Փախստականների և կորոնավիրուսի ճգնաժամերը մեծ մասի բնակչության շրջանում առաջացրել են հարցեր և մտահոգություններ։
Շատերի համար քաղաքականության հանդեպ իրենց հիմնարար վստահությունը ցնցվել է։
Աճող տեսանելի կարծիքի զտումը և դատական ու քրեակատարողական համակարգերի թերությունների բացահայտումը մեծացնում են կասկածները,
թե արդյոք քաղաքական գործիչները սահմանափակումներով և հարկադրական միջոցներով իսկապես
գործում են բնակչության լավագույն շահերից ելնելով։
Քաղաքականության և այն մարդկանց միջև, որոնց այն պետք է ներկայացնի, հարաբերությունները բազմաթիվ ոլորտներում նկատելիորեն խախտվել են։
Այդ պատճառով ավելի ու ավելի շատ մարդիկ դուրս են գալիս փողոցներ ցույց անցկացնելու։
Նրանք զգում են, որ քաղաքական գործիչները, «վերևիքները», իրենց չեն հասկանում և, հետևաբար, չեն ներկայացվում պատշաճ կերպով։
Այս իրավիճակը ավելի լավ պատկերացնելու համար եկեք դիտարկենք այս երեք օրինակները։
1_Բիզնես մոդել փախստականների ճգնաժամի համար
Փախստականների ճգնաժամը նաև Գերմանիայի համար հսկայական ֆինանսական բեռ է:
Ասիլիի դիմողներին, պատերազմի փախստականներին և մերժված, սակայն հանդուրժվող ասիլիի դիմողներին
տեղավորելը տարեկան մոտ 50 միլիարդ եվրո արժի։
Միայն Բեռլինի երկրամասը տարեկան վճարում է գրեթե մեկ միլիարդ եվրո՝ օրական ավելի քան 2,7 միլիոն եվրո։
Այս ճգնաժամից ով է շահում?
Օրինակ՝ անվտանգության ծառայությունների դեպքում՝ աշխատակիցների թիվը 2023 թվականին հասավ 280 000-ի։
BDSW*-ի խոսնակ Սիլկե Ցոլլերը տպավորություն ունի, որ «պաղեստինցիների կացարանը դարձել է փող աշխատելու մեքենա»։
Պարզ է, որ նման ոսկու շտապման մթնոլորտում ոչ ամեն ինչ օրինական չէ։
Անցյալ տարի Բեռլինի պետական քրեական ոստիկանության վարչությունը ստուգել է 85 փախստականների ապաստարաններում
գործող 204 անվտանգության ընկերությունների 514 աշխատակցի։
Եզրակացություն: 514 աշխատակիցներից 300-ը ունեցել են քրեական պատմություն, չեն անցել որևէ
վերապատրաստում կամ եղել են 18 տարեկանից փոքր։
Հաշվի առնելով այս աղետալի պայմանները, արդյո՞ք պատասխանատուները, մինչև կառավարության ամենաբարձր մակարդակները, չեն
պետք է մանրակրկիտ քննվեն և պատասխանատվության ենթարկվեն։
2_A «քաղաքացիների խորհուրդ» հանրային կարծիքը վերահսկելու համար
Նենսի Ֆեյզերի ներքին գործերի նախարարությունը հարկատուների գումարից գրեթե 60 000 եվրո է վճարել սենսորության պլանների համար։
Սուբսիդավորվող «Կեղծիքի դեմ ֆորումը», որը, ի թիվս այլոց, աջակցվում է նաև Բերտելսմանի հիմնադրամի կողմից,
2024 թվականի մարտի 15-ին ստեղծեց «Քաղաքացիների խորհուրդ»։
Այս անթափանց 120 անդամ ունեցող հանձնաժողովը, որը պայքարում է «դեզինֆորմացիայի» դեմ, ուզում է, որ կառավարությունը
ներդնի օրինական պարտադիր քաղաքացիական կրթություն, լրատվամիջոցների հսկողություն և ինտերնետի վերահսկողություն։
Բացի այդ, խորհուրդ է տրվում նախնական ցենզուրան։
Ժուռնալիստների և քաղաքացիների կողմից սոցիալական մեդիայի հարթակներում հրապարակվող յուրաքանչյուր տեքստ
պետք է նախապես ստուգվի արհեստական բանականության կողմից և անհրաժեշտության դեպքում ջնջվի։
Այս կանոնը խախտող յուրաքանչյուր ոք կարող է նույնիսկ հայտնվել դատարանում։
Պահանջվում է ավտորիտար պետություն, որը պաշտոնապես որոշում է, թե ինչն է ճիշտ կամ սխալ՝
ամբողջությամբ համահունչ ՄԱԿ-ի 2030 օրակարգին։
Արդյո՞ք բոլոր քաղաքացիները իսկապես ուզում են այս տոտալիտար քաղաքացիների խորհուրդը՝ ձեռքով ընտրված
անդամներով և արհեստական բանականության վերահսկողությամբ։
3_Ռայներ Ֆյուլմիխի անմարդկային բանտային պայմանները
