Peringatan: Sababaraha gambar bisa jadi teu pantes pikeun jalma anu gampang mual.
Sakumaha geus disebatkeun dina program ngeunaan bocoran dokumén WPATH , sakabéh asosiasi médis keur sibuk ngalaksanakeun operasi
genital ka jalma-jalma anu ngalaman nu disebut disforia gender.
Jalma-jalma ieu bakal ngarasa teu nyaman dina awakna sarta mindeng ngalaman masalah psikologis – kitu ceuk
dokter jeung terapis WPATH dumasar kana pangalaman praktisna.
Laju maranéhna "ngadukung" pasienna ngalangkungan rupa-rupa operasi pangrobahan gender, kaasup nyiptakeun
alat kelamin sacara buatan , nyabut rahim , jeung "top surgery", nyaéta nyabut payudara awéwé .
Tapi naha intervensi anu sacara harfiah drastis éta sabenerna mangpaat jeung efektif
pikeun jalma anu keur kaserang kasakit méntal?
Atawa naha aya alesan pikeun prihatin sacara serius? Hayu urang diajar tina conto-conto baheula:
Ngeunaan sajarah lobotomi
Dina pertengahan abad ka-20, dunya médis sacara lega yakin yén lobotomi téh pangubaran anu paling
mujarab jeung paling manusa pikeun kasakit méntal.
Kalayan métode konvensional, liang dibor dina sirah di dua sisi, teras instrumen tumpul diasupkeun sarta
dipaké pikeun ngalakukeun gerakan ngurilingan melengkung, ngancurkeun lobana jaringan uteuk.
Metode séjén ngalibatkeun nyelapkeun alat bedah ngaliwatan liang panon kana uteuk ngaliwatan struktur ipis anu misahkeun
panon jeung uteuk, sarta ngagerakkeunana dina wangun busur.
Davison jeung Neale dikutip ku Heiko Schöning dina bukuna Game Over.
Dina taun 1941, New York Times ngajelaskeun kumaha pasién lobotomi "(...) kahariwang, kompleks panganiayaan, kecenderungan
bunuh diri, obsesi, hese mutuskeun, jeung tegangan saraf sacara harfiah dipotong tina sirah
ku pisau hatur nuhun kana operasi otak anyar."
Kekejeman mutilasi bedah éta henteu disebatkeun.
Pikeun "(...) lobotomi mimitina ngajadikeun jalma di lembaga psikiatri leuwih tenang (...)", Schöning
neraskeun, nyutat naon anu mimitina masihan operasi brutal éta katingalina minangka pangubaran mujijat.
Sanajan aya bahaya anu écés jeung épék samping anu ngancurkeun, komunitas médis gancang narima prakték lobotomi salaku
pangubaran pikeun rupa-rupa gangguan jiwa, kaasup déprési, gangguan obsesif-kompulsif, épilepsi, jeung skizofrenia.
Lobotomist, nyaéta dokter anu ngalakukeun operasi ieu, henteu dihina, tapi miboga reputasi anu luhur di kalangan seueur jalma.
Antonio Moniz, panemu lobotomi, dianugerahan Hadiah Nobel taun 1949 pikeun kontribusina dina widang kedokteran.
Walter Freeman jeung James Watts, anu ngajadikeun prosedur éta populér di Amérika Sarikat, disambut kalayan haneut dina rapat
taunan Asosiasi Médis Amérika (AMA) , dimana maranéhna nyayogikeun informasi ngeunaan
prosedur mutilasi uteukna ngaliwatan paméran.
Numutkeun Peter Breggin, Freeman dikutip nyarios:
"Psikiurgi ngahontal kasuksésanana ku ngancurkeun imajinasi, ngalembutkeun émosi, ngancurkeun pamikiran abstrak,
sarta nyiptakeun hiji individu siga robot anu bisa dikontrol."
Kusabab dina waktos éta dianggap teu etis pikeun ngkritik dokter séjén, Jurnal Kedokteran New England anu
bergengsi masihan validitas ilmiah kana prosedur éta:
Éta nerbitkeun hiji artikel anu nyatakeun yén operasi éta dumasar kana "(...) paniténan fisiologis anu kokoh".
Pers tabloid ogé maénkeun peran anu mutlak.
