וואָרענונג: עטלעכע בילדער קענען זײַן נישט פּאַסיק פֿאַר מענטשן מיט אַ שוואַכן מאָגן.
ווי שוין דערמאָנט אין דער פּראָגראַם וועגן די געליקטע WPATH־דאָקומענטן , גאַנצע מעדיצינישע אַסאָציאַציעס
זענען פאַרנומען מיט דורכפֿירן געניטאַל־כירורגיע אויף מענטשן וואָס ליידן פֿון אַזוי גערופֿענע געשלעכט־דיספֿאָריע.
די מענטשן פילן זיך אומבאַקוועם אין זייערע גופֿים און ליידן אָפֿט פֿון פסיכאָלאָגישע פּראָבלעמען – אַזוי
באַשרײַבן דאָס WPATH־דאָקטוירים און טעראַפּיסטן לויט זייער פּראַקטישער דערפֿאַרונג.
און גלייך שטיצן זיי זייערע פּאַציענטן דורך פאַרשיידענע געשלעכט־איבערמאַכונג־אָפּעראַציעס, אַרײַנגערעכנט די קינסטלעכע
שאַפֿונג פֿון געשלעכט־אָרגאַנען , די אַרויסנעמען פֿון דער רחם און "טאָפּ־כירורגיע", דאָס הייסט די אַרויסנעמען פֿון פֿרויען־בריסטן .
אָבער צי זענען אַזעלכע ממש דראַסטישע אַרײַנגריפֿן טאַקע נוצלעך און עפעקטיוו פֿאַר מענטשן וואָס ליידן פֿון גײַסטיקער קראַנקייט?
אָדער איז דאָ אַ סיבה פֿאַר ערנסטע זאָרג? לאָמיר לערנען פֿון פֿריִערדיקע בײַשפּילן:
וועגן דער געשיכטע פֿון לאָבאָטאָמיע
אין מיטן 20סטן יאָרהונדערט האָט די מעדיצינישע וועלט ברייט געגלייבט אַז לאָבאָטאָמי איז געווען די עפעקטיוועסטע
און מענטשלעכסטע באַהאַנדלונג פֿאַר גײַסטיקע קראַנקייטן.
מיטן קאָנווענציאָנעלן מעטאָד ווערט אין דעם קאָפּ אויף ביידע זײַטן אַ לאָך געבאָרט, דערנאָך ווערט אַ בלאָנטער אינסטרומענט
אַרײַנגעשטעלט און גענוצט צו דורכפֿירן אַ בויגן־פֿאָרמיקע דרייענדיקע באַוועגונג, וואָס
פֿאַרניכטעט אַ באַטײַטנדיקע מאָס מוח־שטאָף.
אַן אַנדערע מעטאָדע באַשטייט אין אַרײַנפֿירן אַ כירורגישן אַפּאַראַט דורך די אויג־לאָך אין דעם מוח, דורך
די דינע סטרוקטור וואָס טרענט די אויג פֿון דעם מוח, און אים אויך באַוועגן אין אַ בויגן־פֿאָרעם.
דאַוויסאָן און ניל ווערן ציטירט דורך הייקאָ שױנינג אין זײַן בוך "Game Over".
אין 1941 האָט די ניו־יאָרק טײַמס באַשרײַבן ווי לאָבאָטאָמי־פּאַציענטן "(...) זאָרגן, פֿאַרפֿאָלגונג־קאָמפּלעקסן,
זעלבסטמאָרד־נעגויִעס, אָבסעסיעס, אומבאַשלוס־פֿעיִקייט און נערוועזער שפּאַנונג ווערן ממש אויסגעשניטן פֿון
קאָפּ מיט אַ מעסער דאַנק אַ נײַער מוח־אָפּעראַציע."
די ברוטאַליטעט פֿון דער כירורגישער מוטילאַציע איז נישט דערמאָנט געוואָרן.
פֿאַר "(...) לאָבאָטאָמי האָט אָנהייב געמאַכט מענטשן אין פּסיכיאַטרישע אינסטיטוציעס רויִקער (...)", פאָרזעצט
שױנינג און ציטירט וואָס האָט אָנהייב געגעבן דער ברוטאַלער אָפּעראַציע דעם אויסזען פֿון אַ ווונדער־הילף.
