హెచ్చరిక: కొన్ని చిత్రాలు సున్నితమైన మనస్తత్వం ఉన్నవారికి అనుచితంగా ఉండవచ్చు.
లీక్ అయిన WPATH పత్రాల గురించి కార్యక్రమంలో ఇప్పటికే చెప్పినట్లుగా, జెండర్ డైస్ఫోరియా అని పిలవబడే
సమస్యతో బాధపడుతున్న వ్యక్తులపై జననేంద్రియ శస్త్రచికిత్సలు చేయడంలో మొత్తం వైద్య సంఘాలు నిమగ్నమై ఉన్నాయి.
ఈ వ్యక్తులు తమ శరీరాలలో అసౌకర్యంగా భావిస్తారు మరియు తరచుగా మానసిక సమస్యలతో బాధపడతారు – వారి ఆచరణాత్మక అనుభవం ఆధారంగా
WPATH వైద్యులు మరియు థెరపిస్టులు దీనిని ఈ విధంగా వివరిస్తారు.
మరియు వెంటనే, వారు తమ రోగులకు వివిధ లింగ మార్పిడి శస్త్రచికిత్సల ద్వారా "మద్దతు" ఇస్తారు, వీటిలో కృత్రిమంగా లైంగిక
అవయవాలను సృష్టించడం , గర్భాశయాన్ని తొలగించడం , మరియు "టాప్ సర్జరీ", అంటే స్త్రీ రొమ్ములను తొలగించడం వంటివి ఉన్నాయి.
కానీ మానసిక అనారోగ్యంతో బాధపడుతున్న వారికి అటువంటి అక్షరాలా తీవ్రమైన జోక్యాలు నిజంగా ప్రయోజనకరంగా మరియు ప్రభావవంతంగా ఉంటాయా?
లేదా తీవ్రమైన ఆందోళనకు కారణం ఉందా? గత ఉదాహరణల నుండి మనం నేర్చుకుందాం:
లోబోటమీ చరిత్రపై
20వ శతాబ్దం మధ్యలో, వైద్య ప్రపంచం మానసిక అనారోగ్యానికి లోబోటమీ అత్యంత ప్రభావవంతమైన మరియు మానవీయ చికిత్స అని విస్తృతంగా నమ్మింది.
సాంప్రదాయ పద్ధతిలో, తలపై రెండు వైపులా ఒక రంధ్రం తొలిచి, ఆపై ఒక పదునైనది కాని పరికరాన్ని అందులోకి చొప్పించి, దానితో వంపు ఆకారంలో
తిప్పడం ద్వారా మెదడులోని గణనీయమైన భాగాన్ని నాశనం చేస్తారు.
మరొక పద్ధతిలో, కంటికి, మెదడుకు మధ్య ఉన్న పలుచని భాగాన్ని దాటుతూ, కంటి గుంట ద్వారా మెదడులోకి ఒక శస్త్రచికిత్స
పరికరాన్ని చొప్పించి, దానిని వంపు ఆకారంలో కదిలిస్తారు.
హైకో షోనింగ్ తన 'గేమ్ ఓవర్' పుస్తకంలో డేవిసన్ మరియు నీల్‌లను ఉటంకించారు.
1941లో, న్యూయార్క్ టైమ్స్ ఇలా వివరించింది: "కొత్త మెదడు శస్త్రచికిత్స వల్ల లోబోటమీ రోగుల నుండి (...) ఆందోళనలు,
హింసించబడుతున్నామనే భావాలు, ఆత్మహత్య ప్రవృత్తులు, వ్యామోహాలు, నిర్ణయం తీసుకోలేని స్థితి మరియు నరాల ఉద్రిక్తత
వంటివి అక్షరాలా వారి తలల నుండి కత్తితో కోసివేయబడుతున్నాయి."
శస్త్రచికిత్స ద్వారా చేసిన క్రూరమైన విచ్ఛిన్నం గురించి ప్రస్తావించలేదు.
