Babala: Ang ilang mga larawan ay maaaring hindi angkop para sa mga may mahinang sikmura.
Tulad ng nabanggit na sa programa tungkol sa mga tumagas na dokumento ng WPATH , ang buong mga medikal na
asosasyon ay abala sa pagsasagawa ng operasyon sa ari ng mga taong nakararanas ng tinatawag na gender dysphoria.
Ang mga taong ito ay nakararamdam ng hindi komportable sa kanilang mga katawan at madalas na nakararanas ng mga suliraning
sikolohikal – ganito ito inilalarawan ng mga doktor at therapist ng WPATH batay sa kanilang praktikal na karanasan.
At agad nilang sinusuportahan ang kanilang mga pasyente sa iba't ibang operasyon ng pagbabago ng kasarian, kabilang ang
artipisyal na paglikha ng mga ari , pagtanggal ng matris , at "top surgery," ibig sabihin, pagtanggal ng mga suso ng babae .
Ngunit ang mga ganitong literal na matinding interbensyon ba ay tunay na kapaki-pakinabang at epektibo
para sa mga taong nagdurusa sa sakit sa pag-iisip?
O may dahilan ba para sa seryosong pag-aalala? Matuto tayo mula sa mga nakaraang halimbawa:
Sa kasaysayan ng lobotomia
Sa kalagitnaan ng ika-20 siglo, malawakang pinaniniwalaan sa mundo ng medisina na ang lobotomy ang
pinakaepektibo at makataong paggamot para sa sakit sa pag-iisip.
Sa karaniwang pamamaraan, binubutas ang ulo sa magkabilang gilid, pagkatapos ay ipinapasok ang isang matabang
kasangkapan at ginagamit ito upang gumawa ng paikot na pag-ikot na hugis arko, na sumisira ng malaking bahagi ng utak.
Ang isa pang paraan ay kinapapalooban ng pagpasok ng isang kirurhikong aparato sa lukab ng mata papunta sa utak
sa pamamagitan ng manipis na estruktura na naghihiwalay sa mata at utak, at paggalaw nito sa hugis-arko.
Si Davison at si Neale ay binanggit ni Heiko Schöning sa kanyang aklat na Game Over.
Noong 1941, inilarawan ng The New York Times kung paano literal na tinatanggal sa ulo gamit ang kutsilyo, sa pamamagitan ng isang
bagong operasyon sa utak, ang mga alalahanin, kompleks ng pag-uusig, tendensiyang magpakamatay, mga
obsesyon, kawalan ng tiyak na pasya, at tensiyong nerbiyos ng mga pasyenteng sumasailalim sa lobotomy.
Hindi nabanggit ang kalupitan ng kirurhikong pagmumutilasyon.
Para sa "(...) lobotomy ay unang nagpahupa sa mga tao sa mga institusyong pangkaisipan (...)", nagpapatuloy si
Schöning, na binabanggit kung ano ang unang nagbigay sa brutal na operasyon ng anyo ng isang himalang lunas.
Sa kabila ng halatang panganib at nakapipinsalang mga epekto, mabilis na tinanggap ng komunidad medikal ang praktis ng
lobotomia bilang paggamot sa iba't ibang karamdaman sa pag-iisip, kabilang ang depresyon,
obsessive-compulsive disorder, epilepsy, at schizophrenia.
Ang mga lobotomista, ibig sabihin mga doktor na nagsagawa ng operasyong ito, ay hindi pinamaliit,
kundi nagtamasa ng mataas na reputasyon sa marami.
Si Antonio Moniz, ang imbentor ng lobotomy, ay ginawaran ng Nobel Prize noong 1949 para sa kanyang ambag sa medisina.
Si Walter Freeman at si James Watts, na nagpasikat ng pamamaraan sa Estados Unidos, ay mainit na tinanggap sa taunang pagpupulong
ng American Medical Association (AMA) , kung saan nagbigay sila ng impormasyon tungkol sa kanilang mga pamamaraan
ng pagmumutil sa utak sa pamamagitan ng mga eksibisyon.