טראָץ די קלאָרע סכּנות און די חורבן־ברענגנדיקע נעבענע ווירקונגען, האָט די מעדיצינישע קהילה שנעל אָנגענומען די פּראַקטיק פֿון
לאָבאָטאָמיע ווי אַ באַהאַנדלונג פֿאַר אַ פאַרשיידנקייט פֿון גײַסטיקע חולאות, אַרײַנגערעכנט דיפּרעסיע,
אָבסעסיוו־קאָמפּולסיווע דיסאָרדער, עפּילעפּסיע און שיזאָפרעניע.
לאָבאָטאָמיסטן, דאָקטוירים וואָס האָבן דורכגעפֿירט די אָפּעראַציע, זענען נישט דיסקרעדיטירט
געוואָרן, נאָר האָבן געהאַט אַ הויך רעפּוטאַציע בײַ פילע.
אַנטאָניאָ מאָניז, דער דערפֿינדער פֿון לאָבאָטאָמיע, האָט אין 1949 באַקומען דעם נאָבעל־פּרײַז פֿאַר זײַן בײַשטײַער צו מעדיצין.
וואַלטער פֿרימאַן און דזשיימס וואַטס, וואָס האָבן פּאָפּולאַריזירט די פּראָצעדור אין די פֿאַראייניקטע שטאַטן, זענען
האַרציק באַגריסט געוואָרן בײַ די יערלעכע זיצונגען פֿון דער אַמעריקאַנער מעדיצינישער אַסאָציאַציע (AMA) ,
וווּ זיי האָבן דורך אויסשטעלונגען אינפֿאָרמאַציע געגעבן וועגן זייערע מוח־פֿאַרמישנדיקע פּראָצעדורן.
לויט פּיטער בריגין, ווערט פֿרימאַן ציטירט אַז ער האָט געזאָגט:
"פּסיכאָכירורגיע דערגרייכט איר הצלחה דורך צעברעכן די פֿאַנטאַזיע, אָפּשטומפּן די עמאָציעס, פֿאַרניכטן די אַבסטראַקטע געדאַנקען,
און שאַפֿן אַ ראָבאָט־ווייַזן, קאָנטראָלירבאַרן יחיד."
ווייל עס איז געווען אומעטיש אין יענער צײַט צו קריטיקירן מיט־דאָקטוירים, האָט דער פּרעסטיזשדיקער "ניו־אינגלאַנד זשורנאַל
פֿון מעדיצין" געגעבן דער פּראָצעדור וויסנשאַפֿטלעכע גילטיקייט:
עס האָט אַרויסגעגעבן אַ אַרטיקל וואָס האָט געזאָגט אַז די אָפּעראַציע איז געווען באַזירט
"(...) אויף שטאַרק פֿיזיאָלאָגישע באַאָבאַכטונגען".
די טאַבלאָיד־פּרעסע האָט אויך געשפּילט אַ באַשטימענדיקע ראָלע.
אין די קומענדיקע פינף יאָר איז לאָבאָטאָמי אָפֿט באַהאַנדלט געוואָרן אין פּאָפּולערע אַמעריקאַנער
פּובליקאַציעס ווי רידערס דידזשעסט, טיים און ניוזוויק.
די באַריכטונג איז געווען בכלל פּאָזיטיוו און האָט אונטערגעשפּילט די באַרבאַרישע רעאַליטעט פֿון דער פּראָצעדור.
קיין פֿון די הויפּט אַמעריקאַנער מעדיצינישע אַסאָציאַציעס, אַרײַנגערעכנט די אַמעריקאַנער פּסיכיאַטרישע
אַסאָציאַציע (APA) און די אַמעריקאַנער מעדיצינישע אַסאָציאַציע (AMA), האָבן זיך אָפֿיציעל אויסגעדריקט קעגן דער פּראָצעדור.
