana za naukowo uzasadnioną, świadczy o najwyższym
stopniu przestępczego braku sumienia i przestępczej energii.
Historia tych brutalnych, chirurgicznych zabiegów lobotomii powinna służyć jako odstraszający,
nieludzki przykład dla świata medycyny. Ale daleko od tego!
Zaledwie około 70 lat później na horyzoncie pojawia się kolejna katastrofa.
Kalifornijska terapeutka donosi swoim kolegom na forum WPATH o "niezwykłej uzdrawiającej mocy" chirurgicznej kastracji jej
chorych psychicznie pacjentów, którzy zostali w ten sposób "wprowadzeni na drogę do emocjonalnego
wyzdrowienia" i prawdopodobnie żyli długo i szczęśliwie.
Chirurdzy płci WPATH, podobnie jak wcześniej lobotomicy, omijają wymogi etyczne, zgodnie z którymi procedura
chirurgiczna musi być ewidentnie bezpieczna i korzystna, zanim zostanie wprowadzona do ogólnej praktyki medycznej.
Nieliczne długoterminowe badania dotyczące operacji narządów płciowych, które istnieją, wskazują na znaczne
upośledzenie funkcjonowania społecznego, wysoki odsetek chorób psychicznych w następstwie i zwiększone ryzyko samobójstwa.
Niemniej jednak, te same organizacje co wtedy, tj. stowarzyszenia takie jak APA i AMA , wspierają amputację narządów płciowych
nieletnich i psychicznie chorych dorosłych przez chirurgów WPATH.
W obu historycznych skandalach większość ofiar to osoby nieletnie lub chore psychicznie, a przeprowadzone
operacje skutkują trwałym oszpeceniem i niepełnosprawnością.
W najlepszym przypadku pacjenci płci męskiej po waginoplastyce pozostają z ubytkiem, który musi być poszerzany do końca
życia, a także z drastycznie ograniczoną funkcją seksualną.
Ci, którzy nie mają tyle szczęścia, cierpią z powodu poważnych powikłań, takich jak kałuże
wypełnione krwią, problemy z oddawaniem moczu i przetoki.
Ritchie Herron, pozbawiony tranzycji mężczyzna, który przeszedł waginoplastykę podczas kryzysu zdrowia
psychicznego, opisuje swoje życie po operacji jako koszmar.
"Nie można tak żyć z godnością" - powiedziała 32-letnia ofiara dzisiejszego przestępstwa medycznego, która cierpi
na ciągły ból, drętwienie i zaburzenia oddawania moczu.
Porównanie lobotomii i operacji narządów płciowych
Chociaż wielu pacjentów cierpi z powodu powikłań i znacznych trudności psychologicznych i w związkach, publicznie kłamią i
reklamują, że są zadowoleni z wyniku operacji narządów płciowych.
Dla porównania, wiele rodzin było szczerze wdzięcznych dr Freemanowi za pomoc ich bliskim,
pomimo ogromnych zniszczeń spowodowanych operacją.
Tak wtedy, jak i teraz, wskazuje to na pewien stopień oszukiwania samego siebie lub, jak obawiają się holenderscy badacze,
na "szczęście zniekształcone przez myślenie życzeniowe".
Rodziny, które wyraziły zgodę na lobotomię ukochanej osoby, mają naturalną motywację do
trzymania się przekonania, że była to właściwa decyzja.
Oczywiste oznaki, że tak nie było, są celowo ignorowane.
Wielu nastolatków, ich rodziców i dotkniętych chorobą dorosłych może dziś zmagać się z podobną wewnętrzną walką.
Wszystkie dostępne dowody z czasów, zanim "szum genderowy" stał się wysoce upolityczniony, wskazują, że większość
nieletnich godzi się ze swoją płcią po okresie dojrzewania.
Niestety, naturalny rozwój młodych ludzi opiera się na zniszczonym fundamencie społecznym.
Całkowicie naturalne poszukiwanie własnej tożsamości, któremu towarzyszy niezadowolenie i wątpliwości co do
własnej osoby, zostaje celowo poddane genderowej interpretacji.
Dzieci naszych czasów zostały zinfiltrowane. Od przedszkola zachęca się je do kwestionowania swojej płci.
Na lekcjach w szkole, całkowicie naturalny proces dojrzewania jest celowo błędnie interpretowany. Mianowicie, że mogłeś urodzić się
w niewłaściwym ciele i że wybór innej płci nie jest problemem.
To właśnie jest w rękach ideologii gender i WPATH.
Podział i zniszczenie rodziny są często dodatkowym źródłem cierpienia.
Zamiast czekać na koniec rozwoju w równowadze i cierpliwości z młodym pokoleniem, członkowie WPATH nieodpowiedzialnie
opowiadają się za interwencjami chirurgicznymi jako jedyną opcją leczenia, nawet dla nieletnich i ciężko chorych psychicznie.
Podobnie jak Freeman i jego koledzy twierdzili wówczas, że lobotomia jest jedyną nadzieją dla biednych,
nieszczęśliwych dusz w szpitalach psychiatrycznych.
Tak wtedy, jak i teraz: nieodwracalne okaleczenie!
Podsumowanie Po tym, jak jego ostatni pacjent zmarł w wyniku wylewu krwi do mózgu w 1967 roku, Walterowi Freemanowi,
który wypadł z łask, cofnięto licencję na prowadzenie szpitala.
Resztę swoich dni spędził podróżując po Stanach Zjednoczonych, śledząc swoich pacjentów i ich rodziny, szukając dowodów
na to, że jego ukochana procedura pomogła, a nie zaszkodziła.
Freeman postrzegał siebie jako "zbawcę" ciężko chorych psychicznie i wierzył, że może dać nadzieję beznadziejnym.
U szczytu swojej kariery nigdy nie mógł sobie wyobrazić, że jego cudowne uzdrowienie zostanie
pewnego dnia potępione i uznane za okrucieństwo.
To samo dotyczy WPATH i jej członków.
Zainspirowani ideą bycia bohaterami praw obywatelskich walczącymi o uciśnionych, postrzegają siebie jako pionierów medycyny,
zapewniając niezbędną opiekę medyczną potrzebującym pacjentom.
Jesteśmy jednak zdania, że chirurgiczne niszczenie zdrowych narządów płciowych przejdzie do historii jako
zbrodnia równa lub nawet większa niż lobotomia. A rzeźnicy nie mogą uniknąć sprawiedliwej kary!