Ayon kay Peter Breggin, iniulat na sinabi ni Freeman:
"Naiipagkaloob ng psychosurgery ang tagumpay nito sa pamamagitan ng pagwasak sa imahinasyon, pagpapahina ng
emosyon, pagwasak sa abstraktong pag-iisip, at paglikha ng isang parang robot, kontroladong indibidwal."
Dahil itinuturing noon na hindi etikal na punahin ang mga kapwa doktor, nagbigay ng siyentipikong bisa sa
pamamaraan ang prestihiyosong New England Journal of Medicine:
Ito ay naglathala ng isang artikulo na nagsasabing ang operasyon ay nakabatay "(...) sa
matibay na mga obserbasyong pisyolohikal".
Nagkaroon din ng napakahalagang papel ang tabloid na pamamahayag.
Sa susunod na limang taon, madalas na tinalakay ang lobotomy sa mga sikat na publikasyon sa Estados
Unidos tulad ng Reader's Digest, Time, at Newsweek.
Ang pag-uulat ay karaniwang positibo at pinaliit ang barbarikong katotohanan ng pamamaraan.
Walang alinman sa mga pangunahing medikal na asosasyon sa Amerika, kabilang ang American Psychiatric
Association (APA) at American Medical Association (AMA), ang opisyal na nagsalita laban sa pamamaraan.
Ang mga desperadong pasyente at ang kanilang mga pamilya ay humiling ng lobotomia matapos basahin ang mga artikulong ito.
Ang kalagayan sa mga institusyong pangkaisipan noon ay kakila-kilabot, at ang mga alternatibong paraan ng
paggamot tulad ng insulin coma therapy at electroconvulsive therapy ay mabagsik din at madalas na marahas.
Nagdulot ito ng matindi at sinadyang pagbulag sa barbarikong kalikasan ng lobotomy at sa mga kaugnay nitong epekto.
Ang pamamaraan ay madalas na inilalagay ang mga pasyente sa isang kalagayan ng "surgically induced childhood".
Freeman ang nag-imbento ng "transorbital lobotomy," kung saan isang instrumentong pang-opera na kahawig ng ice pick ang
binayo sa utak ng pasyente sa pamamagitan ng lagayan ng mata.
Itinuturing niyang matagumpay ang kanyang paggamot kung makakauwi ang kanyang mga pasyente sa institusyon at maalagaan sa bahay
"sa antas ng isang lokal na may kapansanan o alagang hayop."
Naniniwala rin siya na kapag mas maaga isinagawa ang pamamaraan, mas maganda ang kinalabasan, at iginiit na dapat
ituring ang operasyon bilang unang opsyon sa paggamot para sa mga taong may banayad na karamdaman sa pag-iisip.
Gayunpaman, hindi natupad ang kuwestiyonableng sukatan ng tagumpay: ang ilang pasyente ay nanatiling
permanenteng may kapansanan at mga 15% ang namatay.
Ang pinakamasuwerteng pasyente ni Freeman ay nagawang mamuhay nang medyo malaya at magtrabaho sa mga
trabahong hindi nangangailangan ng mataas na kasanayan, ngunit karamihan ay hindi ganoon kaswerte.
Marami ang nagkaroon ng pinsala sa kanilang pangmatagalang memorya at nahirapan kahit sa pinakasimpleng gawain.
Ilan sa kanila ang nanatiling may kapansanan habang buhay.
Ang pinakamalubhang krimen ni Freeman ay ang pagsasagawa niya ng transorbital lobotomy sa mga bata, labing-siyam sa
kabuuan, kung saan labing-isa rito ang inilarawan sa 1950 edisyon ng kaniyang aklat na Psychosurgery.