Salila lima taun ka hareup, lobotomi sering dibahas dina publikasi populér di Amérika Serikat
sapertos Reader's Digest, Time, jeung Newsweek.
Laporanana sacara umum positip jeung ngaleutikan kanyataan barbarik tina prosedurna.
Teu aya hiji ogé asosiasi médis utama di Amérika Serikat, kaasup American Psychiatric Association (APA) jeung
American Medical Association (AMA) , anu sacara resmi geus nyatakeun nolak prosedur éta.
Pasien anu putus asa jeung kulawargana nyuhunkeun lobotomi sanggeus maca artikel-artikel ieu.
Kaayaan di lembaga psikiatri waktu éta kacida parahna, sarta métode pangubaran alternatif saperti terapi koma insulin
jeung terapi konvulsif éléktrik ogé kejem jeung mindeng kasar.
Ieu nyababkeun kabutaan anu kuat tur dihaja kana sipat barbar lobotomi jeung efek sampingna.
Prosedur éta mindeng nyababkeun pasién aya dina kaayaan "budak anu diinduksi sacara bedah".
Freeman ngadésain "lobotomi transorbital," di mana hiji alat bedah anu mirip jeung pisau és
dipaku ngaliwatan liang panon pasien kana uteukna.
Manéhna nganggap perlakuanana suksés lamun pasienna bisa kaluar ti lembaga sarta dirawat di
imah "sapertos cacad di imah atawa piaraan".
Manéhna ogé yakin yén beuki awal prosedur éta dilakukeun, beuki hadé hasilna, sarta nyarankeun yén operasi éta
kudu dianggap salaku pilihan pangobatan kahiji pikeun jalma anu ngan ukur gering jiwa hampang.
Sanajan kitu, ukuran kasuksésan anu diragukeun gagal kahontal: sababaraha pasién tetep cacad salawasna sarta sakitar 15% pupus.
Pasien-pasien Freeman anu paling untung bisa hirup rada mandiri jeung nyekel pagawean anu merlukeun
kaahlian rendah, tapi kalolobaanana henteu sabegja kitu.
Seueur anu ngalaman karuksakan mémori jangka panjangna sarta kasusah sanajan dina tugas anu paling
basajan. Sababaraha di antarana tetep cacad salamina.
Kajahatan pangparahna Freeman nyaéta manéhna ngalakukeun lobotomi transorbital ka barudak, jumlahna 19, 11 di
antarana dijelaskeun dina édisi 1950 tina bukuna Psychosurgery.
Anak bungsu ngan opat taun umurna. Dua tina 11 anak maot alatan pendarahan uteuk.
Éta ngan saatos New York Times nyatakeun dina laporanna yén "para ahli bedah ayeuna henteu langkung hariwang ngalaksanakeun
operasi dina uteuk tibatan ngaleungitkeun lampung" nu nyababkeun bantahan serius kana prosedur éta mimiti kabentuk.
Pikeun pasién di lembaga psikiatri, anu mimitina jadi leuwih tenang, "(...) teras jadi
leuwih lambat pikirna, apatis sarta maot" .
Para kritikus tungtungna nunjukkeun efek samping serius anu dialaman ku loba pasien, nganyatakeun kahariwang ngeunaan
kriteria anu dipaké pikeun ngukur kasuksesan, sarta nuduh para ahli bedah geus ngalaksanakeun
prosedur éta tanpa panilaian psikiatri saméméhna.
Sanajan kitu, kurangna alternatif perlakuan anu manusa – atawa leuwih tepatna teu paduli kana kekejeman métode éta
– maksa para psikiater jeung kulawarga pikeun tetep ngagunakeun léngkah-léngkah putus asa sapertos kitu.
Éta ngan panemuan ubar chlorpromazine dina taun 1950-an anu nyababkeun turunna lobotomi sacara tajam.
Dina bukuna, Heiko Schöning malah nepi ka nyarita ngeunaan karuksakan kapribadian ku pisau és.
Numutkeun Schöning, sakitar 35.000 urang dimutilasi ku lobotomi di Amérika Serikat antara taun 1936 jeung 1978.
Di sakuliah dunya, jumlah korban diperkirakeun sakitar hiji juta.
