Олрик Ҳоффманн-Поллер, шумо сардори ташаббусҳои шаҳрвандон дар Тюрингия оид ба мавзӯи турбинаҳои бодӣ ҳастед.
Онҳо суханрон дар эътирозҳо, шабакасозон ва пешсафон ҳастанд.
Хуш омадед ба Kla.TV.
Бале, ман хурсанд ҳастам, ки дар инҷо ҳастам ва имконият дорам, ки ин мавзӯи муҳимро муҳокима кунам.
Бале, шумо дар асл чӣ гуна бо ин мавзӯъ ошно шудед?
Шумо дар ин бора чӣ назар доред? Мавқеи интиқодии шумо аз куҷо сарчашма мегирад?
Солҳои зиёд пеш ман дар як чорабинии иттилоотӣ, ки аз ҷониби ташаббуси шаҳрвандии маҳаллӣ ташкил шуда буд, ширкат кардам
ва маҷбур шудам мавқеи худро дар ин масъала бозбинӣ кунам.
Барои ман, он қаблан мавзӯи нисбатан экологӣ ва хубе буд, ки ба таври оқилона аз захираҳои сайёра истифода барем.
Ман он вақт дар бораи хатарҳо ва таъсирот ҳеҷ чиз намедонистам, аммо дар солҳои охир бо шарофати фаровонии
иттилоот ва донишҳои махсусе, ки ман ба даст овардаам, вазъ ба таври назаррас тағйир ёфтааст.
Ва дар ин ҷиҳат вазъ комилан тағйир ёфтааст.
Биёед ба нуқтаҳои интиқоди шумо назар андозем.
Инро хеле содда ҷамъбаст кардан мумкин аст.
Ин гуна номгузоришудаи «гузариши энергетикӣ», ки ба мардум чунин таассурот медиҳад, ки ҳамаи инро метавон ба
таври оқилона, экологӣ ва аз ҷиҳати иқтисодӣ самаранок амалӣ кард, як дурӯғи возеҳ аст.
Бисёр нуқтаҳои интиқодӣ ҳастанд, ки мардум аз онҳо огоҳ нестанд.
Он ҷо асосан метавон таъсири иқтисодиро баррасӣ кард.
Турбинаҳои бодӣ барои тавлиди барқ аз энергияи бод, нигоҳдорӣ ва дастрас сохтани он ба шаҳрвандон ва саноат тарҳрезӣ шудаанд.
Дар принсип ин идея хуб аст, аммо татбиқаш суст аст, зеро ин барқро дар миқёси калон нигоҳ доштан мумкин нест.
Ин боис шуд, ки мо, чун мебинем, дар ин ҷо, масалан, яке аз баландтарин нархҳои барқро дар ҷаҳон дошта бошем:
Мо дар мавриди нархҳо пешсаф ҳастем.
Ин барои иқтисод хатар эҷод мекунад ва бори калонро ба дӯши шаҳрвандон, мардум ва хонаводаҳо мегузорад.
Ва мо хатаре дорем, ки қаблан пинҳон буд ва танҳо ахиран ошкор шудааст, масалан хатари қатъи барқ ё камшавии шиддати барқ.
Офиси федералӣ низ шаҳрвандонро дар он ҷо огоҳ кардааст, зеро татбиқи нодурусти ин гузариши энергетикӣ
бориши азимеро ба шабакаҳои барқӣ ворид мекунад, ки метавонад боиси фурӯпошӣ гардад.
Ва ин, албатта, барои ҷомеае, ки дар қариб ҳамаи соҳаҳо ба барқ ниёз дорад ва мехоҳад бо он таъмин шавад, як фалокати комил аст.
Ин насбҳо, ин турбинаҳои калони бодӣ, гӯё ҷинтҳои меҳрубонанд, ки дар табиат меистанд, аз вақт ба вақт
чарх мезананд ва ба инсонҳо танҳо манфиат меоранд.
Ҳамин тавр тасвир мекунанд. Аммо воқеият чунин нест.
Ин як корхонаи саноатӣ аст, ки ҳоло дар бисёр маконҳо — дар биотопҳо, дар ҷангал ва
аксаран дар минтақаҳои ҳифзи об — сохта мешавад.
Бо кори ин корхона хатарҳо алоқаманданд.
