எச்சரிக்கை: சில படங்கள் பலவீனமான வயிறு உள்ளவர்களுக்குப் பொருந்தாமல் இருக்கலாம்.
WPATH ஆவணங்கள் கசிந்ததைப் பற்றி ஏற்கனவே நிகழ்ச்சியில் குறிப்பிட்டது போல, முழு மருத்துவ சங்கங்களும் 'பாலின
அடையாளக் குழப்பம்' என்று கூறப்படுபவர்களிடம் பிறப்புறுப்பு அறுவை சிகிச்சை செய்வதில் மும்முரமாக ஈடுபட்டுள்ளன.
இந்த மக்கள் தங்கள் உடல்களில் சௌகரியமாக உணர மாட்டார்கள், மேலும் பெரும்பாலும் உளவியல் சிக்கல்களால் அவதிப்படுகிறார்கள் –
WPATH மருத்துவர்கள் மற்றும் சிகிச்சையாளர்கள் தங்கள் நடைமுறை அனுபவத்தின் அடிப்படையில் இதை இப்படி விவரிக்கிறார்கள்.
மேலும் உடனடியாக, அவர்கள் தங்கள் நோயாளிகளுக்குப் பல்வேறு பாலின மாற்று அறுவை சிகிச்சைகளுக்கு "ஆதரவளிக்கின்றனர்", இதில் செயற்கையாக
பாலியல் உறுப்புகளை உருவாக்குதல் , கருப்பை அகற்றுதல் , மற்றும் "டாப் சர்ஜரி", அதாவது,
பெண் மார்பகங்களை அகற்றுதல் ஆகியவை அடங்கும்.
ஆனால், மனநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு இதுபோன்ற கடுமையான தலையீடுகள் உண்மையிலேயே
பயனுள்ளதாகவும், செயல்திறன் மிக்கதாகவும் இருக்கின்றனவா?
அல்லது இது தீவிர கவலைக்குரிய விஷயமா? கடந்த கால உதாரணங்களிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்வோம்:
லோபோடோமி வரலாறு பற்றி
20 ஆம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில், மருத்துவ உலகம் மனநோய்க்கு லோபோடோமிதான் மிகவும் பயனுள்ள
மற்றும் மனிதாபிமான சிகிச்சை என்று பரவலாக நம்பியது.
பாரம்பரிய முறையில், தலையின் இருபுறமும் ஒரு துளை தோண்டப்பட்டு, பின்னர் ஒரு கூர்மையற்ற கருவி செருகப்பட்டு, வளைவு
வடிவிலான ஒரு திருகு இயக்கத்தைச் செய்யப் பயன்படுகிறது, இது கணிசமான அளவு மூளைப் பொருளை அழித்துவிடுகிறது.
மற்றொரு முறையில், கண் குழி வழியாக, கண்ணை மூளையிலிருந்து பிரிக்கும் மெல்லிய அமைப்புக்குள் ஒரு அறுவை சிகிச்சைக்
கருவியைச் செருகி, அதை வளைவு வடிவத்தில் நகர்த்துவதும் அடங்கும்.
ஹைகோ ஷோனிங்கின் 'கேம் ஓவர்' என்ற நூலில் டேவிசன் மற்றும் நீல் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளனர்.
1941-ல், நியூயார்க் டைம்ஸ், "ஒரு புதிய மூளை அறுவை சிகிச்சையின் மூலம், லோபோடோமி நோயாளிகளின் (...) கவலைகள், துன்புறுத்தல்
மனப்பான்மைகள், தற்கொலை நாட்டங்கள், மனப்பிடிப்புகள், முடிவெடுக்க முடியாமை மற்றும் நரம்புச் சலசலப்பு போன்றவை
தலைக்குள் இருந்து கத்தியால் dosGYyh உண்மையாகவே வெட்டி எடுக்கப்படுகின்றன" என்று விவரித்தது.
அறுவை சிகிச்சை மூலம் செய்யப்பட்ட சிதைவின் கொடூரம் குறிப்பிடப்படவில்லை.