דיספּעראַטע פּאַציענטן און זייערע משפּחות האָבן געבעטן אַ לאָבאָטאָמי נאָך לייענען די אַרטיקלען.
די באַדינגונגען אין פּסיכיאַטרישע אינסטיטוציעס אין יענער צײַט זענען געווען אומגליקלעך, און אַלטערנאַטיווע באַהאַנדלונג־מעטאָדן
ווי אינסולין־קאָמאַ־טעראַפּיע און עלעקטראָקאָנוואַלזיווע טעראַפּיע זענען אויך געווען האַרב און אָפֿט געוואַלדטאַטיק.
דאָס האָט געפֿירט צו אַ שטאַרק, באַוווּסט בלינדקייט צו דער באַרבאַרישער נאַטור פֿון
לאָבאָטאָמי און אירע פֿאַרבונדענע זייַט־ווירקונגען.
די פּראָצעדור האָט אָפֿט געשטעלט פּאַציענטן אין אַ מצב פֿון "כירורגיש אינדוצירטער קינדשאַפֿט".
פֿרימאַן האָט דערפֿונדן די "טראַנסאָרביטאַלע לאָבאָטאָמיע", אין וועלכער אַ כירורגישער אינסטרומענט, וואָס האָט
אויסגעזען ווי אַ אײַספּיק, איז געהאַמערט געוואָרן אין דעם פּאַציענטס מוח דורך די אויג־לאָך.
ער האָט געהאַלטן זײַן באַהאַנדלונג פֿאַר אַ הצלחה, אויב זײַנע פּאַציענטן האָבן געקענט פֿאַרלאָזן די אינסטיטוציע
און ווערן באַהאַנדלט אין דער היים "אויף דער מדרגה פֿון אַ הײמישן אינוואַליד אָדער אַ ליבלינג־חיה".
ער איז אויך געווען איבערצײַגט אַז וואָס פריער מען דורכפֿירט די פּראָצעדור, דעם בעסער דער רעזולטאַט, און האָט געפֿאָדערט אַז מען
זאָל באַטראַכטן די אָפּעראַציע ווי די ערשטע באַהאַנדלונג־אָפּציע פֿאַר מענטשן מיט בלויז לײַכטע גײַסטיקע קראַנקייטן.
אָבער דער צווייפֿלדיקער מאָס פֿון הצלחה האָט זיך נישט דערװירקלעכט: עטלעכע פּאַציענטן זענען בלײַבנדיק
געװאָרן אומגעװעגט, און אַרום 15% זענען געשטאָרבן.
די גליקלעכסטע פֿון פֿרימאַנס פּאַציענטן האָבן געקענט פֿירן אַ יחסֿהײַס זעלבשטענדיק לעבן און אָננעמען נידעריק־קוואַליפֿיצירטע
אַרבעט, אָבער די מערהייט איז נישט געווען אַזוי גליקלעך.
פֿילע האָבן געליטן שאָדן אין זייער לאַנגצייטיקער זכּרון און האָבן זיך געראַנגלט אפילו מיט די פשוטסטע
אויפֿגאַבעס. אַ גוטע צאָל זענען געבליבן לעבן־לאַנג אומפֿעיִק.
דער גרעסטער פאַרברעכן פֿון פֿרימאַן איז געווען אַז ער האָט דורכגעפֿירט טראַנסאָרביטאַלע לאָבאָטאָמיעס אויף קינדער,
אין גאַנץ 19, פֿון וועלכע 11 זענען באַשרייבן געוואָרן אין דער 1950ער אויסגאַבע פֿון זײַן בוך "פּסיכאָסערורגיע".
דער יונגסטער קינד איז געווען נאָר פֿיר יאָר אַלט. צוויי פֿון די עלף קינדער זענען געשטאָרבן פֿון מוח־בלוטונגען.
עס איז געווען נאָר ווען די ניו־יאָרק טיימס האָט אין איר באריכטונג געזאָגט אַז "כירורגן האָבן הײַנט אַזוי ווייניק באַזאָרגטקייט
וועגן מוח־אָפּעראַציע ווי וועגן אַפּענדיק־אָפּנעמען", אַז ערנסטע קעגנשטעל צו דער פּראָצעדור האָט אָנגעהויבן זיך צו פאָרמירן.
