Kujdes: Disa imazhe mund të mos jenë të përshtatshme për ata me stomak të dobët.
Siç është përmendur tashmë në programin për dokumentet e rrjedhura të WPATH , shoqata të tëra mjekësore
janë të zëna duke kryer kirurgji gjenitale tek njerëzit që vuajnë nga e ashtuquajtura disforia gjinore.
Këta njerëz do të ndiheshin të pakëndshëm në trupat e tyre dhe shpesh vuajnë nga problemet psikologjike –
kështu e përshkruajnë mjekët dhe terapistët e WPATH-it bazuar në përvojën e tyre praktike.
Dhe menjëherë, ata "mbështesin" pacientët e tyre përmes operacioneve të ndryshme të ri-përcaktimit gjinor, duke përfshirë
krijimin artificial të organeve seksuale , heqjen e mitrës dhe "operacionin e sipërm", dmth heqjen e gjinjëve femërorë .
Por a janë ndërhyrjet kaq drastike me të vërtetë të dobishme dhe efektive për njerëzit që vuajnë nga sëmundjet mendore?
A ka arsye për shqetësim serioz? Le të mësojmë nga shembujt e së kaluarës:
Për historinë e lobotomisë
Në mes të shekullit të 20-të, bota mjekësore besonte gjerësisht se lobotomia ishte trajtimi
më efektiv dhe më human për sëmundjet mendore.
Me metodën konvencionale, në kokë bëhet një vrimë në të dyja anët, pastaj futet një instrument i mpirë dhe përdoret
për të kryer një lëvizje rrotulluese harkore, duke shkatërruar një sasi të konsiderueshme të substancës së trurit.
Një metodë tjetër përfshin futjen e një pajisjeje kirurgjikale përmes zgavrës së syrit në tru, përmes strukturës së hollë
që ndan syrin nga truri, si dhe lëvizjen e saj në formë harku.
Davison dhe Neale citohen nga Heiko Schöning në librin e tij Game Over.
Në vitin 1941, New York Times përshkroi se si pacientët e lobotomisë "(...) shqetësimet, komplekset e përndjekjes, prirjet
vetëvrasëse, obsesionet, hezitimi dhe tensioni nervor u hiqeshin fjalë për fjalë nga kokat
me një thikë falë një operacioni të ri në tru."
Brutaliteti i mutilimit kirurgjik nuk u përmend.
Për "(...) lobotomia në fillim i bënte njerëzit në institucionet psikiatrike më të qetë (...)", vazhdon
Schöning, duke cituar atë që në fillim i dha kësaj operacioni brutal pamjen e një kurimi mrekullibërës.
Pavarësisht rreziqeve të dukshme dhe efekteve anësore shkatërruese, komuniteti mjekësor e përqafoi shpejt praktikën e
lobotomisë si trajtim për një sërë çrregullimesh mendore, përfshirë depresionin, çrregullimin
obsesiv-kompulsiv, epilepsinë dhe skizofreninë.
Lobotomistët, dmth mjekët që kryenin këtë operacion, nuk u përbuzën, por gëzonin një reputacion të lartë mes shumë njerëzve.
Antonio Moniz, shpikësi i lobotomisë, u nderua me Çmimin Nobel në vitin 1949 për kontributin e tij në mjekësi.
Walter Freeman dhe James Watts, të cilët e popullarizuan procedurën në Shtetet e Bashkuara, u pritën ngrohtësisht në
takimet vjetore të Shoqatës Amerikane të Mjekësisë (AMA) , ku përmes ekspozitave ofruan informacione
rreth procedurave të tyre që shkatërronin trurin.
Sipas Peter Breggin, Freeman citohet të ketë thënë:
"Psikokirurgjia arrin suksesin e saj duke thyer imagjinatën, duke mpirë emocionet, duke shkatërruar të menduarit abstrakt dhe duke
krijuar një individ të ngjashëm me robot, të kontrollueshëm."
Meqë në atë kohë konsiderohej joetike të kritikoje kolegët mjekë, prestigjiozja New England Journal
of Medicine i dha procedurës vlefshmëri shkencore:
Ai publikoi një artikull që thoshte se operacioni ishte bazuar "(...) në vëzhgime të forta fiziologjike".
Shtypi tabloid gjithashtu luajti një rol vendimtar.