"(...) லோபோடோமி ஆரம்பத்தில் மனநல நிறுவனங்களில் உள்ள மக்களை அமைதியாக வைத்திருந்தது (...)", என்று தொடரும் ஷோனிங், ஆரம்பத்தில்
அந்த கொடூரமான அறுவை சிகிச்சைக்கு ஒரு அதிசயக் குணப்படுத்தும் சிகிச்சை போன்ற தோற்றத்தை அளித்ததை மேற்கோள் காட்டுகிறார்.
வெளிப்படையான ஆபத்துகள் மற்றும் பேரழிவு தரும் பக்க விளைவுகள் இருந்தபோதிலும், மருத்துவ சமூகம் மனச்சோர்வு, கட்டாய மனப்பான்மைக்
கோளாறு, வலிப்பு நோய் மற்றும் ஸ்கிசோஃப்ரினியா உள்ளிட்ட பல்வேறு மனநலக் கோளாறுகளுக்கு
சிகிச்சையாக லோபோடோமி முறையை விரைவாக ஏற்றுக்கொண்டது.
லோபோடோமிஸ்ட்கள், அதாவது இந்த அறுவை சிகிச்சையைச் செய்த மருத்துவர்கள், இழிவுபடுத்தப்படவில்லை,
மாறாகப் பலரிடையே உயர் நற்பெயரைப் பெற்றிருந்தனர்.
லோபோடோமி கண்டுபிடித்தவரான அந்தோனியோ மொனிக், மருத்துவத்திற்கு ஆற்றிய பங்களிப்பிற்காக 1949-ஆம் ஆண்டில் நோபல் பரிசைப் பெற்றார்.
அமெரிக்காவில் இந்தச் செயல்முறையைப் பிரபலப்படுத்திய வால்டர் ஃப்ரீமேன் மற்றும் ஜேம்ஸ் வாட்ஸ், அமெரிக்க மருத்துவ சங்கத்தின்
(AMA) வருடாந்திரக் கூட்டங்களில் வரவேற்கப்பட்டனர், அங்கு அவர்கள் தங்கள் மூளை சிதைக்கும்
செயல்முறைகள் பற்றிய தகவல்களைக் கண்காட்சிகள் மூலம் வழங்கினர்.
பீட்டர் பிரெக்கின் கூற்றுப்படி, ஃப்ரீமேன் கூறியதாக மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ளது:
"உளவியல் அறுவை சிகிச்சை, கற்பனையைத் தகர்ப்பதன் மூலமும், உணர்ச்சிகளை மழுங்கடிப்பதன் மூலமும், அருவ சிந்தனையை
அழிப்பதன் மூலமும், ஒரு ரோபோ போன்ற, கட்டுப்படுத்தக்கூடிய தனிநபரை உருவாக்குவதன் மூலமும் தனது வெற்றியை அடைகிறது."
அந்தக் காலத்தில் சக மருத்துவர்களை விமர்சிப்பது அறமற்றதாகக் கருதப்பட்டதால், மதிப்புமிக்க நியூ இங்கிலாந்து மருத்துவ இதழ்
இந்த நடைமுறைக்கு அறிவியல் பூர்வமான நம்பகத்தன்மையை வழங்கியது:
அந்த செயல்பாடு "(...) உறுதியான உடலியல் அவதானிப்புகளின் அடிப்படையில்" அமைந்திருந்தது என்று அது ஒரு கட்டுரை வெளியிட்டது.
சிற்றேட்டுப் பத்திரிகைகளும் ஒரு தீர்க்கமான பங்கை ஆற்றின.
அடுத்த ஐந்து ஆண்டுகளில், ரீடர்ஸ் டைஜஸ்ட், டைம் மற்றும் நியூஸ்வீக் போன்ற பிரபலமான அமெரிக்கப்
பிரசுரங்களில் லோபோடோமி அடிக்கடி இடம்பெற்றது.
அறிக்கை பொதுவாக நேர்மறையாக இருந்ததுடன், அந்த செயல்முறையின் கொடூரமான யதார்த்தத்தையும் குறைத்து மதிப்பிட்டது.
அமெரிக்க மனநல மருத்துவ சங்கம் (APA) மற்றும் அமெரிக்க மருத்துவ சங்கம் (AMA) உட்பட எந்தவொரு முக்கிய அமெரிக்க மருத்துவ
சங்கங்களும் இந்த நடைமுறைக்கு எதிராக அதிகாரப்பூர்வமாகப் பேசவில்லை.