פֿאַר די פּאַציענטן אין פּסיכיאַטרישע אינסטיטוציעס, וואָס זענען אָנהייב געוואָרן רויִקער, "(...) דערנאָך
געוואָרן מער טומטש, אַפּאַטיש און זענען געשטאָרבן" .
קריטיקער האָבן סוף־כּל־סוף אָנגעוויזן אויף די ערנסטע נעבענ־ווירקונגען וואָס אַ סך פּאַציענטן האָבן דערלעבט, האָבן
אויסגעדריקט זאָרגן וועגן די קריטעריעס וואָס מען ניצט צו מעסטן דעם דערפֿאָלג, און האָבן באַשולדיקט די כירורגן אַז זיי פֿירן דורך
די פּראָצעדורן אָן אַ פֿריִערדיקער פּסיכיאַטרישער אָפּשאַצונג.
אָבער דער מאַנגל אין מענטשלעכע באַהאַנדלונג־אַלטערנאַטיוון – אָדער בעסער געזאָגט, די בלינדע איגנאָרירונג פֿון דער ברוטאַליטעט
פֿון דער מעטאָדע – האָט פּסיכיאַטערן און משפּחות געצווונגען זיך טראָץ אַלץ צו דערלאַנגען צו אַזעלכע פאַרצווייפלטע מיטלען.
עס איז געווען נאָר די אַנטוויקלונג פֿון דער מעדיצין קלאָרפּראָמאַזין אין די 1950ער יאָרן וואָס האָט
אויסגעלייזט דעם פּלוצלינגן אַראָפּגאַנג פֿון לאָבאָטאָמיע.
אין זײַן בוך איז הייקאָ שױנינג אפילו געגאַנגען אַזוי ווייַט אַז ער האָט גערעדט וועגן דער
פּערזענלעכקייט־פֿאַרניכטונג מיט אַ אײַספּיק.
לויט שױנינג זענען בערך 35,000 מענטשן אין די פֿאַראייניקטע שטאַטן צווישן 1936 און 1978 דורך לאָבאָטאָמיע פֿאַרמײַלט געוואָרן.
וועלטווייט ווערט די צאָל פֿון קרבנות געשאצט אויף בערך איין מיליאָן.
און עס איז נישט געווען אומגעוויינטלעך אַז אַזעלכע מעטאָדן זענען גענוצט געוואָרן צו ברעכן די ווידערשטאַנד, צי
אין טורמען אָדער קעגן ציווילן אומגעזאָגטקייט, דאָס הייסט קריטיקער פֿון דער הערשנדיקער סיסטעם.
אויסער דעם וואָס מען ניצט עס צו באַהאַנדלען מענטשן מיט פסיכיאטרישע שטערונגען, זענען פֿון אָנהייב אָן געווען
פּרוּוון צו לייזן געזעלשאַפֿטלעכע פּראָבלעמען דורך מוח־כירורגיע.
דאָ הייבט זיך אָן דער טאַקע באַניץ פֿון פּסיכאָכירורגיע פֿאַר אָרגאַניזירטער קרימינאַליטעט.
אין אָנהייב פֿונעם 20סטן יאָרהונדערט האָט אַ בריטישער דאָקטער שוין פֿאָרגעלייגט צו באַזייַטיקן די
גרייטשאַפֿט פֿון די מיינערס צו סטרײַקן דורך מוח־כירורגיע (...).
אויסער דעם אײַספּיק־מעטאָד (...), זענען איצט פֿאַראַן אַ פֿאַרשיידנקייט פֿון מער
סאָפֿיסטיצירטע פּסיכאָכירורגישע פּראָצעדורן.
(…) די אַנטוויקלונגען ווערן נאָך הײַנט אַרבעט אויף זיי און ווערן גענוצט וועלטווייט.
אַלע מעטאָדן האָבן איין זאַך געמיינזאַם: זיי פֿאַרניכטן שטענדיק טיילן פֿון מוח.