"(...) మానసిక వైద్యశాలలలో ఉన్న వ్యక్తులను లాబోటమీ మొదట ప్రశాంతంగా మార్చింది (...)", అని చెప్పిన స్కోనింగ్, ఆ
క్రూరమైన శస్త్రచికిత్సకు మొదట్లో అద్భుత ఔషధం అనే ముసుగు ఎలా తగిలిందో ఉటంకిస్తూ కొనసాగిస్తాడు.
స్పష్టమైన ప్రమాదాలు మరియు వినాశకరమైన దుష్ప్రభావాలు ఉన్నప్పటికీ, వైద్య రంగం డిప్రెషన్, అబ్సెసివ్-కంపల్సివ్ డిజార్డర్,
ఎపిలెప్సీ మరియు స్కిజోఫ్రేనియా వంటి వివిధ మానసిక రుగ్మతలకు చికిత్సగా లోబోటమీ పద్ధతిని త్వరగా స్వీకరించింది.
లోబోటోమిస్టులు, అంటే ఈ శస్త్రచికిత్స చేసిన వైద్యులు, తక్కువగా చూడబడలేదు, కానీ చాలా మందిలో గొప్ప పేరును సంపాదించుకున్నారు.
లోబోటమీని కనుగొన్న ఆంటోనియో మోనిజ్, వైద్య రంగానికి చేసిన సేవకు గాను 1949లో నోబెల్ బహుమతిని అందుకున్నారు.
యునైటెడ్ స్టేట్స్‌లో ఈ ప్రక్రియను ప్రాచుర్యంలోకి తెచ్చిన వాల్టర్ ఫ్రీమాన్ మరియు జేమ్స్ వాట్స్‌లకు, అమెరికన్ మెడికల్ అసోసియేషన్
(AMA) వార్షిక సమావేశాలలో ఘనంగా స్వాగతం పలికారు. అక్కడ వారు తమ ప్రదర్శనల ద్వారా మెదడును
వికలాంగురపరిచే తమ ప్రక్రియల గురించి సమాచారాన్ని అందించారు.
పీటర్ బ్రెగిన్ ప్రకారం, ఫ్రీమాన్ ఇలా అన్నట్లుగా ఉటంకించబడింది:
"సైకోసర్జరీ ఊహలను భగ్నం చేయడం, భావోద్వేగాలను మందగింపజేయడం, అమూర్తమైన ఆలోచనను నాశనం చేయడం, మరియు రోబోట్ లాంటి, నియంత్రించగలిగే
వ్యక్తిని సృష్టించడం ద్వారా తన విజయాన్ని సాధిస్తుంది."
ఆ సమయంలో తోటి వైద్యులను విమర్శించడం అనైతికంగా పరిగణించబడినందున, ప్రతిష్టాత్మక న్యూ ఇంగ్లాండ్ జర్నల్
ఆఫ్ మెడిసిన్ ఈ ప్రక్రియకు శాస్త్రీయ ఆమోదం తెలిపింది:
ఆ ఆపరేషన్ "(...) పటిష్టమైన శారీరక పరిశీలనలపై ఆధారపడి" జరిగిందని పేర్కొంటూ ఒక వ్యాసం ప్రచురించబడింది.
ట్యాబ్లాయిడ్ పత్రికలు కూడా ఒక నిర్ణయాత్మక పాత్ర పోషించాయి.
తర్వాతి ఐదేళ్లలో, రీడర్స్ డైజెస్ట్, టైమ్ మరియు న్యూస్‌వీక్ వంటి అమెరికాలోని ప్రముఖ
ప్రచురణలలో లోబోటమీ గురించి తరచుగా ప్రచురించబడింది.
నివేదికలు సాధారణంగా సానుకూలంగా ఉన్నాయి మరియు ఆ ప్రక్రియ యొక్క అమానవీయ వాస్తవికతను తక్కువ చేసి చూపాయి.
అమెరికన్ సైకియాట్రిక్ అసోసియేషన్ (APA) మరియు అమెరికన్ మెడికల్ అసోసియేషన్ (AMA) సహా ప్రధాన అమెరికన్ వైద్య
సంఘాలలో ఏదీ ఈ ప్రక్రియకు వ్యతిరేకంగా అధికారికంగా మాట్లాడలేదు.