இந்தக் கட்டுரைகளைப் படித்த பிறகு, நிராலோசமடைந்த நோயாளிகளும் அவர்களது குடும்பத்தினரும் லோபோடோமிகளைக் கோரினர்.
அந்தக் காலத்தில் மனநல நிறுவனங்களின் நிலைகள் மிகவும் மோசமாக இருந்தன, மேலும் இன்சுலின் கோமா சிகிச்சை மற்றும் மின் அதிர்ச்சி
சிகிச்சை போன்ற மாற்று சிகிச்சை முறைகள் ஆகிய மாற்று சிகிச்சை முறைகளும் கடுமையாகவும், பெரும்பாலும் வன்முறையாகவும் இருந்தன.
இது, லோபோடோமியின் கொடூரமான தன்மை மற்றும் அதனுடன் தொடர்புடைய பக்க விளைவுகள் ஆகியவற்றைப் பற்றிய ஒரு வலுவான,
வேண்டுமென்றே ஏற்பட்ட குருட்டுத்தனத்திற்கு வழிவகுத்தது.
இந்த செயல்முறை பெரும்பாலும் நோயாளிகளை "அறுவை சிகிச்சையால் தூண்டப்பட்ட குழந்தைப் பருவ" நிலைக்கு ஆட்படுத்துகிறது.
ஃப்ரீமேன் "டிரான்ஸ்ஆர்பிட்டல் லோபோடோமி"யைக் கண்டுபிடித்தார், இதில் ஐஸ் பிக்கைப் போன்ற ஒரு அறுவை சிகிச்சைக் கருவி, நோயாளியின்
கண் குழி வழியாக அவரது மூளையில் சுத்தியலால் அடிக்கப்பட்டது.
தனது நோயாளிகள் நிறுவனத்தை விட்டு வெளியேறி, வீட்டில் ஒரு முடவர் அல்லது ஒரு செல்லப்பிராணி போலப் பராமரிக்கப்பட்டால்,
அவர் தனது சிகிச்சையை வெற்றிகரமானது என்று கருதினார்.
மேலும், இந்தச் செயல்முறை எவ்வளவு சீக்கிரம் செய்யப்பட்டால், அவ்வளவு சிறந்த விளைவைக் கொடுக்கும் என்பதில் அவர் உறுதியாக
இருந்தார், மேலும் லேசான மனநல நோய்கள் மட்டுமே உள்ளவர்களுக்கு இந்த அறுவை சிகிச்சையை முதல் சிகிச்சை
விருப்பமாகக் கருத வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தார்.
இருப்பினும், கேள்விக்குட்பட்ட அந்த வெற்றிக்கான அளவுரு நிறைவேறத் தவறியது: சில நோயாளிகள்
நிரந்தரமாக ஊனமுற்றனர் மற்றும் சுமார் 15% பேர் இறந்தனர்.
ஃப்ரீமேனின் நோயாளிகளில் அதிர்ஷ்டசாலிகள் மட்டுமே ஓரளவு சுதந்திரமான வாழ்க்கையை வாழவும், குறைந்த திறன் தேவைப்படும் வேலைகளைச் செய்யவும்
முடிந்தது, ஆனால் பெரும்பாலானோர் அவ்வளவு அதிர்ஷ்டசாலிகளாக இல்லை.
பலருக்கு அவர்களின் நீண்டகால நினைவாற்றல் பாதிக்கப்பட்டது, மேலும் மிக எளிமையான பணிகளைச் செய்வதில் கூட அவர்கள் சிரமப்பட்டனர்.
கணிசமானோர் வாழ்நாள் முழுவதும் ஊனமுற்றவர்களாகவே இருந்தனர்.
ஃப்ரீமேனின் மிக மோசமான குற்றம், அவர் குழந்தைகளுக்கு மொத்தம் 19 முறை டிரான்ஸ்ஆர்பிட்டல் லோபோடோமி செய்ததுதான்,
அவற்றில் 11 பற்றி அவரது 'சைக்கோசர்ஜரி' புத்தகத்தின் 1950 பதிப்பில் விவரிக்கப்பட்டிருந்தது.
இளைய குழந்தைக்கு நான்கு வயதுதான் ஆகியிருந்தது. 11 குழந்தைகளில் இரண்டு பேர் மூளை இரத்தக் கசிவுகளால் இறந்தனர்.
"அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்களுக்கு இப்போது மூளை அறுவை சிகிச்சை என்பது, குடல்வால் அகற்றுவது போன்ற ஒரு சாதாரண விஷயமாகிவிட்டது"
என்று நியூயார்க் டைம்ஸ் தனது செய்தியில் குறிப்பிட்டபோதுதான், இந்த செயல்முறைக்கு எதிரான தீவிர எதிர்ப்பு உருவாகத் தொடங்கியது.
மனநல நிறுவனங்களில் இருந்த நோயாளிகள், ஆரம்பத்தில் அமைதியடைந்தனர், "(...) பின்னர்
மந்தபுத்தியுடனும், ஆர்வமின்மையுடனும் ஆகி இறந்தனர்" .
இறுதியாக விமர்சகர்கள், பல நோயாளிகள் அனுபவித்த கடுமையான பக்க விளைவுகளைச் சுட்டிக்காட்டி, வெற்றியை அளவிடப் பயன்படுத்தப்படும்
அளவுகோல்கள் குறித்து கவலை தெரிவித்தனர், மேலும் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்கள் முன் மனநல மதிப்பீடு செய்யாமல்
இந்தச் செயல்முறைகளைச் செய்வதாகக் குற்றம் சாட்டினர்.
இருப்பினும், மனிதநேயமிக்க சிகிச்சை மாற்றுகள் இல்லாததும் – அல்லது அந்த முறையின் கொடூரத்தைப் பற்றிய குருட்டுப்
புறக்கணிப்பும் – மனநல மருத்துவர்கள் மற்றும் குடும்பங்களை அப்படியான விரக்தி நடவடிக்கைகளை எடுக்கத் தூண்டியது.
1950-களில், மயக்கமூட்டும் விளைவுகளையும் வலுவான பக்க விளைவுகளையும் கொண்ட மனமாற்ற மருந்தான குளோர்பிரோமசின் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட
பிறகுதான், லோபோடோமியின் திடீர் வீழ்ச்சி ஏற்பட்டது.
தனது புத்தகத்தில், ஹைகோ ஷோனிங் பனிக்குச்சி ஆளுமை அழிப்பு பற்றிப் பேசும் அளவிற்குச் சென்றார்.
ஷோனிங்கின் கூற்றுப்படி, 1936 மற்றும் 1978-க்கு இடையில் அமெரிக்காவில் சுமார் 35,000 பேர் லோபோடோமி மூலம் சிதைக்கப்பட்டனர்.
உலகளவில், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் பத்து லட்சம் என மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
மேலும், சிறைகளிலோ அல்லது குடிமுறை மீறலுக்கு எதிராகவோ, அதாவது நிலவும் அமைப்பின் விமர்சகர்களுக்கு எதிராகவோ, எதிர்ப்பை
உடைக்க இத்தகைய முறைகள் பயன்படுத்தப்படுவது அசாதாரணமானதல்ல.
மனநலக் கோளாறுகள் உள்ளவர்களைச் சிகிச்சையளிப்பதில் பயன்படுத்தப்படுவதுடன், ஆரம்பத்திலிருந்தே மூளை
அறுவை சிகிச்சையின் மூலம் சமூகப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கும் முயற்சிகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டு வருகின்றன.
ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட குற்றத்திற்காக உளவியல் அறுவை சிகிச்சை உண்மையாகப் பயன்படுத்தப்படுவது இங்கிருந்துதான் தொடங்குகிறது.
20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், ஒரு பிரிட்டிஷ் மருத்துவர் ஏற்கனவே மூளை அறுவை சிகிச்சையின் மூலம்
சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் வேலைநிறுத்த விருப்பத்தை அகற்ற வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்திருந்தார் (...).
ஐஸ் பிக் முறையைத் (...), தவிர, இப்போது பல மேம்பட்ட உளவியல் அறுவை சிகிச்சை முறைகள் உள்ளன.
(...) இந்த மேம்பாடுகள் இன்னும் உலகம் முழுவதும் உருவாக்கப்பட்டுப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
அனைத்து முறைகளுக்கும் ஒரு பொதுவான விஷயம் உண்டு: அவை மூளையின் பகுதிகளை நிரந்தரமாக அழிக்கின்றன.