Ин метавонад, масалан, фарсудашавии маводҳое бошад, ки ба парраҳои турбинаи бодӣ часпонида шудаанд ва ки, бинобар таъсири
муҳити атроф, микрозарраҳоро ба муҳити атроф озод мекунад.
Ин метавонад хатарҳои ҷиддиеро барои саломатӣ, ҳаёт ва, албатта, инсонҳо ба бор орад, зеро ин
микрозарраҳо метавонанд ба организм таъсири заҳрнок расонанд.
Ин таҳқиқотест, ки ман шахсан намекардам; балки онҳоро мақомотҳои давлатӣ гузарониданд.
Дар миёни дигарон, Институти Фраунхофер ва Агентии федералии ҳифзи муҳити зист маҷбур шуданд, ки ба ин масъалаҳо ишора кунанд.
Дар Олмон тақрибан 1 500 макон вуҷуд дорад, ки бо ин PFAS ифлос шудаанд, дар баъзе ҳолатҳо оби зеризаминӣ
дигар барои нӯшидан мувофиқ нест ё пеш аз истифода дар заминҳо бояд филтр карда шавад.
Ин хеле хатарнок аст.
Аз ин рӯ, Иттиҳоди Аврупо таҳқиқоти мувофиқеро анҷом медиҳад, ки мо баъдтар ба онҳо бармегардем.
Хуб, ин хеле хатарнок менамояд. Аммо вақте ман ба тасвир менигарам, ба назар мерасад, ки
дар ин ҷо танҳо миқдори хеле каме молиш мешавад.
Оё мо як назари зуд ба филм андозем?
Бале, ин бисёр чизҳоро шарҳ медиҳад.
Биёед филмро намоиш диҳем.
Ва сипас хусусияти махсуси парҳои ротор вуҷуд дорад.
Лезвияҳои ротор аз маводи композитии GRP-GFC бо резини эпоксидӣ, аз ҷумла бисфенол А ва моддаҳои пойдори PFAS, яъне маводҳои хеле
заҳрнок, сохта шудаанд, ки на танҳо ҳангоми кори турбинаҳо фарсуиши назаррасро ба вуҷуд меоранд, ки ин
ҳатто аз ҷониби худи саноати бод низ эътироф шудааст.
Аммо на танҳо аз ҷиҳати микрозарраҳое, ки сипас аз сатҳ ҷудо мешаванд, ва моддаҳои кимиёвии абадӣ, ки хуб ба заминҳо ва
минтақаҳои кишоварзӣ дар атроф часпида, дигар бардошта намешаванд, балки саноати бод низ инро тасдиқ мекунад, ки
мегӯяд, ҳа, мо ҳар сол дар натиҷаи мушкилоти канорӣ талафоти назарраси рӯироҳҳоро дорем, аммо онҳо таъмир мешаванд.
Онҳо низ бояд таъмир карда шаванд, зеро ҳар қадар сатҳ ноҳамвортар бошад, турбинаи бод садои баландтар медиҳад.
Зеро парраҳои ротор манбаи асосии ихроҷи садо мебошанд.
Ҳосили иқтисодии сатҳи парраи ротор низ бо сабаби ноҳамворӣ коҳиш меёбад.
Аз ин рӯ, тахминҳои гуногун вуҷуд доранд, ки мувофиқи онҳо нерӯгоҳ ҳар сол бинобар фарсудашавии сатҳ, ки онро хеле
ноҳамвор месозад, 1, 2 ё 3 фоиз камтар барқ истеҳсол мекунад.
Аз ин рӯ, онҳо бояд мунтазам таъмир карда шаванд, ки худ нишонгари миқдори фарсудашавиест, ки дар рӯизаминҳо
рух медиҳад; вагарна ҳеҷ зарурате ба таъмир вуҷуд надошт.
Ва ин фарсудашавӣ, албатта, метавонед дар бораи он баҳс кунед, аммо гузорише аз Хадамоти илмии Бундестаги Олмон аз соли 2020
вуҷуд дорад, ки бар асоси таҳқиқоти Фраунхофер дар бораи парҳои ротории 30-метра дарозӣ таҳия шудааст, ки дар он 10 метр аҳамият
дорад, дар он ҷо фарсудашавии назаррас рух медиҳад, ки ба 45 кг фарсудашавӣ дар як сол барои ҳар як турбинаи бодӣ мерасад.