Gjatë pesë viteve të ardhshme, lobotomia u trajtua shpesh në publikime të njohura
amerikane si Reader's Digest, Time dhe Newsweek.
Raportimi ishte përgjithësisht pozitiv dhe minimizoi realitetin barbar të procedurës.
Asnjë nga shoqatat kryesore mjekësore amerikane, përfshirë Shoqatën Amerikane të Psikiatrisë (APA) dhe
Shoqatën Amerikane të Mjekësisë (AMA), nuk ishte shprehur zyrtarisht kundër kësaj procedure.
Pacientë të dëshpëruar dhe familjet e tyre kërkuan lobotomia pasi lexuan këto artikuj.
Kushtet në institucionet psikiatrike në atë kohë ishin të mjerueshme, dhe metodat alternative të trajtimit si
terapia e komës me insulinë dhe terapia elektrokonvulsive ishin gjithashtu të ashpra dhe shpesh të dhunshme.
Kjo çoi në një verbëri të fortë dhe të qëllimshme ndaj natyrës barbare të lobotomisë dhe efekteve të saj anësore të lidhura.
Procedura shpesh i vendoste pacientët në një gjendje të "fëmijërisë së shkaktuar kirurgjikisht".
Freeman shpiku "lobotominë transorbital", në të cilën një instrument kirurgjik që ngjante me një thikë akulli u
godit me çekan në trurin e pacientit përmes zgavrës së syrit.
Ai e konsideronte trajtimin e tij të suksesshëm nëse pacientët e tij mund të largoheshin nga institucioni dhe
të kujdeseshin në shtëpi "në nivelin e një invalidi shtëpiak ose një kafshe shtëpiake".
Ai gjithashtu ishte i bindur se sa më herët të kryhej procedura, aq më i mirë do të ishte rezultati, dhe mbështeti që
operacioni të konsiderohej opsioni i parë i trajtimit për njerëzit me sëmundje mendore vetëm të lehta.
Megjithatë, masa e diskutueshme e suksesit nuk u realizua: disa pacientë mbetën të paaftë
në mënyrë të përhershme dhe rreth 15% vdiqën.
Më me fat pacientët e Freeman arritën të jetonin në mënyrë relativisht të pavarur dhe të merrnin punë me
kualifikime të ulëta, por shumica nuk ishin kaq me fat.
Shumë prej tyre pësuan dëmtime në kujtesën afatgjatë dhe hasën vështirësi edhe me detyrat më
të thjeshta. Disa mbetën të paaftë për jetën.
Krimi më i rëndë i Freeman-it ishte se ai kryente lobotomia transorbitalë në fëmijë, gjithsej 19, prej
të cilëve 11 u përshkruan në botimin e vitit 1950 të librit të tij Psikokirurgjia.
Fëmija më i vogël ishte vetëm katër vjeç. Dy nga 11 fëmijët vdiqën nga hemorragji cerebrale.
Vetëm kur New York Times deklaroi në raportimin e tij se "kirurgët tani kanë po aq pak shqetësim për
operacionin në tru sa për heqjen e apendiksit", filloi të formohej një kundërshtim serioz ndaj procedurës.
Për pacientët në institucionet psikiatrike, të cilët fillimisht u qetësuan, "(...) pastaj u bënë
më të ngathët mendërisht, apatikë dhe vdiqën" .
Kritikët më në fund vunë në dukje efektet serioze anësore të përjetuara nga shumë pacientë, shprehën shqetësime për
kriteret e përdorura për të matur suksesin dhe akuzuan kirurgët se kryenin procedurat pa një vlerësim psikiatrik paraprak.
Megjithatë, mungesa e alternativave për trajtim human – ose më saktë injorimi i verbër i mizorisë së
metodës – i detyroi psikiatër dhe familjet të përdornin megjithatë masa kaq të dëshpëruara.
Ishte vetëm shpikja e ilaçit klorpromazinë në vitet 1950 që shkaktoi rënien e papritur të lobotomisë.
Në librin e tij, Heiko Schöning madje shkoi aq larg sa të fliste për shkatërrimin e personalitetit me pirun akulli.
Sipas Schöning, rreth 35,000 njerëz u mutiluan me lobotomi në SHBA midis viteve 1936 dhe 1978.
Në mbarë botën, numri i viktimave vlerësohet të jetë rreth një milion.