నిరాశకు గురైన రోగులు మరియు వారి కుటుంబాలు ఈ వ్యాసాలు చదివిన తర్వాత లోబోటమీల కోసం అభ్యర్థించారు.
ఆ సమయంలో మానసిక వైద్యశాలల పరిస్థితులు దయనీయంగా ఉండేవి, మరియు ఇన్సులిన్ కోమా థెరపీ మరియు ఎలక్ట్రోకన్వల్సివ్
థెరపీ వంటి ప్రత్యామ్నాయ చికిత్సా పద్ధతులు కూడా కఠినంగా మరియు తరచుగా హింసాత్మకంగా ఉండేవి.
ఇది లోబోటమీ యొక్క అనాగరిక స్వభావం మరియు దానితో సంబంధం ఉన్న దుష్ప్రభావాల పట్ల
తీవ్రమైన, ఉద్దేశపూర్వకమైన అంధత్వానికి దారితీసింది.
ఈ ప్రక్రియ తరచుగా రోగులను "శస్త్రచికిత్స ద్వారా కలిగించబడిన బాల్యం" అనే స్థితిలోకి నెట్టివేసేది.
ఫ్రీమాన్ "ట్రాన్స్‌ఆర్బిటల్ లాబోటమీ"ని కనుగొన్నారు, దీనిలో ఐస్ పిక్ లాంటి శస్త్రచికిత్స పరికరాన్ని రోగి
కంటి సొక్ట్ ద్వారా మెదడులోకి సుత్తితో కొట్టి దిగిస్తారు.
తన రోగులు సంస్థ నుండి బయటకు వెళ్ళి, ఇంట్లో ఒక అనారోగ్యుడు లేదా పెంపుడు జంతువు స్థాయిలో సంరక్షణ
పొందగలిగితే, అతను తన చికిత్స విజయవంతమైనట్లుగా భావించేవాడు.
ఈ ప్రక్రియను ఎంత త్వరగా చేస్తే అంత మంచి ఫలితం వస్తుందని ఆయన గట్టిగా నమ్మేవారు, మరియు కేవలం తేలికపాటి మానసిక
అనారోగ్యాలతో బాధపడుతున్న వారికి ఈ శస్త్రచికిత్సను మొదటి చికిత్సా ఎంపికగా పరిగణించాలని ఆయన వాదించారు.
అయితే, ఆ సందేహాస్పదమైన విజయ కొలమానం ఫలించలేదు: కొంతమంది రోగులు శాశ్వతంగా వికలాంగులుగా
మిగిలిపోయారు మరియు సుమారు 15% మంది మరణించారు.
ఫ్రీమాన్ రోగులలో అత్యంత అదృష్టవంతులు మాత్రమే సాపేక్షంగా స్వతంత్ర జీవితాలు గడిపారు మరియు తక్కువ నైపుణ్యం అవసరమైన
ఉద్యోగాలు చేపట్టగలిగారు, కానీ చాలామంది అంత అదృష్టవంతులు కారు.
చాలా మంది వారి దీర్ఘకాలిక జ్ఞాపకశక్తిని కోల్పోయి, చాలా సాధారణ పనులను కూడా చేయడానికి ఇబ్బంది
పడ్డారు. చాలా మంది జీవితాంతం వికలాంగులుగా మిగిలిపోయారు.
ఫ్రీమాన్ చేసిన అత్యంత ఘోరమైన నేరం ఏమిటంటే, అతను పిల్లలపై ట్రాన్స్‌ఆర్బిటల్ లాబోటమీలు చేశాడు, మొత్తం
19 మందిపై. వీటిలో 11 కేసులను అతను తన 'సైకసర్జరీ' పుస్తకం యొక్క 1950 సంచికలో వివరించాడు.
చివరి బిడ్డ వయసు కేవలం నాలుగు సంవత్సరాలు మాత్రమే. 11 మంది పిల్లలలో ఇద్దరు సెరిబ్రల్ హెమరేజ్‌లతో మరణించారు.