Хуб, имрӯз мо дигар парҳои ротори дарозии 30 метр надорем; имрӯз парҳои ротори ҳадди ақал 80 метр
дароз дорем – ва онҳо ба 100 метр наздик мешаванд!
Пас, агар мо танҳо баргҳои ротори дарозии 80 метрро, ки имрӯз стандартӣ мебошанд, ба назар гирем, бояд дарозии тақрибан 40
метрро, ки ба обу ҳаво, таъсири муҳити заҳролуд ва фарсудашавӣ дучор мешаванд, ҳисоб кунем, на 10
метр, чун Хидмати Илмӣ ва Фраунхофер тахмин кардаанд.
Ин маънои онро дорад, ки дигар 45 кг дар як сол нест, балки 45 × 4 = 180 кг дар як сол барои ҳар як турбинаи бодӣ.
Ва агар 180 кг-ро ба 25 соли фаъолият зарб занед, барои ҳар як турбинаи бодӣ дар муҳити зист байни 2 то 3
тонна микрозарраҳо ва моддаҳои устувор озод мешаванд.
Дар аввал барои оператор ин мушкилот нест, зеро ӯ метавонад ҳар сол сатҳ ва роторҳоро таъмир кунад.
Аммо муҳити зист, бахусус заминҳои кишоварзӣ, ки барои истеҳсоли ғизо истифода мешаванд, табиатан зарар мебинад, зеро онҳо
пайваста бо микрозарраҳо ва моддаҳои кимиёвии устувор ифлос мешаванд, ки пас аз 20 ё 25 сол табиатан ин
заминҳоро барои истеҳсоли ғизои кишоварзӣ ношоям мегардонанд.
Барои деҳқонон, ин бештар ё камтар баробар аст бо ғасби моликият.
Пас, аз он чи мо шунидаем, мо на танҳо дар бораи чанд грамм, балки дар бораи чанд тонна гап мезанем.
Бале, фикр кардан дар бораи зарари эҳтимолӣ, ки аз сачиш ба вуҷуд меояд, даҳшатовар аст.
Ва ин на танҳо ягона хатар ба саломатӣ аст, балки стресс аз инфразвук низ вуҷуд дорад, ки барои инсонҳо ғайримушовисавӣ аст.
Ин инфразвук хеле хатарнок аст, зеро он барои гӯши инсон ғайримушоҳидапазир аст.
Аммо бинобар дучоршавии доимӣ – монанди қатраи об, ки пайваста меафтад, меафтад, меафтад – шахсони ҳассос дар
системаи асаб ва дилу рагҳои хун фишори шадидро эҳсос мекунанд.
Ва дар ин маънӣ одамон аз хоби худ маҳрум мешаванд.
Таҳқиқотҳо нишон медиҳанд, ки ин инчунин метавонад ба мушаки дил фишор оварад.
Ин дар Донишгоҳи Олмонӣ дар Майнц таъсис дода шудааст.
Ва одамоне ҳастанд, ки ба ин ҳассос вокуниш нишон медиҳанд: на танҳо хобашонро аз даст медиҳанд, балки ин метавонад онҳоро
маҷбур созад, ки аз ҷое, ки ин иншоот бунёд мешаванд, кӯчанд.
Ҳатто бо вуҷуди фосилаи калон то ҳол?
Бале. Ин растаниҳо ҳоло қариб 300 метр баландӣ доранд.
Онҳо дар ин баландӣ сохта мешаванд, зеро ҷойҳои хуб дар соҳил аллакай ишғол шудаанд.
Барои ҳамин онҳо маҷбур мешаванд ба боло сохтмон кунанд.
Ва ҳамин аст сабаби он, ки инфрасадое, ки он ҷо интиқол меёбад, дар масофаи чанд мил эҳсос мешавад.
Масофаҳои ҳадди ақал, ки ҳукумати онҷо муқаррар кардааст, хеле хурданд.
Ва агар дар он ҷо на як, балки якчанд растанӣ вуҷуд дошта бошанд, ки ба бадани инсон таъсири консентратсионӣ доранд, пас
одамон метавонанд ба таври шадид осеб бинанд, то ҳадде ки сифати зиндагии онҳо бад шуда, дар натиҷа бемор мешаванд.