Dhe nuk ishte e pazakontë që metodat e tilla të përdorej për të thyer rezistencën, qoftë në burgje apo kundër
mosbindjes civile, dmth. kritikëve të sistemit mbizotërues.
Përveç përdorimit të saj në trajtimin e njerëzve me çrregullime psikiatrike, që nga fillimi janë bërë përpjekje për të
zgjidhur problemet sociale me anë të kirurgjisë së trurit.
Këtu fillon përdorimi i vërtetë i psikiatrisë kirurgjikale për krimin e organizuar.
Në fillim të shekullit të 20-të, një mjek britanik tashmë kishte sugjeruar heqjen e gatishmërisë së
minatorëve për të grevuar me anë të kirurgjisë së trurit (...).
Përveç metodës së gjilpërës së akullit (...), tani ekzistojnë një sërë procedurash psikosurgjikale më të sofistikuara.
(…) Këto zhvillime ende po punohen dhe përdoren në mbarë botën sot.
Të gjitha metodat kanë një gjë të përbashkët: ato shkatërrojnë në mënyrë të përhershme pjesë të trurit.
Psikokirurgjia mbetet shumë e popullarizuar, pavarësisht se tani është vërtetuar se është
e padobishme për qëllime të terapisë sociale.
Gjendja aktuale e kirurgjisë gjenitale
Vetëm fakti që shoqatat mjekësore shpallën metodën barbare të Freeman-it si shkencërisht të vlefshme tregon shkallën më
të lartë të pakujdesisë kriminale dhe të energjisë kriminale.
Historia e këtyre procedurave kirurgjikale brutale të njohura si lobotomi duhej të kishte shërbyer si një shembull
paralajmërues, çnjerëzor për botën mjekësore. Por larg prej saj!
Vetëm rreth 70 vjet më vonë, një katastrofë tjetër po kanoset.
Një terapiste kaliforniane i tregon kolegëve të saj në forumet e WPATH për "fuqinë e jashtëzakonshme shëruese" të kastrimit
kirurgjik për pacientët e saj me sëmundje mendore, të cilët kështu u vunë "në rrugën e rikuperimit
emocional" dhe supozohet se jetuan të lumtur përgjithmonë.
Kirurgët gjinorë të WPATH-it, ashtu si lobotomistët para tyre, shmangin kërkesën etike që një procedurë
kirurgjikale të provohet e sigurt dhe e dobishme para se të futet në praktikën e përgjithshme mjekësore.
Disa studime afatgjata mbi kirurgjinë gjenitale që ekzistojnë tregojnë vështirësi të konsiderueshme në
funksionimin social, shkallë të larta të sëmundjeve mendore më pas dhe një rrezik të shtuar për vetëvrasje.
Megjithatë, të njëjtat organizata si më parë, dmth. shoqata të tilla si APA dhe AMA , mbështesin mutilin gjenital të të miturve
dhe të rriturve me sëmundje mendore nga kirurgët e WPATH.
Në të dy skandalet historike, shumica e viktimave janë ose të mitur, ose të sëmurë mendërisht, ose të dyja, dhe operacionet
e kryera shkaktojnë deformim të përhershëm dhe paaftësi.
Në skenarin më të mirë, pacientët meshkuj që kanë kaluar rindërtimin kirurgjik të vaginës (vaginoplastikë) mbeten me një
zgavër që duhet të zgjerohet për pjesën tjetër të jetës së tyre, si dhe me një funksion seksual të reduktuar në mënyrë drastike.
Më të pambrojturit vuajnë nga komplikacione serioze si legenet e mbushura me gjak, problemet me urinimin dhe fistulat.
Ritchie Herron, një burrë që ka bërë de-tranzicion dhe iu nënshtrua vaginoplastisë gjatë një krize shëndetësore mendore, e
përshkruan jetën e tij pas operacionit si një makth të gjallë.
"Nuk mund të jetosh me dinjitet kështu," tha viktima 32-vjeçare e krimit mjekësor të sotëm, e cila vuan nga dhimbje
të vazhdueshme, mpirje dhe çrregullime të traktit urinar.
Një krahasim i lobotomisë dhe kirurgjisë gjenitale
Megjithëse shumë pacientë vuajnë nga komplikacionet dhe përjetojnë vështirësi të konsiderueshme psikologjike dhe në
marrëdhëniet e tyre, atyre u thuhet publikisht gënjeshtra se janë të kënaqur me rezultatet e kirurgjisë së tyre gjenitale.