Sareng henteu jarang cara-cara sapertos kitu dipaké pikeun mecah perlawanan, boh di panjara atawa ngalawan
kateu-taatan sipil, nyaéta para kritikus kana sistem anu aya.
Salian ti dipaké pikeun ngubaran jalma anu ngidap gangguan jiwa, ti mimiti geus aya usaha pikeun
méréskeun masalah sosial ku cara operasi uteuk.
Di dieu pamakéan sabenerna psikiatri bedah pikeun kajahatan terorganisir dimimitian.
Dina awal abad ka-20, saurang dokter ti Britania geus nyarankeun pikeun ngaleungitkeun kahayang para
penambang pikeun mogok ku cara operasi otak (...).
Salian ti métode ice pick (...), ayeuna geus aya rupa-rupa prosedur psikosurgikal anu leuwih canggih.
(…) Pangwangunan ieu masih kénéh digarap jeung dianggo di sakuliah dunya nepi ka ayeuna.
Sadaya métode miboga hiji hal anu sarua: maranéhna ngancurkeun bagian-bagian uteuk sacara permanén.
Psikokirurgi tetep kacida populérna, sanajan ayeuna geus kabuktian teu aya gunana pikeun tujuan terapi sosial.
Kaayaan ayeuna tina bedah genital
Ngan saukur kanyataan yén asosiasi médis nyatakeun yén métode barbarik Freeman sacara ilmiah sah, éta nunjukkeun tingkat
pangluhurna tina kecerobohan kriminal jeung énergi kriminal.
Sajarah tina prosedur bedah brutal anu disebut lobotomi sabenerna kuduna jadi conto peringatan anu
teu manusa pikeun dunya médis. Tapi jauh tina éta!
Ngan kira-kira 70 taun ti harita, musibah séjén geus ngancam.
Hiji terapis ti California nyaritakeun ka kolega-kolegana di forum WPATH ngeunaan "kakuatan panyageur anu luar biasa" tina
kastrasi bedah pikeun pasienna anu gering jiwa, anu ku kituna diasupkeun "ka jalan pamulihan
émosional" sarta diperkirakeun hirup bagja salawasna.
Kawas lobotomist saméméhna, ahli bedah gender WPATH ngaliwatan sarat étika yén hiji prosedur bedah kudu kabuktian aman
jeung mangpaat saméméh diasupkeun kana prakték médis umum.
Sababaraha studi jangka panjang ngeunaan operasi genital anu aya nunjukkeun gangguan signifikan dina fungsi sosial, laju kasakit
méntal anu luhur sanggeusna, sarta résiko bunuh diri anu ningkat.
Sanajan kitu, organisasi anu sarua siga saméméhna, nyaéta asosiasi sapertos APA jeung AMA , masih
ngadukung mutilasi genital budak di handapeun umur jeung déwasa anu gering jiwa ku ahli bedah WPATH.
Dina dua skandal sajarah éta, kalolobaan korban téh boh budak di handapeun umur atawa nu gering méntal,
atawa duanana, sarta operasi nu dilakukeun nyababkeun cacad permanén jeung disabilitas.
Dina skenario pangalusna, pasien lalaki anu geus ngalangkungan rekonstruksi bedah vagina (vaginoplasty) bakal
nyésakeun rongga anu kudu dilegakeun salila sésa hirupna, ogé fungsi seksualna anu turun pisan.
Nu kirang beunghar ngalaman komplikasi serius saperti pelvis pinuh ku getih, masalah ngompol, jeung fistula.
Ritchie Herron, saurang lalaki anu geus balik deui ti prosés transgender sarta kungsi ngalaksanakeun vaginoplasti
nalika krisis kaséhatan méntal, ngajelaskeun hirupna sanggeus operasi éta minangka impian goréng anu nyata.
"Anjeun teu bisa hirup kalayan martabat siga kieu," saur korban kajahatan médis dinten ieu yuswa 32 taun, anu ngalaman
nyeri terus-terusan, kebas, jeung gangguan saluran kemih.
Bédana lobotomi jeung operasi genital
Sanaos seueur pasién ngalaman komplikasi sarta kasulitan psikologis jeung hubungan anu signifikan,
maranéhna dibohongkeun sacara umum sarta dibilang yén maranéhna wareg kana hasil operasi genitalna.