Созмонҳое ҳастанд, ба монанди BUND, ки масъулияти ҳифзи ҳамаи инро бар ӯҳда гирифтаанд.
Ман иқтибос мекунам: ба гуфтаи BUND, энергияи бод барои ҷангалҳоямон, паррандаҳоямон ва дар маҷмӯъ
барои саломатӣ ё табиат таҳдиди асосӣ эҷод намекунад.
Бале, мардум бовар доранд, ки BUND, ҳамчун ҳомии табиат ва муҳити зист, мехоҳад дар ин ҷо кори нек анҷом диҳад.
Аммо ҳоло ӯ ин корро намекунад.
Чунон ки дар вебсайти ин ассотсиатсия мебинем, ӯ ҳатто бо ширкатҳои турбинаҳои бодӣ ҳамкорӣ мекунад.
Гуфта мешавад, ки дар мавриди мундариҷа бо созмонҳои чатрӣ ҳамкорӣ вуҷуд дорад, ки ин равшан
мухолифати манфиатҳост ва, ба назари ман, мустақил нест.
Ин хеле шавқовар аст. Ҳоло, ки мо каме тасаввур дорем, ки вазъият бо турбинаҳои бодӣ чӣ гуна аст, метавон гумон
кард, ки мақомот аллакай аз ин огоҳ шуда, чора меандешанд.
Таҷрибаи шумо бо ҳамаи мақомот чӣ гуна буд?
Бале, метавон гумон кард, ки мақоми давлатӣ бо мақсади манфиати шаҳрвандон ва пешгирии зарар ба саломатӣ ва
муҳити зист мувофиқи принсипи эҳтиётӣ амал хоҳад кард.
Аммо ӯ намекунад.
Таҷрибаҳои мо чунинанд:
Мо ба ин мақомот, дар ин ҳолат Агентии ҳифзи муҳити зист ва маъмурияти ноҳия, пеш аз сохтмони турбинаҳои бодӣ миқдори зиёди
маълумот, аз ҷумла изҳорот, хулосаҳои коршиносон ва далелҳоеро пешниҳод кардем, ки дигар рад карданашон ғайриимкон аст.
Ва мақомот ҳеҷ гуна вокуниш нишон надоданд ва ҳеҷ коре накарданд.
Ман инро комилан ғайри қобили қабул мешуморам, зеро риояи Конститутсия низ барои
мақомоти давлатӣ афзалияти аввалиндараҷа дорад.
Илова бар ин, оператори корхона бояд исбот кунад, ки аз корхонаи ӯ ҳеҷ зарар расидааст.
Ва мақоми ҳифзи муҳити зист, ҳамчун идораи тобеи маъмурияти ноҳия, бояд масъалаҳое, ки нигаронкунандаанд ва таҳдид эҷод
мекунанд, тафтиш кунад, то аз зарари калонтар ҷилавгирӣ намояд.
Аммо ӯ намекунад.
Пас мо ба чор мақомот дар он ҷо бисёр паёмҳои электронӣ фиристодем. Ҷавоб ҳеҷ набуд.
Ҳеҷ посух набуд.
Ва дар ҳолати мо ин турбинаҳои бодӣ аввал қисм ба қисм тасдиқ шуда, иҷозатномаи сохтмонӣ дода шуд.
Ва ин, албатта, аз ҷиҳати ҳуқуқӣ нопазир ва комилан нопазир аст.
Ин маънои онро дорад, ки агар мақомот, сиёсатмадорон ва, чун ҳама медонем, ВАО хоҳанд ин
технологияро пеш баранд, пас саволи чаро ба миён меояд.
Бале, мо низ инро аз худ пурсидем.
Шояд ин равишро бо як калима тавсиф кардан мумкин аст – идеология.
Барои ман, ин як идеологияи сабз аст, ки амалӣ карданаш ғайриимкон аст.
Зеро гузариш ба энергияи тоза чӣ маъно дорад?
Мо мехоҳем аз захираҳои сайёра истифода барем.
Мо мехоҳем инро, бигӯем, дуруст барои манфиати мардум истифода барем, то ки баъзе одамон аз он
фоида гиранд ва муҳити зист, бигӯем, зарар набинад.