சமூக சிகிச்சை நோக்கங்களுக்காக இது பயனற்றது என்பது இப்போது நிரூபிக்கப்பட்ட போதிலும்,
உளவியல் அறுவை சிகிச்சை மிகவும் பிரபலமாகவே உள்ளது.
பாலியல் அறுவை சிகிச்சையின் தற்போதைய நிலை
மருத்துவ சங்கங்கள் ஃப்ரீமேனின் மூர்க்கத்தனமான முறையை அறிவியல் ரீதியாகச் செல்லுபடியாகும் என்று அறிவித்ததே, மிக
உயர்ந்த அளவிலான குற்றவியல் பொறுப்பற்ற தன்மையையும் குற்றவியல் தீவிரத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது.
லோபோடோமி எனப்படும் இந்த கொடூரமான அறுவை சிகிச்சைகளின் வரலாறு, மருத்துவ உலகிற்கு ஒரு எச்சரிக்கையான,
மனிதாபிமானமற்ற உதாரணமாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அது அதிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது!
சுமார் 70 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மற்றொரு பேரழிவு நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.
கலிஃபோர்னியாவைச் சேர்ந்த ஒரு சிகிச்சையாளர், WPATH மன்றத்தில் தனது மனநலக் குறைபாடுள்ள நோயாளிகளுக்கு அறுவை சிகிச்சை மூலம்
செய்யப்படும் ஆண்மை நீக்கத்தின் "அதிசய குணப்படுத்தும் சக்தி" பற்றி தனது சக ஊழியர்களிடம் கூறுகிறார். இதன் மூலம் அவர்கள்
"உணர்ச்சி மீட்சியின் பாதையில்" வைக்கப்பட்டதாகவும், அதன் பிறகு மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்ததாகவும் கருதப்படுகிறது.
WPATH பாலியல் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்கள், தங்களுக்கு முந்தைய லோபோடோமிஸ்ட்ங்களைப் போலவே, ஒரு அறுவை சிகிச்சை முறையானது பொது
மருத்துவப் பயிற்சியில் அறிமுகப்படுத்தப்படுவதற்கு முன்பு அது பாதுகாப்பானது மற்றும் பயனுள்ளது என்று
நிரூபிக்கப்பட வேண்டும் என்ற நெறிமுறைத் தேவையைத் தவிர்க்கின்றனர்.
உறுப்பு அறுவை சிகிச்சை குறித்த சில நீண்டகால ஆய்வுகள், சமூகச் செயல்பாடுகளில் குறிப்பிடத்தக்க குறைபாடுகள்,
அதன்பிறகு அதிக மனநோய் விகிதங்கள், மற்றும் தற்கொலை அபாயம் அதிகரித்திருப்பதைக் காட்டுகின்றன.
இருப்பினும், முன்பைப் போலவே, அதாவது APA மற்றும் AMA போன்ற அமைப்புகள், WPATH அறுவை சிகிச்சை நிபுணர்களால்
சிறார்கள் மற்றும் மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட பெரியவர்களுக்கு பாலியல் உறுப்பு சிதைவை இன்னும் ஆதரிக்கின்றன.
இரண்டு வரலாற்று ஊழல்களிலும், பாதிக்கப்பட்டவர்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் சிறார் அல்லது மனநலம்
பாதிக்கப்பட்டவர்கள், அல்லது இரண்டுமே, மேலும் செய்யப்பட்ட அறுவை சிகிச்சைகள் நிரந்தரமான சிதைவையும் ஊனத்தையும் விளைவிக்கின்றன.
சிறந்த சூழ்நிலையில், பெண்ணுறுப்பு அறுவை சிகிச்சை புனரமைப்பு (வைஜைனோபிளாஸ்டி) செய்துகொண்ட ஆண் நோயாளிகளுக்கு, வாழ்நாள்
முழுவதும் விரிவாக்கம் செய்யப்பட வேண்டிய ஒரு குழி மற்றும் கடுமையாகக் குறைக்கப்பட்ட பாலியல் செயல்பாடும் எஞ்சியிருக்கும்.