Dibandingkeun, loba kulawarga saméméhna bener-bener ngahaturkeun nuhun ka Dr. Freeman pikeun ngabantosan dulur-dulurna, sanajan
aya akibat karuksakan anu kacida parahna tina operasi éta.
Baheula ogé ayeuna ogé, éta nunjukkeun hiji tingkat panipuan diri atawa, sakumaha nu ditakuti ku panaliti Walanda, "kabagjaan
anu diselewengkeun ku pamikiran anu dipangaruhan ku kahayang".
Kulawarga anu geus masihan idin pikeun dilakukeun lobotomi ka jalma anu dipikacinta tangtu boga alesan pikeun
nempel kana kayakinan yén éta téh kaputusan anu leres.
Ku ngalakukeun éta, tanda-tanda anu écés yén éta lain kitu sacara sengaja diabaikan.
Loba rumaja atawa kolotna, kitu ogé déwasa anu kapangaruhan, bisa jadi keur ngalaman perjuangan batin anu sarupa ayeuna.
Sadaya bukti anu aya saméméh "gender hype" jadi kacida dipolitikkeun nunjukkeun yén kalolobaan nonoman
satuju deui jeung gender maranéhna sanggeus pubertas.
Hanjakalna, kumaha ogé, kamekaran alamiah nonoman dumasar kana dasar sosial anu geus ruksak.
Pikeun pamilarian identitas sorangan anu sagemblengna alami, anu dibarengan ku rasa teu wareg jeung ragu ka diri sorangan,
sacara sadar diserahkeun ka otoritas interpretasi gender.
Barudak jaman ayeuna keur diinfiltrasi. Ti TK, maranéhna dirojong pikeun nanyakeun gender maranéhna.
Dina palajaran di sakola, prosés pamekaran pubertas anu sacara alami dilakukeun sacara salah paham. Yén
hiji jalma bisa jadi lahir dina awak anu salah jeung milih gender anu béda mah lain masalah.
Ieu téh pas pisan kana kapentingan ideologi gender jeung WPATH.
Pecahna jeung ruksakna kulawarga mindeng nyababkeun sangsara tambahan.
Tinimbang ngantosan kalayan sabar jeung tenang nepi ka generasi ngora ngahontal tungtung kamekaranana, anggota WPATH sacara teu
tanggung jawab ngadukung intervensi bedah salaku hiji-hijina pilihan pangubaran, komo pikeun nu di
handapeun umur jeung anu ngalaman kasakit méntal parna.
Sakumaha Freeman jeung rerencanganana nyatakeun waktu éta yén lobotomi téh hiji-hijina harepan pikeun
jiwa-jiwa malang jeung teu bagja di lembaga jiwa.
Baheula ogé ayeuna: cacad anu teu bisa dibenerkeun!
Kasimpulan Sanggeus pasién panungtungna pupus alatan pendarahan uteuk dina taun 1967, Walter Freeman, anu
geus ragrag kana aib, lisénsi rumah sakitna dibatalkeun.
Manéhna nyéépkeun sésa hirupna ngumbara ngaliwatan Amérika Sarikat, ngudag pasién-pasiénna jeung kulawargana, sarta
néangan bukti yén prosedur anu dipikacinta ku manéhna geus ngabantu maranéhna tinimbang ngarugikeun maranéhna.
Freeman ningali dirina salaku "penyelamat" pikeun jalma anu gering jiwa parna sarta yakin yén manéhna
keur masihan harepan ka jalma anu teu boga harepan.
Dina puncak karirna, manéhna moal kungsi ngabayangkeun yén panyageuranna anu ajaib
engkéna bakal dihina jeung dianggap kajahatan.
Hal anu sarua ogé lumaku pikeun WPATH jeung anggotana.
Diinspirasi ku gagasan jadi pahlawan hak-hak sipil anu merjuangkeun jalma anu ditindas, maranéhna ningali
dirina minangka pelopor dina widang kadokteran, nyayogikeun perawatan médis anu diperlukeun ka pasién anu butuh.
Sanajan kitu, urang yakin yén pangancuran sacara bedah kana alat kelamin anu séhat bakal kacatet dina sajarah salaku kajahatan
anu sabanding atawa malah leuwih gedé tibatan lobotomi. Sareng para tukang sembelih éta ulah kabur tina hukuman anu adil!