Ва яке, дар баробари дигар чораҳо, кӯшиш дорад ин корро бо сохтани ҳазорҳо турбинаҳои бодӣ анҷом диҳад, ки,
бо вуҷуди ин, наметавонанд ба ҳадафи дилхоҳ ноил шаванд.
Ин идеологияи сиёсии холис аст, аммо дар амал кор намекунад.
Ва ин, албатта, як савол аст: чаро сиёсатмадорон чунин рафтор мекунанд?
Чаро онро қатъ намекунем?
Чаро далелҳоро ба назар намегирем ва мантиқан фикр намекунем?
Ва ин барои ман саволро ба миён меорад: оё сиёсатмадорон дар ин ҳолат кофӣ салоҳиятманд нестанд?
Оё ту инро намехоҳӣ?
Оё онҳо вобастаанд, ки намехоҳанд бар зидди он чора андешанд?
Ва чаро тамоми кӯшишҳо ба харҷ дода мешаванд, то ин масъаларо пеш баранд, дар ҳоле ки
боқимондаи ҷаҳон роҳи махсуси Олмонро пайгирӣ намекунад?
Пас ман бояд қисман тахмин кунам, ки мо як синфи сиёсӣ дорем, ки ба ватани мо, кишвари мо аҳамият
намедиҳад ва дар ин маънӣ ба мо зарар мерасонад.
Дар ташаббуси шаҳрвандии шумо аллакай таҷрибаи онро ба даст овардед, ки чӣ гуна одамоне, ки мехоҳанд
тағйирот эҷод кунанд, метавонанд чораҳои амалӣ андешанд.
Дар бораи он ба мо нақл кунед.
Мо аллакай даҳ сол боз бо ин девонагӣ меҷангем.
Ва қисми муваффақият дар ҳамбастагӣ ва барқарор кардани робита бо дигар шахсони осебдида дар ташаббусҳои шаҳрвандии дигар аст.
Муҳим аст, ки мардум муттаҳид шаванд, ҳеҷ кас танҳо наҷангад ва таҷрибаҳо, далелҳо, маводи иттилоотӣ, назари
коршиносон, маслиҳатҳои ҳуқуқӣ ва ғайраашонро мубодила кунанд.
Ва инчунин дар маҳалли корӣ бо нерӯи инсонӣ якдигарро дастгирӣ мекунанд.
Албатта, ин миқдори зиёди кор, вақти зиёд ва сатҳи баланди масъулиятро аз ҷониби шахсони дахлдор талаб мекунад.
Ва вақте ки шумо ин корро солҳои зиёд анҷом дода бошед, ман медонам, ки дар бораи чӣ гап мезанам.
Мо аллакай дар он ҷо хеле зиёд ба даст овардаем.
Мо рӯзномаҳо ва варақаҳои таблиғотиро чоп кардем.
Мо эътирозҳоро ташкил кардем, изҳорот навиштем ва муроҷиатномаҳо таҳия кардем.
Мо ба порлумони давлатии Эрфурт расидем.
Мо бо сиёсатмадорон робитаҳои хуб дорем, зеро онҳо тамосҳои муҳиме ҳастанд, ки бояд ба мо гӯш кунанд.
Аммо ҳадаф, ҳадафи бузург барои тамоми Олмон, бояд ин бошад, ки ба қадре ба қабулкунандагони қарорҳои сиёсӣ фишор оварда
шавад, ки амали мутамарказ дар Бундестаг боиси вокуниш гардад.
Зеро қарор дар он ҷо қабул карда мешавад.
Мо як вазъи ҳуқуқие дорем, ки аз Бундестаг сарчашма мегирад ва ба ҳар як штати федералӣ таъсир мерасонад.
Ва танҳо эътилофи шахсони зарардида метавонад дар он ҷо муваффақият ба даст орад.
Дар танҳоӣ дар манотиқи кушоди деҳот хеле танҳоӣ эҳсос мекунӣ.
Ман ҳамеша инро бо артишҳои деҳқонон дар асрҳои миёна муқоиса мекунам.
Вақте ки шумо онҳоро якҷоя мекардед, онҳо қавӣ буданд.
