Errefuxiatuen eta koronabirusaren krisiek biztanleriaren zati handi baten artean galderak eta kezka sortu dituzte.
Askorentzat, politikarekiko zuten oinarrizko konfiantza astindu egin da.
Iritziaren gero eta nabarmenago den zentsurak eta justizia-sistemaren eta zigor-sistemaren hutsunen agerpenak
zalantza gero eta handiagoak sortzen dituzte, politikariek ezartzen ari diren murrizketa eta neurrien bidez
benetan herritarren interes onen alde ari ote diren.
Politikaren eta ordezkatu behar dituen herritarren arteko harremana hainbat eremutan nabarmen hautsi da.
Beraz, gero eta jende gehiago kalera ateratzen ari da manifestatzeko.
Politikariek eta "goikoek" gaizki ulertuta sentitzen dira, eta, beraz, ez daude behar bezala ordezkatuta.
Egoera hau hobeto ilustratzeko, kontuan hart dezagun hiru adibide hauek:
1 Enpresa-eredu errefuxiatuen krisia
Errefuxiatuen krisia Alemaniarentzat ere karga finantzario izugarria da:
Asil-eskatzaileak, gerra-errefuxiatuak eta ukatu baina hala ere onartuta dauden asilo-eskatzaileak
hartzeak urtean 50.000 milioi euro inguru kostatzen du.
Berlinen estatuak bakarrik urtean ia mila milioi euro ordaintzen ditu – egunean 2,7 milioi euro baino gehiago.
Nor onuratzen da krisi honetatik?
Hart dezagun segurtasun zerbitzuak, adibidez: 2023an langileen kopurua 280.000era igo zen.
BDSW*-eko bozeramaile Silke Zöllerrek iruditzen zaio "errefuxiatuen ostatua diru-makina bihurtu dela".
Argi dago urre-lasterketa giro horretan ez dela dena legezkoa:
Iaz, Berlin Estatuko Krimen Poliziako Bulegoak 85 errefuxiatuen ostatu-instalazioetan 204
segurtasun-enpresetako 514 langile egiaztatu zituen.
Ondorioa: 514 langiletatik 300ek polizia-erregistroa zuten, prestakuntzarik gabe zeuden edo 18 urtetik beherakoak ziren.
Baldintza katastrofiko hauek ikusita, arduradunak, gobernuaren goi-maila guztietaraino, ez al beharko
lirateke sakonki ikertu eta erantzukizunpean jarri?
2_A "herritarren kontseilua" iritzi publikoa kontrolatzeko
Nancy Faeser-en Etxeko Ministerioak zergadunen dirutik ia 60.000 € ordaindu zituen zentsura-planetarako.
Subentzionatutako "Falsifikazioen Aurkako Foroak", besteak beste Bertelsmann Fundazioaren babesa jasotzen duena,
2024ko martxoaren 15ean "Herritarren Kontseilua" ezarri zuen.
Desinformazioaren aurkako 120 kideko batzorde opako honek gobernuak herritarren hezkuntza legez loteslea, hedabideen
gainbegiratzea eta internetaren kontrola ezartzea nahi du.
Gainera, aurrezko zentsura gomendatzen da.
Sare sozialetako plataformetan kazetariek eta herritarrek argitaratutako testu guztiak adimen artifizialak aurrez
egiaztatu eta behar izanez gero ezabatu beharko lituzke.
Araudi hau urratzen duen edonor epaitegian ere amaitu daiteke.
Eskaera honek estatu autoritario bat nahi du, ofizialki zein den zuzena eta zein oker erabakiko
duena – NBEren 2030 Agendarekin guztiz bat eginez.
Benetan nahi al dute herritar guztiek hautatutako kideekin eta adimen artifizialeko
kontrolarekin osatutako kontseilu totalitario hau?
3_Reiner Füllmich-en espetxe-baldintza gupidagabeak
Dr. Reiner Füllmichen Göttingeneko Rosdorfen dagoen segurtasun handiko espetxean atxiloketa-egoera izugarriak bere
abokatuekin egindako elkarrizketa batean agerian geratu ziren.
Adierazpen hauek harritzekoak izan ziren, inork ezin baitzuen irudikatu halako gauzak
Alemaniako espetxeetan posible zitezkeela.
Legea betearazteko arduradunek Dr. Füllmich abokatuari esan zioten inoiz ez zutela aurretik halako akusaturik ikusi: delitu
sinple baten ondorioz 11 hilabetez bakartasunean atxilotua egon eta epaitegietako
entzunaldietara eskuak eta oinak kateatuta eraman zutela.
Epaitegitik itzultzean, Dr. Füllmich guztiz biluzik gelditzen da gorputz-bilaketa sakon eta umiliagarria egiteko.
11 hilabetez, nazioartean aitortutako abokatua bakartze-zigorrean egon da.
Dr. Füllmichi zorrotz debekatuta dago beste presoekin hitz egitea.
Kanpoko munduarekiko bere harreman bakarra bere abokatua da.
Dr Reiner Füllmich-i hilero hiru ordu besterik ez zaizkio baimenduta bere
familiarekin bisitak edo telefonozko deiak egiteko.
Füllmichen medikuen arabera, bere osasuna orain larri kaltetuta dago.
Alemaniako biztanleria egoera hauek kontuan al ditu, hautatu al ditu, edo zuzentzeko esateko eskubidea izatea nahiago al luke?
Ondorioa
Zorionez, bake-aktibista eta ikuspegi zabaleko pentsalariak, justiziaren aldeko borrokalariak eta aitzindariak daude; politika
huts egiten ari den unean, ase ezinik eta gero eta haserreago dauden masa handiak bakezko eta
eraikitzaile bide batera bideratzen ari direnak!
Hautatutako ordezkariek egindako akats politikoetatik irteteko bide gisa, abokatu Ralf Ludwig-ek Berlinen 2024ko manifestazioan
azpimarratu zuen azken erabaki politikoen boterea eta, beraz, agintea berriro herritarren esku egon behar dutela.
Honek esan nahi du erabaki politiko guztietan azken hitza ez dela politikarien esku egon
behar, baizik eta herritarren esku egon behar dela.
Hona hemen Ralf Ludwigen hitzaldiko pasarteak:
Esaten da demokrazia dugula. Baina ordezkaritza-demokrazia soilik dugu.
Demokrazia ordezkariak ematen dizun aukera bakarra da lau urtez behin zu gobernatzen dutenak hautatzea – baina
gobernatzen zaituztenen zirkulu txiki batetik bakarrik.
Politikaren edukia, neurriak eta arauak erabakitzeko inolako aukerarik ez duzu, nahiz eta
ni eta zu herrialde honetako biztanleak garen.
Uste dut estatu federaletatik pasa behar dugula.
Estatu federal bakoitzean gure konstituzio propioa dugu.
Eta konstituzio bereiziak direnez, estatu federaleko konstituzio bakoitzak konstituzio hauek aldatzeko aukera ematen digu.
Hala ere, horrek esan nahi du estatu federaletan botere hori eskuratu dezakegula.
Horrela amaitzen dira Ralf Ludwig-en iruzkinak benetako herri demokrazia popular batera heltzeko bide erabat legezko eta, batez
ere, baketsu bati buruz, non herritarrek benetan hitza duten.
Bide hau, estatu konstituzioetan demokratikoki adostutako zuzenketen bidez, guztiz ez-oldarkorra eta legezkoa da.
Honek herriari erantzukizun osoa eta botere guztiak emango lituzke, azken finean demokrazia oinarrizko printzipioa baita.