Դոկտոր Ռայներ Ֆյուլմիխի կալանավորման սարսափելի պայմանները Ռոսդորֆի (Գյոթինգեն) բարձր անվտանգության բանտում
բացահայտվեցին նրա փաստաբանների հետ հարցազրույցի ընթացքում։
Այս հայտարարությունները ցնցող էին, քանի որ ոչ ոք չէր կարող պատկերացնել, որ նման բաներ հնարավոր են գերմանական բանտերում։
Ոստիկանության աշխատակիցները փաստաբան դոկտոր Ֆյուլմիխին ասացին, որ երբեք նախկինում չէին տեսել նման մեղադրյալի՝ պարզ
իրավախախտման համար 11 ամիս մեկուսացված պահելու և դատարանի նիստերին ձեռնաշղթաներով ու ոտնաշղթաներով կապված ներկայացնելու։
Դատարանից վերադառնալուց հետո դոկտոր Ֆյուլմիխը ամբողջությամբ մերկանում է՝ մանրակրկիտ և
ամաչեցուցիչ մարմնային զննություն անցկացնելու համար։
11 ամիս շարունակ միջազգային ճանաչում ունեցող փաստաբանը մեկուսացված է պահվել։
Դոկտոր Ֆյուլմիխին խիստ արգելվում է խոսել մյուս բանտարկյալների հետ։
Նրա միակ կապը արտաքին աշխարհի հետ նրա փաստաբանն է։
Դոկտոր Ռայներ Ֆյուլմիխին իր ընտանիքի հետ այցելությունների կամ հեռախոսազանգերի համար ամսական թույլատրվում է միայն երեք ժամ։
Ֆյուլմիխի բժիշկների համաձայն, նրա առողջությունը այժմ լուրջ վտանգված է։
Գերմանական բնակչությունը տեղյակ է՞ այս հանգամանքներից, ընտրե՞լ է դրանք, թե՞ ցանկանում է դրանց ուղղման հարցում իր խոսքը ասել։
Եզրակացություն
Բարեբախտաբար, կան խաղաղության ակտիվիստներ և տեսլականներ, արդարության մարտիկներ և նորարարներ, որոնք ձախողվող քաղաքականության
պայմաններում առաջնորդում են դժգոհ, իսկ իրականում օրեցօր ավելի զայրացած զանգվածներին խաղաղ և կառուցողական ուղղություններով։
Ընտրված ներկայացուցիչների քաղաքական սխալ դատողություններից դուրս գալու միջոցի կարգով փաստաբան Ռալֆ Լյուդվիգը 2024 թվականի Բեռլինի
ցույցի ժամանակ ընդգծեց, որ վերջնական քաղաքական որոշումներ կայացնելու լիազորությունը, և,
հետևաբար, իշխանությունը, պետք է կրկին պատկանի ժողովրդին։
Սա նշանակում է, որ բոլոր քաղաքական որոշումների դեպքում վերջնական խոսքը պետք է պատկանի ոչ թե քաղաքական գործիչներին, այլ ժողովրդին։
Ահա Ռալֆ Լուդվիգի ելույթից հատվածներ:
Պնդում են, որ մենք ունենք ժողովրդավարություն։ Բայց մենք միայն ներկայացուցչական ժողովրդավարություն ունենք։
Միակ բանը, որը ներկայացուցչական ժողովրդավարությունը թույլ է տալիս ձեզ անել, դա է՝ յուրաքանչյուր չորս տարին մեկ
ընտրել ձեր կառավարիչներին, սակայն միայն նրանցից, ովքեր ձեզ կառավարում են, մի փոքր շրջանակից։
Դուք ամբողջովին ոչ մի հնարավորություն չունեք քաղաքականության բովանդակությունը, քաղաքական միջոցառումները, քաղաքական կանոնները
որոշելու, չնայած որ դուք և ես այս երկրի բնակչությունն ենք։
- Կարծում եմ, որ մենք պետք է անցնենք ֆեդերալ նահանգներով։
Յուրաքանչյուր ֆեդերալ նահանգ ունի իր սեփական սահմանադրությունը։
Եվ քանի որ դրանք առանձին սահմանադրություններ են, ֆեդերալ պետության յուրաքանչյուր սահմանադրություն թույլ է տալիս
մեզ փոփոխություններ մտցնել այդ սահմանադրություններում։
Սակայն դա նշանակում է, որ մենք կարող ենք այս իշխանությունը բռնագրավել ֆեդերալ նահանգներում։
Սրանով ավարտվում են Ռալֆ Լյուդվիգի մեկնաբանությունները լիովին օրինական և, առաջին հերթին, խաղաղ ճանապարհի
մասին դեպի իսկական ժողովրդական ժողովրդավարություն, որտեղ ժողովուրդը իսկապես ունի խոսքի իրավունք։
Այս ճանապարհը, պետական սահմանադրություններում ժողովրդավարական համաձայնությամբ ընդունված փոփոխությունների միջոցով,
ամբողջությամբ ոչ բռնի է և իրավական առումով հիմնավորված։
Սա ժողովրդին կհաղորդեր ամբողջական պատասխանատվություն և բոլոր լիազորությունները, ինչը, ի
վերջո, ժողովրդավարության հիմնարար սկզբունքն է։