Яке аз роҳҳо метавонад ин бошад, ки аввал нерӯҳоро муттаҳид кунем, албатта, ва дар ин масъала бо субот ва
пайдарҳам корро идома диҳем, даст накашем ва ба сиёсатмадорон бигӯем, ки ҳамин ҷо хотима меёбад ва дигар намешавад.
Мо даст намекашем.
Мо пайгирии ин масъаларо идома хоҳем дод.
Ва мо ҳамеша ба ту бодиққат назар хоҳем кард, ҳамеша бодиққат тамошо хоҳем кард, ки ту чӣ кор мекунӣ.
Ва мо то он даме, ки тағйирот рӯй диҳад, талаб хоҳем кард.
Зеро дар он ҷо хатар шадид аст. Ин равшан аст.
Ва мо дар назди худ, назди оилаҳоямон ва назди кишварамон масъулият дорем.
Ва аз ҳамин сабаб мо таслим намешавем; дар ин ҷо то охир меҷангем.
Мо мушоҳида кардем, ки ташаббусҳои шаҳрвандон қариб дар ҳама ҷо пайдо мешаванд.
Фақат дар мавзӯи нерӯи бод.
Ба ин ташаббусҳои навпояи шаҳрвандӣ чӣ маслиҳат медиҳед?
Ман ҳамин ҳоло муҳимтарин чизро, яъне шабакасозиро, зикр кардам.
Ин маънои онро дорад, ки ташаббусҳои шаҳрвандон, албатта, метавонанд бо мо тамос гиранд.
Ва мо кӯшиш мекунем, ки дар он ҷо роҳнамоӣ кунем, то дар он чизҳое, ки аллакай бо мо рӯй додаанд ва мо
аллакай онҳоро аз сар гузаронидаем, кӯмак расонем.
Зеро дар ниҳоят миқдори муайяни таҷриба зарур аст, зеро вазъи ҳуқуқӣ мураккаб аст.
Ин вазъият аз ҷониби ҳукумати пешина, махсусан дар робита ба Вазорати муҳити зисти сабз, шиддат гирифтааст.
Ва хеле муҳим аст, ки дар он ҷо роҳнамоӣ дода шавад, то мардум дақиқ донанд, ки бояд чӣ кор кунанд.
Дар минтақаи маҳаллӣ, ё фароминтақавӣ.
Аз ҳамин сабаб дар он ҷо мо коалицияи ташаббусҳои шаҳрвандиро аз тамоми Тюрингия дорем.
Он чизеро, ки мо аллакай бо бисёр ташаббусҳои дигари шаҳрвандон амалӣ мекунем.
Ва албатта, ин бояд ва ҳатман бояд афзоиш ёбад.
Барои ин мо порталеро эҷод кардем, ки дар он ҳамаи маълумот ворид карда мешавад ва ҳар як ташаббуси шаҳрвандон метавонад
ба маълумоте, ки ба он ниёз дорад, дастрасӣ пайдо кунад.
Ва, албатта, тамосҳои шахсӣ хеле муҳиманд.
Зеро барои мардум муҳим аст, ки якдигарро дастгирӣ кунанд.
Ва наздик бошад ё дур, дигар фарқе надорад.
Муҳим он аст, ки ҳар кас аз дигарон пуштибонӣ кунад, то мо дар сиёсат ба назар расем.
Бале, хеле хуб. Шумо ҳоло тамоси шахсиро дар аввали рӯйхати худ қарор додед.
Ва шумо инчунин дар муҳокимаи пешакии мо зикр кардед, ки дар ояндаи наздик як маъракаи бузургро
тарҳрезӣ мекунед, ки бевосита ба сиёсат равона нашудааст.
Лутфан, дар бораи ин маърака каме бештар нақл кунед.
Мо кӯшиш дорем, ки бо як маърака таваҷҷӯҳи мувофиқ дар саросари кишвар ба вуҷуд орем.
Ин ба зудӣ дар як варақаи иттилоотӣ, ки хеле пурмазмун аст, намоён хоҳад шуд.
Ман қаблан дар бораи хатарҳое, ки аз турбинаҳои бодӣ сарчашма мегиранд, зикр карда будам.