Ang bunsong anak ay apat na taong gulang lamang. Dalawa sa labing-isang anak ang namatay dahil sa pagdurugo sa utak.
Nang sinabi ng New York Times sa ulat nito na "hindi na gaanong nababahala ang mga siruhano sa operasyon sa utak
gaya ng sa pagtanggal ng appendix," doon lamang nagsimulang mabuo ang seryosong pagtutol sa pamamaraan.
Para sa mga pasyente sa mga institusyong pangkaisipan, na sa simula ay naging kalmado, "(...) pagkatapos ay
naging mas mabagal mag-isip, apatetiko at namatay" .
Sa wakas, itinuro ng mga kritiko ang mga seryosong epekto na naranasan ng maraming pasyente, nagpahayag ng pag-aalala tungkol
sa pamantayang ginamit upang sukatin ang tagumpay, at inakusahan ang mga siruhano ng pagsasagawa ng mga
pamamaraan nang walang paunang pagsusuring sikyatriko.
Gayunpaman, ang kakulangan ng mga makataong alternatibo sa paggamot – o mas tama, ang bulag na pagbalewala sa
kalupitan ng pamamaraan – ang nagtulak sa mga psychiatrist at pamilya na gumawa pa rin ng ganitong mga desperadong hakbang.
Noong dekada 1950, ang imbensyon lamang ng gamot na chlorpromazine ang nag-udyok ng biglaang pagbagsak ng lobotomy.
Sa kanyang aklat, umabot pa si Heiko Schöning sa pagtalakay ng pagkasira ng personalidad gamit ang ice pick.
Ayon kay Schöning, tinatayang 35,000 katao ang napinsala sa pamamagitan ng lobotomy
sa Estados Unidos mula 1936 hanggang 1978.
Sa buong mundo, tinatayang nasa isang milyon ang bilang ng mga biktima.
At hindi bihira na gamitin ang mga ganitong pamamaraan upang sirain ang pagtutol, maging sa mga bilangguan o laban sa sibil na
pagsuway, ibig sabihin, ang mga kritiko ng umiiral na sistema.
Bukod sa paggamit nito sa paggamot ng mga taong may karamdaman sa pag-iisip, mula pa sa simula ay may mga pagsisikap na lutasin ang
mga suliraning panlipunan sa pamamagitan ng operasyon sa utak.
Dito nagsisimula ang aktwal na paggamit ng psychosurgery para sa organisadong krimen.
Sa simula ng ika-20 siglo, isang doktor na Briton ang nagmungkahi nang alisin ang kagustuhan ng mga minero
na magwelga sa pamamagitan ng operasyon sa utak (...).
Bilang karagdagan sa pamamaraang ice pick (...), mayroon na ngayon iba't ibang mas sopistikadong mga pamamaraan sa psychosurgery.
(…) Ang mga pag-unlad na ito ay patuloy pa ring pinagtratrabahuhan at ginagamit sa buong mundo hanggang ngayon.
Lahat ng mga pamamaraan ay may isang bagay na pareho: tuluyang sinisira nila ang ilang bahagi ng utak.
Nananatiling lubos na popular ang psychosurgery, sa kabila ng napatunayang kawalan nito ng
silbi para sa layunin ng terapiyang panlipunan.
Ang kasalukuyang kalagayan ng operasyon sa ari
Ang simpleng katotohanang idineklara ng mga medikal na asosasyon na siyentipikong wasto ang barbarikong pamamaraan
ni Freeman ay nagpapakita ng pinakamataas na antas ng kriminal na kapabayaan at kriminal na sigla.
Ang kasaysayan ng mga malupit na kirurhikal na pamamaraan na kilala bilang lobotomy ay dapat sana'y
nagsilbing babala at di-makataong halimbawa sa mundo ng medisina. Ngunit malayo ito rito!
Mga 70 taon lamang ang nakalipas, muling nagbabanta ang isa pang sakuna.