פּסיכאָכירורגיע בלײַבט זייער פּאָפּולער, טראָץ איר איצט באַווייזטער אומניצקייט פֿאַר געזעלשאַפֿטלעכע טעראַפּיע־צוועקן.
דער הײַנטיקער מצב פֿון געניטאַלער כירורגיע
דער פּשוטער פאַקט אַז מעדיצינישע אַסאָציאַציעס האָבן דערקלערט פֿרימאַנס באַרבאַרישן מעטאָד ווי וויסנשאַפֿטלעך
גילטיק, דעמאָנסטרירט די העכסטע מדרגה פֿון קרימינעלער אומפֿאַרזיכטיקייט און קרימינעלער ענערגיע.
די געשיכטע פֿון די ברוטאַלע כירורגישע פּראָצעדורן, באַקאַנט ווי לאָבאָטאָמיע, האָט געזאָלט דינען ווי אַ
אָפּשרעקנדיקער, אוממענטשלעכער בײַשפּיל פֿאַר דער מעדיצינישער וועלט. אָבער ווייַט פֿון דעם!
נאָר בערך 70 יאָר שפּעטער, שטייט שוין ווידער אַ קאַטאַסטראָפֿע אָנ.
אַ קאַליפאָרנישע טעראַפּיסטין דערציילט אירע קאָלעגעס אויפֿן WPATH־פֿאָרום וועגן דעם "באַמערקנסווערטן היילונג־כּוח" פֿון
כירורגישער קאַסטראַציע פֿאַר אירע גײַסטיק־קראַנקע פּאַציענטן, וועלכע זענען דערמיט אַוועקגעשטעלט געוואָרן
"אויפֿן וועג צו עמאָציאָנעלער דערהוילונג" און, מסתּמא, האָבן געלעבט גליקלעך אויף אייביק.
ווי די לאָבאָטאָמיסטן פֿריִער, אַרומגייען די WPATH געשלעכט־כירורגן די עטישע פֿאָדערונג, אַז אַ כירורגישע
פּראָצעדור מוז זײַן באַוויזן זיכער און נוצלעך איידער זי ווערט אַרײַנגעפֿירט אין אַלגעמיינער מעדיצינישער פּראַקטיק.
די ווייניק לאַנג־טערמין־שטודיעס וועגן געניטאַל־כירורגיע וואָס עקזיסטירן, ווײַזן באַטײַטנדיקע שטערונגען אין געזעלשאַפֿטלעכער
פֿונקציאָנירונג, הויך ראַטעס פֿון גײַסטיקע קראַנקייטן דערנאָך, און אַ פֿאַרגרעסערטן ריזיקאָ פֿון זעלבסטמאָרד.
אָבער די זעלבע אָרגאַניזאַציעס ווי פריער, דאָס הייסט אַסאָציאַציעס ווי די APA (אַמעריקאַנער פּסיכיאַטרישע אַסאָציאַציע
– די וויכטיקסטע פּסיכיאַטרישע אַסאָציאַציע אין די פֿאַראייניקטע שטאַטן) און די AMA (אַמעריקאַנער מעדיצינישע אַסאָציאַציע און
לאָבי־גרופּע פֿאַר דאָקטוירים און מעדיצינישע סטודענטן), שטיצן געניטאַלע מוטילאַציע פֿון מינאָרן און
גײַסטיק קראַנקע דערוואַקסענע דורך WPATH־כירורגן.
אין ביידע היסטאָרישע סקאַנדאַלן זענען די מערהייט פֿון די קרבנות אָדער מינאָרן אָדער מענטאַל קראַנק, אָדער
ביידע, און די דורכגעפֿירטע אָפּעראַציעס פֿירן צו שטענדיקער פֿאַרשרענקונג און אומפֿעיִקייט.
אין דער בעסטער פאַל־סיטואַציע בלײַבן מענערישע פּאַציענטן, וואָס האָבן דורכגעמאַכט אַ כירורגישע רעקאָנסטרוקציע פֿון דער וואַגינע
(וואַגינאָפּלאַסטיע), מיט אַ הויל וואָס מוז ווערן דילאַטירט פֿאַר די גאַנץ לעבן, און מיט אַ שטאַרק רעדוצירטע סעקסועלער פֿונקציע.