న్యూయార్క్ టైమ్స్ తన రిపోర్టింగ్‌లో "ఇప్పుడు శస్త్రచికిత్స నిపుణులు మెదడు శస్త్రచికిత్స గురించి, అపెండిక్స్ తొలగించడం
గురించి ఎంత చింతిస్తారో అంతే చింతిస్తున్నారు" అని పేర్కొన్న తర్వాతే, ఈ ప్రక్రియకు తీవ్రమైన వ్యతిరేకత ఏర్పడటం ప్రారంభమైంది.
మానసిక వైద్యశాలలలోని రోగులలో, మొదట ప్రశాంతపడిన వారు, "(...) ఆ తర్వాత మరింత మందబుద్ధిగా, ఉదాసీనంగా మారి చనిపోయారు" .
చివరగా విమర్శకులు, చాలా మంది రోగులు ఎదుర్కొన్న తీవ్రమైన దుష్ప్రభావాలను ఎత్తి చూపారు, విజయాన్ని కొలవడానికి ఉపయోగించిన
ప్రమాణాల గురించి ఆందోళన వ్యక్తం చేశారు, మరియు సర్జన్లు ముందస్తు మానసిక మూల్యాంకనం లేకుండా
ఈ ప్రక్రియలను నిర్వహిస్తున్నారని ఆరోపించారు.
అయితే, మానవత్వంతో కూడిన చికిత్సా ప్రత్యామ్నాయాలు లేకపోవడం – లేదా చెప్పాలంటే ఆ పద్ధతిలోని క్రూరత్వాన్ని గుడ్డిగా
విస్మరించడం – మానసిక వైద్యులను మరియు కుటుంబాలను అయినప్పటికీ అలాంటి నిరాశాజనకమైన చర్యలకు పాల్పడేలా చేసింది.
1950లలో క్లోర్‌ప్రోమాజిన్ అనే మందును కనుగొనడంతోనే లోబోటమీలో తీవ్రమైన తగ్గుదల మొదలైంది.
తన పుస్తకంలో, హీకో షోనింగ్ ఐస్ పిక్ వ్యక్తిత్వ విధ్వంసం గురించి కూడా మాట్లాడేంత దూరం వెళ్ళాడు.
షోనింగ్ ప్రకారం, 1936 మరియు 1978 మధ్య USAలో సుమారు 35,000 మంది లొబోటమీ వల్ల వికృతీకరణకు గురయ్యారు.
ప్రపంచవ్యాప్తంగా, బాధితుల సంఖ్య సుమారు పది లక్షలుగా అంచనా వేయబడింది.
మరియు జైళ్లలో అయినా లేదా అప్పటి వ్యవస్థను విమర్శించే పౌర అవిధేయతకు వ్యతిరేకంగా అయినా, ప్రతిఘటనను బద్దలు
కొట్టడానికి అటువంటి పద్ధతులను ఉపయోగించడం అసాధారణమేమీ కాదు.
మానసిక రుగ్మతలతో బాధపడుతున్న వ్యక్తుల చికిత్సలో దీనిని ఉపయోగించడంతో పాటు, ప్రారంభం నుండే మెదడు శస్త్రచికిత్స
ద్వారా సామాజిక సమస్యలను పరిష్కరించడానికి ప్రయత్నాలు జరిగాయి.
సంఘటిత నేరాలకు సైకోసర్జరీ యొక్క అసలు వాడకం ఇక్కడే మొదలవుతుంది.
20వ శతాబ్దం ప్రారంభంలో, ఒక బ్రిటిష్ వైద్యుడు బ్రెయిన్ సర్జరీ ద్వారా గని కార్మికుల సమ్మె
చేసే ఇచ్ఛను తొలగించాలని ఇప్పటికే సూచించాడు (...).
ఐస్ పిక్ పద్ధతికి అదనంగా (...), ఇప్పుడు అనేక రకాల మరింత మెరుగైన మానసిక శస్త్రచికిత్స పద్ధతులు ఉన్నాయి.
(...) ఈ పరిణామాలపై ఇప్పటికీ పని జరుగుతోంది మరియు ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఈ రోజు ఉపయోగించబడుతున్నాయి.
అన్ని పద్ధతులకూ ఒకే ఒక ఉమ్మడి లక్షణం ఉంది: అవి మెదడులోని భాగాలను శాశ్వతంగా నాశనం చేస్తాయి.