Isang therapistang taga-California ang nagsabi sa kanyang mga kasamahan sa forum ng WPATH tungkol sa "kamangha-manghang
kapangyarihan ng paggaling" ng kirurhikong kastrasyon para sa kanyang mga pasyenteng may sakit sa pag-iisip, na sa
gayon ay naihatid sa "daan patungo sa emosyonal na paggaling" at marahil ay namuhay nang masaya magpakailanman.
Tulad ng mga lobotomista noon, iniiwasan ng mga siruhano sa kasarian ng WPATH ang etikal na kinakailangan na patunayan munang
ligtas at kapaki-pakinabang ang isang kirurhikong pamamaraan bago ito ipakilala sa pangkalahatang medikal na praktis.
Ang ilang pangmatagalang pag-aaral tungkol sa operasyon sa ari ay nagpapakita ng makabuluhang paghina sa pakikisama sa
lipunan, mataas na antas ng sakit sa pag-iisip pagkatapos nito, at mas mataas na panganib ng pagpapakamatay.
Gayunpaman, ang parehong mga organisasyon gaya ng dati, ibig sabihin mga asosasyon tulad ng APA at AMA , ay patuloy na
nagsusulong ng genital mutilation sa mga menor de edad at sa mga may sakit sa pag-iisip na
matatanda na isinasagawa ng mga siruhano ng WPATH.
Sa parehong makasaysayang iskandalo, ang karamihan sa mga biktima ay alinman sa mga menor de edad o may sakit sa
pag-iisip, o pareho, at ang mga isinagawang operasyon ay nagdulot ng permanenteng pagkasira ng anyo at kapansanan.
Sa pinakamainam na sitwasyon, ang mga lalaking pasyente na sumailalim sa kirurhikong rekonstruksiyon ng puki (vaginoplasty)
ay naiwan na may isang lukab na kailangang palawakin habang buhay, pati na rin ang
matinding pagbawas sa kanilang kakayahang sekswal.
Ang mga hindi gaanong masuwerte ay nakararanas ng malulubhang komplikasyon tulad ng mga pelvis na
puno ng dugo, problema sa pag-ihi, at mga fistula.
Si Ritchie Herron, isang lalaking nag-de-transition na sumailalim sa vaginoplasty habang nasa krisis sa kalusugang
pangkaisipan, ay inilarawan ang kanyang buhay pagkatapos ng operasyon bilang isang bangungot na nabubuhay.
"Hindi ka maaaring mabuhay nang marangal nang ganito," sabi ng 32-anyos na biktima ng medikal na krimen
ngayong araw, na nakararanas ng patuloy na pananakit, pamamanhid, at mga karamdaman sa daanan ng ihi.
Isang paghahambing ng lobotomia at operasyon sa ari
Bagaman maraming pasyente ang pinahihirapan ng mga komplikasyon at nakararanas ng malaking suliraning sikolohikal at sa
relasyon, sinisinungalingan sila ng publiko at sinasabihan na sila ay nasisiyahan sa resulta ng kanilang operasyon sa ari.
Sa paghahambing, maraming pamilya noon ay taos-pusong nagpapasalamat kay Dr. Freeman sa pagtulong sa
kanilang mga kamag-anak, sa kabila ng napakalaking mapaminsalang mga kahihinatnan na dulot ng operasyon.
Noon man o ngayon, ipinahihiwatig nito ang isang tiyak na antas ng panlilinlang sa sarili o, ayon sa mga mananaliksik sa Olanda,
"kaligayahan na baluktot dahil sa pag-iisip na umaasa sa nais".
Ang mga pamilyang pumayag sa lobotomy ng isang mahal sa buhay ay likas na may motibasyon na
manatili sa paniniwalang ito ang tamang desisyon.
Sa paggawa nito, sinadyang hindi pinapansin ang mga halatang palatandaan na hindi ito ang kaso.