די ווייניקער גליקליכע ליידן ערנסטע קאָמפּליקאַציעס, אַזאַ ווי בלוט-פֿולע פּעלוויסן,
פּראָבלעמען מיט אורין-אַרויסלאָזן און פיסטולען.
ריטשי הערראָן, אַ דע-טראַנסישאַנירטער מאַן וואָס האָט דורכגעמאַכט אַ וואַגינאָפּלאַסטיע בעת אַ גײַסטיקער
געזונטהייט-קריזיס, באַשרײַבט זײַן לעבן נאָך דער אָפּעראַציע ווי אַ לעבעדיקן קאָשמאַר.
"אַזוי קען מען נישט לעבן מיט כּבֿוד," האָט געזאָגט דער 32-יאָריקער קרבן פֿון הײַנטיקן מעדיצינישן פֿאַרברעכן, וואָס ליידט פֿון
שטענדיקער ווייטיק, טויפֿיקייט און שטערונגען אין דעם אורין־וועג.
אַ פֿאַרגלײַך פֿון לאָבאָטאָמיע און געשלעכט־כירורגיע
כאָטש פילע פּאַציענטן ווערן געפּלאָגט דורך קאָמפּליקאַציעס און ליידן פֿון באַטײַטנדיקע פסיכאָלאָגישע און באַציִונג־שוועריקייטן,
ווערן זיי פּובליק געלאָגנט און זיי ווערט געזאָגט אַז זיי זענען צופֿרידן מיט די רעזולטאַטן פֿון זייער געניטאַל־כירורגיע.
אין פאַרגלײַך זענען פֿריִער אַ סך משפּחות געווען אמתדיק דאַנקבאַר צו ד״ר פֿרימאַן פֿאַר זײַן הילף צו זייערע
קרובים, טראָץ די ריזיקע, חורבן־ברענגנדיקע קאַנסעקווענצן וואָס די אָפּעראַציע האָט גורם געווען.
דעמאָלט ווי הײַנט, עס ווײַזט אויף אַ געוויסן גראַד פֿון זיך־אײַנרעדן, אָדער, ווי די האָלענדישע פֿאָרשער
פֿאָרכטן, "גליק פֿאַרקרימט דורך וואונטש־געטריבענעם טראַכטן".
משפּחות וואָס האָבן צוגעשטימט צו דער לאָבאָטאָמיע פֿון אַ ליב געהאַטן מענטש, האָבן נאַטירלעך אַן אינסענטיוו זיך צו
האַלטן בײַם גלויבן אַז דאָס איז געווען דער ריכטיקער באַשלוס.
דורך דאָס טאָן, ווערן די קלאָרע סימנים אַז דאָס איז נישט דער פאַל, באַוווּסט איגנאָרירט.
פֿילע יוגנטלעכע אָדער זייערע עלטערן, ווי אויך באַטראָפֿענע דערוואַקסענע, קענען הײַנט שטיין פֿאַר אַן ענלעכע אינערלעכע קאמף.
אַלע בנימצא עדות פֿון איידער דער "גענדער־הייפּ" איז געוואָרן שטאַרק פּאָליטיזירט, ווײַזן אַז די מערהייט פֿון
מינאָרן קומען זיך מיט זייער געשלעכט נאָך דער פּובערטעט.
ליידער, אָבער די נאַטירלעכע אַנטוויקלונג פֿון יונגע מענטשן איז באַזירט אויף אַ צעשטערטן געזעלשאַפֿטלעכן יסוד.
פֿאַר די גאָר נאַטירלעכע זוך נאָך דער אייגענער אידענטיטעט, באַגלייט מיט אומצופֿרידנקייט און זעלבסט־צווייפל, ווערט
באַוווּסט אונטערגעשטעלט אַ געשלעכט־אינטערפּרעטאַציע־אויטאָריטעט.