సామాజిక చికిత్సా ప్రయోజనాల కోసం ఇది ఇప్పుడు నిరుపయోగమని నిరూపించబడినప్పటికీ,
సైకోసర్జరీ ఇప్పటికీ చాలా ప్రజాదరణ పొంది ఉంది.
జననేంద్రియ శస్త్రచికిత్స యొక్క ప్రస్తుత స్థితి
వైద్య సంఘాలు ఫ్రీమాన్ యొక్క అనాగరిక పద్ధతిని శాస్త్రీయంగా చెల్లుబాటు అవుతుందని ప్రకటించిన కేవలం ఆ
వాస్తవమే అత్యున్నత స్థాయిలో నేరపూరిత నిర్లక్ష్యానికి మరియు నేరపూరిత శక్తికి నిదర్శనం.
లోబోటమీ అని పిలువబడే ఈ క్రూరమైన శస్త్రచికిత్స పద్ధతుల చరిత్ర, వైద్య ప్రపంచానికి ఒక హెచ్చరికగా, అమానవీయ
ఉదాహరణగా నిలిచి ఉండాల్సింది. కానీ అది దానికి చాలా దూరంగా ఉంది!
కేవలం సుమారు 70 సంవత్సరాల తర్వాత, మరో విపత్తు పొంచి ఉంది.
ఒక కాలిఫోర్నియా థెరపిస్ట్, తన మానసిక అనారోగ్యంతో బాధపడుతున్న రోగుల కోసం శస్త్రచికిత్స ద్వారా వృషణాలను తొలగించడం యొక్క
"అద్భుతమైన స్వస్థత శక్తి" గురించి WPATH ఫోరమ్‌లో తన సహోద్యోగులకు చెబుతుంది. ఈ విధంగా వారు "భావోద్వేగ పునరుద్ధరణ
మార్గంలో" పెట్టబడ్డారని మరియు బహుశా ఆ తర్వాత ఎప్పటికీ సంతోషంగా జీవించారని ఆమె తెలియజేసింది.
WPATH లింగ శస్త్రవైద్యులు, వారికి ముందున్న లోబోటమైస్టుల వలె, ఒక శస్త్రచికిత్సను సాధారణ వైద్య పద్ధతిలో
ప్రవేశపెట్టే ముందు అది సురక్షితమైనదిగా మరియు ప్రయోజనకరమైనదిగా నిరూపించబడాలనే నైతిక అవసరాన్ని తప్పించుకుంటారు.
లింగ శస్త్రచికిత్సపై ఉన్న కొన్ని దీర్ఘకాలిక అధ్యయనాలు, సామాజిక పనితీరులో గణనీయమైన లోపాలు, ఆ తర్వాత అధిక మానసిక అనారోగ్య
రేట్లు, మరియు ఆత్మహత్య ప్రమాదం పెరగడాన్ని చూపిస్తున్నాయి.
అయినప్పటికీ, మునుపటిలాగే, అంటే APA మరియు AMA వంటి సంస్థలే, WPATH శస్త్రవైద్యులచే మైనర్లు మరియు మానసిక అనారోగ్యంతో
బాధపడుతున్న పెద్దల జననేంద్రియాల విచ్ఛిన్నం కోసం వాదిస్తున్నాయి.
ఈ రెండు చారిత్రక కుంభకోణాలలో, బాధితులలో అధిక భాగం మైనర్లు లేదా మానసిక అనారోగ్యంతో బాధపడుతున్నవారు, లేదా ఈ రెండూ
కలిగినవారు, మరియు నిర్వహించిన శస్త్రచికిత్సల ఫలితంగా శాశ్వతమైన వికృతి మరియు వైకల్యం సంభవించాయి.
అత్యుత్తమ పరిస్థితిలో, యోని పునర్నిర్మాణ శస్త్రచికిత్స (వజైనోప్లాస్టీ) చేయించుకున్న పురుష రోగులకు,
వారి జీవితాంతం విస్తరించాల్సిన ఒక కుహరంతో పాటు, తీవ్రంగా తగ్గిన లైంగిక పనితీరు కూడా మిగిలిపోతుంది.