ஏழைகள் இரத்தம் நிறைந்த இடுப்புக் குழி, சிறுநீர் கழிப்பதில் சிக்கல்கள் மற்றும் பிளவுகள்
போன்ற கடுமையான சிக்கல்களை அனுபவிக்கின்றனர்.
மனநல நெருக்கடியின் போது பெண்ணுறுப்பு மாற்று அறுவை சிகிச்சை செய்து கொண்ட, மறுபாலின மாற்றத்திலிருந்து திரும்பிய
ரிட்ச் ஹெர்ரான், அந்த அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிந்தைய தனது வாழ்க்கையை ஒரு வாழும் கனவு போல விவரிக்கிறார்.
"இப்படி மரியாதையாக வாழ முடியாது," என்றார் இன்றைய மருத்துவக் குற்றத்தால் பாதிக்கப்பட்ட, தொடர்ச்சியான வலி,
மரத்துப்போதல் மற்றும் சிறுநீர் பாதை கோளாறுகளால் அவதிப்படும் 32 வயதான பாதிக்கப்பட்டவர்.
லோபோடோமி மற்றும் பாலியல் அறுவை சிகிச்சை ஒப்பீடு
பல நோயாளிகள் சிக்கல்களால் அவதிப்பட்டு, குறிப்பிடத்தக்க உளவியல் மற்றும் உறவுச் சிக்கல்களை அனுபவித்தாலும், அவர்கள்
தங்கள் பாலியல் அறுவை சிகிச்சையின் முடிவுகளில் திருப்தி அடைந்ததாகப் பொதுவெளியில் பொய் சொல்லப்படுகிறார்கள்.
இதற்கு மாறாக, அறுவை சிகிச்சையால் ஏற்பட்ட மிகப்பெரிய பேரழிவுத் தாக்கங்கள் இருந்தபோதிலும், பல குடும்பங்கள்
தங்கள் அன்புக்குரியவர்களுக்கு உதவியதற்காக டாக்டர் ஃப்ரீமேனுக்கு மனப்பூர்வமாக நன்றி தெரிவித்தன.
அப்போதையும் போல இப்போதும், அது ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு சுய வஞ்சனையை அல்லது, டச்சு ஆராய்ச்சியாளர்கள் அஞ்சுவது போல,
"விருப்ப சிந்தனையால் திரிக்கப்பட்ட மகிழ்ச்சி"யைக் குறிக்கிறது.
தங்கள் அன்புக்குரியவரின் லோபோடோமிக்கு ஒப்புக்கொண்ட குடும்பங்கள், அது ஒரு சரியான முடிவு என்ற நம்பிக்கையைப் பிடித்துக்கொள்வதற்கு
இயல்பாகவே ஒரு தூண்டுதலைக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
அவ்வாறு செய்வதில், இது அப்படியல்ல என்பதற்கான வெளிப்படையான அறிகுறிகள் வேண்டுமென்றே புறக்கணிக்கப்படுகின்றன.
பல இளம் பருவத்தினர் அல்லது அவர்களது பெற்றோர், அத்துடன் பாதிக்கப்பட்ட பெரியவர்கள் பலரும் இன்று
இதேபோன்ற ஒரு அகப் போராட்டத்தை எதிர்கொள்ள நேரிடலாம்.
பாலினப் பரபரப்பு மிகவும் அரசியல்மயமாக்கப்படுவதற்கு முந்தைய அனைத்துக் கிடைக்கக்கூடிய சான்றுகளும், பெரும்பாலான
சிறார்கள் பருவமடைந்த பிறகு தங்கள் பாலினத்துடன் சமாதானம் செய்து கொள்கிறார்கள் என்பதைக் காட்டுகின்றன.
துரதிர்ஷ்டவசமாக, இளைஞர்களின் இயல்பான வளர்ச்சி ஒரு உடைந்த சமூக அடித்தளத்தால் தாங்கப்படுகிறது.
தனது அடையாளத்தைத் தேடும் முற்றிலும் இயல்பான தேடலானது, அதிருப்தியுடனும் சுய சந்தேகத்துடனும் இணைந்து, வேண்டுமென்றே
ஒரு பாலினப் பொருள்விளக்க அதிகாரத்திற்கு உட்படுத்தப்படுகிறது.