די קינדער פֿון אונדזער צײַט ווערן אינפֿילטרירט. פֿון דער קינדער־פּלעגע אָן ווערן זיי
דערמאָוטיקט צו פֿרעגן וועגן זייער געשלעכט.
אין שול־לעקציעס ווערט דער גאָר נאַטירלעכער אַנטוויקלונגס־פּראָצעס פֿון פּובערטעט באַוווּסט פאַרקערט אויסגעלייגט. נעמלעך,
אַז מען קען געבוירן זײַן אין אַ פאַלשן גוף, און אַז אויסקלײַבן אַ אַנדערן געשלעכט איז נישט קיין פּראָבלעם.
דאָס שפּילט גלייך אין די הענט פֿון געשלעכט־אידעאָלאָגיע און WPATH.
דער צוזאַמענברוך און די פֿאַרניכטונג פֿון משפּחות פֿאַראורזאַכן אָפֿט נאָך מער ליידן.
אַנשטאָט געדולדיק און רויִק וואַרטן ביז דער יונגער דור וועט דערגרייכן דעם סוף פֿון זייער אַנטוויקלונג, פֿאַרטרעטן די
מיטגלידער פֿון WPATH אומפֿאַראַנטוואָרטלעך כירורגישע אינטערווענץ ווי די איינציקע באַהאַנדלונג־אָפּציע,
אַפֿילו פֿאַר מינאָרן און די מיט שווערע גײַסטיקע קראַנקייטן.
ווי פֿרימאַן און זײַנע קאָלעגעס האָבן דעמאָלט געזאָגט, אַז לאָבאָטאָמי איז געווען די איינציקע האָפֿענונג פֿאַר
די אָרעמע, אומגליקליכע נשמות אין גײַסטיקע אינסטיטוציעס.
דעמאָלט ווי הײַנט: אַן אומפֿאַרגיכערלעכע פֿאַרמײַכלונג!
מסקנא נאָך זײַן לעצטן פּאַציענט, וואָס איז געשטאָרבן פֿון אַ מוח־בלוטונג אין 1967, האָט מען אָפּגענומען וואָלטער
פרימאַן, וואָס איז אין דיסקרעדיט געפֿאַלן, זײַן שפּיטאָל־ליצענץ.
ער האָט פֿאַרבראַכט די רעשט פֿון זײַנע טעג מיט רייזן אַריבער די פֿאַראייניקטע שטאַטן, זוכן זײַנע פּאַציענטן און
זייערע משפּחות און זוכן בײַװײַזן אַז זײַן באַליבטער פּראָצעדור האָט זיי געהאָלפֿן אַנשטאָט זיי צו שאָדן.
פרימאַן האָט זיך געזען ווי דער "מושיע" פֿון די ערנסט גײַסטיק קראַנקע און האָט געגלייבט
אַז ער גיט האָפֿענונג צו די אָן האָפֿענונג.
אין דער הויכפּונקט פֿון זײַן קאַריערע האָט ער קיינמאָל נישט געקענט זיך פֿאַרשטעלן, אַז זײַן ווונדערבאַרע היילונג וועט
איין טאָג ווערן באַשמוצט און באַטראַכט ווי אַ גרויזאַמקייט.
די זעלבע געלט פֿאַר WPATH און אירע מיטגלידער.
אינספּירירט פֿון דער געדאַנק צו זײַן העלדן פֿון בירגעררעכט וואָס קעמפן פֿאַר די אונטערדרוקטע, זעען זיי זיך
ווי פּיאָנירן אין מעדיצין, צושטעלן נייטיקע מעדיצינישע זאָרג פֿאַר פּאַציענטן אין נויט.
אָבער מיר גלייבן אַז די כירורגישע פֿאַרניכטונג פֿון געזונטע געשלעכט־אָרגאַנען וועט אַרײַנגיין אין דער געשיכטע ווי אַ פאַרברעכן
פֿון גלייכער אָדער אפילו גרעסערער גרייס ווי לאָבאָטאָמיע. און די שחיטן זאָלן נישט אַנטלויפֿן פֿון זייער גערעכטער שטראף!