నిరుపేదలు రక్తంతో నిండిన గర్భాశయ నాళాలు, మూత్ర విసర్జనలో సమస్యలు మరియు ఫిస్టులాల వంటి తీవ్రమైన సమస్యలతో బాధపడుతున్నారు.
మానసిక ఆరోగ్య సంక్షోభ సమయంలో యోని మార్పిడి శస్త్రచికిత్స చేయించుకున్న, తిరిగి పురుషుడిగా మారిన రిచీ హెర్రన్, ఆ
ఆపరేషన్ తర్వాత తన జీవితాన్ని ఒక సజీవ పీడకలగా వర్ణించారు.
"ఈ బాధతో గౌరవంగా బతకలేను," అని నిరంతర నొప్పి, తిమ్మిర్లు మరియు మూత్ర నాళ సమస్యలతో బాధపడుతున్న, ఈ రోజు
వైద్య దురాగతానికి బలి అయిన 32 ఏళ్ల బాధితురాలు అన్నారు.
లోబోటమీ మరియు జననేంద్రియ శస్త్రచికిత్స యొక్క పోలిక
చాలా మంది రోగులు సమస్యలతో బాధపడుతున్నప్పటికీ మరియు గణనీయమైన మానసిక, సంబంధాల కష్టాలను ఎదుర్కొంటున్నప్పటికీ,
వారి జననేంద్రియ శస్త్రచికిత్స ఫలితాలతో వారు సంతృప్తిగా ఉన్నారని బహిరంగంగా వారికి అబద్ధాలు చెబుతారు.
దీనితో పోలిస్తే, శస్త్రచికిత్స వల్ల కలిగిన భారీ వినాశకరమైన పరిణామాలకు అతీతంగా, అనేక కుటుంబాలు తమ బంధువులకు సహాయం చేసినందుకు
గతంలో డాక్టర్ ఫ్రీమాన్‌కు హృదయపూర్వకంగా కృతజ్ఞతలు తెలిపాయి.
అప్పుడు కూడా ఇప్పుడు కూడా, ఇది ఒకరకమైన స్వీయ-వంచనను సూచిస్తుంది లేదా, డచ్ పరిశోధకులు భయపడే
విధంగా, "కోరికల ఆలోచనల వల్ల వక్రీకరించబడిన ఆనందం".
తమ ప్రియమైన వారి లోబోటమీకి సమ్మతించిన కుటుంబాలు, అది సరైన నిర్ణయమే అని నమ్మకాన్ని పట్టుకుని
వేలాడటానికి సహజంగానే ఒక ప్రేరణను కలిగి ఉంటాయి.
అలా చేయడంలో, ఇది నిజం కాదనడానికి స్పష్టమైన సంకేతాలు ఉద్దేశపూర్వకంగా విస్మరించబడతాయి.
ఈ రోజు చాలా మంది కౌమారదశలో ఉన్నవారు లేదా వారి తల్లిదండ్రులు, అలాగే ప్రభావితమైన పెద్దలు,
ఇలాంటి అంతర్గత సంఘర్షణను ఎదుర్కొంటుండవచ్చు.
లింగంపై జరిగే ఈ హడావిడి రాజకీయాలతో తీవ్రంగా ముడిపడిపోవడానికి ముందు ఉన్న అందుబాటులో ఉన్న అన్ని ఆధారాలు సూచిస్తున్నదేమిటంటే,
బాల్యం తర్వాత చాలా మంది తమ లింగంతో సర్దుకుపోతారు.
దురదృష్టవశాత్తు, యువత యొక్క సహజమైన అభివృద్ధి నాశనం చేయబడిన సామాజిక పునాదిపై ఆధారపడి ఉంది.
తన గుర్తింపు కోసం చేసే పూర్తిగా సహజమైన అన్వేషణ, అసంతృప్తి మరియు ఆత్మసందేహంతో కూడినది,
ఉద్దేశపూర్వకంగా ఒక లింగ వ్యాఖ్యాన అధికారానికి లోను చేయబడుతుంది.