Ва аз ин сабаб, дар ояндаи наздик мо бо бисёр ташаббусҳои дигари шаҳрвандӣ ҳамкорӣ хоҳем кард, то шаҳрвандонро дар саросари
Тюрингия ҳадди ақал ҳазор маротиба огоҳ созем ва ҳамчун нуқтаи тамос барои шаҳрвандони манфиатдор, ки
мехоҳанд маълумоти бештар гиранд, хизмат хоҳем кард.
Пас аз ин маъракаи варақаҳои иттилоотӣ чандин чорабиниҳои иттилоотӣ баргузор хоҳанд шуд, ки дар онҳо тамоми масъала боз як
бор дар презентатсияҳои дахлдор бо маълумоти воқеан дуруст ба шаҳрвандон фаҳмонда
мешавад, то онҳо ниҳоят аз вазъият огоҳ шаванд.
Ва пас, албатта, шаҳрвандон ё мо ҳамчун ташаббусҳои шаҳрвандӣ, ки эътирозро муттаҳид мекунанд, дар сиёсат боз ҳам
нуфузи бештар пайдо мекунанд ва ин масъала ба авлавияти рӯзномаи кор меояд, зеро он бениҳоят муҳим аст.
Саломатӣ дар ин рӯзҳо муҳимтарин чиз аст, на танҳо амнияти энергӣ.
Ва вақте ки шумо дигар саломатиатонро надоред, ҳаёт зарар мебинад. Ва ин варианти хушоянд нест.
Бале. Шумо ҳоло диққати комилро ба маориф равона кардаед, яъне ба иттилоърасонӣ ба
шаҳрвандони зарардида, ки ҳанӯз аз ин огоҳ нестанд.
Ва саволи охирини ман ин аст, ки ҳоло ин маълумотро ба кӣ метавон интиқол дод?
Ҳоло кӣ ба чунин маълумот кушост?
Деҳқонон дар ин ҷо махсусан муҳиманд, зеро турбинаҳои бодӣ аксаран дар заминҳои кишт, ки дар он
маҳсулоти дахлдор парвариш мешаванд, насб карда мешаванд.
Ин мақомотҳои ҷангалдиҳиро низ дар бар мегирад, ки, албатта, бояд манфиатҳои некӯаҳволии
ҳайвонот дар ҷангал ва табиатро низ ба назар гиранд.
Ва аз ҳама муҳим, мақомотҳои ҳифзи об ва ширкатҳои таъминоти об, ки, албатта, барои оби
нӯшокӣ масъуланд, низ нақши муҳимеро мебозанд.
Агар дар он ҷо хатарҳо ба вуҷуд оянд – ман қаблан мухтасаран ин хатарҳоро таъкид карда будам – ин метавонад
ба ифлосшавии шадиди заҳролуд оварда расонад, ки ба саломатии ҳамаи мо таъсир мерасонад.
Ман қаблан зикр кардам, ки дар Олмон аллакай 1 500 макон бо PFAS ифлос шудаанд.
Ва инчунин ин вазифа аст нисбати худ ва саломатии худ, ки ба ин мақомот ё ширкатҳо муқобил шавед, савол бипурсед, онҳоро огоҳ
созед ва нишон диҳед, ки дар ин ҷо чизҳое ҳастанд, ки метавонанд ба одамон, табиат ва ҳайвонот таъсир расонанд ва хатарнок бошанд.
Ва сипас маълумоти дахлдор бояд пешниҳод карда шавад.
Ман ҳамеша тавсия медиҳам, ки ин масъалаҳоро якҷоя кунем ва онҳоро ҳамзамон ба сиёсатмадорон
пешниҳод намоем, то, гӯё, бо як овоз сухан гӯем.
Хуб, барои ин имконоти возеҳ ва қадамҳои пешниҳодшуда бисёр ташаккур.
Мо албатта инро дар Kla.TV инъикос хоҳем кард ва то ҳадди имкон дастгирӣ хоҳем кард. Ташаккури зиёд.
Ташаккур барои дастгирии шумо. Умедворам, ки ҳоло бисёриҳо дарк мекунанд, ки ин масъала хеле муҳим аст
ва ҳар кас бояд ба он эътибор диҳад. Ташаккури зиёд.
Агар шумо мехоҳед бидонед, ки чаро ин технология бо вуҷуди ҳамаи таъсироти манфиаш то ҳол таблиғ
мешавад, мо тавсия медиҳем барномаи зеринро тамошо кунед.