Në krahasim, shumë familje më parë ishin sinqerisht mirënjohëse ndaj Dr. Freeman për ndihmën që ai u ofroi të
afërmve të tyre, pavarësisht pasojave të mëdha shkatërruese të shkaktuara nga operacioni.
Atëherë, ashtu si tani, sugjeron një shkallë të caktuar vetë-mashtimi ose, siç frikësohen studiuesit
holandezë, "lumturi e shtrembëruar nga mendimi i dëshiruar".
Familjet që kanë pranuar lobotominë e një të dashuri natyrisht kanë një nxitje për t'u
ngjitur pas besimit se ishte vendimi i duhur.
Duke vepruar kështu, shenjat e dukshme që kjo nuk ishte rasti injorohen me qëllim.
Shumë adoleshentë ose prindërit e tyre, si dhe të rriturit e prekur, mund të përballen
sot me një luftë të ngjashme të brendshme.
Të gjitha provat e disponueshme para se "hype-i" i gjinisë të bëhej shumë i politizuar sugjerojnë se shumica
e të miturve pajtohen me gjininë e tyre pas pubertetit.
Fatkeqësisht, megjithatë, zhvillimi natyror i të rinjve mbështetet në një themel social të thyer.
Sepse kërkimi krejtësisht natyral për identitetin e vet, i shoqëruar nga pakënaqësia dhe dyshimi në vetvete, i
nënshtrohet me qëllim një autoriteti interpretues gjinor.
Fëmijët e kohës sonë po infiltrohen. Që nga kopshti, ata inkurajohen të vënë në dyshim gjininë e tyre.
Në orët e shkollës, procesi krejtësisht natyral i zhvillimit gjatë pubertetit interpretohet qëllimisht në mënyrë të
gabuar. Konkretisht, se dikush mund të ketë lindur në trupin e gabuar dhe se zgjedhja e një gjinie tjetër nuk paraqet problem.
Kjo i shërben pikërisht interesave të ideologjisë gjinore dhe WPATH.
Shkatërrimi dhe prishja e familjeve shpesh shkaktojnë vuajtje të mëtejshme.
Në vend që të presin me durim dhe qetësi që brezi i ri të arrijë fundin e zhvillimit të tij, anëtarët e WPATH-it promovojnë në
mënyrë të papërgjegjshme ndërhyrjen kirurgjikale si të vetmen mundësi trajtimi, madje edhe për
të miturit dhe ata me sëmundje mendore të rënda.
Ashtu si Freeman dhe kolegët e tij pretendonin atëherë se lobotomia ishte shpresa e vetme për
shpirtrat e varfër, të mjerë në institucionet mendore.
Atëherë si tani: një mutilim i pakthyeshëm!
Përfundim Pasi pacienti i tij i fundit vdiq nga një hemorragji cerebrale në vitin 1967, Walter Freeman, i cili
kishte rënë në dishrac, iu revokua licenca e spitalit.
Ai kaloi ditët e mbetura duke udhëtuar nëpër Shtetet e Bashkuara, duke gjurmuar pacientët e tij dhe familjet e
tyre dhe duke kërkuar dëshmi se procedura e tij e dashur i kishte ndihmuar, e jo dëmtuar.
Freeman e shihte veten si "shpëtimtarin" e të sëmurëve mendërisht të rëndë dhe besonte se po u jepte shpresë të dëshpëruarve.
Në kulmin e karrierës së tij, ai kurrë nuk do të kishte mundur të imagjinonte se shërimi i tij mrekullibërës
një ditë do të përbuzej dhe do të konsiderohej një mizori.
E njëjta gjë vlen për WPATH dhe anëtarët e saj.
Të frymëzuar nga ideja e të qenit heronj të të drejtave civile që luftojnë për të shtypurit, ata e shohin veten
si pionierë në mjekësi, duke ofruar kujdes mjekësor të nevojshëm për pacientët në nevojë.
Megjithatë, ne besojmë se shkatërrimi kirurgjik i organeve gjenitale të shëndetshme do të mbetet në histori si një krim
me përmasa të barabarta ose edhe më të mëdha se lobotomia. Dhe kasapët nuk duhet të shpëtojnë nga ndëshkimi i tyre i drejtë!