మన కాలంలోని పిల్లలలోకి చొరబాటు జరుగుతోంది. నర్సరీ నుండే, వారి లింగం గురించి ప్రశ్నించుకోవడానికి వారిని ప్రోత్సహిస్తున్నారు.
పాఠశాల పాఠాలలో, యుక్తవయస్సు అనే పూర్తిగా సహజమైన అభివృద్ధి ప్రక్రియను ఉద్దేశపూర్వకంగా తప్పుగా అర్థం
చేసుకుంటారు. అంటే, ఒకరు తప్పు శరీరంలో పుట్టి ఉండవచ్చని మరియు వేరే లింగాన్ని ఎంచుకోవడం ఒక సమస్య కాదని.
ఇది లింగ సిద్ధాంతానికి మరియు WPATHకు సరిగ్గా వత్తాసు పలుకుతుంది.
కుటుంబాల విచ్ఛిన్నం మరియు విధ్వంసం తరచుగా అదనపు బాధకు కారణమవుతాయి.
యువ తరం వారి అభివృద్ధి పూర్తయ్యే వరకు ఓపికగా, ప్రశాంతంగా వేచి ఉండటానికి బదులుగా, WPATH సభ్యులు బాధ్యతారహితంగా శస్త్రచికిత్స
జోక్యాన్ని ఏకైక చికిత్సా మార్గంగా సమర్థిస్తున్నారు, ఇది మైనర్ల కోసం మరియు తీవ్రమైన మానసిక
అనారోగ్యంతో బాధపడుతున్న వారి కోసం కూడా వర్తిస్తుంది.
అచ్చం అలాగే, మానసిక సంస్థలలోని పేద, దుఃఖిత ఆత్మలకు లోబోటమీయే ఏకైక ఆశ అని ఫ్రీమాన్ మరియు అతని సహచరులు అప్పుడు వాదించారు.
అప్పుడు ఇప్పుడులాగే: ఒక నష్టపరిహారం లేని విచ్ఛిన్నం!
ముగింపు 1967లో అతని చివరి రోగి మెదడులో రక్తస్రావంతో మరణించిన తర్వాత, అపఖ్యాతి పాలైన వాల్టర్
ఫ్రీమాన్ యొక్క ఆసుపత్రి లైసెన్సును రద్దు చేశారు.
ఆయన తన మిగిలిన రోజులను యునైటెడ్ స్టేట్స్ అంతటా ప్రయాణిస్తూ, తన రోగులను మరియు వారి కుటుంబాలను వెతుకుతూ, తనకు ఇష్టమైన ఆ ప్రక్రియ
వారికి హాని చేయకుండా సహాయపడిందనడానికి సాక్ష్యాలను వెతికారు.
ఫ్రీమాన్ తనను తాను తీవ్ర మానసిక అనారోగ్యంతో బాధపడుతున్న వారికి "రక్షకుడిగా" భావించుకున్నాడు
మరియు నిరాశలో ఉన్నవారికి ఆశను ఇస్తున్నానని నమ్మాడు.
తన కెరీర్ పరాకాష్టలో ఉన్నప్పుడు, తన అద్భుత స్వస్థత ఒక రోజు దూషించబడుతుందని, ఒక
దురాగతంగా పరిగణించబడుతుందని అతను ఎన్నడూ ఊహించలేదు.
WPATH మరియు దాని సభ్యులకు కూడా ఇదే వర్తిస్తుంది.
అణగారిన వర్గాల కోసం పోరాడే పౌర హక్కుల వీరులుగా ఉండాలనే ఆలోచనతో స్ఫూర్తి పొంది, అవసరమైన రోగులకు తగిన వైద్య సంరక్షణను
అందిస్తూ, వైద్య రంగంలో తాము మార్గదర్శకులమని వారు భావిస్తున్నారు.
అయితే, ఆరోగ్యకరమైన జననేంద్రియాలను శస్త్రచికిత్స ద్వారా నాశనం చేయడం అనేది లోబోటమీ అంతటి లేదా అంతకంటే పెద్ద
నేరంగా చరిత్రలో నిలిచిపోతుందని మేము నమ్ముతున్నాము. మరియు ఆ కసాయిలకు వారి న్యాయమైన శిక్ష తప్పించుకోకూడదు!