Maraming kabataan o ang kanilang mga magulang, pati na rin ang mga matatandang apektado, ay maaaring
humaharap ngayon sa katulad na panloob na pakikibaka.
Lahat ng magagamit na ebidensya bago naging lubhang politikal ang "gender hype" ay nagpapahiwatig na ang
karamihan sa mga menor de edad ay nakakapag-ayon sa kanilang kasarian pagkatapos ng pagbibinata.
Sa kasamaang palad, ang natural na pag-unlad ng mga kabataan ay nakasalig sa isang sirang pundasyong panlipunan.
Ang ganap na likas na paghahanap ng sariling pagkakakilanlan, na sinasamahan ng hindi kasiyahan at
pag-aalinlangan sa sarili, ay sinadyaang ilagay sa ilalim ng awtoridad ng interpretasyong pangkasarian.
Ang mga bata ng ating panahon ay iniinfiltrahan. Mula pa sa nursery school,
hinihikayat silang kwestyunin ang kanilang kasarian.
Sa mga aralin sa paaralan, sinadyang binibigyang-maling interpretasyon ang ganap na natural na proseso ng pag-unlad sa
pagbibinata at pagdadalaga. Ibig sabihin, maaaring ipinanganak ang isang tao sa maling katawan at
hindi ito problema kung pipiliin niyang ibang kasarian.
Ito ay direktang pumapabor sa ideolohiyang pangkasarian at sa WPATH.
Ang pagkasira at pagkawasak ng mga pamilya ay madalas na nagdudulot ng karagdagang pagdurusa.
Sa halip na maghintay nang matiyaga at kalmado hanggang sa maabot ng kabataang henerasyon ang katapusan ng kanilang pag-unlad,
hindi responsableng isinusulong ng mga miyembro ng WPATH ang interbensiyong kirurhiko bilang nag-iisang
opsyon sa paggamot, kahit para sa mga menor de edad at sa mga may malubhang karamdaman sa pag-iisip.
Katulad ng inangkin noon nina Freeman at ng kanyang mga kasamahan na ang lobotomy lamang ang tanging pag-asa para sa mga mahihirap
at malulungkot na kaluluwa sa mga institusyong pangkaisipan.
Noon man o ngayon: isang hindi na maaayos na pagkasira!
Konklusyon Matapos mamatay ang kanyang huling pasyente dahil sa pagdurugo sa utak noong 1967, binawi ang lisensya ni
Walter Freeman sa ospital dahil nahulog siya sa disgrasya.
Ginugol niya ang natitirang mga araw sa paglalakbay sa buong Estados Unidos, hinahanap ang kanyang mga pasyente at ang kanilang
mga pamilya, at naghahanap ng ebidensya na ang kanyang minamahal na pamamaraan ay nakatulong sa halip na nakasakit sa kanila.
Tinuring ni Freeman ang sarili bilang "tagapagligtas" ng mga taong labis na may sakit sa pag-iisip at naniniwala
siyang nagbibigay siya ng pag-asa sa mga nawalan ng pag-asa.
Sa rurok ng kanyang karera, hindi niya kailanman inakala na ang kanyang himalang pagpapagaling ay balang-araw ay
huhusgahan at ituturing na isang karumal-dumal na kalupitan.
Ang parehong bagay ay nalalapat sa WPATH at sa mga miyembro nito.
Hango sa ideya ng pagiging mga bayani ng karapatang sibil na lumalaban para sa mga inaapi, itinuturing nila ang kanilang
sarili bilang mga nangunguna sa larangan ng medisina, na nagbibigay ng kinakailangang
pangangalagang medikal sa mga pasyenteng nangangailangan.
Gayunpaman, naniniwala kami na ang kirurhikal na pagwasak sa malulusog na ari ay maisusulat sa kasaysayan bilang isang krimen
na kasing laki o higit pa kaysa sa lobotomia. At hindi dapat makatakas ang mga salarin sa kanilang makatarungang parusa!