நமது காலத்தின் குழந்தைகள் ஊடுருவலுக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறார்கள். மழலையர் பள்ளி முதலே, அவர்கள் தங்கள்
பாலினத்தைப் பற்றி கேள்வி கேட்க ஊக்குவிக்கப்படுகிறார்கள்.
பள்ளிப் பாடங்களில், பருவமடையும் முற்றிலும் இயல்பான வளர்ச்சி செயல்முறை வேண்டுமென்றே தவறாக விளக்கப்படுகிறது. அதாவது,
ஒருவர் தவறான உடலில் பிறந்திருக்கலாம் என்றும், வேறு பாலினத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பது ஒரு பிரச்சனையில்லை என்றும் கூறப்படுகிறது.
இது பாலினக் கோட்பாட்டிற்கும் WPATH-க்கும் நேரடியாகச் சாதகமாக அமைகிறது.
குடும்பங்களின் சிதைவும் அழிவும் பெரும்பாலும் கூடுதல் துன்பத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
இளைய தலைமுறை தங்கள் வளர்ச்சியின் முடிவை அடையும் வரை பொறுமையாகவும் அமைதியாகவும் காத்திருப்பதற்குப் பதிலாக, WPATH உறுப்பினர்கள்,
சிறார்கள் மற்றும் கடுமையான மனநல நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் கூட, அறுவை சிகிச்சை தலையீட்டை மட்டுமே ஒரே
சிகிச்சை விருப்பமாக பொறுப்பற்ற முறையில் பரிந்துரைக்கின்றனர்.
மனநல நிறுவனங்களில் உள்ள ஏழை, துரதிர்ஷ்டவசமான ஆன்மாக்களுக்கு லோபோடோமி மட்டுமே ஒரே நம்பிக்கை என்று
ஃப்ரீமேனும் அவரது சகாக்களும் அப்போது கூறியது போலவே.
அப்போதையும் போல இப்போதையும் போல: ஒரு சரிசெய்ய முடியாத சிதைவு!
முடிவு 1967-ல் அவரது கடைசி நோயாளி மூளை இரத்தக் கசிவால் இறந்த பிறகு, அவப்பெயருக்குள்ளான வால்டர்
ஃப்ரீமேனின் மருத்துவமனை உரிமம் ரத்து செய்யப்பட்டது.
அவர் தனது மீதமுள்ள நாட்களை அமெரிக்கா முழுவதும் பயணம் செய்து, தனது நோயாளிகளையும் அவர்களது குடும்பத்தினரையும் தேடி, தனது
அன்புக்குரிய சிகிச்சைமுறை அவர்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்காமல் உதவியது என்பதற்கான ஆதாரங்களைத் தேடுவதில் கழித்தார்.
ஃப்ரீமேன் தன்னை கடுமையான மனநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் "மீட்பர்" என்று கருதினார், மேலும்
நம்பிக்கையற்றவர்களுக்கு நம்பிக்கையை அளிப்பதாக நம்பினார்.
தனது தொழில் வாழ்க்கையின் உச்சத்தில் இருந்தபோது, தனது அற்புத குணமடைதல் ஒரு நாள் இகழப்பட்டு, ஒரு கொடூரமாகக்
கருதப்படும் என்று அவரால் ஒருபோதும் கற்பனை செய்திருக்க முடியாது.
WPATH மற்றும் அதன் உறுப்பினர்களுக்கும் இதே பொருந்தும்.
நசுக்கப்படுபவர்களுக்காகப் போராடும் குடிமை உரிமைக் கதாநாயகர்களாக இருப்பது என்ற எண்ணத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு, அவர்கள் மருத்துவத்
துறையில் முன்னோடிகளாக தங்களைக் காண்கிறார்கள், தேவைப்படும் நோயாளிகளுக்குத் தேவையான மருத்துவப் பராமரிப்பை வழங்குகிறார்கள்.
இருப்பினும், ஆரோக்கியமான பிறப்புறுப்புகளை அறுவை சிகிச்சை மூலம் அழிப்பது, லோபோடோமிக்கு இணையான அல்லது அதைவிடப் பெரிய குற்றமாக
வரலாற்றில் இடம்பெறும் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம். மேலும், அந்தக் கொடூரர்கள் தங்கள் நியாயமான தண்டனையிலிருந்து தப்பிக்கக் கூடாது!